தமிழ்வேந்தன்

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content Count

    34
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

22 Neutral

About தமிழ்வேந்தன்

  • Rank
    புதிய உறுப்பினர்

Profile Information

  • Gender
    Male

Recent Profile Visitors

  1. இன்னும் ஓரிரு வாரங்களில் அடுத்தக் கட்டுரை முடிந்துவிடும்...முடிந்தவுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்... ஐயா ஆதி. சங்கரன் அவர்கள் ஆசீவகம் பற்றி இயற்றிய சிறுசிறு நூல்கள் சிலவற்றை அவரின் வலைத்தளத்தில் பகிர்ந்துள்ளார்(இணைப்புகள் கீழே)...இன்னும் பல கோட்பாடுகள் இந்நூல்களில் உள்ளன... ஆதித் தமிழர் மெய்யியல், ஆதி. சங்கரன் ஆசீவக மரபின் அழியாச் சின்னங்கள், ஆதி. சங்கரன் ஐயனார் தந்த ஐகாரமும் ஐகாரம் தந்த வள்ளுவரும், ஆதி. சங்கரன் நேரம் கிடைக்கும்பொழுது படிக்கவும்...
  2. ஆதித்ய இளம்பிறையன் அவர்களே, தமிழர்களின் சேயோனுக்கும் சிவப்பு இந்தியர்களுக்கும்(Red Indians) நிறைய பண்பாட்டு ஒற்றுமைகள் கிடைக்கிறது. அதேபோல, தமிழர்களின் மயோனுக்கும் மாயன்களுக்கும்(Mayans) நிறைய பண்பாட்டு ஒற்றுமைகள் கிடைக்கிறது. சேயோன், கந்தழி குறித்த உங்கள் ஆய்விற்கு உதவும் எனத் தோன்றுகிறது.
  3. 1.உம்மை 2.வைகலும் 3.???? 4.???? 5.துச்சாரி வாத்தியார் கூறியது போல எப்பொழுதுமே மூன்றாவது கேள்வி கட்டமாகவே உள்ளது...இந்த முறை நான்காம் கேள்வியையும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்... :D
  4. 5. சரியான சொல். ஆனால், இலக்கணப்படி பொற்றொடி(பொன்+தொடி) என்றல்லவா வரவேண்டும்.
  5. 4. விண்ணூர்து அல்ல விண்ணூந்து 5. நீர்வாழிகள் (அ) நீருயிரிகள் - நீர்வாழிகள் என்பது மிகப் பொருத்தமாக இருக்கும்
  6. உங்கள் கேள்வி நியாயமானதே. கொல்லாமையை போதிக்கும் சமண(ஆசீவகம், ஜைனம்) மதத்தில் எப்படி போர் புரிந்து பிற உயிர்களைக் கொன்ற அரசன் இருக்க முடியும்?. போர் என்பதை எதிரியை அழிக்கும் தொழிலாகப் பார்ப்பதை விட தமிழர்கள் அதை ஒரு கலையாகப் பார்த்தனர் என்றேக் கூறவேண்டும். போர்க்கலையில் வெற்றி பெறுவது வீரத்தின் அடையாளமாகப் பார்க்கப்பட்டது எனலாம். ஆசீவக(சமணம்) நெறி என்றால் கொல்லாமை, விதி நம்பிக்கை, முதலிய கோட்பாடுகள் மட்டும் அல்ல. அப்படிப்பட்ட காட்சிதான் நம் மனதிற்கு முதலில் வரும். அப்படிப்பட்ட நிலைமையில் காலகட்டத்தில் நாம் இருக்கிறோம். ஆனால், கலைகளை(ஆயகலைகள் 64 - அறிவியல்கள்) உருவாக்கியவர்கள் தமிழ்ச் சித்தர்கள்(ஆசீவக சித்தர்கள்). தமிழ் மொழி - ஒரு கலை சோதியம் - ஒரு கலை போர் - ஒரு கலை சித்தம்(சித்த மருத்துவம்) - ஒரு கலை ஓகம்(யோகம்) - ஒரு கலை போர்புரியும் நோக்கத்தில் மூன்று வகை உண்டு. வீரத்திற்காக போர் புரிவது. பகைக்காக போர் புரிவது. போராமைக்காக(பொறாமை)/ஆக்கிரமிப்பிற்காக/தன் தேவைக்காக போர் புரிவது. முதல் வகையில் பகைவரை அழிக்க வேண்டிய தேவை இல்லை. ஆனால், இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் வகையில் பகைவரை அழிக்கும் நோக்கம் கண்டிப்பாக இருக்கும். இந்த வேறுபாடு தமிழர்களுக்கு கண்டிப்பாகத் தெரிந்திருக்கும். தமிழர்களுக்குள்ளேயே முற்காலத்தில், வீரத்திற்காக போர் புரிந்தவர்கள், பிற்காலத்தில், பகைக்காக போர் புரிந்தனர் என்பது ஒன்று. ஆனால், தமிழர்களைத் தவிர பிற மக்கள் கூட்டங்களும் தமிழர்களின் மீது போர் தொடுத்து வந்தனர். அக்காலத்திலேயே, ஒரு நாடு கலைகள்(அறிவியல்கள்) மற்றும் செல்வங்கள் கொழிக்கும் நாடாக இருந்தால், பிற நாட்டு மக்கள்/பகைவர்கள்(தமிழகத்தைத் தவிர) போர் தொடுத்து(பண்பாட்டுப் போர்/அரசியல் போர்) வரத்தான் செய்வர்(இது நியதி). பகைவர்களிடமிருந்து மக்களைக் காக்க போர்க்கலைகளும் மற்ற சண்டையிடும் கலைகளும்(சிலம்பாட்டம், மல்யுத்தம், மற்றும் பல) தேவைப்பட்டிருக்க வேண்டும். இப்படிப் பட்ட கலைகளை உருவாக்கியவன்/பெறிதாக வளர்த்தவன் முருகனாக இருந்திருக்க வேண்டும். முருகன் போர்கள் செய்து தன் மக்களைக் காத்தான்(மக்களின் உயிரைக் காத்தான்). சங்க இலக்கியம் குறிப்பிடும் முருகன் செய்த போர் இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் வகையைச் சார்ந்தவை. மேலும், இங்கு நோக்க வேண்டியதென்னவென்றால், சங்க இலக்கியங்கள் முருகன் பகைவரை அழித்தான் எனக் கூறவில்லை. மாறாக பகைவரை துரத்தியடித்தான் என்றேக் கூறுகிறது. இங்கு, நோக்கம் என்பது தன் நாட்டு மக்களைக் காப்பதேத் தவிர பகைவரை அழித்தல் ஆகாது. அப்படி அவன் செய்யவில்லையென்றால், கொல்லாமையை பின்பற்றும் அவன் நாட்டு மக்களும் அழிவர் என்கிற பொழுது, ஒரு நாட்டு அரசன் என்ற முறையில் அவன் போர் புரியாமல் இருக்க முடியாது. கொல்லாமை என்பதை ஒரு கோணத்தில் பார்த்தால் உயிரைக் காப்பது(கொல்லாமல் காத்தல்) எனவும் பொருள் கொள்ளலாம். இன்னும் கூறப்போனால், ஒரு உயிரை கொல்லாமல்/கொல்லவிடாமல் தடுப்பதும் உயிரைக் காத்தல் எனப்படும்(அரசனின் தொழிலான மக்களைக் காத்தல்). இவ்வகையில் பார்த்தாலும், முருகன் பகைவரின் உயிரைக் காத்து அவர்களை அழிக்காமல் துரத்தியிருக்கிறானே. சேயோன் என்ற சொல் சிவந்தவன் எனப் பொருள்படும். சிவந்தவன் என்றால் சிவனா முருகனா என நாம் பார்க்கவேண்டும். குறுந்தொகையின் கடவுள் வாழ்த்துப் பாடல் முருகனை சிவப்பு நிறமுடையவன் எனக் குறிப்பிடுகிறது. இப்பாடலில் இன்னும் ஆய்வு தேவை. ஏனென்றால், இதேப்பாடலில் தான் 'உடுக்கைக் குன்று' எனும் சொல்லும் வருகிறது. 'உடுக்கை' என்பது சிவன் தொர்புடைய சொல். முருகனுக்கும் சிவப்பு நிறத்திற்கும் குறுஞ்சி நிலத்திற்கும் தொடர்புகள் இருந்தாலும் சேயோன் எனும் சொல் ஆய வேண்டிய ஒன்று. ஐவகை நிலத்திற்கும் தொல்காப்பியர் கூறும் கடவுள்கள் முறையே சேயோன் மாயோன் வேந்தன் வருணன் கொற்றவை ஆகும். இதில், வேந்தன் எனும் சொல்லை நாம் எடுத்துக் கொண்டால், அது ஒரு பொதுச்சொல். அதாவது மருத நிலத்தை ஆளும் அரசனைக் குறிக்கும் பொதுச்சொல். ஆகையால், சேயோன் எனும் சொல் ஒரு பொதுச்சொல்லாகக் கூட இருக்கலாம். இச்சொல், சிவன் முருகன் இருவரையுமே குறிக்கப்பயன்பட்டிருக்கலாம். சங்ககாலத்தில் இருந்து இன்று வரை முருகனை சிவனின் ஒரு அம்சமாக பார்க்கப்பட்டிருப்பதும்(யாரால்?) இங்கு நோக்கத்தக்கது. வேதங்களில் இந்திரன் என்ற தேவர்கள் அரசனின் படைகளான மருதகணங்களின் தலைவனாக ருத்ரன்(உருத்திரன்(சிவன்)>ருத்திரன்>ருத்ரன்) குறிப்பிடப்படுவது போன்றே வடமொழிப் புராணங்களில் தேவசேனாபதியாக முருகன் (ஸ்கந்தன்) குறிப்பிடப்படுகிறான். திருஞானசம்பந்தரை முருகன் அம்சம் என்றும், இளைய பிள்ளையார் என்றும் சொல்வர். கந்தசஷ்டிக்கு முருகனுக்கு மும்மூர்த்தி அலங்காரம் செய்யும் வழக்கம் உள்ளது. ஐப்பசியில் சூரசம்ஹாரம் முடிந்த மறுநாள் காலையில் முருகன் சிவப்பு வஸ்திரம் அணிந்து (சிவப்பு சாத்தி) நடராஜராஜர்(சிவன்) அம்சமாகவும், மதியம் வெள்ளை (வெள்ளை சாத்தி) வஸ்திரத்துடன் பிரம்மா அம்சமாகவும், மாலையில் பச்சை (பச்சை சாத்தி) வஸ்திரம் அணிந்து திருமால் அம்சமாகவும் காட்சி தருவார். இந்த வழக்கத்தை நாம், சிவகிரியில்(திருநெல்வேலி) உள்ள முருகன் கோயிலிலும் மருங்கூரில்(கன்னியாகுமரி) உள்ள முருகன் கோயிலிலும் காணலாம். கீழுள்ள நம் மரபு வழிச்செய்தியையும் இங்கு நாம் பார்க்கவேண்டும். தமிழ் கற்றுக்கொடுத்தது சிவன்->முருகன்->அகத்தியர்->அகத்தியர் சீடர்களுள் ஒருவரான தொல்காப்பியர் முருகன் சிவனிடமிருந்து தமிழ் மொழியைக் கற்றுக்கொண்டார். இதைப் பற்றி சிறிது ஆய்ந்துவிட்டு மிகுதியை அடுத்தத் திரியில் எழுதுகிறேன். இப்போதைக்கு எனக்குத் தோன்றுவது, சேயோன் -> சிவந்தவன்(சேயோன் பொருள்) -> சிவன், முருகன் <- சிவலிங்கம் <- கந்தழி இதைப் பற்றி எனக்குத் தெரியவில்லை. என் பார்வைக்குக் கொண்டுவந்தமைக்கு நன்றி... இதைப் பற்றி ஆய்ந்து, அடுத்தத் திரியில் இவைகளைப் பற்றிய என் ஆய்வை சேர்த்து எழுதுகிறேன்...
  7. தமிழர்களின் அழிக்கப்பட்ட நெறி #4 முதல் மூன்று கட்டுரைகளைப் படிக்க, கீழுள்ள இணைப்பிற்குச் செல்லவும். http://www.yarl.com/forum3/index.php?showtopic=130413 முருகன் எப்படி ஆசீவக நெறியின் தெய்வம்? – பகுதி #1 பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக இருக்கும் ஆசீவக நெறியின் அடையாளங்கள் அழிக்கப்பட்டாலும் மாற்றப்பட்டாலும் அதை முழுவதுமாக செய்ய முடியாது. அதேபோல் தான் ஆசீவக சித்தர்களின் அடையாளங்களும். முருகன் எப்படி தெய்வ நிலையை அடைந்த ஒரு ஆசீவக சித்தன் எனப் பார்க்கப் போகிறோம். விநாயகரை முழுமுதற்கடவுள், வினை(கட்டம்) தீர்த்தான் என நாம் அழைக்கிறோம். அதனால் தான், எந்தப் பெரிய கோயில்களுக்கும் சென்றால் முதலில் விநாயகரை வழிபட்டுவிட்டு தான் பின் மற்ற தெய்வங்களை வணங்குவது வழக்கமாக இருந்து வருகிறது. மேலும், எந்தச் செயலை தொடங்கும் முன்பும் திருமணத்திற்கு முன்பும் விநாயகரை வழிபடுவது நம் வழக்கமாக இருந்து வருகிறது. விநாயகர் ஆசீவக நெறியின் முழுமுதற் கடவுள் எனப் பார்த்தோம். ஏன் ஒரு ஆசீவக நெறியின் கடவுளை முருகன், சிவன், முதலிய தெய்வங்களை வணங்கும் முன்பு வணங்க வேண்டும் என நெறிகளை வகுக்கவேண்டும்?. ஏனென்றால், விநாயகர் ஆசீவக நெறியின் கடவுள். முருகன், சிவன், முதலியவர்கள் தெய்வ நிலையை அடைந்த சித்தர்கள்(ஆசீவக சித்தர்கள்). இதைப் பற்றி இப்பொழுது பார்ப்போம். முதலில், சங்க இலக்கியங்கள் முருகன் எனும் அரசனைப் பற்றித் தரும் செய்திகளைப் பார்ப்போம் முருகன் என்னும் மன்னன் சங்ககாலத்தில் பொதினி என்னும் ஊரைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆண்டுவந்தான். ஆறு மலைமுகடுகளைக் கொண்டது ஆனைமலை. அவற்றுள் ஒரு முகடு பொதினி. இந்தப் பொதினி இக்காலத்தில் பழநி என வழங்கப்படுகிது, அக்காலத்தில் இவ்வூரில் வயிரக் கற்களை அரக்கில் பதித்துப் பட்டை தீட்டும் தொழில் நடைபெற்றுவந்தது. இந்த முருகனைக் குதிரைமலைக் குடிமக்கள் மழவர் தாக்கினர். அரசன் முருகன் இவர்களை ஓட ஓட விரட்டியடித்தான். பொதினி குன்றம் மகளிர் மார்பக முகடு போல் பொலிவுடன் திகழ்ந்தது. அத்துடன் பொன்வளம் கொழிக்கும் ஊராகவும் விளங்கிற்று. இதன் அரசன் நெடுவேள் ஆவி. நெடுவேள் ஆவி என்பது முருகன் பெயர்களில் ஒன்று. இப்பெயரைக் கொண்டவன் இந்த அரசன். மற்றும் வையாவிக்கோப்பெரும் பேகன், வேளாவிக்கோமான் பதுமன் ஆகியோரும் இவ்வூர் ஆவியர் குடிமக்களின் அரசன். முருகன் குறுஞ்சி நிலத்து(மலை) அரசன். அங்கு, வாழும் மக்கள் குறவர்(குறத்தி, குறவன்), பொருப்பன், வெற்பன், சிலம்பன், நாடன், கொடிச்சி, வேம்பன், கானவர். ஆவியர் என்போர் சங்ககாலக் குடிமக்களில் ஒருசாரார். இவர்கள்(ஆவியர்குடி) வாழ்ந்த ஊர் ஆவினன்குடி என வழங்கப்பட்டது. பொதினியின்(பழநியின்) இன்னொரு பெயர் திருவாவினன்குடி(திரு+ஆவினன்குடி). ஆவியர் குடியினர் “அருந்திறல் அணங்கின் ஆவியர்” எனக் குறிப்பிடப்படுவதால் இவர்களின் உடல் தோற்றமே வலிமை மிக்கதாக அமைந்து பகைவரை அச்சுறுத்தியதை உணரமுடிகிறது. இவர்களது அரசன் ஆவிக்கோ, ஆவியர் பெருமகன் என்றெல்லாம் குறிப்பிடப்படுகிறான். ‘முருகன் நற்பேர் ஆவி’ என்பவன் இவர்களில் குறிப்பிடத் தக்கவன். வையாவி என்பது இம்மக்கள் வாழ்ந்த மற்றொருபகுதி. இப்பகுதி அரசன் வையாவிக்கோ என்றும், வையாவிக்கோமான் என்றும் குறிப்பிடப்படுகின்றனர். இலக்கிய மேற்கோள் அகநானூறு 1, 61 புறநானூறு 147 திருமுருகாற்றுப்படை 176 சிறுபாணாற்றுப்படை 85, 86 வழக்குரை காதை பதிற்றுப்பத்து ஆறு மலைமுகடுகளைக் கொண்டது ஆனைமலை. அவற்றுள் ஒரு முகடு பொதினி(பழநி). இந்த ஆறு முகடுகளை ஆறுமுகம்(ஆறு+முகம்(முகடு-மலை)) என அழைக்கிறோம். இதை ஆண்டதால், முருகனை ஆறுமுகன் என அழைக்கிறோம். ஆனால், தமிழ் மொழித் தெரியாத ஆரியர்கள் ஆறுமுகன் என்றால் ஆறு முகங்களைக் கொண்டுள்ளவன் என தவறாகக் கருதி முருகனுக்கு ஆறு தலைகள் உள்ளது போல கதைகளைப் புனைந்து ஷண்முகன்(ஷண் - சமஸ்கிருதத்தில் ஆறு) என உருவாக்கினர். முருகன், தன் மக்களைக் காக்கும் அரசனாக இருந்துகொண்டு ஆசீவக நெறியைப் பின்பற்றியவன். பின்பு தெய்வ நிலையை அடைந்தான். முருகனை ஆசீவக சித்தன் என நாம் நிரூபிக்க வேண்டுமென்றால், முதலில் முருகன் யார் என்பதை நாம் பார்க்க வேண்டும். முருகன் யார் என்று நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், முதலில், படைவீடு, வேல், சேவல், மயில், காவடி, தண்டம், தலையில் மொட்டை அடிப்பது ஆகிய முருகனுக்குத் தொடர்புடைய விடயங்கள் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். முதலில், முருகனின் அறுபடைவீடு என்பதை விளக்க வேண்டுமென்றால், முதலில், வீடு என்ற சொல்லின் பொருள் என்ன என்பதைப் பார்க்கவேண்டும். வீடு – உயரத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு தங்குமிடம் ஒப்புநோக்குக: வீ – உயர்வானது, பூவின் வாடும் நிலையைக் குறிக்கும்(வாடி மேலிருந்து கீழே விழும் நிலை) வீழ் – உயரத்திலிருந்து விழுவது விண் – மேல்(உயரத்தில்) இருக்கும் வானம் அருவி – உயரத்திலிருந்து விழும் நீர் அதாவது, மலைமேல்(உயரமான இடம்) இருக்கும் வசிக்கும்/தங்கும் இடங்களை முதலில் வீடு என்றழைத்தனர். பின்பு அச்சொல், பொதுவான தங்குமிடங்களைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டது. படை என்ற சொல்லின் விளக்கம், படை – கொல்லும் தன்மை கொண்ட ஒன்று முருகன் மலையின் கீழிருக்கும் எதிரிகளை மலையை அரணாகக் கொண்டு போர் புரிந்து விரட்டியமையால்(சங்க இலக்கியங்கள் குறிப்பிடுவதைப் போல), அம்மலைகளை நாம் படைவீடு என்றழைக்கிறோம். படைவீடு – உயரத்தில் இருந்து கொல்லும் தன்மையைக் கொண்டது. அறுபடைவீடுகளில் ஐந்து படைவீடுகள் மலை மேல் இருக்கின்றன. திருச்செந்தூர் மட்டும் விதிவிலக்கு. கோயில் மலை மேல் இல்லாமல் கடலோரம் இருக்கிறது என்றாலும், முருகன், அயலாரை போர் புரிந்து வெற்றி பெற்றதை இன்றும் சூரசம்ஹாரம் என இன்றுவரை கொண்டாடுகிறோம். படைவீடு எனும் சொல் காலப்போக்கில் பொதுவான படை இருக்கும் இடங்களைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம். அதாவது, வீடு எனும் சொல் பொதுவான தங்குமிடத்தைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். சூரசம்ஹாரம் = சூரன்+சம்ஹாரம் = முருகன் சூரபத்மனை கொன்ற நிகழ்வு சூரபத்மன் = சூரன்+பத்மன் சூரன் எனும் சொல் ஆரியர்களைக் குறிக்கும். எப்படி என்பதைக் கீழே பார்ப்போம். சுரா – ஆரியர்கள் அருந்திய ஒரு வகை மதுபானம் சுரன்>சூரன் – ஆரியர்கள் இம்மதுவை அருந்துபவர்களை சுரன் என்றழைத்தனர். அசுரன் - ஆரியர்கள் இம்மதுவை அருந்தாதவர்களை அசுரன் என்றழைத்தனர். இந்த, சுரன் என்ற வடசொல்தான் சூரன் என மருவியது. அப்பொழுது, முருகன் ஆரியர்களை எதிர்த்துப் போர் புரிந்தானா என்பது ஆயத்தக்க விடயம். இதைப் பற்றிப் பின்பு பார்ப்போம். முருகனின் அறுபடைவீடு என்றால், முருகன் போர் புரிந்து வென்ற இடங்களைக் குறிக்கும் என்பது தெளிவாகிறது. அடுத்து, முருகனுக்கு அடையாளங்களாக வேல், மயில், சேவல் என்பன எப்படி வந்தன என்பதைப் பார்ப்போம். வேல் எப்படி வந்தது எனப் பார்ப்போம். வேல் எனும் தமிழ்ச்சொல்லின் பொருளைக் காண்போம். மின்>மீன்(முதனிலைத் திரிந்த தொழிற்பெயர்) – மின்னும் தன்மையைத் தன்னுள் கொண்டது மீன். மின்னுவது மீன் எனப்பட்டது(கடல் மீன், விண் மீன்) புனை>பூனை – புனைவது(கண்டுபிடிப்பது – எலியை) பூனை எனப்பட்டது அனை>ஆனை – அனைப்பது ஆனை எனப்பட்டது மன்>மான் – மன்னுவது(நிலைபெறுதல், தங்குதல்) மான் எனப்பட்டது – ஒப்புநோக்குக : மன்னன், கோமான், சேரமான் உண்>ஊண் – உண்ணுவது ஊண்(உணவு) எனப்பட்டது அழி>ஆழி – அழிப்பது ஆழி எனப்பட்டது பேண்>பெண் – பேணுபவள்(விரும்பிக் காப்பாற்று) பெண் எனப்பட்டாள் காண்>கண் – காணுவது கண் எனப்பட்டது மாண்>மண் – மாணுவது(மாண்பு - மாட்சி, சிறப்பு, பெருமை, அழகு) மண் எனப்பட்டது அதுபோல, வெல்>வேல் – வெல்லும் தன்மையைத் தன்னுள் கொண்டது வேல். வெல்லுவது வேல் எனப்பட்டது. அதாவது, போரில் வெற்றிபெறுவதற்கு உதவி செய்வது வேல் எனப்பட்டது. வெற்றியைத் தருவது வேல். ஆகையால், வேல் என்பது வெற்றி மற்றும் வீரத்தின் அடையாளம் எனவும் கூறலாம். வேல் என்ற உடனே நமக்கு முருகன் கையில் உள்ள வேலின் வடிவம் தான் நினைவுக்கு வரும். ஆனால், இதுமட்டும் வேல் அல்ல. சுமேரியாவில் பேல்(Bel) என்ற ஒரு சொல் உண்டு. அதைப் பார்த்தீர்களென்றால் சூலத்தை ஒரு கம்பின் இருபுறமும் வைத்ததைப் போல இருக்கும். இதை, ஆசீவகத்தில் ‘இருபுற முத்தலைக் கோல்’ என்பர். ஆசீவக நெறியின் அடையாளங்களுள் இதுவும் ஒன்று. வைணவத்தில் நாமமிடும் பழக்கம் இதிலிருந்துதான் தோன்றியது(நாமத்தின் நடுவில் இருக்கும் சிவப்பு நிறம் பகைவரின் குருதியைக் குறிக்கும்). இந்த ‘இருபுற முத்தலைக் கோல்’ம் வேல் தான். வேல் எனும் செந்தமிழ்ச்சொல்தான் பேல் என சுமேரியாவில் திரிந்தது. வேல்(Vel)>பேல்(Bel) – Sumerian Tamil ஒப்புநோக்குக: வெங்காலூர்>பெங்காலூர்>பெங்களூர் வங்காளம்>பங்காளம்>பெங்காளம்>பெங்கால் வேம்பாய்>பேம்பாய்>பம்பாய் வெள்ளை>பெள்ளை>பெலா – கன்னடம் இதிலிருந்து, முருக வழிபாட்டின் தொன்மையை நம்மால் அறிய முடியும். இதைப் பற்றி பிறகு விளக்கமாகப் பார்ப்போம். மயிலும் சேவலும் எப்படி முருகனின் அடையாளங்களாகினவென்றால், இவை தன் எதிரிகளுடன் தந்திரமாகச் சண்டையிடும்(Martial Arts) தன்மையைக் கொண்டவை. ஆகையால், சேவலும் மயிலும் முருகனின் போர்த்திறனைக் குறிக்கும் அடையாளங்கள் ஆகின. பொதினி மலையில்(பழநி மலையில்) மேல் உள்ள முருகனுக்கு தண்டாயுதபாணி எனப் பெயர். அதாவது, கையில் தண்டம் எனும் போர்க்கருவியை(சங்ககாலப் போர்க்கருவி) வைத்திருப்பவன் எனப் பொருள்படும். இதிலிருந்து, முருகன் என்பவன் சங்ககால அரசன். அவன் போர் புரிவதில் வல்லவன். போர் புரிந்து பல வெற்றிகளை பெற்றுள்ளான் என்பது தெளிவாகிறது. தமிழர்களுக்கு முருகன் வீரத்தின் அடையாளமாக உள்ளவன். அடுத்து, காவடி என்பது முருகனுடன் எப்படித் தொடர்புடையது என்பதைப் பார்ப்போம். காவடியாட்டம் என்பது முருக வழிபாட்டுடன் தொடர்புடைய ஒரு ஆட்டம் ஆகும். இந்த ஆட்டத்தில் ஆடுபவர் காவடி எனப்படும் பொருளைத் தோளில் வைத்துக்கொண்டு ஆடுவார். முதலில், காவடி என்ற சொல்லின் பொருளைப் பார்ப்போம். ‘காவடி’ என்ற சொல் ‘காவுதடி’ என்ற சொல்லின் திரிபு எனக் கூறுவர். கா என்பது இருபுறமும் தொங்கும் சுமை. சுமை காவுபவர்கள் இலகுவாகச் சுமப்பதற்காக, ஒரு நீண்ட தடியின் இரு முனைகளிலும் சுமைகளைத் தொங்கவிட்டு அத்தடியின் நடுப்பகுதி தோளில் இருக்குமாறு வைத்துச் சுமந்து செல்வர். காவுவதற்கான தடி என்னும் பொருள்பட இத் தடியைக் காவுதடி என அழைப்பர். முருகன் இந்தக் காவுதடியைப் பயன்படுத்துபவனாக இருந்திருக்க வேண்டும். பழனி மலைமேல் உள்ள தண்டாயுதபாணி(முருகன்) தலையில் மொட்டை அடித்துள்ளவர். முருகன் ஏன் தலையில் மொட்டை அடித்திருக்க வேண்டும் என நாம் ஆய்ந்தால், சமணர்கள்(ஆசீவகர், ஜைனர்) மற்றும் பௌத்த நெறியைச் சேர்ந்தவர்கள் தலையில் மொட்டை அடித்துக்கொள்ளும் வழக்கம் உள்ளவர்கள் என நமக்குப் புலப்படும். ஆரம்பக்காலத்தில் பழநி முருகன் கோயிலில் தலையில் மொட்டை அடிக்கும் வழக்கம் வந்தது, முருகன் ஆசீவக சித்தன் என்பதால் மட்டுமே என்பதும் புலப்படும். இதனால் தான், முருகனது பக்தர்கள் காவடி(காவுதடி) தூக்கும் வழக்கமும் தலையில் மொட்டை அடித்துக்கொள்ளும் வழக்கமும் வந்திருக்கலாம். இதற்குப் பொருள், முருகனை குருவாக ஏற்று, அவனிடம் சரணடைந்து கற்றுக்கொள்ள வருகிறோம் என்பதே(ஆசீவக சித்தர்களிடம் கற்றுக்கொள்ளும் மாணவர்களைப் போல்). (சமணம்(ஆசீவகம், ஜைனம்) மற்றும் பௌத்தத்தில் ஏன் மொட்டை அடிக்கிறார்கள் அதாவது முருகன் ஏன் தலையில் மொட்டை அடித்துள்ளார் என்பதன் அறிவியல் விளக்கம் பற்றி சிறிது ஆயவேண்டும். திருமாலுக்கும் தலையில் மொட்டை அடிப்பதற்கும் உள்ள தொடர்பை பிறகு காண்போம்.) ஆசீவக நெறியில் தீர்த்தங்கரர் என்றால் தீர்வைத் தருபவர் (அ) தீர்வு தருவதைக்(தீர்த்தம்) கையில் வைத்திருப்பவர் எனப் பொருள். தீர்த்தங்கரர் = தீர்த்தம் + கரர் = தீர்த்த + ங் + கரர் தீர்த்தம்(பண்புச்சொல்)=தீர்த்து+அம்(பண்புத்தொகை உருபு)<தீர்த்து(வினையெச்சம்)<தீர்த்தி+உ(வினையெச்சம் விகுதி)<தீர்த்தி(தொழிற்பெயர்)<தீர்+த்+தி<தீர்+தி(தொழிற்பெயர் விகுதி)<தீர் திருத்தம் = திருத்து + அம் = திருத்தும் பண்பு(தன்மை) கொண்டது திருத்தம் எனப்பட்டது இயக்கம் பழக்கம் விருப்பம் = விருப்பு + அம் = விருப்பும் பண்பு(தன்மை) கொண்டது விருப்பம் எனப்பட்டது வருத்தம் = வருத்து + அம் = வருத்தும் பண்பு(தன்மை) கொண்டது வருத்தம் எனப்பட்டது வணக்கம் = வணக்கு + அம் = வணக்கும் பண்பு(தன்மை) கொண்டது வணக்கம் எனப்பட்டது அதுபோல, தீர்த்தம் = தீர்த்து + அம் = தீர்த்தும்(வினை தீர்ப்பது) (அ) தீர்த்து வைக்கும் பண்பு(தன்மை) கொண்டது தீர்த்தம் எனப்பட்டது கரர் = கரு + அர் = ஒரு செயலை செய்பவர் கர் = கரிய நிறத்தின் தன்மையைக் குறிக்கும் சொல்(கருப்பு நிறத்திற்கும் நாம் செய்யும் செயலுக்கும் தொடர்பு இருப்பதால், பிற்காலத்தில் செய்யும் செயலை அல்லது அதன் எதிர்வினையைக் குறிக்கப் பயன்பட்டது.) கர்>கரு(கர்+உ) – உ(படர்க்கை விகுதி) = ஒரு செயலை ஒருவர் செய்வதால் தோன்றும் ஒன்று(எதிர்வினை/கருமம்) கர்>கரு>கரம் = அந்தச் செயலைச் செய்வது கரம் = கரு + அம் = ஒரு செயலை(கருமத்தை) செய்வது(கைக்கு கரம் என்ற சொல்லும் இப்படித்தான் வந்தது.) கர்>கரு>கருப்பு கர்>கரு>கருமம்>கர்மா(Karma) = நன்மையான/தீமையான செயல். எக்கருமத்திற்க்கும் அதற்கு இணையான கருமபலன் இருக்கும். இது ஆசீவகம் மற்றும் ஜைனம் இரண்டிலும் உள்ள கோட்பாடு. ஆனால், கருமபலனை பற்றிதான் இவ்விரு நெறிகளும் வேறுபடுகின்றன. இதேச் சொல்லாடல் ஜைனத்திலும் உண்டு. இத்தீர்த்தங்கரரை அவர்கள் அருகன்(அருகன்>Arhat) எனவும் அழைப்பர். அதனாலேயே ஜைனர்களுக்கு, அருகர்/ஆருகதர் எனும் பெயரும் வந்தது. இப்பொழுது ஏன் இதைக் கூறுகிறேன் எனப் பார்க்கிறீர்களா?. அருகன் என்பது நம் முருகனின் வேறுபெயர்களுள் ஒன்று. நம் முருகனின் பெயரான அருகன் எனும் பெயர் ஜைனத்தில் அனைத்து தீர்த்தங்கரரைக் குறிக்கும் பொதுச்சொல். ஆசீவக முருகன் என்பவன் தீர்த்தங்கரர்(அருகன்) எனும் பெயரில் ஆசீவகத்திலும் ஜைனத்திலும் கந்தன்(ஸ்கந்தா/கந்தாஸ் – Skanda(Sanskrit)/Khandas(Pali)) எனும் பெயரில் பௌத்தத்திலும் உள்ளவன். இதனால் தான், கதிர்காமத்தில் உள்ள கந்தன் கோயிலை இந்துக்கள் மட்டுமல்லாது பௌத்தர்களும் வழிபடுகின்றனர். சீனாவிலும் பௌத்த நெறியில் Skanda(Skanda Bodhisattva/Wei Tuo) வழிபாடு உள்ளது. அங்கு, Skandaவை போதிசத்துவர்(Bodhisattva) எனக் குறிப்பிடுவர். போதிசத்துவர் என்பது ஆசீவக சித்தர்களின் வேறுபெயர்களுள் ஒன்று எனப் பார்த்தோம். இதன் பொருள் என்னவென்றால், ஆசீவகத் துறவிகள் வழிவழியாக (தலைமுறைகளாக) மக்களுக்கு நன்னெறிகளைப் போதித்து அவர்களை வழி நடத்தினர். போதனைகள் எனும் நன்னெறிகளை யீந்த இடமாகையால் ‘போதி சத்துவர்’ எனப் பெயர் பெற்றனர். இங்கு நாம் புத்தர் ஞானம் அடைந்த போதி மரத்தையும் போதிதர்மரையும் ஒப்புநோக்கவேண்டும்(இதைப் பற்றி பிறகு பார்க்கலாம்). ஆசீவக முருக வழிபாடு எப்படி இந்து(தற்போதைய) நெறியிலும் ஜைன பௌத்த நெறிகளிலும் வந்தது என நீங்கள் கேட்கலாம். விநாயகர் வழிபாடு எப்படி இந்து ஜைன பௌத்த நெறிகளில் வந்தது என குறிப்பிட்டிருந்தேனோ அப்படித்தான் முருக வழிபாடும் வந்தது. முருக வழிபாடு எப்படி ஜைன பௌத்த நெறிகளுக்கு வந்தது என்றால், ஜைனக் கோட்பாடுகளும் பௌத்தக் கோட்பாடுகளும் ஸ்ரமணம்(அமணம்>சமணம்>ஸ்ரமணம்) எனும் சமணத்தின் திரிபிலிருந்து தோன்றியவை. அதற்கு முன் சமணம் எனும் சொல் ஆசீவகத்தை மட்டுமேக் குறிக்கும். அதாவது, ஜைனம் தோன்றுவதற்கு முன்பு சமணம்(அமணம்) என்றால் ஆசீவகம், ஆசீவகம் என்றால் சமணம்(அமணம்) என்றே பொருள். ஜைனம் தோன்றிய பின்பு சமணம் எனும் சொல் ஆசீவகம் மற்றும் ஜைனம் ஆகிய இரண்டையுமே சேர்த்துக் குறிக்கும் பொதுச்சொல்லானது. ஏன் பொதுச்சொல்லாக வேண்டும்?. அதற்குக் காரணம், ஆசீவகத்திற்கும் ஜைனத்திற்க்கும் பொதுவாக உள்ள கோட்பாடுகளால் தான். ஜைனக் கோட்பாடுகள் ஆசீவகக் கோட்பாடுகளிலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட கோட்பாடுகள். ஆனால், சிறிது வேறுபாடுகள் உண்டு. இதனால் தான், முருக வழிபாடு, ஜைனத்திலும் பௌத்தத்திலும் உள்ளது. சமணம் எனும் சொல் ஜைனம் தோன்றிய பின்பு ஆசீவகம் மற்றும் ஜைனம் ஆகிய நெறிகளைச் சேர்த்துக் குறிக்கும் பொதுச்சொல் என்று இருந்தால், பின்பு எப்படி சமணம் எனும் சொல் ஜைனம் எனும் சொல்லின் தமிழ்ச் சொல்லானது என நீங்கள் கேட்கலாம். இதற்கு விடை, முன்பு கூறப்பட்ட ஆசீவக நெறியின் சான்றுகளில் உள்ளது. அதாவது, இதற்குக் காரணம், ஆசீவகக் கோட்பாடுகள் மற்றும் வழிபாடுகள், ஆசீவகர்கள் நம்பிய, முன்பே முடிவு செய்யப்பட்ட விதி எனும் கொள்கையினாலும், வைதீக ஜைன பௌத்த நெறிகள் தங்கள் நெறியை புராணங்கள் மூலம் பரப்பியதாலும், வைதீக ஜைன பௌத்த நெறிகளால் ஆசீவகக் கோட்பாடுகளை இழுத்துக்கொள்ளப்பட்டதால் ஏற்ப்பட்ட குழப்பங்களாலும், ஆசீவகக் கோட்பாடுகள் வைதீக இந்து நெறிக்குச் சென்று பிற்கால வைதீக நெறியினர்களால் திரிக்கப்பட்டதாலும், பிற்காலத்தில் வைதீக இந்து நெறியின் செல்வாக்கு உயர்வாலும், மக்களிடம் வெகுவாகக் குறைந்த ஆசீவக நெறியின் செல்வாக்காலும், வழிவழியாக வந்த ஆசீவக நெறியைப் பற்றிய அறிவு குறைந்ததாலும், ஆரியர்களால் தமிழர்களின் வரலாற்று திரிப்புகளாலும் அழிப்புகளாலும், தற்காலத்தில் அப்படி ஒரு நெறியே இல்லை என்றளவிற்கு ஒரு நிலையை உருவாக்கிவிட்டது. அக்காலத்திலிருந்தே, ஜைன பௌத்த வைதீக நெறிகள் புராணங்கள் மூலம் தங்கள் நெறியை மக்களிடம் பரப்பின. ஏன், இந்நாட்களில் கூட தொலைக்காட்சிகளில் வைதீக இந்து நெறியினர், இராமாயணம் மகாபாரதம் முதலிய வைதீக இந்துக்களால் திரித்து(புனைந்து அல்ல) எழுதிய புராணங்களை திரையிடுகின்றனரே. ஏற்கனவே உள்ளவர்களிடம் மத நம்பிக்கையை வலுப்படுத்தவும் வழிவழியாக வரும் அடுத்த தலைமுறையினருக்கு தங்கள் மதத்தைப் பரப்புவதற்கும் பலப்படுத்துவதற்கும் தான் இந்த செயல். ஆசீவக வழிபாடுகள் வைதீக இந்து நெறிக்குச் சென்ற பின் வைதீக நெறியினர்களால் புராணங்களாகத் திரிக்கப்பட்டன. இது மட்டுமல்ல, கீழுள்ள கோட்பாடுகள் ஆசீவக ஜைன பௌத்த இந்து நெறிகளில் பொதுவாக உள்ளதை நாம் பார்க்கலாம். விநாயகர் வழிபாடு முருகன் வழிபாடு ஓம் எனும் மந்திரச் சொல் சுழற்றியம்(ஸ்வஸ்திகா) ஊன் உண்ணாமை உண்ணா நோன்பு தலையில் மொட்டை அடிப்பது இன்னும் பல... சமணம்(ஆசீவகம், ஜைனம்), பௌத்தம், தற்போதைய வைதீக இந்து நெறிகள் அனைத்திற்கும் இடையே இவ்வளவு ஒற்றுமைகள் இருக்கின்றதென்றால், தற்செயலாக இது நிகழ்ந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. முருகன் ஆனைமலையை ஆண்ட அரசன் எனப் பார்த்தோம். முருகனின் அறுபடைவீடுகளில் மலைமேல் உள்ள ஐந்து படைவீடுகள் அனைத்திலும் சமண குகைகள் உள்ளன என்பது இங்கு நோக்கத்தக்கது. சமணர் என்றால் இங்கு ஜைனரா ஆசீவகரா என நாம் பார்க்கவேண்டும். ஜைன நெறியினருக்கும் ஆசீவக நெறியினருக்கும் உள்ள வேறுபாடுகளுள் ஒன்று, ஜைன நெறியினர் மலை மேல் தங்கமாட்டார். அவர்கள் மலையின் அடிவாரத்தில் உள்ள குகைகளில் தங்குபவர்கள். ஆனால், ஆசீவகர்கள் மலைமேல் கற்படுக்கைகள் அமைத்துத் தங்குபவர். இதன்மூலம், இக்குகைகள் ஆசீவக சித்தர்கள் தங்கிய இடங்கள் எனத் தெளிவாகிறது. இதன்மூலம், முருகன் ஆசீவக நெறியின் தெய்வ நிலையை அடைந்த சித்தன் எனத் தெரிகிறது. மேலும், முருகனை சித்தன், ஐயன்(எடுத்துக்காட்டு: முருகையன், வேலையன், சுப்பையன்), ஐயா என ஆசீவக சித்தர்களைக் குறிப்பிடும் சொற்களை வைத்து அழைப்பதும் இங்கு நோக்கத்தக்கது. இதை மேலும் உறுதிபடுத்தும் தரவுகளை அடுத்தத் திரியில் காண்போம். (தொடரும்)
  8. சான்று 9: கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டில் ஆசீவக நெறி இருந்ததற்கான சான்று. கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டில் ஆசீவக நெறி தற்போதைய இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் பகுதிகள் முழுவதும் செல்வாக்கின் உச்சியில் இருந்தது. மௌரிய அரசன் பிந்துசாரா(அசோகனின் தந்தை) மற்றும் அவனது மனைவிகளுள் ஒருவரான ராணி சுபதாரங்கி ஆகியோர் ஆசீவக நெறியைப் பின்பற்றினர் என்பது தெரியவருகிறது. பிந்துசாராவின் தந்தையான சந்திரகுப்தா மௌரியா, தன் மகனிடம் ஆட்சியதிகாரத்தைக் கொடுத்தப்பின்பு, பிற்காலத்தில் ஜைன நெறியை பின்பற்றினார். மேலும், பிந்துசாராவின் மகனான அசோகன் ஆசீவக நெறியையும் ஆதரித்தான் என்பது, அவன் ஆசீவக நெறியினருக்காகக் கட்டிய பராபர் குகைகள்(Barabar Caves, Bihar) மூலம் நமக்குத் தெரியவருகிறது. ஆனால் பின்பு, பௌத்தத்திற்கு மாறிய அதே அசோகன் தான் பின்னாளில் வடஇந்தியாவில் 18000 ஆசீவக நெறியினர்களையும் பின்பு ஜைனர்களையும் கொன்றான். அதாவது, 1. சந்திரகுப்தா மௌரியா(முதல் மௌரிய அரசன்) - ஜைன நெறி 2. பிந்துசாரா(சந்திரகுப்தா மௌரியா மகன்) - ஆசீவக நெறி 3. அசோகா(பிந்துசாரா மகன்) - ஆட்சிக்காலம்(கி.மு. 268–232) - புத்த நெறி 4. தசரதா(அசோகா பெயரன்) - ஆட்சிக்காலம்(கி.மு. 232–224) - புத்த நெறி 5. சம்ப்ரதி(அசோகா பெயரன்) - ஆட்சிக்காலம்(கி.மு. 224–215) - ஜைன நெறி 6. ப்ரிஹத்ரதா(கடைசி மௌரிய அரசன்) - ஆட்சிக்காலம்(கி.மு. 187–180) - புத்த நெறி பிந்துசாரா ஆசீவக நெறியைப் பின்பற்றினான் எனப் பார்த்தோம். இதுவரை கிடைத்த சான்றுகள் வரை, வடஇந்தியாவில் முதல் முதலில் ஒரு அரசன் ஒரு நெறியைப் பின்பற்றுவது, இதுவே முதல் முறை. ஒரு நெறி அரசனிடம் செல்வாக்கடைவது என்பது, பிந்துசாரா காலத்தில் முதல் முதலில் நடக்கிறது. இங்கிருந்து தான், நெறிகளுக்கு நடுவே ஏற்கனவே இருந்த போட்டி மனப்பான்மை அரசியல் அளவில் வளர்ந்திருக்க வேண்டும். பிந்துசாராவின் காலத்திற்குப் பின், ஆசீவக நெறியைப் பின்பற்றிய அரசர்கள் இந்திய வரலாறு முழுவதும் ஒருவர் கூட இல்லை. இதன்மூலம், ஆசீவக நெறி மற்ற நெறிகளுடன் போட்டியிடவில்லை என உணரலாம். தங்கள் செல்வாக்கை உயர்த்த எளிய வழியாக மற்ற நெறிகள் இதைப் பார்த்தன. இதனால், நெறிகள் முதலில் அரசனையும் அவன் வாரிசுகளையும்(சிறுவயதிலிருந்தே) குறிவைத்தன. அரசன் எவ்வழியோ, மக்கள் அவ்வழி. அதாவது, அரசனை மாற்றிவிட்டால் போதும், அந்நாட்டு மக்களை எளிதாக மாற்றிவிடலாம். பிறகு இக்கோட்பாட்டைத்தான், வடஇந்திய வரலாறு முழுவதிலும் நாம் பார்க்கிறோம். தமிழக வரலாறிலும் கூட புத்த, ஜைன, வைதீக நெறிகள் இதேக் கோட்பாட்டைத் தான் பின்பற்றியது. ஏன், இன்றளவும் கூட இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் அரசியலையும் நெறியையும்(மதத்தையும்) பிரிக்க முடியவில்லை. ஓர் நாட்டின் பெரும்பான்மையாக இருக்கும் நெறியைச் சார்ந்தவர்களே அந்நாட்டை அரசாள்வர். கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டிற்கு முன் இருந்த வைதீக நெறியால்(ஆரியத்தால்) சிறிதளவு கூட மக்களிடம் செல்வாக்கடைய முடியவில்லை என்பதாகவேத் தெரிகிறது. பின்புதான்(கிமு. 2ஆம் நூற்றாண்டு தொடக்கத்தில்), கடைசி மௌரியப் அரசனான ப்ரிஹத்ரதாவின் படைத் தளபதியாக இருந்த புஷ்யமித்ர சுங்கன் எனும் ஆரியன், ப்ரிஹத்ரதாவைக் கொன்று, வடஇந்தியாவில் முதல் ஆரிய அரசை அமைக்கிறான். இவன் காலத்தில் தான், வைதீக நெறி(ஆரிய நெறி) பரவுகிறது. புத்த நெறியை வடஇந்தியாவில் முழுவதும், அசோகன் ஜைன ஆசீவக நெறிகளை அழிக்கப் பயன்படுத்திய முறையை வைத்து, அழித்தவனும் இவன்தான். இதனால், ஏற்கனவே அசோகனால் அழிக்கப்பட்ட சமணம்(ஆசீவகம், ஜைனம்) ஆகிய நெறிகளுடன் புத்த நெறியும் சேர்ந்து, தங்கள் நெறியை தென்னிந்தியாவில் குறிப்பாக தமிழகத்தில் வளர்க்கவேண்டிய சூழ்நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கலாம். இதனால், கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டில் தமிழகத்தில் ஐந்து வகையான நெறிகள் இருந்ததாக 'மணிமேகலை' குறிப்பிடுகிறது. இதனால், தமிழகத்தில் பண்டைய காலந்தொட்டு செல்வாக்குடன் இருந்து வந்த ஆசீவக நெறிக்கு போட்டிகள் வந்தன. சான்றுகள்(பல விக்கிபீடியா பக்கங்களிலிருந்து தொகுத்தது): http://en.wikipedia.org/wiki/Ājīvika http://en.wikipedia.org/wiki/Ashokavadana http://en.wikipedia.org/wiki/Chandragupta_Maurya#Jainism_and_death http://en.wikipedia.org/wiki/Bindusara http://en.wikipedia.org/wiki/Ashoka#Perceptions Ājīvika is thought to be contemporaneous to other early Indian nāstika philosophical schools of thought, such as Cārvāka, Jainism and Buddhism. While the early nāstika systems such as Cārvāka and Ājīvika gradually became extinct or evolved into others, the Jain and Buddhist traditions spun off into what may be described today as separate religions, distinct from Hinduism (which is now restrictively meant to encompass only the six orthodox Āstika philosophical systems). Unlike his father Chandragupta (who turned to Jainism in the later part of his life), Bindusara believed in the Ajivika[1] sect than Jainism. Bindusara's guru Pingalavatsa (alias Janasana) was a Brahmin[2] of the Ajivika sect. One of Bindusara's wives, Rani Subhadrangi (alias Queen Aggamahesi) was a Brahmin[3] also of the Ajivika sect from Champa (present Bhagalpur district). Bindusara is accredited with giving several grants to Brahmin monasteries (Brahmana-bhatto).[4] According to Jain tradition, Chandragupta gave up his throne in the beginning of 3rd century BCE, when he was forty-two years old, and became an ascetic under the Jain saint Bhadrabahu, migrating south with them and ending his days in sallekhana (death by fasting) at Śravaṇa Beḷgoḷa in present day Karnataka, though fifth-century inscriptions in the area support the concept of a larger southern migration around that time. Ājīvika reached the height of its popularity during the rule of the Mauryan emperor Bindusara around the 4th century BC. Several rock-cut caves belonging to this sect, built during the times of the Mauryan emperor Ashoka (r. 273 BC to 232 BC) have been found at Barabar Caves, Jehanabad district, Bihar[5]. Ashokavadana(A 2nd century A.D. Buddhist text) mentions two incidents of Ashoka turning away from non-violence after adopting Buddhism. In one instance, a non-Buddhist in Pundravardhana drew a picture showing the Buddha bowing at the feet of Nirgrantha Jnatiputra (identified with Mahavira, the founder of Jainism). On complaint from a Buddhist devotee, Asoka issued an order to arrest him, and subsequently, another order to kill all the Ajivikas in Pundravardhana. Around 18,000 followers of the Ajivika sect were executed as a result of this order.[6]:232 Sometime later, another Nirgrantha follower in Pataliputra drew a similar picture. Asoka burnt him and his entire family alive in their house.[7] He also announced an award of one dinara (silver coin) to anyone who brought him the head of a Nirgrantha heretic. According to Ashokavadana, as a result of this order, his own brother was mistaken for a heretic and killed by a cowherd.[6] Ashoka ruled for an estimated forty years. Legend states that during his cremation, his body burned for seven days and nights. After his death, the Mauryan dynasty lasted just fifty more years until his empire stretched over almost all of the Indian subcontinent. Ashoka had many wives and children, but many of their names are lost to time. His supreme consort and first wife was Vidisha Mahadevi Shakyakumari Asandhimitra. Mahindra and Sanghamitra were twins born by her, in the city of Ujjain. He had entrusted to them the job of making Buddhism more popular across the known and the unknown world. Mahindra and Sanghamitra went into Sri Lanka and converted the King, the Queen and their people to Buddhism. According to the text(Ashokavadana), Ashoka started gifting away his empire's resources to the sangha during his last days. His ministers denied him the access to the state treasury amidst fears that he would empty it. Ashoka then gifted away all of his personal possessions and died in peace. References: 1. Sailendra Nath Sen (1999). Ancient Indian History and Civilization. New Age International. p. 142. ISBN 978-81-224-1198-0. 2. Arthur Llewellyn Basham (1951). History and doctrines of the Ājīvikas: a vanished Indian religion. foreword by L. D. Barnett (1 ed.). London: Luzac. pp. 138, 146. Retrieved 8 April 2013. 3. Anukul Chandra Banerjee (1999). Sanghasen Singh, ed. Buddhism in comparative light. Delhi: Indo-Pub. House. p. 24. ISBN 8186823042. Retrieved 8 April 2013. 4. Beni Madhab Barua; Ishwar Nath Topa (1968). Asoka and his inscriptions 1 (3rd ed.). Calcutta: New Age Publishers. p. 171. OCLC 610327889. Retrieved 8 April 2013. 5. Entrance to one of the Barabar Hill caves British Library. 6. John S. Strong (1989). The Legend of King Aśoka: A Study and Translation of the Aśokāvadāna. Motilal Banarsidass. ISBN 978-81-208-0616-0. Retrieved 30 October 2012. 7. Beni Madhab Barua (5 May 2010). The Ajivikas. General Books. pp. 68–69. ISBN 978-1-152-74433-2. Retrieved 30 October 2012.
  9. நம் தமிழ் மொழி சொல் வளம் மிகுந்தது...அதில் உள்ள சொற்களை நாமே வடசொற்கள்/பிறமொழிச்சொற்கள் என ஒதுக்கி வைத்துவிட்டால், வந்தவர்கள் நினைப்பதை(நம் மொழியை அழிப்பது...), நாமே நம்மை அறியாமல், நிறைவேற்றுவதைப் போல ஆகிவிடுமே... சுமேரியர் அவர்களே, மேலே உள்ள என் கூற்றில், நான் கூறவந்தது என்னவென்றால், தமிழ் மொழியில் நாம் இழக்கும் ஒவ்வொரு சொல்லிற்கும், அச்சொல்லை ஒட்டிய நம் வரலாறையும் சேர்த்து நாம் இழப்போம்(எடுத்துக்காட்டு: கல், கல்வி, கற்பு, முதலியன)...நான் வடசொற்களை பயன்படுத்தவேண்டாம் எனக் கூறவில்லை...ஆனால், செந்தமிழ்ச்சொற்களை நாமே பிறமொழிச் சொற்கள் என ஒதுக்கிவிடக்கூடாது எனக் கூறுகிறேன்...அப்படிச் செந்தமிழ்ச் சொற்களை நாம் பிரித்தறிந்தால், நமக்கு ஒரு உண்மை தெரியவரும்...அதுதான், வடமொழியில் உள்ள சொற்கள் பெரும்பாலும் தமிழ் மொழியிலிருந்து சென்றவை என்று...ஆந்திர மாநிலத்தில் பேராசிரியர் ஒருவர், சமஸ்கிருதத்தில் உள்ள குறைந்தபட்சம் 60 விழுக்காடு சொற்கள் தமிழ் வேர் கொண்ட சொற்கள் என நிறுவினார்...ஆனால், இச்செய்தி ஒரே ஒரு நாள் தான் ஊடகத்தில் வந்தது...வந்தவர்களின் ஆதிக்கத்தில் இருக்கும் ஊடகத் துறை அதை இருட்டடிப்பு செய்தது... தமிழ் மொழியில் பெயர்ச்சொற்கள் என்பவை காரணப்பெயர்கள். அதாவது, ஒரே பொருளைக் குறிக்க அப்பொருளின் பல பண்புகளை வைத்து நிறைய சொற்கள் உருவாக்கலாம். எடுத்துக்காட்டு: உலகம்(உலா - சுற்றி வருதல்), ஞாலம்(ஞாலுதல் - தொங்குதல்), முதலியன அதேபோல, சாயுந்திரம், சாயுங்காலம், அந்திப்பொழுது, மாலை, முதலிய சொற்கள் ஒரேப் பெயரைக் குறிக்கும் வேறு வேறு தமிழ்ச்சொற்கள். குறிப்பு: உலகம் எனும் சொல்லை நாம் இழந்தால், தமிழர்களுக்கு உலகம் ஞாயிறை சுற்றிவந்துகொண்டிருப்பது ஏற்கனவே தெரியும் எனும் வரலாறும் சேர்ந்து அழியும்... கர்வம் எனும் சொல் கருவம் எனும் செந்தமிழ்ச் சொல்லின் திரிபே கர்>கரு(கர்+உ)>கருவம்(கரு+அம்=கரு+வ்+அம்)>கர்வம் ஒப்புநோக்குக: தருமம்>தர்மம் கருமம்>கர்மம் பொருள்: கர்=கருமை நிறம்>செய்யும் செயல் கரு=கர்+உ=பழமையானது/மேன்மையானது/உயர்ந்தது/மேடானது(ஒப்புநோக்குக:கருநாடகம்(Karnataka - மேடான இடம்), கருஞ்சரக்கு(மேன்மையான சரக்கு)) கரும்புலி எனும் சொல் இதிலிருந்து தோன்றிய சொல்லா எனத் தெரியவில்லை. விடயம் அறிந்தவர்கள் கூறவேண்டும். கருவம்=கரு+அம்=கரு+வ்+அம்=பெருமை/உயர்வானத் தன்மை கொண்டது, செருக்கு, ஆணவம், திமிர்
  10. உங்கள் முயற்சிக்குப் பாராட்டுகள்...நன்றி... ஆனால், இங்கு இருக்கும் சொற்களில் நிறைய தமிழ்ச் சொற்கள் உள்ளன...பல சொற்கள், தூய தமிழ்ச்சொற்களாக இல்லையென்றாலும், அவை திரிந்த தமிழ்ச் சொற்களாக(கொடுந்தமிழ்ச் சொற்கள்) இருக்கின்றன... எடுத்துக்காட்டாக, வேதம் வேய் - மறைக்கும் தன்மை கொண்ட ஒன்று, உயரமாக வளரும் ஒருவகை மூங்கில், மறைக்கும் செயல் வேய்>வேய்து(வேய்+து)>வேய்தம்(வேய்து+அம் - தமிழ்)>வேதம்(தமிழ், சமஸ்கிருதம்) அதாவது, வேய்தம் - ஒன்றை தன்னுள் மறைத்து வைத்திருப்பது வேந்தன் எனும் சொல்லும் இதனடியில் உருவானது தான் வேய்>வேய்து(வேய்+து)>வேய்ந்து(வேய்+ந்+து)>வேய்ந்தன்(வேய்ந்து+அன்)>வேந்தன் வேய்ந்தன் - மறைப்பவன்(மக்களை மறைத்துக் காப்பவன்) யந்திரம் எந்திரம்>யந்திரம்>இயந்திரம் அவை>ஸவை(ஸ்+அவை)>ஸபை(வ>ப மாற்றம்)>ஸபா>சபா சலம்(சல சலவென ஒலி எழுப்புவது)>ஜலம் தானம்>ஸ்தானம்>ஸ்தான் இலக்கம்>இலட்சம்>லட்சம்>லக்ஷம் இட்டம்>இஷ்டம் கட்டம்>கஷ்டம் கலாசாரம்(கலை+ஆசாரம்)>கலாச்சாரம் மன்>மனம்(தமிழ்)>மனசு(சமஸ்கிருதம்) ஊகம்>யூகம் ஊகி>யூகி தேம்>தேயம்>தேசம் இலக்கணம்>இலக்ஷணம்(லட்சணம்)>லக்ஷணம்>லக்ஷண் சாயுந்திரம்(சாயும்+திரம்)>சாயந்திரம் கர்(கருமை நிறம்>செயலைக் குறிக்கும்)>கர்மம்(கர்+அம் - தமிழ்ச்சொல்) தருமம்(தரு+அம் - தமிழ்ச் சொல்) அகங்காரம்(அகம்+காரம் - தமிழ்ச்சொல்) ஆதி(தமிழ்ச்சொல்) கர்வம்(தமிழ்ச்சொல்) ..... இன்னும் பல. நம் தமிழ் மொழி சொல் வளம் மிகுந்தது...அதில் உள்ள சொற்களை நாமே வடசொற்கள்/பிறமொழிச்சொற்கள் என ஒதுக்கி வைத்துவிட்டால், வந்தவர்கள் நினைப்பதை(நம் மொழியை அழிப்பது...), நாமே நம்மை அறியாமல், நிறைவேற்றுவதைப் போல ஆகிவிடுமே...
  11. படையெடுப்பில்(Invasion) இரண்டு வகையான படையெடுப்புகள் உள்ளன 1. அரசியல் படையெடுப்பு(போர் மூலம்) 2. பண்பாட்டுப் படையெடுப்பு பண்பாட்டுப் படையெடுப்பைப் பற்றி விளக்கவேண்டுமென்றால், அதற்குச் சிறந்த உதாரணம் ஆங்கிலேயர்கள் தான். அவர்கள் நுழையும் பொழுது எப்படி நுழைந்தார்கள். போர் மூலம் நுழையவில்லை. வணிகத்திற்காக நுழைந்தவர்கள் அவர்கள். நம் நாட்டை விட்டுச் செல்லும் பொழுது எப்படிச் சென்றார்கள்(ஆட்சியில் இருந்தார்கள்). ஆரியர்களுக்கும் ஆங்கிலேயர்களுக்கும் ஒரே வித்தியாசம் தான். ஆங்கிலேயர்கள் வணிகத்தை பயன்படுத்தி நாடுகளையும் நாடுகளின் மன்னர்களையும் பிடித்தனர். ஆரியர்கள் மதத்தைப் பயன்படுத்தி நாடுகளையும் நாடுகளின் மன்னர்களையும் பிடித்தனர். இந்தக் கோட்பாட்டை பிரித்தறியத் தெரியாதவர்கள் தான் ஆரிய படையெடுப்பை பொய்யென்பர். ஆரியப் படையெடுப்பை ஆயும் ஆய்வாளர்கள், 'ஆரியப் படையெடுப்பு' என்றால் அது அரசியல் படையெடுப்புத்தான் என வேண்டுமென்றே ஆரியர்கள் செய்த பண்பாட்டுப் படையெடுப்பை மறைக்கிறார்களா அல்லது தெரியாமல் செய்கிறார்களா எனத்தெரியவில்லை. இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் ஆரியர்கள் முதலில் பண்பாட்டுப் படையெடுப்பைச் செய்து, பின்பு அதன் மூலம் பிடித்த அரசை வைத்து அரசியல் படையெடுப்புச் செய்தவர்கள். வரலாறு கூறும் இவ்வுண்மைக்குச் சான்றுகள் பல. ஆனால், ஆரிய உலகம் அவற்றை ஏற்க மறுக்கிறது. சங்க இலக்கியங்களில் ஆரியப்படை கடந்த நெடுஞ்செழியன் பற்றியும் அவன் செய்த ஆரியர்களுடனான போர் பற்றியும் இருப்பது அவருக்குத் தெரியவில்லை போலும். கி.பி. 1ஆம் நூற்றாண்டிலேயே சேர சோழ பாண்டிய வேந்தர்கள் வைதீக(ஆரிய) மதத்தை ஆதரித்ததாக சங்க இலக்கியங்கள் கூறுவது அவருக்குத் தெரியவில்லை. தமிழ் இலக்கியங்களை, தமிழ் மொழியை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாதவர்கள் ஆய்ந்தால் இப்படித்தான்.
  12. நன்றி ஆதித்ய இளம்பிறையன்... களப்பிரர்கள் தமிழகத்தை ஆட்சி செய்ய அப்போது நிலவிய ஆரிய ஆதிக்கமே காரணம் என்பதை நிறுவ நிறைய சான்றுகள் உள்ளன. அவற்றை தொகுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன் பின்வரும் நாட்களில் இணைக்கிறேன். //இதையும் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்... வேள்விக்குடிச் செப்பேட்டில் 'முதுகுடுமிப் பெருவழுதி' எனும் பாண்டிய வேந்தன், அந்தணர்க்கு வேள்விக்குடிக் கிராமத்தை இறையிலியாக வழங்கினான் என உள்ளது...சங்கத் தமிழ் இலக்கியங்களில் அந்தணர், பார்ப்பார் என்ற சொற்கள் பிராமணர்களை(வைதீக மதம் - ஆரியர்கள்) மட்டுமேக் குறிக்கும் என்று சிலர் தவறாகக் கூறுவர்...பல மதங்கள் தோன்றிய பின்பு, அந்தணர் எனும் சொல் அனைத்து மதத்திலும்(ஆசீவகம், பௌத்தம், ஜைனம், வைதீகம், முதலியன) உள்ள அறம் செய்வோரைக் குறிக்கும் பொதுச்சொல் ஆனது...அது வைதீக பிராமணர்களை மட்டும் குறிக்கும் சொல் அல்ல...ஒவ்வொரு ஆட்சியிலும்(தான் ஆதரிக்கும் மதத்திற்கு ஏற்றவாறு) அச்சொற்களின் பொருள் வேறுபடும்...அதனால், இங்கு அந்தணர் என்பவர் எந்த மதத்தைச் சார்ந்தவர் என்பதை நாம் நோக்க வேண்டும்...வேள்வி/யாகம் செய்வது வைதீக(வேத) மதத்திற்கே உள்ள தனிப் பழக்கவழக்கம்(ஆரியர்களின் நம்பிக்கைப் படி வேள்வியில் ஒரு பொருளை எரித்தால், அது புகை வடிவமாக வானத்திலிருக்கும் புகை மேகங்களில் உள்ள தேவர்களுக்குச் சேரும் என்பதே). வேள்வி செய்யும் வைதீக நெறியினரின்(ஆரியர்) குடி வாழ தானமாகக் கொடுத்த இடம் என்பதால் அந்த இடத்திற்கு வேள்விக்குடி கிராமம் எனப் பெயர் வந்தது எனலாம். இதன்மூலம், இக்கிராமத்தை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி பாண்டியன், வைதீக அந்தணர்க்கு இறையிலியாகக் கொடுத்தான் என்பது தெளிவாகிறது...அப்பொழுது, முதுகுடுமிப் பெருவழுதி பாண்டியன், வைதீக நெறியை(ஆரியர்) ஆதரித்தான் எனத் தெரிகிறது...இதன்மூலம், களப்பிரர் காலத்திற்கு முன்பே பாண்டிய நாட்டில் வைதீக மதம் மன்னனிடம்(மக்களிடம் என்று கூறவில்லை - இதற்கு ஆய்வுகள் தேவை) செல்வாக்கு அடைந்துவிட்டது எனலாம்...ஏற்கனவே, கி.பி. 1ஆம் நூற்றாண்டிலேயே சேர சோழ நாடுகளில் வைதீக மதம் மன்னனிடம்(இங்கும் மக்களிடம் என்று கூறவில்லை - இதற்கும் ஆய்வுகள் தேவை) செல்வாக்கு அடைந்துவிட்டது எனப் பார்த்தோம்...இது, களப்பிரர்களுக்கு முந்தய காலம்...களப்பிரர்கள் ஆட்சியில் வைதீக மதத்தினருக்கு தானமாகக் கொடுக்கப்பட்ட வேள்விக்குடி கிராமம் பிடுங்கப்பட்டது...இதன்மூலம், அவர்கள் வைதீக எதிர்ப்பாளர்கள் என்பதை நாம் உறுதிசெய்யலாம்... ஆனால், களப்பிரர் காலத்தில் வைதீக அந்தணருக்கு நிலதானம் வழங்கப்பட்டது என 'பூலாங்குறிச்சிக் கல்வெட்டு'களில் இருந்த சொற்களான பிரம்மதாயம், மங்கலம், தேவகுலம், கோட்டம் ஆகிய சொற்களை வைத்து சில வரலாற்றாய்வாளர்கள் கூறுவர்...இதனால், களப்பிரர்கள் வைதீக மதத்தினரையும் ஆதரித்தனர் எனவும் கூறுவர்...இக்கல்வெட்டுகளில் நூற்றுக்கணக்கில் சொற்கள் இருந்தாலும், இந்நான்கு சொற்களைத் தவிர வேறு எந்த சொற்களும் வைதீக நெறிக்கும் தொடர்பு இல்லை. இக்கல்வெட்டுகளைப் படித்த கல்வெட்டறிஞர்களுள் ஒருவரான திரு.நடன காசிநாதன் அவர்கள் கூறியபடி இதேக் கல்வெட்டுகளில் தான் ஜைன மதத்திற்குத் தொடர்புடைய சொற்களான வாசிதேவனார் கோட்டம், தாபதப்பள்ளி போன்ற சொற்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. இருந்தபோதிலும், இந்நான்கு சொற்களை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு சில வரலாற்று ஆய்வாளர்கள், களப்பிரர்கள் வைதீக நெறியையும் ஆதரித்தனர் எனக் கூறுவது தவறு...இது ஒரு தவறான கண்ணோட்டமாகும்...இச்சொற்களை, களப்பிரர் காலத்திற்கு முன்பு, தமிழ் மன்னர்கள் மீதும் தமிழ் மொழி மீதும் இருந்த வைதீக(ஆரிய) மத ஆதிக்கத்தாக்கத்தின் அளவாக தான் ஆய்வாளர்கள் பார்க்க வேண்டும்...அதாவது, களப்பிரர் காலத்திற்கு முன்பு, மன்னன் வைதீக மதத்தினருக்கு தானமாக கொடுத்த நிலத்தை பிரம்மதாயம் என வைதீக மதத்தினர் அழைத்தனர்...அச்சொல்லாட்சி களப்பிரர் காலத்திலும், நில தானத்திற்குப் பெயராகத் தொடர்ந்திருக்கிறது என்பதே பொருத்தமாக இருக்கும்...இக்கல்வெட்டுகளின் மூலம் களப்பிரர் ஆட்சிக்கு முன்பு இருந்த வைதீக ஆதிக்கமே தெரிகிறதே தவிர களப்பிரர் ஆட்சியில் வைதீக ஆதரவு தெரியவில்லை எனலாம்...