ஊர்க்காவலன்

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content Count

    667
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

ஊர்க்காவலன் last won the day on October 17 2014

ஊர்க்காவலன் had the most liked content!

Community Reputation

255 ஒளி

About ஊர்க்காவலன்

  • Rank
    உறுப்பினர்

Profile Information

  • Gender
    Male

Recent Profile Visitors

3,055 profile views
  1. முப்பாட்டனுக்கும் முப்பாட்டன் திருமணம் என்றாலே என்னவென்று தெரியாமல் விரும்பிய பெண்களுடன் உறவுகொண்டு நாடோடியாக அலைந்தான் (பெண்ணுக்கும் இது பொருந்தும்). இன்றும் தென் அமெரிக்காவில் பழங்குடியினர் அப்படி தான் வாழ்ந்து வருகின்றனர். பெண் தனக்கு விரும்பிய ஆணுடன் உடலுறுவது கொள்கின்றாள் / வாழ்கின்றாள். அவர்களிடம் பெண்கள் மீதான கூட அறவே இல்லை என்று நூல் ஆசிரியர்கள் கூறுகிறார்கள். திருமணம் என்பதே ஒரு அடிமை முறை (இயற்கைக்கு எதிரானதும் கூட). இதில என்ன வெங்காயம் புரட்சி வேண்டி கிடக்கு.
  2. இன்னும் 5 வருடங்களிற்கு தமிழர் தரப்போ அல்லது வேறு எந்த தரப்போ போர்க்குற்றம் பற்றியோ அரசியல் தீர்வு பற்றியோ இலங்கையுடனும் சரி, சர்வதேசத்துடனுடம் சரி பேச முடியாதவாறு இலங்கை மீது இப்பொழுது அனுதாப அலை வீசுகின்றது. யார் லாபம் அடைந்தார்கள் என்பதைவிட யாருக்கு நஷ்டம் என்று பார்த்தால் தமிழர்களுக்கே. உல்லாச துரையின் வீழ்ச்சி என்பது தற்காலிகமானது. இதற்கான தொகையினை சர்வதேசம் வேறு வழிகளில் (மீள்கட்டமைப்பு, அன்பளிக்கு etc) சரிசெய்து கொடுக்கும் என்பது என்னுடைய அபிப்பிராஜம்.
  3. அலெக்ஸ் ஹேலி இளம் வயதில் கடலோர காவற்படையில் பணிபுரிந்தார். அதன் பின் பத்திரிகை துறைக்கு வந்தார். எழுத்தாளராக மாறினார். இரண்டாம் உலகப்போர் சமயத்தில் பசிபிக் கடலில் பயணம் செய்யும் ஒரு சரக்கு கப்பலில் அமெரிக்க கடற்கரைப் பாதுகாப்புப் படை சார்பாக சேர்ந்தார். அங்கே இருக்கும் நூலகத்தின் மூலம் ஏற்படும் வாசிப்பு அனுபவம் அவருக்கு எழுத்தார்வத்தைத் தூண்டியது. லண்டனில் ஒரு மியூசியத்திற்கு செல்ல நேர்ந்தது. அங்கே ஒரு பழங்கால எகிப்திய சிலையை கண்டார். அதில் உள்ள எழுத்துக்களை வைத்து அதன் வரலாற்றை ஒரு பிரெஞ்சு அறிஞர் கணிப்பதையும் கண்டார். அப்போதே அவருக்கு தனது முன்னோர்கள் மூலம் வழிவழியாக கடத்தப்பட்டு வரும் சில வார்த்தைகளையும், விசித்திரமான ஒலிகளையும் கொண்டு தமது மூதாதையர்களின் பூர்விகத்தை தேட வேண்டும் என்கிற எண்ணம் உதித்தது. இந்நிகழ்வுகளில் தாக்கத்தின் விளைவாக நெடுந்தேடல்களுக்கும், இன்னல்களுக்கும் இடையே தமது பூர்விக நாடான ஆப்ரிக்காவில் உள்ள காம்பியா பகுதியில் தனது பூர்விக கிராமத்தை சென்றடைந்தார். ஏழு தலைமுறைகளை பின்தொடர்ந்து சென்று எழுதப்பட்ட நாவல். ஏழாவது தலைமுறையின் பூர்விகமும் காம்பியா நாடு இல்லை. அவர்கள் மௌரேடானியன் போன்ற தீவுகளில் இருந்து இடம் பெயர்ந்தவர்கள். அலெக்ஸ் ஹெலி 1992ஆம் ஆண்டு காலமானார். 1976ல் வேர்கள் வெளிவந்தவுடன் அது அமெரிக்காவில் மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த உலகிலும் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. உலகிலேயே அதிகமாக விற்கப்பட்ட நூல்களின் பட்டியலில் வேர்கள் இடம் பெற்றது. இதுவரை 50ற்கும் அதிகமான மொழிகளில் இது மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. கடந்த நூற்றிருபது வருட நீண்ட காலத்தில் உலகத்தை உலுக்கிய இது போன்ற ஒரு புத்தகம் வேறெதுவுமே வந்ததில்லை. ஒவ்வொரு ஆப்பிரிக்க குடும்பத்தினரிடமும் புனிதநூலாக இருக்குமளவிற்கு இந்நூல் முக்கியத்துவம் பெற்றது. // ஒளி மங்கிய மாலைபொழுதுகளில் பயிற்றுனர் அல்லது அவருடைய உதவியாளர்கள் புகழ்பெற்ற மாண்டிங்கா இனத்தவர் மேற்கொண்ட போர்களில் கையாண்ட வியூகங்களை வகுத்தனர். பயிற்றுனர் ஆலோசனை நல்கினார், "எதிரியை முற்றிலுமாக வளைத்துக் கொள்ள கூடாது. அவன் தப்பித்துச் செல்வதற்கும் ஒரு வழியைக் காட்ட வேண்டும். இல்லையேல் அவன் உயிர் பிழைப்பதற்காக மூர்க்கமாக போரிடத்தொடங்கி விடுவான். போரை எப்பொழுதும் பிற்பகலில் தான் தொடங்கவேண்டும். அப்போது தான் எதிரி தோல்வி அடையப்போவதை அறிந்து மானத்தை காத்துக்கொள்வதற்காக பின்வாங்கி இருளில் மறைந்திடுவான். போர் நடைபெறும் சமயத்தில் ஞானியர், கதைசொல்லிகள்,கருமான் யாரேனும் அவ்வழியாக பயணிக்க நேர்ந்தால் எத்தரப்பினரும் அவர்களுக்கு தீங்கு விளைவித்துவிடலாகாது. ஏனெனில், சினங்கொண்ட ஞானி அல்லாவிடம் வேண்டி அவர்களுக்கு தீமை நிகழும்படி செய்திடுவார். தாக்கப்பட்ட கதைசொல்லி தனது பேச்சு வன்மையால் எதிரியை தூண்டிவிட்டு மேலும் கொடூரமான முறையில் போர் புரியச்செய்வான். கருமான் பாதிக்கப்பட்டால் எதிரியினுடைய ஆயுதங்களை பழுதுநீக்கியும் புதிய ஆயுதங்களை செய்து கொடுத்தும் துணைநிற்பான். // // அவர்கள் தம் இன மக்கள் அடிமைகளாகக் கவர்ந்து செல்லப்பட்டதைப் பற்றி விவாதித்துக்கொண்டிருந்தனர். பரங்கியர்கள் கறுப்பு இன மக்களைக் கவர்ந்து சங்கிலிகளால் பிணைத்துக் கப்பல்களில் ஏற்றிக் கடல் கடந்து, மனிதர்களை தின்னுகின்ற வெள்ளையர்கள் நாட்டிற்கு கொண்டு சென்றனர். சற்று நேரம் அமைதி நிலவியது. சற்று நேரம் அமைதி நிலவியது. பின்னர், கிராமத்து மதகுரு சொன்னார், "முன்னைக்காட்டிலும் இப்பொழுது குறைந்திருக்கிறது. அதற்கு அல்லாவிற்குத் தான் நன்றி சொல்ல வேண்டும்." "நிறையத் திருடி செல்ல முடியாத அளவிற்கு நாம் எண்ணிக்கையில் குறைந்து போனோம்" முதியவர் ஒருவர் வெடித்தார். ஆசான் இடைமறித்தார், "திருடிச் சென்றவர்களை மட்டும் ஏன் என்ன வேண்டும்? எதிர்த்து நின்ற எத்தனை பேரைக் கொன்றிருக்கிறார்கள்? அவர்களையும் கணக்கிட வேண்டும். அவர்கள் கவர்ந்து சென்ற மக்களின் எண்ணிக்கையை காட்டிலும், அவர்களால் எரிக்கப்பட்டும், போரில் கொல்லப்பட்டும் ஏற்பட்ட இழப்பு அதிகம்." நெருப்பை வெறித்தபடி அவர்கள் நீண்ட நேரம் அமர்ந்திருந்தனர். பிறகு, மற்றொரு பெரியவர் அமைதியைக் கலைத்தார், "நமது மக்களுடைய உதவியில்லாமல் பரங்கியரால் இதனைச் செய்ய முடியாது. காம்பிய நாட்டு மலைவாழ் மக்களிடையே பரங்கியருக்கு கைக்கூலிகளாக செயல்படுகின்ற இனத்துரோகிகள் அனைத்து இனக்குழுக்களிலும் உள்ளனர்." முதுகிழவர் ஒருவர் நடுங்கிய குரலில் பேசினார், "பரங்கிய பய வீசியெறியிற எச்சிச் காசுக்காக நம்ம ஆளுகளே சொந்த இனத்துக்காக வேலை செய்யிறாங்க. பேராசை! இனத்துரோகம்!" சற்று நேரம் ஒருவரும் பேசவில்லை. நெருப்பு அரவமின்றித் தகித்துக்கொண்டிருந்தது. பயிற்றுனர் மீண்டும் பேசினார், பரங்கிப் பயலுகளுடைய பணத்தைக்காட்டிலும் மோசமானவை அவர்களுடைய இயல்புகள். காரணமே இல்லாமல் பொய் பேசுவார்கள். ரெம்பச் சுளுவாக ஏமாற்றுவார்கள். அதெல்லாம் அவர்களுக்கு மூச்சு விடுவதுபோல எளிதானவை." சில கணங்கள் கடந்தன. குண்டாவினுடையதற்கு அடுத்த பருவத்து இளைஞர் ஒருவர் கேட்டார், "பரங்கிகள் மாறவே மாட்டார்களா?" முதியவர் ஒருவர் நக்கலடித்தார், "மாறுவார்கள்! ஆறு பின்னோக்கி ஓடும் பொழுது!" // // சற்று தொலைவு சென்ற பொது, லேமின் கூச்சலிட்டது கேட்டது. ஏதேனும் முல்லை மித்திருப்பான் என நினைத்துத் திரும்பிய குண்டா, மேல்நோக்கி ஒரு சிறுத்தையைப் பார்த்து நடுங்கியபடி லேமின் நின்றிருந்ததை குண்டா கண்டான். "எப்படி சிறுத்தையை கவனிக்க நான் தவறினேன்?" ஆனால் உண்மையில், அந்தச் சிறுத்தை யார் கண்ணிலும் படாமல் மறைந்துகொள்ளவே விரும்பியது. அவர்கள் மீது பாய்ந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அத்துடன், அது போன்ற பெரும்பூனைகள் பகல்வேளையில் அளவுகடந்த பசியால் வாடினால் ஒழிய விலங்குகள் மீது கூட பாய்வதில்லை. பாதுகாப்பற்ற நிலையை உணர்ந்தாலோ, எரிச்சலூட்டினாலோ, காயப்படுத்தினாலோ தவிர அவை மனிதர்களை எந்த நேரத்திலும் தாக்கியதில்லை." கூடவே பயிற்றுநரின் அறிவுரைகளும் காதில் ஒலித்தன, "வேடனுடைய உணர்வுப் புலன்கள் கூர்மையாக இருக்கவேண்டும். பிறரால் கேட்க முடியாதவற்றையெல்லாம் அவன் கேட்க வேண்டும். இருட்டிலும் பார்வை தெளிவாக இருக்க வேண்டும்." // // பறங்கியருடைய பூமி! அது, பகலவன் தோன்றுமிடத்திலிருந்து மறையும் இடம் வரையிலும் நீண்டு கிடந்ததாக அவனுடைய மூதாதையர் கூறியிருந்தனர். குண்டாவின் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது. உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட வியர்வை அவனுடைய நெற்றியில் மின்னியது. கடற்பயணம் முடிவடைந்துவிட்டது. அதன் கொடுமைகள் அனைத்தையும் தாக்குப்பிடித்து உயிர் பிழைத்து விட்டான். ஆனால், அவனுடைய கண்ணீர்துளிகள் கரையை நோக்கி விரைந்த நுரைகளுடன் கலந்து நீந்தின. ஏனெனில், அவனுக்குத் தெரியும்! அடுத்து நடக்கவிருந்த எதுவாயினும் அதுவரை நடந்தவற்றை காட்டிலும் மேலும் மோசமானது தான்! பயிற்றுநர் நினைவில் வந்தார், "அறிவுள்ளவன் சுற்றுச் சூழலை ஆராய்வதன் மூலம் விலங்குகளிடமிருந்து கற்றுக்கொள்கின்றான்." பயிற்றுநர் நினைவில் வந்தார், "அறிவுள்ளவன் சுற்றுச் சூழலை ஆராய்வதன் மூலம் விலங்குகளிடமிருந்து கற்றுக்கொள்கின்றான்." // // பொழுது சாய்ந்த கொண்டிருந்தது எதிரே வந்த மற்றொரு வண்டியைக் கடந்தனர். அந்த வண்டியை பரங்கி ஒருவன் செலுத்தினான். ஏழு கறுப்பர்கள் சங்கிலியால் வண்டியுடன் பிணைக்கப்பட்டு தடுமாறியபடி பின்தொடர்ந்தனர். சற்று நேரத்தில் வண்டி குறுகிய சாலைக்குள் திரும்பியது. குண்டா நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். மரங்களினுடே வெள்ளையாக வீடொன்று தென்பட்டது. அச்சம் வயிற்றை பிசைந்தது. அல்லா! என்ன தான் நடக்கபோகிறதோ? இங்கே தான் என்னை சாப்பிடப்போகிறார்களா? பெட்டிக்குள் பின்புறமாக சரிந்து விழுந்தான். உயிரற்றவனாக கிடந்தான். // // மனிதர்களோடு சண்டையிடுவதற்கு ஏதுவான ஆயுதம் ஒன்றை தேடி எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அல்லாவின் அடிமைகள் எவரும் தாக்கப்படும்போது போரிடத் தயங்கக்கூடாது என்பதை நினைவுபடுத்திக்கொண்டான. நாய்களோ மனிதர்களோ, காயமடைந்த காட்டெருமையோ, பசித்திருந்த சிங்கமோஎதுவாக இருப்பினும் ஓமோரோ கிண்டேயினுடைய மகன் போரிடுவதைக் கைவிடும் எண்ணத்திற்கு இடந்தரலாகாது. // மனிதர்களோடு சண்டையிடுவதற்கு ஏதுவான ஆயுதம் ஒன்றை தேடி எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அல்லாவின் அடிமைகள் எவரும் தாக்கப்படும்போது போரிடத் தயங்கக்கூடாது என்பதை நினைவுபடுத்திக்கொண்டான. நாய்களோ மனிதர்களோ, காயமடைந்த காட்டெருமையோ, பசித்திருந்த சிங்கமோஎதுவாக இருப்பினும் ஓமோரோ கிண்டேயினுடைய மகன் போரிடுவதைக் கைவிடும் எண்ணத்திற்கு இடந்தரலாகாது. காலை உணவை உள்ளே தள்ளியவாறு குடிசையை நோட்டமிட்டான். ஏதேனும் ஆயுதம் தட்டுப்பாட்டால் யாருடைய கண்ணிலும் படாமல் எடுத்து ஒளித்து வைத்துக் கொள்ளலாமல்லவா. அடுப்பிற்கு மேலே கொக்கிகளில் தொங்கிய கரிபடிந்த பாண்டங்களைத் தவிர அவனுக்கு உணவளிக்கப்பட்ட வட்டமான தகரத்தட்டுகள் தென்பட்டன. ஆனால் அந்தக் கிழவி ஒரு மெலிய உலோகப் பொருளைக்கொண்டு உண்டதைக்கண்டான். அதன் முனையில் இடைவெளி விட்டு நான்கைந்து முட்கள் கொண்ட பகுத்து இருந்தது. அதனால் குத்தி எடுத்துச் சாப்பிட்டாள். அது என்னவாக இருக்கும்? சிறியதாக இருந்தாலும் பயனுள்ளது தான். சமயம் வாய்க்கும் போது கிழவியின் கண்ணில் மண்ணைத் தூவி விட்டு அதைக் கைப்பற்றிகைப்பற்றிவிட வேண்டும். குண்டாவின் காதில் விழுந்த பரங்கியர் வார்த்தைகள் பல அவனைக் குழப்பின. ஆனால், அவற்றினுடைய பொருளைப் புரிந்து கொள்ள முயன்றான். காதில் விழுந்த ஒலிகளைப் பொருட்களுடனும் செயல்களுடனும் தொடர்புபடுத்திப் பொருள் காண்பதற்குக் கற்றுக்கொண்டான். ஆனால், ஒரே ஒரு வார்த்தை அவனை ரெம்பவே குழப்பியது. நாள்தோறும் பரங்கிகளும் கறுப்பர்களும் அந்தச் சொல்லை பயன்படுத்தியதைக் கேட்ட போதிலும் அவனால் அதனை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அது தான் "நீக்ரோ". குண்டா தப்பித்து மாட்டிக்கொண்டான். தெருக்காவலர்கள் முன் அம்மணமாய் நின்றுகொண்டிருந்தான். அவனுடைய குறியைக்காட்டிய பிறகு இடுப்பு வாரில் தொங்கிய வேட்டைக் கத்தியைக் காட்டினான். அதன் பின்னர், குண்டாவின் பாதத்தை சுட்டி, உடனே கையிலிருந்த கோடாரியையும் காட்டினான். குண்டாவிற்கு புரிந்துவிட்டது. அலறினான். கால்களால் உதைத்தான். மீண்டும் அடி விழுந்தது. இதயத்தின் எங்கோ ஒரு மூலையில் எழுந்த ஓலம் "மனிதன் மனிதனாக வாழ அவனுக்கு மகன்கள் வேண்டும்" என்றலறியது. கைகள் கீழிறங்கி குறிகளை மறைத்தன. இரு பரங்கியரும் கொடூரமாக இளித்தனர். ஒருவன் குண்டாவின் வலது பாதத்திற்கு கீழே மரக்கட்டையை நகர்த்தினான். மற்றவன் அதனுடன் சேர்த்துப் பாதத்தை இறுகக் கட்டினான். எவ்வளவோ முயன்ற போதிலும் குண்டாவால் பாதத்தை விடுவித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. குருதி வழிந்து கொண்டிருந்த பரங்கி கோடாரியை தூக்கினான். அது மேல்நோக்கி விரைந்த போது, குண்டா அலறினான். தலையிலும் நெஞ்சிலும் அடித்துக்கொண்டான். கோடாரி வலுவாக, விரைவாகக் கீழிறங்கியது. தோல், நரம்பு, நாளம், தசை, எலும்பு அனைத்தும்சல்லி சல்லியாக சிதறின. நாடி நரம்பெங்கும் வலி வெடித்துத் துடித்தது. பாதம் அறுந்து முன்னோக்கி விழுந்தது. கண்கள் இருண்டன. காரிருளுள் மூழ்கிப் போனான்! வைத்த கண் வாங்காமல் சுடரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சிந்திக்க முயன்றான். கரைந்து கொண்டிருந்த மெழுகு புழுதியோடு புழுதியாக உருகிக் கிடந்தது. இருளில் கிடந்த அவனுடைய மனதில் கப்பலில் பரங்கியரைக் கொல்வதற்குத் தீட்டிய திட்டம் நினைவுக்கு வந்தது. மிகப் பெரியதொரு கறுப்பர் போர்படையில் தானும் ஒரு போராளியாக, தனது கைகளைச் சுழற்ற முடிந்தவரை பரங்கியரை வதைக்க வேண்டும் என்கிற வேட்கை உந்தியது. ஆனால், செத்துக் கொண்டிருந்ததாக தோன்றிய அச்சத்தால் குண்டாவின் உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. சாவதென்றால் என்ன? என்றென்றைக்கும் அல்லாவுடன் கலந்திருக்கப் போகிறான். அல்லாவுடன் இருப்பது எப்படி இருக்கும் என்பதைச் சொல்வதற்கு அவரிடமிருந்து திரும்பியவர் எவரையும் காண முடியவில்லை. அதே போல, பரங்கியருடன் இருந்த அனுபவத்தைச் சொல்வதற்கு எந்தவொரு கறுப்பனும் திரும்பியதில்லை. சற்று நேரம் அமைதியாகச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்த பிறகு, பேசத் தொடங்கினான். "உன்னுடைய கிறுக்குத் தனத்தை கேள்விப்பட்டேன். நல்ல காலம்! கொல்லாமல் விட்டு விட்டார்கள். அவர்களால் முடியும். சட்டத்தில் அப்படித்தான் இருக்கிறது. பிடில் வாசிக்கும் போது சோர்வடைந்து விட்டேன் என்பதற்காக அந்த வெள்ளையன் எனது கையை வெட்டியதைப் போலத் தான். தப்பியோடும் போது எவன் பிடித்தாலும் கொல்லலாம். அவனுக்குத் தண்டனை கிடையாது. சட்டம் சொல்கிறது! வெள்ளைக்காரர்களுடைய தேவாலயங்களில் ஆறுமாதத்திற்கு ஒரு முறை அத்தகைய சட்டங்களை படித்துக்காட்டுகிறார்கள். குடியிருப்புகளை ஏற்படுத்தும் போதெல்லாம் முதலில் சட்டமியற்றுவதற்கான அவையைக் கட்டுகிறார்கள். அடுத்து, தம்மை கிறிஸ்தவர்கள் என்று காட்டிக் கொள்வதற்காக தேவாலயத்தை கட்டுகின்றனர். நீக்கிரோக்கள் துப்பாக்கி ஏந்தக் கூடாதும் குண்டாந்தடி போன்ற கொம்பு கூட வைத்திருக்கக் கூடாது. அனுமதிச் சீட்டு இல்லாமல் பயணம் செய்தால் இருபது சவுக்கடிகள், வெள்ளைக்காரர்களுடைய கண்களை உற்றுப்பார்த்தால் பத்து, வெள்ளை கிறிஸ்தவனுக்கு எதிராக கையை ஓங்கினால் முப்பது என்றெல்லாம் சட்டம் இருக்கிறது. பொய் கூறியதாக வெள்ளையன் சாட்சி சொன்னால், ஒரு காதை அறுப்பர். இரண்டு முறை பொய் சொன்னால் இரண்டு காதுகள். வெள்ளையனை கொன்றுவிட்டால் தூக்கிலிடப்படுவாய். நீக்ரோவை கொன்றால் சவுக்கடி மட்டும் தான். நீக்ரோவுக்கு எழுதப் படிக்க கற்றுக்கொடுப்பதோ, புத்தகம் கொடுப்பதோ சட்டத்திற்கு புறம்பானது. "எங்கேயும் செல்ல முடியாது. யதார்த்தத்தை புரிந்து கொண்டு, பொருந்திப் போக தொடங்கு. என்ன டோபி! கேட்கிறதா?" குண்டாவின் முகத்தில் கோபம் கொப்பளித்தது, "குண்டா கிண்டே!" கத்தி விட்டான். அவனுக்கே வியப்பாக இருந்தது. கலப்பினத்தவனும் அதிர்ந்து போனான், "இங்க பார், உங்ககுப் பேசக் கூடத் தெரியுமா? ஆனா, பயலே... நா சொல்றதைக் கேள்! ஆப்பிரிக்க மொழயில் பேசுவதை விட்டு விடு. வெள்ளையன் கேட்டால் வெறி கொள்வான். நீக்ரோ என்றாலே அவனுக்கு பயம். உன்னுடைய பெயர் டோபி தான். என்னை பிடில்காரர் என்பார்கள். இளைஞனாக இருந்த போது நானும் பலமுறை தப்பியோடினேன். எனது தோலை உரித்துவிட்டனர். ஒருவழியாகத் தப்பியோடுவதற்கு வழியே இல்லை என்பது தலையில் உரைத்தது. இரண்டு மாநிலங்களிற்கு அப்பால் ஓடினாலும் அவர்களுக்குள் உள்ள தகவல் தொடர்பு மூலம் அறிந்து கொண்டு புறப்பட்ட இடத்திற்கே கொண்டு சேர்ந்திடுவர். தப்பியோட விரும்பாதவர்கள் யாருமே இல்லை. ஆகாத செயலுக்காக அடிக்கடி திட்டம் தீட்டி இளமைக் காலத்தை என்னைப் போல வீணடிப்பதற்குப் பதிலாக அவர்களுடைய போக்கில் உடன்பட்டுப் போவது தான் நல்லது. வயதாகி முதுமை அடைந்து விட்டேன். ஆனால், கணக்குப் பார்த்தால், உன்னுடைய வயதளவு காலம், நான் இப்படி, பரங்கிகள் நம்மை பார்த்துச் சொல்வதைப் போல, ஒன்றுக்கும் உதவாத, சோம்பல் மிக்க, தலையை சொறிந்து கொண்டு திரிகிற நீக்ரோவாகத் தான் காலத்தை கடத்தி வருகிறேன். எஜமானரை வண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டுக் கொண்டு திரிந்த போது அவர்கள் வரி என்பதைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். வரிகள் என்றால் என்ன? பிடில்காரர் தொடர்ந்தார், "வெள்ளைக்காரர்கள் வாங்குகின்ற பொருட்களுக்கு விலைமதிப்புக்கும் கூடுதலாக செலுத்த வேண்டிய பணம் வரிகள் எனப்படும். இந்த மண்ணுக்குரிய மன்னர் தன்னை செல்வந்தனாக்கிக் கொள்ள வரிகளை விதிக்கிறார்". வெள்ளைக்காரர்களுள் ஒருவரான கொலம்பஸ் இந்த இடத்தை கண்டுபிடித்ததாக அவர்களாகவே பீற்றுகின்றனர். அவர்களுக்கு முன் இந்தியர்கள் இருந்தனர் என்றால் அவர் கண்டுபிடித்தார் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? அவர்கள் ஆக்கிரமிக்கின்ற இடங்களில் அதற்கு முன் வாழ்ந்தவர்களைத் தான் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்வதே இல்லையே! அவர்களை காட்டுமிராண்டிகள் என்றல்லவா சொல்கிறார்கள்." பிடில்காரர் சற்றே நிறுத்தினார். பிறகு, திடீரென்று வெடித்தார். "இதோ பார். ஆப்பிரிக்க நீக்ரோக்களான உங்களிடமிருந்து என்னைப் பிரித்துப் பார்க்கச் செய்வது எது? உன்னைப் போன்றோர் ஐந்தாறு பேரை எனக்குத் தெரியும். இங்குள்ள நீக்ரோக்களுடைய வாழ்க்கை முறை உங்களுடையத்தைப் போல இருக்க வேண்டுமென்று விரும்புகிறீர்கள். ஆப்பிரிக்காவைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாத எங்களிடம் எப்படி எதிர்பார்க்கின்றிர்கள்? நாங்கள் அங்கே சென்றதுமில்லை. இனி, போகப் போவதுமில்லை!" பெரியவர் மிகவும் வெறுப்புடன் பேசினார், "அவர்கள் கீழ்த்தரமான ஏழை வெள்ளையர்கள்! தமது வாழ்வில் எந்தவொரு நீக்கிரோவையும் அடிமையாக பெற்றிராதவர்கள். அவர்களுக்கென்று அடிமைகள் இல்லாததால் பிறருடைய அடிமைகளை பிடித்து, அடித்து துன்புறுத்துவத்தில் மிகவும் விருப்பம். நீக்ரோக்களை தனியே விட்டு வைத்தால், கிளர்ச்சியில் ஈடுபடக்கூடும்." "அடுத்த ஆண்டு ஜூலை மாதத்தில் யாரோ ஜார்ச் வாஷிங்டன் என்கிற எஜமான் மிகப் பெரிய படையைத் திரட்டி போராடுகிறாராம். மிகப்பெரிய பண்ணைக்கு சொந்தக்காரராகிய அவரிடம் ஏராளமான அடிமைகள் உள்ளனராம். செந்நிறச் சீருடை வீரர்களை எதிர்த்து போராடுவதற்க்காக புதிய இங்கிலாந்துப் பகுதியில் அடிமைகளிற்கு விடுதலை அளித்துள்ளாராம்." அன்றிரவு குடிசையில் தனிமையில் இருந்த போது, ஒவ்வொரு புதிய இளம்பிறையின் போதும் தவறாமல் குடுக்கைக்குள் போட்டு வைத்திருந்த பன்னிற கூழாங்கற்களை பன்னிரெண்டு பன்னிரெண்டாக அடுக்குவதில் மணிக்கணக்காக செலவிட்டான். அவனை சுற்றி புழுதித்தரையில் பதினேழு குவியல்கள் இருந்தன. அவனுக்கு முப்பத்திநான்கு வயதாகிவிட்டது. அவனுடைய கிராமத்தில் வாழ்ந்த அதே காலநீளம் அளவிற்கு வெள்ளையர் மண்ணிலும் வதைந்து விட்டான். இன்னமும் அவன் ஆப்பிரிக்கன் தானா? அல்லது அவனும் நீக்ரோ ஆகிவிட்டானா? அப்பாவை கடைசியாக பார்த்தபோது அவருக்கிருந்த வயது அவனுக்கு வந்துவிட்டது. இருப்பினும் அவனுக்கென்று மகன்கள் இல்லை, குடும்பம் இல்லை, கிராமம் இல்லை. அடிமைகளிற்கு பிறந்த குழந்தைகளை ஆபிரிக்கர்களாக மாற்றும் முயற்சியில் கிட்டத்தட்ட 20 வருடங்களின் பின்னர் குண்டாவிற்கு ஒன்று தெளிவாகியது "பிறந்தது முதல் தமது வாழ்நாள் முழுவதையும் இங்கயே கழித்து வந்த அவர்களால் விடுதலைக் காற்றை சுவாசித்துப் பிறந்த தன்னுடைய உணர்வுகளை உரியமுறையில் புரிந்துகொள்ள முடியாதென்றெண்ணி கைவிட்டான். இப்பொழுதெல்லாம் மாண்டிங்கா வார்த்தைகளை நினைத்துப் பார்த்ததுகூட இல்லை. அவனுடைய சிந்தனை மொழியே பரங்கியாகிவிட்டது . ஆனாலும் இருப்பது ஆண்டுகள் உருண்டோடிய பின்னரும் அவன் இன்னும் பன்றி இறைச்சியை தொட்டதில்லை. அமெரிக்கர்களிற்கிடையில் போர் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த ஒரு கால கட்டத்தில் அவனுடைய முதலாளி போர் மூண்டால் யாரை ஆதரிப்பாய் என்று கேட்க, அவன் சொன்னான் "இரண்டு நாய்கள் எலும்புக்காக சண்டையிட்டால், எலும்பாக இருக்கப்போவது நீக்ரோக்கள் தானே முதலாளி." டிசம்பர் மாத தொடக்கத்தில் ஓர் இரவு வேளையில் "பிரிவினை என்றால் என்ன?" என்று அவன் கேட்டான். அவர்களை தோள்களை குலுக்கினர். அவன் தொடர்ந்தான் "தென் கரோலினா அதைத் தான் செய்ததாக முதலாளி சொன்னார். அமெரிக்காவிலிருந்து அது வெளியேறிவிட்டதாக அவருடைய குரல் தொனித்தது.". "அவர்கள் வாழ்கின்ற நாட்டிலிருந்து எப்படி அவர்களே வெளியேறுவார்கள்" டாம் வியந்தான். "வெள்ளையர்கள் எதை வேண்டுமானாலும் செய்வார்கள்" என்றாள் ஐரீன். லில்லி சொன்னாள் "என்னுடைய பழைய முதலாளி அவரை பற்றி படு மோசமாக விமர்சிப்பார். கோணல் கால்களும், நெட்டைகைகளும், மயிரடர்ந்த அருவருப்பான தோற்றமும் கொண்ட லிங்கன் மனிதக் குரங்கைப் போலவோ, கொரில்லாவைப் போலவோ இருப்பார் என்று அவர் அடிக்கடி சொல்வதுண்டு. அழுக்கடைந்த மரக்கட்டைகளாலான வீட்டில் பிறந்து வளர்ந்த லிங்கன் நீக்ரோக்களைப் போல கடுமையாக உழைத்து வேலி ஓரங்களில் கிடைத்த கரடிகளையும் காட்டுப்பூனைகளையும் பிடித்து தின்று வாழ்ந்தவர் என்றும் அவர் சொன்னார்".
  4. உப்பு நாய்கள் பெருநகரத்தின் ரகசியங்களை பேசுகின்றது. பெருநகரங்களில் வாழ்கின்ற மனிதர்களின் ரகசியங்களை பேசுகின்றது. கஞ்சா, திருட்டு, விபச்சாரம், தகாத உறவுகள் என்று பெருநகரங்களில் புதைந்துகிடக்கின்ற அனைத்தும் இந்த புத்தகத்தில் கதைப்பொருளாக.வருகின்றது இந்த புத்தகத்தினை வெறுக்க வேண்டும், இல்லாவிடின் ரசிக்க வேண்டும். முன்னுரையிலேயே எவ்வளவிற்கு எவ்வளவு பாராட்டுகள் வந்தனவோ, அதே அளவிற்கு மிரட்டல்களும் வந்தன என்று எழுதப்பட்டிருக்கின்றது. எழுத்தும், கதைப்பொருளும் நான் மிகவும் ரசித்தவைகளில் ஒன்று. கண்ணை மூடிக்கொண்டு உலகம் இருண்டு கிடக்கின்றது என்போருக்கான புத்தகமல்ல இது.
  5. இந்த காணொளியின் இறுதியில் அவர் தன்னுடைய புத்தகம் ஒன்றை இருவருக்கும் பரிசளிக்கின்றார். அந்த புத்தகம் அவரின் வாழ்க்கை வரலாறு. ஜேர்மன் மொழியில் "Der fremde Deutsche" என்று வெளிவந்திருக்கின்றது. தமிழில் "ஜெர்மனிய அந்நியன்" என்று பொருள்படும். பல்லாயிரம் தமிழர்களை கொன்றுகுவித்த இலங்கை அதிபர் தன்னிடம் சிகிச்சைக்கு வந்தாலும், அவருக்கு சிகிச்சை அளிப்பது தன்னுடைய தொழில் அறம் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். தமிழர்களின் பிரச்சனை பற்றி அவர் வாய்திறப்பதில்லை என்ற கருத்திற்காக இதனை இங்கே எழுதுகின்றேன். இந்த புத்தகத்தில் மிகவும் முக்கியமான விடயம் ஒன்று உள்ளது. தமிழ் ஊடகங்களில் வருகின்ற செய்திகளை பார்க்கும் போது, இதுவரை யாரும் அவரை பற்றியோ அல்லது அவரின் புத்தகத்தை பற்றியோ ஆராய்ந்து எழுதியதாக தெரியவில்லை. அவர் ஆண்கள் மீது கொண்ட காதலை பற்றி இந்த புத்தகத்தில் ஆழமாக பேசப்படுகின்றது. ஆண்கள் மீது மட்டுமே ஈர்ப்புகொண்டவர். அதனால் அவர் சந்தித்த பிரச்சனைகள், அவமானங்கள் பற்றி பேசுவது இந்த புத்தகத்தின் சிறப்பம்சமாக நான் பார்க்கின்றேன்.
  6. வணக்கம் ஊர்க்காவலன்.

    விடுகதைகள் என்ற திரியை 2014 ஜூன் மாதத்தின் பின்னர் நீங்கள் தொடரவில்லை. நீங்கள் விடுகதை பற்றிய திரி திறந்தது தெரியாது நானும் ஒன்றைத் திறந்துவிட்டேன். நீங்கள் மீண்டும் வந்து அத்திரியைத் தொடர்ந்தால்  எனக்கு ஆட்சேபனை இல்லை. நீங்கள் தொடர மாட்டீர்கள் எனில் நான் தொடர்ந்தும் விடுகதைகளைப் போடலாம். உங்கள் எண்ணத்தைத் தயவுசெய்து எனக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள். நன்றி.

    அன்புடன் சுமே

  7. தமிழ் கற்காதவர்களின் எதிர்காலம் வருந்தத்தக்கது! ம.செந்தமிழன் மொழி அறிவைச் சீரழிப்பதுதான் இன்றைய பள்ளிக் கல்வியின் மிக மோசமான சிக்கல். தாய்மொழியான தமிழ் ஏறத்தாழ எல்லா தனியார் ஆங்கிலப் பள்ளிகளிலும் ஒடுக்கப்படுகிறது. உயர் கட்டணப் பள்ளிகளில் தமிழ் மொழியே கற்றுத் தரப்படுவதில்லை. இந்தத் தலைமுறைக் குழந்தைகள் எதிர்கொள்ளப்போகும் ஆபத்துகளுக்கான அடித்தளம் இதுதான். தாய்மொழி அறிவு இல்லாத எந்த மனிதராலும் நல்ல வாழ்வியலை அமைத்துக்கொள்ள முடியாது. தனியார் பள்ளிகளில் பயிலும் இப்போதைய பிள்ளைகளுக்கு தமிழில் எழுதப் படிக்கத் தெரியாது. ஒருவேளை எழுதினாலும் படித்தாலும் வெற்று மனப்பாடத்தின் வழியாகத்தான் இவற்றைச் செய்கிறார்கள். செம்மை மரபுப் பள்ளியில் தமிழ் உயிர், உயிர் மெய் எழுத்துகளை எழுதிப் போட்டுவிட்டு, அவற்றை வாசிக்கச் சொன்னோம். ஏறத்தாழ எல்லாப் பிள்ளைகளும் சரியாக வாசித்துக் காட்டினர். என்னுடன் பணியாற்றும் பள்ளி ஆசிரியர் சாதிகா, ‘எழுத்துகளை வரிசையாக எழுதாமல் இடை இடையே எழுதிப் போடுங்கள்’ என்றார். அதேபோல் எழுத்துகளை வரிசை மாற்றி எழுதியபோது பெரும்பாலான பிள்ளைகள் அவற்றை வாசிக்க இயலாமல் தேங்கிவிட்டனர். அ, ஆ, இ, ஈ என்ற வரிசையில் நன்றாக வாசிக்கும் குழந்தைகளால் உ, ஊ, அ, ஈ என்ற வரிசையைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. மனப்பாடத்தின் வழியாகக் கற்றுத் தரும் கேடுகெட்ட வழிமுறையை மொழியின் எழுத்துகளை அறிமுகப்படுத்துவதிலும் கடைபிடிக்கின்றன இக்காலத் தனியார் பள்ளிகள். தமிழ் படிக்க / எழுதத் தெரியாமல் வளரும் குழந்தைகளின் எதிர்காலம் என்ன எனச் சிந்தியுங்கள். பெரும்பாலானோரது கனவு, அயல்நாட்டு வேலை அல்லது இங்கேயே செயல்படும் அயல்நாட்டு நிறுவனத்தில் வேலை என்பதாக இருக்கிறது. கடந்த 2007 ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவில் உருவான பொருளாதார மந்தம், அந்நாட்டின் நடுத்தர வர்க்கத்தினரை உலுக்கி எடுத்தது. பல பெரு நிறுவனங்கள் இழுத்து மூடப்பட்டன. பல இலட்சம் மக்களுக்கு வேலை இழப்பு ஏற்பட்டது. அமெரிக்காவில் இலட்சக்கணக்கான மக்கள் திரண்டு பேரணி சென்ற காட்சியை நீங்கள் கவனித்தீர்களா எனத் தெரியவில்லை. அமெரிக்கா விழுந்தால், இந்தோனேசியாவிலும் தாய்லாந்திலும் பட்டினிச் சாவுகள் நிகழும் எனுமளவு நிலைமை உள்ளது. அந்தளவு இந்த நாடுகள் தமது சுயசார்பை இழந்துவிட்டன. பழைய ரஷ்யாவின் பல பகுதிகளில் விபசாரம் முக்கியமான தொழிலாக உள்ளது. உலகின் பெரும்பாலான செல்வ நகரங்களின் விடுதிகளில் ரஷ்யப் பெண்கள் இருக்கிறார்கள். எந்தமொழி பேசினாலும், சொந்த நாட்டின் பொருளாதாரத்தை வலுப்படுத்தாவிட்டால், இந்த நிலைதான் உருவாகும். எல்லாம் நன்றாகத்தான் போய்க்கொண்டிருக்கும். திடீரென, ஒரு நாட்டின் கடன் சுமை அதிகரித்தால் அந்த நாட்டின் பொருளாதாரம் வீழும். அங்கே முதலீடு செய்திருந்த அயல் நிறுவனங்கள் வெளியேறிய பின்னர், வேலைக்கான திண்டாட்டம் மிகும். இப்போது, நடைமுறையில் உள்ள கல்விமுறை, இவ்வாறான தற்சார்பற்ற பொருளாதாரத்திற்காகவே வடிவமைக்கப்பட்டது என்பதைச் சற்று ஆழ்ந்து சிந்தித்தால் உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியும். மருத்துவம், கணினி, பொறியியல் ஆகிய மூன்று துறைகளைக் குறிவைத்துதான் ஏறத்தாழ எல்லாக் குழந்தைகளும் கல்விக் கூடங்களுக்கு அனுப்பப்படுகின்றனர். இவை மூன்றுமே தனியார் துறைகளை நம்பியவைதான். இவற்றிலும் அயல்நாட்டு நிறுவனங்களையும் அயல்நாட்டு வேலைகளையும் நம்பியிருக்கும் நிலைதான் மிகுதி. எதிர்காலத்தில் உருவாகப் போகும் பொருளாதாரப் பேரிடர்கள், அயல்நாட்டு நிறுவனங்களை முடக்கிப்போடவுள்ளது. மலேசியா, சிங்கப்பூர், வளைகுடா நாடுகள் ஆகிய பகுதிகளில் இந்த நிலை இப்போதே துவங்கிவிட்டது. குறிப்பாக, வளைகுடா நாடுகளில் ஊதியக் குறைப்பும், பணிச் சுரண்டலும் நடைமுறைக்கு வந்துவிட்டன. உடல்நலம் முழுமையும் அயல்நாட்டு மருத்துவமுறைகளால் சூறையாடப்படும் இந்தக் காலத்தில், மரபுவழி மருத்துவ முறைகள்தான் தீர்வுகளாக மாறியுள்ளன. உணவை நஞ்சாக்கிய இந்தச் சமூகத்தில், மரபுவழி வேளாண்முறைகள்தான் உயிர் காக்கும் தொழில்நுட்பங்களாகியுள்ளன. இந்த இரு துறைகளும் உங்கள் காலத்தில் நல்ல மாற்றம் பெறத் துவங்கியுள்ளன அல்லவா. இவைபோலவே, எல்லாத் துறைகளிலும் தீர்வுகளை நமது மரபுவழிகளில் மட்டுமே காண இயலும். மரபுவழி மருத்துவம், மரபுவழி வேளாண்மை ஆகிய இரு துறைகளும் மீட்டெடுக்கப்படாவிட்டால் இந்தச் சமூகத்தின் நிலையைக் கற்பனை செய்ய இயலுமா? நஞ்சை நிலத்தில் கொட்டி, நஞ்சை விளைவித்து, நஞ்சை உண்டு, நோயுற்று, நஞ்சையே மருந்தென விழுங்கி உடல் நலிவுற்று அழிவதைத் தடுக்க இயலாது போயிருக்கும். இவ்வாறான சிக்கலிலிருந்து சமூகம் காப்பாற்றப்படுகிறது என்றால், இத்துறைகளில் மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்த அனைவரும் மரபு வேர்களைத் தேடிச் சென்று, தீர்வுகளைத் தாய்மொழியாம் தமிழில் எழுதுவதும் பேசுவதும்தான் காரணம். உங்களால் இந்தக் கட்டுரையைப் படிக்க முடிகிறது, உங்கள் பிள்ளைகளால் முடியுமா என்று சிந்தியுங்கள். அவர்களின் வாசிப்புப் பழக்கம் ஆங்கிலத்தில் உள்ளது. எந்த நிலத்தில் பிறந்து வளர்கிறார்களோ அந்த நிலத்தின் மொழியை அவர்களால் படிக்கவும், எழுதவும், பேசவும் முடியவில்லை. இவர்களுக்கான வழிகாட்டுதல்கள் அனைத்தும் ஆங்கிலத்தில் எழுதுவோரால் மட்டுமே முடிவு செய்யப்படும். திருக்குறளில் உள்ள வாழ்வியல் கருத்துகள் இவர்களுக்குத் தெரிவதற்கான வாய்ப்பில்லை. சித்தர்களின் மெய்யறிவு, திருவாசகத்தின் இறைமை, இராமாயணம், பாரதம், பொன்னியின் செல்வன், பாரதியாரின் பாடல்கள், பாவேந்தரின் எழுச்சிக் கவிதைகள், கண்ணதாசன் பாடல்களின் வாழ்க்கை அறிவு எதுவும் இந்தக் குழந்தைகளுக்குக் கிடைக்கப்போவதில்லை. இன்னும் பத்தாண்டுகளுக்குப் பின்னர் நம்மாழ்வார் நூல்களை, கட்டுரைகளை வாசிக்கும் மனிதர்களின் எண்ணிக்கை வெகுவாகக் குறைந்துவிடும் நிலை உள்ளது. உங்கள் வாழ்க்கையில் உருவான மாற்றங்களில் இந்த மொழி இருக்கிறதா இல்லையா? உங்கள் சிந்தனையை, வாழ்வியலை மாற்றியவர்கள் தமிழில்தானே உங்களுடன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆங்கிலம் மட்டுமே தெரிந்த அரைகுறையாக நீங்கள் இருந்திருந்தால், உங்களால் நம்மாழ்வாரைப் புரிந்துகொள்ள முடியுமா? மரபுவழி மருத்துவங்களைத் தெரிந்துகொள்ள முடியுமா? உணவுக்கும் உடல்நலனுக்கும் உள்ள உறவை விளங்கிக்கொள்ள முடியுமா? உங்கள் பிள்ளைகள் தமது இளமைக் காலத்தில் தமிழ் படிப்பதற்கு எந்த வாய்ப்பும் இல்லாமல் மாற்றப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதை நினைத்தால் உங்களுக்குக் கவலையாக இல்லையா? நான் வருந்துகிறேன். இப்போதைய குழந்தைகளின் எதிர்காலம் எனக்கு அச்சுறுத்தலாக இருக்கிறது. ஒருபக்கம், செல்வ நாடுகளின் பொருளாதார ஆதிக்கம், மறுபக்கம் மரபு வாழ்வியலின் மீட்சி ஆகிய இரு முனைகளில் இந்தக் கால குழந்தைகள் எந்த முனையிலும் பொருந்தாதவர்களாக வளர்கிறார்கள். அயல் நிறுவனங்களின் பொருளாதாரத்தை நம்பி வளர்க்கப்படும் குழந்தைகள், எதிர்வரும் பொருளாதார வீழ்ச்சிகளைச் சமாளிக்கப்போவதில்லை. தாய்மொழியே தெரியாததாலும், மரபு கல்விமுறையிலிருந்து விலகி விட்டதால், மரபு மீட்சியிலும் இவர்களால் பங்கெடுக்க இயலாது. ஆங்கிலம் கற்பது இன்றைய தேவைதான். ஆங்கிலத்தை நிராகரிக்க வேண்டாம். கற்றலில் முதலிடம் தாய் மொழிக்குத்தான் இருக்க வேண்டும். இன்றைக்கு ஆங்கிலம் கோலோச்சுகிறது, அதைக் கற்போம். எதிர்காலத்தில் வேறு மொழியில் தொழில்கள் வளர்ந்தால், அதைக் கற்போம். மனிதகுல வளர்ச்சியில் இது வெகு இயல்பான போக்கு. தாய்மொழி கற்க வேண்டும் என்பது வெறி அல்ல; இயல்பு. அயல்மொழி மொழியைக் கற்றால் போதும், தாய்மொழி தேவையில்லை என்பதுதான் வெறிபிடித்த சிந்தனை. உண்மையில் இது, வணிகச் சிந்தனை. உங்கள் பொருளாதாரத்தைச் சூறையாடுவதற்காக தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் கட்டி வைத்த மிக மோசமான கண்ணி இது. நம் பிள்ளைகள் ஒன்றல்ல இரண்டல்ல பத்து அயல்மொழிகளைக் கூட கற்கட்டும். அவற்றிற்கெல்லாம் அடிப்படையாக தமிழ் கற்பது இன்றியமையாதது. தாய்மொழியைக் கற்பதுதான் அயல்மொழிகளுக்கான சிறந்த அடித்தளம். நமது மரபு மிக அற்புதமான வாழ்வியல் சேதிகளை, இறையியல் கொடைகளைத் தாங்கி வளர்ந்துள்ளது. இந்த மொழியில் எண்ணற்ற நன்மைகள் பொதிந்துள்ளன. பல்லாயிரம் ஆண்டுகாலமாக தமிழ் மொழி செம்மாந்து வளர்ந்து வந்துள்ளது. உங்கள் காலத்தோடு அதன் உயிர் ஓய்ந்துபோனது என்ற நிலையை உருவாக்கிவிடாதீர்கள். நெல், அரிசி, மிளகு, சீரகம், இலை, வேர், மரம், தண்டு, கிளை, கிளி, பருந்து, மலை, முகடு, சோறு, குழம்பு, தண்ணீர், தாகம், வறட்சி, மாமன், அத்தை, சித்தி, தாய்மாமன், கிளிஞ்சல், நத்தை, வேங்கை, புலி, எந்திரம், தூரிகை, ஓவியம், சாணம், வைக்கோல் – ஆகிய சொற்களில் கணிசமானவை இந்தக் கால நகரத்துப் பிள்ளைகளுக்கு அந்நியமானவை. இவற்றில் பல சொற்களுக்கு நிகரான ஆங்கிலச் சொற்களும் இவர்களுக்குத் தெரியாது என்பதுதான் கொடுமை. அதாவது, தன்னைச் சுற்றியுள்ள உயிரினங்கள் மற்றும் பொருட்களின் பெயர்களைத் தாய்மொழியிலும் அழைக்கத் தெரியாது, அயல்மொழியிலும் உச்சரிக்க இயலாது. ஆனால், இந்தப் பிள்ளைகள் பக்கம் பக்கமாக படிக்கிறார்கள், எழுதுகிறார்கள். அவற்றுக்கான மதிப்பெண்களையும் வாரிக் குவிக்கிறார்கள். எல்லாம் மனப்பாடம் செய்யும் மாயம்! குழந்தைகளுக்கு தமிழ் கற்றுத் தாருங்கள், தமிழில் பேசுங்கள், எழுதுங்கள். எந்தப் பள்ளியாவது, தமிழில் பேசுவதைத் தடை செய்தால் அந்தப் பள்ளியின் விதிமுறைகளைக் குப்பையென வீசி எறியுங்கள். இவ்வாறெல்லாம் தடை விதிப்பது, சட்டத்திற்கே எதிரானது, அடிப்படை மனித உரிமைக்கு மாறானது. நீங்கள் வளைந்துகொடுப்பதால் அவர்கள் உங்கள் முதுகில் சவாரி செய்கிறார்கள். இயன்றவரை, உங்கள் பிள்ளைகளை அரசு மற்றும் அரசு உதவிபெறும் பள்ளிகளில் படிக்க வையுங்கள். உங்களுக்கென ஓர் அரசு இருக்கிறது, அந்த அரசு கல்விக்கென பல்லாயிரம் கோடிகளைச் செலவழிக்கிறது. அரசுப் பள்ளிகளில் உள்ள குறைகளை நம்மால் எளிதில் சரி செய்ய இயலும். தனியார் கொள்ளைக் கூடங்களில் நீங்களே அடிமைபோலத்தான் நடத்தப்படுகிறீர்கள். அங்கே எந்தச் சீர்திருத்த முயற்சியும் செல்லுபடியாகாது. தனியார் கல்விக் கொள்ளையர்களுக்கு நீங்கள் செலுத்தும் பெருந்தொகையைச் சேமித்து வைத்தால், உங்கள் பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்திற்கான வேளாண் பண்ணையே அமைத்துவிடலாம். அல்லது வேறு தொழிலைத் துவங்கித் தரலாம். குறைந்தபட்சம் கடன் வாங்கிச் சீரழியாமலாவது வாழலாம். ஒரு தோட்டத்திலிருந்து செடியைப் பிடுங்கி நடும்போது, பிடுங்கப்படும் இடத்தின் மண்ணிலிருந்து ஒரு பிடியை அள்ளி செடியின் வேரில் அணைப்பது வழக்கம். தாய்மண் என்று அதற்குப் பெயர். ஓரறிவு கொண்ட செடி கூட தாய்மண்ணின் மணத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல் புதிய நிலத்தில் வேர் இறக்குகிறது. இதற்கும் மேல் விளக்கம் தேவையில்லை என நம்புகிறேன். (வனம், இதழில் வெளியாகவுள்ள கட்டுரையின் சுருக்கம்) இணைப்புப் படத்திலிருப்பவர், மெய்யொளி.
  8. ’ஒரு கூர்வாளின் நிழலில்’ புத்தக ஆசிரியரான புலிகளின் மகளிரணித் தலைவி தமிழினி, புத்தகம் சொல்லும் செய்தி மற்றும் கருத்துக்களை தன் வரலாறு என்று தலைப்பிட்டிருந்தாலும், அவர் போராளியாக இருந்த 18 ஆண்டு கால இயக்கத்தின் வரலாற்றையே அதிகம் பேசிச் சென்றிருக்கிறார். புத்தகத்தின் பின் அட்டையின் தமிழினி சொல்வதாக இப்படி வந்திருக்கிறது: “இயக்கத்தின் தவறுகள் ஒரு போராட்டத்தின் நியாயத்தை முடக்கிவிடமுடியாது” ஆனால், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் போராட்டத்தின் நியாயத்தை முடக்கின்ற வகையிலேயே, புத்தகம் முழுக்க தமிழினியின் வாழ்க்கைப் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் 18 ஆண்டுகள் இருந்தவர், என்ன காரணத்திற்காகவோ அந்த இயக்கத்தின் குறைகளை தேடித் தேடி சுட்டிக் காட்ட முயல்கிறார். இந்த முயற்சியில் சில இடங்களில் வெற்றியும் பல இடங்களில் தோல்வியும் அடைந்திருக்கிறார். புத்தகம் மீதான விமர்சனங்களுக்கு பதிலளிக்க தமிழினி உயிருடன் இல்லை. 30 ஆண்டு காலமாக போராடிய ஓர் இயக்கத்தின் மீதான அவரது விமர்சனத்தை வாசித்துவிட்டு, அமைதி காக்கவும் முடியாது. புத்தகத்தில் முரண்பாடான பல கருத்துகள் முன்னின்று தொந்தரவு செய்கின்றன. அந்த முரண்பாடுகளை முடிந்தவரை வரிசைப்படுத்துவது, புலிகளின் போராட்டத்தின் மீது நம்பிக்கை வைத்திருந்த என்னைப் போன்றவர்களின் கடமை. புத்தகம் முழுக்க பல இடங்களில், புலிகள் யாருக்காக போராட முனைந்தார்களோ அந்த மக்கள், புலிகளை வெறுத்தார்கள், அவர்களின் பல கேள்விகளுக்குப் புலிகளிடம் பதிலில்லை என்று தமிழினி ஆதங்கப்படுகிறார். இவரது பள்ளிப் பருவத்தில் பாடசாலைக்கு வரும் இயக்கப் பிரதிநிதிகள், பெரிய வகுப்பு மாணவர்களிடம் கூட்டங்களை நடத்துகிறார்கள். அப்போது, தமிழினி உள்ளிட்ட சிறுவயது மாணவர்களை பொருட்டாக மதிக்காமல் துரத்தியிருக்கிறார்கள். குழந்தைகளை போராட்டத்தில் ஈடுபடுத்துவது குறித்து புலிகளுக்கு இருந்த பொறுப்புணர்ச்சியை இது உணர்த்தவில்லையா? தமிழினியின் பள்ளிப் பருவத்தில், இந்திய அமைதிப்படை இலங்கைக்கு வருகிறது. அது பற்றி எழுதும்போது தமிழினி, “இந்திய அமைதிப்படை பெண்களை பாலியல் பலாத்காரம் செய்வதாக பேசிக் கொண்டார்கள்” என்கிறார். அமைதிப்படை தமிழ்ப் பெண்களிடம் நடந்த விதம் உலகம் அறிந்த உண்மை. ஆனால் தமிழினி தனக்கு எதுவுமே தெரியாததது போல, “பேசிக் கொண்டார்கள்” என்று மழுப்பலாக எழுதியிருப்பது நெருடலாக உள்ளது. ஒரு பெண்ணாக மட்டுமல்ல, விடுதலைப் புலி இயக்கப் போராளியாக அமைதிப்படையின் அத்துமீறல்கள் பற்றி மேலதிகத் தகவல்களை அறிந்திருப்பார்தானே? ஆனால் புத்தகத்தில் எங்குமே அதைப்பற்றி பேசவில்லை!! இந்திய அமைதிப்படை, இவரது பள்ளிக்குள் அத்துமீறி நுழைந்து பாடசாலை அதிபரை தாக்கியிருக்கிறது. மாணவர்களை வெளியேற்றி, மைதானத்தில் பல மணிநேரம் மண்டியிடச் செய்து கொடுமைப்படுத்தியிருக்கிறது. இதைக் கூறும் போதும் கூட, இந்திய ராணுவத்தைத் தாக்கியவிட்டு ஓடிச்சென்ற விடுதலைப்புலிகளை தேடும் நடவடிக்கையாக அது நடந்தது என்கிறார், தமிழினி. அமைதிப் படைகளால் தமிழர்கள் அனுபவித்த கொடுமைகளுக்கும் புலிகளே காரணம் என்று சொல்லாமல் சொல்வதாகவே இதைக் கருத வேண்டியிருக்கிறது. மாத்தையா மீதான புலிகள் இயக்கத்தின் குற்றச்சாட்டுக்குப் பின், அவர் என்ன ஆனார் என்ற கேள்வியோடு, “ஒரு இறுக்கமான நிறுவனமாகக் கட்டியெழுப்பப்பட்டிருந்த விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம்” என்று வர்ணிக்கிறார். அத்துடன், “இயக்கத்தின் ரகசியங்களை பற்றி கதைப்பதும், எமக்குத் தரப்பட்டிருந்த வேலைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட விடயங்களை ஆராய்வதும் போராளிகளின் செய்யத் தகாத காரியங்களாக இருந்தன” என்கிறார். “விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம், கெரில்லா இயக்கம் என்பதைக் கடந்து மரபு வழி ராணுவம் என்ற நிலைமையை அடைந்திருந்தது” என்று இந்தப் புத்தகத்தில் தமிழினியே ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறார். அப்படியெனில் எந்த நாட்டின் ராணுவத்திலாவது அதில் உள்ள வீரர்கள், அந்த ராணுவத்தின் ரகசியங்களை பேசுவதும், தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட பணிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட விஷயங்களில் தலையிடுவதும் அனுமதிக்கப்படுமா? போராளிகள் அனைவருக்கும் வெளிப்படைத்தன்மையாக இருந்து கொண்டு ஒரு போராட்ட இயக்கத்தை வழிநடத்த முடியுமா? அது சாத்தியமா? “பெண் போராளிகள் நீதிபதிகளாகவும், சட்டவாளர்களாவும், நிதிச் செயல்பாடுகளில் ஈடுபடுவோராகவும் ஊடகப் பிரிவுகளான நிதர்சனம், புகைப்படப் பிரிவு, பத்திரிகை, வானொலி ஆகிய துறைகளில் செயல்படுவோராகவும் இருந்தனர். பெண் போராளிகளில் பலர் சிறந்த இலக்கிய கர்த்தாக்களாகவும், ஆயுதப் போராட்டத்துக்கு அப்பால் அரசியல், சமூகம் பற்றிய தளங்களில் பரந்து விரிந்து தேடல் உள்ளவர்களாகவும் இருந்தனர்” என்று சொல்லிக் கொண்டே, “ஆனாலும் இயக்கத்தின் போராட்டக் கருத்தியலின் எல்லைக்கு வெளியே செல்லாமல், போராட்டத்தின் நியாயங்களை வலுப்படுத்தும் வகையிலேதான் அவர்களது படைப்பாற்றல்களும் வெளிப்படுத்தல்களும் அமைந்திருந்தது” என்று குற்றம் சாட்டுகிறார். தமிழினி என்ன சொல்ல வருகிறார்? ஓர் அமைப்பில் உள்ள நீதிபதிகள், பத்திரிகையாளர்கள், எழுத்தாளர்கள் அந்த இயக்கத்தின் கருத்தியலோடு சம்பந்தப்பட்டவர்கள் இல்லையா? 2004 -ம் ஆண்டு சுனாமியின் போது நடந்த நிவாரணப்பணிகள் குறித்து பேசுகிறார். போர் நிறுத்தம் அமலிலுள்ளது. அப்போது கிளைமோர் தாக்குதலில் ஒரு ஆண் பொறுப்பாளர் உயிரிழந்ததுடன், பெண் போராளி பலத்த காயமடைகிறார். சுனாமி நிவாரணப்பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்த அரசியல் துறை பொறுப்பாளர் கௌசல்யன் மற்றும் அம்பாறை தமிழ் எம்பி சந்திரநேருவும் கொல்லப்படுகிறார்கள். அவர்களுடன் போராளிகள் சிலரும் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். இந்தத் தாக்குதல் சம்பவத்தில் நல்வாய்ப்பாக தமிழினி உயிர்ப்பிழைத்திருக்கிறார். அதைத் தொடர்ந்து ஆட்டோவில் சென்ற மூன்று பெண் போராளிகள் சுடப்படுகிறார்கள். அவர்கள் கொழும்பு மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு உயிர்ப் பிழைக்கிறார்கள். மேற்கண்ட தாக்குதல்கள், போர் நிறுத்த நேரத்தில் சுனாமிக்குப் பின்னர் நடந்து கொண்டிருந்த நிவாரணப்பணிகளின் போது போராளிகள் மீது நடத்தப்பட்டன. இவ்வளவையும் கூறிவிட்டு, இலங்கைத் தீவில் போரா சமாதானமா என்பதைத் தீர்மானிக்கக் கூடிய சக்தி மிக்க மனிதராகத் திகழ்ந்தார் பிரபாகரன் என்கிறார். மேற்கண்ட சம்பவங்களில், போர் நிறுத்த உடன்படிக்கையை மீறிய இலங்கை ராணுவம் பற்றி புத்தகம் முழுக்க எந்த இடத்திலும் தமிழினி பதிவு செய்யவில்லை என்பதை சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. பிரபாகரனின் மகன் சார்லஸ் ஆண்டனி, இறுதிக்கட்டப் போரின் போது கட்டாய ஆள் சேர்ப்பில் ஈடுபட்டதை தவறான நிலைப்பாடு என்று சொல்கிறார். அப்போது, கட்டாய ஆள் சேர்ப்பு வேலையை தமிழினி செய்ய மறுத்திருக்கிறார். உடனே அந்தப் பணியிலிருந்து அவருக்கு விலக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. கட்டாய ஆள் சேர்ப்பு தவறான முடிவு என்றாலும் கூட, அதை எதிர்த்த தமிழினிக்கு அந்தப் பணியிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்பட்டதை பக்குவப்பட்ட ஜனநாயக நடவடிக்கையாகத்தான் பார்க்க முடிகிறது. இறுதிக்கட்டப் போரின் தொடக்க காலத்தில், செஞ்சோலை பள்ளி வளாகத்தில் பள்ளிக் குழந்தைகள் மீதான இராணுவத்தின் தாக்குதலை மறக்க முடியுமா? 50க்கும் அதிகமான பள்ளிமாணவிகள் அதில் உயிரிழந்தனர் என்று சொல்லும் தமிழினி, அங்கேயும் விடுதலைப்புலிகளையே குற்றம் சுமத்துகிறார். மாணவர்களுடைய பாதுகாப்பைப் பற்றிய போதிய திட்டமிடல் இல்லாததால் இந்த அவலம் நேர்ந்ததாக சொல்கிறார். ராணுவத்தினர் பள்ளிக் குழந்தைகள் மீது தாக்குதல் நடத்தியிருக்கக் கூடாது என்று ஒரு வார்த்தை கூட தமிழினி பதிவு செய்யவில்லை. இறுதி கட்டப் போரின் போது, அரசியல் துறை பொறுப்பாளர் தமிழ்ச் செல்வன் கொல்லப்பட்டபின் பொறுப்பேற்ற நடேசன், தமிழ்நாட்டு ஈழ ஆதரவு தலைவர்களுடன் நெருக்கமாக இருந்ததைக் குறிப்பிட்டு, 2009-ம் ஆண்டு தேர்தலில் ஜெயலலிதா முதல்வர் ஆனதும், மைய அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுப்பதன் மூலம், இலங்கை அரசுக்கும் புலிகளுக்கும் இடையே உடனடியாக போர் நிறுத்தம் ஏற்படும் என்ற கருத்து புலிகளிடம் ஏற்படுத்தப்பட்டிருந்ததாகக் கூறுகிறார். இந்தக் கருத்தில் தனக்கு நம்பிக்கை இருக்கவில்லை என்றும் தமிழினி கூறுகிறார். யாருக்குத்தான் இருக்கும்? ஏனெனில், இந்தியாவில் 2009-ம் ஆண்டு நடந்தது நாடாளுமன்றத் தேர்தல். தமிழ்நாடு சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் அல்ல. இந்தத் தேர்தலில் ஜெயலலிதா முதல்வர் ஆவது சாத்தியமா? அதே போல் முத்துக்குமார், செங்கொடி உறவுகளின் தீக்குளிப்புத் தியாகங்களும் இந்திய அரசின் கவனத்தைத் திருப்பும் என எதிர்பார்க்க முடியவில்லை என்று சொல்கிறார். முத்துக்குமார் போர் நிறுத்தம் வேண்டி தீக்குளித்தார் என்பது சரி. முள்ளிவாய்க்கால் பேரவலம் அரங்கேறிய ஓரிரு ஆண்டுகளுக்குப் பின், ராஜீவ்காந்தி கொலை வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட முருகன், சாந்தன், பேரறிவாளனை தூக்கில்போட எதிர்ப்புத் தெரிவித்து தீக்குளித்தவர் செங்கொடி. செங்கொடிக்கும் போர் நிறுத்தத்திற்கும் என்ன சம்பந்தம்? இதுபோன்ற தவறான தகவல்களை எப்படி எடுத்துக் கொள்வது? இந்தியா-தமிழ்நாடு சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களில் உள்ள தவறுகளை உறுதியாக நம்மால் சுட்டிக்காட்ட முடிகிறது. அப்படியென்றால் புத்தகத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பிற விஷயங்களில் இன்னும் என்னென்ன தகவல்கள் தவறுதலாக இருக்கிறதோ? 2009 மே மாதம், போரின் இறுதி நாட்களில் கடற்புலி தளபதி ஸ்ரீராமை சந்தித்தாகவும், அவர் மனைவி இசைப்ரியாவுக்காக காத்திருந்ததாகவும் தமிழினி கூறியிருக்கிறார். அதன்பின்பு இசைப்ரியாவுக்கு ஏற்பட்ட கதி நம் எல்லோரும் அறிந்ததே. ஆனால் அதைப் பற்றி புத்தகத்தில் வேறு எங்கேயும் தமிழினி பேசவில்லை என்பது மிக வருத்தப்படக் கூடிய செய்தி. மே பதினாறாம் தேதி தமிழினியும் சில போராளிகளும் வெளியேறுகிறார்கள். முல்லைத்தீவு மைதானத்தில், இலங்கை ராணுவத்தின் முன்பு மக்களோடு மக்களாக இவரும் பிற போராளிகளும் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். அப்போது ராணுவத்தினர் தண்ணீர் போத்தல்களும் உணவுப் பொட்டலங்களும் வழங்குகின்றனர். சரணடந்தால் என்ன நடக்குமோ என போராளிகள் பயந்திருக்கும்போது, ராணுவத்தினர் மும்முரமாக மக்களுக்கான தேவைகளைக் கவனிப்பதில் ஈடுபட்டிருந்தனர் என்கிறார், தமிழினி!! ராணுவத்தினர் பற்றி தமிழினி கூறுவது உண்மையாகவே இருக்கட்டும். ஆனால் அந்த இறுதி நாட்களில் இசைப்ரியா போன்ற பெண் போராளிகள் பலருக்கும் ஏற்பட்ட அவலத்திற்கு இலங்கை ராணுவம் காரணம் இல்லையா? அது பற்றி தமிழினி சொல்லாமல் சாதாரணமாகக் கடந்து செல்வது அறமா? இதை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக “நந்திக் கடல் நீரேரியை சிறு படகு மூலம் கடந்து தப்பிச் செல்ல பிரபாகரன் திட்டமிட்டு இருந்த"தாக கூறுகிறார். அத்துடன், “தோல்வியைக் கற்பனை செய்தபடிதான் தலைவர் இறுதி யுத்தத்தை ஆரம்பித்தாரோ” என்று தமிழினி தன் சந்தேகத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். மே 19-ம் தேதி தமிழினி, பொதுமக்களோடு மண்டபத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த நேரத்தில், நந்திக்கடல் பகுதியில் பிரபாகரனின் உடல் கிடைத்ததாக புகைப்படம் வெளியான செய்தித்தாளைக் காட்டிய தமிழ் இளைஞர்(!), “உங்கள் தலைவர் செத்துப் போனார். எல்லோரும் அழுங்கோ” என்று கேலி செய்து அழுது காட்டியதாக சொல்கிறார். தமிழினி சொல்வது போல, அல்லது கேள்விப்பட்டது போல பிரபாகரனுக்கு போரின் முடிவு முன்னரே தெரிந்திருக்கும் பட்சத்தில், நந்திக் கடல் வழியாக தப்பிச் செல்ல திட்டமும் இருந்திருக்கும் பட்சத்தில், பேரழிவுக்கு முன்பாக அவர் எளிமையாக தப்பித்திருக்க முடியுமே? குறைந்தபட்சம் அவரது குடும்பத்தாரையாவது தப்பிப் பிழைக்கச் செய்திருக்க முடியுமே? பாலச்சந்திரனுக்கு இந்தக் கதி ஏற்பட்டிருக்காதே?! தமிழினி, “பிரபாகரனுடைய விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு ஏற்ற தீர்மானங்களின் படி இயக்கம் வழிநடத்தப்பட்டது இத்தகைய இனஅழிவை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது” என்கிறார். இந்த வார்த்தைகள் மூலம், தமிழின அழிப்பை செய்தது, இலங்கை ராணுவம் அல்ல பிரபாகரன் என்று தமிழினி நிறுவ முயல்கிறார். ஒட்டுமொத்த இயக்கத்தின் மீதும் குறைகளை அடுக்கிக் கொண்டே செல்லும் தமிழனி, இலங்கை ராணுவத்தைப் பற்றி கூறும்போது, 'சுனாமியின்போது நிவாரணப் பணிகளை சிறப்பாகச் செய்தார்கள்; தஞ்சமடைந்த தமிழ் மக்கள், சரணடைந்த போராளிகள் ஆகியோரை நல்ல முறையில் நடத்தினார்கள்' என்று நற்சான்றிதழ் வாங்கியிருக்கிறார். இதற்கு அவர்கள் தகுதியானவர்களாகவே இருக்கட்டும். ஆனால் சுட்டிக்காட்ட அவர்களிடம் எந்தத் தவறுமே இல்லை என்று தமிழினி நினைத்து விட்டார் போலும்!! அதை வாசகனையும் நம்ப வைக்க முயற்சி செய்திருக்கிறார். சரணடைந்த பின்பு, “நாட்டின் விடுதலைக்காக ஆயுதமேந்திப் போராடிய பெண்களின் நிலை இன்று சமூகத்தில் எவ்வளவு மோசமானதாக ஆகிவிட்டது. ஒரு நாள் உயிர் தப்பி வந்த குற்றத்திற்காக ஒவ்வொரு நாளும் செத்துப் பிழைக்கும் துன்பத்தை அனுபவிக்க வேண்டியதாகவே இருக்கிறது” என்று தமிழினி தன் இறுதி நாட்களில் வேதனைப்பட்டுச் சொல்லியிருக்கிறார். உண்மைதான். நாட்டின் விடுதலைக்காக ஆயுதமேந்தி போராடிய குற்றத்திற்காக இன்னும் எத்தனை எத்தனை குற்றச்சாட்டுகளுக்கு பிரபாகரனும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கமும் ஆளாக நேரிடுமோ? 'ஒரு கூர்வாளின் நிழலில்' புத்தகத்தின் பின் அட்டையில், தமிழினி கூறியதாக வெளியான கருத்தை சொல்லியே இந்தக் கட்டுரையை நிறைவு செய்கிறேன். “இயக்கத்தின் தவறுகள் ஒரு போராட்டத்தின் நியாயத்தை முடக்கிவிட முடியாது!” http://www.vikatan.com/news/miscellaneous/62014-koorvaalin-nizhalil-book-review.art
  9. வணக்கம் உறவுகளே IBCஇல் ஒளிபரப்பாகும் யாழினி தொடரை பார்க்கும் நண்பர்கள் யாராவது இருக்கின்றீர்களா? அப்படி இருந்தால் அந்த நாடகம் பற்றிய உங்களின் கருத்துக்களை இங்கே ஒரு சில வரிகளில் பதிய முடியுமா?
  10. ஒரே ஒருமுறை தமிழினி மேலும் இரு போராளிகளுடன் சமாதான காலத்தில் சுவிஸ் நாட்டிற்கு வந்த சமயம் எனது வீட்டிற்கும் வந்திருந்தார். அவரை அழைத்துவந்த மாநிலப்பொறுப்பாளர் கடந்த வருடம் அவரின் முகநுhல் புறோபைல் படத்தில் நடிகர் விஜய் குடியிருந்தார் என்பது வேறு விடயம். அது ஒரு வெள்ளிக்கிழமை இரவு நேரம். வரவேற்பறையில் தமிழினியும் இன்னபிற பணியாளர்களும் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். எனக்கு தமிழினி யார் என்றே தெரியாது. யாரோ ஒரு போராளி வந்திருக்கின்றார் என்பதோடு சரி. சம்பிரதாயத்திற்காக வரவேற்பறை சுவரில் சாய்ந்துநின்று வணக்கம் வைத்தேன். அந்த சுவர் இப்படி எத்தனையோ வணக்கங்களை கண்டிருக்கின்றது. இப்பொழுது அந்த மாநிலத்தில் ஒரு பாராளுமன்ற உறுப்பினராக இருப்பவரும் நானும் அப்போது தளபதி படத்தில் வரும் ரஜனி & மம்முட்டி போல் உயிர்நண்பர்கள். வெள்ளி இரவு என்றாலே நண்பர்களுடன் சேர்ந்து கூத்தடிப்பது வழக்கம். அன்று அவன் தான் என்னை ஏற்றிச்செல்வதற்கு வந்திருந்தான். அப்படி தமிழினியுடனும் பேசும் வாய்ப்பு அவனிற்கும் அமைந்தது. மரியாதை நிமித்தமாகவென்றாலும் ஏதாவது பேசியாக வேண்டும். என்ன கேட்கலாம் என்ற சிந்தனையில் இருந்த போது அவரே மேசையில் இருந்த கடிதத்தில் ஒரு நீண்ட ஜேர்மன் சொல்லைக்காட்டி அதனை வாசித்து காட்ட முடியுமா என்றார். நான் வாசித்துக்காட்டியதும் அவரும் அவருடன் வந்த பெண்ணும் (மெய்பாதுகாவலராக இருக்க வேண்டும்) ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டார்கள். எவ்வளவு பெரிய ஒரு போராளிக்கு இவ்வளவு சின்ன ஆசையா என்று நினைத்துக்கொண்டேன். இப்பொழுது எனது முறை. ஏதாவது கேட்டாக வேண்டும். இல்லாதுவிடின் அவர் சென்ற பின்னர் எனக்கு அப்பாவால் இலவச வகுப்புகள் எடுக்கப்டலாம். அடுத்த நாள் தமிழனி பங்குபற்றும் ஒரு கூட்டம் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்தது. "பெடியனும் பெட்டையும் சேர்ந்து ஒரு அமைப்பில வேலை செய்யிறதை பெற்றோர்கள் தப்பா நினைக்கினம். இதைபற்றி நீங்கள் ஒருக்கா கூட்டத்தில கதையுங்கோ" என்று ஒரு கோரிக்கை வைத்தேன். அவனவனுக்கு அவனவன்ரை பிரச்சனை முக்கியம். அந்த கோரிக்கைக்கு ஒரு காரணமும் இருந்தது. நான் அப்பொழுது ஒரு அமைப்பில் இருந்த ஒருத்தியை லைன் போட்டுக்கொண்டிருந்தது தான் காரணம். அப்புறம் என்னாச்சா? அந்த லைன் அறுந்து ரெம்ப நாளாகிவிட்டது. அது வெறும் அவுட்கோயிங்க் லைன் மட்டுமே. இறுதிவரை இன்கம்மிங்க வரவேயில்லை. தமிழினியக்கா என்ன நினைத்தாவோ தெரியவில்லை "சரி சொல்லுறனப்பன்" என்றுவிட்டு மற்றவர்களுடன் வேறுவிடயங்கள் பற்றி பேசத்தொடங்கினார். அதன் பின்னர் அவரை நான் சந்தித்ததும் இல்லை. அவ்வப்போது ஊடகங்களில் பார்க்கின்ற முகம் மட்டுமே. இறுதியாக யாராலுமே மறக்க முடியாத அந்த புகைப்படத்தில் தான் பார்த்தேன். நோய்தின்று முடித்த உடலை வெள்ளை துணிகளால் மூடி பெட்டிக்குள் வைத்திருந்த அந்த புகைப்படத்தை தான் சொல்கின்றேன். எவ்வளவு பெரிய ஒரு ஆளுமை. இப்படியா முடியவேண்டும்? எங்காவது பார்த்து பேசிய மனிதர்கள் மரணிக்கும் போது மட்டுமே மரணத்தின் வலியை உணருகின்றவர்களில் நானும் ஒருவன். தமிழினி அக்காவின் மரணம் அப்படி தான் இருந்தது. அவரின் மரணத்திற்கு பின்னர் நடந்ததெல்லாம் என்னவோ சுயநல அரசியல்கள் தான். இறுதிவரை அவருடன் தொடர்பில் இருந்ததாக ஒருவர் வீடியோ கிளிப் ஒன்றை வெளியிட்டார். ஆனால் தமிழினியின் குடும்பத்தாரோ இறுதிச்சடங்கிற்கு கூட பணமில்லாமல் பிச்சையெடுக்கும் நிலமை. இன்னொரு பகுதி அவரிற்கு என்ன பதவி கொடுத்து கெளரவிக்கலாம் என்ற சண்டையில் மும்முரமாக இருந்தது. அரசியல் தலைவியை வைத்தே அரசியல் செய்துகொண்டார்கள். ஆனால் பாவம். இறுதிவரை தமிழினியால் வழக்கறிஞரிற்கு கூட பணம் கொடுக்க முடியாமல் இக்கட்டாண நிலையிலிருந்தார். அவர் கட்டிக்காத்து வந்த அமைப்பை இப்பொழுது கொண்டிளுப்பவர்களோ, அவரை வைத்து அரசியல் செய்பவர்களோ அல்லது அவருடன் இறுதிவரை தொடர்பிலிருந்ததாக சொன்ன அந்த நபரோ இதைபற்றி அறிந்திருக்கவில்லை போலும். இறுதியில் சிங்கள வழக்கறிஞரான மஞ்சுல பத்திராஜாவால் (Manjula Pathirajah) பணம் எதுவும் பெற்றுக்கொள்ளாமல் சிறையிலிருந்து தமிழினியை வெயியே கொண்டுவந்தார். இங்கே நான் சொல்வது யாரோ ஒருவரைபற்றியதல்ல.ஒரு தலைவியை பற்றி. அவரிற்கே இந்நிலையென்றால்... தமிழினியின் உண்மையான நிலைப்பாடு தெரியவரும் பட்சத்தில் அவரையும் துரோகியாக்கவதற்கான வேலைகளில் இதே அமைப்புகள் இறங்கும் என்று உள்பெட்டியில் சில நண்பர்கள் வருத்தம் தெரிவித்தார்கள். இக்கருத்திற்கு வலுச்சேர்தாற்போல் ஒரு ஆரம்பகால பணியாளர் தனக்கு தமிழினியின் விடுதலை மீது சந்தேகம் இருப்பதாக என்னிடம் சில மாதங்களிற்கு முன்னர் கூறியிருந்தார் "எல்லா மனிதர்களையும் போல் 2009ற்கு பின்னர் போராளிகளிற்கு விடிவதில்லை. அவர்களை வைத்து பிழைப்பு நடத்திக்கொண்டு, அவர்களை நடுத்தெருவில் பிச்சையெடுக்க வைத்த எங்களிற்கு அவர்களின் கொள்கைப்பிடிப்பு பற்றி பேசுவதற்கு ஏதாவது அருகதையிருக்கிறதா" என்று கேட்டதும் அவர் ஆம்/இல்லை என்ற தோணியில் தலையசைத்திருந்தார். இப்படி ஒரு சூழ்நிலையில் தான் கூர்வாளின் நிழலில் சுயசரிதையை எதிர்பார்த்து காத்துக்கொண்டிருந்தேன். Google Play Storeஇல் இந்த புத்தகம் தற்பொழுது விற்பனைக்கு வந்துள்ளது. இலவசமாக சில பக்கங்களை வாசிக்கும் வசதியும் அங்கே உள்ளது. அப்படி வாசித்தவற்றில் முன்னுரையிலே அனைவரின் சந்தேககங்களிற்கும் முற்றுப்புள்ளி வைத்தாற்போல் "விசாரணையின்போதோ அல்லது அதன் பின்னரோ சக போராளி ஒருவர்கூட தன்னால் எதிரியிடம் காட்டிக்கொடுக்கப்படவில்லை. தான் சார்ந்திருந்த அமைப்புக்கு உரியதான ஒரு சதம் பணத்தையோ சிறு பொருளையோ தான் எதிரியிடம் ஒப்படைக்கவோ அல்லது சொந்தப்பாவனைக்கு எடுத்துக்கொள்ளவோ இல்லை". என்று எழுதப்பட்டிருக்கின்றது. "இனியும் ஆயுதப்போராட்டம் என்ற வழிமுறையில் எமது அடுத்த சந்ததி சிந்திக்கக்கூடாது என்பதை எனது ஆத்மாவிலிருந்து கூறுகின்றேன். எமது எதிர்காலச்சந்ததி தமது அறிவாற்றலால் உலகத்தை வென்றெடுக்க வேண்டும். போர்க்களங்களில் உயிரைக்கொடுத்த வீரர்கள் ஒவ்வொருவரும் இந்த யுத்தம் எங்களோடு முடிந்துபோகவேண்டும் என்றுதான் எண்ணினார்களே தவிர அடுத்த சந்ததிக்கு அது தொடர வேண்டும் என நினைத்திருக்கவில்லை" இது தமிழினியின் வரிகள். இன்னுமோர் இடத்தில் இப்படி எழுதுகின்றார் "நாடு கிடைத்ததும் புலம்பெயர்ந்து வாழ்கின்ற எங்களின் புத்திஜீவிகள் நாட்டை முன்னேற்றுவார்கள் என்று நாங்கள் நம்பிக்கொண்டிருந்தோம்". இப்பொழுது எனது மனசாட்சி என்னை கொல்வது போல் உங்களின் மனசாட்சியும் உங்களை கொன்றுகொண்டிருக்க வேண்டும்.
  11. சுவிஸ் பெருமைய காப்பாற்ற வந்திருக்கும் கண்ணன் அவர்களே உங்களை வருக வருக என வரவேற்கின்றேன்.