பசுவூர்க்கோபி

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content Count

    16
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

18 Neutral

About பசுவூர்க்கோபி

  • Rank
    புதிய உறுப்பினர்

Recent Profile Visitors

300 profile views
  1. தாய்மடி நோக்கி..! கிராமத்தில் வாழ்ந்தேன் நகரம் பிடித்தது நகரத்தில் வந்தபின் நரகமாய் ஆனது. கட்டிடக் காடும் இயந்திரக் கடலும் நெத்திரை குன்றிய நேரத்தின் வேகமும். புல் தரை பொசுக்கும் சூரிய எரிச்சலும் புளுங்கிக் குளிக்கும் வாகன நெருச்சலும். வந்த எனக்கு வாட்டுது நகரம்-இங்கு நெருப்புக்கும் காசு நீருக்கும் காசு அனைத்துப் பொருளோடு அன்புக்கும் காசு மூச்சுக்காற்றும் காசுக்கு வருமுன்.. முடிவாய் இருக்கிறேன்-என் கிராமத்தை நோக்கியே.. -பசுவூர்க்கோபி-
  2. 35வருடங்கள் சென்றாலும் மறக்கமுடியாத இந்தநாள்.. 15.05.1985 அன்று நெடுந்தீவில் இருந்து குறிகாட்டுவான்நோக்கி வந்த குமுதினிப் படகின் அன்றைய அரசின் கோரத்தாண்டவத்தினால் நீரினிலே நினைவிழந்த 36 உடன் பிறப்புகளுக்காக நினைவு சுமந்த எனது குரல் வடிவக் கவிதை தந்துள்ளேன். இந்தக்கவிதையை கேட்க click here <--
  3. அந்தப் பொற்காலத்தை நினைவூட்டியிருக்கிறீர்கள் ஐயா உளமார்ந்த நன்றிகள். உங்களுக்கும் மகிழ்ச்சியோடு நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள்
  4. உங்களின் பழய நினைவுகள் எனக்கு கிடைத்த உரமென நினைக்கின்றேன் உளமார்ந்த நன்றிகள்.
  5. ஊக்கம் தரும் உங்களின் பாராட்டுக்கு உளமார்ந்த நன்றிகள்
  6. “கடிதங்களின்” கவலை..! எங்களை இப்போது எவருக்கும் தெரிவதில்லை தொழில் நுட்பமென்னும் தூரதேசம் பேச, எழுத.. பல நுட்பம் வந்ததனால் எங்களை இப்போது எவருக்கும் தெரிவதில்லை. அந்தக்காலத்தின்-நாம் அன்பின் பாலங்கள்.. பிரிந்து வாழ்ந்தாலும் பிரியமுடன் வாழ்ந்தாலும் எங்களைத்தான் எதிர் பார்த்தே ஏக்கமுடன் இருப்பார்கள். ஊர் விட்டுத் தள்ளிப்போன உறவுகளின் உணர்வுகளை வேர் இருக்குமிடம்பார்த்து விருப்போடு நாம் வருவோம். அந்தகிராமத்தின் அதிகாரிகளை தெரியாது ஆனால்.. குஞ்சு குருமான்கள்,இளம் குடலை, பெரியோர்கள் எல்லோர்க்கும் தெரிந்த முகம் எமை காவும் தபால் காரர் விசில் அடித்து கேட்டாலோ பெல்லடித்துக் கேட்டாலோ கடிதம் வருகுதென்று கடப்பை மட்டும் ஓடிவந்து இல்லையென்று மனமுடைந்து எமை பேசி போனவர்கள் அடுத்தநாள் கிடைத்துவிட்டால் அதைச்சொல்லி மகிழ்வார்கள் வெறுப்போடு போனமகன் வீம்போடு போனமகள் என அழுது புலம்பும்- பெற்றோர் எமை பார்த்தே உயிர் வாழ்வார். வருந்திக்கிடக்கின்ற வயதான காலத்திலும் பேத்தி அவள்போட்ட-என்ர பிரியமுள்ள கடிதமென்று உற்றார் உறவுகட்கு-எம்மை உரித்துரித்து காட்டிப்பல சந்தோஷ மகிழ்சியில “சா” எட்டிப் போனதப்போ.. வெளிநாடு போன அப்பா-குளிரில் வேலைகளில் விறைத்தாலும்-தன் பிஞ்சுக்குழந்தைகளின் கொஞ்சுமொழிக்கடிதமென்று நெஞ்சில் எமை அணைத்தே நிமதியாய் தூங்குவார்கள். தந்தி என்றொரு அண்ணன் தபால் காட்டெனும் ஒரு தம்பி எந்தன் உடன் பிறப்பே.. அண்ணனுக்கு வேலை கிரமத்தை அழவைத்து பார்ப்பதுவே நத்தார்,புதுவருடம் நம் உழவர் பொங்கலென அத்தனைக்கும் வாழ்த்துக்கூற.. அங்கு நிற்பான் என் தம்பி எத்தனைதான் எழுத்துக்கள் என்மேலே பதிந்தாலும்-காதல் இதயத்தால் எமைத்தொட்ட காயிதமாய் நாமிருந்தால் அவர் அவர் ஒளித்துவைத்து அணுவணுவாய் எமைரசித்து-நாம் உருக்குலைந்து போனாலும் ஒட்டியொட்டி வாழவைப்பார். வைபரென்றும்,வற்சாப்பென்றும் வையகத்தில் பல விஞ்ஞானம் எழுதி அளிப்பதுவே-கையில் எமைப்போல இருப்பதில்லை பசுமையான அக்காலம்-அன்பு பாசத்தால் நிறைந்திருந்தோம் சிந்தித்துப்பார்க்கின்றோம் அந்த சிறப்பில்லை இக்காலம். என்றாலும்.. புதிய தலைமுறைக்கும் புரியவேண்டும் குழந்தைகளே உங்கள்.. பூட்டன் பேரனோடு நாம் வாழ்ந்த பொன்னான காலமது. -பசுவூர்க்கோபி-
  7. உன் நினைவே..! எனது கிராமத்தில்.. கள்ளிச்செடிகூட முள்ளுக்குத்தாது காகிதப்பூக்கூட வாசனைதந்தது கடல்கற்கள் கூட காலில் குத்தாது காய்ந்த நிலம் கூட காவியம் தந்தது. உப்பு நீர்கூட இனிமை தந்தது உவர்க்காற்றுக்கூட தென்றலாய்த் தொட்டதது வளரும் மரம் செடி மூலிகையானதது வயதெல்லை முதியோற்க்கு நூறைக்கடந்தது சாமை வரகு நெல் சக்தி கொடுத்தது சத்துணவானதை பனை தென்னை தந்தது சரித்திரம் படைத்த- பல பெரியோர்கள் வாழ்ந்தனர். இப்போ… வெளிநாடு வந்து விறைத்துப்போகிறேன் வேலையும் குளிரும் வேசம் இழந்திட்டேன் பசுமைநாடே பாலைவனமானது படுக்கை மெத்தைக்குள் பல ஊசி குத்துது ஊரை நினைத்தே உறங்கிக் கொள்ளுறேன் ஒருநாள் வருவேன் உன்மடி தூங்க. -பசுவூர்க்கோபி-
  8. மனமார்ந்த நன்றிகள் நீங்கள் ஊகிப்பதுபோல் நெடுந்தீவுதான் எனது சொந்த ஊர்
  9. கொடிய கிருமி.!கொரோனாவா? என்னைவிட யாருமுண்டோ இங்கு மண்ணில் உயர்ந்த ஜாதி நானே மற்றவர் எல்லோரும் கீழ்ஜாதி தானே எண்ணத்திலூறிய வெறியர்கள் ஒருபால் கறுப்பு வெள்ளைத் தோலினை பிரித்து கசக்கி பூவினை எறிவதைப்போலே உலகநாடுகள் சிலவற்றில் அடிமையாய் உழைப்பை உறுஞ்சும் கூட்டமும் ஒருபால் ஏழை எளியோர் வாழ்வைச்சுறண்டியே ஏப்பம் விடுகின்ற முதளாளிக்கூட்டம் பணத்தை சேர்த்தே கோடீஸ்வரனாய் படைத்தவன்போலே நினைப்பவன் ஒருபால் மதங்கள் சொல்லும் அறிவுரை மறந்து மதம் பிடித்து மாக்களாய் அலைந்து-தன் மதம் ஒன்றே உலகில் பெரிதென… பிரபஞ்சம் மறந்து பிதற்றுவோர் ஒருபால் அணுவுலை நிறுவி ஆயுதம் குவித்து அடக்கு முறைக்குள் ஒடுக்கியே வைத்து வல்லரசென்று வதைகளைப் புரிந்தும் நல்லரசாகக் காட்டுவோன் ஒருபால் ஆளப்பிறந்தவன் நானே என்று அரசியல் கதிரையை இறுகப்பிடித்து நாளைய உலகும் நம் கையில் என்று நலிந்தோரை வாட்டும் நஞ்சினர் ஒருபால் விண் வெளி ஏறிக்காலடி பதித்தோம் வேகமாய்ப்பறக்க விமானங்கள் சமைத்தோம் சட்லையிட் பூட்டி சரித்திரம் படைத்தோம்-என சாடும் விஞ்ஞானக்கூட்டம் ஒருபால் எத்தனை இருந்தும் இவ்வுககம் தன்னில் எல்லா மனிதரும் ஓர் இனமென்னும் ஒற்றுமை வேண்டும் என்பதை உணர்த்தவே ஒரு நுன்னுயிர்வந்து உலகத்தை ஆழுதோ? நாடுகள் எல்லாம் செயல் இழந்தது-நம் பயணங்களெல்லாம் நடுவிலே நின்றது காலை விடியலே கலக்கத்தைத் தருகுது காப்பாற்றும் பேராற்றல் கனவில்லை நம்புவோம். கறுப்பும்,வெள்ளையும்,காசும்,இனனங்களும் மதமும்,குலமும் மறையட்டும் மனிதா.. உலகம் உருள்வது உன்னிடம் இல்லை உண்மையை உணர்ந்து வாழுவோம் நன்றாய். அன்புடன்-பசுவூர்க்கோபி- ஐயாக்குட்டி கோவிந்தநாதன்.
  10. உங்கள் ஆதரவு மென்மேலும் எனக்கு எழுத உற்சாகமூட்டுகிறது. நன்றிகள்
  11. கிருமியும்,கிராமத்தின் கவலையும்..! வண்டில் மாடும்,ஏரால் தீட்டும் வர்ணமும் பனையும்,தென்னையும் வாய்க்கால்,வரம்பும் கோயில்,குளமும் ஆடும்,மாடும் மூலிகைச்செடிகளும் தோட்டமும்,துரவும். முன்னோர் வாழ்வின் முதுசங்கள் இவைகள் என்மேல் அவர்களின் இருப்பும்,பாசமும் உங்களுக்கேனோ இல்லாமல் போனது. பட்டணம்,நகரமென படையெடுத்து போயிருந்து பழயவள் எனச்சொல்லி பழித்தீர்கள் என்னையும். கிராமத்தான் என்று கேலிபண்ணுவார்களென நகரத்து பெயர்களையே “நா” கூசாமல் சொன்னீர்கள் பக்கத்து வீட்டானின் பகட்டு வாழ்வைநம்பி காரும்,வீடும் கடன் பட்டே வாங்கினீர்கள். கோவணம் கட்ட துணியில்லையென்றாலும் கோடீஸ்வரனாக காட்ட முனைந்தீர்கள். விஞ்ஞானம் உயர்ந்து விண்ணை முட்டி விட்டதென்று.. பழய சோறும் பழம்கஞ்சியும் பனாட்டும்,ஒடியலும் கூழும்,குரக்கனும் ஏழை உணவென.. உண்ணப்பிடிக்காமல் உலகத்தான் உணவுகளை தின்னப் பழகி.. திடம் கெட்டுப் போனீர்கள். செத்து மணத்தாலும் செய்தி.. சொன்னால்த்தான் பக்கத்து வீட்டானும் பார்க்க வரும் நகரத்துள் சொர்கத்தில் வாழ்வதாக.. சொல்லித்திரிந்தீர்கள். எனை விட்டுப் பிரிந்தாலும் உலகில்.. எங்கெங்கு வாழ்ந்தாலும் மகிழ்விருந்தால் உன்வாழ்வில்.. மகிழ்ச்சியே எந்தனுக்கும். “விதை போட்டான்” செய்ததுவோ விஞ்ஞானம் செய்ததுவோ உயிருக்குள் நுண் கிருமி “கொரோனா” உள் நுளைந்து அறுக்கிறதே! தொற்றுகின்ற“வைரஸ்சோ” தோல் நிறம் பார்க்கவில்லை இனம் மதம் கேட்கவில்லை எவன் ஜாதி தெரியவில்லை. படுத்தெழும்ப நேரமில்லா பரபரப்பு நகரமெல்லாம் ஆடைத்துணியின்றி-இப்போ அம்மணமாய்க் கிடக்கிறதே! என்னைவிட்டு வந்த பலன் இப்போது தெரிகிறதா? அருமருந்து உணவில்லை அனைவருக்கும் நீர் இல்லை அசுத்தமில்லாக் காற்றில்லை அகம் நிறைந்த அன்பில்லை மனிதம் உங்களிடம் மரணித்துப் போகாமல் மனதால் ஒன்றுபட்டு மரணத்தை வெல்லுங்கள் என்னை மறக்காமல். எனைத்தேடி வாருங்கள் நோய்நொடி இல்லாமல் முன்னோர்போல்…. நூறாண்டு வாழ்வீர்கள். அன்புடன்-பசுவூர்க்கோபி- ஐயாக்குட்டி கோவிந்தநாதன்.