kavi_ruban

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content Count

    372
  • Joined

  • Last visited

Posts posted by kavi_ruban


  1. கண்ணிற்குள் நின்றவள்
    கருத்தினில் திரிந்தவள்
    தூக்கத்திலும் துணையவள்
    வார்த்தைகளின் வரமவள்

    கற்பனையின் தாயவள்
    இன்னொரு பெண்ணினை
    அணைக்கையிலும் 
    அகலாது நின்றவள்...

    காமத்திலே பேசாது
    சிரிப்பாள்
    சோகத்திலே நான் ஊறங்க
    மடி தருவாள்!

    சொற்கள் இல்லை என்னிடம்
    திருடிச் சென்றவளே
    நீ எவ்விடம்?

    பொருள் தேடி 
    நான் போகையிலே
    இருள் எல்லாம் 
    எனக்குள் கொட்டி
    அருள் இன்றிப்
    போனாயடி...

    இறைக்காத கிணறு போல்
    பிறக்காத பிள்ளையை எண்ணிக்
    கலங்கும் தாயைப் போல்
    வார்த்தைகள் இன்றி
    தவிக்கிறேனடி...

    தாயே 
    தமிழே 
    என் தளர்வெல்லாம்
    போக்கும் கவிதாயினியே

    இனி என்று 
    வருவாய் 
    என்னிடம்...?

    • Like 1

  2. ஏங்குதே என் உள்ளம் 

    என்றோ பேசித் திரிந்த 

    நாட்களை எண்ணி ஏங்குதே...

     

    வாழ்க்கை வண்டியின் 

    அச்சாணி முறியுமளவு சுமைகள்! 

     

    அச்சாணி முறியும் தருணத்திலும் 

    கழற்றி எறிந்து விட்டு 

    புதிதாய் ஒன்றைப் போட்டு 

    சுமக்கின்ற சாமத்தியசாலிகள் நாங்கள்! 

     

    போதும் என்று ஓடிப் போகும் 

    ஞானம் வந்து கூடவில்லை

     

    குறை கூறிக் கொண்டே 

    வாழும் வகையில் 

    வாழ்க்கையோடு சமரசம் 

    செய்து கொண்டோம்! 

     

    அருகில் இருப்பது 

    சொர்க்கமே எனினும் 

    நரகமாக்கிக் கொள்ளும் சமத்தர் 

    நாங்கள்! 

     

    பல சமயங்களில் 

    அருகில் இருப்பது 

    மனைவி என்று உணர்ந்தவர் 

    பாவ நிவர்த்தி செய்ய 

    பகவானுக்கு கற்பூரம்

    ஏற்றிக் கொள்க! ;-)

     

     


  3. சந்தோசமாய் 

    தமிழோடு விளையாடி 

    கவிதை பல 

    இவ்வரங்கில் தந்த இவன் 

    என் தேசமாய் 
    இவ்வந்தாதி இருண்டது 

    கண்டு 

    வருந்திக் கிடக்கிறேன்!

     

    எங்கே ஐயா

    போனீர்? 

     

    தமிழ் மறந்த 

    தமிழர் போல் 

    தேசம் மறந்த 

    மக்கள் போல்

    பாசம் மறந்த 

    பிள்ளைகள் போல் 

     

    எங்கே ஐயா 

    போனீர்?

     

     

     

     

     


  4. ஆசை மச்சான் 

    என்று முடித்தவுடனே 

    எந்த மச்சானும் 

    வந்து எழுதவில்லையே 

    ஒரு கவி! 

     

    பொறுமை இழந்து 

    வந்தேன் நானும் 

    அருமை அந்தாதியை 

    அடுத்து நகர்த்தும் 

    பொறுப்பில் எழுதுகிறேன் 

     

    மூலைக் ஒருவராய் 

    போனவர்களே 

    பாலைக்கு நீர் வார்த்த 

    புண்ணியவான் 

    நீங்களே ஆவீர் 

     

    வாருங்கள் ஐயா 

    கவிதையில் கருத்தாடலாம் 

    குதிரையே இல்லாது 

    குதித்து ஓடலாம்

    சண்டித்தனம் பண்ணலாம் 

    சிண்டு முடியலாம் 

    பெண்டு பிள்ளை கதையெல்லாம் 

    இங்கே வந்து 

    காவியமாக்கலாம்! 

    சீவியம் முடியும் மட்டும் 

    உம்மையே நினைத்து வாடும் 

    ரசிகா் கூட்டம் பெறலாம்! 

     

    பார்ப்போம் 

    எத்தனை பேருக்கு 

    வால் முளைக்கிறது என்று 

    'கவி'க்கு வால் முக்கியம் தானே!!!

    • Like 1

  5. வரவேற்க வந்த 

    மச்சாள் 

    சுவடே இல்லாமல் 

    மறைந்தே போனாள்! 

     

    காதலில் களைப்பும் இல்லை 

    களைத்துக் கலைந்து போனால்

    அது காதலும் இல்லை! 

     

    என்றும் உள்ள இக்காதல் 

    உதட்டு முத்தத்தில் மட்டும் 

    பூப்பதில்லை 

    மௌனமாய் உள்ளங்கள் 

    இளைப்பாறும் பொழுதில் 

    தள்ளியிருந்து வேடிக்கை 

    பார்க்கும் இக் காதல்! 

     

     


  6. சோதனையா தமிழுக்கு

    என்று சோகம் வளர்க்கும் 

    கவியே 

    தட்டச்சு செய்யும் வேளை 

    திரை வெட்டு ஒன்று எடுத்து 

    அடியேனுக்கு அனுப்பினால்

    ஆராய்ந்து ஏதேனும் 

    ஆவன செய்யப்படும்! 


  7. அறிவாய் பெண்ணே 

    அரிதாய் பூத்த 

    காதல் பூவைக் கிள்ளி 

    கள்ளி நீ மனதில் வைப்பாய் 

    என்றிருந்தேன்...

    தள்ளிக் காலால் மிதித்து 

    எள்ளி நகைக்கின்றாய்

    சொல்லி அழ 

    சோகம் 

    கிள்ளி எறிய 

    துள்ளி அருகில் வராயோ 

    நீயே

    புள்ளி மான் போல்! 


  8. //

    விகடகவி தாங்கள் இடும் கவிதைகள் ஏன் நீண்டு வருகின்றன. பத்திகளாக பிரிக்கப்படவில்லை. ஏதோ சிறு பிழை நடப்பதாக கருதுகிறேன். கவனிக்கவும். 

     

    நன்றி. 

    //

     

    சந்திப்போம்

    என்று சொல்லிப் 

    போன அத்தான் 

    கிஞ்சித்தும் என் நினைவின்றி 

    இத்தனை நாள் 

    இருந்து விட்டு 

    முன் வந்து நின்றார் 

    பேச்சிழந்து விட்டேன்!

     

     

    அத்தான் அருகில் 

    வெள்ளைத் தோல் காரி 

    வெள்ளந்தியாய் சிரித்து நின்றாள்! 

     

     

    • Like 1

  9. இல்லாமையால்

    விகடகவி நீ

    இவ்வந்தாதியை 

    இவ்வளவு நாளாய் 

    தீண்டாமையால் 

    சொல்லாமல் எங்கோ 

    போனார் பலர் என 

    எண்ணி 

    சுற்றி வந்து பார்த்துச் 

    செல்வேன்...! 

     

    இறங்கி நடக்கும் 

    சூழல் ஒன்று 

    இனித் தொடரும் 

    வாடிக் கிடக்கும் 

    என் தமிழ் வேட்கை 

    ஓடிக் களிக்கும்! 

     

    காணாமல் போனோர் 

    பற்றிய செய்திகளை 

    வாசிக்கின்ற போதெல்லாம் 

    யாழ் களத்தில் கூட வந்து 

    விளையாடிய பலர் 

    இருந்தும்

    இங்கு வந்து இளைப்பாற 

    மனமின்றி காணாமல் போனாரே 

    என்று மனம் துணுக்குறும்! 

     

    அவ்வகையில் 

    உன்னைக் கண்டேன்

    விகடகவி 

    சொல்லாலே அடித்து விளையாடியவன் 

    முன்னாலே வந்து நிற்கின்றாய் 

    என்னாலே என்ன சொல்லமுடியும்

    தன்னாலே இனி நடக்கும் பாரிங்கு 

    தமிழுக்கு திருவிழா! 


  10. பூவொன்று புயலானதை

    புன்முறுவல் மாறாமல்

    நான் ரசித்தேன்

    ஏன் என்று நான் சொல்லவும்

    வேண்டுமோ?

    கட்டிலறைக் கதைகள் எல்லாம்

    உமக்கெதற்கு

    காதை மூடி

    கதவை மூடி போங்கள் ஐயா

    பொழுது விடியப் போகுது!


  11. பிழை நடக்குது என

    உணா்ந்தவன் துவக்கை எடுத்தான்

    களை பிடுங்க – அவன்

    எதிரிகள் தலையை எடுத்தான்

    சிலை போல் சிலா் நின்றது கண்டு

    விழி சிவந்து நின்றான்

    மலை மேல் விழினும்

    தலையால் மோதி

    உடைப்பாய் என்றான்!

    நிலை உயா்ந்து நின்ற சிலா்

    மண்ணை விலை

    பேசுதல் கண்டு

    கையிலைச் சிவன் போல்

    உக்கிரம் கொண்டான்!

    மண்ணை மீற்க

    மறவா் படை அமைத்தான்

    கழுத்தில் நஞ்சு கட்டி

    யமனின் வேலை குறைத்தான்!

    களம் பல ஆடி

    பகையோடு மோதி

    நகை பல செய்து

    நின்றான்!

    திகைத்து நின்றான்

    பகைவன்

    திசை பல ஆள் அனுப்பி

    சூழ்ந்து நின்று சூழ்ச்சி

    செய்தான்!

    எதிர்த்து நின்றான்

    தம்பிகளோடு அண்ணன்

    இறுதியில் வென்றது

    துரோகம்!

    வீரம் சுமந்து

    நெஞ்சில் ஈழம் சுமந்து

    நின்ற மாவீரா்களை

    இறுதியில் மண்ணே

    சுமந்தது!

    தன்னோடு அணைத்து

    அழுதது

    பகையின் பூட்ஸ்

    காலின் அடியில்

    புண்பட்டுத் துடித்தது…

    நகை செய்து

    நின்றான் பகைவன்!

    பூவை இழந்து

    மானம் இழந்து

    அங்கம் இழந்து

    “அடுத்தது என்ன?” எனும்

    நினைவை இழந்து

    சொந்த மண்ணில்

    அகதியாய் நின்றான் தமிழன்!

    ஓரமாய் இருந்து

    ஓங்கி அழுதது தமிழ்

    ஆதாரமாய் இருந்து மண்ணில்

    அனாதையாகிப் போய்

    அழுதது தமிழ்!

    “அடுத்தது என்ன?”

    துடித்து விழுந்தன

    கேள்விகள் பல!

    நாடு மாறி நாடு

    கதைக்குது

    நல்லதாய் என்ன தான்

    நடக்குது இங்கே?

    கிழக்கு விடியும்

    எனக் கிடக்கிறான்

    தமிழன்!

    வழக்குப் பல போட்டும்

    வழிக்கு வரமாட்டினம் போல…

    அண்ணன் செய்தது போல

    ஏறி உழக்கணும் மீண்டும்

    கண்ணன் போல் தூது

    நடந்து பயனில்லை!

    புரட்சி வெடிக்கணும்

    பகைவனுக்கு மிரட்சி

    கொடுக்கணும்!

    தானாய் எதுவும் நடக்காது

    குஞ்சுகள் நாம் சோ்ந்து

    நின்றால் வானில்

    பருந்துகள் இனிப் பறக்காது!

    (ஒலி வடிவம் மேலே இணைக்கப்பட்டுள்ளது.)

    • Like 1

  12. விடியலுக்காய் காத்திருப்போம்

    என்று சொன்னவளே

    கை நிறைய கரன்சியோடு

    மாப்பிளை கண்டவுடன்

    கை காட்டி சென்றாயே!

    அடுக்குமாடி இது?

    அடுக்கு மாடி கொண்டவன்

    பின்னால்

    செக்கு மாடு போல்

    நீ போவது

    அடுக்குமாடி?


  13. சுழல்கிறது

    வாழ்க்கைச் சக்கரம்

    எப்படியோ...

    புலா்கின்ற பொழுதுகளில்

    மலா்கின்ற பூக்களைப் போல்

    விரிகின்ற கதிரின்

    ஒளி பட்டு

    விலகிப் போகாதோ

    கவலையது எமை விட்டு!

    தெரிகின்ற பாதையெங்கும்

    நடந்தே திரும்பினேன்

    ரணங்களின் வேதனையன்றி

    வேறேதும் காண்கிலேன்!

    சிரிக்கின்ற மழலை

    கண்டு வியக்கிறேன்

    நாமும் ஒரு நாள்

    அவ்வாறு இருந்த

    கதை நினைக்கிறேன்!

    புரிக்கின்றது எல்லாம்

    வீணே புலம்புவது வீணாம்!

    மழலை போல் சிரிக்கப் பழகுவதே

    கவலை போக்கும் அரு மருந்தாம்!


  14. பலதாய் அடையாளம் கொண்டே

    அது இதுவெனக்

    கை காட்டுவார்

    கடவுளை!

    கல்லன்றி ஏதும் காணாது

    எது வெனத் தேடுவார்

    மூடரும்!

    உள்நின்று சிரிப்பான்

    கடவுள்

    உனக்குள் நின்று சிரிப்பான்

    கடவுள்

    கட உள்

    காணாத காட்சி காணலாம்

    கண்டபின்

    ஆனந்தக் கூத்தாடலாம்!


  15. கண்முழித்துவிட்டேன்

    கனவிலிருந்து

    காரிகை உந்தன்

    பட்டுக் கரங்கள் பட்டு!

    முழித்தபின் உணா்ந்தேன்

    காரிகை நீ வந்ததுவும்

    கர ஸ்பரிசம் தந்ததுவும்

    கனவென்று!


  16. கதிரவனும் வைகறையில் உதயமாகும்

    கண்ணீரின் வழித்தடங்கள் மறைந்துபோகும்!

    நீளுகின்ற கதிரின் கைகள் பற்று

    கவலைகள் போகுமே அற்று!

    விரயமாகும் காலத்துளிகளை எண்ணு

    உயரமாகும் உனது வாழ்க்கை கண்ணு!

    எழுந்து நில்லு நீயும் கொஞ்சம்

    விழுந்து கிடந்த புல்லும்

    எழுந்து நிற்கும் கோலமது பாரு

    துணிந்து செல்ல பாதை பல உண்டு

    குனிந்து நீயும் நிற்பது ஏன் இங்கு?


  17. தலைவா

    உன் நுழைவாயில் வரை

    காட்டிக் கொடுப்புகள்!

    குள்ள நரிகளும்

    ஆங்காங்கே ஊளையிட்டுத்

    திரிந்தன...

    தள்ளி நின்று

    உற்று வேடிக்கை பார்த்து

    பகைவன் தலையைக்

    கிள்ளியெடுக்கையில்

    துள்ளிக் குதித்து

    "அள்ளியெடுத்து உனக்கொரு

    முத்தம் கொடுப்பேனடா

    என் தலைவா" என்று

    இங்கிருந்து வீரம் பேசி

    விடுதலை வேண்டி பேச்சிலும்

    எழுத்திலும் வீரம் காட்டி

    ஐயோ பாவம் அருமந்த உயிர்கள்

    என்று உருகி...

    "சீச்சீ..." எத்தனை சின்னத்தனம்

    செய்தோம்!

    உள்ளுக்குள் எங்கேயோ

    ஒரு குற்றஉணா்வு

    இன்னும் எனக்குள்!


  18. வலிகள்

    மனதில் கவலை

    எழுதும் வரிகள்!

    மொழிகள் பலவிருந்தும்

    என்ன பயன்?

    உன்கண்ணடி பட்டு

    கண்ணாடி போல்

    உடைந்த உள்ளத்தின்

    வலி சொல்ல

    எந்த வார்த்தையும்

    அகப்படவில்லை!

    என்னடி எனக்குள்

    செய்தாய்?

    ஓரடிக் கவிதையில்

    ஔிந்திருக்கும்

    அத்தனை அதிசயமும்

    உன் ஓரங்குலப் புன்னகையில்!

    ஈரடி இடைவெளி

    இன்னும் எமக்குள் ஏன்?

    தேனடி உன்னுதடு என்று

    நான் உண்ணும்

    காலமதும் எப்போது?

    மானடி உன் விழியென்று

    மயங்குவதும் எக்காலம்?

    இரு கை திறந்து

    காத்திருக்கிறேன்

    பறந்து வருவது

    உன் பொறுப்பு!


  19. என்ன நடந்தது

    என்றெனக்குத் தெரியாது

    முன்னம் போல்

    முறுவல் இல்லை

    முகத்தில்!

    கன்னம் சிவந்து

    காத தூரம் ஓடி மறையும்

    காதல் இல்லை

    நெஞ்சில்!

    இன்னும் இளகிய

    உன் சிந்தை

    காணவில்லை

    முன்னும் பின்னும்

    அற்புதங்கள் காட்டும்

    அழகுகவை போனதெங்கே

    பிள்ளை?

    விளங்காத கவி சொல்லும்

    விரிகின்ற கண்களின்

    ஒளி மறைந்ததும் என்ன?

    பல நூறு துச்சாதனர்கள்

    கூடி மான பங்கம்

    செய்தது போல

    அழகிழந்ததும் என்ன?

    "ஈழம்" எனும் பேர்

    தாங்கி நின்ற பெண்ணே

    எப்போது துடைப்போம்

    உன் துயர்?


  20. ஈழ தேசம்

    இனியும் அழுவதா

    தூர தேசம்

    எல்லாம் துடித்து எழாதா?

    ஆழ வேண்டிய மைந்தர்

    நாம் இருக்க

    அடிமை செய்ய வந்தவர்

    தலை எடுக்க

    சில நூறு கடவுள்களில்

    ஒரு கடவுள் கண் திறிந்து

    பார்க்காரோ?

    சாபம் என்ன

    வேண்டி வந்தோம்

    சாவின் கை

    எமைத் தொட்டணைக்க?

    பாவம் ஐயா

    தமிழர் வாழ்வு

    காகம் கூட

    சுதந்திரமாய்ப் பறக்குது

    நாகம் கூட

    தன் புற்றில் தானே உறங்குது

    தமிழா உனக்கு மட்டும்

    என்ன நடந்தது?


  21. கூட வரும் கூட்டம்

    கூடை நிறைப்

    பூக்கள் கொண்டு வரும்!

    கூடு விட்டுப்

    போன பின்னால்

    'பிணம்' எனும்

    பெயரும் வரும்!

    ஏடு எடுத்துப் படித்தும் என்ன

    ஓடி ஓடி உழைத்தும் என்ன

    மாடி வீட்டு மைனரானாலும் என்ன

    கூடு கழட்டி உயிரார் பறந்த பின்

    சூடு வாங்கி எரிந்து போகும் தேகம் - ஒரு

    பிடிச் சாம்பலாகிப் போகும் பாவம்!

    நிலையாமை தெரிந்தும்

    ஏனிந்த அறியாமை

    நான் இன்று போனால்

    நீ நாளை வருவாய்!

    நீயும் நானும்

    பூமியின் விருந்தினர்

    அனுமதி நீட்டிப்பு

    என்ற கதையே

    இங்கில்லை..!

    அனுமதி இருக்கும் வரை

    அனுபவி

    'சக மனிதன்' என்கின்ற

    அறிவு கடந்து

    'சக பயணி' என்கின்ற

    நாகரீகம் உனக்குள்ளே

    பிரசவி

    சண்டை ஏன்

    நமக்குள்ளே

    கெண்டை மீன்

    பாய்கின்ற அழகில்

    மனசெல்லாம்

    சந்தோசம் கொள்ளாமல்

    சண்டை ஏன் நமக்குள்ளே?

    போடா போ

    போகாத ஊருக்கு

    நான் ஏன் சொல்வான்

    வழி...?


  22. இறைவா

    மறைவா(ய்) இருக்கும்

    தலைவா

    ஒளியோ இருளோ

    உன் நிறம் எதுவோ

    தெரியேன்

    பழியோ பாவமோ

    நீ போட்ட பாதையில்

    எவை எவை

    வருமோ அறியேன்

    நடக்கின்றேன் தனியே

    தந்தை விரல் பற்றி

    நடக்கும் சிறுவன் போல்

    உன் விரல் தேடி

    அலைகின்றேன்

    பற்றுவேன் ஒருநாள்

    பற்றிய பற்றுக்கள்

    பட படவென

    அறவே