Jump to content
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt

ரஞ்சித்

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Posts

    7434
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    63

ரஞ்சித் last won the day on November 14

ரஞ்சித் had the most liked content!

About ரஞ்சித்

  • Birthday 12/05/1973

Contact Methods

  • ICQ
    0
  • Yahoo
    anton_devaranjith@yahoo.com

Profile Information

  • Gender
    Male
  • Location
    Sydney
  • Interests
    Politics, music, sports.

Recent Profile Visitors

12867 profile views

ரஞ்சித்'s Achievements

Grand Master

Grand Master (14/14)

  • Reacting Well Rare
  • Dedicated Rare
  • Very Popular Rare
  • First Post
  • Posting Machine Rare

Recent Badges

3.5k

Reputation

  1. இது உங்களுக்கு இல்லை கோஷான், ரஸ்ஸியா தனது பாதுகாப்பிற்காக இறைமை உள்ள இன்னொரு நாட்டினை ஆக்கிரமிக்கலாம், இனக்கொலை புரியலாம், போர்க்குற்றங்கள் ஈடுபடலாம், தவறேயில்லை என்று வாதிடும் உங்களுக்கு தனிநாடும், உங்களுக்கு நடந்த இனக்கொலைக்கான நீதியும், போர்க்குற்றங்களுக்கான விசாரணைகளும் ஒரு கேடா?? இப்படிக் கூறுவதற்கு நீங்கள் வெட்கப்படவேண்டும். இன்னொரு இனம் அழியும்போது, ஆக்கிரமிக்கப்படும்போது அது தேவையானதுதான் என்று வாதிடும் நீங்கள் எந்த முகத்தை வைத்துக்கொண்டு இந்த உலகிடம் உங்களுக்கு நடந்த அக்கிரமங்களுக்கு நீதி கேட்பீர்கள்? அதற்கான அருகதை உங்களுக்கு சிறிதுகூட இல்லையே? இனிமேல் உங்களின் போராட்டங்களையும், நீதி கோரல்களையும், விசாரணைகளுக்கான கூப்பாடுகளையும் மூட்டைகட்டி தூர எறிந்துவிட்டு, கொல்லப்பட்டும், காணாமலாக்கப்பட்டும் போன அப்பாவிகளின் உறவுகளிடம் சென்று, "இனிமேல் இனக்கொலை பற்றியும், போர்க்குற்றம் பற்றியும், ஆக்கிரமிப்புப் பற்றியும் பேசவேண்டாம், ஏனென்றால், சிங்களவன் தனது தேசத்தைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள எங்களை இனக்கொலை செய்ய வேண்டியதாயிற்று, ஆகவே நாம் ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும் " என்று கூறுங்கள். எங்கள் போன்ற ஒரு இனத்திற்காக எமது தலைவரும் ஐம்பதினாயிரம் போராளிகளும், லட்சக்கணக்கான மக்களும் தமது உயிரை அர்ப்பணித்தார்கள் என்று நினைக்கும்போது மிகுந்த வேதனையாக இருக்கிறது. நாங்கள் இப்பேற்றினைப் பெறுவதற்கு உரிய உயரிய இனம் இல்லை என்பதை தொடர்ச்சியாக வெளிப்படுத்தியே வருகிறோம்.
  2. எனக்கும் இந்தக் கேள்வி இருக்கு. சிலவேளை கூட்டமாக இருந்துதான் கதை எழுதுறாங்கள் போலக் கிடக்கு !!!
  3. உண்மையாகவே என்னால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை கோஷான். அடி அந்தமாதிரி !!! உந்தக் கதையை ரூம் போட்டு யோசிச்சிருப்பாங்களோ??
  4. முல்லைத்தீவுக் கடற்கரை வரை புலிகளுக்கு ஆயுதங்கள் கொண்டுவந்து கொடுத்த வடகொரிய தனவந்தர்களைப் புலிகளே கைதுசெய்து, தடுத்து வைத்திருந்து பின்னர் வெளியே விட்டார்களாம். இதை என்னவென்று சொல்வது? தமக்கு உதவிசெய்தவர்களைக் கைதுசெய்யவேண்டிய தேவை ஏன் புலிகளுக்கு வந்தது? மொசாம்பிக்கிலிருந்து இலங்கைக்கு வந்த 36,000 மோட்டார்க்குண்டுகளை சர்வதேசக் கடற்பரப்பில் வைத்து புலிகள் கடத்தியதையும், இந்தச் சம்பவத்தையும் ஒன்றாகப் போட்டுக் குழப்பியிருக்கு. அதுசரி, வடகொரியாவின் சர்வாதிகாரி மகிந்த குடும்பத்தைப்போல தனது குடும்பமும் ஆட்சியில் தொடர்ந்து இருப்பதற்காக மக்களை இருட்டில் வைத்திருக்கிறான் என்று எழுதினால் சிலருக்குக் கோபம் வருகிறது. ஒவ்வொரு சர்வாதிகாரியாகத் தேடிப்பார்த்தல்லவா ஆதரிக்கிறார்கள்? புட்டின், சதாம், கடாபி, கிம் என்று வந்து நிற்கிறோம். இனி முசோலினி, ஹிட்லர், ஸ்டாலின், டிட்டோ போன்றவர்களும் மீதமிருக்கிறார்கள். அவர்களை ஏன் விடுகிறீர்கள், சேர்த்தே ஆதரியுங்கள்.
  5. இந்த ஏவுகணைச் சோதனைகளை கிம் செய்வதோ அல்லது அவரது தகப்பனார், பேரனார் செய்ததோ மேற்குலகை அச்சுருத்தவல்ல. மாறாக மேற்குலகு தமது நாட்டை ஆக்கிரமித்து, தமது வளங்களைச் சுரண்டி, தமது பெண்களை கடத்திச் செல்லப்போகிறார்கள் எனும் அச்சத்தில் வைத்திருந்து தமது குடும்ப ஆட்சியை வடகொரியாவில் தக்கவைத்துக்கொள்ளவே. உலகத்திலிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்டு, வெளியுலகு என்று இருப்பதே தெரியாமல் வாழும் இந்த அப்பாவிகளின் முதுகில் சவாரி செய்யவே கிம் இந்த சவடல்களை விடுத்து வருகிறார். அமெரிக்கா எனும் பேயிடமிருந்து கொரிய மக்களைக் காக்கும் தெய்வம் எனும் போலிவிம்பத்தை மக்களின் மனங்களில் ஏற்படுத்தி தனது அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்து வருகிறார்.
  6. தனது தீர்மானத்தில் உறுதியான பிரபாகரன் தமிழர்கள் திருப்பித் தாக்குவதைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறு வழியில்லை என்று பிரபாகரன் கொண்டிருந்த கருத்தினை வேணுகோபால் ஆசிரியரின், "பாராளுமன்ற அரசியலால் தமிழருக்கு எதுவுமே கிடைக்கப்போவதில்லை" என்கிற கருத்து மேலும் உறுதிப்படுத்தியிருந்தது. 14 வயதே நிரம்பியிருந்த பிரபாகரன் எனும் அந்தச் சிறுவன் ஆயுதப் போராட்டத்திலும், தனிநாட்டிற்கான தேவையிலும் மேலும் மேலும் நம்பிக்கை வைக்கத் தொடங்கினார். திரு வேணுகோபால் இருவகையான கருத்தாடல்களை முன்வைத்தார். முதலாவது, எண்ணிக்கையில் சிறுபான்மையினராக தமிழர்கள் இருந்தாலும் கூட அவர்கள் தனியான தேசம் ஒன்றிற்கு உரித்துடையவர்கள். ஒரு தனியான தேசம் ஒன்றிற்கான சகல இலக்கணங்களையும் அவர்கள் கொண்டிருக்கிறார்கள். தனித்துவமான அடையாளம், தனித்துவமான மொழி, மதம், கலாசாரம், வரலாறு, பண்பாடு, தனியான பூர்வீகத் தாயகம் மற்றும் இவையெல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தமது அடையாளத்தை எப்பாடு பட்டாவது காத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்கிற அணையாத அவா ஆகியன தமிழர்கள் தமக்கான தேசம் ஒன்றிற்கு உரிமையுடையவர்கள் என்பதைக் காட்டுவதாக அவர் வாதிட்டார். தமது அடையாளத்தை எவ்விலை கொடுத்தாவது காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதற்காகவே சரித்திர காலத்திலிருந்து அவர்களின் தாயகம் மீது நடத்தப்பட்ட பல சிங்களப் படையெடுப்புக்களை அவர்கள் தோற்கடித்து வந்ததுடன், அவற்றிற்கான முயற்சிகளையும் முளையிலேயே கிள்ளி எறிந்தும் வந்திருந்தனர். சில சமயங்களில் தெற்கிலிருந்து தமிழர் தாயகம் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட பல சிங்கள படையெடுப்புக்களை தோற்கடித்து தெற்குநோக்கியும் தமது தாயகத்தை சற்றே விரிவுபடுத்தியும் இருந்தனர். வேணுகோபால் முன்வைத்த இரண்டாவது கருதுகோள், பாராளுமன்ற அரசியலினை நம்பி அன்றைய தமிழ்த் தலைமை முன்னெடுத்துவரும் எந்த நடவடிக்கையும் தமிழர்களின் அரசியல் உரிமைகளைப் பெற்றுத்தரப்போவதில்லை என்பதனால், தமிழருக்கு இருக்கும் ஒரே தெரிவு ஆயுதப் போராட்டமே என்பதுதான். தனது மாணவர்களிடையே பேசும்போது வேணுகோபால் ஒரு விடயத்தினை அடிக்கடி முன்வைத்து வந்தார். அதாவது, பல்லின சமூகங்கள் வாழும் நாடொன்றில், ஒற்றையாட்சிக் கோட்பாட்டினைப் பாவிப்பதன் மூலம் எண்ணிக்கையில் பெரும்பான்மயான இனம் தனது நிலையினை ஸ்த்திரப்படுத்தி ஏனைய சிறுபான்மையினங்களை அடக்கியாண்டு அடிமைப்படுத்தி விடும் என்றும், இதற்கு இலங்கையே சிறந்த உதாரணம் என்றும் கூறிவந்தார். தமிழரின் நிலங்களை பலாத்காரமாக வல்வளைத்து அவற்றில் தனது இனமக்களை குடியேற்றிய சிங்கள அரசுகள், அப்பகுதியின் தேர்தல் வாக்கு பலத்தைத் தமக்குச் சார்பானதாகவும் மாற்றிக்கொண்டனர். பாராளுமன்றத்தில் உள்வாங்கப்படும் தமிழ் உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையினைத் திட்டமிட்டுக் குறைப்பதன்மூலம், அரசாட்சியில் தமிழரின் பங்களிப்பைக் குறைப்பதே இதன் நோக்கமாக இருந்தது. அத்துடன், சுமார் 10 லட்சம் மலையகத் தமிழரின் வாக்குரிமையினைப் பறித்ததன் மூலம் அவர்களை நாடற்றவர்கள் ஆக்கியதோடு, அரசியல் அநாதைகளாகவும் மாற்றிவிட்டிருந்தனர். இதற்கு மேலதிகமாக, சிங்களம் ஒன்றே ஆட்சி மொழி என்று சட்டம் கொண்டுவந்ததோடு, தமிழ் மொழியின் முக்கியத்துவத்தைச் சிதைத்து, அரச உத்தியோகஸ்த்தர்களாக வர விரும்பின் தமிழர்கள் கட்டாயம் சிங்கள மொழியினைக் கற்கவேண்டும் எனும் சட்டத்தையும் கொண்டுவந்தனர். எதிர்பார்த்ததைப்போலவே உத்தியோகபூர்வ மொழிச் சட்டம், வேலைவாய்ப்பில் பாரபட்சம் ஆகிய இனவாத நடவடிக்கைகளை தமிழர்கள் முழுமூச்சாக எதிர்த்தனர். தமிழரின் அகிம்சை ரீதியிலான போராட்டங்களை அரசு ஒருங்கமைக்கப்பட்ட சிங்களக் காடையர் கூட்டங்களைக் கொண்டும், அரச ராணுவத்தினரைப் பாவித்து ஆயுதமுனையில் மிகவும் மூர்க்கத்தனமாக அடக்கி வந்தது. தமிழர்களால் முதன்முதலாக மேற்கொள்ளப்பட்ட காலிமுகத்திடல் சத்தியாக்கிரக நடவடிக்கையினை அரச ஆதரவுபெற்ற சிங்களக் காடையர்களை அனுப்பி கலைத்தததுடன், தமிழர்கள் இனிமேல் அரசுக்கெதிரான ஆர்ப்பாட்டங்களை, குறிப்பாக தலைநகர் கொழும்பில் செய்வதற்கான எண்ணங்களையும் முற்றாகவே அடித்து நொறுக்கியிருந்தது. அதுமட்டுமல்லாமல், தமிழர்களின் எந்தவொரு பிற்கால ஜனநாயக ஆர்ப்பாட்டமும் மிகவும் மூர்க்கத்தனமாக சிங்கள அரசுகளால் அடக்கப்படும் எனும் எச்சரிக்கையினையும் இந்த அராஜகம் மூலம் சிங்கள் அரசு விடுத்திருந்தது. சமாதான முறையில் பொதுமக்கள் அரசியல் நோக்கத்திற்காக ஆர்ப்பாட்டங்களில் ஈடுபட முடியும் எனும் சுதந்திரத்தை 1961 ஆம் ஆண்டிலிருந்து மேலும் 5 வருடங்களுக்கு அப்போதைய அரசு நீடித்தது. இந்தச் சட்டம் தமிழரின் தாயகமான வடக்குக் கிழக்கு மாகாணங்களுக்கும் கொண்டுவரப்பட்டதுடன், இந்தச் சட்டத்தை நிலைநாட்டவென பெருமளவு சிங்கள ராணுவமும் தமிழரின் தாயகத்திற்கு அனுப்பிவைக்கப்படது. இதே வருடத்தில் சமஷ்ட்டிக் கட்சியின் தலைவர் செல்வநாயகம் தனிச்சிங்களச் சட்டத்திற்கெதிராக அமைதிவழிப் போராட்டம் ஒன்றினை முன்னெடுத்திருந்தார். தமிழர் தாயகத்தில் ஐந்து அரச கச்சேரிகளுக்கு தமிழ் அதிகாரிகள் சிங்கள மொழியில் தமது அலுவல்களைச் செஇவதற்குச் செல்வதனைத் தடுத்தே இந்த ஆர்ப்பாட்டம் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்தது. யாழ்ப்பாணம், வவுனியா, மன்னார், திருகோணமலை, மட்டக்களப்பு ஆகிய மாவட்ட செயலகங்களுக்கு முன்னால் தந்தை செல்வா தலைமையிலான சமஷ்ட்டிக் கட்சியினர் வாயில்களை மறித்து ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். உடனடியாக அவசர காலச் சட்டத்தினை நடைமுறைப்படுத்திய சிங்கள அரசு, ஊரடங்கு உத்தரவினையும் பிரயோகித்தது. அவசர காலச் சட்டத்தின் அதிகாரங்களைப் பாவித்து இந்த அமைதிவழி ஆர்ப்பாட்டங்களை ராணுவத்தைக் கொண்டு மிகவும் கொடூரமாக அடக்கிய அரசு, பல தமிழ் அரசியல்த் தலைவர்களையும் சிறையில் அடைத்தது. 1961 ஆம் ஆண்டு திருகோணமலையில் சத்தியாக் கிரகத்தில் ஈடுபடும் தந்தை செல்வா, தம்பையா ஏகாம்பரம், ராஜவரோதியம் ஆகியோர். பாராளுமன்றத்திற்கு வெளியேயான அமைதிவழி ஆர்ப்பாட்டங்களைச் செய்யும் உரிமை தமிழ் மக்களிடமிருந்து முற்றாகப் பறிக்கப்பட்டது. அத்துடன் பாராளுமன்றம் ஊடாக தமிழர்கள் தமக்கான உரிமைகளைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும் என்கிற கனவும் சிங்களவர்களால் மிகவும் திட்டமிட்டுத் தோற்கடிக்கப்பட்டது. தமிழ்த் தலைவர்களால் இருவேறு சிங்கள அரச தலைவர்களின் சம்மதத்துடன் செய்துகொள்ளப்பட்ட ஒப்பந்தங்களும் அவர்களாலேயே கிழித்தெறியப்பட்டது. 1957 இல் செல்வாவுடன் பண்டாரநாயக்கா செய்துகொண்ட ஒப்பந்தம், தனது வீட்டின் முன்னால் ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபட்ட பெளத்த துறவிகளுக்குப் பயந்து முற்றாகக் கைவிடப்பட்டது. இதன் அடையாளமாக பெளத்த துறவிகளின் முன்னிலையில் தான் செல்வாவுடன் செய்துகொண்ட ஒப்பந்தத்தின் மூலத்தை பண்டா சிறு சிறு துண்டுகளாகக் கிழித்தெறிந்து, பெளத்த துறவிகளுக்கான தனது விசுவாசத்தைக் காட்டிக்கொண்டார். அவ்வாறே, 1965 இல் செல்வாவுடன் டட்லி சேனநாயக்க செய்துகொண்ட ஒப்பந்தமும் கிழித்தெறியப்பட்டது. 3 வருடங்கள் ஆகியும் ஏன் ஒப்பந்தத்தில் நீங்கள் ஒத்துக்கொண்ட விடயங்களை இன்னும் நடைமுறைப்படுத்தவில்லை என்று தந்தை செல்வா டட்லியிடம் கேட்டபோது, "பெளத்த துறவிகளின் எதிர்ப்பினை மீறி இந்த ஒப்பந்தத்தினை என்னால் நடைமுறைப்படுத்த முடியாது" என்று மிகச் சாதாரணமாக டட்லி கூறினார். பாராளுமன்ற ஆசனங்களை வைத்துக்கொண்டு சிங்கள அரசுகளை பதவியில் அமர்த்தியும், தேவைப்படின் பதவியிலிருந்து அகற்றியும் தமிழ் மக்களுக்கான அரசியல் உரிமைகளைப் பெற்றுவிடலாம் என்று தந்தை செல்வா முன்னெடுத்த எந்தச் சதுரங்க ஆட்டமும் வெற்றியளிக்கவில்லை. 1960 இல் இலங்கை சுதந்திரக் கட்சியுடன் சேர்ந்துகொண்ட செல்வா அவர்கள், டட்லியின் அரசை வீட்டிற்கு அனுப்புவதன் மூலம் சுதந்திரக் கட்சியின் தலைமையில் தமிழர்களுக்கான உரிமைகளைப் பெற்றுவிடலாம், அவர்களின் அவலங்களைத் தீர்த்துவிடலாம் என்று நம்பினார். ஆனால், ஆட்சிக்கு வந்த சுதந்திரக் கட்சியின் புதிய பிரதமர் சிறிமா, ஒப்பந்தத்தில் கூறப்பட்ட எதனையும் நடைமுறைப்படுத்த முடியாது என்று திட்டவட்டமாக மறுத்து விட்டார். அத்துடன் நின்றுவிடாமல், தனிச்சிங்களச் சட்டத்தை மிகத் தீவிரமாக நடைமுறைப்படுத்தப்போவதாக சூளுரைத்தார். 1965 இல் கட்சி மாறிய தந்தை செல்வா, டட்லி சேனநாயக்க மீண்டும் ஆட்சியமைக்க உதவினார். ஆனால், மீண்டுமொருமுறை அவர் சிங்களத் தலைவர்களால் எம்மாற்றப்பட்டுப் போனார். இந்த அரசியல் ரீதியான தமிழரின் நடவடிக்கைகளின் படு தோல்வியினை அடிக்கடி விமர்சித்து வந்த வேணுகோபால், பாராளுமன்ற அரசியலோ, அமைதிவழி ஆர்ப்பாட்டங்களோ தமிழரின் அவலங்களுக்கு ஒருபோதுமே தீர்வாக அமையப் போவதில்லை என்று தனது மாணவர்களிடம் கூறிவந்தார். "பாராளுமன்ற ஜனநாயகத்தின்மூலம் உலகின் எந்தவொரு இனச் சிக்கலும் இதுவரை கெளரவமாகத் தீர்த்து வைக்கப்படவில்லை. ஆயுதப் போராட்டங்களின் மூலமே இனப்பிரச்சினைகள் தீர்த்துவைக்கப்பட்டு, பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு சுதந்திரம் கிடைத்திருக்கிறது, பாராளுமன்றம் மூலமான அரசியல்ச் செயற்பாடுகள் ஒருபோதும் வெற்றிபெற்றிருக்கவில்லை" என்று கூறிவந்திருந்தார் வேணுகோபால்.
  7. அவரது கல்வி தானாகவே பல விடயங்களை அவர் கற்றறிந்து கொண்டாலும்கூட, அவர் மற்றையவர்களைப்போலவே பாடசாலைக் கல்வியினை முறைப்படி கற்றவர்தான். அவரது ஆரம்பக் கல்வி ஆலடிப் பள்ளிக்கூடம் என்றழைக்கப்படும் ஆலடி சிவகுரு வித்தியாலயத்திலே தொடங்கியது. அவர் தனது உயர்கல்வியினை வல்வை சிதம்பராக் கல்லூரியில்யில் பத்தாம் வகுப்பு வரை தொடர்ந்தார், ஆனாலும் இந்த வகுப்பில் நடக்கும் சாதாரணதரப் பொதுப்பரீட்சையில் அவர் பங்கெடுக்கவில்லை. பாடசாலையில் மிகவும் கலகலப்பாக இருந்த பிரபாகரன் பாணந்துறையில் சைவப் பூசகர் எரியூட்டப்பட்டுக் கொல்லப்பட்ட விடயம் தொடர்பாக மிகுந்த வருத்தம் அடைந்திருந்ததாக அவரது பாடசாலை நண்பர்கள் நினைவுகூர்ந்தனர். தற்போது கொழும்பில் செல்வந்த வர்த்தகராக இருக்கும் பிரபாகரனின் பள்ளிக்கால நண்பர் ஒருவர் இச்சம்பவம் பற்றிக் கூறுகையில், "அதுபற்றிப் பேசும்போதெல்லாம் அவரது கண்களில் கண்ணீர் வழிந்து ஓடுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்" என்று கூறுகிறார். வீட்டில் தனது தகப்பனாரோடு தான் பேசும் அரசியல் சார்ந்த விடயங்களை தனது பள்ளி நண்பர்களோடு பகிர்ந்துகொள்ள பிரபாகரன் தவறுவதில்லை. பாடசாலையிலிருந்து வீடு வரும்வழியில் அவருக்கென்று ஒரு பொழுதுபோக்கு இருந்தது. அதுதான் கவணில் கல்லுவைத்து இலக்கு நோக்கி எறிவது. மாம்பழங்களையும், விளாம்பழங்களையும் அவர் கவணால் சுட்டு வீழ்த்துவதில் அவர் கைதேர்ந்தவராக இருந்தார். தனது நண்பர்களிடம் கல்லொன்றை மேலே எறியச் சொல்லிவிட்டு அதனை கவணால் இலக்குவைத்து எறிந்து பழகுவார். அவ்வப்போது சில அணில்களும் அவரது கவணுக்கு இரையாகியிருக்கின்றன. வல்வை சிதம்பராக் கல்லூரியில் அவருக்குக் கல்விகற்பித்த பல ஆசிரியர்கள் அவர் பற்றிக் கூறும்போது அவர் வகுப்பில் சராசரி மாணவனாகவே கல்வியில் விளங்கியதாகக் கூறினார்கள். தான் கற்கும் புத்தகக் கல்வியினை விட அரசியலிலேயே அவருக்கு அதிக ஆர்வம் இருப்பதை தாம் அவதானித்ததாக அவர்கள் கூறுகிறார்கள். தனது மகனை கட்டிட பொறியியலாளனாக உருவாக்க நினைத்த வேலுப்பிள்ளைக்கு பிரபாகரனின் பாடசாலைக் கல்வியின் தரம் கவலையினை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அதனால், அவரின் கல்வியறிவினை மேம்படுத்த வல்வை கல்வியியல் நிறுவனம் எனப்படும் தனியாருக்குச் சொந்தமான நிலையத்திற்கு அனுப்பி வைத்தார். 8 ஆம் வகுப்பில் கல்விகற்ற வந்த அவருக்கு அப்போது 14 வயது. அங்கேதான் பிரபாகரனுக்கு வேணுகோபால் எனும் ஆசிரியரின் சிநேகம் கிடைத்தது. சமஷ்ட்டிக் கட்சியின் இளைஞர் பிரிவின் அங்கத்தவராக இருந்த வேணுகோபால், பிரபாகரனுக்குத் தமிழ் சொல்லித் தந்தார். அடிக்கடி அரசியல் பேசும் வேணுகோபாலுக்கு ஒரு கவலை இருந்தது. அதுதான் சமஷ்ட்டிக் கட்சியினரின் அரச எதிர்ப்பு என்பது உயிர்ப்புடன் இல்லையென்பது. அக்காலத்தில் சமஷ்ட்டிக் கட்சியின் முக்கிய உறுப்பினர் ஒருவருடன் சேர்ந்து வேணுகோபால் சுயாட்சிக் கழகம் எனும் தீவிர சுயாட்சிக் கட்சியொன்றை ஆரம்பித்திருந்தார். இவர்களது தீவிர அரசியல் கண்ணோட்டத்தினால் சம்ஷ்ட்டிக் கட்சியிலிருந்து வேணுகோபாலும் அவரது நண்பரும் விலக்கப்பட்டிருந்தார்கள். தனது தமிழ் ஆசானான வேணுகோபால் தனது அரசியல் வாழ்வில் பெருமளவு தாக்கத்தினை ஏற்படுத்தியிருந்ததாக பிரபாகரன் ஒருமுறை கூறியிருந்தார். "ஆயுதப் போராட்டமே தமிழருக்கான ஒரே தீர்வு எனும் நம்பிக்கையினை என்னில் முதன்முதலில் ஏற்படுத்தியவர் எனது ஆசிரியர் வேணுகோபால் தான். எனது கிராமம் ஒவ்வொருநாளும் ராணுவ அழுத்தத்தினைச் சந்தித்து வந்தது. உலகின் பல நாடுகளிலும் சுதந்திரத்திற்காகப் போராடிவரும் மக்கள் கூட்டங்கள் பற்றி என்னுடன் பேசும் அவர், பாராளுமன்ற அரசியலினால் எதனையும் சாதிக்க முடியாது எனும் கருத்தினை தீவிரமாக முன்வைத்து வந்தார். 14 வயது நிரம்பிய எனக்கும் நாமும், எம்மை தயார்ப்படுத்திக்கொண்டு திருப்பித் தாக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணம் தோன்றியது. அத்துடன், தமிழர்களுக்கென்று தனியான நாடு நிச்சயம் வேண்டும் என்கிற உணர்வும் அப்போதிருந்து எனக்கு ஏற்பட்டிருந்தது".
  8. இது என்னை விட உங்களுக்கு கனகச்சிதமாகப் பொருந்தும். ஆக்கிரமிப்பையும் இனவழிப்பையும் இன்றுவரை எதிர்கொண்டு நிற்கும் இனத்திலிருந்து வந்த ஒருவருக்கு இன்னொரு சுயநிர்ணய உரிமையுடைய, இறையாண்மை கொண்ட, தனித்துவமான தேச மக்கள் மீது தனது வல்லாதிக்கத்தைப் பாவித்து ஒரு சர்வாதிகாரி ஆக்கிரமிப்பை நடத்துவது தவறாகத் தெரியவில்லையென்றால், உங்களின் கண்ணோட்டத்திலேயே பிழை இருக்கிறது. இதைவிட ரத்திணச் சுருக்கமாக என்னால் எழுத முடியாது. நீங்கள் இதற்குப் பதில் எழுதத் தேவையில்லை.
  9. ஓமோம் , நான் எழுதுவது உப்புச் சப்பற்ற கருத்து, ஆனால் நீங்கள் எழுதுவது அகராதியில் இருந்து எடுத்து வந்தது. சும்மா சிறுபிள்ளை போல எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டு விடயத்திற்கு வாருங்கள். நீங்கள் இன்னொருவனின் உயிர்வாழ்தலுக்கான போராட்டத்தைக் கொச்சைப்படுத்தலாம், ஆனால் அதையே நாம் செய்தபோது உங்களுக்குச் சரியாகப்படுகிறது. உலகம் ஆதரிக்கிறதா இல்லையா என்பதைப்பொறுத்து போராட்டங்களின் நியாயத்தன்மை உருவாக்கப்படுவதில்லை. அது ஆக்கிரமிப்பை எதிர்கொள்ளும் மக்களின் நியாயத்திலிருந்து பிறக்கிறது. அதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். அமெரிக்காவோ, இங்கிலாந்தோ ஆதரிக்கிறது என்பதற்காக உக்ரேனின் போராட்டம் தவறாவதும் இல்லை, எவருமே ஆதரிக்கவில்லை என்பதற்காக எமது போராட்டம் தவறாவதும் இல்லை. இந்த இருபோராட்டங்களையும் அந்நிய சக்திகள் பாவித்தன, பாவிக்கின்றன. அன்று இந்தியா எம்மைப் பாவித்தது, இன்று உக்ரேனின் உண்மையான போராட்டத்தை மேற்குலகு பாவிக்கின்றது. உக்ரேன் மக்கள் இன்று முகம்கொடுத்து நிற்கும் அட்டூழியங்களைச் சரியென்று வாதாடும் நீங்கள், அவர்களின் போராட்டம் அமெரிக்காவிற்கானது என்று கூவுவதுபோல, ஈழத்தமிழரின் போராட்டம் இந்தியாவின் நலன்களுக்கானது என்று பலர் அன்று கூவினார்கள், இன்றும் சிலர் கூவுகிறார்கள். ஆனால், அப்படிக் கூவுபவர்கள் எமது போராட்டத்தினை அறிந்திருக்கவில்லை, அதுபற்றிய தெளிவு இருக்கவில்லை, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அப்படிக் கூவுவதற்கு அவர்களுக்கென்று பல தனிப்பட்ட காரணங்கள் அன்று இருந்தன. இன்று உக்ரேன் போராடுவது நேட்டோவுக்காகவும், அமெரிக்காவுக்காகவும் என்று நீங்கள் கூவுவது போல. சொந்த மண்ணின் மைந்தர்களா? எப்படி, நாமும் சிங்களவர்களும் சொந்த மண்ணில் மைந்தர்களாக இருப்பதைப் போல என்கிறீர்களா? அதுதானே, ஏன் அவர்களுக்கெதிராகப் போராடுகிறீர்கள்? உக்ரேனியர்களும், ரஸ்ஸியர்களும் வேறுபட்ட இனக் கூட்டம், வெவ்வேறான கலாசாரப் பண்புகளைக் கொண்டவ்ர்கள், சரித்திர காலம் தொடே ரஸ்ஸிய ஆக்கிரமிப்பிற்கெதிராக உக்ரேனியர்களின் போராட்டம் இருந்துவருகிறது என்கிற அடிப்படை அறிவுகூட இல்லாமல் சொந்த மண்ணின் மைந்தர்கள் என்று எழுதுகிறீர்கள். இதற்குள் நான் எழுதும் கருத்துக்களுக்கு உப்புச் சப்பு இல்லாதவை என்கிற பிணாத்தல் வேறு. ஓமோம், நீங்கள் பூட்டினின் பாதுகாப்பு ஆலோசகராக அருகிலிருந்து ஆலோசனை வழங்கிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள், நாந்தான் அரைகுறையாக எதையோ எழுதுகிறேன். அதை நீங்களும் உங்களின் ஆலோசகர் சபையும் கண்டிறிந்து "கூறிவிட்டோம்" என்று தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறீர்கள். அடேயப்பா, பெரிய குறூப்பாகத்தான் இருக்கிறீர்கள் போலத் தெரிகிறது ! குண்டுச் சட்டிக்குள் குதிரையோடுவதை விடுத்து வெளியே வாருங்கள். பிறகு பேசலாம். இந்த லட்சணத்தில் நீங்கள் சொல்வதை எவருமே கேட்கிறார்கள் இல்லை என்கிற கவலை வேறு உங்களுக்கு !
  10. உங்களுக்கு வந்தால் ரத்தம், உக்ரேனுக்கு வந்தால் தக்காளிச் சட்னியா?? நல்லாயிருக்கிறது காணும் உம்முடைய விளக்கம் !
  11. எப்படி, நாம் இந்தியாவின் நலன்களுக்காக இலங்கைக்கெதிராக இந்தியாவின் உதவியுடன் யுத்தம் செய்யத் தொடங்கி, ஈற்றில் எதுவுமே இல்லாமல், தொடங்கிய இடத்திற்குக் கூடச் செல்லமுடியாமுடியாமலும் அநாதைகளாக, எமது தாயகத்தை அழிக்கக் கொடுத்துவிட்டு நிற்கிறோமே, அதைச் சொல்கிறீர்களா? நான் எமது விடுதலைக்காக புலிகள் போராடினார்கள் என்றல்லவா இதுவரை காலமும் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன். உங்களின் கருத்தைப் பார்க்கும்போதுதான் அமெரிக்காவுக்காகவும் ஐரோப்பாவுக்காகவும் யுத்தம்செய்து தனது நாட்டை தானே அழிக்கத் துணைபோன செலென்ஸ்க்கியைப் போல நாமும் இந்தியாவுக்காகக்ப் போர்செய்து இன்று கைய்யறு நிலையில் இருக்கிறோம் என்று தெளிவாகிறது.
  12. இந்தத் திரியைப் பார்க்கும்போது எம்மில் எத்தனை மனநோயாளிகள் இருக்கிறார்கள் என்பது புரிகிறது. ஒருவர் இந்தியாவின் பாதுகாப்பிற்காக புலிகள் அழிக்கப்பட்டது சரியென்று வாதிடும் அளவிற்கு இந்த ரஸ்ஸிய ஆக்கிரமிப்பும் , உக்ரேனின் தற்காப்பு யுத்தமும் தள்ளியிருக்கிறது. அதாவது, ரஸ்ஸியாவின் பாதுகாப்பிற்கு உக்ரேன் முற்றாக அழிக்கப்படுவதோ அல்லது ரஸ்ஸியாவினால் முற்றாகக் கபளீகரம் செய்யப்படுவதோ அவசியம் என்று நிறுவுவதற்கு இந்தியா தனது பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்த புலிகளை அழித்ததை ஏற்றுக்கொள்ளலாமாம். ஆனால் எதற்காக உக்ரேனை எதிர்க்கிறீர்கள் என்று கேட்டால், அவர்கள் இலங்கை விமானப்படையின் ரஸ்ஸிய விமானங்களை ஓட்டினார்களாம். ஆக, உக்ரேன் கூலிகள் ரஸ்ஸிய விமானங்களை இலங்கை வான்படைக்காக ஓட்டியது தவறு, இந்தியா புலிகளை அழித்தது தவறல்ல. என்ன நோயப்பா இது? கூத்தமைப்பு பொன்சேக்காவுக்கு வக்களிக்க முடிவெடுத்தது மிகப்பெரிய துரோகம். தமிழினத்தை அழித்த சிங்களக் காட்டேறிகளின் தளபதியை ஆதரித்தது தமிழர்களை வாக்களிக்கக் கேட்டது அபத்தத்திலும் அபத்தம். ஆனால், இன்றைய உக்ரேன் ஜனாதிபதியை பொன்சேக்காவுடன் ஒப்பிடுவது மொட்டந்தலைக்கும் முழங்காலுக்கும் முடிச்சுப் போட்டு கருத்தாடும் தந்திரம் மட்டுமேயன்றி வேறில்லை. இலங்கைக்கு ஆதரவாக இருந்த முன்னைய உக்ரேன் அரசுகள் ரஸ்ஸியாவின் பொம்மைகள் என்பதையும், இன்றிருப்பவை ரஸ்ஸியாவுக்கு எதிரான, அதேவேளை இலங்கையின் போர்க்குற்றங்களை விசாரிக்கக் கோரும் அரசுகளில் ஒன்றென்பதும் பலமுறை கோஷானினாலும், சசியினாலும், வாலியினாலும், இணையவனாலும், விளங்க நினைப்பவனாலும் இங்கே விளங்கப்படுத்தியாயிற்று. ஆனால், இவர்களுக்கு அது ஏறப்போவதில்லை. மகிந்தவும் பொன்சேக்காவும் தமிழின அழிப்பில் தோளுக்குத் தோள் நின்று முன்னின்று நடத்தியவர்கள். புட்டினின் ஆதரவு அன்றிலிருந்து இன்றுவரை இந்த மிருகங்களுக்கு இருக்கிறது. ஆனால், உக்ரேனின் நிலைப்பாடு இன்று வித்தியாசமானது. செலென்ஸ்கி இலங்கைக்கு ஆதரவாகச் செயற்பட்டது கிடையாது. ஆனாலும், எதிர்க்க வேண்டும். ஏனென்றால், அவர்கள் ரஸ்ஸியாவின் ஆக்கிரமிப்பிற்கெதிராக எதிர்த்துப் போராடுகிறாராம். ரஸ்ஸியாவின் பாதுகாப்பிற்கு உக்ரேன் அழிக்கப்படுதலும், ஆக்கிரமிக்கப்படுதலும் அவசியம் என்றால், எதற்காக இலங்கையில் சிங்கள ஆக்கிரமிப்பையும், இனவழிப்பையும் எதிர்க்கிறீர்கள்? எங்கேயோ தூரத்திலிருக்கும் ரஸ்ஸியனின் ஆக்கிரமிப்பை நியாயப்படுத்தும் நீங்கள், ஒருநாட்டிற்குள், உங்களை ஆளும் சிங்களவர்களின் எம்மீதான ஆக்கிரமிப்பையும், இனவழிப்பையும் ஏற்றுக்கொண்டு ஏன் நியாயப்படுத்தக் கூடாது? ரஸ்ஸியாவின் பாதுகாப்பு முக்கியம், ஆனால் சிங்கள தேசத்தின் பாதுகாப்பு முக்கியம் இல்லையா??? இன்னுமொருவர் திருப்பத் திருப்ப ஒரே பல்லவியைப் பாடுகிறார். கருத்துப் பஞ்சம் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன், அதற்காக தான் ஒரு தடவை எழுதியதை அப்படியே மீண்டும் மீண்டும் வெட்டி ஒட்டுவது அவருக்கே அருவருப்பாக இல்லையா? அவற்றினைப் பார்க்கும்போது வரும் குமட்டலினை விட, அவரின் மனோநிலையினை நினைக்கத்தான் பரிதாபமாக இருக்கிறது. மற்றையவர்களைச் சீண்டுவதாக நினைத்து அவரால் எழுதப்படும் சுலோகங்களை அவரே ஒரு கட்டத்தில் உண்மையென்று நம்பத் தொடங்கியிருக்கிறார் என்று எனக்குப் படுகிறது. இதுவும் ஒரு நோய்தான். அதற்கான காரணம், ரஸ்ஸியாவின் சர்வதிகாரி புட்டினின் கொடுங்கோலாட்சியை அவர்கள் நேரில் கண்டு அனுபவித்தவர்கள். அதனாலேயே அவனை எதிர்க்கிறார்கள். ஆனால், மேற்குலகின் சலுகைகளையும், உரிமைகளையும், செல்வத்தையும் அனுபவித்துக்கொண்டே அந்த நாடுகளுக்கெதிராக விஷம் கக்கும் ஈழத்தமிழ் "மேதைகள்" கனவுலகில் வசிப்பதாலும், அக்கனவுலகின் கடவுளாக புட்டினை போஷிப்பதாலும் அவனை நியாயப்படுத்த தமது உண்மையான விடுதலைப் போராட்டத்தைத் தவறென்றும், அது அழிக்கப்பட்டது புரிந்துகொள்ளக் கூடியது தானென்று ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலமைக்கும் வந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், பெயர் மட்டும் தமிழ்த் தேசியவாதிகளாம் !!! தேசியம் அழிக்கப்பட்டதை நியாயப்படுத்திக்கொண்டே பெயரை மட்டும் காவிக்கொண்டு திரியும் போலித் தமிழ் தேசியவாதிகள்.
  13. இதனை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. இங்கே ஆக்கிரமிப்பில் ஈடுபடுவது யார், தற்காப்பு யுத்தத்தில் ஈடுபடுவது யார் என்பது குறித்த தெளிவு இல்லாமையினாலேயே இப்படி நினைக்கத் தோன்றுவதாக நான் நினைக்கிறேன். முற்றான இனவழிப்பிற்கும், ஆக்கிரமிப்பிற்கு இன்றுவரை உள்ளாகியிருக்கும் எமக்கு இந்த சின்ன வேறுபாடே புரியவில்லை என்றால் அது ஒரு கவலை தரும் விடயமே. இங்கே ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுவரும் உக்ரேனுக்கு ஆதரவாக நிற்காமல் நடுநிலை பகிருங்கள் என்று கேட்பதும், ஈழத்தில் ஆக்கிரமிக்கப்படும் தமிழர்களுக்கு ஆதரவு வழங்காமல் நடுநிலைமையாக நில்லுங்கள் என்று கேட்பதும் ஒன்றுதான். அடுத்ததாக ரஸ்ஸியாவுக்கும், மேற்குலகிற்கும் இடையே எவரையும் ஆதரிக்காமல் நடுநிலமையாக இருக்கவேண்டிய தேவை என்ன? இதில் சரியானவர்களை ஆதரிப்பதிலும், தவறானவர்களை எதிர்ப்பதிலும் ஈழத்தமிழருக்கு உள்ள பிரச்சினை என்ன? யாரை ஆதரிப்பது என்று கேட்டால் நிச்சயமாக மேற்குலகுதான் என்பது எனது பதில். இன்றுவரை எமக்கு அடைக்கலம் தந்து, தமது நாடுகளின் பிரஜைகளாக நம்மை ஏற்று, மற்ற எல்லாரையும் போலவே மனிதவுரிமைகள் முதல் அனைத்து உரிமைகளையும், செல்வச் செழிப்பையும் தந்து அரவணைக்கும் அந்த ஒற்றைக் காரணத்திற்காகவாவது நாம் மேற்குலகை ஆதரிக்கலாம். அதுசரி, ஈழத்தமிழருக்கும் ரஸ்ஸியாவுக்கும் உள்ள உறவு என்ன? எதற்காக நாம் அவர்களை ஆதரிக்க வேண்டும்?
  14. முதலில் நானும் தவறாகத்தான் புரிந்துகொண்டேன். வசி இங்கே போரில் ஈடுபடும் தரப்புக்கள் என்று உக்ரேனின் பின்னால் நிற்கும் மேற்குலகையும், ரஸ்ஸியாவையுமே குறிப்பிடுகிறார் என்று நினைக்கிறேன். ரஸ்ஸிய ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ள போராடிவரும் உக்ரேனை போரில் சம்பந்தப்படாத தரப்பு என்று வசி புரிந்துவைத்திருக்கிறார் என்பது நம்பக் கடிணமானது.
  15. இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களுக்குள் பிரபாகரனுக்கு மிகவும் பிடித்தமானவராக சுபாஸ் சந்திரபோஸே விளங்கினார். வங்காள தேசத்தைச் சேர்ந்த சுபாஸ் சந்திரபோஸின் ஜேர்மனிக்கான தப்பியோடல், அங்கிருந்து நீர்மூழ்கியொன்றின் உதவியோடு ஜப்பானுக்கான அவரது பயணம், அங்கிருந்து இந்தியத் தேசிய ராணுவத்தை உருவாக்கி ஜப்பானின் உதவியுடன் இந்தியா நோக்கிய படை நகர்வு என்று எல்லாமே பிரபாகரனின் புரட்சிக்கு உந்துகோலாக இருந்தன என்றால் அது மிகையில்லை. இத்தனைக்கும் மேலாக சுபாஸ் சந்திரபோஸின் கூற்று அவரை அதிகமாக வசீகரித்திருந்தது, " எனது கடைசித் துளி இரத்தம் இந்த மண்ணில் சிந்தும்வரை எனது நாட்டிற்கான விடுதலைக்காக நான் தொடர்ந்தும் போராடுவேன்" என்பதுதான் அது. வெளிச்சம் சஞ்சிகைக்கு பேட்டியளித்த பிரபாகரன் பின்வருமாறு சொன்னர், " எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக சுபாஸ் சந்திரபோஸின் வாழ்க்கை எனக்கு வழிகாட்டியாக, வெளிச்சமாக அமைந்திருந்தது. நான் செல்லவேண்டிய பாதையினை அது தேடித் தந்திருந்தது. அவரது ஒழுக்கமும், கொண்ட கொள்கை மீதான பற்றுறுதியும், தனது நாட்டினை விடுவிக்க வேண்டும் என்கிற அணையா இலட்சியமும் என்னை ஆட்கொண்டுவிட்டன. அவரை வழிகாட்டியாகக் கொண்டே எனது பயணத்தை நான் ஆரம்பித்தேன்" என்று கூறினார். பிரபாகரன் சாதாரணமான, மேலெழுந்தவாரியான வாசிப்பாளர் இல்லை. ஒரு புத்தகத்தின் முன் அட்டையிலிருந்து பின் அட்டைவரை தொடர்ச்சியாகப் படிப்பவர். தான் படிக்கும் புத்தகத்தினுள் தன்னை முழுமையாகவே அவர் அமிழ்த்திவிடுவார். வாசித்து முடித்தபின்னர், "ஏன், எப்படி, எதற்காக இப்படி நடந்தது?" என்று பல கேள்விகள அவரைத் துளைத்துக்கொண்டிருக்கும். சங்கர் ராஜி எனப்படும் புலிகளுக்கெதிரான இயக்கமான ஈழப் புரட்சிகர மாணவர் அமைப்பின் தலைவர், பிரபாகரனை 70 களின் ஆரம்பத்திலிருந்தே அறிந்து வைத்திருந்தார். அவரது கூற்றுப்படி, தான் படிக்கும் புத்தகத்தினுள் தன்னை முற்றாக அமிழ்ந்துவிடும் பழக்கம் பிரபாகரனுக்கு அன்றிலிருந்தே இருந்துவரும் ஒன்று என்று கூறுகிறார். பிரபாகரனுடனான தனது ஆரம்ப நாட்களில் அவரின் அறையில் பல புரட்சியாளர்களின் சரிதைகள் கணப்பட்டதாக அவர் கூறுகிறார். அவற்றுள் சேகுவேரா, பிடெல் காஸ்ட்ரோ, ஹோ சி மின் மற்று மாஒ சே துங் ஆகியோரது சரிதைகள் குறிப்பிடத் தக்கவை என்று கூறுகிறார். வியட்நாமிய, சீனப் புரட்சிகளை அவர் மிகுந்த அபிமானத்துடன் மதித்து வந்ததாகக் கூறும் ஷங்கர் ராஜி, "உனது முயற்சியால் நீயே பழகிக்கொள்" எனும் தலைப்பில் சில புத்தகங்களையும் கண்ணுற்றதாகவும், அவற்றில் ஒன்று குறிபார்த்துச் சுடுதல் எவ்வாறு எனும் தலைப்பும் ஒன்று என்று கூறுகிறார்.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.