Leaderboard

  1. புலவர்

    புலவர்

    கருத்துக்கள உறவுகள்


    • Points

      8

    • Content Count

      3,929


  2. துளசி

    துளசி

    கருத்துக்கள உறவுகள்


    • Points

      5

    • Content Count

      8,892


  3. அஞ்சரன்

    அஞ்சரன்

    கருத்துக்கள உறுப்பினர்கள்


    • Points

      5

    • Content Count

      2,597


  4. ரதி

    ரதி

    கருத்துக்கள உறவுகள்


    • Points

      4

    • Content Count

      11,969



Popular Content

Showing content with the highest reputation on 11/09/2014 in all areas

  1. 8 points
    மாதவலி -சங்கீதா பாக்கியராஜா டாம்பொன் (Tampon) ஒன்றை.. தேவைப்பட்டாலும் என்ற எண்ணத்துடன் ஜீன்ஸ் பாக்கெட்டுக்குள் வைத்துக்கொண்டு வெளியே செல்லக் கிளம்பினேன்.. வீட்டை விட்டு இறங்கி தெருவோரம் காலடித்தடங்களை பின்விட்டு நடக்கும் போதுதான்.. காலத்தின் சுழற்சியில் எத்தனை விடயங்களை விட்டு வந்தேன் என்று நினைத்துப் பார்த்தேன்.. பெரியவளாகிய போது.. துணி சலவை செய்பவரின் மனைவி கொண்டு வந்து கொடுத்த ஒரு கட்டு வெளுத்த பழந் துணியை எடுத்த அம்மா, அதை ஒன்றன் மேல் ஒன்றாய் அடுக்கி, இடுப்பில் பாவடை நாடாவொன்றைக் கட்டி, அதில் கோமணம் போல் அந்தத் துணிக்கட்டை சொருகி, விழுந்துவிடாமலிருக்க இரண்டு பின்கள் குத்திவிட்டார்.. ஏதோ தண்டனை போல, நடக்கவும் முடியாமல் இருக்கவும் முடியாமல், வயிற்று வலியின் வேதனையுடன், உடல் மாற்றங்களை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல், பயத்துடன், ஏன் கடவுளே எனக்கு மட்டும் இப்படி என்று அழுத நாள் இன்று போல இருக்கிறது.. ஏழாம் நாள் தண்ணீர் வார்த்ததும்.. ஹப்பா.. இதோட தொலைஞ்சுது தொல்லை என்று நினைத்து ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்றதுக்கு முன்னாலேயே.. அடுத்த மாசம்.. அப்பாவின் சாறன்.. அம்மம்மாவின் நூல் சேலை, அப்புச்சியின் வேட்டியென பழந்துணிகள் என் அலுமாரியின் அடித்தட்டில் இடம்பிடிக்க.. முதல் கொஞ்ச மாதங்கள் அம்மா சுற்றித் தருவதும்.. நான் கட்டிக் கொள்வதும்.. அது விலகிவிடாமல் பதுமை போல நடப்பதும்.. கறைகள் உடைகளில் பட்டுவிடாமலிருக்க சட்டையை உயர்த்தி, அன்டர்ஸ்கேட் படுமாறு கதிரையில் இருப்பதும்.. மாதவிடாய் நாள் வரப்போகிறது என்றதுமே என் ஸ்கூல் பாக்கினுள் ஒரு துணிக்கட்டு புத்தகங்களோடு இடம்பிடித்துவிடும்.. புதிதாய் பெரியவளானதால், அதிக உதிரப்போக்கு இருக்கும் என்று சொல்லியே நாப்கின்களைப் பாவிக்க அம்மா விடவில்லை.. அந்த துணி மூட்டையை கட்டியதால் நடக்கையில் இரு தொடைகளும் உரசுவதால் வரும் வலியும்.. அரை சிவந்து போய்.. ஏன் காயங்களும் வந்து.. அதற்கு தேங்காயெண்ணெய் பூசிக்கொண்டு.. காலை விரித்தபடி படுத்த நாட்களும்.. அப்போதெல்லாம்.. மாதா மாதம்.. எங்கள் சலவைக்காரரிடம் காசு கொடுத்து பழந்துணிகள் வாங்கி அம்மா சேமித்து வைப்பா.. அடடா.. இன்னும் எத்தனை வருஷத்துக்கு இதைக் கட்டணுமோ என்று நினைத்து கவலைப்பட்ட போதுதான்.. 90 ம் ஆண்டு. இரண்டாம் கட்ட ஈழயுத்தம்.. ஒளித்து வைத்திருந்த நகைகள், சான்றிதழ்களைக்கூட விட்டுவிட்டு, உயிரைக் கையில் பிடிததபடி, ஹெலிக்கொப்டர்கள் மேலே சுட்டபடி பறக்க, முந்திரி மரப்பற்றைகளுக்குள்ளும், மாமரங்களுக்குள்ளும் ஒளிந்து ஓடி அகதிமுகாமைத் தஞ்சமடைந்த நாட்கள்.. கையில் மாற்றுத்துணி கூட இல்லாமல் இருந்த வேளையில், மரணித்த மனித உடல்களையும், குண்டுச் சத்தங்களையும், ஷெல்களின் அதிர்வுகளையும், துப்பாக்கிச் சன்னங்களையும் பார்த்து.. எனது நான்காவது மாதவிடாய் குறித்த நாளுக்கு முன்பாகவே ஓர் இரவில் வந்துவிட்டது.. நாங்கள் ஓடிச் சென்று இருந்த இடமோ முருகன் கோயில்.. அதைச் சுற்றி ஆமிக்காரன்கள்.. ஒன்றுமே செய்ய முடியாத நிலையில்.. கடவுள் விட்ட வழியென்று அங்கே தங்கிவிட்டோம்.. அப்பாவின் சாரன் கிழிக்கப்பட்டு.. அதை மரங்களின் மறைவில் சொருகிக் கொண்டு அழுதழுது தூங்கிப் போய்விட்டேன்.. அடுத்தநாள்.. கொசகொசவென்று இருந்த இந்தத் துணியை அவிழ்த்து வீசிவிட்டு புதியதுணியை சுற்றிக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்த போதுதான்.. இருக்கிற துணியைத்தான் பாவிக்க வேணும் அம்மு.. இதை அப்படியே இந்த டிசு பாக்கில் சுற்றி வை.. இரவு கழுவலாம் என்றார் அம்மா.. க..ழு..வ..லா..ம்.. இரவு வந்தது.. கோயிலின் கோடியில் பெண்கள் சிறுநீர் கழிப்பதற்கென ஓலையால் ஒரு தட்டி செய்து வைத்திருந்த இடத்தில், ஒரு வாளித் தண்ணீருடன் சென்றோம்.. அம்மா தண்ணீர் ஊற்ற.. அந்த இரத்தத்தின் வெடுக்கு நாற்றத்தை பொறுக்க முடியாமல் அழுதுகொண்டே.. கைகளால் கசக்கி கசக்கி.. கழுவி, அதை அந்தக் கோடிக்குள் ஒளித்துக் காயவைத்தோம்.. இருந்த ஒரு கழிவறைக்குள் செல்வதற்கு ஒரு வரிசை.. இல்லையென்றால்.. மறைவிடங்களில் பதுங்கிக் கொள்ள வேண்டியது தான்.. மாதவிடாயுடன் எங்கு வெளியே செல்வது.. சிறுநீர் கழிப்பதே பெரிய கொடுமையாய் கழிந்த அந்த நாட்கள்.. கேட்டவர்களுக்கெல்லாம் அள்ளிக் கொடுத்த எங்கள் அம்மா அப்பாவுடன். நிவாரணப் பொருட்கள் வாங்குவதற்காய் வரிசையில் நின்று வெளிநாட்டு, உள்நாட்டு ஸ்தாபனங்கள் கொடுத்த உடைகள், உணவுகளை கூனிக்குறுகி வாங்கும் போது.. இதோடு கொஞ்சம் புதிய உள்ளாடைகளும், நாப்கின்களும் தரமாட்டாங்களா என்று நினைத்துக்கொண்டது இன்னும் ஞாபகமிருக்கிறது.. மூன்று மாதங்கள் நரக வாழ்க்கையின் பின்னர்.. உறவினர் ஒருவரின் வீட்டுக்கு தஞ்சமாய் சென்ற போது.. நினைத்த வேளையில் கழிவறைக்குள் சென்று.. கறைகளைக் கழுவி, உள்ளாடை மாற்றுகையில் ஏற்பட்ட அந்த உணர்ச்சியை என்னவென்று சொல்ல.. ஆயிற்று.. இரண்டு வருடங்களின் பின் எங்கள் சொந்த வீட்டின் உடைந்த கூரையின் கீழ் குடியிருக்க வந்தபோது.. கழிவறையைச் சுற்றி, கோடிகட்டக்கூடாது என்று சொன்னதனால்.. திரும்பவும்.. இராக்குளியல், இராக்கழுவல் என்று நாட்கள் கழிந்த வேளையில் தான்.. நான் படும் கஷ்டம் பொறுக்க முடியாமல், ஊரெங்கும் தேடி, ரெடிமேட் நாப்கின்களை அம்மா வாங்கிக் கொடுத்தார்.. அதை அணிந்த அந்த முதல் நாள்.. நாட்டுக்கு சுதந்திரம் கிடைத்தது போல அத்தனை ஒரு ஆறுதல்.. அம்மா இதைக் கழுவத் தேவையில்லை என்று சொன்னதும்.. இரண்டு நாட்களுக்கு ஒரு முறை சேமித்து வைத்த நாப்கின்களை எல்லோரும் தூங்கிய பின் மறைவாக வெட்டிய குழிக்குள் ஆழப்புதைத்துவிடுவதும் என ஓரிரண்டு ஆண்டுகள் ஓடிச் சென்றன.. படித்து முடிந்ததும் தலைநகரில் தனிமை வாசம்.. இத்தனை நாட்களும் அம்மா வாங்கிக் கொடுக்க அணிந்தது போய்.. நானே கடைக்குச் சென்று நாப்கின் தாருங்கள் என்று கேட்பதற்கு சங்கோஜப்பட்டு, அம்மா என்னைப் பார்க்க வரும் நேரத்தில் எல்லாம் இரண்டு மூன்று பாக்கெட்கள் வாங்கி ஸ்டாக் செய்து வைத்த நாட்கள்.. சுப்பர் மார்க்கட்கள் வந்த பின் மறைந்து போனது.. கைப்பையில் மாதவிடாய் வருவதற்கு ஒரு கிழமைக்கு முன்னே இடம்பிடிக்கும் நாப்கின்கள்.. இப்போது டாம்பொன்களாகிவிட்டது.. எந்தவொரு சங்கோஜமுமின்றி.. இன்று கடைக்குச் சென்று டாம்பொன்கள், நாப்கின்கள், பான்ரி லைனர்களை கூடையில் வைத்து பில் கவுன்டருக்கு சென்று கொடுக்க முடிகிறது.. ஆனாலும்.. இன்றும்.. எனது நாட்டில் எத்தனை பெண்கள் இன்னும் திறந்த வெளி முகாம்களுக்குள்ளும், அகதி முகாம்களுக்குள்ளும், சிறைகளுக்குள்ளும் இருக்கிறார்கள்.. அவர்களும் என்னைப் போலதானே இந்தக் கஷ்டங்களை எதிர்கொள்வார்கள் என்ற எண்ணம் ஏற்படுவதை தவிர்க்க முடியுதில்லை.. நிவாரணங்களாக பருப்பும், அரிசியும், வெளியாடைகளும் கொடுக்கும் ஸ்தாபனங்கள், தனிநபர்கள்.. உள்ளாடைகள் பற்றியோ.. நாப்கின்களின் தேவைகள் பற்றியோ அதிகம் அலட்டிக்கொள்வதில்லை என்பது சுடும் உண்மை.. அனுபவித்ததால், வலி தெரிந்ததால் சொல்கிறேன்.. இன்றும்.. வெளிச்சத்தை எதிர்பார்த்து விட்டத்தை நோக்கி வெறுமனே உட்கார்ந்து இருக்கும் எங்கள் பெண்களுக்கு மாதவிடாய்த் துணி கழுவுவதிலிருந்தாவது விடுதலை கொடுங்களேன்.. thanks-http://avalpakkam.com/?p=2297
  2. 5 points
    இருளுக்குள்ளும் நிழலை தேடியவர்கள் ... கண்ணி வெடிகள் விதைத்த வயலில் பாதை தேடியவர்கள் .. சன்னங்கள போகும் உயரம் அளத்தவர்கள் ... கந்தக பொதி சுமந்து வந்தோருக்கு பாதை காட்டியவர்கள் .. ஓடும் பாதையில் இருக்கும் தடைகள் அறிந்தவர்கள் ... கம்பி வேலியின் எண்ணிக்கை தெரிந்தவர்கள் ... பலமான இடத்தில் பலவீனம் தேடியவர்கள் .. தலைவன் சொல்லும் பாதையை எடுப்பவர்கள் .. வெடி விழுந்தாலும் கதறி அழாதவர் ... தோழனுக்கு சைகையால் ஓடிடு என்று சொன்னவர்கள் ... குண்டை கழட்டி தன்னுடன் அணைத்தவர் ... எதிரி நெருக்கி திருப்ப எமனாகி போனவர்கள் .. தங்களின் பணியை தரவுடன் தந்தவர்கள் ... தலைவன் சொல்லுக்கு தலைசாய்த்து நின்றவர்கள் .. தாக்கும் இறுதி கணம் வரை ரகசியம் காத்தவர் ... வெற்றி களிப்பிலும் இணையாது விழி முடியவர் ... உறங்காத கண்மணிகள் இவர்கள் உறங்காது இருப்பார்கள் .. தேசம் மீட்க்கும் நாள்வரை இலக்கை தேடுவர் .
  3. 4 points
    துளசி, நீங்கள் எழுதுகின்றதைப் பார்த்தால் தமிழக மக்களுக்கு அறிவு [படிப்பறிவு] இல்லை,சுய சிந்தனை இல்லை,முக்கியமாக உணர்ச்சியே இல்லை என சொல்வது போல உள்ளது.அவர்களுக்கு ஆதரவாக கதைக்கிறேன் என வெளிக்கிட்டு அவர்களை அவமானப்படுத்துகிறீர்கள். தமிழ்நாட்டு மக்கள் சென்னையிலேயே நடு றோட்டில் வைத்து ஒரு தமிழரை வெட்டினால் கூட பேசாமல் பார்த்திட்டுப் கடந்து போகக் கூடியவர்கள் அவர்களை பார்த்து பக்கத்து நாட்டில் உள்ள ஈழ மக்களுக்காக போராடவில்லை என்று சிலர் கேட்டுக் கொண்டு அவர்கள் வீதியில் இறங்குவதற்கு முக்கிய காரணம்; அவர்களுக்கு பிடித்த நடிகர்கள்/அரசியற் பிரமுகர்களுக்கு ஏதாவது நடந்திருக்க வேண்டும் அல்லது சாதியையை காட்டி கட்சிகளுக்குள் பிளவை உண்டாக்கினால் சரி வரிந்து கட்டிக் கொண்டு வீதியில் இறங்குவார்கள். தமிழ்நாட்டில் உள்ள 5%க்கும் குறைவான மக்களுக்குத் தான் மனிதாபிமானம் இருக்கிறது. அதிலும் 3% குறைவான மக்களுக்குத் தான் ஈழ உணர்வும்,பற்றும் இருக்குது.முத்துக்குமார்,செங்கொடி போன்றோர் வீர மரணம் அடையும் போது அதை அங்கிருக்கும் மக்கள் சும்மா ஒரு செய்தியாகத் தான் பார்த்தார்கள்.அதன் வீரியத்தை உணர்ந்திருந்தால் வீதியில் நின்று இருப்பார்கள். துளசி,நாங்கள் அவர்களை ஈழம் பெற்றுத் தர வீதியில் இறங்கி நின்று போராடச் சொல்லவில்லை.கடைசி யுத்தத்தை அவர்கள் நினைத்திருந்தால் தடுத்திருக்கலாம்.இது தான் உண்மையிலும் உண்மை.தனிய கருணாநிதி,ஜெ போன்றோரை குற்றம் சாட்டுகிறது என்பது "நொண்டிக் குதிரைக்கு சறுக்கினது சாட்டு என்று" சொல்வது போல் இருக்கின்றது.கடலைக் கடந்தால் பக்கத்தில் உள்ள தங்கட மொழியை பேசுகின்ற,அவர்களது இன மக்கள் அழிந்து கொண்டு இருக்கிறார்கள் அதைப் பற்றிய உணர்வு தமிழ்நாட்டில் உள்ளோருக்கு வேண்டாமோ!...நீங்கள் சொல்கின்ற படி பார்த்தால் கூட இங்கு இருக்கும் மக்களுக்கு அரசியல்வாதிகள் எல்லாம் மறைக்கின்றார்கள் என வைத்தால் கூட பக்கத்து நாட்டில் யுத்தம் நடக்குது,அதில் என்ன நடக்குது என அறிந்து கொள்ள ஆர்வமில்லாமல் இருந்தவர்கள் தான் இவர்கள்.ஆர்வமிருந்திருந்தால் வீதியில் இருந்திருப்பார்கள். நாங்கள் போராடமல் புலம் பெயர்ந்து கொண்டு அவர்களை போய் எங்களுக்காக போராடுங்கள் என்று சொன்னால் தான் தப்பு.நான்,கோசான் எல்லோரும் சொல்ல வருவது இது தான்;2009 கடைசி யுத்தத்தை நிப்பாட்டச் சொல்லி புலியாதரவாளர்களோடு சேர்ந்து,மாற்றுக் கருத்துக்காரரும் சேர்ந்து தான் வீதியில் இறங்கிப் போராடினார்கள்.எங்களோடு சேர்ந்து தமிழ்நாட்டு மக்களும் வீதியில் இறங்கி இருந்தால் இவ்வளவு மக்கள் செத்திருக்க மாட்டார்கள்.இவ்வளவு அழிவும் நடந்திருக்காது.இவ்வளவு மக்களை நேரடியாக அழித்த சிங்கள அரசு உலக நாடுகளை விட வேடிக்கை பார்த்த தமிழ்நாட்டு/தமிழ் மக்கள் மிகப் பெரிய குற்றவாளிகள் என்பது என் கருத்து
  4. 3 points
    வசந்த மண்டபத்துத் தெய்வங்கள் (1) ஐப் பார்க்க....http://www.yarl.com/forum3/index.php?/topic/147924-%E0%AE%B5%E0%AE%9A%E0%AE%A8%E0%AF%8D%E0%AE%A4-%E0%AE%AE%E0%AE%A3%E0%AF%8D%E0%AE%9F%E0%AE%AA%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AF%8D-%E0%AE%A4%E0%AF%86%E0%AE%AF%E0%AF%8D%E0%AE%B5%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D-1/ சரி.. கதைக்கு வருவோம்! விசரனின் தகப்பன் ஒரு தோட்டக்காரன்! பரம்பரை, பரம்பரையாய்க் குடும்ப நிலத்தில் தோட்டம் செய்து வருபவர்! மிளகாய், புகையிலை போன்ற காசுப் பயிர்களுடன் தனது குடும்பத் தேவைக்காக கத்தரி, தக்காளி, பயத்தங்காய், பாகல் மற்றும் கொத்தவரங்காய் என்பனவற்றை நடுவதுடன் அவரது தோட்டம் முடிந்து விடும்! பரம்பரை நிலம் தவிர்த்து, ஒரு கிணறு, துலா, மண்வெட்டி, மற்றும் சில கடகங்களும், சில பட்டைகளும் தான் அவரது மூலதனம்! மிகவும் முக்கியமான முதலீடு அவரது ‘அயராத உழைப்பு' மட்டுமே! அதிகாலையில் ‘குருவிகள்' எழும்ப முன்பே எழுந்து விடுவதால்.. அவரது பெயரும் ‘குருவியர்' ஆகி விட்டது! தாயாரைப் பற்றி அதிகம் கூறுவதற்கில்லை! அவருக்கும் ஒரு பெயர் உண்டு! அது தான் ‘குருவியம்மா'! குருவியம்மாவும் வெறுங்கையோட வந்த மனுசியில்லை! அந்தக்காலத்திலேயே ‘மூலைக்கை’ வைச்ச வீடு அவவுக்குச் சீதனமாகக் கொடுக்கப்பட்டது! மனுசியும் அதை பெருமையாய் இடைக்கிடை எல்லாருக்கும் சொல்லிக்காட்டுவதுண்டு! மூத்தவனைப் படிப்பிச்சுப் போடுவம் எண்டு ‘குருவியாரும்' தலை கீழாய் நிண்டு பார்த்தார்! இந்த மண்ணைக் கிழறுற வேலை, தன்னுடைய தலை முறையோட முடிஞ்சு போய் விட வேண்டுமென்பது அவரது இரகசியமான ஆசை! ஆனால் அதை வாய்விட்டு ஒருவரிடமும் சொல்லியதில்லை! ஏனெனில், குருவியாரின் நண்பரொருவர் தனது மகன் படிக்கிறானா என்று ஊர் வாத்தியாரிடம் கேட்க..... அவரும் சைக்கிளில் நின்று ஒரு காலை ஊன்றிய படி..வானத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு… பானையில இருந்தால் தானே… அகப்பையில வரும் என்று முகத்திலடிச்சது போல கூறியது.. அவரை வாய் திறக்கவே விடவில்லை! அவ்வளவுக்கு வாத்திமாரின் ‘ஊக்குவிப்பு' அந்தக்காலத்தில் இருந்தது! எனவே தனது ஊரில் படிப்பிக்காமல், பக்கத்துக்கு ஊர்ப் பாடசாலைக்கு அனுப்பிப் படிப்பித்தார்! அவனும், ஊர் வாத்தியார் சொன்னதை உண்மையாக்கி விடுபவன் போல… அப்பு எனக்குப் படிப்பு ஏறுதில்லையணை, எங்கையாவது வெளிநாடுகளுக்குப் போய் உழைச்சுத் தங்கச்சியை ஒரு நல்ல இடத்தில கட்டிக் குடுக்கலாம் எண்டு நினைக்கிறன் எண்டு சொல்லிக் கொண்டு வந்தான்! அவருக்கு வந்த கோவத்திலை… அடி செருப்பாலை என்று கூறியபடி.. ஒரு சுருட்டையும் எடுத்துக் கொண்டு வெளியால போய் விட்டார்! அந்தச் சுருட்டுத்தான் அவரது ‘டென்ஷனைக்' கொஞ்சம் குறைக்கக் கூடிய சாமான் எண்டு அனுபவத்தில அவர் கண்டு பிடிச்சிருந்தார்! ஒரு சுருட்டைப் பத்தவைச்சு, அதை வாயில வைச்சு ஆழமாகப் புகையை இழுத்து விடும் போது.. ஒவ்வொரு இழுவைக்கும் அவரது ‘டென்ஷன்' கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் இறங்கி வாறது வழமை! கொஞ்சம் இருட்டின பிறகு வீட்டுக்குள்ளை வந்து.. கிணத்தடியில கால் முகத்தைக் கழுவிப் போட்டுக் குடிசை வாசலில் தொங்கிய தேங்காய்க் குடுவைக்குள்ளிருந்து ‘திருநீற்றை' எடுத்துச் சிவ..சிவா… என்ற படி நெற்றியில் தடவியபடி.. திண்ணையில் அமர்ந்தார்! சிறிது நேரத்தில் அவர் எதிர்பார்த்தது நடந்தது! குசினிக்குள்ளிருந்து குருவியம்மா தேனீரோடு ‘என்னப்பா.. தம்பி சொல்லுறது சரி போலத் தானே கிடக்கு… என்ற படி.. குருவியருக்குப் பக்கத்தில் வந்து பவ்வியமாக, அமர்ந்து கொண்டார்! “சரி.. இவர் வெளிநாட்டுக்குப் போய் என்னத்தை வெட்டிப் புடுங்கப் போறார்? உழுகிற மாடு.. ஊருக்குள்ளை விலை போகும் எண்டு சொல்லுவினம்! “ இல்லையப்பா. அங்க போய் அகதி எண்டு பதிஞ்சால்.. சும்மா காசு குடுப்பாங்களாம்! அப்பிடித்தான் எல்லாரும் இப்ப அங்கையிருந்து ஊருக்குக் காசனுப்புகினமாம்" அப்ப.. இவர் அகதி எண்டு சொல்லுறதுக்கு.. இவருக்கு என்ன நடந்தது? மூண்டு நேரமும் வேளைக்கு வேளை விழுங்கிப் போட்டுத் திமிர் எடுத்த ஆக்கள் என்னெண்டு போய் அகதி எண்டிறது…? எல்லாரும் அப்பிடித் தான் அப்பா செய்யினம்.. ஆமி அங்க அடிச்சான்.. இஞ்ச அடிச்சான் எண்டு சொல்லி பனையால விழுந்த காயத்தைக் காட்டிச் சனம் அகதியாகுதுகள். வெள்ளைக்காரனுக்கு பனையில ஆக்கள் ஏறி விழுகிறது என்னண்டப்பா.. தெரியும்? அது சரி… இப்ப இவரை அனுப்பிறதுக்குக் காசுக்கு எங்கை போறது? நீங்கள் கோவிக்க மாட்டீங்கள் எண்டு சத்தியம் பண்ணினால், நான் ஒரு வழி சொல்லுவன்! சரி..சரி.. நீங்கெல்லாம் சேந்து முடிவு பண்ணினாப் பிறகு.. நான் கோவிச்சு எத்தைச் செய்யிறது? உங்கட தோட்டத்தில மேற்குப் பக்கத்துத் துண்டைத் தனக்குத் தரச் சொல்லிச் சுப்பையர் கேட்டது உங்களுக்கு மறந்து போச்சே.. உங்களுக்கு வயசும் போகுது.. இந்தப் பெரிய தோட்டத்தை வைச்சு என்னண்டு சமாளிக்கப் போறியள்? பெடியளும் தோட்டப் பக்கம் போவாங்கள் எண்டு நான் நினைகேல்லை! ம்ம்ம்ம்… என்று கொஞ்சநேரம் அமைதியாக இருந்தவர்… சரி ..சரி செயிறதைச் செய்து முடியுங்கோ என்ற படி.. கண்களை மூடியபடி.. கொஞ்ச நேரம். அப்படியே ஒரு வித தியான நிலையில் இருந்தார். ஒரு வேளை.. அவரது அப்பாவின் ஆவி அவரின்ர கண்ணுக்குள்ளை வந்து போகுதோ என்று குருவியம்மா தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்! அடுத்த நாளே அவனை வெளிநாட்டுக்கு அனுப்புவதற்கான ஆயத்தங்களைக் குருவியம்மா ஆரம்பித்து விட்டாள்! தோட்டக்காணியைச் சுப்பையருக்கு விற்பதை நினைக்கும் போதே... தன்னில் ஒரு பாதி.. பிரிந்து போவதாகவே குருவியார் உணர்ந்தார். ஆனால்..காணியை விற்பதை விடத் தனக்கு வேறு எந்த வழியும் இல்லை என்பதும் அவருக்கு நன்றாகத் தெரிந்தும் இருந்தது! வீட்டுச் சுவர் முழுவதையும்.. தனது மூத்த மகனதும்.. மகளதும்..விவேகானந்த சபையால் வழங்கப் பட்ட சான்றிதழ்கள்.. வேறு வேறு நிறங்களில் அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தன! நாளைக்கு மறக்காமல்.. ஞானம் ஸ்டூடியோவில போய் எல்லாரும் ஒரு படம் எடுத்து வைக்க வேணும் என்று தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டார்! சிறகு முளைச்சு ஒண்டு பறந்து போறனெண்டு வெளிக்கிட்டிடுது... நாளைக்குக் கூட்டுக்குத் திரும்பி வருமோ என்னவோ என்று தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டார்! பெடியன் போய் ஏதாவது உழைச்சு அனுப்பினால்.. மகளையும் எங்கையாவது நல்ல இடத்தில கட்டிக் கொடுக்கலாம்.. ஒரு தந்தையின் மனசு கணக்குப் போட்டது...! இஞ்சை பார்.. ஆடறுக்க முன்னம் நான் என்னத்துக்கோ விலை கேக்கிறன்.. எண்டு தனக்கு தானே நினைத்துக் கொண்டவர்.. அப்படியே.. திண்ணையிலிருந்த படியே நித்திரையாகி விட்டார்! தொடரும்…!
  5. 3 points
  6. 2 points
    புலம்பெயர்ந்து வாழும் தேசங்களில் தமிழர் கலாச்சாரம் நீடிக்குமா? அல்லது இன்றைய தலைமுறையினருடன் முடியுமா? அன்பான யாழ் கழ உறவுகளே! நாம் புலம்பெயர்ந்து உலகின் பல பாகங்களில் சிதறிக்கிடக்கிறோம். அப்படியிருந்தும் எமது மொழி, கலை, கலாச்சாரம் பண்பாடு பழக்க வழக்கங்களை ஓரளவாவது கட்டிக்காத்து வருகிறோம். இந்நிலையில் நாம் வாழும் நாடுகளில் இதனைத் தொடர்ந்து கட்டிக் காப்போமா? கைவிடுவோமா என்றொரு கேள்வி என்னில் எழுகிறது. இதற்கான தலைப்பைத்தான் மேலே தெரிவு செய்துள்ளேன். இதனை வாதப்பொருளாகக் கொண்டு, உங்கள் ஆக்கபூர்வமான கருத்துக்களை முன்வைத்து இளைய தலைமுறயினரை ஊக்குவிக்க ஆவன செய்வீர்களென எதிர்பார்க்கின்றேன். உலகின் வாழும் தொன்மையான மொழிகள் ஆறு. அவற்றில் தமிழ்மொழியும் ஒன்று. இவ்வாறான தொன்மையான மொழியைப் பேசும் இனம் தமிழினம். “குமரிக்;(லெமுரியா); கண்டத்தில் முதல் தோன்றிய மனிதனும் தமிழனே. முதல் பேசப்பட்ட மொழியும் தமிழே|| என, மொழிஞாயிறு ஞா.தேவநேயப்பாவாணர் அவர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளார். இவ்வாறான தமிழினம் தனக்கென தனியான நாகரிகம், பண்பாடு ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளது. ஒரு இனத்தின் தொன்மையை இவ்விரண்டின் மூலமாகவே வரலாற்று ஆராய்ச்சி அறிஞர்கள் கணக்கீடு செய்கிறார்கள். இன்று எமது நிலையென்ன? தமிழனுக்கென தனியாக ஒரு நாடு உண்டா? ஒரு நாடு இருக்கும்போதுதான் அவற்றைப் பேணிப் பாதுகார்க்க முடியும்? தமிழன் நிரந்தரமாக வாழும் நாடுகளிலேயே தமிழ்மொழி ஆட்டம் காண்கிறது. தமிழர் நாகரிகம், கலாச்சாரம், பண்பாடு சிதைக்கப்படுகின்றன. குறிப்பாக தமிழ் நாட்டை நோக்கினால் அங்கு தமிழ் படும்பாட்டையும் சினிமா, சின்னத்திரையில் நடைபெறும் தமிழ்கொலைகளையும், கலாச்சார சிரழிவுகளையும் பண்பாட்டுச் சிதைப்புகளையும் நோக்கலாம். இதனைப் புலம்பெயர் தேசங்களுக்கும் விரிவுபடுத்தியுள்ளார்கள். அன்னிய மொழியின் ஆதிக்கத்திற்குள் வாழ்ந்து வரும் நம் இளைய தலைமுறையினர் இதனால் ஈர்க்கப்பட்டு, உள்ளதையும் இழக்கும் நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறார்கள். ஆகவே நான் மிகச் சுருக்கமாகக் குறிப்பிட்டவற்றை விரிவாக ஆராயலாமெனக் கருதுகிறேன். இதுபற்றிய உங்களின் ஆக்கபூர்வமான கருத்துகளை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறேன். நன்றி
  7. 2 points
    இந்தத் திரியில் பலவகையான விடயங்களையும் இணைக்கப் போகின்றேன். நான் விரும்பிய, எனது மனதுக்குப்பட்ட விடயங்களையும் எழுதுவேன். எனது சொந்த ஆக்கங்களாக இருந்தால் மட்டும் அவற்றுக்குக் கீழே எனது பெயரைப் போடுவேன். பார்வையாளர்களாகவே மட்டும் இருங்கள்.
  8. 2 points
    ஆக மொத்தத்தில் ஆட்டை குளிப்பாட்டி நடுவீதிக்கு கொண்டு வந்திட்டியல்,இனி அது யாருடைய இலையில் விருந்தாகுது எண்டதுதான் சஸ்பென்ஸ் நான் உங்களை கேள்வி கேட்டால் சுற்றி இருப்பவர்களை கை காட்டி வழமைபோல் தப்பிவிடுகின்றீர்கள்.ஊரிலும் இப்படித்தான் என்ர மாமா இருக்கிறார்,என்ர மச்சான் இருக்கிறார் என்று சொல்லியே தப்பியோடிய கூட்டம் இப்போதும் அப்படியே
  9. 1 point
    நாம் அணிவகுத்துள்ளோம்... நாம் தமிழ் ஈழப் படைவீரர்கள்! நாம் அணிவகுத்துள்ளோம் இழந்த எமது நாட்டை மீட்க எதிரி நமது நாட்டை வஞ்சகமாக அபகரித்துவிட்டான்! அதைக் கண்டு நாம் அஞ்சவில்லை! புயலெனச் சீறி இழந்த நாட்டை மீட்க நாம் அணிவகுத்துள்ளோம் நாம் தமிழ் ஈழப் படைவீரர்கள்! எமது படையணி கடக்க வேண்டியது நெருப்பாறென்பது எமக்குத் தெரியும் ஆனால்... அதைத் தாங்கக் கூடிய மக்கள் ஆதரவென்னும் கவசம் எம்மிடம் உண்டு! எதிரியின் ஆயுதமோ பலம் பொருந்தியது! எமது ஆத்ம பலமோ அதைவிட வலிமை வாய்ந்தது! எதிரியின் குண்டுகள் வெடிக்கும்... ஆனால் எமது விடுதலை நெஞ்சங்கள் எரிமலையென வெடிக்கும் சத்தத்தில் அதன் சத்தம் அமுங்கிவிடும்! நாம் அணிவகுத்துள்ளோம்... நாம் தமிழ் ஈழப் படைவீரர்கள்! எமது அணிவகுப்பு எமது தமிழ்ஈழ மக்களிடையே அணிவகுத்துச் செல்கிறது! நாம் செல்லும் இடமெல்லாம்... எமது எதிரிகள் அஞ்சி ஓடுகிறார்கள்! மக்களிடத்தில் உள்ள பிரதேசம் சாதி மதமென்னும் பேய்களும் அலறி ஓடுகின்றன... எமது படையணி விரைகிறது... எம தேசத்தை மீட்க! நாம் செல்லும் இடமெல்லாம்... காடுகள் கழனிகள் ஆகின்றன! வெட்டிப் பேச்சு வீரர்கள் மிரண்டோடுகின்றனர்...! உழைப்போர் முகங்களில் உவகை தெரிகிறது ஏழைகள் முகங்களில் புன்னகை உதயமாகிறது. (1981-ஆம் ஆண்டில் தமிழீழ தேசியத் தலைவர் திரு.வே.பிரபாகரன் அவர்கள் எழுதிய கவிதை) ------------------------------
  10. 1 point
    ஆண்களுக்கான... கருத்தடை, அவசியமா? ஆம்.... என்று, சொல்வேன் நான். இரண்டு, பிள்ளைகளை பெற்ற நான்...!? மூன்றாவது, பிள்ளையையும்... பெற்றால், என் பொருளாதார நிலைமை, வீட்டில் இட வசதி இல்லாதது என்பதால்.... எனது மனைவி வயிற்றில் உருவாகிய... (ஆறு கிழமை ஆன) மூன்றாவது கருவை அழிக்க, வைத்தியர் உதவியை நாடினேன். அவர்களும்.... கருவில், உருவாகும் குழந்தையை அழிப்பது தவறு. உங்களுக்கு, சில வழிகட்டுகின்றோம் என்று, இரண்டு மாதம், ஒவ்வொரு அலுவலகமும் ஏறி, இறங்கி வைத்து அன்பான... ஆலோசனையால் காலம் கடந்து...... மூன்று மாதம், ஆகி விட்டது. இப்போ..... கருவை, கலைக்கத் தயார், என்று..... அவர்கள் பச்சைக் கொடி காட்டிய போது....எங்களுக்கு, கொஞ்ச தயக்கம், அந்த இடத்திற்கு சென்ற, மனைவியின்... நடையை நினைத்தால்... மனம் இப்போதும் கலங்கும். சிறிது பேசியும், உற்சாகம் கொடுத்தும்.... கருக் கலைப்பு நிலையத்துக்குச் சென்று.... எல்லாச் சோதனைகளும், கேள்விகளும் முடித்து.... என்னை.... வெளியே... அனுப்பி, ஊசி போட, ஆரம்பிக்கும் போது... ஊசியை.... தட்டி விட்டு, மனைவி.... பச்சை உடுப்புடன், என் முன் வந்து, நின்று, நான்.... என், குழந்தையை கொல்ல... அனுமதிக்க மாட்டேன், என்று கத்தினார்........ (தொடரும்)
  11. 1 point
    இந்தத் திரியில் வரும் கருத்துக்களைப் பார்த்தால் இனி "விசுகுவும் அபிலாஷாவும்" என்றும் உரையாடல் திசை மாறலாம் போலுள்ளது! பல நாட்களுக்கு முன்னர் விசுகு ஐயாவுக்கு ஒரு கருத்து வைத்தேன். பதில் வராது என்று எதிர்பார்த்திருந்தேன். என் கணிப்பு பொய்க்கவில்லை
  12. 1 point
    நீங்கள் 7 கோடி பேரின் நிலையையும் அறிந்து விட்டு தானே இங்கே கருத்து கூறுகிறீர்கள்? இன்றுவரை நடைபெற்ற பல்வேறுபட்ட போராட்டங்களில் கலந்து கொண்டவர்கள் அனைவரையும் கூட்டி கணக்கெடுங்கோ. உங்களுக்காக நான் அதை செய்துகொண்டிருக்க முடியாது. முன்னரை விட இப்பொழுது ஈழ ஆதரவு தமிழகத்தில் அதிகரித்துக்கொண்டே செல்கிறது. உங்களை விட அதிகமாக தமிழக உறவுகளின் நிலை எனக்கு தெரியும் என்பதை உறுதியாக என்னால் கூற முடியும். கண்டிப்பாக நான் அப்பாவி அல்ல. அப்பாவியாக இருந்திருந்தால் நீங்கள் சொல்வதெல்லாம் உண்மையென நினைத்து தலையாட்டி விட்டு சென்றிருப்பேன். இப்படி உங்களுக்கு எதிர் கருத்து போட்டிருக்க மாட்டேன். தமிழக மக்களை முட்டாள்கள் என நான் கூறவில்லை. அவர்களிடம் திட்டமிட்டு செய்திகள் மறைக்கப்பட்டதற்கு அவர்கள் என்ன செய்ய முடியும்? இப்பொழுது உண்மையை அறிந்து வருவோர் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறது. புலம்பெயர் போராட்டங்களில் புலிக்கொடி பிடித்தாலும் மக்களின் அழிவையும் சுட்டிக்காட்டியே போராடினார்கள். கொடிபிடிப்பவர்களின் போராட்டத்தால் எந்த பிரயோசனமும் இல்லை என்பது என் கருத்து அல்ல. மக்களின் அழிவை தடுத்து நிறுத்த அப்போராட்டங்கள் பயன்படவில்லை என்பதே என் கருத்து. காரணம் உலக நாடுகள் பல சேர்ந்தே தமிழின அழிவிற்கு அன்று துணை போயின. அந்நாடுகள் எதுவும் அக்காலப்பகுதியில் எமது போராட்டத்தை செவிமடுக்கவில்லை. மற்றபடி புலம்பெயர் அமைப்புகள் புலிக்கொடி பிடிப்பவை தான். என்னமோ புலிக்கொடி பிடிக்காத கணக்கில் கதைக்கிறீர்கள். அவர்கள் கொடுக்கும் அழுத்தங்கள் வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. ஆயுத போராட்டம் முடிவடைந்த பின்னர் புலம்பெயர் தமிழர்களின் முயற்சிகள் இன்றியமையாதவை. இன்று காலம் மாறிவரும் நிலையில் தாயகம், தமிழகம், புலம்பெயர் தேசங்கள் ஒன்றிணைந்து போராடுவது நன்மையே.
  13. 1 point
    November 9, 2014 marks the 25th Anniversary of the fall of the ‪#‎BerlinWall‬
  14. 1 point
    தமிழக மக்கள் போராடவில்லை என்று நீங்கள் குற்றம் சாட்டியதால் நான் கூறியது தமிழகத்திலுள்ள ஈழத்தமிழர்களை உங்கள் தலைமையின் கீழ் ஒன்றுதிரட்டி போராடியிருக்கலாம் என்று. எமக்காக நாம் போராடாமல் அவர்களை போராட சொல்வதற்கு எமக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது?
  15. 1 point
    மனைவியின் வயிற்றில் வளரும் கரு வளரட்டும், அதற்கிடையில் நானே.... கருத்தடை செய்வது என்று தீர்மானித்து, அப்பாவிடம் ஆலோசனை கேட்டேன். அவர், இதனை ஆண்கள் செய்வது நல்லதல்ல என்று கூறி, மூன்றாவது குழந்தை பிறக்கும் போது....ஆஸ்பத்திரியில் வைத்து, மனைவிக்கு கரு உருவாகாமல், அறுவை சிகிச்சை செய்ய முடியும் என்று கூறியதை, மனைவியிடம் சொல்ல... அவர் தயங்கினார். இது சரிவாரது.... "ஆறின கஞ்சி, பழங் கஞ்சி" என்று விட்டு, அடுத்த நாள், அவர்கள் தந்த தொலை பேசி அட்டையில் உள்ள வைத்திய நிலையத்துக்கு தொலை பேசி எடுத்து, எனக்கு... நேரம் ஒன்றை ஒதுக்கி தரும் படி கேட்ட போது..... அடுத்த நாள், தம்மை வந்து சந்திக்கும் படி, நேரம் ஒதுக்கி தந்தார்கள். பல் வைத்தியர், கண் வைத்தியர், காது வைத்தியரை சந்திக்க கிழமை கணக்கில் காத்திருக்க வேணும், வெட்டி எறியிறதுக்கு மட்டும்..... உடனை வரச் சொல்லுறாங்களே.... என்று, எனக்கு கொஞ்சம் உள்ளூறப் பயம் வரத்தான் செய்தது...... (தொடரும்)
  16. 1 point
    கடைசியாக ஒரு தரம் சொல்கிறேன் விளங்குதா என்று பாருங்கள். 1) நான் ஆயுதம் தூக்காததுக்கு ஏலவே தந்த விளக்கம்தான். நான் யாரையும் ஆயுதமேந்தி போராடச்சொல்கவில்லை. 2) முத்துகுமார் உட்பட தீக்குளித்தவர்கள் எல்லாம் எங்கிருந்து இலங்கை பற்றி அறிந்தார்கள்? அவர்களுக்கு மட்டும் புலிகளின் குரல் கேட்டதா? இல்லையே. 2009 இல் சகல இணையங்களும் யாழ் உட்பட தமிழகத்தில் கிடைத்தது. நெடுமாறன் ஐயாவின் இணைய்தளத்தில் எல்லாம் இருந்தது. 34 கி மி தூரத்தில் என் இனம் படுகொலையாகிறது, புலம் பெயர் தேசமெல்லாம் மக்கள் போராடுகிறார்கள். நாம்மட்டும் சன் டீவி இதை சொல்லாததால் அறியாமல் இருந்தோம் என்பது சின்ன பிள்ளைத்தனமானது. முத்து குமார் போன்றவர்கள் ஏன் போராடாமல் செத்தார்கள்? அங்கே யாரும் அவர்கள் பேச்சை கேட்க தயாரில்லை. இலங்கை பிரச்சினையா, போய்யா போய் பிள்ளை குட்டியை படிக்க வை எனும் மனநிலைதான் பலருக்கு அப்போதும் இப்போதும். இது இனியும் மாறாது. இந்த indifference பார்த்து வெறுத்துப்போய்- தன் சாவாவது தூங்கி கிடக்கும் தமிழகத்தை தட்டி எழுப்பும் என்ற நம்பிக்கையில் உயிர் விட்டார் முத்துக் குமார் - ஒரு மானாட மயிலாடவுடன் அந்த உணர்ச்சியும் அம்பேல். இதுதான் தமிழகம். Every people get a govt they deserve. இதில் கருணாநிதி தன் மக்களின் மனம் போல செயல்ப்பட்டார் அவ்வளவே. 3) எப்படி போராடுவது என்ற வகையில் எமக்குள் பிளவுகள் இருந்தாலும், புலித்தலைவர் மேல் ஆயிரம் விமர்சனம் இருந்தாலும், புலிகள் மக்களை வெளியேற விடாமல் தடுக்கிறார்கள் என்று தெரிந்தும்,போர் நிண்டால் போதும் என்ற ஒரே எண்ணத்தில் வீதிக்கு வந்த பலர் புலத்தில் இருக்கிறோம். புலிகள் தன் தந்தையை அநியாயமாக கொண்டார்கள் என்று நம்பும் ஒருவரை அடிக்கடி இதே போராட்டங்களில் நான் கண்டுள்ளேன். போராடும் உரிமையை exclusive rights வாங்கி விட்டதாக பீத்திக் கொள்ளும் உங்களுக்கு எமது மனப்போராட்டங்கள் விளங்க நியாயமில்லை. ஆனால் நீங்கள் ஏன் ஆயுதம் ஏந்தவில்லை என்று எம்மை கொச்சைப் படுத்தாதிகள். நாங்கள் 2009 இல் போராடியது தனிநாடு கோரியல்ல - யுத்தத்தை நிறுத்தும்படி கேட்டே. 4) முத்துகுமார் போன்ற இந்திய தமிழர்களாலேயே முடியாது எனும் போது 2008 இல் கொலிடே விசாவில் போன நான் என்ன செய்ய முடியும்? இருந்தும் தா பாண்டியன் மற்றும் வை கோவின் சில போராட்டகளுக்குப் போனேன். அங்கே நான் பார்த்ததும் கேட்டதும் தமிழகம் பற்றிய என் பார்வையை மேலும் வலுவாக்கவே உதவியது. 5) தமிழகமும் புலமும் போரை நிறுத்தும் என்று பிரபா பெரிதும் நம்பினார். இரண்டுமே பொய்த்துப் போனது. தமிழகம் இயலுமை இருந்தும் உணர்வற்றுக் கிடந்தது. புலத்தில் உணர்வு இருந்தது ஆனால் போரை நிறுத்தும் இயலுமை இருக்கவில்லை.
  17. 1 point
    இன்றைய ஈழத்து படைப்புலகில் தனக்கென ஒரு பிரத்தியேக தன்மையை உருவாக்கி எழுதிவரும் இளைய எழுத்தாளன் அஞ்சரன்., இவன் மிகத்துடுக்கான சகோதரன் எப்போது எங்கே எதை எழுதுவான் என்று யாருக்கும் தெரியாது வேகம், துடுக்கு, குறும்பு இப்படியான கலவைதான் இவன் இலகுதமிழ் கவிதையை இவனிடம் கற்கவேண்டும். அண்மைக்கால முகநூல் பதிவுகளிலும் யாழ் இணைய வெளியிலும் நான் தேடி வாசிக்கும் இடக்கு முடக்கான பதிவுகளுக்குச் சொந்தக்காரன். இலகுவான இயல்பான பேச்சுவழக்கில் இவன் தன்பாட்டில் எதையாவது எழுதித்தள்ளிவிட்டுப் போய்விடுவான்.... ஒற்றை வரி இரட்டை வரிகளாக சில சமயம் நறுக்கென்றும் சில சமயம் விறுக்கென்றும் பல சமயம் சிரித்தோய முடியாமலும் இவன் பாணி...சரி இவன் நம்ம வேங்கையன் பூங்கொடியை வாசித்து ஒரு வழி பண்ணிவிட்டதாக அறிந்தபோது உவகையாக இருந்தது சரி இவன் அந்த நூலை எவ்வளவு தூரம் உணர்வால் இலயித்து படித்திருக்கிறான் என்று அறிய விரும்பி உணர்ந்ததை எழுதும்படி கேட்டேன் தம்பி எழுதியிருக்கிறான் உங்களுக்குக் காட்டாமலா.... கடந்த பகலில் புதிதாய் முளைத்த இரவு சூரியன்கள் வேவு புலிகளை ஏமாற்றி சிரித்தன தற்காப்பு எடுக்க முடியா இக்கட்டு நிலை ''விளக்கை அடியடா'' என்னும் ஆணை எழமுன் வீரியத்தோடு சுடுகலன் சுழன்றன .. ('வேங்கையன் பூங்கொடி' கவிதை தொகுப்பில் இருந்து.) கவிதையின் சொல்களை இலக்கிய நயத்தை எல்லாம் கொட்டி ஒரு கவிதை படிக்க முடியாதவன் நான் ஏனெனில் எனக்கு தமிழ் எத்தினை எழுத்து என்பதுகூட சிலவேளை சந்தேகமே . ஒரு பாமர மனிதனின் சுயத்தில் இருந்து அவன் பார்க்கும் அயலட்டம் போல. ஓடும் மாட்டின் பின்னால் துள்ளி ஓடும் கன்றுபோல் நான் பல எழுத்துக்கள் கவிதைகளை படிப்பது உண்டு .. எனக்கு விளங்கும் தமிழ் என் சிறிய அறிவில் 'வேங்கையன் பூங்கொடி' இருப்பது மகிழ்வை கொடுத்தது .. வல்வை சகாறா அக்காவின் இந்த கவிதை தொகுதி தன் வழி பிடித்து ஓடும் காட்டாற்று வெள்ளம் போல் என்னை அள்ளி சென்றது மேடு பள்ளம் எல்லாம் .. ஒரு போரியல் வாழ்வில் இருத்து நகரும் ஒவ்வெரு மனிதனிடமும் அவன் கடந்த வாழ்வியல் என்ன என்று சொல்லி போகும் கவிதைகள் முழுமையா தன்னை விடுதலைக்கு அர்ப்பணித்த ஒருவராலே எழுத முடியும் எனலாம் .. மாற்றுக்கள் ஏதும் இன்றி சகோதரி சகாறா கொண்டுசொல்லும் சொல்நடை என் கைபிடித்து அழைத்துபோகிறது அடுத்த பக்கங்களுக்கு என்றால் மிகையாகாது . உதாரணமா நான் மேலே இட்டு இருக்கும் கவிதை வரிகள் ஒரு பானையின் ஒரு சோறு மட்டுமே வேவு போராளிகளின் அந்த நொடி செயலை இவ்வளவு அழகா கண்களில் கொண்டுவர அவர் நேசித்த மண் பற்றே காரணம் போல் . சாதாரணமானவன் கடந்து வந்த நடந்து வந்த பாதையை கூட்டி அள்ளி ஒரு தொட்டியில் இட்டு அழகு பார்த்த சகோதரி வல்வை சகாறாவை பாராட்டி இன்னும் படைப்புக்களை அதீத வீரியத்துடன் படைக்க வேண்டி நிற்கிறேன் இளையவன் ஆகிய நான் .. கவிதையின் ஆழத்தில் மூழ்கையில் முத்துக்கள் நடுவில் சில கற்களும் வருவது போல் சில சொல் நயங்கள் என்னை மூச்சடைக்க வைத்தது நான் இன்னும் வளரனோம் என்று சிலவேளை சொல்லி போகுது என்னமோ .. ''சொல்லுக்குள் அடங்காத சங்கடம் நெளிந்தது செல்விக்கு தன்னிலை சஞ்சலம் மிகுந்தது'' . இங்கு என் நிலையும் அதுவே சகோதரி சகாறா ஏனெனில் நான் எல்லாம் உங்கள் நூல் பற்றி எழுதுவதால் . மேலும் உங்கள் படைப்புக்கள் பேசட்டும் உணர்வுகளை என்று வாழ்த்துகிறேன்.
  18. 1 point
    ஊஞ்சலுக்கு பூச்சூட்டி...... அவன்தான் மனிதன் படத்தில்
  19. 1 point
    இந்தியா ரொக்கட் விடுகிறது என்பதற்காக இந்தியாவிலுள்ள அனைத்து மக்களும் மிக வசதியுடன் உள்ளார்கள் என்றில்லை. அது போல் தான் தமிழகத்தில் IT துறை வளர்ச்சி உள்ளது என்பதற்காக அங்குள்ள மக்கள் எல்லோரும் அவ்வசதியை கொண்டவர்கள் என்று அர்த்தப்படாது. வீட்டில் கணணியோ கைத்தொலைபெசியோ இல்லாமல் சுவரொட்டிகளை பார்த்தும் தமது பகுதியிலுள்ள தலைவர்கள் போராட்டம் பற்றிய அறிவிப்பை வெளியிட்டதும் அதை உள்வாங்கியும் ஒன்றுகூடும் மக்களே அதிகம். முக்கியமாக கிராமப்புறங்களில் வசிக்கும் மக்கள். நகர்ப்புறங்களில் வசிக்கும் மக்கள் அல்லது மாணவர்களிடம் ஓரளவு கணணி பாவனை இருந்தாலும் அவர்கள் வாசிப்பது தமிழக ஊடகங்களில் வரும் செய்திகள். பார்ப்பது தமிழக தொலைக்காட்சிகள். இவற்றில் போர்க்காலத்தில் ஈழத்தமிழின அழிப்பு பற்றிய செய்திகள் வருவது தடுக்கப்பட்டிருந்தது எனும் போது தமிழக மக்கள் எவ்வாறு ஈழத்தில் நடப்பதை அறிய முடியும்? அதை மீறி தகவல் தெரிந்த சிலர் போராடிய போது அவர்களை கைது செய்வதும் அடக்குமுறைகளை பிரயோகிப்பதும் என அன்று கருணாநிதி நடந்தார். சீமான் அண்ணா, வைகோ ஐயா, திருமுருகன் அண்ணா மற்றும் பலரது பிரச்சாரங்களே இன்று முன்னைவிட ஈழத்தமிழர்களின் பிரச்சினை பற்றி பலர் அறிய வழி வகுத்தது. ஜெயலலிதாவின் ஆட்சிக்காலத்தில் ஓரளவு தளர்வு போக்கு உள்ளதால் இப்பொழுது குரல் கொடுக்கிறார்கள். 2013 இல் ஏற்பட்ட தமிழக மாணவர் போராட்டத்தின் பின் தமிழக உறவுகள் பலரை ஈழத்தமிழர்கள் முகநூலில் நண்பர்களாக்கி கொண்டுள்ளார்கள். போராட்டங்கள் பற்றிய அறிவிப்பை வெளியிடும் போது இணையதள, முகநூல் வசதிகள் இல்லாத மக்களுக்காக சுவரொட்டிகள் ஒட்டுகின்றார்கள். தமிழின படுகொலை பற்றி இன்னமும் தெரியாத பல தமிழக மக்கள் அங்கு உள்ளார்கள். போன வருடம் மாணவர்கள் எடுத்த பேட்டியில் சிலர் அதை தெரிவித்தும் இருந்தார்கள். அன்றைய செய்திகளை நான், பையன் அண்ணா, தமிழரசு அண்ணா, நுணா அண்ணா மற்றும் பல கள உறவுகள் இணைத்து வந்திருந்தோம். தேடிப்பார்க்க எனக்கு நேரமில்லை. வேண்டுமானால் நீங்கள் இதற்குள் சென்று தேடிப்பாருங்கள். http://www.yarl.com/forum3/index.php?/topic/119014-இனப்படுகொலையாளி-ராசபக்சேவை-தண/ (சில போராட்ட செய்திகள் வேறு திரிகளிலும் இணைக்கப்பட்டன. அதற்குள் உள்ளதோ என்றும் தெரியவில்லை) இப்பொழுதும் போராடுவோர் கைது செய்யப்படுவதும் அவர்கள் மேல் பொய் வழக்குகள் போடப்படுவதும் நடந்தே வருகிறது. ஆனாலும் இன்றைய போராடும் நிலை கூட கருணாநிதியின் ஆட்சிக்காலத்தில் இருக்கவில்லை. அடக்குமுறைகள் இல்லாத நாட்டில் நீங்கள் இருந்து கொண்டு புலம்பெயர் போராட்டத்தில் கலந்து விட்டு அடக்குமுறைக்குள் இருந்த மக்களை பார்த்து நான் முயற்சி செய்தேன். நீங்கள் எத்தனை வீதம் செய்தீர்கள் என்று கேள்வி கேட்கிறீர்கள். ஆயுதமேந்தி போராடினால் பயனில்லை என்பது தவறு. ஆயுத போராட்டத்தின் போது மரியாதை தந்த உலகநாடுகள் இன்று ஆயுதமிழந்த தமிழினத்தை கண்டுகொள்வதில்லை, தமது தேவைக்கேற்ப எமது பிரச்சினையை பயன்படுத்துவது தான் நடக்கிறது. இதை வைத்தே ஆயுத போராட்டத்தின் வலிமையை கணக்கிடலாம். இன்று ஐ.நா வரை எமது பிரச்சினை பற்றி பேசப்படுவது கூட ஆயுதப்போராட்டத்தின் மூலம் விடுதலைப்புலிகள் பற்றி உலகம் அறிந்தமையும் அவர்களின் மற்றும் மக்களின் உயிர்த்தியாகமும் தான். அப்படி என்ன தான் முயற்சி செய்தீர்கள்? நீங்கள் செய்த அந்த செயற்பாட்டால் மக்களின் அழிவை தடுக்க முடிந்ததா? இல்லை தானே? இதுவே இலங்கையிலுள்ள போராடாத தமிழ் மக்களும் புலம்பெயர்ந்த தமிழ் மக்கள் புலம்பெயராமல் அங்கு ஆயுதமேந்தி போராடியிருந்திருந்தால் சமாதான காலத்துக்கு முன்பே தமிழீழம் கிடைத்திருக்கும். ஆனால் தமிழீழம் என்ற நாட்டை ஏதும் உலக நாடு அங்கீகரித்தால் தான் சர்வதேச ரீதியில் தமிழீழ நாட்டிற்கான அங்கீகாரமும் கிடைக்கும். இந்திய படைகள் ஈழத்தில் செய்த அட்டூழியங்கள் பற்றி தமிழக மக்கள் பலர் முகநூலில் கருத்துப்பகிர்பவர்கள். யாழில் எழுதாவிட்டால் யாருமே எழுதவில்லை என்று கூறும் உங்கள் அறிவு வியக்க வைக்கிறது. அத்துடன் கருத்து எழுதாவிட்டால் யாரும் இந்திய படையின் அட்டூழியத்தை கண்டிக்கவில்லை என்று அர்த்தப்படாது. எம்மை அழிக்க துணை போன இந்தியாவிடம் எமது உரிமைகளை பெறுவதற்காக கெஞ்சுவதற்கு உரிமை உள்ளது என்றால் தமிழக உறவுகள் தற்பொழுது எமக்காக குரல்கொடுப்பதை ஏற்பதற்கான உரிமை அதை விட அதிகமாக எமக்கு உண்டு.
  20. 1 point
  21. 1 point
    விழியூறி நதியாகி விழுந்தோடும் எம்மில் அவர் விடுகின்ற உயிர் மூச்சு எழும் எங்கள் மண்ணில்
  22. 1 point
    கதாநாயகனின் கதை! - சிவாஜி கணேசன் (2) என் பள்ளிக்கூடப் படிப்பு, ஒரு முடிவுக்கு வந்தது. என் தந்தையார் பார்த்து வந்த ரயில்வே வேலை போய்விட்டதால், ஒரு பஸ் கம்பெனியில், குறைந்த சம்பளத்தில் வேலை பார்த்து வந்தார். அந்தக் குறைந்த வருமானத்தில் குடும்பத்தை நடத்த, என் தாயார் மிகவும் சிரமப்பட வேண்டியிருந்தது. எனக்கும், அப்போதுதான் குடும்ப கஷ்டங்கள் ஓரளவுக்கு தெரிய ஆரம்பித்தன. அதனால், சீக்கிரம் பெரியவனாகி, கை நிறைய சம்பாதித்து, என் தாயாரின் கண்ணீரைத் துடைக்க வேண்டும் என்று மனதில் எழுந்த எண்ணம், வெறியாகமாறி சந்தர்ப்பத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கொண்டிருந்தேன். அதுவும், 'கட்ட பொம்மன்' நாடக உருவில் வந்தது. ஒரு நாள், நான் தங்கியிருந்த தெருவிலேயே, 'கட்டபொம்மன்' கூத்து நடைபெற்றது. இதைக் கூத்திலும் சேர்க்க முடியாது; நாடகம் என்றும் சொல்ல முடியாது. இரண்டும் கலந்த ஒரு ஆட்டம். இந்த கட்ட பொம்மனைப் பார்த்ததும் தான், என் மனதில், நாமும் இம்மாதிரி நடித்தால் என்ன என்ற எண்ணம் துளிர்விட ஆரம்பித்தது. சக்கரபாணி என்ற தோழனின் உதவியால், பொன்னுசாமி பிள்ளை நடத்தி வந்த மதுரை ஸ்ரீ பால கான சபையில் சேர்ந்தேன். இதில், பல நாடகங்களில், பல்வேறு வேடங்களை ஏற்று நடித்தேன். ராமாயண நாடகத்தில், முற்பகுதியில், அழகு சுந்தரியான சீதையின் கதாபாத்திரத்திலும், பிற்பகுதியில், சூர்ப்பனையாகவும், கடைசி நாட்களில், இந்திரஜித்தாகவும் தோன்றுவேன். நான் நாடகக் கம்பெனியில் சேர்ந்து ஆறு ஆண்டுகளுக்கு பின், ஒரு சமயம் பொள்ளாச்சியில், 'இழந்த காதல்' நாடகம் நடந்து கொண்டிருந்தது. என்னைப் பார்க்க, யாரோ ஒருவர் வந்திருப்பதாக கூறினர். யாரோ, என்னவோ என்று பதற்றத்துடன் போனேன். என் கண்களையே என்னால் நம்ப முடியவில்லை. என் தாயார், ஒரு கையில் பையும், மறுகையில் ஒரு சிறு பையனையும் பிடித்தபடி நின்று கொண்டிருந்தார். என் தாயாரை, ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பின் பார்த்த மகிழ்ச்சியில், 'அம்மா' என்று கூவி, அவரை ஓடிப்போய் அணைத்துக் கொண்டேன். தன் கூட வந்த பையனை சுட்டிக்காட்டி, 'உன் தம்பிடா... சண்முகம்ன்னு பேர்; நீ வந்ததுக்கப்பறம் பிறந்தவன்டா...' என்றார். 'அடேய் தம்பி...' என்று அவனைத் தூக்கி, ஒரு சுற்றுச் சுற்றினேன், அவன் பயந்து விட்டான். என் தாயார், முறுக்கு, சீடை, பலகாரங்கள் எல்லாம் கொண்டு வந்திருந்தார். தீபாவளி பண்டிகை நெருங்கிக் கொண்டிருந்ததால், முதலாளியிடம் சொல்லி பண்டிகைக்காக, என்னை கையோடு ஊருக்கு அழைத்து வந்துவிட்டார். நான் சம்பாதித்த பணத்திலிருந்து வெடி வாங்கி வெடித்தேன். இன்றும் தீபாவளி பண்டிகை வரும்போதெல்லாம், இந்தச் சம்பவம் நினைவுக்கு வரும். அந்தக் காலத்தில், கம்பெனி வாழ்க்கை என்பது குருகுல வாசம் போன்றது. ஒவ்வொரு பையனுக்கும் ஒரு பெட்டி, படுக்கை இருக்கும். காலையில் எழுந்ததும் படுக்கையைக் சுருட்டி, பெட்டியின் மேல் வைத்து, பின், குளித்துவிட்டு வர வேண்டும். அதன்பிறகு, சிற்றுண்டி, காபி தருவர். எல்லாம் முடிந்த பின், நாடக பாடங்களைப் கேட்பர். எல்லாருக்கும் எல்லா நாடகங்களின் பாடமும் சொல்லித் தரப்படும். பகல் மணி, 12:30 க்கு பூஜை நடக்கும்; இதில், எல்லாரும் கலந்து கொள்வோம். ஒரு மணிக்கு சாப்பாடு. பின்னர் தூங்கப் போக வேண்டும். வலுக்கட்டாயமாக தூங்க வைத்து விடுவர். மாலை, 4:00 அல்லது 4:30 மணிக்கு காபி, பலகாரம் தருவர். கொஞ்ச நேரம் பாடம் கேட்பர். பின் கொஞ்சம் ஓய்வு இருக்கும். இரவு மணி, 7:30க்கு சாப்பாடு, உடனே, நாடகம் நடிக்க தியேட்டருக்குப் போய் விடுவோம். நாடகம் இரவு, 10:00 மணிக்கு ஆரம்பமாகும்; முடிய இரவு இரண்டாகும். சில சமயம், அதற்கு மேலும் ஆகும்; இதுதான் கம்பெனி வாழ்க்கை. கம்பெனியில் எல்லாரும் ஒன்றாகப் பழகுவோம். ஒரே குடும்பத்தில் இருப்பதைப் போலவே நினைத்து வந்தோம். பாடம் சரியாகச் சொல்லாவிட்டாலோ, ஏதாவது தப்புத்தண்டா செய்து விட்டாலோ, அடி, உதை நிச்சயம்! கம்பெனியில், என்னை மாதிரி உதை வாங்கியவர்கள் யாரும் கிடையாது. ஏன், பெரியவனாகியும், அதாவது, 1944ல் கூட, கே. சந்தானத்திடம் உதை வாங்கியிருக்கிறேன். அவர், என்னை அடித்த அடியில், பிரம்பு இரண்டாக உடைந்து விட்டது என்றால் பார்த்து கொள்ளுங்களேன். ஆனால், இம்மாதிரி வாங்கிய அடிகளெல்லாம் பின்னால் நான் எவ்வளவு கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு உதவியாக இருந்தன. பெரியவர்களிடம் இம்மாதிரி அடி, உதை வாங்கியதெல்லாம் எனக்கு நிரம்பவும் பயனளித்தன. அப்படி அடி வாங்கிய சம்பவங்களை நினைக்கும் போது, நான் தவறை செய்யாமலிருக்க, அவை எச்சரிக்கையாக நிற்கின்றன. தெரியாமலா பெரியவர்கள் சொன்னார்கள், 'அடி உதவுவதைப் போல அண்ணன் தம்பி கூட உதவ மாட்டார்கள்...' என்று! ஆனால், எனக்கு அடியும் உதவியிருக்கிறது, என் அண்ணனும், தம்பியும் கூட இப்போது பேருதவியாக இருந்து வருகின்றனர். இதுவும் நான் பெருமைப் பட வேண்டிய விஷயம் தான்! கட்டபொம்மனைப் பற்றியோ, ஆங்கிலேயர் ஆட்சி பற்றியோ, சுதந்திரப் போராட்டத்தைப் பற்றியோ அதிகமாக புரிந்து கொள்ள முடியாத சிறு வயது எனக்கு. ஆனாலும், நாடகம் நடக்கிறது அதைப் பார்க்கப் போகிறோம் என்ற பொதுவான ஆவலினால், இந்த நாடகத்தைப் பார்த்தேன். இந்த நாடகம்தான், என் மனதில் ஒரு புதிய எண்ணத்தை எழுப்பி, நடிப்பு துறையில் என் வாழ்க்கையை அமைக்க அஸ்திவாரமாக அமைந்தது. ஆம்... அந்த நாடகத்தைப் பார்த்ததும் தான் என்னுள்ளத்தில், நானும் ஒரு நடிகனாக வேண்டும் என்ற ஆவல் மொட்டு விட்டது. சாதாரணமாக சொல்வதுண்டு... ஒவ்வொருவரிடமும் ஒவ்வொரு திறமை உள்ளுக்குள் மறைந்து இருக்கிறது; அதை, தூண்டி விடக் கூடிய சம்பவமோ, சந்தர்ப்பமோ கிடைக்கும்போது, அந்தத் திறமை வெளிப்பட்டு விடுகிறது என்று சொல்வர். என்னைப் பொறுத்தவரை என்னிடம் திறமை இருக்கிறதோ இல்லையோ, நடிப்புத் துறைக்கு என்னை இழுத்து வர, நடிப்புத் துறையில் என்னை ஈடுபடச் செய்ய, அன்று நான் பார்த்த கட்டபொம்மன் நாடகம் தான் தூண்டுகோலாக அமைந்தது. அந்நாடகம், என் மனதில் பசுமையாகப் பதிந்து விட்டதுடன், அந்நாடகத்தின் மீது ஒரு தனிப்பற்றுதலை உண்டாக்கி, தேசிய உணர்வையும் ஏற்படுத்திவிட்டது. பல ஆண்டுகளுக்குப் பின், நான் திரையுலகில் அறிமுகமாகி, ஓரளவுக்கு நடிகனாக வந்தபோது, அந்தப் பழைய நினைவிலிருந்து மீள முடியாத காரணத்தினாலும், அதன் பேரில் ஏற்பட்ட தணியாத ஆர்வத்தாலும் தான், கட்டபொம்மன் சரித்திர நாடகத்திலும், திரைப் படத்திலும் நடித்தேன். என் குடும்பத்தில், எனக்கு முன் யாருமே நடிப்புத் துறையில் ஈடுபட்டிருக்கவில்லை. என் தந்தையார், ரயில்வேயில் பணி புரிந்தார்; என் பாட்டனார் இன்ஜினியராக இருந்தவர். நான் பிறந்த அன்றே, என் தந்தையார், சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டதன் காரணமாக, கைது செய்யப்பட்டு, சிறைக்கு அழைத்துச் செல்லப் பட்டுவிட்டார். எங்கள் குடும்பம் விழுப்புரத்திலிருந்து, திருச்சிக்கு இடம் பெயர்ந்தது. திருச்சியிலும் நாங்கள் நிரந்தரமாகத் தங்க முடியவில்லை. தஞ்சாவூர் திருச்சி என்று மாறி மாறி குடித்தனத்தை நடத்த வேண்டி வந்தது. இதனால், எந்த ஒரு பள்ளிக் கூடத்திலும் தொடர்ந்து படிக்க முடியாத நிலை எனக்கு ஏற்பட்டது. தவிர, குடும்பத்தில் சிரமமான நிலையும் வளர ஆரம்பிக்கவே, ஏதாவது, தொழில் செய்து குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற நிலைக்கு நானும் விரட்டப்பட்டேன். அந்த வயதில், நான் படித்திருந்த அரை குறைப் படிப்புக்கு என்ன வேலை கிடைக்கும்? — தொடரும். தொகுப்பு: வைரஜாதன், நன்றி 'பொம்மை' விஜயா பப்ளிகேஷன்ஸ், சென்னை. http://www.dinamalar.com/supplementary_detail.asp?id=22265&ncat=2