ரஞ்சித்

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content Count

    5,710
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    35

ரஞ்சித் last won the day on January 10 2019

ரஞ்சித் had the most liked content!

Community Reputation

1,560 நட்சத்திரம்

About ரஞ்சித்

  • Rank
    Advanced Member
  • Birthday புதன் 05 டிசம்பர் 1973

Contact Methods

  • ICQ
    0
  • Yahoo
    anton_devaranjith@yahoo.com

Profile Information

  • Gender
    Male
  • Location
    Sydney
  • Interests
    Politics, music, sports.

Recent Profile Visitors

9,142 profile views
  1. நடந்த அழிவுகளிலிருந்து மனதை ஆறுதல்ப்படுத்தி, திசைதிருப்ப இந்த முயற்சிகள் உதவலாம். ஆனால், இன்றும் தொடர்ந்து நடைபெறும் திட்டமிட்ட அழிவுகள் பற்றி என்ன செய்யலாம்? நாம் அதுபற்றி வேண்டுமென்றே எண்ணாதுவிட்டாலும், அது நடக்கத்தானே போகிறது? நடப்பது நடக்கட்டும், எமக்கென்ன என்று இருப்பது எப்படிச் சாத்தியம்? நடப்பதற்கும் எமக்கும் மிக நெருங்கிய தொடர்பொன்று இருக்கும்போது, அவ்வளவு இலகுவாகக் கடந்தும், மறந்தும் போகமுடியும் என்று நினைக்கிறீர்களா? நீங்களெல்லாம் இந்த ஆக்கிரமிப்புப் பற்றியோ, பெளத்த, சிங்கள கலாசார திணிப்புப்பற்றியோ ஏதாவது செய்கிறீர்களா? உண்மையாகத்தான் கேட்கிறேன். அதாவது, தளங்களில் எழுதுவதால் பலர் அதுபற்றி அறியும் நிலையினை உருவாக்குவது, முறைப்பாடுகள் செய்வது (அண்மையில் அவுஸ்த்திரேலிய பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவருக்கு ஆதரவான ஒரு லட்சம் கையெழுத்துக்கள்) என்று ஏதாவது நடக்கிறதா? இவை எல்லாமே எதையும் தரப்போவதில்லையென்பது உண்மையானாலும் கூட, ஏதோ ஒரு சிறு நம்பிக்கை என்று சொல்வார்களே, அதுபோல, ஏதாவது செய்யப்படுகிறதா? அப்படி இருந்தால் சொல்லுங்கள், முயன்று பார்க்கலாம். தாயகத்து அரசியல் எனக்குத் தெரியாது. இந்த ஆக்கிரமிப்புக்கள் பற்றியோ, மக்களின் அவலங்களுக்கான நீதிபற்றியோ அவர்கள் செய்துவரும் செயற்பாடுகள் பற்றியும் நான் அறியேன். நிச்சயமாக அவர்களும் இதுபற்றிச் சிந்தித்திருப்பார்கள், ஆனால் தடுக்கும் பலம் அவர்களிடமில்லை. வெறும் பாராளுமன்ற ஆசனங்கள் மட்டுமே இவற்றினைத் தீர்க்கும் என்று நாம் நம்பவில்லை. ஆனால், இப்போதைய எமது தாயக அரசியல் பாரளுமன்ற ஆசனங்களை முன்வைத்தே நடத்தப்படுவதாக நான் நினைக்கிறேன். அரசியல்த் தீர்வோ அல்லது போர்க்குற்ற விசாரணைகள், நீதிவழங்குதல் என்பதோ மூன்றாவதாகவோ அல்லது நான்காவதாகவோதான் போய்விட்டது. விரைவில் அவையும் மறக்கப்பட்டு விடும். இன்று ஈழத்தமிழினம் மிகக் கேவலமான கைய்யறு நிலையில், மிகப் பலவீனமாக, காப்புச் சக்தி ஒன்றில்லாமல், ஆக்ரோஷமான சிங்கள பெளத்த ஆக்கிரமிப்பிற்கு முகம்கொடுத்துக்கொண்டு நிராதரவாக நிற்கிறது என்பதே எனது எண்ணம்.
  2. எனது கவலை என்னவென்றால், லட்சக்கணக்கான எமது உறவுகள் கொல்லப்பட்டுள்ளபோதும், எமக்கு நீதி இதுவரை கிடைக்கவில்லையென்பதும், அது ஒருபோதுமே கிடைக்கப்போவதில்லையென்பதும். அடுத்த கவலை, இப்போது தங்கு தடையின்றி சிங்களத்தால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுவரும் எமது தாயகம். இதை எம்மால் இப்போதுள்ள அரசியல் பலத்தினை வைத்தோ, சர்வதேச உதவிகளை (அது என்னவென்று மாவையோ சுமந்திரனோ சொன்னால்த்தான் புரிந்துகொள்ள முடியும்) கொண்டோ தடுக்க முடியாதென்பது. நடந்த அவலங்களைக் காலங்கள் மாற்றும் என்று நாம் சொன்னாலும்கூட, இன்றும் நடக்கும் ஆக்கிரமிப்புக்களை கண்முன்னேயே கண்டுகொண்டும் எப்படி கடந்துபோக முடியும் என்பது எனக்குள் இருக்கும் ஒரு கேள்வி. இதற்கு ஒரேயொரு வழிதான் இருக்கிறது. அதாவது, தாயகம் பற்றிய எமது கனவை நாம் இப்போதே கலைத்துவிட வேண்டும். அதுபற்றிய முயற்சிகளையும் எண்ணங்களையும் நாம் இப்போதே முற்றாக கைவிட்டு வேறு வேலைகளைப் பார்க்கச் செல்லவேண்டும். இது என்னால் முடியாதது. உங்களின் இதுபற்றிய கருத்துக்களை அறிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.
  3. ஆயுதப் போராட்டம் அல்லாமல், வெளியுலக அழுத்தம் ஒன்றினால் நடப்பதே உகந்தது. ஆனால், அப்படி யார் இருக்கிறார்? அப்படி இன்னொரு ஆயுதப் போராட்டம் வேறு வழிகளின்றித் தொடங்கினாலும்கூட, இந்தியா எனும் நிரந்தரச் சாபம் எமக்கருகில் எப்போதும் இருந்துகொண்டுதானே இருக்கப்போகிறது? அது மீண்டும் எம்மைக் கொல்லாதென்பதற்கு எந்த உறுதியும் இல்லையே? அல்லது, ஒரு நல்ல சிங்களத் தலைவர் வந்து, மக்கள் அனைவரும் சமம், ஆகவே சகலருக்கும் சமவுரிமை, இரு நாடு என்று பிரகடனம் செய்ய வேண்டும், நடக்குமா? அல்லது, நாம் அனைவரும் சிங்களவர்களாக மாறிவிட்டால், தமிழர் பிரச்சினையென்று ஒன்றே இராது. இதுதான், எல்லாவற்றிலும் சாத்தியமானது. கற்பகதருகூட இதற்கு சம்மதம் தெரிவிப்பார்.
  4. அதுதான் எனது பயமும். ஆனால், எமக்கு வேறு தெரிவுகள் இருக்கிறதா? நீங்களே அதையும் சொல்லிவிடுங்களேன்.
  5. மன உளைச்சல். சில வருடங்களாகவே இது இருக்கிறது. வெளியே சொல்லவும் முடியாமல், உள்ளே வைத்திருக்கவும் முடியாமல், வேதனையும், இயலாமையும், வெறுப்பும், கையாலாகத்தனமும், கோபமும்....இப்படியே நேரத்திற்கொன்றாக மாறும் உணர்வுகளுடன் கழிகிறது பொழுது. விடை தெரியாத கேள்விகளில் ஆரம்பித்து, இப்படியிருக்கலாம் என்று சமாதானம் செய்து, இனி என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்து, எதுவும் முடியாதுடா உன்னால் என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டு, அப்போதைக்கு மட்டும், என்னால என்னதான் செய்ய ஏலும் என்று கையாலாகத்தனத்துடன் கேட்டுவிட்டு நகர்ந்துவிடுவதோடு அப்போதைக்கு அந்தப் பிரச்சினை முடிந்துவிடும். ஆனால், சில நாட்களில் மீண்டும் அதே பிஒரச்சினை, அப்படியிருக்கேலாது, ஏதாவது செய்யவேணும். பார்த்துக்கொண்டிருந்தால் எதுவுமே மிஞ்சப்போவதில்லை என்று நினைக்கும்போது, அதே கவலை, அதே கோபம், அதே ஆற்றாமை, அதே பழிவாங்கும் வெறி. எவருக்காவது என்ன சொல்கிறேன் என்று புரிகிறதா? இரண்டே விடயங்கள்தான், வெரி சிம்பிள் யுவர் ஆர்னர். முதலாவது , கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆக்கிரமிக்கப்படும் எனது தாயகம். இரண்டாவது, அநியாயமாக அழிக்கப்பட்ட எமது சுதந்திர விடுதலைப் போராட்டம். இவை இரண்டிற்கும் என்னிடம் பதில் இல்லை. எதற்காக எமது போராட்டம் அழிக்கப்பட்டது? எமது தாயகத்தில் சிங்கள பெளத்தம் இன்று நடத்திவரும் திட்டமிட்ட ஆக்கிரமிப்பை எப்படித் தடுப்பது? சுமந்திரனாலோ, சம்பந்தனாலோ, கஜேந்திரக்குமாரினாலோ, விக்கினேஸ்வரனாலோ நிச்சயமா எமது தாயக ஆக்கிரமிப்பைத் தடுக்க முடியாது. அவர்கள் செய்யும் அரசியல் அதற்கானதல்ல. அப்படியானால், அவர்கள் யாருக்காக அரசியல் செய்கிறார்கள்? இன்று தமிழரின் பிரதிநிதிகள் என்பவர்களால் தமிழர்களின் அழிவைத் தடுக்க முடியாதென்றால், இவர்கள் செய்யும் அரசியல் யாருக்காக? யுத்தம் மூலம்பெற்ற வெற்றியை மூலதனமாகக் கொண்டு சிங்களம் இன்று நடத்தும் ஆக்கிரமிப்பு அரசியலைத் தடுக்கக்கூடியவர்கள் தமிழர்களிடத்தில் இருக்கிறார்களா? அல்லது, அவ்வாறானதொரு தடுப்பு அரசியலை தமிழர்கள் செய்வதற்கான வெளி இன்று இருக்கிறதா? ஏன் இந்த விளங்காத சொற்களெல்லாம்? பச்சையாகவே கேட்கிறேன், ஆயுதப் போராட்டம் மூலமான தடுப்பு அரசியலொன்றினாலன்றி எம்மால் சிங்கள ஆக்கிரமிப்பைத் தடுப்பது சாத்தியமா? வாங்கோ, எல்லாரும் வாங்கோ. வந்து, "உன்ர மேளைப் போராட்டத்துக்கு அனுப்பிவியோ?, ஆர் இருக்கினம் சண்டை பிடிக்க? சனம் பட்ட அவஸ்த்தை காணாதோ, இன்னும் இன்னும் சாக்கொள்ளப் போறியோ? உனக்கென்ன, சிட்னியில சுகமா இருந்துகொண்டு கதைப்பாய், ஊரில சனமெல்லோ சாகப்போகுது? இனிமேல் ஆரும் ஆயுதப் போராட்டம் எண்டு கதைச்சியள் எண்டால், தெரியும் பிறகு!". எண்டு என்னை வைச்சு செய்யுங்கோ. நீங்கள் மட்டுமில்லை, என்ர சிநேகிதரே இப்படி நேரடியா என்னட்டை கேட்டாச்சு. என்னட்டப் பதில் இல்லை. சர்வதேசத்தோட சேர்ந்து தீர்வு நோக்கிப் போகப்போயினமாம் கூத்தமைப்பு. சிங்களவரோட அனுசரிச்சுப் போகப்போகிறாராம் தேவானந்தா. தமிழரின்ர பிரச்சினைய கட்டாயம் தீர்த்துவைப்பாராம் கோத்தா என்று அங்கஜன் சொல்லுறார். இவ்வளவு காலமும் இதைத்தனே சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறம். எந்தச் சர்வதேசம் வந்து இனி உங்களுக்குச் செய்யப்போகுது? சர்வதேசம் சர்வதேசம் எண்டு சொல்றதில ஒண்டும் இல்லை. இருப்பது அமெரிக்காவும், சீனாவும் மட்டும்தான். இந்த ரெண்டு கொள்ளைக்காரருக்குப் பின்னாலதான் மற்றைய நாடெல்லாம். சலிப்புத்தான் மீதமாக இருக்கிறது. போதாக்குறைக்கு வடக்குக் கிழக்கு தமிழரின் தாயகம் இல்லையெண்டு சிங்கள தொல்பொருள் கலாசார அமைப்பின் பிரதிநிதி சொல்லுறார். அதற்குத் தலைவர் நந்திக்கடலில சனத்தை தாங்கியால உழுத கமால் குணரட்ன. எப்படியிருக்கும் எண்டு பாருங்கோ. வேற வழியில்லை சனமே! வேற வழியில்லை. நேற்றுக்கூட ஒருத்தரோட கதைக்கேக்க, "எங்கட சந்ததியில இல்லாட்டியும், வாற சந்ததியிலயாவது தமிழருக்குத் தீர்வு வரும்" எண்டு சொன்னார். கோதாரி, உதைத்தனே தந்தை செல்வா காலத்திலையிருந்து சொல்லிக்கொண்டு வாறம்? என்ன தீர்வு வந்தது? இருந்ததும் இல்லாமப் போனதுதானே மிச்சம்? சிங்களவனோடு சேந்துபோனாலும் அழிக்கிறான், சண்டை பிடிச்சாலும் அழிக்கிறானே , அப்ப என்ன செய்ய? ஆனால், ஏதாவது செய்தாகவே வேணும். பாத்துக்கொண்டிருக்க எங்கட ஊரெல்லாம் சிங்கள மயமாகப் போகுது. எங்களால எதுவுமே செய்ய ஏலாது. ஒரு தேசமும் எமக்காக வரப்போவதில்லை. சனத்தாலையும் போராட ஏலாது. இப்ப இருக்கிற அரசியலும் ஒரு சதத்துக்கும் உதவாது. ஒரேயொரு முடிவுதான் இருக்கு. மூளையைக் கழட்டி, தாயகத்தின்ர நினைவெல்லாம் அழிக்க முடியுமோ எண்டு பாக்கப்போறன். தொல்லை தாங்க ஏலாது இனி.
  6. இவரை இந்நாட்களில் பார்க்கும்போது முகம் விகாரமாகி, வீங்கியிருப்பதுபோலத் தோன்றுகிறது. எனக்கு மட்டும்தான் அப்படித்தெரிகிறதா அல்லது உண்மையாகவே அவரது முகம் இப்படி மாறிவிட்டதா? கண்கள் முகத்தினுள் சிறிது சிறிதாகப் புதைந்து காணாமல்ப் போவதுபோலத் தோன்றுகிறது. தலையும் சிறிது சிறிதாக கழுத்துடன் சேர்ந்து உடம்பினுள் சுருங்குவதுபோலத் தெரிகிறது. புலிகளின் ராணுவத் தளபதி கருணா எங்கே இந்த மனிதர் எங்கே?? தவறுசெய்துவிட்டார்.
  7. முள்ளிவாய்க்கால் இனவழிப்புப் போரின் இறுதிநாட்களில் விநாயகமூர்த்தி முரளீதரன் தி கார்டியன் எனும் செய்தித்தாளுக்குப் பேட்டியளித்திருந்தார். அதில் தலைவரையும், போராட்டத்தையும் பற்றி அவர் கூறிய விடயங்கள் காணக்கிடைத்தது. அதிலிருந்து சில கருத்துக்கள். "புலிகளின் கதை முடிந்து விட்டது, அவர்களால் இனி எழவே முடியாது". "இன்னும் ஒரு 1000 அல்லது 1500 பேர்தான் அவர்களில் இருக்கிறார்கள். குறைந்தது 65,000 ராணுவத்தினரால் அவர்கள் சுற்றிவளைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள், அவர்களால் தப்பமுடியாது. சண்டை கடுமையாக இருக்கும், வீட்டுக்கு வீடு, வீதிக்கு வீதி என்று நடக்கும்". "பிரபாகரன் ஒரு பைத்தியக்காரன். அவருக்கு தான் அரசனாக வரவேண்டும் என்று ஆசை இருந்தது. அதனால் கொடூரமான சர்வாதிகாரியாக அவர் நடந்துகொண்டார். சிங்களவர்களை போரில் உங்களால் வெல்லமுடியாது என்று நான் அவருக்கு அறிவுரை கூறினேன், ஆனால் அவர் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. 22 வருடகால எனது ராணுவ அனுபவத்தை அவர் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை, அதனால் விலகிவிட்டேன்". "இடங்களைத் தக்கவைத்துக்கொண்டு போராடலாம் என்று தற்கொலைத்தனமான முடிவினை அவர் எடுத்தார். அவர்களின் தலைநகரான கிளிநொசி விழுந்தபோதே அது தவறான முடிவென்று அவருக்குப் புரிந்திருக்கவேண்டும். ஆனால், மக்கள் தம்முடன் இருந்தால் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து நடத்தலாம் என்று அவர் எண்ணினார். அதனால் இன்று ஒரு லட்சம் மக்கள் அவருடைய மூட்டாள்த்தனமான எண்ணத்தினால் அகப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், அவரோ போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தும் கொண்டுசெல்லும் நோக்கில் காட்டிற்குள் ஒளிந்துவிட்டார்". "நான் மகிந்தவிடம் கடலில் இருந்தோ ஆகாயத்தில் இருந்தோ தாக்குதல் நடத்த வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொண்டேன். மக்கள் அதிகமாகக் கொல்லப்படலாம் என்று நான் கவலைப்பட்டதுபோலவே மகிந்தவும் கவலைப்பட்டார், அதனாலேயே கடல் மற்றும் வான் தாக்குதல்களை எனது சொற்படி அவர் நிறுத்தினார்". "புலிகளின் படுதோல்விக்குக் காரணம் அவர்களது கையடக்கத் தொலைபேசிகள்தான். அவர்களது இருப்பிடத்தை அறிந்துகொண்டு ராணுவத்தின் கொமாண்டோப் படையினர் அவர்களை ஒவ்வொருவராக இலக்குவைத்துத் தாக்கினர். அவர்களால் மீண்டு எழ முடியாது, அவர்களது தொலைத் தொடர்பு வலையை நாம் உடைத்துவிட்டோம், அவர்களின் கதை முடிந்துவிட்டது". "சரத் பொன்சேக்கா மீது நாம் தாக்குதல் நடத்தினோம். ஆனால் அவர் தப்பிவிட்டார். ஆனால் ஒரு கேர்ணல் தர அதிகாரியும் சில ராணுவ வீரர்களும் கொல்லப்பட்டார்கள். ஆனால், நாம் இப்போது அடிக்கடி சந்தித்து எமது பழைய நினைவுகளை பகிர்ந்துகொள்கிறோம்.நாங்கள் ஒருவரில் ஒருவர் அதிக மரியாதை வைத்திருக்கிறோம். அவர் ஒரு வெற்றிவீரன், அதுபோல நானும் வெற்றி வீரனே". " எமது மக்களைக் காக்கலாம் என்று எண்ணித்தான் போராட்டத்தில் இணைந்தேன், ஆனால் அது மிகத்தவறான பாதையென்பது இப்போது தெரிகிறது. 2003 ஆம் ஆண்டு நோர்வேயில் சிங்கள அரசாங்கத்துடன் சமாதானப் பேச்சுக்களில் நான் ஈடுபட்டு கையொப்பம் இட்டதனாலேயே பிரபாகரன் என்னை தமிழினத் துரோகி என்று அழைத்தார். அதிலிருந்து நான் பிரிந்துவிட்டேன்". சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள். https://www.theguardian.com/world/2009/mar/21/tamil-tigers-sri-lanka-karuna
  8. எவ்வளவு படித்தென்ன?....பாடசாலைக்கு அதிபராய் இருந்தென்ன அடுத்தவனின் தனிப்பட்ட விசயத்தில் தலையிடும் கேடு கெட்ட புத்தி எம்மை விட்டுப் போகாது. அவரின் படத்தை அகற்றிவிட்டேன்.
  9. கொம்மாண் சுயேச்சையாக நிற்கப்போறரோ??? கருணாவின் தனி வாழ்க்கையுடன் தொடர்புடைய படத்தை அகற்றிவிட்டேன், கருத்திற்கும் அதற்கும் தொடர்பு இல்லை.
  10. எல்லையைக் கடந்து ஆயுதங்களைத் தருவிக்க எத்தனையோ ஓட்டைகள் இருக்கும்போது (கார்கிலில் ஊடுருவல், மும்பைக்குள் கடலால் ஊடுருவல்) இப்போது ட்ரோன் மூலம் கடத்துகிறார்கள் போலும். சாதுரியமான வேலைதான்.
  11. சுட்டு வீழ்த்தப்பட்டதோ கே மார்ட்டில் வாங்கக் கூடிய 100 டொலர் ட்ரோன். ஆனால், அவர்கள் கண்டுபிடித்திருப்பதோ ராணுவ வீரர்கள் கைகளில் ஏந்திப் போரிடும் ரைபிள்!!!!!!! அப்போ, ட்ரோனில் ஒரு ராணுவ வீரன் ஏறிப் பவனி வந்தாரா??? ஸ்..ப்பா.....தாங்க முடியல!!!
  12. தமிழகத்திற்குக் கருணாநிதி, ஈழத்திற்குச் சம்பந்தன். சோனியாவிடம் புலிகளை அழியுங்கள் என்று ஒரு பக்கத்தால் கேட்டுக்கொண்டே, மறுபக்கத்தால் கடிதமும், அவசரத் தந்தியும் அனுப்பியவர் கருணாநிதி. வீடும், வாகனமும் தாங்கோ எண்டு ஒருபக்கத்தால் கேட்டுக்கொண்டு, மறுபக்கத்தால் இடம் பிடிக்காதையுங்கோ எண்டு அவசர கடிதம் அனுப்புபவர் சம்பந்தன். அவனவன் அற்ப ஆயுசில மண்டையப் போட, சிலதுகள் இழுத்து இழுத்துக்கொண்டும் அரசியல் செய்யுதுகள், எல்லாம் எங்கட தலையெழுத்து !!!
  13. ஆனையிறவுச் சமரின் கதாநாயகனே பிரிகேடியர் பால்ராஜ் அண்ணாதான். பிரிகேடியர் தீபன் , பாணு போன்றவர்களின் பங்களிப்பும் கணிசமானது. கருணா ஆனையிறவுச் சமரில் பங்கேற்க அனுமதிக்கப்படவில்லை. ஆனையிறவுச் சமருக்கு முன்னமே பிரதேசவாத நச்சு விதையினை அவன் கிழக்கு மாகாண போராளிகளிடையே தூவிட்டிருந்தான். இதனாலேயே ஜெயந்தன் படையணி ஆனையிறவுச் சமரில் பங்கேற்கவில்லை என்பதுடன், ஆனையிறவில் தேசியக் கொடியினை ஏற்றிவைத்தது பானு என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது. புலிகளின் ஒப்பற்ற தளபதிகளினதும், போராளிகளினதும் தியாகத்தையும், அளப்பரிய அர்ப்பணிப்புக்களையும், தனது இச்சைகளுக்காக இனத்தைக் காட்டிக்கொடுத்து, எதிரியிடம் வாலாட்டிக் கொண்டுபோய் ஒளிந்துகொண்ட தமிழினம் சரித்திரத்தில் கண்ட மிகக் கேவலமான துரோகி இன்று தனதென்று உரிமை கோருவது பித்தலாட்டத்தின் உச்சகட்டம். உனக்கு தேர்தலில் வாக்கு வேண்டுமென்றால், "நான் மகிந்தவின் ஆள்த்தான், என்னாலேயே புலிகளியக்கத்தையும், தமிழரின் சுதந்திர விடுதலைப் போராட்டத்தையும் சிங்களவர்களால் அழிக்க முடிந்தது, முடிந்தால் எனக்கு வாக்குப் போடுங்கள்" என்று கேட்டுப்பார், அதைவிடுத்து புலிகளின் தியாகங்களை வைத்து வாக்குப் பிச்சை கேட்காதே. ஏனென்றால், உனக்குத் தெரியும், உனக்கிருந்த அடையாளம் தமிழினத்திற்கு நீ இழைத்த துரோகத்திற்குப் பின்னர் அழிந்துவிட்டது. நீ எம்மைப்பொறுத்தவரை எப்போதுமே துரோகிதான், அதை மாற்ற நீ செய்யும் திருகுதாலங்கள் எதுவுமே வேலை செய்யப்போவதில்லை. சிங்களவனுக்காவது உண்மையாய் இரு !
  14. ஓ..அப்படியா? நீங்களும் எங்கள் ரகம்தான். ஒரு மானமுள்ள தமிழனை தமிழ்நாட்டில் அதிகாரத்தில் ஏற்றுங்கள் தோழர். சிலவிடயங்கள் செய்ய வேண்டும்.
  15. புரட்சி, உங்களால் எப்படி முடிகிறது? நீங்கள் இந்தியாவில் வாழும் தமிழர். ஒரு சிறு அளவிலாவது உங்களுக்கு உங்கள் ராணுவம் மீது அபிமானம் இருக்கலாம். அப்படியிருக்க, நீங்களும் எங்களைப்போல இந்திய ராணுவத்திற்கு ஏற்படும் அழிவினை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடிகிறது? எங்களைப்பொறுத்தவரை அது மகிழ்ச்சியான விடயம். ஏனென்றால், இந்தியாவினால் நாம் அழிக்கப்பட்டிருக்கிறோம். அவர்களின் ராணுவம் நேரடியாகவே எம்மக்களில் குறைந்தது 20,000 பேரை 1987 இலிருந்து 1990 இற்கிடையில் கொன்றது. ஆகவே, எம்மை அழித்தவர்கள் ஆகவே எம்மை அழித்தவர்கள் அழிக்கப்படும்போது எமக்கு அது மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. உங்களுக்குமா?