கிருபன்

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content Count

    20,364
  • Joined

  • Days Won

    73

Posts posted by கிருபன்


  1. சுவையான கறி இட்லி செய்வது எப்படி?

    இணையத்தில் பலரும் இப்போது கறி இட்லி சமைப்பது குறித்து பேசி வரும் நிலையில், நாம் அதை சமைப்பது எப்படி என்பது பற்றி தெரிந்து கொள்ளலாம்.

    தேவையான பொருட்கள்

    எண்ணைய் – 2 ஸ்பூன்

    சோம்பு (பெருஞ்சீரகம்) – 1 ஸ்பூன்

    வெங்காயம் – 1 

    இஞ்சி பூண்டு விழுது – 1 ஸ்பூன்

    தக்காளி – 1 

    மிளகாய் தூள் – 1 ஸ்பூன்

    கரம் மசாலா – ½ ஸ்பூன்

    மஞ்சள் தூள் – ½ ஸ்பூன்

    மட்டன் கீமா – 1 கப் (சிறிதாக வெட்டப்பட்ட மட்டன்)

    கொத்தமல்லி – கொஞ்சம்

    உப்பு – தேவையான அளவு

    செய்முறை

    ஒரு பாத்திரத்தில் 2 ஸ்பூன் எண்ணெய் ஊற்றி அதில் சோம்பு (பெருஞ்சீரகம்) சேர்த்து வதக்க வேண்டும். அதன்பின் வெங்காயம், இஞ்சி பூண்டு விழுது சேர்த்து வதக்கவும். ஒரு தக்காளியை மிக்ஸியில் நன்றாக அரைத்து அந்த விழுதை சேர்க்க வேண்டும். சிறிது நேரம் கழித்து தேவையான அளவு உப்பு, மஞ்சள் தூள், மிளகாய் தூள், கரம் மசாலா சேர்த்து அதனுடன் மட்டன் கீமா போட்டு நன்றாக வதக்க வேண்டும்.

    அடிபிடிக்காமல் இருக்க ஒரு டம்ளர் தண்ணீர் சேர்க்கலாம். அதன்பின் தட்டு போட்டு மூடி நன்றாக வேக வைக்க வேண்டும். மட்டன் கீமா என்பதால் வேக அதிக நேரம் எடுக்காது. தண்ணீர் நன்றாக வற்றும் வரை விட்டு பின் கொத்தமல்லி போட்டு கிளறி அடுப்பை அணைத்து விடலாம்.

    கறி இட்லி

    இட்லி தட்டில் நன்றாக எண்ணெய் தடவி பின் இட்லி மாவு பாதி அளவு ஊற்ற வேண்டும். அதன் மேலே ஒரு ஸ்பூன் சமைத்து வைத்திருக்கும் மட்டன் கீமா மசாலாவை போட்டு மீண்டும் அதன் மேல் அரை கரண்டி மாவு ஊற்றி 10 முதல் 15 நிமிடங்கள் வேக வைக்க வேண்டும். வழக்கமாக நாம் ஒரு கரண்டி மாவை அப்படியே இட்லி பாத்திரத்தில் ஊற்றுவோம். ஆனால் கறி இட்லிக்கு பாதிப்பாதியாக தான் ஊற்ற வேண்டும். 15 நிமிடங்கள் கழித்து இறக்கினால் சுவையான கறி இட்லி ரெடி. இந்த இட்லிக்கு சிக்கன் குழம்பு, சாம்பார் என எது வேண்டுமானாலும் வைத்து சாப்பிடலாம். மிளகாய் பொடி தூவி சாப்பிட்டால் கூட சுவை அதிகமாக இருக்கும்.

    🤠

    https://tamil.asiavillenews.com/article/how-to-prepare-kari-idly-recipe-45493


  2. 22 minutes ago, நந்தன் said:

    வரலாறு  முக்கியம்  அமைச்சரே  அது 47 அல்ல  74

    ஆமால்ல. அண்ணன் சீமான் 21 நிமிடம் 12 செக்கனில் சரியாகத்தான் வரலாற்றை பதிந்திருக்கின்றார்🤗

    5 minutes ago, ஏராளன் said:

    நன்றி. இணைப்பைத் திறக்கத்தான் பயம்!


  3. அண்ணன் சீமான் 2008 பெப்ரவரியில் வன்னிக்கு விமான ஊர்தியில் பத்திரமாகப் போய் AK 47 எல்லாம் சுட்டுப் பழகினேன் என்று தன் வாயாலேயே சொல்லியும் இந்தியாவில் சட்ட நடவடிக்கை எதுவும் எடுக்காததற்கு என்ன காரணம் இருக்கும்?🤔

    1. காவல்துறை சீமானின் தம்பிகளுக்கும் தங்கைகளுக்கும் பயந்திருப்பார்கள்

    2. அண்ணன் சீமான் “கதை” சொல்கின்றார் என்று நினைத்திருப்பார்கள்

    3. பிடித்து உள்ளே போட்டால் எம்ஜியாரைவிட பெரும் தலைவராக வந்துவிடக்கூடும் என்று யோசித்திருப்பார்கள்

     

    எதுவாக இருக்கும்?🤒

    9 minutes ago, பையன்26 said:

    நீங்க‌ள் அண்ண‌ன் சீமானின் முழு காணொளியும் பார்க்காம‌ 200ரூபாய் கொம்ப‌ணி வெளியிடும் காணொளிக‌ளை பார்த்து ம‌கிழ்வ‌தாய் தான் என‌க்கு தெரியுது , 

    முதல் காணொளி முழுவதுமாகப் பார்த்தேனே!

    அண்ணன் சீமான் 19வது நிமிடம் 30 வினாடியிலியிருந்து காணொளி முடியும்வரை வன்னியில் போய் வயிறாறச் சாப்பிட்டதையும் துவக்குச் சுட்டுப் பழகியதையும்தானே சொல்கின்றார். பெப்ரவரி, மார்ச் 2008 செய்திகளில் அவர் வந்துபோனதைப் பற்றி ஒரு மூச்சைக் கூட செய்திகளில் காணவில்லை!

    உண்மையிலேயே வந்தாரா? வாத்து சுட்டாரா? 🤒

    • Haha 2

  4. 2008 பெப்ரவரியில் வந்த செய்திகளை ஊர்ப்புதினம் பகுதியில் பார்த்தேன்.

    மன்னாரில் கடுஞ்சண்டை நடந்து தெற்கு அடம்பனை இராணுவம் பிடித்து முன்னேறிக்கொண்டிருந்த காலத்தில் அண்ணன் சீமானுக்கு விதவிதமாக ஆமைக்கறி, உடும்புக்கறி, கறி இட்லி சமைக்க ஒரு பெரிய அணியும், அவர் சாப்பிடுவதைப் பார்த்துக் குறிப்பெடுக்க ஒருவரும், பண்டி வேட்டைக்குப் போய் 5 கிலோ சைஸ் பண்டியை கண்களாலேயே நிறுத்து வேட்டையாட ஒருத்தரையும், AK-47 சுட்டுப் பழக்க இன்னோர் அணியையும் இயக்கம் தமிழரின் விருந்தோம்பல் பண்பைக் காட்ட அமர்த்தியிருந்தது!

    2009 இல் யுத்தம் தோல்வியில் முடிவடைந்தபோது எமது எதிர்காலம் சூனியமாகப் போய்விட்டதே என்று நாம் கவலைப்பட்ட தருணத்தில் அண்ணன் இனி ஆமைக்கறி சாப்பிடமுடியாதே என்று வருத்தப்பட்டிருப்பார்!

     

     


  5. சிறப்புக் கட்டுரை: மனிதரிடம் கையேந்துகிறவர்கள் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

    spacer.png

    அ. குமரேசன்

    மனதைத் தொடும் மனிதநேயச் செயல்பாடுகள் தொடர்பான பல செய்திகள் கொரோனா காலத்தில் வருகின்றன. அத்தகைய ஒரு செய்தி மனதைத் தொட்டதுடன், சம்பந்தப்பட்டவரின் செயல்பாடு குறித்த விரிவான சிந்தனைக்கு இட்டுச் சென்றது. தூத்துக்குடி மாவட்டம் ஆலங்குளம் கிராமத்தைச் சேர்ந்த பாண்டி (66) என்பவர் மதுரை மாவட்ட ஆட்சியரைச் சந்தித்து கொரோனா தடுப்புப் பணிகளுக்காகப் பத்தாயிரம் ரூபாய் நிதியுதவி வழங்கியிருக்கிறார். பலரும் நிதியுதவி செய்கிறார்கள், இதைவிடப் பெரிய தொகை வழங்குகிறார்கள் என்றாலும் இந்தச் செய்தி ஏன் மனதைத் தொடுகிறது என்றால், பாண்டி அந்தத் தொகையைப் பிச்சை எடுத்துத் திரட்டி வழங்கியிருக்கிறார்!

    செய்தியைப் பின்தொடர்ந்தபோது, அவர் இதையே பிழைப்பாக வைத்திருக்கிறார் - அதாவது பிச்சையெடுத்துக் கிடைக்கிற வருவாயிலிருந்து இப்படிப்பட்ட உதவிகளைச் செய்து வருகிறார் - என்று தெரியவந்தது. குறிப்பாக அரசுப் பள்ளிகளுக்குத் தேவையான பொருள்களை வழங்குகிறார். அண்மையில் கூட குமரி மாவட்டத்தில் மூன்று பள்ளிகளுக்குக் குடிநீர் சுத்திகரிப்புக் கருவிகளை நன்கொடையாகக் கொடுத்திருக்கிறார்.

     

    வசதியான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்தான் அவர். 10 ஆண்டுகளுக்கு முன் இணையர் இறந்துவிட, அந்தத் துயரத்தாலும், உறவினர்களோடு ஏற்பட்ட மனவருத்தங்களாலும் வீட்டை விட்டு வெளியேறி, திருச்செந்தூர் கோவிலருகில் பிச்சையெடுத்துப் பசியாற்றியிருக்கிறார். பிச்சையில் தான் எதிர்பார்த்ததைவிட அதிகப் பணம் கிடைத்த நிலையில், அதைப் பயனுள்ள வகையில் செலவிடக் கருதி, அரசுப் பள்ளிகளுக்கு தேவையான உதவிகளை செய்வது என்று முடிவு செய்தாராம். மாவட்ட கல்வித்துறை அதிகாரிகளைச் சந்தித்து எந்தப் பள்ளிக்கு என்ன உதவி தேவை என விசாரித்தறிந்து அதை வாங்குவதற்கான நிதிக்காக அந்தந்த வட்டாரங்களிலேயே மக்களிடம் பிச்சையெடுக்கத் தொடங்கிவிடுவாராம். தேவையான தொகை சேர்ந்ததும் புதிய பொருட்களை வாங்கி பள்ளிக்குச் சென்று அதிகாரிகள் முன்னிலையில் ஒப்படைத்துவிடுவாராம்.

    தொடர்கதையில் மூன்றுவகை

    இரந்துண்டு வாழ்கிற வாழ்க்கை தாழ்வானது, மானக்கேடானது என்றுதான் காலங்காலமாகச் சொல்லப்பட்டு வருகிறது. ஆயினும் காலங்காலமாகப் பிச்சை தொடர்கிறது. பொதுவாகப் பிச்சையில் மூன்று வகையினர் இருக்கிறார்கள். வாய்ப்பு வாசல்கள் அனைத்தும் அடைக்கப்பட்ட நிலையில் வறுமைக் கொடுமையால் கையேந்துகிறவர்கள், உழைத்து உண்பதற்குத் தயாராக இல்லாத சோம்பேறிகளாகப் பிச்சையில் சுறுசுறுப்புடன் ஈடுபடுகிறவர்கள், குற்றக் கும்பல்களால் அடித்துமிரட்டி, உடல் அங்கங்களைச் சிதைத்துப் பிச்சையில் இறக்கிவிடப்படுகிறவர்கள்.

    இந்த மூன்று வகையினரையுமே நம் வீட்டு வாசலில் வந்து அம்மா தாயே என்று குரல்கொடுப்பவர்களாக, சாலையோரத்தில் கால்கள் பெருத்தும் கைகள் சூம்பியும் அமர்ந்திருப்பவர்களாக, வழிபாட்டுத் தலங்களில் வழிமறிக்கிறவர்களாக, சுற்றுலா மையங்களில் சுற்றி வருகிறவர்களாக, நகரங்களின் போக்குவரத்து விளக்கடிச் சந்திப்புகளில் வண்டிகளின் சன்னல்களுக்கு வெளியே ஏக்கத்தோடு நிற்பவர்களாகப் பார்க்கலாம்.

     

    பகல்நேர ரயில் பயணங்களில் கண்டிப்பாக இவர்களைக் காணலாம். சிலர் நேரடியாகக் கை நீட்டி வருவார்கள். சிலர் பாட்டுப் பாடி சில்லரைப் பாத்திரத்தைக் குலுக்கியபடி வருவார்கள். சிலர் இசைக்கருவிகளோடு வருவார்கள். சிறிய ஒலிபெருக்கிக் கருவிகளை ஏந்தியபடி வருகிறவர்களும் உண்டு. சிலர் உண்மையிலேயே ரசிக்கத்தக்க வகையில் பாடுவார்கள், புல்லாங்குழல் போன்றவற்றை இனிமையாக இசைப்பார்கள். அதற்காகவேப் பலர் விரும்பிக் காசுகளைப் போடுவார்கள்.

    முன்பு அலுவலகத்திற்குப் புறநகர் ரயில்களில் வந்துசென்ற நாட்களில் இப்படிப்பட்டவர்களைத் தினமும் கவனித்திருக்கிறேன். அப்போது சக பயணி ஒருவர் “இன்ஸ்ட்ரூமென்டு, மைக்கு, ஸ்பீக்கர்னு ஷோ காட்டுறாங்க. எடுக்கிறதென்னவோ பிச்சைதானே,” என்று முகச்சுளிப்புடன் கூறினார். “ஏன் சார், பெரிய சபாக்கள்லேயும் ஸ்டேடியத்திலேயும் டிக்கட் போட்டு வசூல் பண்ணி, நவீன ஒலி ஒளி ஏற்பாடுகளோடு பாடுறதைப் பிச்சைன்னுதான் சொல்வீங்களா,” என்று நான் கேட்டேன். அவர் மௌனமாகி விட்டார். பின்னொரு நாளில், பார்வையற்ற பட்டதாரிகள் சங்க ஆண்டுவிழாப் பட்டிமன்றத்தில் இரு அணிகளிலும் அவர்களே வாதாட, நான் நடுவராகப் பங்கேற்று இந்த உரையாடலை நினைவுகூர்ந்தபோது, அது அவர்களது மௌனத்தை உடைத்துப் பல நிமிடங்கள் கைத்தட்டலாகவும் விசிலாகவும் ஒலிக்க வைத்தது.

    நாணயம் கீழே விழுகிறபோது…

    உங்கள் ரயில் பயணங்களில் கைத்தட்டியபடி வந்து நிற்கிற மாறுபாலினத்தவர்களைக் கண்டிப்பாகப் பார்த்திருப்பீர்கள். காசு தருகிறவர்களின் தலையில் கைவைத்து ஆசி வழங்கிவிட்டுப் போவார்கள். இந்த நிலைமைக்குத் தள்ளிய குடும்பம், சமூகம், அரசாங்கம் ஆகியற்றை விட்டுவிட்டு அவர்களைச் சோம்பேறிகள் என்று சொல்வது ஒரு வக்கிரமென்றே சொல்லலாம். அண்மைக்காலமாகத்தானே அவர்களுக்கான அங்கீகாரங்களும், பாதுகாப்புகளும் ஓரளவுக்காவது வந்திருக்கின்றன? இந்த ஓரளவு மாற்றங்களுக்கே அவர்கள் எவ்வளவு போராட்டங்களை நடத்த வேண்டியிருந்தது! மத்திய அரசு கொண்டுவந்த ஒரு சட்டமுன்வரைவு அவர்கள் பிச்சையெடுப்பதைக் குற்றமென்று சொல்லிக் கடுமையான எதிர்ப்புக்கு உள்ளாகியுள்ளது.

    கூட்டமாக இல்லாமல் தனியாகப் பிச்சையெடுக்கிற பெண்களைப் பார்க்க முடியும். அவர்கள் ஆகப் பெரும்பாலும் கணவனின் சித்திரவதை, குடும்பத்தார் பாராமுகம், சுற்றத்தார் கைவிரிப்பு, மீளவே முடியாத வறுமை போன்ற காரணங்களால் வீதிக்கு வந்தவர்கள்தான் என்று பதிவு செய்திருக்கிறார் ஆய்வாளர் உஷா ராமநாதன். தில்லியைச் சேர்ந்தவரான அவர் வறுமையும் சட்டமும் தொடர்பான தனது ஆய்வுக் கட்டுரையில் இதுபற்றி விரிவாக எடுத்துரைத்திருக்கிறார்.

     

    எழுத்தாளர் சு. சமுத்திரம் எழுதிய ‘கீழே விழும் நாணயங்கள்’ என்ற சிறுகதை நினைவுக்கு வருகிறது. கணவனால் பணத்திற்காகப் பெற்றோர் வீட்டுக்குத் திரும்பத் திரும்ப விரட்டப்படும் ஒரு பெண் கடைசியில் ஏதோவொரு கோயில் தெருவில் தரையில் உட்கார்வதோடும், அவளுடைய தட்டில் நாணயங்கள் விழுவதோடும் முடியும். இதில் சோம்பேறி யார்? அந்தப் பெண்ணா, அவளுடைய கணவனா?

    என்கரேஜ் பண்ணலாமா?

    ஆனாலும், “இவங்களையெல்லாம் என்கரேஜ் பண்ணக் கூடாது. பிச்சை போடுறவுங்க இருக்கிற வரைக்கும் , பிச்சை எடுக்கிறவங்களும் இருப்பாங்க. என்னதான் சட்டம் கொண்டுவந்தாலும், மறுவாழ்வு இல்லம் ஏற்படுத்தினாலும் இவங்க திருந்த மாட்டேங்கிறாங்களே...’’ என்ற பேச்சுகளும் எழுத்துகளும் வந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. பிச்சையில் ஈடுபடுகிறவர்கள் எல்லோருமே உழைக்கத் தயாராக இல்லாதவர்கள், மக்களின் பரிவுணர்வைப் பயன்படுத்தி உடல் நோகாமல் சம்பாதிக்கிறவர்கள், பிச்சையெடுத்தே பணக்காரர்களாக வாழகிறவர்களும் இருக்கிறார்கள் என்று பொதுப்புத்தியில் ஏற்றப்பட்ட எண்ணத்திலிருந்தே இப்படிப்பட்ட கருத்துகள் கூறப்படுகின்றன.

    அதிலும் குழந்தைகளை மடியில் வைத்துக்கொண்டு பிச்சை எடுப்பவர்களை நம்பவே முடியாது, இதற்காகக் குழந்தைகளை வாடகைக்கு எடுக்கிறவர்களும் வாடகைக்கு விடுகிறவர்களும் இருக்கிறார்கள், பசியால் வாடிக்கிடப்பது போலக் காட்டுவதற்காகக் குழந்தைக்குப் போதை மருந்து கொடுத்து மயக்க நிலையில் வைத்திருக்கிற காட்சி காட்டப்படுகிறது. குற்றக் கும்பல்களைச் சேர்ந்தவர்கள் குழந்தைகளைக் கடத்தி, ஈவிரக்கமின்றி அவர்களின் அங்கங்களைச் சிதைத்துத் தெருவில் இறக்கிவிடுகிற கொடுமையும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

     

    ஆண்டுதோறும் கிட்டத்தட்ட 50,000 குழந்தைகள் கடத்தப்படுகிறார்கள். அவர்களில் 10,000 பேர் வீடு திரும்புவதே இல்லை, அவர்கள் என்ன ஆனார்கள் என்று கண்டுபிடிக்க முடிவதில்லை என்று ஒரு தொண்டு நிறுவனம் தனது ஆய்வறிக்கையில் தெரிவித்துள்ளது. மருத்துவமனையில் குழந்தை கடத்தல், வீட்டு வாசலில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த குழந்தை கடத்தல் என்றெல்லாம் வருகிற செய்திகளில் பின்னணியில் இப்படிப்பட்ட கொடூரக் கும்பல்கள் இருக்கின்றன.

    அகராதியும் சட்டமும்

    நாடு முழுவதும் 5 லட்சம் பேர் பிச்சை எடுக்கிறார்கள் என்று ஒரு ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. ஆயினும் அது துல்லியமான கணக்கெடுப்பாக இருக்குமென்று சொல்வதற்கில்லை. ஏனெனில் பிச்சை என்பதற்கு அகராதியில் விளக்கம் இருக்கிறதேயன்றி, முழுமையான சட்டப்பூர்வ வரையறுப்புகள் இல்லை என்றும் ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள். இந்தியாவில் 20 மாநிலங்களில் பிச்சை எடுப்பதற்குத் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளபோதிலும் அந்த மாநிலங்களில் கூட அது தொடர்கிறது. அமெரிக்காவில் பிச்சை கேட்பதைக் குற்றமாக அறிவிக்கும் சட்டம் வந்தபோது, அது வெளிப்பாட்டுச் சுதந்திரத்திற்கு எதிரானது என்று கூறி நீதிமன்றம் தள்ளுபடி செய்ததாக ஒரு செய்தி உண்டு.

    சிந்தித்துப் பார்த்தால், பிச்சைக்குக் காரணமான வறுமையையும், குற்றக் கும்பல்களுக்குத் தோதான நிலைமையையும் ஒழிக்க வழி செய்யாமல், பிச்சையை ஒழிக்கச் சட்டம் போடுவது கொள்கை உறுதியற்ற கையாலாகாத்தனம் என்றே சொல்லவேண்டும்.

    பண்பாட்டுப் பின்புலம்

    பிச்சையை வரையறுக்க முடியாமலிருக்கிறது என்று பார்த்தோமல்லவா? அதற்கு மரபு சார்ந்த, பண்பாட்டுப் பின்புலம் ஒரு முக்கியக் காரணம். துறவிகள், ஆன்மீகக் குருமார்கள், சமய வழிகாட்டிகள் போன்றோர் மீது பெரும் மதிப்பு வைத்திருப்பவர்கள் மக்கள். எல்லா மாநிலங்களிலும், எல்லாக் காலங்களிலும் அந்த மக்கள் இருந்து வந்திருக்கிறார்கள். விதிவிலக்காக சமுதாயத் தொண்டாற்றிய சிலரைத் தவிர, மற்றவர்களெல்லாம் உண்மையிலேயே எதிலும் ஒட்டாத துறவிகளாக இருந்தார்களா, அரசியல் சித்துவிளையாட்டுகளில் இறங்காமல் விட்டார்களா, மக்களிடையே அறியாமையை வளர்க்கத் தவறினார்களா என்ற கேள்விகளைத் தவிர்க்க முடியாதுதான். ஆயினும் அவர்கள் மீது மக்கள் கொண்டிருந்த மரியாதையைக் குறைத்து மதிப்பிட்டுவிடவும் முடியாது.

    அந்த மரியாதையின் பின்னணியில் இருக்கிற முக்கியமானதொரு காரணம், அவர்கள் தங்களுடைய தேவைகளுக்காகச் சொத்து எதுவும் வைத்துக்கொள்ளாமல் மக்களிடம் வந்தார்கள் என்பதுதான். செல்வம் குவிக்கக்கூடாது, பணம் சேர்க்கக்கூடாது, வசதியான வாழ்க்கையை நாடக்கூடாது என்ற கோட்பாடுகளைக் கொண்டிருந்தவர்கள் அவர்கள். இன்றைக்கு நாம் காணக்கூடிய, ஆன்மீகத்தின் பெயராலும் மக்களின் நம்பிக்கைகளைப் பயன்படுத்திக்கொண்டும் நிலங்களையும் வளங்களையும் வளைத்துப்போட்டு சகல நவீன வசதிகளோடும் வலம் வருகிறவர்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக் குழப்பிக்கொள்ள வேண்டாம். இங்கே நாம் பேசுவது உண்மையாகவே தங்களின் போதனைகளுக்குத் தகுதி உள்ளவர்களாக வாழ்க்கையை எளிமையாக வைத்துக்கொண்டவர்கள் பற்றித்தான்.

     

    உணவுக்காக மட்டுமே அவர்கள் கையேந்தியது பிச்சையல்ல, யாசகம். குறிப்பாக, வைதீகச் சமயவாதிகளால் நியாயப்படுத்தப்பட்ட சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கு எதிரான இயக்கங்களாகவே புறப்பட்ட புத்தர், மகாவீர் போன்ற தலைமைக் குருமார்கள் இத்தகைய வாழ்க்கை முறையை அமைத்துக்கொண்டவர்கள்தான். அன்று, எந்தச் சமயத்தினரானாலும் இப்படிப்பட்ட தன்னலம் கருதாத குருமார்களுக்கு உணவளிப்பதும் பணிவிடைகள் செய்வதையும் மக்கள் தங்களுடைய கடமையாகவே கருதினார்கள். அந்தக் கடமையை நிறைவேற்றுவது தங்களுக்குப் புண்ணியம் சேர்க்கும் என்று நம்பினார்கள்.

    இன்று தங்கள் முன் ஏந்தி நீளும் கைகளில் பரிவுணர்வோடு மனம் கசிந்து காசு போடுகிறவர்கள் ஒரு பகுதியினர்தான். மற்றவர்கள் புண்ணியக் கணக்குக்காகச் செய்கிறவர்கள்தான். இவ்வாறு தலைமுறை தலைமுறையாக வளர்ந்து வந்துள்ள சமூக உளவியல் சம்பந்தப்பட்ட செயலை வெறும் சட்ட நடவடிக்கைகளால் எப்படித் தடுக்க முடியும்? தங்களுடைய சுகபோகத்திற்காகக் குழந்தைகளைக் கடத்துகிறவர்கள், அங்கங்களைச் சிதைத்துத் தெருவில் இறக்கி விடுகிறவர்கள் போன்றோர் மீது சட்டப்பூர்வமான நடவடிக்கைகள் எடுப்பதும் உரிய தண்டனைகளை உறுதிப்படுத்துவதும் தொடர வேண்டும். மற்றபடி, அடிப்படையான வாழ்க்கை நிலைமைகளை மாற்றிய, அறிவியல்பூர்வமான சமத்துவச் சமுதாயம் உருவாகிற வரையில் இந்த சமூக உளவியல் தொடரவே செய்யும்.

    சமூகமாகவே பிச்சையெடுப்போர்

    சில ஆண்டுகளுக்கு முன் மாறுபட்டதொரு குழந்தைகள் இல்லம் பற்றிக் கேள்விப்பட்டுச் செய்தியாக்குவதற்காகச் சென்றேன். அந்தக் குழந்தைகள், பிச்சை எடுப்பதையே வாழ்வாதாரமாகக் கொண்ட ஒரு நாடோடிச் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று அறிந்து அதிர்ந்து போனேன். மற்றவர்கள் தங்களை அவமதிப்பது பற்றியெல்லாம் கவலைப்படாதவர்கள் அந்தச் சமூகத்தினர். பிச்சையெடுத்து வாழ்வது ஒரு தாழ்வான வாழ்க்கை என்ற சிந்தனையே இல்லாதவர்களான அவர்களுக்கு இருந்த ஒரே குழப்பம், ஏன் திடீர்த்திடீரென்று அதிகாரிகள் வந்து கெடுபிடி செய்கிறார்கள் என்பதுதான். பெற்றோர்களிடம் திரும்பத்திரும்பப் பேசிய பிறகுதான் தங்கள் குழந்தைகளை அந்த இல்லத்திற்கு அனுப்ப ஒப்புக்கொண்டார்கள் என்று அமைப்பாளர்கள் தெரிவித்தார்கள்.

    இப்படிப்பட்ட சமூகங்கள் எத்தனை இருக்கின்றன? இத்தகைய இல்லங்கள் எத்தனை இருக்கின்றன? இவர்களுக்கு உதவவும், வழிகாட்டவும் அரசாங்க அமைப்புகள் இருக்கின்றனவா? நிறையவே விசாரித்தறிய வேண்டியுள்ளது.

     

    குடியிருக்கும் தெருவுக்குள் ஒலிபெருக்கி கட்டப்பட்ட மூன்று சக்கர மோட்டார் வண்டி ஒன்று இந்தி மொழிப் பக்திப் பாடலை ஒலிபரப்பியபடி வருகிறது. அதன் முன் பக்கத்தில் கடவுள் படம் பெரிதாக வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. கணவன் வண்டியை ஓட்டி வர, மனைவி ஒவ்வொரு வீட்டின் வாசலுக்கும் செல்கிறார். சிலர் அந்தப் படத்தை வணங்கியபடி பணம் அல்லது தானியம் தருகிறார்கள். சிலர் வீட்டைவிட்டு நகர்ந்தால் சரி என்று காசு தருகிறார்கள். பலர் இவர்களைப் பொருட்டாகவே கருதாமல் நகர்கிறார்கள். சென்னையில் ஒரு ஒதுக்குப்புறமான திறந்தவெளியில் ஒரு சமூகமாகவே கூடாரங்கள் அமைத்துக் குடியிருக்கிற, காலையில் எழுந்து வண்டியைத் துடைத்துப், படத்திற்குப் பூமாலை அணிவித்துப் புறப்படுகிற இவர்களை எந்த வரிசையில் சேர்ப்பது? பக்தியைப் பயன்படுத்தும் பிச்சையா அல்லது நடமாடும் ஆன்மீக சேவை யாசகமா? இவர்களுடைய குழந்தைகள் இன்று என்ன செய்கிறார்கள், நாளை என்ன செய்வார்கள்?

    அய்யோ பாவம் என்றோ, உடல் நோகாச் சோம்பேறிகள் என்றோ, குற்றக் கும்பல் என்றோ ஒற்றை வரியில் பதில் சொல்லிவிட முடியாத கேள்விகள் நிறைய இருக்கின்றன. ஆனால் சரியான பதில்களும், ஆரோக்கியமான தீர்வுகளும் கிடைத்தாக வேண்டும். அதுவரையில் சமுதாயத்தில் ஒரு பிரிவினர் இப்படித்தான் பிழைக்கிறார்கள் என்றால், அதற்கு ஏதோ ஒரு வகையில் நாமும் பொறுப்பு என்ற உணர்வோடு உதவியாக வேண்டும்.

    சரி, யாருக்கு உதவுவது, யாரைக் கண்டுகொள்ளாமல் விடுவது? நம் முகத்தின் முன்னால் நீள்கிற உள்ளங்கைகளைப் பார்க்கிற அந்தக் கணத்தில் ஏற்படும் உணர்வு சார்ந்து முடிவெடுக்கலாம். எனது ரயில் பயணங்களில் ஒரு பழக்கம் வைத்திருக்கிறேன். பொதுவாக அந்தக் கைகளில் சில்லறைகளைப் போடுவேன் என்றாலும், சாமிப்பாட்டு பாடியபடி வருகிறவர்களைத் தவிர்த்துவிடுவேன். அந்தக் கடவுள் காப்பாற்றுவாரென்றால் என்னிடம் ஏன் வருகிறாய் என்று மனதில் எண்ணம் ஓடும். இது நியாயமற்ற அணுகுமுறையாக இருக்கலாம் என்றாலும் சில பழக்கங்கள் நம்மை விடுவதில்லை என்பது போல இது என்னோடு ஒட்டிக்கொண்டுவிட்டது!

    பிச்சையெடுப்போரை நகர அழகின் உறுத்தலாகப் பார்க்காமல், பிச்சையெடுக்கும் அவலம் நீடிப்பதை அரசு/சமூக லட்சணத்தின் உறுத்தலாகப் பார்க்கிற புரிதல் பொதுப்புத்தியாக மாறுவதில் இருக்கிறது தீர்வு.
     

    https://minnambalam.com/public/2020/05/26/15/what-do-you-think-about-beggars-in-streets-special-article-by-akumarasen


  6. 9 minutes ago, பையன்26 said:

    மேல‌ ஒரு ப‌திவு தோழ‌ர் எழுதி இருக்கிறார் அதை இணைத்து இருக்கிறேன் , வாசித்து பாருங்கோ கிருப‌ன் அண்ணா 

    முழுமையாகக் படிக்க முதலே மட்டு ஒருத்தர் தூக்கிட்டார் போலிருக்கே😑

    கிடைத்த ஐந்து நிமிடத்தில் இன்னொரு வீடியோ பார்த்தேன். அதையும் பாருங்கள்.😆

    பெப்ரவரி 2008 இல் அண்ணன் சீமானை விமான ஊர்தியில் வரவழைத்த சேரா (சேரலாதன்) ஒரு படகில் திருப்பி அனுப்பியிருக்கலாம். ஹொலிவூட் திகில் படமாக ஒன்றை எடுக்க உதவியிருக்கும்😁

     


  7. 21 minutes ago, பையன்26 said:

    20200526-143144.png

    இந்த‌ ப‌திவுக்கு க‌ண‌க்க‌ எழுத‌ தேவை இல்ல‌ இந்த‌ ப‌ட‌ம் ஒன்று போதும் 😉

    ஆமால்ல!

     

     


  8. Iசின்ன வயதில் தமிழ் மொழிப் பாடப் புத்தகத்தில் நான் படித்த கதையொன்றை, செந்தமிழன் சீமான் இன்று ஞாபகப்படுத்திவிட்டார்:

    ஒருவன் வெகுதூரம் பயணித்து, ஆற்றைக் கடந்து 
    தனது மாமியாரின் வீட்டை அடைகிறான். அன்போடு வரவேற்கும் மாமி, ஓர் உணவுப் பண்டத்தை அவனுக்கு அளிக்கிறார். நல்ல பசியோடு இருக்கும் இவன் அந்தப் பண்டத்தைப் பிட்டுப் பார்த்தால் உள்ளே சுவையான இனிப்புக் கலவையுள்ளது. இவன் தனது வாழ்நாள்நாளில் அப்படியான பண்டத்தைப் பார்த்ததேயில்லை. அந்தப் பண்டத்தின் பெயர் என்னவென்ற இவன் கேட்க, மாமி 'கொழுக்கட்டை' என்கிறார். வீட்டுக்குப் போனதும் மனைவியிடம் அந்தப் பண்டத்தைச் செய்து தரச் சொல்லிக் கேட்க வேண்டும் என முடிவெடுத்துக்கொண்டவன், அந்தப் பண்டத்தின் பெயரை மறந்துவிடக் கூடாது என்ற கவனத்தோடு 'கொழுக்கட்டை... கொழுக்கட்டை' என உச்சரித்தவாறே வீடு திரும்புகிறான். ஆனால் ஆற்றைக் கடக்கும் போது 'ஆத்துக்கட்டை... ஆத்துக் கட்டை' என நாக்கும் ஞாபகமும் புரண்டு போகின்றன.

    வீடு திரும்பியதும் மனைவியிடம் 'ஆத்துக்கட்டை' செய்து தரச் சொல்லிக் கேட்கிறான். மனைவியோ 'ஆத்துக்கட்டை' என்றொரு பண்டமே கிடையாது என்கிறாள். கோபமுற்ற இவன் மனைவியை அடித்துவிடுகிறான். அடி வாங்கிய மனைவியின் உடலில் வீக்கங்கள் ஏற்பட்டுகின்றன. அவள்  அழும்போது 'அய்யோ என்னுடைய உடலில் கொழுக்கட்டை மாதிரி வீக்கம் வந்துவிட்டதே' எனப் புலம்புகிறாள். 'அதுதான் கண்ணே அதுதான் கண்ணே' என இந்த மனிதன் உற்சாகமாகக் கூவுகிறான்.

    இலங்கைக்கே உரிய, தமிழகத்தினருக்குத் தெரியவே தெரியாத 'மாலுபாண்' என்ற உணவைச் சீமான் சாப்பிட்டிருக்கலாம். அதுவும் இட்லி சைஸ் தானே. உள்ளே மீன் கலவையிருக்கும். கடல் கடக்கும்போது பெயர் மறந்துபோய் 'கறி இட்லி' என ஞாபகக் குழப்பம் ஏற்பட்டிருக்கலாம். ஒருவேளை 'மாலுபாண்' என்ற சிங்களச் சொல்லுக்கு 'கறி இட்லி' என்றுகூட அவராகவே தூய தமிழ்ப் பெயரைச் சூட்டியிருக்கலாம். உண்மையிலேயே அது மிகப் பொருத்தமான பெயர்தான். 

    சும்மா சும்மா ஒருவரைக் கேலி செய்வது யாவருக்கும் எளிதான காரியமே, மாறாக நாம் அவரைப் புரிந்துகொள்ளவும் முயல வேண்டும்.
     

     

    • Haha 2

  9. கொரோனாவை தொடர்ந்து இந்தியாவில் படையெடுத்த வெட்டுக்கிளிகள் கூட்டம்

    இந்தியாவில் மீண்டும் வெட்டுக்கிளிகள் கூட்டம் பஞ்சாப், ராஜஸ்தான், ஹரியானா ஆகிய மாநிலங்களிலுள்ள விவசாயப் பயிர்களுக்குக் கடுமையான சேதங்களை ஏற்படுத்த தொடங்கியுள்ளன. 

    இந்நிலையில், இந்தியா, பாகிஸ்தான் ஆகிய நாடுகளுக்கு படையெடுத்து விவசாயத்திற்கு "கடுமையான ஆபத்தை" ஏற்படுத்தும் என, ஐ.நா., உணவு மற்றும் வேளாண் அமைப்பு எச்சரித்துள்ளது.

    ஜூலை 2019 முதல் இந்த ஆண்டின் தொடக்கம் வரை ராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் 10 மாவட்டங்களில் 3.6 இலட்சம் ஹெக்டேயர் பரப்பளவில் பயிர்களை சேதப்படுத்திய வெட்டுக்கிளிகள் படையெடுப்பு, பின்னர் அங்கிருந்து பஞ்சாப், ஹரியானா ஆகிய மாநிலங்களுக்கும் பரவியுள்ளது.

    இலட்சக்கணக்கான வெட்டுக்கிளிகள் தினந்தோறும் ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் உள்ள விவசாய பயிர்களை நாசம் செய்துள்ளன.

    இதனை தடுக்க பல்வேறு முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு ஏதும் பலனளிக்கவில்லை. ராஜஸ்தானின் ஸ்ரீகங்கா நகர் மாவட்டத்தில் அதிகபட்சமாக 75 வீத பயிர்களை இந்த வெட்டுக்கிளிகள் நாசம் செய்துள்ளதாக தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

    இந்த வெட்டுக்கிளி கூட்டம் இந்தியாவை கடந்து பாகிஸ்தான் மற்றும் சோமாலியா, கென்யா, எத்தியோப்பியா, உகாண்டா  போன்ற ஆப்பிரிக்கா நாடுகளில் கடுமையான சேதங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன.

    214.JPG

    ஜெய்ப்பூரில் மொட்டைமாடி முழுவதையும் ஆக்கிரமித்தித்த வெட்டுக்கிளிகள்

    இந்நிலையில் ராஜஸ்தான், மத்தியப்பிரதேசம், உத்தரப்பிரதேசம் உள்ளிட்ட மாநிலங்களில் மீண்டும் இலட்சக்கணக்கான வெட்டுக்கிளிகள் பயிர்களை நாசம் செய்ய ஆரம்பித்துள்ளன.

    மத்தியப்பிரதேசத்தில்  கடந்த 26 ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவுக்கு மிகப்பெரிய வெட்டுக்கிளி தாக்குதல் என்று அதிகாரிகள் கணித்துள்ளனர். 

    ஏற்கனவே மேற்கு மற்றும் கிழக்கு ராஜஸ்தானில் சுமார் 5,00,000 ஹெக்டேயர் நிலப்பரப்பில் பரவியுள்ள பயிர்களை அழித்துள்ள இந்த கூட்டம், ஸ்ரீ கங்காநகர், ஜெய்சால்மர், பார்மர், பிகானேர், ஜோத்பூர், சுரு மற்றும் நாகூர், அஜ்மீர், ஜெய்ப்பூர் உள்ளிட்ட மாவட்டங்களுக்கும் பரவியுள்ளது.

    தினமும் ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் பரப்பளவு பயிர்களை நாசப்படுத்தும் திறன் கொண்ட இந்த கூட்டத்தால், விவசாயிகள் தற்போதுஅச்சத்திலும், கவலையிலும் ஆழ்ந்துள்ளனர். 

     

    https://www.virakesari.lk/article/82725


  10. இலங்கை அரசின் தொலைத்தொடர்பு நிறுவனம் மீது சைபர் தாக்குதல் - நடந்தது என்ன?

    சைபர் தாக்குதல்Getty Images

    இலங்கை அரசாங்கத்திற்கு சொந்தமான தொலைத்தொடர்பு நிறுவனமான ஸ்ரீலங்கா டெலிகாம் நிறுவனத்தின் தரவு கட்டமைப்பு மீது சைபர் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டுள்ளது. 

    இந்த சைபர் தாக்குதல் சில தினங்களுக்கு முன்னர் நடத்தப்பட்டுள்ளதை ஸ்ரீலங்கா டெலிகாம் நிறுவனத்தின் உயர் அதிகாரியொருவர் பிபிசி தமிழுக்கு உறுதிப்படுத்தினார். 

    சைபர் தாக்குதல் காரணமாக டெலிகாம் நிறுவனத்தின் சில நடவடிக்கைகள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாக அந்த நிறுவனம் தெரிவித்துள்ளது.

    முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் காரணமாக, தாக்குதல் நடத்த முயற்சித்தவர்களின் முயற்சி முறியடிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் அந்த நிறுவனம் அறிக்கையொன்றின் மூலம் அறிவித்துள்ளது.

    எவ்வாறாயினும், வாடிக்கையாளர்களுக்கு எந்தவொரு பாதிப்பும் இன்றி தமது சேவைகள் வழங்கப்பட்டு வருவதாக ஸ்ரீலங்கா டெலிகாம் நிறுவனம் தெரிவிக்கின்றது.

    வாடிக்கையாளர்களின் தகவல்களுக்கு எந்தவித பிரச்சனையும் கிடையாது என கூறியுள்ள அந்த நிறுவனம், தகவல்களை பாதுகாப்பாக வைத்திருக்க தமது கணினி வல்லுநர்கள் நடவடிக்கை எடுத்துள்ளதாகவும் அறிவித்துள்ளது. 

    இந்த நிலையில், இலங்கையிலுள்ள பிரதான நிறுவனமொன்றின் கட்டமைப்பு மீது சைபர் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டுள்ளதாக இலங்கை கணினி அவசர தயார் குழுவின் தகவல் பாதுகாப்பு பொறியியலாளர் தீனதயாளம் நாகரத்னம் தெரிவித்தார். 

     

    ஸ்ரீலங்கா டெலிகாம் நிறுவனம் இதுவரை தமக்கு உத்தியோகப்பூர்வமாக எந்தவித முறைப்பாடுகளையும் தமக்கு செய்யவில்லை என அவர் குறிப்பிட்டார். 

    எனினும், தாம் அனைத்து நிறுவனங்களுக்கும் பொதுவாக எச்சரிக்கை தகவலொன்றை அனுப்பி வைத்துள்ளதாக அவர் கூறினார். 

    'சோடினோகிபி 'ரிவில்" என்ற ரான்சம்வேர் மூலம் சைபர் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டுள்ளதாக இலங்கை கணினி அவசர தயார் குழு தெரிவிக்கின்றது.

    இந்த வைரஸானது, கணினி கட்டமைப்பிலுள்ள தரவுகளின் அமைப்பில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தி, அவற்றை பயன்படுத்த முடியாத நிலைக்கு கொண்டு செல்லும் என அவர் சுட்டிக்காட்டினார். 

    இவ்வாறு முடக்கப்படும் கணினி கட்டமைப்பை மீள வழமைக்கு கொண்டு வருவதற்காக பணம் செலுத்த வேண்டிய நிலைமை ஏற்படும் என அவர் குறிப்பிட்டார். 

    பிட்காயின் மூலமாகவே இந்த பணத்தை செலுத்த வேண்டியுள்ளதாகவும் அவர் கூறினார்.

    சைபர் தாக்குதல்Getty Images

    இலங்கையில் தற்போது பாதிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ள ரான்சம்வேர், 2019ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் உலக அளவில் முதல் முதலாக பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது.

    மின்னஞ்சல் மூலமாகவோ, இணையதள முகவரிகள் மூலமாகவோ, இணையதள இணைப்புக்கள் மூலமாகவோ அல்லது தீங்கு விளைவிக்கும் இணையதளங்களுக்குள் பிரவேசிப்பதன் மூலமாவோ பொதுவாக ரான்சம்வேர் தாக்குதல் நடத்தப்படும் என அவர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். 

    'சோடினோகிபி ரிவில்" என்ற ரான்சம்வேர் தொலைத்தொடர்பு நிறுவனங்கள், சட்ட நிறுவனங்கள், தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் உள்ளிட்ட பல துறைகளுக்கு இடையூறுகளை ஏற்படுத்தியுள்ளதாக இலங்கை கணினி அவசர தயார் குழு குறிப்பிடுகின்றது.

    இந்த தாக்கத்திலிருந்து எவ்வாறு பாதுகாத்துக்கொள்வது?

    அடையாளம் தெரியாத முகவரிகளிலிருந்து கிடைக்கப் பெறும் மின்னஞ்சல்களுக்குள் பிரவேசிப்பது, மின்னஞ்சல் மூலம் வரும் இணைப்புகளுக்குள் பிரவேசிப்பது மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கும் இணையதளங்களுக்குள் பிரவேசிப்பது ஆகியவற்றை கூடுமானவரை தவிர்த்துக்கொள்வது சிறந்தது என இலங்கை கணினி அவசர தயார் குழுவின் தகவல் பாதுகாப்பு பொறியியலாளர் தீனதயாளம் நாகரத்னம் தெரிவித்தார். 

    இவ்வாறான ரான்சம்வேர் ஒன்று தாக்கும் பட்சத்தில், உடனடியாக கணினி கட்டமைப்பிலிருந்து குறித்த இணையத்தை துண்டித்தல் அவசியமானது என அவர் சுட்டிக்காட்டினார். 

    நிறுவனமானாலும் அல்லது தனிநபரானாலும் தமது அனைத்து தகவல்கள் மற்றும் தரவுகளை இணைய வசதியுடன் தொடர்புப்படாத வேறொரு இடத்தில் பதிவேற்றம் செய்து பாதுகாப்பாக வைத்திருத்தல் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை எனவும் அவர் கூறுகின்றார்.

    சைபர் தாக்குதல்Getty Images

    எந்தவொரு சந்தர்ப்பத்திலும் இவ்வாறான தாக்குதல்களுக்கு பணத்தை செலுத்துவது சிறந்த நடைமுறை கிடையாது என அவர் சுட்டிக்காட்டுகின்றார். 

    இலங்கையிலுள்ள பிரபல இணையதளங்கள் மீது மே மாதம் 18ஆம் தேதி சைபர் தாக்குதலொன்று நடத்தப்பட்டிருந்தது. 

    இந்த தாக்குதல் கடந்த சில வருடங்களாக ஒவ்வொரு வருடமும் மே மாதம் 18ஆம் தேதி நடத்தப்பட்டு வருகின்ற நிலையில், இந்த முறையில் பல்வேறு பாதுகாப்பு நடைமுறைகளை தனியார் மற்றும் அரச நிறுவனங்களுடன் இணைந்து, இலங்கை கணினி அவசர தயார் குழு செயற்படுத்தியிருந்தது. 

    இந்த நிலையில், இலங்கையின் பிரதான தொலைத்தொடர்பு நிறுவனத்தின் மீது நடத்தப்பட்டுள்ள சைபர் தாக்குதலுக்கும், மே 18ஆம் தேதி நடத்தப்பட்ட தாக்குதலுக்கும் இடையில் தொடர்புள்ளதா என இலங்கை கணினி அவசர தயார் குழுவிடம் வினவினோம். 

    இதுவரை நடத்தப்பட்ட விசாரணைகளில் அவ்வாறான எந்தவொரு தகவலும் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை என அந்த குழு தெரிவிக்கின்றது

     

    https://www.bbc.com/tamil/sri-lanka-52800475


  11. கடலுடன் கலக்கும் ’எழுபது இலட்சம்’

    காரை துர்க்கா   / 2020 மே 26

    கொரோனாவும் அது தொடர்பிலான நிகழ்காலம், எதிர்காலத் தாக்கங்கள் குறித்து, ஊடகமொன்றுக்குக் கருத்துத் தெரிவித்திருந்த கொழும்பு பல்கலைக்கழக பொருளியல்த் துறைப் போராசிரியர் கோபாலபிள்ளை அமிர்தலிங்கம், ''ஒரு வருடத்தில் சுமார் 70 இலட்சம் ஏக்கர் கனஅடி மகாவலி நீர், திருகோணமலை, கொட்டியாரக்குடாக் கடலில் கலக்கின்றது'' எனத் தெரிவித்திருந்தார். அதாவது, மலையகத்தில் ஊற்றாகி வருகின்ற இந்தச் சொத்து (நன்னீர்) வீணே எவ்வித பிரயோசனமும் இன்றி கடலுடன் சங்கமமாகின்றது.

    ''இயற்கை அன்னை வழங்குகின்ற ஒரு சொட்டு நீர் கூட, வீணே கடலுடன் கல(ந்து)க்க விடக்கூடாது; அந்த நீரைச் சேமிக்க வேண்டும்; அதற்காக நீர்நிலைகள் அமைக்க வேண்டும்; அவை, எதிர்காலத்தில் மக்களின் பல்வேறுபட்ட தேவைகளுக்குப் பயன்படுத்த வேண்டும்'' எனக் கூறி, அதற்குச் செயல்வடிவமும் கொடுத்த பராக்கிரமபாகு மன்னன் வாழ்ந்த நாட்டில், நீர் இவ்வாறு வீணே கடலுடன் கலக்கின்றது.

    இலங்கை சுதந்திரம் கண்ட காலங்களில், விவசாயச் செய்கையை ஊக்குவிக்கும் நோக்கத்துடன், இவ்வாறாக வீணே, கடலுடன் கலக்கின்ற நீரை ஆக்கபூர்வமாகப் பயன்படுத்தும் பொருட்டும், பல விவசாய விரிவாக்கல் திட்டங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அதற்காகப் பல குடியேற்றத் திட்டங்கள், கிழக்கு மாகாணத்தில் ஆரம்பிக்கப்பட்டன.

    ஆனால், அங்கேயேயும் இனவாத அரசியல், தவறாக ஊடுருவியது. அதாவது, நீர்ப்பாசன விவசாயத் திட்டங்களின் பிரதான நோக்கத்துக்கு இணையான நோக்கமாக, திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றங்களும் மிகச் சூட்சுமமாக முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட்டன. 

    image_6188f8b847.jpg

    அவை, வெளி மாகாணங்களில் வாழ்ந்த சிங்கள மக்களை, பெருவாரியாக கிழக்கு மாகாணத்துக்கு அழைத்து வந்து, அரசாங்கத்தின் உச்சபட்ச ஆதரவுடன், சகல வசதிவாய்ப்புகளையும் வழங்கி, நிரந்தரமாகக் குடியேற்றும் வகையில் அமைந்திருந்தது. கண்துடைப்புக்காக, சொற்ப அளவில் சிறுபான்மை மக்களும் குடியேற்றப்பட்டனர். ஆனால், அவர்களும் நாளடைவில் அவ்வப்போது இடம்பெற்ற இனக்கலவரங்களோடும் வன்செயல்களோடும் காணாமல் போகச்செய்யப்பட்டனர்.

    இது போன்றே, வடக்கிலும் நிலைமைகள் உள்ளன. நீர்ப்பாசனம், விவசாய அபிவிருத்தி என்ற போர்வையில், தமிழ் மக்களின் பூர்வீக நிலங்களை அபகரிக்கும் திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றங்கள், பெருமளவில் இடம்பெற்றமையால்தான், இனப்பிணக்குத் தோன்றவும் அது, பின்நாள்களில் சங்கிலித் தொடராகப் பல பிணக்குகளை ஏற்படுத்தவும் வழிவகுத்தது. 

    ஆகவே, 1948ஆம் ஆண்டு தொடக்கம், இற்றை வரை ஆட்சி செய்திருக்கின்ற அரசாங்கங்கள் எவற்றின் மத்தியிலும், இது தொடர்பிலான கொள்கையில், மாற்றங்கள் தென்படவில்லை என்பதே, தமிழ் மக்களின் மன ஆதங்கமாகத் தொடர்ந்தும் உள்ளது.

    இது இவ்வாறு நிற்க, ஒரு நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கு விவசாயத்துறை, கைத்தொழிற்றுறை, சேவைகள்துறை ஆகிய மூன்றும் பெருமளவில் பங்களிப்புச் செய்கின்றன. இலங்கையின் விவசாயத்துறையில் சராசரியாக 25 சதவீத ஊழியர்படையும் கைத்தொழிற்றுறையில் சராசரியாக 27 சதவீத ஊழியர்படையும் என, ஏறத்தாள சம அளவிலான ஊழியர்படை காணப்படுகின்றது. 

    ஆனால், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கு, விவசாயத்துறை வெறும் எட்டு சதவீதமே பங்களிப்புச் செய்கின்ற அதேவேளை, கைத்தொழிற்றுறை 30 சதவீதம் பங்களிப்புச் செய்கின்றது.
    பொதுவாக, விவசாயத்துறையில் ஈடுபடுபவர்களின் வருமானம், வெள்ளப்பெருக்கு, புயல், வரட்சி போன்ற இயற்கைக் காரணிகளில்  தங்கியிருக்கின்றது. அத்துடன், கணிசமான விவசாயத்துறை ஊழியர்படை, வருடத்தில் கணிசமான காலப்பகுதியில், தொழிலற்று இருப்பது போன்ற காரணங்களே, இவ்வேறுபாட்டுக்கான பிரதான காரணங்கள் ஆகும்.

    இலங்கையின் பிரதான விவசாயச் செய்கையான நெல் உற்பத்திக்கு, நிலத்தைத் தயார் செய்வதிலிருந்து, அதை அறுவடை செய்வதற்கான காலப்பகுதியை (சராசரியாக மூன்று முதல் ஐந்து மாதங்கள்) உள்ளடக்கிய பகுதியிலேயே, விவசாயத்துறையின் ஊழியர்படை, பெரும்பாலும் முழுமையாக வேலை செய்கின்றது. 

    வருடத்தின் மிகுதியாக உள்ள மாதங்களில், நாட்டின் அனைத்துப் பிரதேச விவசாயிகளுக்கும், சிறுபோகச் செய்கைக்கான வாய்ப்புக் கிடைப்பதில்லை. அவ்வாறு கிடைத்தாலும், குளங்களில் இருக்கும் நீரில், மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அளவிலான நிலத்துக்கு நீர் விநியோகம் செய்யவே, நீர்ப்பாசனத் திணைக்களம் உடன்படும்.

    ஆகவே, பெரும்போகத்தில் நெல் விதைக்கப்படுகின்ற காணியின் அளவுடன் ஒப்பிட்டு, சிறுபோகத்திலும் முழுமையான காணிகளில் விவசாயம் செய்வது சாத்தியமில்லை. அதாவது, விவசாயச் செய்கைக்குத் தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடு காணப்படுகின்றது என்பது தெளிவாகின்றது. இதேவேளை, வடக்கு மாகாணத்தின் பலமாவட்டங்களில், குடி நீருக்கே பெரும் தட்டுப்பாடு நிலவுகையில், சிறுபோகத்தில் எங்கே விவசாயம் செய்வது?

    மேலும், யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில், நெல் உற்பத்தி, மழை நீரை மட்டும் நம்பியே நடைபெற்று வருகின்றது. இயற்கை தடுமாறினால், விவசாயியின் நெல் சந்தைக்குச் செல்வதற்குப் பதிலாக, விவசாயியின் மனையாளின் தாலிக்கொடியே விற்பனைக்குச் செல்லும். அத்தகைய பயங்கர நிலை உருவாகிவிடும்.

    இது தவிர, யாழ்ப்பாணத்தில் உபதானியம், மரக்கறிச் செய்கைகள், முற்று முழுதாக நிலத்தடி நீரைப் பயன்படுத்தியே நடைபெறுகிறது. இவ்வாறாக, நிலத்தடி நீரைப் பயன்படுத்துவதால், நீர் உவராவதுடன் நீரின் வளம் கெட்டுப் போதல் போன்ற பல தீமைகள், அடுக்கடுக்காக வந்து சேர்கின்றன. இதனால், அடிப்படைத் தேவைகளுக்கே, நீர்த் தட்டுப்பாடு நிலவுகின்றது.

    இவ்வாறாக, பெரும்போகத்தில் மழையையும் மிகுதி மாதங்களில் தங்களது கிணற்று நீரையும் பயன்படுத்தி விவசாயத்தைச் செய்து, அதை முழுமையாக நம்பியே, தங்களது வாழ்வாதாரத்தை நகர்த்துகின்ற குடும்பங்கள், ஆயிரக்கணக்கில் வாழ்ந்து வருகின்றன.

    இந்நிலையில், வடக்கு நோக்கி மகாவலி வந்தால், தன்னுடன் பெரும்பான்மை இனத்தையும் கூட்டி வந்து விடுமெனத் தமிழ் மக்களும், வடக்கு வளம் பெற்று விடுமோ என, இனவாதம் கொண்ட சிங்கள அரசியல்வாதிகளும் உள்ளுரப் பயத்துடன் இருப்பது போலவே, நிலைவரங்கள் உள்ளன.

    ஆனால், நாட்டினது நலன் கருதி, மகாவலியை வடக்கு நோக்கித் திருப்பினால், எவ்வித பிரயோசனமும் இன்றிக் கடலுடன் கலக்கும் மகாவலிநீர், ஆக்கபூர்வமான பல பயன்களைத் தரும். விவசாயிகள், நெற் செய்கையுடன் மட்டும் நின்று விடாது, மாற்றுப் பயிர்ச்செய்கை தொடர்பிலும் கவனம் செலுத்துவர்.

    இதனால், விவசாயத்துறையின் ஊழியர்படை, ஆண்டுதோறும் உழைப்பில் ஈடுபடும். இதனால் அவர்களது உற்பத்தித் திறன் அதிகரிக்கும். நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் தொழில் வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கும். குடும்பங்களைப் பிரிந்து, தொழில் தேடி இளைஞர் யுவதிகள், மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்குச் செல்வதைத் தவிர்க்கலாம். 

    இந்நிலையில், கொட்டியாரக்குடாவில் வீணே கலக்கின்ற மகாவலி நீரை, வடக்கு நோக்கித் திருப்பினால், வடக்கு மட்டுமல்ல, நாடே வளம் பெறும். ஆனால், அதை இதயசுத்தியுடன் மட்டும் அரசாங்கம் மேற்கொண்டால் அரசியலும் வளம் பெறும்.

    தமிழ் மக்கள், தங்கள் மொழி புறக்கணிக்கப்படுவதையும் நிலம் பறிக்கப்படுவதையும் அன்று தொடக்கம் இன்று வரை, எதிர்த்தே வருகின்றனர். ஆனால், அடுத்தடுத்து ஆட்சிபீடம் ஏறிய ஆட்சியாளர்களும் அத்தகைய எதிர்ப்புகளை இல்லாது ஒழிப்பதிலேயே, கூடிய கவனம் செலுத்தி வருகின்றனர். இதனாலேயே கொடிய யுத்தம் மூண்டது.

    இன்று, கொரோனா வைரஸின் கோரப் பிடியால், 70 நாள்களுக்கும் மேலாகப் பல குடும்பங்கள், வாழ்வாதாரதை இழந்துள்ளனளூ நிர்க்கதியான நிலையில் உள்ளன. 

    இந்நிலையில், எழுபது வருட கொடிய யுத்தம், எவ்வாறெல்லாம் வலிகளைக் கொடுத்தது எனத் தமிழ் மக்கள் நன்கறிவர். அதை, உலகம் அறிந்து, தமக்கான தீர்வைத் தர வேண்டும் என்பதே, தமிழ் மக்களின் ஆதங்கம் ஆகும்.

    இது இவ்வாறு நிற்க, அசுர வேகத்தில், வாழ்க்கைச் செலவு நாளாந்தம் அதிகரித்துச் செல்கையில், மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் வெறும் 1,000 ரூபாய் நாளாந்தச் சம்பளத்துக்கு வருடக் கணக்காகத் தவம் இருக்கின்றனர்.

    நட்டத்தில் இயங்கி வருகின்ற பல அரச நிறுவனங்கள், இலங்கையில்  உள்ளன. ஆனால், அந்த நிறுவன ஊழியர்களுக்கு ஷபோனஸ்' உட்பட பல மேலதிகப் படிகள் வழங்கப்பட்டு வருகின்றன. ஆனால், பெருந்தோட்ட உற்பத்திகள், இலாபம் ஈட்டி வருகின்றன. ஏன், இலங்கைப் பொருளாதாரத்தின் முதுகெலும்பாக உள்ளது என்று கூடக் கூறலாம்.

    இந்நிலையில், அவர்களுக்கு 1,000 ரூபாய் அடிப்டைச் சம்பளம் கூட, ஏன் எட்டாக்கனியாக உள்ளது என்ற கேள்வியையும் பொருளியல்த்துறை போராசிரியர் கோபாலபிள்ளை அமிர்தலிங்கம் முன்வைத்தார்.

    இன்றும் அவர்கள், பல நூற்றாண்டுகள் பழைமையான, இடிந்து விழுகின்ற நிலையிலுள்ள லயன் குடியிருப்புகளிலேயே வாழ்ந்து வருகின்றனர். மண்சரிவு அபாயம் என அடையாளப்படுத்தப்பட்ட இடங்களிலேயே, உபாயம் இன்றி வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

    இந்நிலையில், அரசாங்கங்கள் மீண்டும் மீண்டும், இனவாதம், மதவாதத்துக்குள் இன்னும் கட்டுண்டு கிடந்தால், சமூக பொருளாதார இடர்களிலிருந்து நாடு விடுபட முடியாது என்பது நிச்சயமானது. 

     

    http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/கடலுடன்-கலக்கும்-எழுபது-இலட்சம்/91-250891


  12. கஜேந்திரகுமாரா? சுமந்திரனா?: தமிழ்த் தேசியமும் குழாயடிச் சண்டைகளும்

    2001இல் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு ஸ்தாபிக்கப்பட்ட போது அதற்கு முன்னர் ஒன்றோடொன்று முரண்பட்டுக்கொண்டிருந்த தமிழ்க் கட்சிகள் சில, ஒரு பொதுத்தளத்தின் கீழ், தமிழ்த் தேசிய இலக்கைக் குறித்து ஒன்றுபட்டன

    2010இல் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தேசியப்பட்டியல் வேட்பாளராக ம.ஆ.சுமந்திரனின் அரசியல் பிரவேசத்தோடு இந்த குழுநிலை முரண்பாடு தமிழ்த் தேசிய அரசியற்பரப்பில் பெருவிருட்சமாக வளர்ச்சியடையத் தொடங்கியிருந்தது

    ஆயுதப் போராட்டம் கூட tribalism என்பதற்கு விதிவிலக்கல்ல. ஒரே நோக்கத்துக்காக ஆயுதம் ஏந்தியவர்கள் கூட, இந்தக் குழுநிலை மனப்பான்மையினால் ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக்கொண்டதற்கு வரலாறு சாட்சி சொல்லும்

    image_6ddfc0559e.jpg

    இன்றைய பரந்துபட்ட சமூக வாழ்க்கை முறையை அடைந்து கொள்வதற்கு முன்னதாக, சிறு குழுக்களாக மனிதன் வாழ்ந்துவந்தான். இந்தக் குழுக்களிடையே மிக நெருக்கமான ஒற்றுமையிருந்தது. தம் குழு ஒற்றுமையையும் விசுவாசத்தையும் ஏனைய அனைத்தையும் விட உயர்வானதாகவும், மதிப்பானதாகவும் அந்தக் குழு உறுப்பினர்கள் கருதினார்கள். இதன் மறுபக்கம், தமது குழு அங்கத்தவர்கள் அல்லாதவர்களுடன் அத்தகைய ஒற்றுமையும் மதிப்பும் இருக்கவில்லை. மேலும், தம் குழு அங்கத்தவர்கள் அல்லாத சிலருடன், எதிர்ப்பும் வைரியமும், போட்டியும் வெறுப்பும், துவேசமும் கூட ஏற்பட்டது. இத்தகைய 'குழுக்களாக' இயங்கும் மனப்பான்மையைச் சிலர் tribalism என்று விளிக்கிறார்கள். தாம் சார்ந்தோர் மீது அதீத விசுவாசமும், கண்மூடித்தனமான பற்றும், தாம் வைரிகளாகப் போட்டியாளர்களாக, எதிரிகளாகக் கருதுபவர்கள் மீது அதீத வெறுப்பும், கண்மூடித்தனமான துவேசமும் உண்டாவதற்கு இந்த tribalism வழிவகுத்துவிடுகிறது. தம்முடைய இருப்புக்கும் நலனுக்கும் நிலைப்புக்கும் மற்றைய தரப்பை முரணானவர்களாகவும் போட்டியாளராகவும் கருதுவதனால் இந்த எதிர்ப்பு மனப்பான்மை உருவாகிறது எனலாம்.

    இலங்கையின் தமிழ் அரசியல் வரலாற்றில் tribalism ஒன்றும் புதுமையானதொன்றல்ல. சுதந்திர இலங்கையின் தமிழ் அரசியலில் அகில இலங்கை தமிழ்க் காங்கிரஸிலிருந்து சாமுவேல் ஜேம்ஸ் வேலுப்பிள்ளை செல்வநாயகம் தலைமையில் ஒரு குழு பிரிந்து, இலங்கை தமிழரசுக் கட்சி என்று தமிழிலும், “ஃபெடரல் பார்ட்டி” (சமஷ்டிக் கட்சி) என்று ஆங்கிலத்திலும் அறியப்பட்ட கட்சியை ஸ்தாபித்தது. தமிழர்களிடையே இது கட்சி அரசியலுக்கு மட்டுமல்லாத, கட்சி சார்ந்த குழுநிலை மனப்பான்மைக்கும் வித்திட்டது. ஆயுதப் போராட்டம் கூட இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. ஒரே நோக்கத்துக்காக ஆயுதம் ஏந்தியவர்கள் கூட, இந்தக் குழுநிலை மனப்பான்மையினால் ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக்கொண்டதற்கு வரலாறு சாட்சி சொல்லும். சிந்தித்துப் பார்த்தால், தமிழ்த் தேசியத்தின் மிகப் பெரும் பலவீனங்களுள் ஒன்றாக இந்தக் குழுநிலை மனப்பான்மையை அடையாளப்படுத்தலாம். ஏன் இது பலவீனமாகிறது என்று பார்க்கும் போது, தமிழ்த் தேசியம் எனும் தாம் முன்வைக்கும் இலட்சியைத்தைத் தாண்டி, குழுநிலை மனப்பான்மை என்பது, குழு சார்ந்த நலன்களை முக்கியத்துவப்படுத்திவிடுகிறது. ஆகவே சிந்தனையும் உழைப்பும், போராட்டமும் எல்லாம் தமது இலட்சியத்துக்காக அல்லாது குழு சார்ந்த நலன்களுக்காகவே அதிகமாகச் செலவுசெய்யப்படும் நிலையை ஏற்படுத்திவிடுகிறது. தமிழ் இளைஞர் ஆயுதக் குழுக்களிடையேயான பகையும் போட்டியும் கொண்ட வரலாற்றை நாம் ஆராய்ந்து பார்க்கும் போது இந்த நிலை எமக்கு மேலும் தௌிவாகப் புலப்படும். குழுநிலை மனப்பான்மை தமது நடவடிக்கைகளுக்கு ஆயிரம் நியாய தர்மங்களை உரைக்கும். இது யதார்த்தம். அந்தந்தக் குழு சார்ந்தவர்களுக்கும் வேறு சிலருக்கும் அந்தக் காரண காரியங்கள் நியாயமாகவும், மற்றைய சிலருக்கு அந்தக் காரண காரியங்கள் அபத்தமானதாகவும் தோன்றும். ஆனால் இந்தக் குழுச்சண்டைகளால் சர்வ நிச்சயமாகப் பாதிக்கப்பட்டதும், பின்னடைவு கண்டதும் அனைவரதும் பொது இலட்சியம்தான்.

    2009-துடன் ஆயுதப் போராட்டம் என்பது முடிவுக்குக் கொண்டவரப்பட்டுவிட்டது. கிட்டத்தட்ட மூன்று தசாப்தங்களின் பின்னர், தமிழ்த் தேசிய அரசியல் தமக்கான மாற்றுப் பாதையைத் தீர்மானிக்க வேண்டிய சந்தியில் நின்றிருந்தகாலம். 2001இல் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு ஸ்தாபிக்கப்பட்ட போது அதற்கு முன்னர் ஒன்றோடொன்று முரண்பட்டுக்கொண்டிருந்த தமிழ்க் கட்சிகள் சில, ஒரு பொதுத்தளத்தின் கீழ், தமிழ்த் தேசிய இலக்கைக் குறித்து ஒன்றுபட்டன. இது மிகச்சிரமமான ஒற்றுமையாகவே இருந்தது. ஏனென்றால் தொழில்நுட்ப ரீதியில் இன்னமும் அவை தனித்த கட்சிகளாகவே கட்டமைந்திருந்தன. அவற்றுக்கிடையேயான போட்டியும், வைரியமும் ஒரு பனிப்போராகத் தொடரவே செய்தன. ஆனால், எளிதில் முறியக்கூடிய ஒற்றுமையாக அது இருந்தாலும் கூட, அது தமிழ்த் தேசிய அரசியலுக்கு வலுச்சேர்ப்பதாகவே இருந்தது. 2009இன் பின்னர், 2010 பொதுத் தேர்தலின் போது இந்த ஒற்றுமையும் சிதைந்தது. அந்தப் பிரிவுக்கான காரண காரியங்கள் ஒருபுறம் இருக்க, அந்தப் பிரிவின் விளைவை நாம் பார்த்தால், அது தமிழ்த் தேசிய அரசியற்பரப்பில் மிகச்சொற்ப காலமாக அடங்கிப்போயிருந்த குழுநிலைப் பிரிவை, மீண்டும் தோற்றுவித்திருந்தது. குறிப்பாக 2010இல் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தேசியப்பட்டியல் வேட்பாளராக ம.ஆ.சுமந்திரனின் அரசியல் பிரவேசத்தோடு இந்த குழுநிலை முரண்பாடு தமிழ்த் தேசிய அரசியற்பரப்பில் பெருவிருட்சமாக வளர்ச்சியடையத் தொடங்கியிருந்தது. இன்று தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் பொதுவௌி வாதப்பிரதிவாதங்களின் தலைப்பாக கஜேந்திரகுமாரும் சுமந்திரனும் மாறியிருக்கிறார்கள்.

    கஜேந்திரகுமாரும் சுமந்திரனும் கொழும்பில் வாழ்ந்தவர்கள், வளர்ந்தவர்கள். இருவரும் கொழும்பு றோயல் கல்லூரியில் கல்வி கற்றவர்கள். இருவரும் சட்டம் பயின்றவர்கள், சட்டத்தரணிகள். கஜேந்திரகுமாரின் தந்தையாரான குமார் பொன்னம்பலத்தின் படுகொலையானது, இருபதுகளின் இறுதியில் இளைஞனாக இருந்த கஜேந்திரகுமாரைத் தமிழ்த் தேசிய அரசியலுக்குள் கொண்டு வந்தது. ஒரு 'மாமனிதரின்' வாரிசாக அவர் அரசியலுக்குள் நுழைகிறார். அதுவரைகாலமும் தமிழ்த் தேசிய பரப்பிலோ, அரசியலிலோ கஜேந்திரகுமார் இயங்கியதற்கான சான்றுகள் இல்லை. ஓர் இளைஞனாக தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் அவருடைய பயணம் ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவே தொடங்கியது. சுமந்திரனைப் பொறுத்தவரையில், அவர் முழுநேரச் சிவில் சட்டத்தரணியாகவே இயங்கியவர். பல்வேறுபட்ட வணிக வழக்குகளிலும், பொதுநலன் வழக்குகளிலும், மனித உரிமை மீறல் வழக்குகளிலும் ஆஜராகிய பெருமையைக் கொண்டிருந்தவர். அவரது அரசியல் பிரவேசத்துக்கு முன்னதாக தமிழரசுக்கட்சி சார்ந்ததுமான வழக்குகளிலும், தமிழர் சார்ந்த சில மனித உரிமை மீறல் வழக்குகளிலும் அவர் ஆஜராகியிருந்தார். தனது நாற்பதுகளின் இறுதியில், தமிழ்த் தேசிய அரசியலுக்குள் இவர் நுழைகிறார். இவரும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவே தனது அரசியல் வாழ்வைத் தொடங்கியவர். 2010இல் தேசியப் பட்டியல் ஊடாக அவர் நாடாளுமன்றத்துக்கு வருவதற்கு முன்னர் தமிழ்த் தேசிய பரப்பில் நேரடியாக அவர் இயங்கியதற்கான எந்தப் பதிவுகளுமில்லை. இருவரிடையே குறிப்பிடத்தக்க பல ஒற்றுமைகளும் வேற்றுமைகளும் இருந்தாலும், இருவரும் தாம் கொண்ட நம்பிக்கையில் உறுதியாகவே இருக்கிறார்கள். இன்று இந்த இருவரும் தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் குழாயடிச் சண்டையின் பெயர்க்காரணங்களாகி இருக்கிறார்கள்.

    தம்மைத் தீவிர தமிழ்த் தேசியவாதிகளாகக் கருதிக் கொள்வோர் கஜேந்திரகுமார் தரப்பாகவும், தம்மை மிதவாதிகளாகக் கருதிக் கொள்வோர் சுமந்திரன் தரப்பாகவும் வடித்துக்கொண்டு தமிழ்த் தேசிய அரசியல் பரப்பில் குழாயடிச் சண்டை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்று தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் மிகப்பெரிய வாதப்பிரதிவாதமாக சுமந்திரன் 'துரோகியா?' கஜேந்திரகுமார் 'சந்தர்ப்பவாதியா?' என்ற வகையிலான தமிழ்த் தேசியத்துக்கு எந்த வகையிலும் நன்மை பயக்காத வாதப்-பிரதிவாதங்கள் உருவாகியிருப்பது தமிழ்த் தேசியத்தின் துயரம் என்றுதான் சொல்லப்பட வேண்டும்.

    தனிப்பட்ட ரீதியில் இருவரும் தாம் கொண்ட நம்பிக்கையில் உறுதியாக இருப்பவர்கள். தான் 'ஆயுதப் போராட்டத்தை' ஒரு போதும் ஆதரித்ததில்லை, ஆதரிக்கப்போவதுமில்லை என்பதை சுமந்திரன் பலமுறை மீள மீள உரைத்திருக்கிறார். அந்தத் திடம் தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் பலரிடம் கிடையாது. விடுதலைப் புலிகளை அடியோடு வெறுத்த, கொன்று குவித்த, விடுதலைப் புலிகளால் கொன்று குவிக்கப்பட்ட மாற்று இயக்கங்களைச் சார்ந்தோர் “ஜனநாயக நீரோட்டத்தில்” கலந்து தேர்தல் வெற்றிக்காக விடுதலைப் புலிகளின் பெயர்களைப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கும் காலகட்டத்தில், வாக்குக்காகக் கூட தனது நம்பிக்கையை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன் என்று நிற்பது சமகால மய்யவோட்ட அரசியலில் காண்பதற்கரியதொன்று, பாராட்டுக்குரியது. மறுபுறத்தில் தனது தந்தை உறுதியாக நம்பிய, அதற்காக தனது உயிரையும் தியாகம் செய்த தமிழ்த் தேசிய கொள்கையை தான் ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்க முடியாது என்று விடாப்பிடியாக நிற்கும் கஜேந்திரகுமாரின் அரசியலும் மெச்சத்தக்கதே. ஒரு தரமேனும் கூட தேர்தலில் தமிழ் மக்கள் தனக்கு வெற்றியைப் பரிசளிக்காவிட்டாலும், தமிழ்த் தேசியத்தின் சிம்மக் குரலாக ஒலித்தவர் குமார் பொன்னம்பலம். அதற்காக அவர் தனது தொழில், நண்பர்கள், செல்வாக்கு, உயிர் என்று இழந்தவைதான் அதிகம். ஒரு கணமேனும் குமார் பொன்னம்பலம் தான் விரும்பியிருந்தால் இலங்கையின் எந்தவோர் உயர்பதவியையும் பெற்றுக்கொண்டிருக்க முடியும். அவர் பதவிக்காக அரசியல் செய்தவர் அல்ல. கஜேந்திரகுமார் மானசீகமாக தனது தந்தையின் வெற்றிடத்தை நிரப்ப விளைகிறார். 10 வருடங்களாக எந்தப் பதவியுமில்லாமல், பதவியை உடனே அடைந்துகொள்வதற்கான குறுக்குவழிகளைக் கையாளாமல், தமிழ்த் தேசிய அரசியலை முன்னிறுத்தி புதிய கட்சியொன்றை ஸ்தாபித்து வளர்த்து வருவதென்பது பாராட்டுக்குரியது. அந்த அர்ப்பணிப்பு மெச்சப்பட வேண்டியது.

    தமிழ்த் தேசியம் தொடர்பாக இந்த இருவரிடையேயும் தத்துவார்த்த வேறுபாடுகள் இருப்பதை அவதானிக்கக்கூடியதாக இருக்கிறது. சுமந்திரன் மென்வலு அரசியலை முன் நிறுத்துகிறார். இணக்கப்பாட்டு வழிமுறைகள் மூலம், விட்டுக்கொடுப்புகள் மூலம், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தமிழ் மக்களின் அபிலாசைகள் அடையப்பட முடியும் என்று நம்புவதாகவே அவருடைய கருத்துகள் சுட்டி நிற்கின்றன. கஜேந்திரகுமாரைப் பொறுத்தவரையில் அவர் விட்டுக்கொடுப்புகள் என்பது தமிழ்த் தேசியத்தின் அடிப்படைகளைச் சிதைக்காததாக இருக்க வேண்டும் என்று நம்புகிறார்கள். தமிழ் தேசியத்தின் அடிப்படைகள் தொடர்பில் எந்த விட்டுக்கொடுப்புகளுக்கும் அவர் தயாரில்லை. மாறாக தமிழ்த் தேசியம் மேலும், மேலும் உறுதியடையும் போது, அதனால் அதன் இலட்சியங்களை அடைந்துகொள்ள முடியும் என்று நம்புகிறார். தமிழ்த் தேசியத்தை நீர்த்துப் போகச் செய்தல், காலவோட்டத்தில் அதனை இல்லாது செய்துவிடும் என்பது அவரது அச்சமாக இருக்கிறது. இந்தத் தத்துவார்த்த வாதப்-பிரதிவாதம் தமிழ்த் தேசியத்துக்கு அவசிமானது. 2009இற்குப் பின்னரான தமிழ்த் தேசியத்தின் பரிணாம வளர்ச்சியில் இந்த வாதப்-பிரதிவாதங்களின் பங்கு மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததும் இன்றியமையாததுமாகும். தமிழ் அரசியல் பரப்பில் இத்தகைய வாதப்-பிரதிவாதங்கள் நடைபெறுவது ஆரோக்கியமானது என்பதோடு அது ஊக்குவிக்கப்படவும் வேண்டும். ஆனால், இங்கு தத்துவார்த்தமான, கொள்கை சார்ந்த வாதப்பிரதிவாதங்களுக்குப் பதிலாகத் தனிநபர் தாக்குதல்களே குழாயடிச்சண்டைகளாக நடந்து வருகின்றன. இது ஒரு பீடையாக தமிழ் மக்களைப் பீடித்துள்ளது.

    தமிழ்த் தேசியத்தைப் பற்றிப் பேசுவதற்குப் பதிலாக, கஜேந்திரகுமார், சுமந்திரன் என்று இரு தனிநபர்களைப் பற்றியதாக வாதம் அமைகிறது. இந்த அசிங்கமான தனிநபர் தாக்குதலுக்குள் தமிழ்த் தேசியம் தொலைந்துவிடுகிறது. அரசியல் எந்தவொரு காலத்திலும் எல்லோரும் ஒரே சித்தாந்தத்துடனோ, கருத்துடனோ, உடன்படப்போவதில்லை. அது யதார்த்தம். மாற்றுக்கருத்துத்தான் ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை என்பார்கள் சிலர். மாற்றுக்கருத்துத்தான் அறிவின் அடிப்படை என்பார்கள் சிலர். இரண்டுமே உண்மை. மாற்றுக்கருத்து உள்ளவரைதான் வளர்ச்சிக்கான, மேம்பாட்டுக்கான, முன்னேற்றத்துக்கான, பரிணாமத்துக்கான கதவுகள் திறந்திருக்கும். அது இல்லாவிட்டால், நாம் ஓரிடத்தில் தேங்கிவிடுவோம். மாற்றுக்கருத்து பெறுமதி வாய்ந்தது. ஆனால், தனிநபர் தாக்குதல்கள் என்பது அர்த்தமற்றது. அதனால் எந்த நற்பயனும் இல்லை. கஜேந்திரகுமாரை இகழ்வதாலோ, சுமந்திரனைக் கேவலப்படுத்துவதாலோ, தமிழினத்துக்கும், தமிழ்த் தேசிய அரசியலுக்கும் எந்த நன்மையும் விளையப்போவதில்லை. ஆகவே, இந்த தனிநபர் வாதப்-பிரதிவாதங்களைக் கடந்து, தமிழ்த் தேசிய அரசியல் பரப்பில் காத்திரமான விவாதங்கள் இடம்பெறவேண்டியதற்கான வெற்றிடம் இருக்கிறது. அதை ஆக்கபூர்வமான வகையில் நிரப்புவது என்பது தமிழ்த் தேசியத்தின் இருப்புக்கும், மேம்பாட்டுக்கும், நிலைப்புக்கும் அவசியமானது. மாறாக, இந்தக் குழாயடிச் சண்டைகளால் தமிழ்த் தேசம் சாதிக்கப் போவது ஒன்றுமில்லை.

     

    http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/கஜேந்திரகுமாரா-சுமந்திரனா-தமிழ்த்-தேசியமும்-குழாயடிச்-சண்டைகளும்/91-250828


  13. கல்முனை- அக்கரைப்பற்று- யாழ்ப்பாணம் பேருந்துச் சேவை மீண்டும் ஆரம்பம்…

    May 26, 2020

    IMG12-800x450.jpg

    ஊரடங்குச் சட்டம் தளர்த்தப்பட்ட பின்னர் மீண்டும் சுகாதார நடைமுறையுடன் கல்முனையில் இருந்து மாகாணங்களிற்கிடையிலான பேருந்துச் சேவைகள் ஆரம்பமாகியுள்ளன.

    செவ்வாய்க்கிழமை(26) கொழும்பு, கம்பஹா தவிர்ந்த ஏனைய மாவட்டங்களுக்கிடையிலான போக்குவரத்து சேவை இன்றைய தினம் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளது காலை கல்முனையில் இருந்து யாழ்ப்பாணம் நோக்கி இலங்கை போக்குவரத்து சபைக்கு சொந்தமான பேருந்துகள் காலை 10 மணியளவில் பஸ் சேவை ஒன்று ஆரம்பமானதுடன் அதே சமயம் அக்கரைப்பற்றில் இருந்து காங்கேசந்துறை நோக்கி மற்றுமொரு பஸ் சேவையும் ஆரம்பமாகின.

    குறித்த சேவை கல்முனை பஸ் நிலைய நேரமுகாமையாளரின் வழிநடத்தலில் கொரோனா வைரஸ் சுகாதார விழிப்புணர்வு தொடர்பில் பயணிகளுக்கு அறிவுறுத்தல் வழங்கப்பட்ட பின்னர் ஆரம்பமானமை குறிப்பிடத்தக்கது.

    நாட்டில் கொரானா நோய் தாக்கத்தினை கட்டுப்படுத்தும் முகமாக கடந்த மார்ச் மாதம் முதல் ஊரடங்குச் சட்டம் அமுல்படுத்தப்பட்டதன் காரணமாக மாவட்டங்களுக்கிடையிலான போக்குவரத்து தடைபட்டு வந்த நிலையில் இன்றைய தினம் நாடு பூராகவும் ஊரடங்கு சட்டம் தளர்த்ப்பட்டுள்ள நிலையில் மாவட்டங்களுக்கு இடையிலான போக்குவரத்து சேவைகள் யாவும் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளது

    அத்துடன் குறித்த பஸ் நிலையத்தின் நேரமுகாமையாளர் தனது கருத்தில்

    ஊரடங்குச் சட்டம் தளர்த்தப்பட்ட பின்பு கல்முனை பஸ் தரிப்பு நிலையத்தில் இருந்து மாகாண ரீதியாக தற்போது பஸ் சேவை ஆரம்பமாகியுள்ளது.இன்றைய தினம் யாழ்ப்பாணம் நோக்கி மீண்டும் சேவை ஆரம்பமாகி உள்ளது.நாளை கொழும்பு விமான நிலையம் நோக்கி மற்றுமொரு சேவை ஆரம்பமாக உள்ளது.இன்றிலிருந்து வெளி மாவட்டங்களுக்கான சேவைகள் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அளவில் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் எனினும் இன்றைய தினம் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ள குறித்த சேவையானது ஒவ்வொரு பிரதேசங்களுக்கும் ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு பஸ் சேவை இடம்பெறவுள்ளதாகவும், இது காலப்போக்கில் அதிகரிப்பதற்குரிய சாத்தியக் கூறுகள் காணப்படுவதாகவும் எனினும் பஸ் சேவையினை பெற்றுக் கொள்ளும் பொதுமக்கள் சுகாதார திணைக்களத்தினால் வெளியிடப்பட்டுள்ள சுகாதார நடைமுறைகளை பின்பற்றி தங்களின் பாதுகாப்பான பயணத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுமாறும் கேட்டுக் கொண்டுள்ளார்.எனவே பொதுமக்கள் ஒத்துழைப்பு வழங்கும் பட்சத்தில் எம்மால் சிறப்பான சேவையை வழங்க முடியும் என்றார்.

    WM-11-800x450.jpeg

    அத்தோடு உள்ளூர் சேவையில் ஈடுபடும் இலங்கை போக்குவரத்து பஸ் சேவையும் அதிகரிப்பதற்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருவதாகவும், பொதுமக்களின் போக்குவரத்தினை இலகுபடுத்தும் முகமாக உள்ளூர் சேவைகள் அதிகரிக்கப்படவுள்ளதாகவும் அவர் தெரிவித்தார்.

    இதே வேளை தனியார் பேருந்தும் அரச பேருந்து சேவை போன்று மட்டக்களப்பு, அம்பாறை, பொத்துவில், திருகோணமலை ஆகிய பிரதேசங்களுக்கான போக்குவரத்துச் சேவைகளை கல்முனை பேருந்து நிலையத்தில் இருந்து ஆரம்பித்துள்ளன. வழமையைவிட பொதுப் போக்குவரத்தை பயன்படுத்தும் பொதுமக்களின் விகிதம் மிக்கக்குறைந்து காணப்பட்டது.

    மேலும் கல்முனையில் பொதுப் போக்குவரத்தில் ஈடுபடும் மக்களுக்கு சுகாதார நடைமுறைகளைப் பின்பற்றுமாறு பொதுச்சுகாதாரப்பரிசோதகர்கள் விழிப்புணர்வு நடவடிக்கையில் ஈடுபட்டதுடன் பஸ் வண்டிகளில் பயணிக்கும் பயணிகளுக்கு முகக்கவசம் அணியுமாறும், பஸ்சில் சமூக இடைவெளியை பேணுமாறும் முகக்கவசம் அணியாது பஸ்சில் பயணிக்கவேண்டாம் எனவும் அறிவுறுத்தப்பட்டனர்

     

    http://globaltamilnews.net/2020/143656/


  14. சிறுமிகள் இருவரைத் துன்புறுத்தியவர் கைது…

    May 26, 2020

     

    குடத்தனையில் சிறுமிகள் இருவரை பாலியல் ரீதியாக துன்புறுத்திய குற்றச்சாட்டில் மூன்று பேர் தேடப்பட்டு வந்த நிலையில் ஒருவர் நேற்று பருத்தித்துறை காவற்துறையினரால் கைது செய்யப்பட்டுள்ளார்.

    வடமராட்சி கிழக்கு, குடத்தனை- பொற்பதியில் கடந்த மே 10ஆம் திகதி ஞாயிற்றுக்கிழமை பிற்பகல் 2 மணியளவில் பொது இடம் ஒன்றில் 16 மற்றும் 17 வயதுச் சிறுமிகள் இருவர் தமது ஆண் நண்பர்களுடன் கதைத்துக் கொண்டிருந்துள்ளனர். அங்கு வந்த மூவர், இளைஞர்கள் இருவரையும் அச்சுறுத்தி அவர்களை துரத்திவிட்டு, சிறுமிகள் இருவரையும் பாலியல் ரீதியாக துன்புறுத்தியிருந்தனர்.

    அதன் பின்னர் சிறுமிகள் இருவரையும் கட்டிவைத்துவிட்டு ஊரவர்களை அழைத்து தாக்கியுள்ளனர். சிறுமிகள் இருவரும் தமது நண்பர்களுடன் தகாத உறவில் இருந்தனர் என்று கூறி ருக்கு அந்த இளைஞர்கள் மூவரும் தகவல் வழங்கியிருந்தனர். சிறுமிகளை மீட்ட காவற்துறையினர் பருத்தித்துறை ஆதார வைத்தியசாலையில் சேர்த்தனர். சட்ட மருத்துவ பரிசோதனையில் சிறுமிகள் தமக்கு நடந்தவற்றை வாக்குமூலம் வழங்கியுள்ளனர்.

    சட்ட மருத்துவ பரிசோதனையை முன்னெடுத்த சட்ட மருத்துவ அதிகாரி கனகசபாபதி வாசுதேவா, சிறுமிகள் இருவரும் பாலியல் ரீதியாக துன்புறுதலுக்குட்படுத்தப்பட்டுள்ளனர் என்று அறிக்கை வழங்கியிருந்தார்.

    இதனையடுத்து சிறுமிகளை துன்புறுத்திய மூவரும் பருத்தித்துறை காவற்துறையினரால் தேடப்பட்டு வந்தனர். அவர்களில் ஒருவர் நேற்று மாலை கைது செய்யப்பட்டுள்ளார்.

    சந்தேக நபர் விசாரணைகளின் பின்னர் பருத்தித்துறை நீதிவான் நீதிமன்றில் முற்படுத்தப்படுவார்கள் என காவற்துறையினர் தெரிவித்தனர். அத்துடன் ஏனைய இருவரையும் தேடி வருவதாகவும் தெரிவித்தனர்

     

    http://globaltamilnews.net/2020/143649/


  15. 1 hour ago, தமிழினி said:

    மண்புழுவிற்கு பயம் என்றில்லை ஆனால் அவற்றை கண்டால் நான்  ஓடிவிடுவேன்....

    மற்றவர்களுக்கு சிரிப்பாக இருக்கும் நான் மண்புழுவை கண்டால் பாம்பை கண்ட மாதிரி ஓடுவது ஆனால் என்ன செய்வது நான் முயற்ச்சி செய்தும் அவற்றை கண்டால் அலறி அடிப்பதை மட்டும் மாற்றமுடியவில்லை. இந்த வியாதியால்  நானாக பூங்கன்றுகள் மரக்கறி கன்றுகள் நட்டு அழகு பார்க்க முடிவதில்லை :( 

     

    நீங்களுமா!

    ஊரில் 10 - 15 வரை மண்ணுக்குள் அளைந்து விளையாடியவர்கள் வெளிநாடு வந்தபின் மண்புழு, குட்டிச் சிலந்திகளுக்கெல்லாம் பயப்படுவதை என்னவென்று சொல்வது?

    அவுஸுக்கு ஒரு ஹொலிடே போய் எல்லா நட்டுவாக்காலியையும் பார்த்தால்தான் கிலி அடங்கும்🤪


  16. ‘இரத்தத்தின் கதை’-கதை 04 -‘பிள்ளைபிடிகாரர்’-போர்க்கால அனுபவக் குறிப்புகள்-அலெக்ஸ் பரந்தாமன்

    இரத்தத்தின் கதை

    எங்கும் அவலக்குரல்களும் அந்தரிப்பு நிகழ்வு களுமாக கடற்கரைப்பகுதி காட்சியளித்துக் கொண் டிருந்தது .உப்புநீர்க் கடலலைகளும் அன்று ஏனோ ஆர்ப்பரித்து எழாமல் அமைதியாகக் கிடந்தன.வீசும் காற்றும்கூட கள்ள உறக்கத்தையே கடைப்பிடித் தது. கதிரவன் மட்டும் உச்சிப்பொழுதில் தனது காங்கைகளை உக்கிரமமாக வெளிப்படுத்திக் கொண்டதில், காலடி மண்துகள்கள் கொதிநிலை கொண்டு தகித்தன.

    அதுவோரு கனத்தநாள்… என்பதை வெளிப்படுத்தும் முகமாக இராணுவத்தினர் தமது முனைகளில் இருந்து ஏவும் ஷெல்கள் பலவும், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக விண்ணதிரக் கூவியபடி… தரப்பாள் வீடுகளின்மேல் விழுந்து வெடித்துக் கொண்டிருந் தன. சிதறும் ஷெல்களில் இருந்து பரவும் ஈயத் துண்டுகள், ஏனைய தரப்பாள் கூரைகளையும், பாதுகாப்பற்ற மனிதர்களையும் துளையிட்டபடி… மறுபக்கமாகப் போய் விழுந்தன. சில தரப்பாள் வீடுகள் எரிகுண்டுகளின் நிமித்தம், தீப்பிடித்து எரியும் நிலையில்… அதை அணைப்பதற்கு ஆள்களற்று அதற்குள் இறந்து கிடந்தவர்களும் கருகிக் கொண்டிருந்தனர்.

    வன்னிப்போர்க்களமுனை அதிர்ந்து கொண்டிருந்தது. புதுக்குடியிருப்பையும் மாங்குளத்தையும் இணைக்கும் ஒட்டுசுட்டான் பிரதானவீதியில் மன்னாக்கண்டலுக்கும் கற்சிலைமடுவுக்கும் இடையே நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த மோதலில், இராணுவத்தரப்புக்கு புலிகள் பாரிய இழப்பினை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும்.அதனால்தான் என்னவோ அவர்கள் அன்றைய பகல்பொழுதினில், ஷெல்வீச்சுக்களை மிகவும் மூர்க்கத்தனமாக நடத்திக்கொண்டிருந்தார்கள்.

    ஷெல்கள் வந்து விழுவதும் அவை வெடித்துச் சிதறுவதும் ஓய்வதாக இல்லை. அதேவேளை, அவலக்குரல்களும் நின்றபாடாக இல்லை. பரமன் பதுங்குகுழிக்குள் மனம் இறுகிய நிலையில் இருந்தான். வெளியே உதவிகோரி அழைப்பவர்களின் குரல்கள் அவனது செவிகளில் வந்து விழுகின்றன. அவனால் எதுவும் செய்ய முடியாத நிலை. அவனுக்கு அக்கணத்தில் தனது உயிர் முக்கியமாக இருந்தது. ஆனால், அது சுயநலப்பாங்கானதல்ல. பாதுகாப்பற்ற… அதேசமயம் எந்தநேரத்திலும் எதுவும் நடந்துவிடக் கூடும்… என்ற அச்ச மனோநிலையில், யாரும் எவருக்கும் உதவிசெய்ய முடியாததாகவே இருந்தது. அவரவர் தங்களுக்கான இழப்பின் துயர்களை அவர்களே அழுதுகுளறி ஆற்றுப்படுத்த வேண்டியிருந்தது.

    தறப்பாள் வீடுகளுக்கு வெளியே ஆள்நடமாட்டம் வெகுவாகக் குறைந்திருந்த நிலையில், மனம் சலித்து வாழ்வின் விரக்திநிலைக்கு உச்சமாய் வந்துவிட்ட ஒருசிலரே “வருவது வரட்டும்…” என்ற மனப்பாங்குடன்ஆங்காங்கு உலாவிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஷெல்கள் தொடர்ந்தும் வெடித்துச் சிதறிக் கொண்டிருந்தன.

    ‘இண்டைக்கு என்ன நடந்தது? ஏன் இப்படிச் ஷெல்லுகளை அடிக்கிறாங்கள்…?’

    பரமனுக்குக் குழப்பமாக இருந்தது.

    “ஆமிக்காரருக்கு என்னவோ நடந்திட்டுது…”

    பதுங்குகுழிக்குள் பரமனோடு இருந்த ஒருத்தர், அங்கு நிலவிய மெளனத்தைக் கலைக்கும் முகமாக தனது மன எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

    “அதுக்காக இப்படியே ஷெல்லை அடிச்சுச் சனத்தைச் சாக்காட்டுறது…?”

    குழிக்குள் இருந்த குடும்பப் பெண்ணொருத்தி வார்த்தைகளால் பொரிந்து தள்ளிளாள்.

    பரமன் எதுவும் பேசவில்லை. மெளனமாக இருந்தான். அவனுக்குப் பக்கத்தில் அவனது மனைவி சப்பாணம் கட்டிய நிலையில் இருந்தாள். அவளது மடியில் அவர்களது குழந்தை வாயில் சூப்பியுடன் புறநிகழ்வுகள் எதுவும் அறியாது, தாயின் மார்போடு சாய்ந்திருந்தது.

    “போற போக்கைப் பார்த்தால், நிலமை மோசமாகும் போலைதான் கிடக்குது. ஆராச்சும் இப்படி நடக்குமெண்டு எதிர்பாத்தவையே! இது எங்கையோபோய் முட்டிமோதிப்போட்டு நிக்கும்தானே…. நிக்கட்டும்! ” கூறிக்கொள்கிறார் குழிக்குள் இருந்த இன்னொருத்தர்.

    அவர் கூறிய கருத்து சரியெனப்பட்டது பரமனுக்கு.

    எந்தவொரு செயல்களுக்கும் அது நன்மையோ தீமையோ ஒரு முடிவு என்பது உண்டு. அந்தச்செயல்களின் பாவ புண்ணியத்தைப் பொறுத்தே அதன் நன்மையும் தீமையும் அமைகின்றன. “நீ எதை விதைக்கிறாயோ அதை அறுவடை செய்யாமல் மதிப்பதில்லை…” என ஓர் ஆகமநூல் கூறுகின்றது. அப்படியானால், வன்னிப்போர்க்கள நிலைமையின் பலாபலன் தான் என்ன? இதன் அறுவடை நன்மையாக முடியுமா? அன்றித் தீமையாக முடியுமா?

    விடுதலைக்கான போராட்டம் திசைமாறிப் பயணிக்கும் போதே, அதன் இலக்கு ஒரு பூச்சியமாக மாறி, வெறும் புள்ளியாக முடிவுறப் போகுது… என்பதை மட்டும் பரமனால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அவனுக்கு இது ஏற்கனவே விளங்கிய விடயம்தான்.

    ஒருசிறு கைத்துப்பாக்கியில் இருந்து ஆரம்பிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் தமிழ் இனத்துக்கான விடுதலைப் போராட்டம், விலைமதிக்கமுடியாத ஆயுதங்களோடு வீங்கிப் பெருத்து நிற்கும் தருணத்தில், அப்போராட்டத்தை நிலை குலைப்பதற்காக முன்நகர்த்தப்படும் செயல்கள் தீவிரமடைந்து திசைமாறிப் பயணிப்பதையும் பரமனால் உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது.

    தெருவெங்கும் ‘பிள்ளைபிடிகாரர்’ உலாவத் தொடங்கிய போதே அவனது உள்ளுணர்வு ஏதோ ஒருவகையில் அவனை எச்சரித்துக் கொண்டிருந்தது. அவனும் இளவயதுடையவனாக இருந்தான். ஒரு குழந்தைக்குத் தந்தையாக… ஒரு பெண்ணுக்குக் கணவனாக… குடும்பப் பொறுப்புள்ளவனாக இருந்தான். களமுனைக்குத் தேவையான உடல்வாகு அவனிடமிருந்தது. இதனால், என்றாவது ஒருநாள், தானும் சிக்கல்களுக்கு உள்ளாகவேண்டிவரும்… என்பதை அவன் நன்கு உணர்ந்திருந்தான். அவன் நினைத்ததுபோலவே நடந்தும் விட்டது.

    புதுக்குடியிருப்புப் பிரதேசத்தில் விவசாயச் செய்கைக்கு பெயர்போனது முத்தையன்கட்டு எனும் கிராமம். இக்கிராமத்தில் தனக்குத் தெரிந்த ஒரு கமக்காரரிடம் மரவள்ளித்தடிகள் வாங்கிக் கொண்டு, தனது மிதிவண்டியில் ஒட்டுசுட்டான் வீதிவழியாக வந்து கொண்டிருந்தபோது இடைவழியில் மன்னாகண்டல் எனும் இடத்தில் வழிமறிக்கப்பட்டான்.

    பரமன் பதட்டமடையவில்லை. ‘ பிள்ளைபிடிகாரர்’ கேட்ட கேள்விகளுக்கு தக்கபதில்களை அவன் வழங்கினான். அவனிடமிருந்து சகல விபரங் களையும் உள்வாங்கிய அவர்கள், பலமணிநேரம் அவனைத் தடுத்து வைத்துவிட்டு, பொழுது மாலையானதும் வீடு செல்ல அனுமதித்தார்கள்.

    போராட்ட அமைப்பின் ஆரம்பகாலக் கொள்கைகள் சிதிலமடையத் தொடங்கின. மக்களின் முகங்களில் கேள்விக்குறிக்கான உணர்வு பரவத் தொடங்கியது. சிங்கள அரசின் பொருளாதாரத்தடைகளுக்கு மத்தியில், வாழ்வதா? அன்றிச் சாவதா? என்ற எண்ணப்பாங்கு மக்களின் மனங்களில் பரவ ஆரம்பித்தது. பகைவனைவிட நண்பனாகத் தோற்றம் காட்டிய பலரும் இறுதியில் துரோகிகளாக மாறிப்போனார்கள். ‘தாகத்தில்’ தவித்தவர்களுக்கு இறுதியில் உப்புக் கடல்நீரே வழங்கப்பட்டது. கருத்துக் கூற எவருக்கும் சுதந்திரம் இருக்கவில்லை. இது ஏன்? எதற்கு? என்ற எதிர்வினையாற்றவும் அதை எழுதவும் துணிவு எழவில்லை. எல்லோரும் உயிருக்குப் பயந்து ஊரோடு ஒத்தபடி ஓடிக் கொண்டிருந் தார்கள்.

    இறுதியில்… எல்லாவற்றையும் இழந்து ‘அம்மணமாகி’ நிர்க்கதியாய் நின்றார்கள். கையும் மனமும் வரண்டுபோயிருந்தன அவர்களுக்கு. வாழ்வதற்கு நிலம் இருந்தது. ஆனால், அவர்கள் வாழ முடியாதவர்களாக இருந்தார்கள். ஒரு குறுகிய நிலப்பரப்புக்குள் எங்கெல்லாமோ அலைந்து திரிந்து, ஓரிடத்தில் பல ‘உபத்திரவங்களுக்கு’ மத்தியில் வாழத்தலைப்பட்டார்கள். மாத்தளன் தொடக்கம் வட்டுவாகல்வரை பரந்திருந்த நிலவெளியானது, மனிதர்களால் மட்டுமன்றி, மலவெக்கையாலும்
    நிறைந்திருந்தது.

    உண்ண உணவில்லை… உழைத்து உண்ணத் தொழில் இல்லை… நோய்க்கு மருந்தில்லை… பிரச்சினைத்தீர்க்க தலைமைக்கு வழி தெரியவில்லை… இந்த நிலையிலும், ” தூக்குங்கள் துப்பாக்கி… துணிந்துவிட்டால் எவன்பாக்கி…” என்ற பிரசார வாடையும் குறையவில்லை. இந்த வலிமிகுந்த வாழ்வியலுக்குள் மேலும் ஊடுவத் தொடங்கினார்கள் ‘ பிள்ளைபிடிகாரர்கள்’

    எங்கும் ஒரே அவலக்குரல்கள்… ஒருபுறம் இராணுவத்தினரின் ஷெல்லடிகள்…மறுபுறம் விமானப் படையினரின் குண்டு வீச்சுகள்… இவைகளுக்கு நடுவில், அவலத்தைச்சுமந்து வந்தோரின் அல்லாடும் வாழ்வியலை மேலும் அச்சுறுத்தி. சிதைத்துக் கொண்டிருந்தது வன்னிப் போர்க்கள அரசியலும் போராட்டமும்.

    சுமார் ஒருமணித்தியாலம்வரை பதுங்கு குழிக் குள் குந்திக்கொண்டும், சப்பாணம் கட்டிக்கொண் டும் இருந்ததால், பரமனுக்கு மேற்கொண்டும் அதற்குள் இருக்க முடியவில்லை. இராணுவத் தினரின் ஷெல்வீச்சுக்களும் சற்று தணிந்திருந்த நிலையில், தூரத்தில் எங்கேயோ பாரிய வெடியொலிகள் கேட்டவண்ணமிருந்தன.

    “சரி ஒருக்கா வெளியிலை தலையை நீட்டிப் பார்ப்பம்…” என்று ஒருவர் கூறியபடி… ‘ L ‘வடிவத்தி
    லான அந்தப்பதுங்குகுழியின் முன்பகுதியில் இருந்த ஒருத்தர், தவழ்ந்தநிலையில்… மெல்ல வெளியே வந்தார். அவரைத் தொடர்ந்து மற்றவர்களும் ஒவ்வொருத்தராக வெளியே வந்தார்கள்.

    பரமனும் தன் மனைவி பிள்ளையுடன் வெளியே வந்தான். கடற்காற்று தன்னில் குளிர்மையைச் சுமந்து வந்து அவன் முகத்தில் பட்டென அறைந்து விட்டுச் சென்றது. அந்தவலி மனதுக்கும் உடலுக்கும் சுகமளிப்பதாக இருந்தது அவனுக்கு.

    ஷெல்கள் விழுந்து வெடித்த இடங்களில் தரப்பாள் வீடுகள் அலங்கோலமாகக் கிடந்தன. அதனுள் மனித உடலங்கள்… எங்கும் ஒரே இரத்தச் சிதறல்கள்… சதைத்துண்டங்கள்… உறவுகளைப் பறிகொடுத்தவர்களின் சாபவார்த்தைகள்… அந்தச் சாப வார்த்தைகளுக்குள் சிங்கள அரசும் இயக்கத்தின் தலைமையும் சின்னாபின்னமாகிக் கொண்டிருந்தன.

    மரணத்தை நோக்கி அடுத்தது யார்…? எவர்…? எங்கு…? என்ன வடிவத்தில்…? என்ற வினாக் களுக்கு எவருக்கும் விடை தெரியவில்லை. இருப்பினும், அவரவர் தங்கள் வாழ்வியக்கச் செயற்
    பாட்டினுள் உள்நுழைந்து… மீண்டும் இயங்க ஆரம்பித்தனர்.

    சற்று தூரத்தே ஒருமித்த அவலக் குரல்கள்… ஒலித்து வருவதைப் பரமன் அவதானித்தான். தனது தரப்பாள் கொட்டிலைவிட்டு நகர்ந்து, இடதுபக்கமாக சில அடிதூரம் நடந்தவன்… எதிரே வரும் சனக்கூட்டத்தைக் கண்டு திகைத்து நின்றான்.

    ஆண்கள் மற்றும் பெண்களாக… ஆறேழுபேரு க்கு மேற்பட்டவர்கள் வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
    அவர்களில் ஒருவர் ஒருசிறு பொதியைச் சீலைத் துணிகளால் சுற்றிக்கட்டிய நிலையில், அதைத் தூக்கிக் கொண்டு, கும்பிமணலினுள்நடக்க முடியாத நிலையிலும், ஓடிவந்து கொண்டிருந்தார்.
    அவரைத் தொடர்ந்து… ஏனையோர் குளறியபடி வந்தபடியிருக்க, அவர்களில் ஒரு பெண்னின் கைகளில் சிறு குழந்தையொன்றின் தலை. அதன் முகமெங்கும் இரத்தச் சிதறல்கள். குளறிவந்த கூட்டம் அவனைக் கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தது.

    பரமனின் தலைக்குள் கிபிர் விமானத்தின் மிகையொலி போன்ற உணர்வு… கண்கள் இருட்டிக் கொண்டு வருவதை அவன் உணர்ந்தான். தனக்கு ஏதோ நேரப்போவதை அவனால் ஊகிக்க முடிந்தது. அப்படியே அந்த இடத்தில் குந்திக் கொண்டான். இராணுவத்தினரால் ஏவப்பட்ட ஷெல் வீச்சுக்களின் அறுவடையின் ‘ஒரு பகுதி’ அதுஎன்பதை அவனால் விளங்கிக்கொள்ள முடிந்தது.அதேநேரம் அவனைக் கடந்து சென்ற அவல ஒலிகளும் காற்றில் தேய்ந்த படி…மறைந்து கொண்டிருந்தன.

    அலெக்ஸ் பரந்தாமன்-இலங்கை

    அலெக்ஸ் பரந்தாமன்

    அலெக்ஸ் பரந்தாமன்

     

    https://naduweb.com/?p=12469


  17. சிறப்புக் கட்டுரை: உலகின் எதிர்காலம்: அனைவருக்கும் குறைந்தபட்ச மாத வருவாய்

    spacer.png

    ராஜன் குறை

    காங்கிரஸ் கட்சி கடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் ஒரு புரட்சிகரமான வாக்குறுதியைக் கொடுத்தது. அது வறுமையில் இருப்பவர் அனைவருக்கும் குறைந்தபட்ச மாத வருமானமாக 6,000 ரூபாய் தருவதாகச் சொன்னது. இந்த வாக்குறுதி அவர்களை ஆட்சிக் கட்டிலில் அமர்த்தியிருக்க வேண்டும். ஆனால், தேர்தலுக்குக் குறைந்த நாட்களுக்கு முன்னர் இதை அறிவித்ததாலும், கட்சியினரால் மக்களிடையே இந்தப் புரட்சிகர திட்டத்தை விளக்கச் சொல்லி பிரச்சாரம் செய்ய முடியாததாலும் நியாயமான அளவு மக்கள் ஆதரவு கிடைக்கவில்லை. எதிர்முனையில் நரேந்திர மோடி அரசு வருடம் 6,000 ரூபாயை மூன்று தவணைகளாகத் தருவதாக அறிவித்து, முதல் தவணையை உடனே நூறு நாள் வேலைத்திட்டத்தில் பதிந்தவர்களுக்குக் கொடுத்தது. நாளைக்குக் கிடைக்கும் பலாக்காயை விட இன்றைக்குக் கிடைக்கும் கிளாக்காய் மேலானது என்றும் மக்கள் கருதியிருக்கலாம்.

    காங்கிரஸ் கட்சி தன்போக்கில் குருட்டாம்போக்கில் இந்தத் திட்டத்தை அறிவிக்கவில்லை. நோபல் பரிசு பெற்ற பொருளாதார நிபுணர் அபிஜித் பானர்ஜி, உலகப் புகழ்பெற்ற பொருளாதார அறிஞர் தாமஸ் பிக்கெட்டி ஆகியோரை கலந்தாலோசித்துதான் அறிவித்தது. உலக பொருளாதார சிந்தனையில் இந்தத் திட்டம் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனை எனலாம். இது ஒரு சோஷலிச திட்டமாக இருந்தாலும், முதலீட்டியத்துக்கு எதிரானது அல்ல. இது தேசத்தின் பொருளாதாரத்தை வலுப்படுத்தும் என்றுதான் இதை ஆதரிப்பவர்கள் கருதுகிறார்கள்.

     

    இது சாத்தியம் என்றால், தேர்தலுக்குப் பிறகாவது பாரதீய ஜனதா கட்சி இதைத் தங்கள் திட்டமாக நடைமுறை படுத்தியிருக்கலாமே என்று தோன்றுவது இயல்பு. அவர்கள் செய்யவில்லை. அதைவிட முக்கியமான பிரச்சினை, கொரோனா தொற்று ஏற்பட்டு தேசிய அளவில் ஊரடங்கு அமலாகி, யாரும் வேலைக்குச் செல்ல முடியாமல் உற்பத்தி மொத்தமாக முடங்கியது. அப்போது பல பொருளாதார வல்லுநர்களும், முன்னாள் நிதியமைச்சர் ப.சிதம்பரமும் வறிய மக்களுக்கு, 13 கோடி குடும்பங்களுக்கு, மாதம் 5,000 ரூபாய் தரச்சொன்னார். ஆனால், மத்திய அரசு இதை காதில் வாங்கவே இல்லை. இரண்டு மாதங்களாக ஊடகங்களில் இது பலராலும் வலியுறுத்தப்பட்டாலும் மத்திய அரசு அசைந்துகொடுப்பதாக இல்லை. இந்த வாரம் எதிர்க்கட்சிகளெல்லாம் சேர்ந்து மீண்டும் இந்தக் கோரிக்கையை வலியுறுத்தியுள்ளன. காது கேளாத குடியரசாக மாறிவிட்ட இந்திய அரசு கவலையே படுவதில்லை. பாசிச மனோபாவத்தில் மக்கள் மீது இரக்கமற்றுப் போவது ஒருபுறம் இருக்க, பிற்போக்குவாத சிந்தனையில் அரசு சிக்கிக் கொண்டிருப்பதால் மாறி வரும் உலக சிந்தனையை புரிந்துகொள்ளவும் மறுக்கிறது எனலாம்.

    மாறிவரும் உலக சிந்தனை

    பொருளாதார சிந்தனையில் எளிமையாகச் சொன்னால் இரண்டு முனைகள் உள்ளன. ஒன்று, சந்தையே பொருளாதாரத்தைத் தீர்மானிக்கும் என்பது. மற்றொன்று, அரசு பொருளாதாரத்தைத் தீர்மானிக்கும் என்பது. எந்த அளவு அரசு தலையிடலாம், எப்போது தலையிடலாம் என்று தொடர்ந்து விவாதம் இருக்கும். இதற்கு ஓர் உவமை என்னவென்றால், நாடக இயக்கத்தில் உருவாகும் இருவிதமான அணுகுமுறைகள். சில இயக்குநர்கள் நடிகர்களை அதிகம் கட்டுப்படுத்துவார்கள்; தன்னுடைய கற்பனைக்கு ஏற்றபடி நடிக்கச் சொல்வார்கள். சில இயக்குநர்கள் கதாபாத்திரத்தை விளக்கிய பிறகு நடிகர்களாக அவர்கள் கற்பனைக்கு ஏற்றபடி நடிப்பதை விரும்புவார்கள். மிகவும் அவசியம் என்றால் மட்டும் தலையிடுவார்கள். இரண்டு வகையான அணுகுமுறையிலும் இயக்குநர்தான் நாடகத்தை உருவாக்குவார். அதேபோல சந்தைப் பொருளாதாரமோ, அரசு கட்டுப்பாட்டு பொருளாதாரமோ அரசுதான் சூத்ரதாரி. அதுதான் அனைத்து தேசிய சொத்துகளுக்கும் உடமையாளர் என்பதால் ஆகப்பெரிய பொருளாதார சக்தி. ஆனால், தாராளவாத சிந்தனையில் சந்தையில் தனியார் உற்பத்தியாளர்கள், வர்த்தகர்கள் எடுக்கும் முடிவுகளில் அரசு தலையிடக் கூடாது. தவிர்க்க முடியாத சூழ்நிலையில்தான் தலையிடலாம். அரசு கட்டுப்பாட்டு பொருளாதாரத்தில் அரசு உற்பத்தி, விநியோகம், வர்த்தகம், விலை நிர்ணயம் என பலவற்றையும் கட்டுப்படுத்தும். குறிப்பாக ஏற்றுமதி, இறக்குமதி கொள்கை அரசின் வசம் இருப்பதால், முற்றிலும் சுதந்திரமான சந்தை என்பது எந்த நாட்டிலுமே சாத்தியமில்லை எனலாம்.

    ஆனால், இதனுடன் இணைந்த மற்றோர் அம்சம் வரிவிதிப்பு. அரசின் வருவாய் என்பது இதில்தான் அடங்கியுள்ளது. யாருக்கு அதிக வரி விதிப்பது, எந்த பொருளுக்கு அதிக வரிவிதிப்பது என்று அரசு தீர்மானிப்பதால் சந்தை அந்த விதத்திலும் அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது.

    உற்பத்தியாளரா? நுகர்வோரா?

    தனது சந்தைக் கட்டுப்பாடுகள், வரி விதிப்புகள் ஆகியவற்றின் மூலம் அரசு உற்பத்தியாளர்களை ஆதரிக்க முடியும். அல்லது நுகர்வோரை ஆதரிக்க முடியும். நவ தாராளவாத சிந்தனையில் உற்பத்தியாளர்களை, கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களை ஆதரிப்பதும், அவர்களுக்கு வரிச்சலுகைகள் நிறையத் தருவதும் உற்பத்தியை அதிகரிக்க உதவும் என்பது முக்கிய நம்பிக்கை. இந்த சிந்தனையில் நுகர்வோருக்கு நிறைய கடன் அளிக்கலாம். அந்த கடனும், கடன் கொடுத்தவருக்கு ஒரு சொத்து போலத்தான். தன்னிடம் உள்ள கடன் பத்திரங்களை அடகு வைக்கலாம்.

    எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது. கிரெடிட் கார்டுகள் எனப்படும் கடன் அட்டைகள் பழக்கத்துக்கு வந்தபோது, வங்கிகளிலிருந்து தொலைபேசி செய்து கிரெடிட் கார்டு வேண்டுமா என்று கேட்பார்கள். அது வியப்பாக இருந்தது. ஏனெனில் நாம்தான் தேவை ஏற்பட்டால் போய் கடன் கேட்பது வழக்கம். கடன் கொடுப்பவர்கள் யாரும் நம்மைக் கூப்பிட்டு, துரத்தி, வற்புறுத்தி கடன் கொடுத்தது கிடையாது. இந்தக் கடன் அட்டை வங்கிகள்தான் அவ்வாறு செய்யத் தொடங்கின.

     

    உற்பத்தியாளருக்கு நிறைய சலுகைகள் கொடுத்து, அவர்கள் லாபத்தை அதிகரித்து ஊக்கப்படுத்தி உற்பத்தியைப் பெருக்க வேண்டும். மக்களுக்குக் கடன் கொடுத்து அவர்கள் உற்பத்தியாகும் பொருட்களை வாங்கி நுகரச் சொல்ல வேண்டும். இதுதான் நவதாராள கொள்கை எனலாம். இதில் ஒரு சிக்கல் எழுந்தது. அது என்னவென்றால், கடன் வாங்கியவர்கள் திருப்பித் தராவிட்டால்? கடன் வழங்கு நிறுவனங்கள் தங்கள் இலக்கை பூர்த்தி செய்ய தகுதியற்றவர்களுக்குக் கடன் கொடுத்துவிட்டால்? அதுதான் 2008இல் அமெரிக்காவில் நடந்தது. ஏராளமான வாராக்கடன்களால் நிதி நிறுவனங்களும், வங்கிகளும் மூழ்கத் தொடங்கின. சீட்டுக்கட்டு அடுக்கு கலைவதைப்போல பொருளாதாரம் சரியத் தொடங்கியது. அரசுதான் தலையிட்டு பெருமளவு பணத்தை நிறுவனங்களுக்கு, வங்கிகளுக்கு அளித்து பொருளாதாரச் சரிவை தடுத்தது.

     

    நுகர்வோருக்குக் கடன் தராமல் உற்பத்தியாளர்களுக்கு ஊக்கமளித்து உற்பத்தியைப் பெருக்கினால் யார் பொருள்களை வாங்குவார்கள் என்பது கேள்வியாகிறது. அது பெரும் பொருளாதார மந்த நிலையை தோற்றுவிக்கிறது. பிரதமர் மோடியின் தடாலடி பணமதிப்பிழப்பு நடவடிக்கைக்குப் பிறகு இந்தியாவில் வாங்கும் சக்தியும், விருப்பமும் குறைந்து விட்டது என்றும், அதனால் அலை அலையாக விற்பனையில் தேக்கம் ஏற்பட்டு கார் விற்பனையாளர்கள் எல்லாம்கூட தற்கொலை செய்துகொள்ளும் அளவு சென்றது நினைவிருக்கும்.

    அனைவருக்கும் குறைந்தபட்ச மாத வருவாய்

    இந்த நிலையில்தான் ஒரு புதிய சிந்தனை பிறக்கிறது. அரசே நலிவுற்ற மக்கள் அனைவருக்கும் மாத வருவாய் அளித்துவிடுவதுதான் அது. வேலையற்ற பட்டதாரிகளுக்குச் சிறிய ஊதியம் கொடுப்பது போல, முதியோர் பென்ஷன் போல அரசே ஏழைக் குடும்பங்களுக்கான குறைந்தபட்ச மாத வருவாயைக் கொடுத்துவிட வேண்டும். சமீபத்தில் ப.சிதம்பரம் சொன்ன கணக்கு 13 கோடி குடும்பங்களுக்கு மாதம் ரூ.5,000 என்பதாகும். ஒரு குடும்பத்தில் நான்கு பேர் என்று வைத்துக்கொண்டால் 50 கோடி பேர் இந்தத் திட்டத்தில் பயனடைவார்கள்.

    இதனால் அரசுக்கு என்ன நன்மை என்பதுதான் கேள்வி. எல்லோரும் அந்த 5,000 ரூபாயை வாங்கிக்கொண்டு போய் வீட்டில் பூட்டி வைக்கப்போவதில்லை. ஏழை மக்கள் மொத்த பணத்தையும் அத்தியாவசிய பொருட்கள் வாங்குவதில்தான் செலவு செய்வார்கள். அதனால் வர்த்தகம் பெருகும். அந்த வர்த்தகத்தால் பலன் அடைபவர்கள், அவர்களுக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்குவார்கள். அப்படியே அது மேலே சென்று வெறும் லட்சக்கணக்கானவர்கள் வாங்கும் கார்கள் வரை செல்லும். மொத்தமாக பொருளாதார நடவடிக்கைக்கு உயிர் கொடுத்தது போலாகும். அதே நேரம் ஏழை மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்ததாகவும் ஆகும்.

     

    கொரோனா தாக்கத்துக்குப் பின் ஏற்படும் மந்த நிலையைச் சமாளிக்க உலகம் இந்தத் திசையில்தான் பயணிக்கும் என்று சொல்கிறார் ரட்கர் ப்ரெக்மன் என்ற இளம் ஆய்வாளர். இவர் Utopia for Realist என்ற நூலில் Universal Basic Income என்ற தத்துவத்தை வலுவாக ஆதரித்து எழுதியுள்ளார். பணக்காரர்களின் கரங்களை வலுப்படுத்தி உற்பத்தியைப் பெருக்கும் நவ தாராளவாத சிந்தனையின் காலம் முடிந்துவிட்டது என்கிறார். கொரோனா வைரஸால் வீழும் பொருளாதாரத்தை மீட்க நிச்சயம் உலகம் பல புதிய சிந்தனைகளைப் பரிசோதிக்கும் என்றும், அப்போது தாமஸ் பிக்கெட்டி போன்றவர்கள் பேசிவரும் சோஷலிஸ சிந்தனைகளே முக்கிய சிந்தனைகளாக மாறும் என்கிறார்.

    தமிழகப் பொருளாதார சிந்தனையாளர் ஜெயரஞ்சன் முதல், ரகுராம் ராஜன் போன்றவர்களும்கூட இணைந்து இந்த ஒரு கருத்தைத்தான் வலியுறுத்துகிறார்கள். மக்கள் கையில் பணம் போய்ச்சேராமல் பொருளாதாரத்தை மீட்க முடியாது. இந்தப் புதிய அணுகுமுறையை ஏற்க முடியாமல் பழைய சிந்தனைகளிலேயே மாட்டிக்கொண்டுள்ளது மத்திய அரசு.

    தேர்தல் வந்தால் அம்பானி, அதானி எல்லாம் பிரச்சாரத்துக்குக் காசு கொடுப்பார்கள். அதை செலவு செய்து ஜெயிக்கலாம் என்று நினைப்பதைவிட, ஏழை மக்களுக்குக் குறைந்தபட்ச மாத வருவாய் வழங்கினால் அவர்கள் ஓட்டுப்போடுவார்களே என்பதற்காகவாவது மோடியின் பாஜக அரசு இந்தப் புதிய சிந்தனையை பரிசீலிக்க வேண்டும்.

     

    ஏழை மக்கள் வருவாயின்றி வறுமையில் ஆழ்ந்தால், அடித்தளம் தகர்ந்தால் சரியும் உயரமான கட்டடம் போல, பொருளாதாரக் கட்டுமானமே மெல்லச் சரியும். அதனால்தான் அடித்தளத்தை வலுப்படுத்துவது அவசியம். புதிய சிந்தனை உலகெங்கும் வெற்றி பெறட்டும் என்று கூறுவதைத் தவிர வேறென்ன சொல்ல முடியும்.


    https://minnambalam.com/k/2020/05/25/8

     


  18. கவுண்டமணி பிறந்தநாள்: அறியப்படாத தகவல்கள்!

    spacer.png

    தமிழ் சினிமாவில் நகைச்சுவை கவுண்டமணிக்கு முன்பு, பின்பு என பிரித்து பார்ப்பது தவிர்க்க முடியாதது. என்.எஸ்.கிருஷ்ணன், டி.எஸ்.பாலையா, நாகேஷ், சுருளிராஜன் என நகைச்சுவை சிகரங்கள் இருந்தனர். நடிகர் கவுண்டமணி பிரவேசத்திற்கு பின் கவுண்டமணி - செந்தில் என பிரிக்க முடியாத காமெடி கூட்டணி தமிழ் சினிமாவில் அழுத்தமாக தடம் பதித்து ஆதிக்கம் செலுத்தியது. நடிகர் கவுண்டமணியின் பிறந்தநாள் இன்று(மே 25).

    அவரை பற்றிய சுவாரஸ்யமான தகவல்கள் 25:

    1. ‘சுப்பிரமணி’யாக கவுண்டமணி பிறந்தது உடுமலைப்பேட்டைக்கு அருகில் உள்ள வல்லக்கொண்டபுரம்!

    2. கவுண்டமணிக்குப் பெரிய படிப்பெல்லாம் இல்லை. ஆனால், பேச்சில் ரஜனீஷின் மேற்கோள்கள் தெறிக்கும். ‘பார்த்தால் காமெடியன், படிப்பில் அறிவாளி’ என்பார் இயக்குநர் மணிவண்ணன்!

     

    3. பாரதிராஜாதான் ‘கவுண்டமணி’ எனப் பெயர் மாற்றினார். ’16 வயதினிலே’தான் அறிமுகப் படம்!

    4. அம்மாவை ‘ஆத்தா’ என்றுதான் ஆசையாக அழைப்பார். வீட்டைத் தாண்டினால் ஆத்தா காலடியில் கும்பிட்டுவிட்டுத்தான் நகர்வார். மனைவி பெயர் சாந்தி. இரண்டு மகள்கள். செல்வி, சுமித்ரா. முதல் பெண்ணின் திருமணத்தின்போதுதான் அவருக்கு இரண்டு குழந்தைகள் என்கிற விவரமே தெரிய வந்தது. அவ்வளவு தூரம் மீடியா வெளிச்சம் படாமல் இருப்பார்!

    5. கவுண்டமணியை நண்பர்கள் செல்லமாக அழைப்பது ‘மிஸ்டர் பெல்’ என்று. கவுண்டமணியே நண்பர்களைப் பட்டப் பெயர் வைத்துத்தான் கூப்பிடுவார். அவை யாரையும் புண்படுத்தாது. நகைச்சுவையாக மட்டுமே இருக்கும். ஆரம்ப கால நண்பர் மதுரை செல்வம் முதல் அனைவரிடமும் இன்று வரை நட்பினைத் தொடர்ந்து வருகிறார்!

     

    6. மிகப் பிரபலமான கவுண்டமணி – செந்தில் கூட்டணி இணைந்தே 450 படங்களுக்கு மேல் நடித்து இருக்கிறார்கள். இது ஓர் உலக சாதனை!

    7. இவர் மட்டுமே 750 படங்களுக்கு மேல் நடித்திருக்கிறார். இதில் ஹீரோவாக மட்டும் நடித்த படங்கள் 12.

    8. கவுண்டமணிக்குப் பிடித்த நிறம் கறுப்பு. எந்நேரமும் அந்த நிறம் சூழ இருந்தால்கூட ‘சரி’ என்பார். ‘இங்கிலீஷ் கலருடா ப்ளாக்!’ என்பவர், எங்கே போவதென்றாலும் ஜீன்ஸ்-கறுப்பு நிற பனியன் அணிந்துதான் செல்வார்!

     

    9. உணவு வகைகளில் ரொம்பக் கண்டிப்பு. ‘பசி எப்போதும் அடங்காத மாதிரியே சாப்பிடுங்கப்பா’ என நண்பர்களுக்கு அறிவுறுத்துவார். பக்கா சைவம்!

    10. திருப்பதி ஏழுமலையான்தான் கவுண்டமணி விரும்பி வணங்கும் தெய்வம். நினைத்தால் காரில் ஏறி சாமி தரிசனம் செய்து திரும்புவார். வாராவாரம் நடந்த தரிசனத்தை இப்போதுதான் குறைத்திருக்கிறார் கவுண்டர்!

    11. சினிமா உலகில் அவருக்குப் பெரிய நட்பு வட்டம் கிடையாது. ஆனாலும் சத்யராஜ், அர்ஜுன், கார்த்திக் ஆகிய மூவரிடமும் நெருக்கமாகப் பழகுவார்!

    12. கவுண்டமணிக்குப் பிடித்த நகைச்சுவை நடிகர் சுருளிராஜன்தான். அவரின் நகைச்சுவைபற்றி அவ்வளவு பெருமிதமாகப் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டே வயிறு வலிக்கச் சிரித்து வரலாம்!

    13. புகைப் பழக்கம் அறவே கிடையாது. வெளியே விழாக்கள், பார்ட்டிகள், பிறந்த நாள் நிகழ்ச்சிகள் என எதிலும் கலந்துகொள்கிற வழக்கம் கிடையாது. தனிமை விரும்பி!

    14. ஓஷோவின் புத்தகங்களுக்கு ரசிகர். அதே மாதிரி ஹாலிவுட் படங்களைத் தவறாமல் பார்த்து, நல்ல படங்களை நண்பர்களுக்குச் சிபாரிசும் செய்வார்!

    15. கவுண்டரின் தி.நகர் ஆபீஸுக்குப் போனால் சின்ன வயதுக்காரராக இருந்தாலும் எழுந்து நின்று கைகூப்பி வணக்கம் சொல்வார். நாம் அமர்ந்த பிறகுதான் அவர் உட்கார்ந்து பேச்சை ஆரம்பிப்பார்!

    spacer.png

    16. கவுண்டருக்கு எந்தப் பட்டங்களும் போட்டுக்கொள்ளப் பிடிக்காது. ‘என்னடா, சார்லி சாப்ளின் அளவுக்கா சாதனை பண்ணிட்டோம். அவருக்கே பட்டம் கிடையாதுடா!’ என்பார்.

    17. ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் நிச்சயம் பெருமாள் கோயில் தரிசனமும் விரதமும் உண்டு!

    18. ஷூட்டிங் இல்லை என்றால், எப்பவும் சாயங்காலம் உட்லண்ட்ஸ் டிரைவ் இன் ஹோட்டலின் முன்பு கவுண்டரைப் பார்க்கலாம். இப்போது நண்பர்களைச் சந்திப்பது ஆபீஸ் மொட்டை மாடியில் மாலை நடைப் பயிற்சியின்போதுதான்!

    19. கார்களின் காதலன் கவுண்டர். 10 கார்களை வைத்திருக்கிறார். நெரிசல் நிரம்பிய இடங்களுக்கு சின்ன கார். அகல சாலைகள் உள்ள இடங்களுக்குப் பெரிய கார்களை எடுத்துச் செல்வார். ‘நம் சௌகர்யம் பார்த்தா பத்தாது… ஜனங்க நடமாட சௌகர்யம் கொடுக்கணும்’ என்பார்!

    20. எண்ணிக்கையில் அடங்காத வாட்ச், கூலிங்கிளாஸ் கலெக்ஷன் வைத்திருக்கிறார். நடிக்க ஆரம்பித்த காலத்தில் இருந்தே வந்த பழக்கம் இது!

    21. டுபாக்கூர் சாமியார்களைப் பயங்கரமாகக் கிண்டல் செய்வார். ‘மனிதனாகப் பிறந்தவர்களைத் தெய்வமாகச் சித்திரிப்பது ஏமாற்றுவேலை’ என்பார். நமக்கும் கடவுளுக்கும் சாமியார்கள் மீடியேட்டரா எனச் சாட்டை வீசுவார். ஆனாலும், தீவிர கடவுள் நம்பிக்கை உடையவர்!

    22. கவுண்டருக்கு, அவர் நடித்ததில் பிடித்த படங்கள் ‘ஒண்ணா இருக்கக் கத்துக்கணும்’ ‘வரவு எட்டணா செலவு பத்தணா’, ‘நடிகன்’. ‘அட… என்னடா பெருசா நடிச்சுப்புட்டோம், மார்லன் பிராண்டோவா நானு’ என சுய எள்ளலும் செய்துகொள்வார்!

    23. ‘மறக்க வேண்டியது நன்றி மறந்தவர்களை, மறக்கக் கூடாதது உதவி செய்தவர்களை’ என அடிக்கடி குறிப்பிடுவார். ஒருவரை எதிரி என நினைத்துவிட்டால் அவர்களை அப்படியே புறக்கணித்துவிடுவார். ஆனால், நண்பர்கள் கோபித்தாலும், அவரே சமாதானத்துக்குப் போவார்!

    24. 2010-ல் மாரடைப்பு ஏற்பட்டு மருத்துவமனையில் சேர்ந்து, சிகிச்சைக்குப் பிறகு குணமானார் கவுண்டர். அப்போது மருத்துவமனைக்கு உலகம் முழுவதிலும் இருந்து வந்த போன் கால்கள், இ-மெயில்கள் கணக்கில் அடங்காதவை. அதைப்பற்றிப் பேசினால் சிரிப்பு அரசனின் கண்களில் நீர் சுரக்கும்!

    25. ஒரே ஒரு தடவைதான் வார ஏடொன்றில் மிக நீண்ட பேட்டி ஒன்று அளித்திருக்கிறார். மற்றபடி பேட்டி, தொலைக்காட்சி நேர்காணல் என எதிலும் தலை காட்டியது இல்லை!

     

    https://minnambalam.com/entertainment/2020/05/25/40/goundamani's-birthday-special


  19. நஞ்சு - ஜெயமோகன்

    Fantasy-fantasy-girl-wallpaper-digital-art-flower-pitcher-poison-ivy-girl-353257-915x515.jpg

    நேரில் சந்தித்தால் அக்கணமே கையில் கிடைத்த பொருளால் அடித்து அங்கேயே கொன்றுவிடவேண்டும் என்று நினைத்திருக்கும் ஒரு பெண். அவளை ஓடும் பஸ்ஸில் இருந்து எதிரே செல்லும் பஸ்ஸில் பார்த்தேன். ஊட்டி சென்றுகொண்டிருந்தேன். இறங்கிய பஸ் ஒன்று வளைந்து ஒதுங்கி என் பஸ்ஸுக்கு இடம் கொடுத்தது. அந்த பஸ் என்னை கடந்துசென்றபோது ஒரு கணம் மிக அருகே அவள் வந்து அப்பால் சென்றாள்.

    என் மனம் படபடத்தது. செத்தவன்போல கைதளர்ந்து அப்படியே அமர்ந்துவிட்டேன். பஸ் மேலேறிச் சென்றது. என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் ஏதேதோ எண்ணங்களுடன் இருந்தேன். பின்னர் எண்ணியபோது அந்த எண்ணங்களெல்லாமே விசித்திரமாக இருந்தன. நான் எழுந்து சன்னல்வழியாக வெளியேறி அந்த பஸ்ஸை துரத்திக்கொண்டு பறந்து, ஆம் பறந்து, அதை அடைந்து உள்ளே நுழைந்து அவளருகே சென்றேன். மூன்றுமுறை வேறுவேறு கோணங்களில் அது நிகழ்ந்த பிறகுதான் நான் எழுந்து நின்றேன்.

    “என்ன சார்?” என்று கண்டக்டர் கேட்டார்.

    அப்போதுதான் அங்கே இறங்கினாலும் நான் செய்வதற்கொன்றும் இல்லை என்று தெரிந்தது. அந்த இடம் நடுக்காடு. அங்கே இறங்கினால் எப்படி கீழிறங்கிச் செல்லும் பஸ்ஸை தொடர்ந்து செல்லமுடியும்?

    “ஒண்ணுமில்லை” என்றபடி அமர்ந்தேன். கைவிரல்களை நெரித்தபடி உதடுகளை கடித்தபடி இருக்கை முனையில் அமர்ந்திருந்தேன். ஊட்டிமலைப் பாதையில் பஸ் எத்தனை மெதுவாகச் செல்லும் என்று அப்போதுதான் அறிந்தேன். மிகமிக மெல்ல அது சுழன்றுகொண்டிருந்தது. சில இடங்களில் முன்னால் சென்றபின் மீண்டும் பின்னால் வந்தது. உறுமியும் இருமியும் முனகியும் சீறியும் முன்சென்றது. அதிலிருந்து பொசுங்கிய டீசலின் கெட்டவாடை எழுந்தது.

    அடுத்த ஸ்டாப்பிங் எது? அங்கே ஒரு டாக்ஸி கிடைக்குமா? அங்கே டாக்ஸி உண்டா என்று பார்த்தபின் இறங்கவேண்டும். பார்க்காமல் இறங்குவதில் அர்த்தமில்லை. ஆனால் ஆட்டோ இருந்தால்கூட இறங்கிவிடலாம். டாக்ஸி கிடைக்கும் இடம் வரை ஆட்டோவில் செல்லலாம்.

    நான் எல்லா வியூகங்களையும் வகுத்துவிட்டேன். பஸ் சீறியபடி நின்றபோது எழுந்தேன். மேலே கம்பிப் பரணில் இருந்து என் பையை எடுத்துக்கொண்டு பாய்ந்து இறங்கினேன். அங்கே வேறு இருவர் இறங்கினார்கள். என் பஸ் நீலப்புகையை உமிழ்ந்தபடி சென்றது.

    அங்கே டாக்ஸி ஏதுமில்லை. ஆனால் நாலைந்து ஆட்டோக்கள் நின்றன. எல்லாமே பருத்த டீசல் ஆட்டோக்கள். எந்த இடம் என்று தெரியவில்லை. நான் ஓர் ஆட்டோ நோக்கி சென்று அதில் ஏறிக்கொண்டேன்.

    “எங்க சார்?”

    “பக்கத்திலே எங்க டாக்ஸி கிடைக்கும்? நான் உடனே கீழ மேட்டுப்பாளையம் ரூட்ல போகணும்.”

    “டாக்ஸியா? சார் இங்க நெறைய பஸ்வரும். இங்கேயே நின்னா…”

    “இல்ல என்னோட வேண்டப்பட்ட ஒருத்தர் முன்னாலே கீழ போற பஸ்ஸிலே இருக்கார். அந்த பஸ்ஸை மறிச்சு அவரை பிடிக்கணும்…”

    “செல்லிலே கூப்பிடுறது?”

    “செல் நம்பர் தெரியாது… அவரை பாத்தே ரொம்ப நாள் ஆச்சு.”

    “வட்டிக்கு குடுத்திருந்தியோ?” என்றார்.

    “இல்லை… கைமாத்தாத்தான்” என்றேன்.

    அவர் ஆட்டோவை எடுத்துக்கொண்டு “கைமாத்துன்னு ஒருத்தன் கேட்டாலே அதுக்கு ஒரே அர்த்தம்தான், அவன் சுருட்டி திங்கப்போறான். இப்ப நீ பின்னாடி போயி புடிச்சா மட்டும் தந்திரப்போறானா?” என்றார்.

    “இல்ல .கேக்கலாம்ல?”

    “கேட்டு? அவன்லாம் வெக்கப்படமாட்டான் சார். சரி நமக்கென்ன? நான் டாக்ஸி பக்கத்திலே விட்டுடறேன்.”

    ஆட்டோ கீழேதான் சென்றது. மேலிருந்து வந்து கடந்துசென்ற பஸ்ஸின் டீசல் முகத்தில் வெம்மையாக அறைந்தது. முகத்தில் கரி படிந்தது போலவே உணரமுடிந்தது.

    நான் அமைதியிழந்து இருக்கை முனையிலேயே அமர்ந்திருந்தேன். வெளியே எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

    “சீக்கிரம் போக முடியாதா?”

    “ஆட்டோ ஸ்பீடே இவ்ளவுதான் சார்.”

    நாலைந்து வளைவுகள். கீழே சென்றுகொண்டிருந்த பஸ்கள் எல்லாவற்றையும் பார்த்தேன். அந்த பஸ் நின்றுகொண்டிருக்கிறதா? அது கேரள பஸ். இந்த வழியில் கேரள பஸ் அடிக்கடிச் செல்வதில்லை. நல்லவேளை, அவள் தமிழ்நாட்டு பஸ்ஸில் போகாமலிருந்தாள். எல்லா தமிழ்நாட்டு பஸ்களும் ஒன்றுபோலவே இருந்தன.

    “அந்தாள் சொந்தக்காரனா சார்?” என்றார் ஆட்டோக்காரர்.

    “ஆமா.”

    “பொண்ணு குடுத்த வகையிலேன்னு நினைக்கிறேன்… அவனுக கேட்டாத்தான் நம்மால இல்லேன் சொல்லமுடியாது. நமக்கே நாலாயிரம் ரூபா அப்டி நின்னுட்டிருக்கு.”

    “அந்த வகையிலேதான்…”என்றேன்.

    அவளை எனக்கு முன்பு தெரியவே தெரியாது. ஊட்டியிலிருந்து மசினகுடி போகும் வழியில் கல்லட்டி என்னும் அருவி இருக்கிறது. அதையொட்டி காட்டுப்பாதை ஒன்று செல்லும். ஆறடி மண்சாலை. ஆனால் ஒற்றையடிப்பாதை என்றுதான் சொல்லவேண்டும். ஆனால் அது கல்லட்டி எஸ்டேட்டின் மானேஜரின் அலுவலகம் வரை செல்லும். அதில்தான் அவளைப் பார்த்தேன்.

    மானேஜரிடம் செக்கை வாங்கிக்கொண்டு திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன். மாலை சிவந்து அந்தி ஆகிக்கொண்டிருந்தது. மானேஜர் ரவுண்ட் போய்விட்டிருந்ததனால் இரண்டு மணிநேரம் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. செக்கை வாங்காமல் போனால் மறுபடியும் நான் ஈரோட்டில் இருந்து இதற்காகவே வரவேண்டியிருக்கும். எங்கள் உரக்கம்பெனி எஸ்டேட்டுகளுக்கு சரக்குகளை நேரில் கொண்டுசென்று சப்ளை செய்து ஆறுமாதத்திற்குள் பணத்தை பெற்றுக்கொள்வது. ஆர்டர் பிடிப்பதும் பணம் சேகரிப்பதும்தான் நான்.

    ஊட்டி ஜோனல் அலுவலகத்திலிருந்து எடுத்துக்கொண்ட பைக்கில் வந்திருந்தேன். செக்குடன் கிளம்பியபோதே எஸ்டேட் மானேஜர் கருப்பையா “பைக்கிலேயா போறீங்க?” என்றார்.

    “ஆமா, மசினகுடியிலே இருந்து வரேன்” என்றேன்.

    “இருட்டிட்டிருக்கு… வழியிலே யானை நிக்கும். பைக்ல போறது நல்லதுக்கில்லை” என்றார் கருப்பையா

    “பாத்துபோறேன்” என்றேன்.

    “திம்மனை அனுப்பலாம்னா அவனும் இல்லை.”

    “பரவாயில்லை. திம்மன் வந்தா அவன் எப்டி திரும்ப வருவான்?”

    நான் திரும்பும்போது இரண்டு பக்கமும் பார்த்துக்கொண்டே ஓட்டினேன். யானையின் இயல்பு சட்டென்று சாலையின்மேல் ஏறி நிற்பது. நாம் நிலையழிந்து போய் முட்டிக்கொள்வோம். அது இருட்டிவரும் காட்டில் புதர்களுக்குள் நின்றிருந்தால் கண்ணுக்கும் தெரியாது.

    காட்டுக்குள் நினைத்ததைவிட இருட்டு. கல்லட்டி ஆற்றை மரப்பாலம் வழியாகக் கடந்தால் மொத்தம் பதினேழு வளைவுகள். மேலே மையச்சாலையில் எப்போதும் போக்குவரத்து இருக்கும்.

    கோடையாதலால் ஆற்றில் நீர் குறைவாக இருந்தது. பயணிகள் போட்ட பிளாஸ்டிக் குப்பைகள் பாறைகளிலும் புதர்களிலும் சிக்கியிருந்தன. யானைகள் தண்ணீர் குடிக்க வரும் நேரம்.

    முதல்வளைவை நோக்கி பைக்கை திருப்பியதும் அவளைக் கண்டேன். அந்த ஒற்றையடிப்பாதையில் தனியாக நடந்துகொண்டிருந்தாள். அந்த பகுதியைச் சேர்ந்தவள் அல்ல என்று தொலைவிலேயே தெரிந்தது. இளமையான நகரத்துப்பெண். வெண்ணிறச் சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். சுடிதாரின் நிறம், துணியின் தரம், அதை அணிந்திருக்கும் விதம் எல்லாமே அவளுடைய வர்க்கம் என்ன என்பதை காட்டுவது. பைக் ஓசை கேட்டு திடுக்கிட்டு திரும்பிப் பார்த்தாள்.

    நான் பைக்கை அவளருகே கொண்டு சென்று விரைவு குறைத்தேன். “யாரு? எங்க போறீங்க?”

    அவளால் பேசமுடியவில்லை. மூச்சுவாங்கியது. மனமும் மிகவும் தளர்ந்திருந்தது. “வழி… வழி தவறிட்டுது….” என்றாள். மிகச்சன்னமான குரல்.

    “தனியாவா வந்தீங்க?”

    “ஆமா.”

    “இங்கயா? இங்க எங்க?”

    “இங்கதான்… ஒரு எடத்திலே.”

    “ஏறிக்கிறீங்களா?”

    “ம்.”

    நான் என் பைக்கில் இருந்து தண்ணீர் புட்டியை எடுத்து அவளிடம் நீட்டினேன். அவள் அதை வாங்கிக் குடித்தாள். முக்கால்புட்டி நீரை குடித்துவிட்டாள். அதன்பின் சற்று ஆறுதலடைந்தாள்.

    “ஏறிக்குங்க.”

    அவள் ஏறிக்கொண்டாள். நான் பைக்கை எடுத்தேன். சாலையில் சுழன்று சுழன்று மேலே சென்றேன். இருட்டு இருபுறமும் இருந்து வந்து சாலையை மூடிவிட்டது.

    ஹெட்லைட்டை போட்டுவிட்டு வெளிச்சத்தில் மிகக்கூர்ந்து பார்த்து ஓட்டவேண்டியிருந்தது. ஆகவே அவள் விசும்பிக் கொண்டிருப்பதை நான் முதலில் கவனிக்கவில்லை. கவனித்தபோது வண்டியை நிறுத்தினேன்.

    மேலே வந்துவிட்டிருந்தோம், மேலும் ஒருவளைவில் மையச்சாலையை அடையமுடியும். அங்கே ஹெட்லைட்டுகளின் வரிசை சிவந்த ஆறுபோல ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

    “என்னாச்சு?”

    “ஒண்ணுமில்லை.”

    “சொல்லுங்க.”

    “ம்ம்கூம்”.

    “நான் எதாவது ஹெல்ப் பண்ணணுமா?”

    “எனக்கு எங்க போறதுன்னு தெரியல்லை…என் கையிலே பணம் ஏதும் இல்லை.”

    “அதுக்கென்ன? நீங்க எந்த ஊரு?”

    “மதுரை.”

    “மதுரை பஸ்ஸிலே ஏத்தி விட்டுடறேன், போதுமா.”

    “சரி.”

    “போலாமா?” என்று பைக்கை எடுத்தேன்.

    “ஒரு நிமிஷம்.”

    “ஓகே.”

    அவள் இறங்கி தயங்கி நின்றாள்.

    “என்ன?”

    “டாய்லெட் போகணும்… ஆனா இங்க…” என தயங்கினாள்.

    “அந்தப் பக்கமா போங்க… அந்த மரத்துக்குப் பின்னாலே. நான் இங்கே நிக்கிறேன்…”

    “இல்ல வேண்டாம்.”

    “இருங்க. நான் அந்த எடம் வரை போய் பார்த்துட்டு வரேன், அப்றம் நீங்க போங்க”

    “சரி” என்று தலையசைத்தாள்.

    நான் அங்கே சென்று சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு “நீங்க போங்க.. ஒண்ணுமில்லை” என்றேன்.

    அவள் தலையசைத்துவிட்டு சென்றாள். அவள் அங்கே மறைந்தபின் நான் திரும்பிக் கொண்டேன்

    அவள் திரும்பிவரும் ஓசை கேட்டது. அருகே வந்து “ம்ம்” என்றாள்

    “போலாமா?” என்றேன்.

    “தண்ணி.”

    நான் மீண்டும் தண்ணீரை கொடுத்தேன். அவள் குடித்தபோது கழுத்திலும் மார்பிலும் சிந்திக்கொண்டாள்.

    புட்டியை திரும்ப நீட்டினாள். என்னைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள். வாயில் ஒன்று சற்று தெற்றுப்பல். அது ஓர் அழகைக் கொடுத்தது. அந்தச் செயல்கள் வழியாக ஒருவரை ஒருவர் சற்றே அணுகி விட்டிருந்தோம்.

    “காலையிலே இருந்து தண்ணியே குடிக்கலை. டாய்லெட் போகவும் பயம்” என்றாள்.

    “காலையிலேயே இங்கதான் இருக்கீங்களா?”

    “ஆமா.”

    “யார்கூட வந்தீங்க?” என்றேன்.

    “என் ஹஸ்பெண்ட் கூட.”

    “ஓ.”

    “காரிலே வந்தோம். இங்க ஒரு ரிசார்ட்டுலே புக் பண்ணியிருந்தோம்.”

    “சண்டையா?”

    “ம்.”

    நான் மேலே கேட்கவில்லை.

    “ஒருமாதிரி கேவலமான டவுட்டு. அவர் ஃப்ரெண்டு ஒருத்தரைச் சொல்லி…” என்றாள் “நான் யாரையோ கூடவே வரச்சொல்லியிருக்கேன்னு நினைப்பு”

    “ஓ.”

    “நான் கொஞ்சம் கடுமையா பேசினேன். என்னை அடிச்சார். நான் காரை நிப்பாட்டுங்கன்னு கத்தினேன். நிப்பாட்டினார். நான் இறங்கிட்டேன். பின்னாடி வந்து கூப்பிடுவார்னு நினைச்சு நடந்தேன். கூப்பிடலை. போய்ட்டார்.”

    “அந்த ரிசார்ட்டுக்கு போயிருக்கலாமே?”

    “அது எந்த எடம்னே தெரியலை. என்னோட செல் பர்ஸ் எல்லாமே காரிலேதான் இருந்தது… எங்கிட்ட ஒண்ணுமே இல்லை.”

    எனக்கு அவள் சூழல் புரிந்தது.

    “அவர் வந்திருவார்னு அங்கேயே உக்காந்திட்டிருந்தேன். ரொம்பநேரம் ஆனதும் எந்திரிச்சு நடந்தேன். ரெண்டு ரோடு பிரியிற எடத்திலே மறுபக்கமா திரும்பிட்டேன் போல. என்னமோ வழி தவறிடுச்சு… காட்டுக்குள்ளே போய்ட்டேன். அங்க ரெண்டும் எருமை…”

    “காட்டெருதா? திமில் ரொம்ப பெரிசா இருக்கும், முன்காலும் பெரிசா…”

    “இல்ல, நம்ம எருமை மாதிரித்தான்”

    “அது காட்டுமிருகம் இல்லை. இங்க தோடர்கள் எருமைகளை காட்டுக்குள்ள திறந்து விட்டிருவாங்க… நேர்ச்சைக்காக”

    “அதை பாத்து பயந்து காட்டு வழிக்குள்ளே ரொம்ப போய்ட்டேன். நாலஞ்சு வாட்டி வழிதவறிட்டுது. திரும்பி வரவே முடியலை. எங்கபோனாலும் வழி தெரியலை. ஒருவழியா இந்த ரோட்டை பிடிச்சேன்”

    “நீங்க போனது அந்தப்பக்க ரோடு… சிங்காரா எஸ்டேட் ரோடு. அங்கதான் கடைசியிலே நாலஞ்சு ரிசார்ட் இருக்கு ”என்றேன். “ரிசார்ட்டுக்கு போறீங்களா இல்லை மதுரைக்கா?”

    “மதுரைக்கே போறேன்.”

    அவள் சட்டென்று தலைகுனிந்து விசும்பி அழத்தொடங்கினாள். அவளை அப்போதுதான் நன்றாக பார்த்தேன். அவளுடைய துப்பட்டா அள்ளிப்போடப்பட்டது போலிருந்தது. தலைமயிர் கலைந்திருந்தது. அதில் சருகுகள் ஒட்டியிருந்தன. முகம் சற்று அதைத்ததுபோல் இருந்தது. இளமையானவள், அழகி.

    அந்த சந்தர்ப்பத்தின் நிர்க்கதியான தன்மை அப்போதுதான் முழுக்க பிடிபட்டிருக்க வேண்டும். அதுவரை எப்படி தப்பிப்பது என்றே நினைத்திருப்பாள். நினைக்க நினைக்க பெருகி அழுதுகொண்டிருந்தாள்.

    அழுதுகொண்டிருக்கும் பெண் ஒருவகையான அமைதியின்மையையும் அணுக்கத்தையும் அளிக்கிறாள். நான் “சரி போலாம், ஏறிக்குங்க” என்றேன்.

    அவள் நின்றபடியே அசைந்தாள். மீண்டும் ஒரு சீறலோசை. புதிய அழுகை எழுந்து விசும்பல்களாக ஓங்கியது.

    நான் சுற்றிலும் பார்த்தேன். நல்ல இருட்டு. பாதையில் மட்டும் மெல்லிய வான் ஒளி.

    “வாங்க, போலாம்.”

    இயல்பாக அவள் தோளை தொட்டுவிட்டேன். அது அழும்பெண்ணை காணும் ஆணின் இயல்புதான். உடனே கையை எடுக்கமுயல அவள் என் கை மேல் தன் கையை வைத்தாள். அவள் விழிகளை நான் சந்தித்தேன். ஈரமான கண்களை மிக அருகே பார்க்கும் தருணங்களை நாம் மறக்கவே முடியாது. ஆனால் அத்தருணத்திலிருந்து என்னை விலக்கிக்கொண்டேன். அந்த விழிகள் மேலும் அணுக்கமாக ஆயின.

    “ஏறிக்குங்க” என்றேன்.

    அவள் ஏறிக்கொண்டாள். அவளுடைய உடல் என் மேல் பட்டது. அல்லது அப்போதுதான் அந்த தொடுகையை நான் அப்படி உணர்ந்தேன். மிகமிக அந்தரங்கமான ஒன்றாக.

    அவள் மூச்சையும் உணரமுடிந்தது. அது ஒரு கற்பனையாகக்கூட இருக்கலாம். அந்த எதிர்க்காற்றில் அப்படி மூச்சை உணர்வது சாத்தியமே இல்லை.

    ஒரு சொல்கூட நாங்கள் பேசிக்கொள்ளவில்லை. பைக்கில் சுழன்று சுழன்று ஏறி கல்லட்டி மேட்டை அடைந்தோம். அருவியை நோக்கிச் செல்லும் திருப்பத்தில் சிங்கரா எஸ்டேட் சாலையில் இருந்து ஒரு கார் மேலேறி வந்தது.

    “அவருதான்” என்றாள்.

    “அந்த ரெட் வெர்னாவா?”

    “ஆமா.”

    நான் வண்டியை அந்தக் காரின் அருகே கொண்டு சென்று நிறுத்தினேன். அவள் இறங்கிக்கொண்டாள். “நீங்க போங்க” என்றாள்.

    “இல்ல, பேசிட்டு போறேன்.”

    “இல்ல போயிடுங்க.”

    “அப்டி போனா நல்லாருக்காது. சொல்லிட்டுத்தான் போகணும்” என்றேன்.

    அவன் அவளை பார்த்துவிட்டான். காரை நிறுத்திவிட்டு இறங்கினான். அவள் அவனை நோக்கிப் போனாள். நான் பைக்கை ஸ்டாண்ட் போட்டுவிட்டு அவனை நோக்கி கைநீட்டியபடி சென்றேன்.

    “ஹல்லோ, இவங்களை கல்லட்டி பாதையிலே பாத்தேன்.”

    அவன் கைநீட்டவில்லை. அவளிடம் “இவன்கூடத்தான் இவ்ளவுநேரம் இருந்தியா?” என்றான்.

    “சார், நான் இப்ப வர்ரப்ப இவங்களை காட்டிலே பாத்தேன்” என்றேன்.

    அவன் அவளிடம் “சொல்டீ பகல் முழுக்க இவன்கூடத்தான் சுத்தினியா?” என்றான்.

    சட்டென்று அவள் கதறி அழுதபடி கார்க்கதவை திறந்து உள்ளே நுழைந்து சீட்டில் அமர்ந்து முகத்தை மூடிக்கொண்டாள்.

    “ஹல்லோ, நீங்க என்ன பேசுறீங்க?” என்றேன்.

    “சீ நாயே….” என்று சொல்லி அவன் என்னை எட்டி உதைத்தான். அதை எதிர்பார்க்காமல் நின்றமையால் நிலைதடுமாறி நான் மல்லாந்து விழுந்தேன். என் பைக்கின் மேல் கையை ஊன்ற அதுவும் சரிந்தது.

    “தூ!” என்று துப்பிவிட்டு அவன் காரில் ஏறி திருப்பிக்கொண்டு சென்றான். என்னால் எழமுடியவில்லை. கையூன்றி எழுந்தபோது கார் போய்விட்டிருந்தது. அதன் சிவப்பு பின்விளக்குகள் எரிந்து அணைவதைத்தான் கண்டேன்.

    அருகே கடைவைத்திருந்த இருவர் ஓடிவந்து “என்னா சார்?”என்று என்னைத் தூக்கினர்.

    “ஒண்ணுமில்லை… ” என்றேன். ஊட்டியில் நிலம் நாமறியாத சரிவுகள் கொண்டிருக்கும். விழுந்து எழும்போதுதான் அது தெரியும்.

    “பொண்ணு ஆரு சார்?”

    “அவரோட சம்சாரமா சார்?”

    என் உடலே எரிவதுபோல் இருந்தது. பைக்கை எடுத்து உதறி ஸ்டார்ட் செய்தேன்.

    “டீ குடிச்சிட்டு போ சார்.”

    பைக்கில் ஏறிக்கொண்டபோது முதலில் தோன்றிய எண்ணம் காரை துரத்திச் சென்று மறித்து அவனை இழுத்து கீழே போட்டு மிதிக்கவேண்டும் என்றுதான். ஆனால் அப்போது என் உடலே நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. எதையெல்லாமோ நினைத்து அஞ்சினேன்.

    அதை அப்படியே விட்டுவிடவேண்டும் என்றுதான் நினைத்தேன். மறந்துவிடவேண்டும் என்று. ஆனால் நிதானமடைந்தபோது என் ஆங்காரம் வளர்ந்தது. சீற்றம் ஏறி ஏறி வந்தது.

    அவள் மேல்தான் என் கோபம் எழுந்தது. அவள் மிகமிக தந்திரமாக அதைச் செய்தாள். அவள் காரில் ஏறி அமர்ந்தது அங்கே தன் முகம் பலர் கண்முன் தெரியக்கூடாது என்பதற்காக என்றுதான் நான் முதலில் நினைத்தேன். ஆனால் அந்த சந்தர்ப்பத்தை துளித்துளியாக விரித்துக்கொண்டபோது அப்படி அல்ல என்று தெரிந்தது.

    அவன் அவளிடம் என்னைப் பற்றிக் கேட்டபோது நான் அவளை காப்பாற்றியவன் என்று ஒரு வார்த்தை அவள் சொல்லவில்லை. என்னையும் அவளையும் இணைத்து பேசியபோது துளிகூட சீற்றம் காட்டவில்லை.

    மாறாக கதறி அழுதாள். எதையோ நினைத்து மனம் உடைந்தவள் போல. எதையோ இழந்துவிட்டவள் போல. குற்றவுணர்ச்சி கொண்டவள் போல. எப்படிவேண்டுமென்றால் அந்த அழுகையை விளக்கலாம். அழுதபடி அப்படியே காரில் ஏறிக்கொண்டாள்.அவள் அந்த தருணத்தை அபத்தமாக ஆக்கினாள்.

    வேண்டுமென்றே அதைச் செய்தாளா? அசட்டுத்தனமாக நடந்துகொண்டாளா? அல்லது அவனுக்கு எந்த வார்த்தையும் ஏறாது என்ற சலிப்பா?

    அந்த தருணத்தை அத்தனை துல்லியமாக என் நினைவு எப்படி மீட்டிக்கொள்கிறது என்று வியந்தேன். அதுவரை நிகழ்ந்ததெல்லாம்கூட மங்கலடைந்துவிட்டன. அவள் கணவனை சந்தித்த அந்த சில நிமிடங்கள் ஒரு முழு வாழ்க்கை போல ஆகிவிட்டன.

    சினிமாவை ஃப்ரேம் ஃப்ரேமாக பார்ப்பதுபோலப் பார்த்தேன். நிறுத்தி ஜூம் போட்டு கண்களை பார்த்தேன். ஓவ்வொரு உணர்ச்சியையும் பார்த்தேன். உணர்ச்சிகளுக்கு அப்பாலுள்ள சிந்தனைகளைக்கூட பார்க்கமுடிந்தது.

    அவன் மெல்லிய ஐயத்துடன்தான் இறங்கினான். இறங்கியபோது அவளைத்தான் வெறுப்புடன் பார்த்தான். அவன் என்னைப் பற்றி கேட்டதுகூட அவளை அவமானப்படுத்தவேண்டும் என்றுதான். அது வெறும் ஒரு வசைபாடல்தான். உண்மை அவனுக்குத் தெரியும்.

    அவளுடைய அந்த அழுகையும் மௌனமும்தான் அவனிடம் சந்தேகத்தை உருவாக்கி வளரச் செய்தன. ஒரு கணத்தில் அப்படியே பற்றி தீயாக எரிந்து எழுந்துவிட்டான். அவள் வேண்டுமென்றே செய்தது அது. அவளுக்குத்தெரியும், அவன் எப்படிப்பட்டவன் என்று. அவனிடம் அந்த அழுகையும் மௌனமும் என்ன விளைவை உருவாக்குமென்று நன்றாகவே உணர்ந்திருந்தாள்.

    அது அவளுடைய நாடகம். ஆகவேதான் அவள் என்னிடமிருந்து முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள். அவள் முகத்தை நான் பார்க்கவேயில்லை.

    நாட்கணக்கில் என் தூக்கம் இல்லாமலாகியது. தனியாக என்னை உணரும்போதெல்லாம் அவள் நினைப்பு எழுந்து உடல் தகிக்கும். கொதிப்பை அடக்க முடியாமல் கைகளை முட்டிசுருட்டிக்கொள்வேன். உதட்டைக் கடிப்பேன்.

    “என்னடா ஆச்சு உனக்கு? உனக்கேதோ டிப்ரஷன் இருக்கு.. டாக்டரைப்பாரு” என்றான் ராகவன். “ஆபீஸ்ல எல்லாருமே சொல்றாங்க”

    “என்ன?”

    “தனியா நிக்கிறப்ப என்ன பண்றே தெரியுமா? ஒருநாள் வீடியோ எடுத்து காட்டுறேன்…அய்யோ கொலவெறி தெரியுது மூஞ்சியிலே. கிறுக்கன் மாதிரி என்னென்னமோ பண்றே”

    அதன்பின் நானே என்னை ஆற்றிக்கொள்ள தொடங்கினேன். அவளை நினைப்பதில்லை. அந்நினைப்பு வந்தாலே ஏதாவது படிப்பேன். எங்காவது கிளம்பிச் செல்வேன்.

    ஆனால் நெஞ்சுக்குள் ஆழமாக அவள் பதிந்துவிட்டாள். சிலநாட்கள் விடியற்காலையில் அவள் முகம் எழுந்துவரும். அப்படியே ஒரு பெரிய ஓவியத்தைப் பார்ப்பதுபோல பார்த்துக்கொண்டு படுத்திருப்பேன். தூய வெறுப்பு என்றால் என்ன என்று அப்போது தெரிந்துகொள்வேன்.

    அத்தகைய தூய வெறுப்பில்தான் திட்டமிட்ட கொலைகள் நிகழ்கின்றன. இரக்கமற்ற குற்றஉணர்ச்சியே அற்ற கொலைகள்.

    அவள் எனக்குச் செய்தது ஓர் அவமதிப்பு அல்ல. அவள் என் அகத்தில் எதையோ நிரந்தரமாக உடைத்துவிட்டாள். ஒவ்வொருவரும் இளமை முதலே வளர்த்துப் பேணிவரும் ஒன்றை. நான் என்று எண்ணும்போதே திரண்டு வரும் ஒன்றை.

    ஆனால் இந்த நஞ்சை நான் கடந்துவிடவேண்டும். இதை நான் வைத்துக் கொண்டிருந்தால் இது என்னுள் பெருகி என்னை அழிக்கும். என் பகற்கனவுகளில் நான் அவளை வெவ்வேறு இடங்களில் வெவ்வேறு தருணங்களில் சந்தித்தேன். அவளை அறைந்தேன். அவளைச் சிறுமை செய்தேன். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அதன்பின் கசப்பையே உணர்ந்தேன்.

    கசப்பிலிருந்து மீளவேண்டும் என்றால் அதை துறப்பது மட்டுமே வழி. ஆகவே நான் என் வேலையை இடம் மாற்றிக்கொண்டேன். ஊட்டிக்கே அதன்பின் வரவில்லை. என்னுள் அதை சுருக்கிச் சுருக்கி ஒரு புள்ளியாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தேன்.

    மிகத் தற்செயலாகத்தான் இன்று ஊட்டிக்கு வரவேண்டியிருந்தது. பஸ்ஸில் ஏறும்போது ஒரு சிறு தொடுகைபோல அந்த நினைவு வந்தது. உடனே அதை உந்தி விலக்கிக்கொண்டேன்.

    நான் அந்த கேரளா பஸ்ஸை கண்டுவிட்டேன். அந்தக்கணம் என் தலைக்குள் குருதி ஏறிய வேகத்தை நானே வியந்துகொண்டேன்.

    “அந்தபஸ்தான்… அதோ” என்று கூச்சலிட்டேன்.

    “டாக்ஸி வேணாமா சார்?”

    “அந்த பஸ்தான்… இந்தாங்க…எவ்ளவு?”

    “நூறு.”

    “இந்தாங்க.”

    “நான் வேணா வரவா சார்? நாலு வார்த்தை கேக்கறேன்.”

    “வேண்டாம்… நான் பாத்துக்கறேன்.”

    நான் இறங்கி ஓடிச்சென்று அந்த பஸ்ஸில் ஏறினேன். அவள் முன்பக்கம் வெளியே பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள். அருகே சென்று அவள் அருகே அமர்ந்தேன். வியர்வை வழிய மூச்சுவாங்கிக் கொண்டிருந்தேன்

    திடுக்கிட்டு திரும்பிப் பார்த்தாள் என்னைக் கண்டதும் அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

    “கூச்சல் எல்லாம் போடாதே… நான் இப்ப எதுக்கும் துணிஞ்சவன்…” என்றேன். என் முகம் எப்படி இருந்திருக்கும்? விசித்திரமான ஒரு இளிப்பு, வலிப்பு போல ஒர் இழுபடல் இருந்திருக்கும். “எறங்கு…”என்றேன்.

    “இல்ல.. ப்ளீஸ்” என்றாள்.

    “பேசாம இறங்கி வா.”

    “ப்ளீஸ் வேண்டாம்.”

    “எறங்கு. நான் உங்கிட்ட பேசணும்.”

    “ப்ளீஸ்! ப்ளீஸ்! ப்ளீஸ்!”

    “எறங்கிறியா இல்லியா?”

    அவள் மேலுதட்டை இழுத்து கடித்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.

    “நீ மட்டும்தானே வந்திருக்கே?” அதுவரை அதைப்பற்றிக்கூட நான் நினைத்திருக்கவில்லை.

    “ஆமா.”

    “எறங்கு.”

    “எதுக்கு?”

    “ரேப் பண்ணப்போறேன், போதுமா, எறங்குடி.”

    “ப்ளீஸ்! ப்ளீஸ்!”

    “எறங்கு உங்கிட்ட பேசணும்.”

    “இங்க பேசலாம்.”

    “என்னால குரலை தாழ்த்தி பேசமுடியாது. எனக்கு சில விஷயங்கள் தெரிஞ்சுகிடணும் அவ்வளவுதான்.”

    “ப்ளீஸ்! ப்ளீஸ்!”

    “எறங்கிறியா இல்லியா?” என்று பல்லைக் கடித்தபடி கேட்டேன்

    அவள் கையில் ஏர்பாகுடன் எழுந்தாள். நான் அவளை அழைத்தபடி இறங்கினேன்.

    டிரைவர் “வண்டி கெளம்புது சார்” என்றார்.

    “இல்ல, நாங்க வேற வண்டியிலே வர்ரோம்” என்றேன்.

    “இத பாருங்க..”என்று அவள் ஏதோ சொல்ல வந்தாள்.

    “பேசாம வா.”

    “டீக்கடையிலே வச்சு பேசுவோம்.”

    “வா பேசாம.”

    “ப்ளீஸ்! ப்ளீஸ்!”

    நான் அவளை சாலைவழியாக கூட்டிச்சென்றேன். சாலையிலிருந்து ஒரு மண் பாதை மேலேறிச் சென்றது.

    “வா.”

    “இங்க எதுக்கு?”

    “வரப்போறியா இல்லியா?”

    “ப்ளீஸ்! ப்ளீஸ்!”

    நான் மேலேறி சென்றேன். அவளும் தயங்கியபடி வந்தாள். அந்த மண்பாதை காட்டுக்குள் சென்றது. இருபக்கமும் புதர்கள் செறிந்திருந்தன. உடலெங்கும் கனி செறிந்த அத்திமரத்தில் அமர்ந்திருந்த குரங்குகள் எங்களை வியப்புடன் பார்த்தன.

    “போதும்” என்றாள்.

    “வா” என்றேன்.

    “எனக்கு பயமா இருக்கு.”

    “பயப்படாதே… உன்னை கொல்லப்போறதில்லை” என்றேன். “கொல்லணும்தான் நினைச்சேன். சொல்லப்போனா துரத்திட்டு வர்ரப்பக்கூட பிடிச்சதுமே அடிக்க ஆரம்பிச்சிருவேன்னு நினைச்சேன். ஆனா உன்னைப் பாத்ததும் மனசு மாறிடிச்சு.”

    அவள் விழிகளில் நம்பிக்கை தெரிவதை கண்டேன்.

    “ப்ளீஸ்!” என்றாள்

    “இப்ப எனக்கு உங்கிட்ட ஒருவிஷயம் தெரிஞ்சுகிடணும் அவ்வளவுதான்”.

    “ம்.”

    நான் பக்கவாட்டில் பிரிந்த ஒற்றையடிப் பாதையில் நடந்து அங்கிருந்த பாறை அருகே சென்று நின்றேன். எங்களைச் சுற்றி காடு நிறைந்திருந்தது. எவரும் பார்க்கமுடியாத அந்தரங்கம்.

    “யாரும் பாக்காத இடத்திலே வச்சுத்தான் இதைக் கேக்கமுடியும்னு தோணிச்சு. ஏன்னா… ” என்றேன் “தெரியலை. இது என்னோட அந்தரங்கம். அதை நாலுபேர் கேக்கிறாப்ல பாக்கிறாப்ல பேச எனக்கே கூசுது.”

    “ப்ளீஸ்!” என்றபோது அவள் விழிகளில் கண்ணீர்.

    “நேரடியாகவே கேக்கிறேன், அன்னிக்கு நீ போட்டது டிராமா தானே?”

    “ப்ளீஸ்!”

    “அந்த வார்த்தையையே சொல்லிட்டிருக்காதே… சொல்லு, ஏன் அப்ப அப்டி அழுதே? அந்த அழுகையோட அர்த்தம் என்னன்னு தெரியும்ல உனக்கு? தெரியும்தானே?”

    “ப்ளீஸ்!”

    “இதப்பார், அறைஞ்சிருவேன்!” என்றபோது என் குரல் உயர்ந்தது.

    “ப்ளீஸ் !ப்ளீஸ்!” என்று அவள் கைகூப்பியபோது கண்ணீர் வழிந்தது.

    “அது தெரிஞ்சு பண்ணின டிராமாதானே?”

    அவள் பேசாமல் நின்றாள்.

    “அவன் எடத்திலே என்னை வச்சு கற்பனை பண்ணிப் பாத்தேன். ரெண்டு வருஷமா இந்த நாடகம் மட்டும்தான் என் மனசிலே” என்றேன் “நீ அவனுக்குக் குடுத்த தண்டனை அது, இல்லியா?”

    அவள் மேலுதட்டை இழுத்துக் உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு தலைகுனிந்தாள்.

    “அவன் சந்தேகபட்டிட்டே இருந்தான். உன்னை சித்திரவதை பண்ணினான். கடைசியா காட்டிலே இறக்கிவிட்டான். அவனை சாவடிக்கணும்னு அந்த நிமிஷத்திலே தோணிச்சு. அதுக்கு என்ன செய்யணும்கிறதும் தோணிச்சு. இல்லையா?”

    “நாம போய்டுவோம், ப்ளீஸ்”

    “அந்த எடத்திலே எது பேசியிருந்தாலும் நீ நினைச்சது மாதிரி நடந்திருக்காது. அதனாலத்தான் அழுகை. அழுகைய எப்டி வேணுமானாலும் அர்த்தம் பண்ணிக்கலாம்” என்றேன் “போறவழியிலே அவன் திரும்பத் திரும்ப கேட்டிருப்பான், என்ன நடந்ததுன்னு. ஒண்ணுமே நடக்கலைன்னு சொல்லி கதறி அழுதிருப்பே. இல்லியா?”

    அவள் தலைகுனிந்து நின்றாள். நான் சொல்வதை கேட்காதவள் போலிருந்தாள்.

    “இந்த ரெண்டு வருஷத்திலே நூறுதடவையாவது கேட்டிருப்பான், என்ன நடந்தது சொல்லிடுன்னு. கெஞ்சியிருப்பான், மிரட்டியிருப்பான், மன்றாடியிருப்பான். ஒண்ணுமே நடக்கலைன்னு சொல்லி நீ கதறி அழுதிருப்பே. ஆயிரம் சத்தியம் பண்ணியிருப்பே. அப்ப ஏன் அப்ப அப்டி அழுதேன்னு அவன் கேட்கிறப்ப தெரியாதுன்னு சொல்லி மறுபடியும் அழுதிருப்பே..”

    அவள் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்து “ஆமா”என்றாள்.

    “அவனை போட்டு வதைக்கிறே. அவனால அந்த ஒரு சந்தேகத்திலே இருந்து வெளியே வரவே முடியாது. நஞ்சு மாதிரி அவனை அது கொன்னிட்டிருக்கு.”

    அவள் உதட்டில் மிகமெல்ல ஒரு புன்னகை வந்தது. தலையை சற்றே சொடுக்கியபடி தூக்கி “ஆமா” என்றாள்.காதோர மயிரை கைகளால் நீவி பின்னாலிட்டாள்.

    நான் பெருமூச்சுவிட்டேன். அதற்குமேல் ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை.

    “அவர் எனக்கு பண்ணினது உங்களுக்கு தெரியாது. சந்தேகம் சந்தேகம் சந்தேகம்… என் வாழ்க்கையை நரகம் ஆக்கினார். அடிச்சிருக்கார், கரண்டியாலே சூடு வைச்சிருக்கார்.”

    “ஏன்? அவனுக்கு செக்ஸிலே ஏதாவது பிரச்சினையா?”

    அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

    “ஸோ?”என்றேன்.

    “ஆமாண்டா அப்டித்தான்னு சொல்ல ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைக்கணும்னு நினைச்சிட்டே இருப்பேன். மனசிலே அந்த சந்தர்ப்பத்தை ஆயிரம் வாட்டி கற்பனை செஞ்சிருப்பேன்…”

    “அப்ப அதைச் சொல்லியிருக்கணும் நீ.”

    “அப்ப அவன் நிம்மதி ஆகியிருப்பான். இப்பதான் எரியும். எதையுமே முடிவு பண்ண முடியாம எரிஞ்சு எரிஞ்சு சாவான்.”

    நான் மீண்டும் பெருமூச்சுவிட்டேன்.

    “ஆனா நீ என்னை எரிய வைச்சிட்டே.”

    “ஆமாம், நான் நினைச்சு நினைச்சு மறுகிட்டிருக்கிறது அதைத்தான். ஸாரி !ஸாரி! ஸாரி” என்றாள் “காலிலே விழுந்து ஸாரி கேட்கிறேன்னு நினைச்சுக்கிடுங்க.. இல்ல விழணும்னா விழுந்துடறேன்.”

    “சரி விடு” என்றேன். “உன்னோட ஆட்டத்திலே நான் நடுவிலே மாட்டிக்கிட்டேன்.”

    “ஸாரி.”

    “ஓக்கே வா போலாம்.”

    அவள் அங்கேயே நின்றாள்.

    “வா” என்றேன்.

    “அவன் மாசம் மூணுமுறை ஊட்டிக்கு வர்ரான் தெரியுமா?”

    “எதுக்கு?”

    “உங்களைக் கண்டுபிடிக்க… நேரிலே கேட்டுக்க.”

    “ஓ” என்றேன் “நான் ஊட்டிக்கே வர்ரதில்லை. என் ஏரியாவையே மாத்திட்டேன்.”

    “தோணிச்சு… ஆனா அவன் அந்த கல்லட்டி அருவி ஜங்ஷனிலே காரை நிப்பாட்டிட்டு எத்தனையோ நாள் காலையிலே இருந்து ராத்திரி வரை நின்னுட்டிருந்திருக்கான்.”

    “அய்யோ” என்றேன். “நல்லவேளை.”

    “அப்டி நின்னுட்டு மனம் உடைஞ்சு திரும்பி வருவான். எங்கிட்ட சொல்லி அழுவான். உண்மையைச் சொல்லு அன்னிக்கு என்ன நடந்ததுன்னு கேட்டு கண்ணீர் விடுவான். ஒண்ணுமே நடக்கலை, என்னை நம்புங்கன்னு சொல்லி நான் கதறுவேன். உண்மையிலேயே அழுகை ரொம்ப வந்திரும். ஒண்ணுமே இல்லைன்னு சொல்லிச் சொல்லி அழுவேன். ஏன்னா அது அப்டித்தானே?”

    நான் அந்த இடத்திலிருந்து விலகிச் சென்றுவிடவேண்டும் என்று விரும்பினேன்.

    “இப்ப நான் ஏன் வந்தேன் தெரியுமா?” என்றாள்.

    “சொல்லு.”

    “நேத்து அவன் கூட சண்டை. அம்மாவிட்டுக்கு கிளம்பினேன். சட்டுன்னு ஊட்டிக்கு வந்து கல்லட்டி ஜங்ஷனிலே நிக்கணும்னு தோணிச்சு. உங்களை அங்க பாக்கமுடியும்னு”.

    “எதுக்கு?”

    “சும்மாதான். அபத்தமாத்தான் இருந்தது. ஆனா அப்டி கற்பனை செஞ்சுக்க பிடிச்சிருந்தது. அங்க போய் நின்னுட்டிருந்தேன். மனசு அப்டி இனிச்சு கிடந்தது…”

    “ஏன்?” என்றேன்.

    “ஏன்னா நான் அந்த பைக்ல வந்ததை மனசுக்குள்ளே அப்டி கற்பனை செஞ்சுட்டே இருந்தேன். உள்ளுக்குள்ள வளந்துட்டே இருந்தது. இப்ப எனக்கு பிரைவேட்டா இருக்கிற டே-டிரீம்னா அதுதான். ஐ அம் லிவிங் இன் இட்” என்றாள் ‘கல்லட்டி ஜங்ஷனிலே நானே கற்பனையிலே நூறுவாட்டி நின்னிருப்பேன். நேர்ல நிக்கிறப்பவும் அப்டி ஒரு ஸ்வீட்டா இருந்தது”

    நான் மூச்சுத்திணறினேன். அவள் விழிகளில் அத்தகைய தருணங்களில் பெண்களுக்கு வரும் துணிச்சலும் விந்தையானதொரு கூர்மையும் தோன்றின.

    “இப்ப வேணும்னா ஆமாடா அப்டித்தான்னு சொல்லீருவேன்.”

    “என்ன?” என்றேன்.

    அவள் சற்று முன்னடைந்து அப்படியே நின்றாள். இலைநுனி நீர்த்துளியில் உதிர்வதற்கு முந்தைய கணத்தில் தோன்றும் ததும்பல் அவள் உடலெங்கும் நிறைந்திருந்தது.

    நான் அறியாமல் கைநீட்டி அவள் இடையை சுற்றி பற்றிக்கொண்டேன். அவள் “ம்ம்” என்ற முனகலுடன் என்னை சுற்றி அணைத்து தன் மார்புகளை என் மார்பின்மேல் பதித்து முகத்தை மேலே தூக்கிப் பார்த்தாள்.

    அவளுடைய மாநிறம் அனல்பட்டதுபோல செம்மைகொண்டிருந்தது. உதடுகள் நீர்ப்பரவலுடன் உயிரசைவுடன் அண்மையில் தெரிந்தன.

    நான் மிகமிக குரூரமான ஓர் உணர்வை அடைந்தேன். அவளை உந்தி விலக்கினேன்.

    அவள் தன்னையறியாமலேயே கை பதற என்னை பற்றவந்தாள். அவளை விட்டு விலகி என் பையை எடுத்துக்கொண்டு நடந்தேன்.

    எனக்குப் பின்னால் அவள் மூச்சிரைத்தாள். பையை எடுத்துக்கொண்டு அவள் என் பின்னால் வரும் ஓசை கேட்டது.

    நான் ஓரிரு அடிகள்தான் புன்னகையுடன், உடலெங்கும் பரவிய திளைப்புடன் நடந்தேன். அதன்பின் என் கைகால்கள் தளர்ந்தன. நெஞ்சு முழுக்க வெறுமை பரவியது. கசந்து கசந்து கசந்து சாலை நோக்கி சென்றேன்.

    ***

     

    https://www.jeyamohan.in/130936/#.XsuqdS94VR7


  20. 26 minutes ago, Nathamuni said:

    சொண்டைக் கடிச்சுக் கொண்டு போறா.... 😎

    அக்காவின் முதுகிற்குப் பின்னாலும் ஒருத்தி சொண்டைக் கடிச்சுக் கொண்டு நிற்கிறா! அவவுக்கு என்ன கிரந்தம் புரிந்திருக்கும்?🤔



  21.  

    மறக்க முடியாத ஓராயிரம் வலிகளின் பதிவு…. !

    On May 25, 2020
     
     

    தமிழர்களின் ஆயுதப் போராட்டம் மௌனிக்கப்பட்ட 2009 ஆம் ஆண்டின் மே மாத நாட்கள்; வாழ்வில் மறக்கமுடியாத கொடூர நாட்களாகப் பதிவாகி இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு தமிழ் நெஞ்சங்களிலும் எரிமலை பிழம்புகளாக அந்த நினைவுகள் சுடர்விட்டெரிந்து கொண்டே இருக்கின்றன. அந்த உணர்வுகளுடன் உலகில் எந்த மூலையிலிருந்தாலும் மே மாதம் 18 ஆம் திகதி உணர்வு ரீதியாக அனைவரும் ஒன்றாக இணைகின்றோம். அழுகின்றோம், புலம்புகின்றோம் ஓராயிரம் வலிகளை பதிவு செய்கின்றோம்.

    ஆனால்  அதன் பின்னர் நாம் என்ன செய்கின்றோம்? என்ன செய்யப்போகின்றோம்? என்ற வினாக்கள் என்னைப்போல் உங்கள் அனைவருடைய இதயங்களையும் துளைத்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன.அந்த வலி சுமந்த நினைவுகளை மறந்து விட முடியாது. அது இலகுவானதுமல்ல.

    phoca_thumb_l_DSC07982-1.jpgஅந்த இறுதிக்கட்டப் போரின்போது ஒவ்வொரு இடமாக மக்களுடன் சேர்ந்து மருத்துவ மனைகளும் இடம்பெயர்ந்தன. அந்த இடப்பெயர்வின் இறுதி இடம் தான் முள்ளிவாய்க்கால்.

    தொடர்ச்சியாக தற்காலிக மருத்துவ மனைகள் இயங்கிய இடங்களை  குறிவைத்து சிறிலங்கா அரசின் தாக்குதல்கள் தொடர்ந்தன. அந்தத் தாக்குதல்களில்  சிகிச்சைக்காக காத்திருந்தவர்களும் சத்திரசிகிச்சை முடித்து விடுதிகளில் பராமரிக்கப்பட்டவர்களும் என பெரும் தொகையில் மக்கள் கொல்லப்பட்டனர்.

    இன அழிப்பின் ஓர் அங்கமாக உளரீதியாக  மக்களை பீதியடையச் செய்கின்ற ஓர் உத்தியாகவே இந்த மருத்துவ நிலையங்கள் மீதான தாக்குதல்களை  சிறிலங்கா அரசு மேற்கொண்டிருந்தது.

    1-8.jpgமக்களுக்கான மருத்துவ மனைகள் இயங்கிய பாடசாலைகளில் மருத்துவ மனை என அடையாளப்படுத்த செஞ்சிலுவை கொடி பறக்கவிடப்பட்டிருந்ததையும், ஐசிஆர்சி எனப்படும் சர்வதேச செஞ்சிலுவைச் சங்கம் மருத்துவ மனைகள் இயங்கிய இடங்களின் வரைபடங்களை இலங்கை அரசிற்கு வழங்கியிருந்ததையும் வைத்துக் கொண்டு இலங்கை இராணுவம் குறிதவறாமல் பாடசாலைகளின்  சத்திரசிகிச்சை நடைபெறும் அறை வரை துல்லியமாக தாக்குதலை நடத்தியது.

    எந்த உயிர்களுக்கும் இறப்பு என்பது ஒரு தடவைதான் வரும் என்பதை மாற்றி அமைத்த பெருமை சிறிலங்கா இராணுவத்திற்கே சேரும். ஏனெனில் தனது தாக்குதல்களில் ஏற்கனவே  உயிரற்றிருந்த உடல்கள் மீதும் திரும்ப திரும்ப குண்டுகளைப்போட்டு அவர்களை மீண்டும் மீண்டும் கொன்று பெருமை அடைந்தது.

    May-5.jpgஆனாலும் தமிழீழ மருத்துவத் துறையினர் காயமடைந்த மக்களை காப்பாற்ற இரவு பகலாக பணியாற்றினர். குழந்தைகள் தொடங்கி பெரியோர் வரை உயிர்காக்கும் அவசர சத்திரசிகிச்சைகள் தொடர்ந்து கொண்டேயிருந்தன.

    அரசாங்க வைத்தியசாலையில் பணியாற்றிய ஒரிரு வைத்தியத்தியர்களைத் தவிர மற்றவர்கள் தமிழீழ மருத்துவ துறையிறையினரே இறுதிவரை மக்களுக்கும் சகல மருத்துவ கடமைகளையும் செய்ய வேண்டியிருந்தது.

    சத்திரசிகிச்சை நிபுணர்களாகவும் வைத்திய கலாநிதிகளாகவும், பல்கலைக்கழக மருத்துவத்துறை மாணவர்களாகவும் இருந்தவர்கள் கூட பலர் அன்று போராளிகளாக மாறி இறுதிவரை பணிசெய்தனர். இதற்கு உதவியாக போராளிகளை மருத்துவ பணிகள் ஒவ்வொன்றிலும் திறமை பெற்றவர்களாக விடுதலைப்புலிகளின் மருத்துவத்துறையினர்  பயிற்றுவித்திருந்தார்கள்.

    வரலாற்று முக்கியத்துவம் மிக்க யாழ்ப்பாணம் இடப்பெயர்வின் பின் அப்போது பதவியிலிருந்த  சிறிலங்கா அரச தலைவி சந்திரிகா அம்மையாரும் சிங்கள ஊடகங்களும் யாழ்  போதனா வைத்தியசாலையை விட்டு வன்னிக்குச் சென்ற விடுதலைப்புலிகள் வைத்தியத்திற்கு வழியின்றி காயமடைபவர்களை நஞ்சு கொடுத்து கொல்கின்றார்கள் என்று பெருமளவில் பிரச்சாரங்களை முன்னெடுத்திருந்தனர்.

    LTTE-MED-2-696x520-1.jpegகாலம் கடந்த பின்னர் தான் விடுதலைப்புலிகளது மருத்துவத் துறையின் மகத்துவத்தைப் பற்றி அவர்களால் தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

    எறிகணைகள் மழையாய் பொழிந்தன. விமானங்கள் குண்டுகளைப் பொழிந்தன. எமது நிலமே தீப்பிழம்பாய் எரிந்தது. ஆனாலும் மருத்துவமனைகள் ஓய்வு ஒழிச்சலின்றி இயங்கிக்கொண்டேயிருந்தன.

    ஒருவர் கொல்லப்பட்டால் குடும்பத்தில் மற்றவர்களின் உயிரைக் காப்பாற்ற அவரின் உடற் சூடு தணியமுன்பே அவரின் உடலை விட்டு வேறு இடத்திற்கு போகும் இக்கட்டான நிலைக்கு மக்கள் தள்ளப்பட்டிருந்தனர். ஆனால் இறந்த உடல்களை புதைப்பது காயமடைந்தவர்களை மருத்துவமனைகளுக்குக் கொண்டு செல்வது உள்ளிட்ட அத்தியாவசிய பணிகளை தமிழீழ காவல்துறை, தமிழர் புனர்வாழ்வு கழகம், தமிழீழ நிர்வாகசேவை போன்ற அமைப்புக்கள் வேறு பல தொண்டு. நிறுவனங்களுடன் இணைந்து முன்னெடுத்திருந்தன.

    ஏப்ரல் மாதம் முள்ளிவாய்க்கால் மேற்கு கனிஸ்ட உயர்தர வித்தியாலத்தில் மருத்துவ மனையொன்று இயங்கியது. இராணுவத்தின் தொடர்ச்சியான தாக்குதல்களில் காயமடைந்திருந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அந்த மருத்துவ மனையின் வளாகம் முழுவதும் நிறைந்து கிடந்தனர்.

    May-11.jpgஓய்வே இல்லாமல் மருத்துவ குழாம் இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் அந்த இடத்தையும் இராணுவம் விட்டு வைக்கவில்லை. அந்த மருத்துவமனை மீது விழுந்த குண்டுகளால் மக்களுடன் சேர்ந்து மருத்துவ குழாமும் உயிர் இழப்பை சந்தித்தது. அங்கு மட்டுமல்ல. கிளிநொச்சியில் இருந்து மக்களோடு மக்களாக இடம்பெயர்ந்து சென்ற சென்ற இடங்களில் எல்லாம் போதிய வசதிகள் இல்லாத நிலையில் இயங்கிய மருத்துவ மனைகள் மீது இராணுவம் நடத்திய தாக்குதல்களில் சிகிச்சைக்காகக் கூடியிருந்தவர்களுடன் மருத்துவ அணியினரும் உயிரிழப்பிற்கு உள்ளாகியிருந்தனர்.

    காயடைந்தவர்களை எப்படியாவது காப்பாற்றி விட வேண்டும் என்ற ஒரே குறிக்கோளுடன் அவசர அவசரமாக சத்திரசிகிச்சை செய்து கொண்டிருந்த மருத்துவ போராளிகளும்  குருதிதோய்ந்த கைகளுடன் குண்டடிபட்டு நிலத்தில் வீழ்ந்த சம்பங்களும் இடம்பெற்றிருந்தன.

    செஞ்சிலுவை சங்கத்தின் கப்பலில் திருகோணமலைக்கு மேலதிக சிகிச்சைக்குச் சென்ற  காயமடைந்தவர்களும் உயிர்காப்பதற்கான அவசர சத்திர சிகிச்சை முடித்த பின்பே அனுப்பி வைக்கப்பட்டார்கள்.

    இராணுவத்தின் எறிகணைகளினால் கட்டிடங்கள் இடிந்து விழும். குண்டுச் சிதறல்களுடன் கட்டிடச் சிதறல்களும் போட்டியிட்டு பறந்து விழும் சூழல். உயிர்களைப் பறிப்பதற்காக சீறி வந்த அந்த எறிகணைகளின் வீழ்ந்து வெடித்த குண்டுச் சத்தங்களையும் மேவி, மக்களின் அவலக்குரல்கள் வானைப் பிளக்கும். இதுவே அன்றைய அன்றாடக் காட்சிகளாக இருந்தன.

    2-5.jpgமருத்துவமனைகள் என்று பெயர் பெற்றிருந்தனவே தவிர, பாடசாலை கட்டிடங்களைப் பயன்படுத்தி வைத்திய நிலையங்களாக இயங்கிய இடங்களில் காயமடைந்தவர்களைப் படுக்க வைப்பதற்குப் போதிய கட்டில்கள் இருக்கவில்லை. நிலத்தில் படுக்க வைக்கப்பட்டவர்களுக்குப் பாய்களும் இல்லை. இந்த நிலையில்தான் அந்த இறுதி நேர மருத்துவ சேவைகள் இடம்பெற்றன.

    தரப்பாள் விரிக்கப்பட்ட வெறும் சுடு மணலில் காயமடைந்தவர்களைக் கிடத்தி பக்கத்தில் கிடைக்கும் மரக்கொப்புக்களில் சேலைன் (நாளத்திரவம்) போத்தலை கட்டி மருந்தேற்றி அந்த உயிர்களை காப்பாற்றி இருக்கின்றோம்

    இரவு நேரங்களில் அதிக வெளிச்சம் தெரிந்தால் உடனடியாக இராணுவத்தினர் அந்த இடத்தை நோக்கி தாக்குதல்களை நடத்திவிடுவார்கள். இதனால் மெல்லிய இலாம்பு வெளிச்சத்தில் பாரிய அவசர சத்திரசிகிச்சைகளைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாய நிலைமை அப்போது உருவாகியிருந்தது. அந்தத் தருணங்களிலும் வெற்றிகரமாக சிகிச்சைகளைச் செய்து முடித்த அனுபவங்கள் மருத்துவ போராளிகளுக்கு நிறையவே உண்டு. ஆனாலும் அந்த நாட்கள் மகிழ்ச்சி தரும் நாட்களாக அமையவில்லை.

    அவ்வாறு கஸ்டப்பட்ட போதிலும் படுகாயமடைந்த எத்தனையோ பேரின் உயிர்களைக் காப்பாற்ற முடியாமல் போயிருக்கின்றதே என்ற எண்ணம் இப்போதும் மனதைக் கவலை கொள்ளச் செய்கின்றது.

    இரவு நேரங்களில் காயமடைந்தவர்களை ஏற்றிவரும் வாகனங்கள்கூட லைட் போடாமல்தான் தான் ஓட வேண்டும் மேடும் குழியுமாய் கிடக்கும் வீதிகளில் அந்தப் பயணங்கள் சாதாரண பயணங்களாக இருக்கவில்லை. வெளிச்சம் தெரிந்தால் உடனடியாக இராணுவத்தின் எறிகணைகள் அந்த இடத்தை நோக்கி சீறிவரும். அதனால் சேதங்களே அதிகமாகும் என்ற நிலையில்தான் அந்த உயிர்காக்கும் பணிகளும் பதட்டத்தின் மத்தியில் இடம்பெற்றன.

    இவ்வாறு பல சவால்களுக்கு மத்தியில் பல மணிநேர சத்திரசிகிச்சையின் பின் காப்பாற்றப்பட மக்கள் மீண்டும் மருத்துவமனை மீது விழும் குண்டுகளால் மீண்டும் காயமடைந்தார்கள் அல்லது கொல்லப்பட்டார்கள்.

    இறுதியாக மருத்துவமனை இயங்கிய முள்ளிவாய்க்கால் சிறு பாடசாலையில் மிக நெருக்கமான தூரத்திலிருந்து இராணுவம் தாக்குதல்களை நடத்திக் கொண்டேயிருந்தது. அந்தத் தருணங்களிலும் மருத்துவர்கள் தமது உயிர்காக்கும் சேவையை நிறுத்தவில்லை. தொடர்ந்து இயங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

    இத்தனை அழிவுகளை திட்டமிட்டு நடத்திக்கொண்டிருந்த ஒரு தேசத்தில் பட்டினியால்  மக்கள் இறக்கவில்லை  தமிழீழ நிர்வாக சேவை, புனர்வாழ்வுக் கழகம் போன்ற அமைப்புக்கள் கஞ்சி போன்ற உணவு விநியோகத்தில் ஈடுபட்டிருந்தன.

    அப்போது அந்த இடத்தை குறிவைத்து கொத்து குண்டு தாக்குதல்கள் நடத்தப்பட்டன. அத்தகைய ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் – மே மாதம் 13 ஆம் திகதி இடம்பெற்ற ஓர் அனர்த்தத்தில்  காயமடைந்த சிறுவர்கள் மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டிருந்தனர்.

    எங்கும் இரத்தக் கறைகள். இறந்த உடல்களையும் அகற்ற முடியவில்லை. காயமடைந்தவர்களை இலையான்கள் மொய்த்துக்கொண்டேயிருந்தன.

    இறந்த உடல்களின் நடுவில் காயமடைந்து கிடந்த குழந்தைகளுக்கு அந்த இடத்தில் வைத்தே அவசர சிகிச்சைகளை அளிக்க வேண்டிய கட்டாய நிலைமை உருவாகியிருந்தது.

    அப்போது காயமடைந்து கொண்டுவரப்பட்டிருந்த பதினைந்து சிறுவர்களில் ஒருவனின் நிலைமை மோசமாக இருந்தது. காயத்தில் இருந்து இரத்தம் வெளியேறி குருதி அமுக்கம் குறைந்து கொண்டுபோனது.

    வயிற்றுக் காயம். சத்திரசிகிச்சை செய்யவேண்டும். வென்பிளோன் போட்டு பக்கத்தில் இரத்த மரக்கிளையில் சேலைனைக்கட்டி வேகமாக ஏற்றிவிட்டு அவனது மறு கையை பாக்கின்றேன். அவனது பிஞ்சு கைகளுக்குள் ‘வாய்பன் ‘ (ஒருவகை உருண்டை வடிவிலான சிற்றுண்டி) ஒரு கடி கடித்த நிலையில் இறுக பற்றி வைத்திருந்தான்.

    அவன் இனி அதை உண்ணப்போவதில்லை என்பது தெரிந்தது. விரல்களை விடுவித்து எடுக்கின்றேன். என் இதயம் நொறுங்கிப்போனது. இப்போது அவன் அதனைப் பறித்ததற்காக அழவில்லை. அதற்கு அவனது உடல் இடம் தரவில்லை. விழிகளை உயர்த்தி என்னைப் பார்த்து ஏதோ சொல்ல முயன்றான். அவனது உதடுகள் அசைந்தன. வார்த்தைகள் வரவில்லை……  அந்தக் காட்சியும் வலி நிறைந்த அந்த நினைவுகளும் இன்னும் நெஞ்சினுள் பாறாங் கல்லாகக் கனக்கின்றன.

    அங்கு நடைபெற்ற துயரச்சம்பவங்கள் எண்ணற்றவை. உரிமைகள் மீறப்பட்டிருந்தன. இனப்படுகொலை அரங்கேற்றப்பட்டிருந்தது. அதுவும் மருத்துவமனை மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்களைக்கூட உலகம் கண்டிக்கவில்லை. இன்றுவரையிலும் எந்தக் கண்டனக் குரல்களும் எழவில்லை.

    இரவு பகல் பாராமல் காயமடைந்தவர்கள் வந்து கொண்டே இருந்தார்கள். மருத்துவர்களும் ஓய்ந்து ஒடுங்கவில்லை. பசி, தாகம், உறக்கம், களைப்பு எல்லாவற்றையும் கடந்து பல உயிர்கள் காப்பாற்றப்பட்டன. இறுதியாக முள்ளிவாய்க்காலில் இயங்கிய மருத்துவமனை அந்தக் கடும் சண்டைகளுக்குள்ளேயும் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. அப்போது துப்பாக்கி வேட்டுக்களின் சத்தம் மருத்துவமனையை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. குண்டுகளும் சீறிவரத் தொடங்கியிருந்தன. இராணுவம் எங்களை அண்மித்துவிட்டது என்பது புலனாகியது.

    இனிமேலும் நோயாளிகளைக் கொண்டு செல்வதற்கு இடமே இல்லாத நிலைமை. எல்லாவற்றையும் கைவிட்டு வெளியேற வேண்டிய இறுதிக்கட்டமாக அது இருந்தது. முள்ளிவாய்க்காலை வந்தடையும் வரை மருத்துவமனை இடம் மாறும்போது இறுதி நோயாளியையும் பாதுகாப்பான இடத்திற்கு அனுப்பிவிட்டுத்தான் நாங்கள் அந்த மருத்துவமனையைவிட்டு வெளியேறுவோம்.

    எல்லா இடப்பெயர்வுகளிலும் இறுதியாக இடம்பெயர்வது மருத்துவமனையாகத் தான் இருந்தது. ஆனால் முள்ளிவாய்க்காலில் அன்றைய தினம் அதற்கு மேலும் இடம்பெயர இடம் இருக்கவில்லை. காயமடைந்த மக்களை அங்கேயே அப்படியே விட்டுவிட்டு போகவேண்டிய நிலை. அங்கிருந்தவர்கள் எங்களையும் கொண்டுபோங்கோ என்று காலைப்பிடித்து கெஞ்சினார்கள்.

    பல நூற்றுக்கணக்கான மக்கள். யாரை நாம் தூக்க முடியும்?; உயிர்காக்கும் முதலுதவி சிகிச்சைகளை மட்டுமே எங்களால் அப்போது செய்ய முடிந்தது. முதலுதவி சிகிச்சையை மட்டும் அளித்துவிட்டு உயிரிருந்தும் வெறும் நடைப் பிணங்களாக வெறுமையான உள்ளங்களுடனும் சில முதலுதவிப் பொருட்களுடனும் நாங்கள் அங்கிருந்து வெளியேறினோம்.

    சிறிது நேரத்தில் அந்த இடம் இராணுவ கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்து விட்டது. எங்கும் கரும்புகை கவிழ்ந்தது. எல்லா இடங்களிலும் தீப்பற்றி எரியும் காட்சிகளே கண்ணில் தெரிகின்றன காணும் இடமெல்லாம் வீதியோரங்களிலும் பற்றைக்காடுகளுக்கு உள்ளேயும்  காயமடைந்தவர்கள் பரவிக் கிடந்தார்கள்.

    மே 15 ஆம் திகதிக்குப் பின்னர் மருத்துவப் போராளிகளால் குழுவாகவும் தனியாகவும் நின்று வழிநெடுகிலும் காயமடைந்து கிடந்தவர்களுக்கு காயங்களில் இருந்து இரத்தம் வெறியேறுவதைக் கட்டுப்படுத்தும் சிகிச்சையுடன் முதலுதவிகளை மட்டுமே செய்ய முடிந்தது.

    ஆனாலும் இப்படியான துயரநாளை இராணுவ வெற்றி நாளாக கொண்டாடும் மனநிலையில் இருந்து  பதினொரு ஆண்டுகள் கடந்தும் சிங்களத் தலைமைகள் சற்றும் மாறவில்லை.  எமது கண்ணீரில் அவர்கள் மகிழ்ச்சி காண்பதையே இது சித்தரிக்கின்றது.

    ஆறாத வலிகள் சிறிதளவேனும் ஆற வேண்டுமாயின் பாதிக்கப்பட்ட தரப்பிற்கு நீதி கோருவது தான் எமது முதற்படியாக அமையவேண்டும். ஆனாலும் ஓர் இன அழிப்பிற்கான இத்தனை சாட்சிகள் கண்முன்னே கிடந்தும் நாம் என்ன செய்கின்றோம்? என்ன செய்திருக்கின்றோம்?

    உலகம் முழுதும் வாழும் தமிழர்களாகிய எம்மிடம் எவ்வளவு பலம் இருந்தும் அவற்றை பலவீனமே மேவி இருக்கின்றது. அதனால்தான் நாம் இன்னுமே ஒன்றுபடாமல் சிதைந்து கிடக்கின்றோம்

    தாயகத்தில் உள்ள மக்கள் பிரதிநிதிகளும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் நலன் சார்ந்து  ஒரு மித்து எந்தவொரு முடிவையும் எடுக்காமல் காலத்தை கழிக்கின்றார்கள்.

    குறிப்பாக புலம்பெயர்ந்த தமிழர்கள்  நீதி வேண்டி முழு மூச்சுடன் செயற்பட முடியும்.  பெரும்பாலான மக்கள் நாட்டுப்பற்றுடன் தேசியம் என்ற கொள்கையுடன் வாழ்கின்றார்கள். இல்லையென்று சொல்வதற்கில்லை. ஆனாலும் நவீன உலகப் போக்கையொட்டி, அவர்களிடையே எழுந்துள்ள அமைப்புக்கள் மக்களை பிளவுபடுத்தி சமூக முரண்பாடுகளை வளர்த்திருக்கின்றன. இது ஒரு புதிய காலச்சாரமாக, மிக வேகமாகப் பரவி வருகின்றது. இந்த நிலைமை கவலைக்குரியது.

    இந்த அமைப்புக்களைச் சேர்ந்தவர்கள் குறுகிய வட்டத்திற்குள் ஒடுங்கி இருந்து மக்கள் மத்தியில் எப்படி பிரபல்யம் அடையலாம் என்பதையே அதிக அளவில் சிந்திப்பதால் தங்களுடைய இலக்கை மறந்து விடுகின்றனர்.

    மனித உரிமைகள் சம்பந்தமான செயற்பாட்டை செய்வதாக தம்மை அடையாளப்படுத்தும் தமிழ் அமைப்புக்களும் இதற்கு விதிவிலக்கில்லை. மனித உரிமை தளத்தில் செயற்படுவதாக கூறிக்கொள்பவர்கள் எல்லோரும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் நீதிக்காக இயங்குவதாக சொன்னாலும் அவர்களால் கூட ஒருங்கிணைந்து செயற்பட முடியவில்லை. நான் பெரிதா நீ பெரிதா என்று தங்களுக்குள் முட்டி மோதிக்கொள்கின்றார்கள்.

    இதனால்  வெளியில் உள்ள ஆற்றல்மிக்க  இளைஞர்களும் கல்விமான்களும் திறமையாளர்களும் இவர்களுடன் இணைந்து செயற்படுவதற்கு பின்னிற்கின்றனர். இதனை  யாராலும் மறுக்கமுடியாது.

    உதாரணமாக சில ஆண்டுகளுக்கு முன் ஐநா மனித உரிமை சபையில் சர்வதேச உண்மைக்கும், நீதிக்குமான செயற்திட்டத்தின்  நிறைவேற்றுப் பணிப்பாளர் யஸ்மின் சூக்கா தலமையிலான குழு மனித உரிமை மீறல்கள் தொடர்பான அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டது.

    ஐநா மனித உரிமைப் பேரவை அமர்வின் பக்க நிகழ்வாக முக்கியமான வெளிநாட்டு பிரதி நிதிகள் சூழ இந்த அறிக்கை ஒரு கையேடாக வெளியிடப்பட்டிருந்தது.

    இந்த நிகழ்வினை ஒரு தமிழ் அமைப்பு ஒழுங்கு படுத்தியிருந்த காரணத்தால் அங்கு செயற்படும் மற்ற தமிழ் அமைப்பினர் எவரும் கலந்து கொள்ளவில்லை.

    ஆனால் சிறிலங்கா அரசாங்கம் சார்பாக பெருமளவான பிரதிநிதிகள் ஒன்றுகூடி அதற்கு  எதிர்ப்பு தெரிவித்ததுடன் பணிப்பாளர் யஸ்மின் சூக்காவிடம் இது ஒரு பக்க சார்பான அறிக்கை என்று வாதிட்டார்கள். எண்ணற்ற கேள்விகளைக் கேட்டனர்.

    பதில் சொல்லகூடிய தமிழர் தரப்பினர் அதில் கலந்து கொள்ளாத போதிலும் யஸ்மின் சூக்கா அவர்களே சரியான பதில்களை வழங்கியதுடன் பாலியல் குற்றங்களை இராணுவம் புரிந்தது என்பதற்கான சாட்சிகள் உள்ளதாக நியாயப் படுத்தினார்.

    இப்படியான சந்தர்ப்பங்களில் கூட ஒன்றாக கலந்து கொள்ள முடியாத தமிழ் அமைப்புக்கள் தமிழ் மக்களுக்காக என்ன செய்யப் போகின்றன? எதனை சாதிக்கப்போகின்றன?

    இது ஒரு உதாரணமே. இன்று இப்படித்தான் பல சம்பவங்களைக் காணமுடிகின்றது. கடமையை செய் பலனை எதிர்பாராதே என்ற கூற்று மாறி தனிப்பட்ட விளம்பரங்களே முன் நிற்பதால் அடைய வேண்டிய இலக்கு பின்நோக்கி தள்ளப்படுகின்றது.

    உலகில் உள்ள அனைத்து இனங்களும், நாடுகளும் தங்களுக்கு பெரும் நெருக்கடி வரும் போது எதிர்க்கட்சிகள் கூட ஒன்றாக இணைந்துதான் செயற்படுகின்றன. இலங்கை கூட அவ்வாறு தான். ஆனால் எமது தமிழ் இனம் தான் இன்றும் இப்படியே கிடக்கின்றது.

    ‘தமிழ் மக்களிற்கு நீதியையும், இழப்பீடுகளையும் பெற்றுக்கொடுப்பதற்குமாக நாம் அனைவரும் சர்வதேச சமூகத்துடன் இணைந்து செயற்படவேண்டும்’ என ஐநா. மனித உரிமைகள் பேரவையின் முள்ளாள் ஆணையாளர் நவநீதம்பிள்ளை 2020 ஆம் ஆண்டு முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நாளில் அழைப்பு விடுத்திருக்கின்றார்.

    தமிழர் தரப்பு அமைப்புக்கள் மத்தியில் ஒற்றுமை இல்லை. தமிழ் மக்களும் ஓர் அணியில் ஒன்றிணைக்கப்படவில்லை. இதனால்தான் அனைவரும் சர்வதேச சமூகத்துடன் இணைந்து செயற்பட வேண்டும் என நவநீதம்பிள்ளை அழைப்பு விடுத்துள்ளார்.

    மே 18 இல் மட்டும் அமைப்பு ரீதியான தனித்துவம், அந்தஸ்துகளைக் கைவிட்டு, உணர்வுகளால் ஒன்று படும் தமிழர்கள் இதே சிந்தனையில் நீதிக்காக ஒரே புள்ளியில் சங்கமிப்போமாகவிருந்தால் எந்த ஒரு சக்தியாலும் அதைத் தடுக்க முடியாது.

    நாம் இழந்தவற்றை ஒருவராலும் ஈடுசெய்யமுடியாது .இழப்புக்களும் தியாகங்களும் நாம் அடைய வேண்டிய இலக்கும் மட்டும்  எமக்கு பெரிதாக தெரியுமென்றால்   ஒருங்கிணைந்து செயற்படுவது சாத்தியமாகும்….

     இதன் மூலம் தான் எம்மக்கள் அனுபவித்த வலிகளுக்கு மருந்திடமுடியும்.

    -நன்றி 

    மிதயா கானவி

    https://www.thaarakam.com/news/133232

    • Like 1

  22. கொரோனா வைரஸ்: சைவ உணவு சாப்பிடுபவர்களுக்கு கோவிட்-19 பாதிப்பு ஏற்படாதா? #BBCRealityCheck

    ஸ்ருதி மேனன், பீட்டர் மவாய் பிபிசி ரியாலிட்டி செக் அணி 
    கொரோனா வைரஸ்Getty Images

    கொரோனா வைரஸ் பரவத் தொடங்கி ஐந்து மாதங்கள் நிறைவடைய உள்ள நிலையிலும், அது ஏற்படுத்தி வரும் அச்சுறுத்தல் சிறிதும் குறைந்தபாடில்லை. குறிப்பாக, கொரோனா வைரஸ் பரவலுக்கு ஈடாக அதுகுறித்த போலிச் செய்திகளும் அதிவேகமாக பரவி வருகின்றன.

    இந்த நிலையில், கடந்த சில நாட்களாக சமூக ஊடகங்களில் பரவி வரும் கொரோனா வைரஸ் தொடர்பான சில போலிச் செய்திகள் குறித்த பின்னணியை பார்ப்போம்.

    1. மருத்துவர்கள் சைவ உணவுமுறையை பரிந்துரைக்கவில்லை 

    கொரோனா வைரஸ்Social Media

    இந்தியாவின் இரண்டு முக்கிய மருத்துவ அமைப்புகள் மற்றும் அந்த நாட்டின் மூத்த மருத்துவர் ஒருவர் ஆகியோர் வாட்சாப்பில் பரவி வரும் ஒரு குறிப்பிட்ட போலிச் செய்திக்கு எதிராக குரல் கொடுத்துள்ளனர். 

    வைரலாக பரவி வரும் அந்த குறுஞ்செய்தியில், கொரோனா வைரஸ் தொடர்பான மற்ற வாட்சாப் பகிர்வுகளை போன்றே, நோய்த்தொற்று பாதிப்பில் இருந்து உங்களை தற்காத்து கொள்வது எப்படி, தனிப்பட்ட சுகாதாரத்தை பேணுவது எப்படி உள்ளிட்ட விடயங்கள் விளக்கப்பட்டுள்ளன.

    மேற்குறிப்பிட்டுள்ள வழிமுறைகள் பலவும் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடிய வகையில் இருந்தாலும், அதில் சைவ உணவுமுறையை பின்பற்றுதல், பெல்ட், மோதிரங்கள் மற்றும் கைக்கடிகாரங்கள் உள்ளிட்டவற்றை அணிவதை தவிர்த்தல் முதலிய ஆலோசனைகள் கொரோனா வைரஸில் இருந்து தற்காத்து கொள்ள உணவும் என்று கூறப்பட்டுள்ளதற்கு இதுவரை ஆதாரங்கள் எதுவும் இல்லை.

    Banner image reading 'more about coronavirus'  

    2. காய்ச்சலுக்கான தடுப்பூசியால் கொரோனா வைரஸ் பாதிப்பு ஏற்படுமா?

    ஒரு உண்மையான ஆராய்ச்சியை மேற்கோள்காட்டி, அதன் மூலம் இந்த தவறான செய்தி பரப்பப்பட்டு வருகிறது.

    "நீங்கள் காய்ச்சலுக்கான ஊசியை போட்டிருந்தால், உங்களுக்கு கொரோனா வைரஸ் தொற்று ஏற்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பு அதிகம் உள்ளது" என்று பரவலாக பகிரப்பட்டு வரும் ஃபேஸ்புக் பதிவு ஒன்றில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

    கொரோனா வைரஸ்Social Media

    அந்த பதிவில், அமெரிக்க ராணுவத்தால் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆராய்ச்சி கட்டுரை ஒன்றின் இணையப்பக்கமும் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது.

    ஆனால், இந்த ஆய்வு கட்டுரையானது கோவிட்-19 நோய்த்தொற்று பரவுவதற்கு முன்னர், அதாவது 2017-18 காலகட்டத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வை அடிப்படையாக கொண்டது ஆகும்.

    எனவே, குழப்பமே வேண்டாம் - காய்ச்சலுக்காக ஊசி போடுவதால் கொரோனா வைரஸ் ஏற்படும் வாய்ப்பு அதிகரிக்கிறது என்ற கூற்றுக்கு இதுவரை எவ்வித ஆதாரமும் இல்லை.

    3. நீண்டநேரம் முகக்கவசம் அணிந்தால் பிரச்சனையா?

    கொரோனா வைரஸ்Social Media

    நீண்டநேரம் முகக்கவசம் அணிவது உடல்நலனுக்கு ஆபத்தானது என்ற தவறான செய்தியை பரப்பும் கட்டுரை ஒன்று சமூக ஊடகங்களில் பகிரப்பட்டு வருகிறது. 

    முதலில் ஸ்பானிஷ் மொழியில் பரவலாக பகிரப்பட்ட இந்த கட்டுரை, பிறகு தென் மற்றும் மத்திய அமெரிக்க நாடுகளிலும், நைஜீரியாவிலும் பரவியது. 

    நீண்ட நேரம் முகக்கவசங்களை அணிந்துகொண்டு சுவாசிக்கும்போது, அதிகளவில் கரியமில வாயு உள்ளிழுக்கப்படுவதாகவும், இதனால் மயக்க உணர்வு ஏற்படுவதுடன், உடலில் ஆக்சிஜன் இழப்பு நேருவதாகவும் அந்த கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. எனவே, பத்து நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை முகக்கவசங்களை கழற்றி அணிய வேண்டும் என்று அந்த கட்டுரை பரிந்துரைக்கிறது.

    இதுகுறித்து பிபிசியிடம் பேசிய உலக சுகாதார நிறுவனத்தை சேர்ந்த மருத்துவர் ரிச்சர்ட் மிஹிகோ, "இந்த கூற்று மிகவும் தவறானது. எளிதில் சுவாசிக்கக் கூடிய துணிகளை கொண்டே முகக்கவசங்கள் தயாரிக்கப்படுகின்றன. இயல்பான சுவாச உணர்வை அளிப்பதோடு, தீமை பயக்கும் துகள்கள் மூக்கின் உள்ளே செல்வதை அவை தடுக்கின்றன" என்று அவர் கூறினார்.

    தீங்கு விளைவிக்கும் தாக்கங்களை தவிர்ப்பதற்காக மக்கள் முகக்கவசங்களை அடிக்கடி கழற்றி அணிவதால் சுகாதார கேடு ஏற்படுத்துவதற்கு வாய்ப்புள்ளதாக அவர் எச்சரிக்கிறார்.

    நுரையீரல் முழுவதும் வளர்ச்சியடையாத இரண்டு வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகள் மற்றும் சுவாசம் சார்ந்த பிரச்சனையால் அவதிப்படுவோர் ஆகியோர் முகக்கவசங்களை அணியவதற்கு பரிந்துரைக்கப்படுவதில்லை.

    4. புகைப்பிடித்தல் வைரஸைத் தடுக்க உதவாது

    கொரோனா வைரஸ்Getty Images

    மீண்டும் மீண்டும் பரவி வரும் இந்த கூற்று உண்மையாக இருக்க வேண்டுமென்று புகைப்பிடிப்பவர்கள் நினைக்கிறார்கள் - ஆனால், இது உண்மையல்ல.

    அதாவது, புகைப்பிடிப்பவர்களுக்கு கொரோனா வைரஸ் தொற்று ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்பு ஒப்பீட்டளவில் குறைவாக இருப்பதாக பல கட்டுரைகள் இணையதளத்தில் உலாவினாலும், அதை உறுதிசெய்வதற்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை.

    "கொரோனா வைரஸ் அபாயத்தை புகைப்பிடித்தல் குறைக்கும் என்பதற்கு பல ஆதாரங்கள் உள்ளன" என்று கூறும் 'யூ.கே. மெயில் ஆன்லைன்' செய்தித்தளத்தின் கட்டுரை ஒன்று சமூக ஊடகங்களில் பல்லாயிரக்கணக்கானோரால் பகிரப்பட்டு வருகிறது.

    கோவிட் -19 நோய்த்தொற்றால் பாதிக்கப்பட்டு மருத்துமனையில் அனுமதிக்கப்படும் நோயாளிகளில் புகைப்பிடிப்பவர்கள் குறைவாகவே காணப்படுகிறார்கள் என்று பல நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகளின் மூலம் தெரியவந்துள்ளதாகவும், எனினும் இதில் வல்லுநர்களால் ஒரு முடிவுக்கு வர முடியவில்லை என்றும் அந்த செய்தியில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

    நிக்கோடின் கோவிட்-19 நோய்த்தொற்று பரவுவதை நிறுத்தக்கூடும் என்று இதுதொடர்பாக ஆய்வு நடத்திய பிரான்ஸ் மருத்துவமனை ஒன்று தெரிவித்துள்ளது. இதுதொடர்பான மேலதிக ஆராய்ச்சிகள் தொடர்ந்து நடந்த வண்ணம் உள்ளன.

    இந்த நிலையில், இதுதொடர்பாக கருத்துத் தெரிவித்துள்ள உலக சுகாதார நிறுவனம், "கொரோனா வைரஸ் பாதிப்பிலிருந்து தப்பிக்கவோ அல்லது பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு சிகிச்சை அளிப்பதிலோ நிக்கோட்டின் அல்லது புகையிலைக்கு தொடர்பு உள்ளதாக இதுவரை தேவையான அளவு ஆதாரங்கள் ஏதும் இல்லை" என்று தெரிவித்துள்ளது.

    புகைப்பிடிப்பதோடு தொடர்புடைய பிற உடல்நலப் பிரச்சனைகள் காரணமாக புகைபிடிப்பவர்கள் கொரோனா வைரஸால் கடுமையாக பாதிக்கப்படுவதற்கு அதிக வாய்ப்பு உள்ளதாக அது மேலும் கூறுகிறது.
     

    https://www.bbc.com/tamil/global-52790380


  23. கொரோனா வைரஸ்: வீட்டுக்குள் இருந்தால் நோய் எதிர்ப்பாற்றல் எப்படி பாதிக்கப்படும்?

    லிண்டா கெட்டெஸ் பிபிசிக்காக
    கொரோனா வைரஸ்Getty Images

    கடந்த 2 மாதங்களாக உலக மக்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் வீடுகளில் முடங்கிக் உள்ளார்கள். அத்தியாவசியத் தேவைகளுக்கு மட்டும் வெளியில் செல்கிறார்கள். கொரோனா வைரஸ் தாக்குதலுக்கு ஆளாகும் ஆபத்தை இது குறைத்திருக்கலாம் என்றாலும், வேறு நோய்த் தொற்றுகளுக்கு அதிகளவில் ஆட்படக் கூடிய அளவுக்கு நமது நோய் எதிர்ப்பு மண்டலத்தின் மீது இது தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும்.

    24 மணி நேர காலத்தில் வெளிச்சம் மற்றும் இருட்டு என்ற உலக வாழ்க்கைக்கு மனிதர்களின் உடல் பழகி வளர்ந்துள்ளது. சூரிய வெளிச்சத்தைப் பொருத்து செயல்படும் வகையில் நமது உடல்கள் அமைந்துள்ளன. புற ஊதா கதிர்கள் நமது தோலில் படும்போது வைட்டமின் டி உற்பத்தி ஆவதை நல்ல உதாரணமாகக் கூறலாம். வைட்டமின் டி நமக்கு தினமும் கிடைப்பதால் எலும்புகள் மற்றும் பற்கள் பலப்படுகின்றன. அது நமது நோய் எதிர்ப்பு செல்களிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.

    நமது நுரையீரல்களில் உள்ள பேருண்ணிகளுக்கு வைட்டமின் டி சக்தியைத் தருகிறது. இவை தான் சுவாச மண்டலத்தில் நோய்த் தொற்றுகளை எதிர்த்துப் போராடும் முதல்வரிசை வீரர்களைப் போன்றவை. நுண்ணுயிர்களை எதிர்க்கக் கூடிய புரதத்தை உற்பத்தி செய்யும். வைரஸ்கள் மற்றும் பாக்டீரியாக்களை அது நேரடியாகத் தாக்கிக் கொன்றுவிடும். B மற்றும் T செல்கள் போன்ற மற்ற நோய் எதிர்ப்பு செல்களின் செயல்பாடுகளையும் அது ஊக்குவிக்கும். நீண்டகால நோய் எதிர்ப்பாற்றலுக்கு இவை காரணமாக இருக்கின்றன. வைட்டமின் டி குறைவாக உள்ளவர்களுக்கு, சளிக்காய்ச்சல் என்ற மூச்சுக் குழாய்ப் பாதையில் நோய்த் தொற்று ஏற்படும் ஆபத்து அதிகம்.

    கோவிட்-19 நோயுடன் தொடர்புடைய தீவிர சிக்கல்களைக் குறைப்பதற்கு வைட்டமின் டி சத்துள்ள மருந்துகளைத் தரலாமா என்பது பற்றி ஆராய்ச்சியாளர்கள் இப்போது ஆய்வு செய்து வருகிறார்கள். கோவிட் 19 நோய்த் தாக்குதலால் அதிகம் உயிரிழப்புகள் நிகழ்ந்த ஸ்பெயின் மற்றும் இத்தாலி உள்ளிட்ட ஐரோப்பியர்களுக்கு வைட்டமின் டி அளவு மிகக் குறைவாக இருந்தது என்று இந்த மாத ஆரம்பத்தில், டூப்ளின் டிரினிட்டி கல்லூரி முதுமையியல் நிபுணர் ரோஸ் கென்னியும், அந்தப் பெண்ணின் சகாக்களும் ஒரு புள்ளிவிவரத்தை வெளியிட்டுள்ளனர்.

    Banner image reading 'more about coronavirus'  

    சூரிய வெப்பமான காலத்தில், இது உணர்வுகளுக்குப் பொருந்தாத விஷயமாக இருக்கலாம். ஆனால், அதிக நேரத்தை வீட்டுக்குள்ளேயே செலவிடும் வாழ்க்கை முறைக்கு மாறி, இந்த நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் அதிக அளவில் சூரிய ஒளி படுவதைத் தடுக்கும் சன்ஸ்கிரீன் கிரீம்களை பயன்படுத்துவதைப் பார்க்கும் போது, வைட்டமின் டி குறைவாக இருப்பதற்கு அவை காரணமாக இருக்கலாம் என்று தெரிகிறது.

    இந்த நாடுகளில் கோவிட் - 19 பாதிப்பால் அதிக உயிரிழப்புகள் நிகழ்ந்ததற்கு வேறு காரணங்கள் இருந்தாலும், ``வைட்டமின் டி மற்றும் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி ஆகியவையும் காரணமாக இருந்திருக்கலாம் என்பதற்கு சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகள் வலுவாக உள்ளன. குறிப்பாக தீவிர கோவிட் பாதிப்பு சூழ்நிலையில் இந்த காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன'' என்று கென்னி கூறுகிறார். 

    முதலில், முதலில் இன்டர்லெயுக்கின்-6 என்ற அழற்சியை ஏற்படுத்தும் உயிரிவேதிப் பொருளை வைட்டமின் டி குறைப்பதாகத் தெரிகிறது. இந்த அழற்சி இந்த நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு தீவிர சுவாசப் பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்துகிறது. நுரையீரலில் சார்ஸ்-சி.ஓ.வி.-2 வைரஸ் நுழைந்து நோய்த் தொற்றை ஏற்படுத்தும் ACE2 உணர்பொறியின் தன்மையையும் வைட்டமின் டி மாற்றுகிறது. ஏற்கெனவே வைட்டமின் டி இந்த மாற்றத்தைச் செய்திருந்தால், கொரோனா வைரஸ் உடலில் நுழைந்து தொற்றிக் கொள்வது சிரமம் ஆகிவிடும்.

    இந்தப் பாதுகாப்பு தன்மையை உறுதி செய்வதற்கு, தன்னியல்பான, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஆய்வகப் பரிசோதனைகள் செய்யப்பட வேண்டும் என்றாலும், இப்போதைய நெருக்கடியான காலக்கட்டத்தில் பெரியவர்கள் அனைவரும் வைட்டமின் டி எடுத்துக் கொள்வது நல்லது என்று கென்னி கூறுகிறார். பல நாடுகளில் கட்டுப்பாடுகள் தளர்த்தப்படும் நிலையில் நிறைய நேரத்தை வெளியில் செலவிட்டு அதிக வைட்டமின் டி பெற்றுக் கொள்வது வேறு பல நன்மைகளையும் கொண்டு வரும் என்றும் வலுவாகக் கூறப்படுகிறது.

    கொரோனா வைரஸ்Getty Images

    உடற்பயிற்சி செய்வதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டால் கோவிட்-19 தொற்றுவதற்கான வாய்ப்புகள் குறையும் என்பதற்கு அறிவியல்பூர்வமான தகவல்கள் எதுவும் இல்லை என்றாலும், சளிக் காய்ச்சல் மற்றும் சாதாரண சளி போன்ற மற்ற வைரஸ் தொற்றுகளுக்கு எதிராக நமது தற்காப்பை அது பலப்படுத்துகிறது என்பதற்கு பல்வேறு ஆய்வு முடிவுகள் உள்ளன. நோய் எதிர்ப்பாற்றலை அதிகரிக்க இது உதவும் என்பதும் ஆய்வுகளில் தெரிவிக்கப் பட்டுள்ளது.

    வனங்களில் சில நாட்களைக் கழித்தால், உடலில் இயல்பாக கிருமிகளைக் கொல்லும் செல்களின் எண்ணிக்கையும் செயல்பாடும் அதிகரிக்கும் என்று பல ஆய்வுகள் தெரிவித்துள்ளன.

    மன அழுத்தம் குறைவதுதான் இதற்குக் காரணம் என்பது ஒரு காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது. ``மன அழுத்தத்தை குறைக்கும் நோக்கில் பலர் உடற்பயிற்சி செய்வது நமக்குத் தெரியும். அதிக மன அழுத்தம் இருப்பது நோய் எதிர்ப்பு மண்டலத்துக்கு நல்லது அல்ல என்பதும் மிகவும் தெளிவான விஷயம்'' என்று, நோய் எதிர்ப்பாற்றலில் உடற்பயிற்சியின் பங்கு குறித்து ஆய்வு மேற்கொண்டு வரும், பிரிட்டனின் லிவர்பூல் ஜான் மூர்ரேஸ் பல்கலைக்கழக மாணவர் நெயில் வால்ஷ் கூறுகிறார். ``சுறுசுறுப்பாக இருப்பதன் மூலம் உங்கள் மன அழுத்தத்தைக் குறைக்க முடியும் என்றால், அது உங்கள் ஆரோக்கியத்தில் நல்ல தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்'' என்கிறார் அவர்.

    பூங்காவில், மரங்கள் சூழ்ந்த காட்டில் அல்லது பசுமைவெளியில் உடற்பயிற்சி செய்தால், மிகவும் நல்லது. இயற்கைவெளியில் செல்வது, நகர்ப்புற பூங்காவாக இருந்தாலும் சரி - இருதயத் துடிப்பு வேகம், ரத்த அழுத்தம் குறையும், மன அழுத்தம் ஏற்படுத்தும் ஹார்மோன் சுரப்பு குறையும் என்பதை பல ஆய்வு முடிவுகள் தெரிவிக்கின்றன. நீண்டகால அடிப்படையில் பார்த்தால், இயற்கை சூழலுக்கு நெருக்கமாக, இயற்கையுடன் இணைந்து வாழ்வது இருதயக் கோளாறுகளை, டைப் 2 நீரிழிவு நோய் பாதிப்பைக் குறைக்கும், மரணத்தை தள்ளிப்போடும்.

    அதிக உடற்பயிற்சி செய்வது மற்றும் வைட்டமின் டி ஆகியவற்றுடன், இவற்றுக்கு வேறு காரணங்களும் இருப்பதாக பல்வேறு கட்டுரைகள் கூறுகின்றன. வெளியில் செல்வதால் மற்றவர்களுடன் தொடர்பு கொள்வதன் மூலம், தனிமை உணர்வு குறைந்து, மன அழுத்தம் குறைய உதவிகரமாக இருக்கும் என்பது அவற்றில் ஒரு காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது. கவன மீட்பு தியரி என்ற காரணமும் குறிப்பிடப்படுகிறது. அதாவது இயற்கைக் காட்சிகள் மற்றும் எளிதாக நாம் செல்வதில் நமது கவனம் ஈர்க்கப்படுகிறது. அதிகம் உழைத்திருக்கும் நமது மூளை ஓய்வெடுக்க, மீட்சி பெற வாய்ப்பு கொடுப்பதாக இது அமைகிறது என விளக்கம் தரப்படுகிறது.

    இருந்தபோதிலும், நமது நோய் எதிர்ப்பு மண்டலங்களில் மரங்கள் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் வாய்ப்புகளும் உள்ளன. சில நாட்கள் காட்டுக்குள் இருந்தால், இயல்பாகவே கிருமிகளைக் கொல்லும் செல்களின் எண்ணிக்கை மற்றும் செயல்பாடு அதிகரிப்பதாக பல்வேறு ஆய்வுகள் தெரிவித்துள்ளன. நமது ரத்தத்தில் வைரஸ்கள் மற்றும் புற்றுநோய் செல்களை நேரடியாகத் தாக்கி அழிக்கும் நோய் எதிர்ப்பு செல்களாக இவை உள்ளன. 

    கொரோனா வைரஸ்Getty Images

    மரங்களில் இருந்து வெளியாகும் பைட்டான்சைட் என்ற பொருளை சுவாசிப்பதால் இது நிகழ்கிறது என்று ஜப்பான் விஞ்ஞானிகள் கூறுகின்றனர். உடலுக்கு வெளியே இவற்றை வளர்த்து பரிசோதித்த போது, இயற்கையாக கிருமிகளை அழிக்கும் செல்களின் செயல்பாடுகள் அதிகரிப்பதாகக் கண்டறியப்பட்டது. சுவாசிப்பதாலும் இதே பலன் கிடைக்கிறதா என்பதை உறுதி செய்வதற்கு இன்னும் ஆராய்ச்சிகள் நடத்த வேண்டியுள்ளது.

    ``நடைமுறையில், இந்த வழிமுறைகள் ஒருங்கிணைந்து செயல்படுவதாக நான் கருதுகிறேன்'' என்று எடின்பர்க் பல்கலைக்கழகத்தில் ஓப்பன்ஸ்பேஸ் ஆராய்ச்சி மையத்தின் டைரக்டராக உள்ள கேத்தரின் வார்டு தாம்ப்ஸன் கூறுகிறார். நகர்ப்புற பசுமைவெளிகள் மற்றும் ஆரோக்கியம் என்ற தலைப்பில் உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் அறிக்கையை தயாரித்த குழுவிலும் இவர் இடம் பெற்றுள்ளார். 

    ``பைட்டோன்சைட்கள் முக்கியமானவையாக இருக்கலாம். ஆனால் இந்தப் பயன்களைப் பெறுவதற்கு நீங்கள் சில காலம் முழுமையாக இயற்கை சூழலில் மூழ்கியிருக்க வேண்டும். மன அழுத்தம் குறைவு போன்ற பயன்களை அப்போது எளிதில் பெற முடியும்'' என்று அவர் கூறுகிறார்.

    அலுவலகங்களில் பணிபுரிபவர்கள் வேலைக்குச் செல்லும்போது காலையில், பிரகாசமான ஒளியில் செல்வதால், இரவில் எளிதாகத் தூங்கிவிடுகிறார்கள்.

    வீட்டுக்கு வெளியில் செல்வது தூக்கத்தின் தரத்தையும் மேம்படுத்தும். வீடுகளுக்குள் நாம் முடங்கி இருந்த நேரம், நமது உடல் இயக்க கடிகாரத்தின் செயல்பாட்டைப் பாதித்திருக்கும். இது 24 மணி நேர சுழற்சிக்கு ஏற்ப, தூக்கம் உள்ளிட்ட உயிரியல் இயக்க செயல்பாடுகளை கட்டுப்படுத்தி பழகியிருக்கிறது. நாம் வெளியில் செல்லும் போது வெளிச்சத்தின் தன்மை, நமது கண்களின் பின்புறத்தில் இருக்கும் ஒளி-உணர்வு செல்களில் பதிவதன் மூலம், உடல் இயக்க கடிகாரத்தின் செயல்பாடுகள் ஒருங்கிணைக்கப் படுகின்றன. கண்களின் பின்னால் உள்ள இந்த செல்கள் மூளையில், உடலின் மாஸ்டர் கடிகாரமாகச் செயல்படும் செல்களுடன் தொடர்பு கொள்கின்றன. 

    ``வீட்டுக்குள் இருக்கும் வெளிச்சம் மிகவும் குறைவு என்பதால், இந்த செயல்பாடு தூண்டப்படாது. எனவே வாரம் முழுக்க ஒருவர் வெளியில் செல்லாமல் இருந்தால், இந்த ஒருங்கமைவுகளில் இடையூறுகள் ஏற்பட்டு, தூக்கத்தில் கோளாறுகள் ஏற்படும்'' என்று நியூயார்க் ட்ராயில் உள்ள லைட்டிங் ஆராய்ச்சி மையத்தைச் சேர்ந்த மரியானா பிகுவெய்ரோ கூறுகிறார். 

    கொரோனா வைரஸ்Getty Images

    காலையில் அதிக வெளிச்சத்துக்கு ஆட்படும், அலுவலகம் செல்லும் அலுவலர்கள், நடந்து செல்லக் கூடியவர்கள், குறைவான வெளிச்சத்துக்கு ஆட்படுபவர்களைக் காட்டிலும் இரவில் நன்றாகத் தூங்குகிறார்கள், இடையூறான தூக்கத்துக்கான வாய்ப்பு குறைகிறது என்று அவருடைய ஆராய்ச்சியில் தெரிய வந்துள்ளது. (நமது தூக்கத்துக்கு இயற்கை வெளிச்சம் ஏன் முக்கியமானது என்பதை அறிய மேலும் படியுங்கள்)

    ``உடல் கடிகார செயல்பாட்டில் இடையூறு, தூக்கத்தில் கோளாறு ஆகியவை நோய் எதிர்ப்பு மண்டலத்தின் தன்மையைக் குறைப்பதாக தொடர்புபடுத்தப் படுகிறது'' என்று பிகுவெய்ரோ கூறுகிறார். ``எனவே நோய் எதிர்ப்பாற்றலில் வெளிச்சத்துக்கு நேரடியான தொடர்பு இல்லாவிட்டாலும், உடல் கடிகாரம் மற்றும் நல்ல தூக்கம் போன்றவற்றை செம்மைப்படுத்தும் அம்சம் மூலமாக மறைமுகமான தாக்கங்களைக் கொண்டதாக இருக்கிறது'' என்று அவர் கூறுகிறார். காலையில் பிரகாசமான வெளிச்சத்துக்கு ஆட்படுவது மக்களின் மனநிலையில் நல்ல தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி, மன அழுத்தத்தைத் தடுக்கவும் உதவிகரமாக உள்ளது.

    இந்தப் பயன்களைப் பெறுவதற்கு நீங்கள் எவ்வளவு நேரம் வீட்டுக்கு வெளியில் இருக்க வேண்டும் என்று பார்த்தால், அதைச் சொல்வது கடினமான விஷயமாக இருக்கும். நமது உடல் கடிகாரத்தை ஒருங்கமைவு செய்த நிலையில் வைத்திருப்பதற்கு, காலைநேர வெளிச்சம் முக்கியமானது என்றாலும், சூரிய வெளிச்சத்தில் அதிகபட்ச புறஊதா கதிர்கள் இருக்கும் மதிய நேரத்தில் தான் அதிகபட்ச வைட்டமின் டி உற்பத்தி நடக்கிறது.

    எனவே முடக்கநிலை கட்டுப்பாடுகளில் தளர்வு கிடைத்து, வாய்ப்பு கிடைத்தால், தினமும் ஒரு முறையாவது வீட்டை விட்டு வெளியில் வருவதற்கு நீங்கள் முயற்சிக்க வேண்டும். சமூக இடைவெளி பராமரித்தலிலும், சூரிய வெப்பத்தால் கொப்புளம் ஏற்படாமலும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். சூரிய வெளிச்சமும் இயற்கையும் தான் அற்புதமான ஹீலர்கள். அவை இலவசமாகக் கிடைக்கின்றன.
     

    https://www.bbc.com/tamil/science-52791204