ragunathan

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content Count

    5,257
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    35

ragunathan last won the day on January 10

ragunathan had the most liked content!

Community Reputation

1,261 நட்சத்திரம்

About ragunathan

  • Rank
    Advanced Member
  • Birthday 12/05/1973

Contact Methods

  • ICQ
    0
  • Yahoo
    anton_devaranjith@yahoo.com

Profile Information

  • Gender
    Male
  • Location
    Sydney
  • Interests
    Politics, music, sports.

Recent Profile Visitors

5,809 profile views
  1. திருமண உறவென்பது எவ்விலை கொடுத்தாயினும் தொடர்ந்து பேணப்படவேண்டுமென்கிற நிலைக்கு தமிழ்ச் சமூகத்தைக் கொண்டுசெல்கின்ற இன்னொரு காரணி அவர்களின் பொருளாதார நிலமை. ஊரில், விவாகரத்தென்பது மிகவும் அரிதானது. அப்படி அரிதாக நடைபெறும் சந்தர்ப்பங்களில் கூட, சொத்துக்கள் பற்றிப் பெரிதாக எவருமே பேசுவதில்லை. எவரெவர் பெயரில் அவை இருக்கின்றனவோ, அவரவர் பேரிலேயே அவை தங்கிவிடுகின்றன. இப்படியான சந்தர்ப்பங்களில் பொதுவாக, பெண்ணானவள் மீண்டும் தனது பெற்றோரின் வீட்டிற்கே திரும்புவதோடு, மறுமணம் என்பதுபற்றி எவரும் அவ்வளவு அக்கறைப்படுவதில்லை. ஆனால், மேற்குலகில் சட்டரீதியான திருமணம் அல்லது அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒரு உறவுமுறையில் வாழ்ந்து பிரியும் சோடிகளுக்கு இருக்கும் பொதுவான விதிமுறை என்பது, இருக்கும் சொத்து சரி பாதியாகப் பகிரப்படுவது. அதுமட்டுமல்லாமல், பிள்ளைகள் எவரிடம் அடைக்கலம் ஆகிறார்களோ, வரிடம் மற்றைய தரப்பிடமிருந்து பிள்ளைகளைப் பராமரிக்கும் செலவினை அரசாங்கம் கராராகப் பறித்துக் கொடுத்துவிடும். இதுவும் ஒரு காரணம் தமிழர்கள் எவ்விலை கொடுத்தாவது விருப்பமில்லாவீட்டலும்கூட சேர்ந்து வாழவேண்டும் என்று நினைப்பதற்கு. அதாவது நாம் கஷ்ட்டப்பட்டு சேர்த்த சொத்துக்கள் பிரிவுபடுவதையோ அல்லது இன்னொருவரிடம் போய்ச் சேர்வதையோ நாம் விரும்புவதில்லை. தமது இளமைக் காலம், நிம்மதி, பாலியல் ரீதியான முழுமை, சந்தோசம், வாழ்க்கையின் நிறைவு, தேடல்களின் முழுமை ஆகியவற்றை விலையாகக் கொடுத்து ஒருவர் தொடர்ந்தும் தனக்கு ஒத்துவராத, விரும்பாத, புரிந்துகொள்ள முடியாத, நிதமும் ஒரு புதிய பிணக்கைக் கொண்டுவரும் ஒரு திருமண உறவில் தொடர்ந்தும் இருக்கவேண்டிய தேவை என்ன? இவ்வாறான ஒரு உறவில் இருப்பதற்குக் காரணங்களாகக் காட்டப்படும் விடயங்கள் உண்மையாகவே விலை மதிப்பற்றவைதானா? எவ்விலை கொடுத்தாவது கப்பாற்றப்படவேண்டியவையா? இதுபற்றிபு புரிந்தவர்கள் இருப்பின், கருத்துக்களை அறிய ஆவல்.
  2. இங்கேதான் நாம் மேற்கத்தையவருடம் இருந்து வேறுபடுகிறோம். பல மனோவியல் நிபுணர்களின் பார்வையில், நாள்தோறும் சண்டை சச்சரவுகளுடன் வாழும் தம்பதிகளின் குழந்தைகளுக்கும், சச்சரவுகள் வருவது தெரிந்து பிரிந்து வாழ்வதே நலம் என்று வாழும் குடும்பங்களில் வளரும் குழந்தைகளின் மனோநிலையைனை நோக்கினால், பிள்ளைகள் ஏற்றுக்கொள்ளும் புதிய குடும்ப வாழ்வென்பது ஆரோக்கியமாக இருப்பதாக நினைக்கிறார்கள். பெரும்பாலான குழந்தைகள் தமது பெற்றோர் பிரிவதை விரும்பாவிட்டாலும் கூட, காலவோட்டத்தில் பிரிவை ஏற்றுக்கொள்ளப்பழகுவதோடு, புதிய குடும்ப அமைப்பில் தம்மை இணைத்துக்கொண்டு சிறந்த மனநிலையில் வாழ்வதாகக் கூறுகிறார்கள். பெரும்பாலான குழந்தைகளின் நிலை இப்படியிருந்தாலும் கூட, மாற்றாந்தாய் அல்லது சிற்றப்பன் கைகளில் அகப்பட்டுத் தமது வாழ்வைத் தொலைத்த குழந்தைகளின் கதைகளும் இல்லாமல் இல்லை. ஆக, குழந்தைகளின் எதிர்காலம் என்பது பாதிக்கப்படலாம் என்கிற தமிழ்ச் சமூக சிந்தனை என்பது, இவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களில் சிலவேளை அடிபட்டுப் போய்விடுகிறது. அடுத்ததாக, சமூகம் இப்பிரிவுபற்றி எவ்வாறாகப் பேசப்போகிறதென்பது தொடர்பான கவலை. பலரைப் பொறுத்தவரை, தாம் வாழும் நாடுகளில், தமது சமூகம் சார்ந்த வட்டங்களில் பிரபலமாகவோ அல்லது பலரால் அறிஅயப்பட்டவராகவோ இருப்பதற்கான சந்தர்ப்பம் நிறையவே இருக்கிறது. இவ்வாறான பிரிவொன்றின்பொழுது, தான் சார்ந்த சமூகத்தின் பழிச்சொல்லிற்கு உள்ளாக நேரிடலாம், அல்லது அந்தச் சமூகம் தன்னஒ ஒதுக்கிவிடும் என்கிற பயமே, பலரைத் தொடர்ந்தும் விரும்பாத உறவொன்றில் இருக்க அழுத்துகிறது. மேற்கத்தையவர்களுக்கு இந்தப் பிரச்சனையில்லை. சமூகம் பற்றி அவர்கள் சிந்திப்பதில்லை. தமது சுகமான நிம்மதியான வாழ்க்கைக்கு முன்னால் சமூக அந்தஸ்த்தென்பதோ அல்லது பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் என்பதோ ஒரு பொருட்டாக இருப்பதில்லை.
  3. திருமண உறவு - எப்பாடு பட்டாவது தக்கவைக்கப்பட வேண்டியதொன்றா ? இதுபற்றி நாம் அதிகம் பேசுவதில்லை. கல்லானாலும் கணவன், புல்லானாலும் புருசன் என்று தமது கழுத்தை நீட்டிய ஆணுக்கே தன் வாழ்க்கை முழுதையும், சாகும்வரை அர்ப்பணித்துவிட்டுச் சாகவேண்டும் என்கிற பெண்களின் நிலையைச் சித்தரிக்க, அவளின் அவல நிலையை எடுத்துரைக்கப் பாவிக்கப்பட்டு வரும் ஒரு சொற்பதம். திருமண உறவென்பது, எக்காலகட்டத்திலும், எந்தவிலையைக் கொடுத்தாயினும் காப்பற்றப்படவேண்டும் என்கிற அழுத்தத்தம் பெண்களின் மீது திணிக்கப்பட்டுள்ளதை ஆமோதிக்கின்ற, நியாயப்படுத்துகின்ற ஒரு சொற்பதமாக இது பாவிக்கப்பட்டு வருகிறது. இயல்பாகவே ஆணாதிக்கச் சிந்தனையில் உலவும் எமது சமூகம், பெண்கள்மீது மிக இலகுவாக இத்திணிப்பை மேற்கொண்டுவிட்டு, குடும்பத்தை தொடர்ந்தும் ஒரு கூரையின்கீழ் வைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய பொறுப்பையும் சுமத்திவிடுகிறது. சரி, இதன் மறுபக்கம் என்ன? பெண்களைப்போன்றே, ஆண்களுக்கும் தமது திருமண உறவு நிலைத்திருக்கவேண்டும் என்கிற கட்டாயம் இருக்கிறதா? அவ்வாறு விருப்பப்படாத வாழ்க்கையொன்றில் ஆண்களை தொடர்ந்தும் வைத்திருக்க அழுத்தம் கொடுக்கும் காரணிகள் என்ன? உண்மையாகவே இக்காரணிகள் செல்வாக்குச் செலுத்தும் அளவிற்கு ஆணின் வாழ்க்கை விட்டுக்கொடுக்கப்பட வேண்டுமா? உள்நாட்டு யுத்தம் எமது சமூகத்தை சர்வதேசங்கம் எங்கும் விசிறி எறிந்து பலவருடங்கள் கடந்துள்ள நிலையில், இன்று எம்மில் பலர் மேற்கத்தைய நாடுகளில் எமது வாழ்க்கைகளை அமைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம். எம் கண்முன்னேயே, மேற்கத்தையர்கள் தமது குடும்பங்களை பிரித்து, சேர்த்து, கலப்புக் குடும்பங்களாக்கி ஏதோ ஒருவிதத்தில் தமது வாழ்க்கையை நடத்திவருவது எமக்குத் தெரிகிறது. விவாகரத்தென்பது, மீள்திருமணம் என்பதும் மேற்கத்தையவர்களைப் பொறுத்தவரையில் ஒரு பிரச்சனையாகவோ அல்லது எடுக்கப்பட முடியாத, கடிணமான முடிவாகவோ இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. சிலவருடங்கள் மட்டுமே கூடி வாழ்ந்துவிட்டு, எம்மால் சேர்ந்துவாழ இனிமேல் முடியாது என்று பரஸ்பரம் ஏற்றுக்கொண்டு விலகிச் செல்லும் சோடிகளும், பிரிந்த சில நாட்களிலேயே தனக்கான புதியதொரு உறவைத் தேடும் தனிமனிதர்களும் எம்முனே கடந்து போய்க்கொண்டிருக்கிறார்கள். எமது விழாக்கள், நண்பர்களுடான கலந்துரையாடல்களில் ஒரு பேசுபொருளாக மட்டுமே இருக்கும் இந்த திருமண பிரிவு அல்லது சேர்க்கை என்பது, எம்மைப்பொறுத்தவரையில் பெரும்பாலும் சாத்தியப்பாடற்ற ஒன்றாகவே இருந்துவருகிறது. மேற்கத்தையவரின் இதுதொடர்பான சிந்தனைக்கும் எமது சிந்தனைக்குமிடையிலான வேறுபாடே, இக்கருதுகோள் பற்றி மிகவும் வேறான எண்ணங்களைக் கொள்ளச் செய்திருக்கிறது. எமது சமூகத்தில், திருமண தம்பதிகளுக்கிடையிலான அன்னியொன்னியம் என்பது சிறிது சிறிதாகக் குறையத் தொடங்கும்பொழுது, உறவு அறுபடாமல் குடும்பத்தைத் தொடர்ந்தும் கொண்டு செலுத்துவது எது என்கிற கேள்வியின்பொழுது, என்னைப்பொறுத்தவரைக்கும் சில பிரதான விடயங்களைக் குறிப்பிட முடியும். அதில் முதலாவது பிள்ளைகள். சிதறுண்டு போகும் குடும்பங்களின் குழந்தைகள் அவல நிலை என்பது மிகவும் முக்கியமானதொன்று. பிள்ளைகளின் எதிர்காலம், அவர்களின் எதிர்கால வளர்ப்பு தாய் அல்லது தந்தை தொடர்பான இயல்பாகவே எழும் சந்தேகங்கள், அவர்களின் கல்வியில் ஏற்படப்போகும் பாதிப்புக்கள், அவர்களின் மனநிலையில் பெற்றோரின் பிரிவு ஏற்படுத்தவிருக்கும் பாதிப்புக்கள், தமது நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களிடையே இதனால் ஏற்படுத்தப்படும் அவமானங்கள் என்று ஒரு நீண்ட பட்டியலே இடமுடியும். ஆனால், நிதமும் தகராற்றுடன், குடும்பம் ஒன்றாக இருந்தால்ப் போதும் என்கிற கண்மூடித்தனமான அழுத்தத்தில் வளர்ந்துவரும் குழந்தையின் மனநிலையில் அவர்களது பெற்றோரின் தகராறுஅக்ல் ஏற்படுத்தப்போகும் நிரந்த உளரீதியான காயங்கள் பற்றி எம்மில் எவருமே பேசுவதில்லை.
  4. நல்லது, ராஜித்த சேனாரத்ன சொல்வது உளறல், ரணில் தனக்குத் தெரியாதென்று சொல்வது சத்தியவாக்கு !!! எமக்குத் தேவையென்றால் சத்தியவாக்கு, இல்லையென்றால் உளறல்!!!!
  5. உங்களின் கருத்தை முன்னிறுத்த அல்லது எதிர்த்து வாதிடுபவரை மடக்க அல்லது கருத்தின் போக்கைத் திசை திருப்ப நீங்கள் புலியெதிர்ப்பைப் பாவிக்கிறீர்கள். எல்லோரும் பிலியெதிர்ப்பு அரசியல் செய்கிறார்கள் என்று நான் சொல்லவில்லை. கூட்டமைப்பில்கூட சுமந்திரன் தவிர்ந்த ஏனையவர்கள் புலிகளை விமர்சிப்பதில்லை. ஏனென்றால், மக்களுக்கு இன்னும் புலிகள் மீதான அபிமானம் இருப்பது அவர்களுக்கு நன்கே தெரிந்திருக்கிறது. முடிந்தால் புலிகளை மேற்கோள் காட்டாமல் உங்களால் உங்களது அரசியலை முன்னெடுக்க முடியுமா என்று பாருங்கள். இல்லையென்றால், நீங்கள் செய்யும் அரசியலுக்கு வேறு பெயர் இருக்க முடியாது, புலியெதிர்ப்பு அரசியல் என்பதைத்தவிர ! புலிகள் எங்கே தவறிழைத்தார்கள் என்று எப்போதுமே விமர்சிப்பது புலியெதிர்ப்பு அரசியல். ஆனால், கூட்டமைப்பு என்ன நல்ல விடயங்களைச் செய்கிறதென்பது சரியான அரசியல். நீங்கள் எந்த ரகம்?
  6. இந்திய ராணுவத்தால் புலிகளைத் துண்டாட முடியவில்லை கருணா துரோகியில்லை தேசியத் தலைவருக்கும் கருணாவுக்கும் இருந்தது வெறும் வேலிப் பிரச்சினைதான் கருணாவைப் பாதுக்காகவே இலங்கை ராணுவம் முயன்றது, அவரைக் கொண்டு எந்தவித தகவல்களும் இலங்கை ராணுவத்தால் எடுக்கப்படவில்லை அல்லது எடுக்கமுடியவில்லை, ஏனென்றால் இறுதிவரை கருணா புலிகள் பற்றி ராணுவத்திடம் வாயே திறக்கவில்லை. ஏனென்றால், அவருக்கு தேசியத் தலைவர் மீதும் போராட்டம் மீது அவ்வளவு விசுவாசம். அலிசாகீர் ஒரு டாக்ஸி ஓட்டுனர்தான், அவருக்கும் அன்றைய ஐக்கிய தேசியக் கட்சி ரணில், மிலிந்த மொரகொட போன்றவர்களுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் கிடையாது. தாமே புலிகளை உடைத்தோம் என்று அன்று ஐக்கிய தேசியக் கட்சி உறுப்பினர்கள் சொன்னவை எல்லாமே உளறல்கள்தான். எவருமே துண்டாடாமல், துரோகம் இழைக்காமல், புலிகள் தாமகாவே தம்மை அழித்துக்கொண்டார்கள். நீங்கள் சொல்வதால் சரியாகத்தான் இருக்கும். நான் நம்பீட்டன் அலிசாகீரின் வல்லமையில்லை, எமது பலவீனமே நாம் அழிந்துபோகக் காரணம்.
  7. உங்களின் புலியெதிர்ப்பு அரசியல் என்பது எவர் எழுதும் கருத்தையும் சரியான புரிதல் இல்லாமல் எகத்தாளத்துடன் விமர்சிக்க வைத்துவிடுகிறது. நீங்கள் யாழ்க்களத்திற்குப் புதியவர் அல்ல, உங்களின் பெயர் வேண்டுமென்றால் புதியதாக இருக்கலாம். சரி, அது என் பிரச்சனையல்ல. நான் அலிசாகிர் மெளலானா பற்றி இங்கே குறிப்பிட்டது அவரைத் துரோகியாக்கும் நோக்கத்துடன் அல்ல. அவர் ஒரு சாதாரண அரசியல்வாதி. ஆனால், அவரால் ஒரு மிகப்பெரிய விடுதலை இயக்கத்தை இரண்டு துண்டுகளாகப் பிரித்துப்போடும் வல்லமை இருந்திருக்கிறது. எமக்குள் இருக்கும் மிகவும் பலவீனமான, சொந்த லாபங்களுக்காக இனத்தைக் காட்டிக் கொடுக்கும் ஒரு பிரிவைப் பற்றியே எனது ஆதங்கம் அமைந்திருந்தது. எனது கருத்துக்கூட உங்களுக்குப் புலியெதிர்ப்பு அரசியலை செய்ய உதவியதையிட்டு வருந்துகிறேன். மாற்றுக்கருத்து மாணிக்கங்கள் என்கிற பெயரில் நீங்கள் எழுதுவது சுத்தமான புலியெதிர்ப்பன்றி வேறில்லை. சுமந்திரன் தலைமையிலான தமிழ்த்தேசியக் கூட்டமைப்பு மேலான உங்களின் அபிமானம் என்பது உங்களது சொந்த விருப்பமும் தெரிவும். அதில் யாரும் தலையிடத் தேவையில்லை. அவர்களை ஆதரிக்கும்பொழுது அவர்கள் செய்ய எத்தனிக்கும் அல்லது செய்துவரும் நல்ல விடயங்கள் பற்றிப் பேசுங்கள். அவர்கள் அவ்வாறு செயற்படுவதற்கான நியாயங்களை எடுத்துரையுங்கள். உங்களுடன் தர்க்கிப்பவர்கள் புரிந்துகொள்வார்கள். அதைவிடுத்து, உங்களின் கருத்தை முன்வைக்க, புலியெதிர்ப்பு பேசுகிறீர்கள். அடிக்கடி "தேசியத்தலைவர்" என்கிற ஏளனமும் இப்போது உங்களின் கருத்துக்களில் காணக் கிடைக்கிறது. இப்படி எழுதுவதால் மட்டும் உங்கள் கருத்து ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் என்று நினைக்கவேண்டாம். புலியெதிர்ப்பின்றி உங்களின் அரசியலைச் செய்யமுடியுமா என்று பாருங்கள், முடிந்தால் பலருக்கு உதவியாக இருக்கும். உங்களைப் பொறுத்தவரை புலிகள் பயங்கரவாதிகளாகவோ அல்லது கொடூரமானவர்களாகவோ இருக்கலாம், ஆனால் இங்கே பலருக்கு அவர்கள் விடுதலைப் போராளிகள், இறுதிவரை இனத்திற்காகப் போரிட்டு மடிந்தவர்கள். உங்களின் அரசியலை முன்னெடுக்க அவர்களைக் கொச்சைப்படுத்த வேண்டாமே?
  8. தமிழர்கள் வெட்கித் தலைகுனியவேண்டிய சம்பவம். ஒரு சாதாரண அரசியல்வாதியால் எமதினத்தின் விடுதலைப் போராட்டம் துண்டாடப்பட்டுக் காணாமல்ப் போகச் செய்யப்பட்டிருக்கிறது.
  9. புலிகளின் மறைவிற்குப் பிறகும்கூட, பிராமணர்கள் தமிழர் மீது காழ்ப்புணர்வுடன் இருக்கவேண்டிய தேவை என்ன? ராம் மாணிக்கலிங்கம் ஒரு காலத்தில் புலிகளின் அனுதாபியாக இருந்தவர். பிரபாகரனுடனான தனிப்பட்ட கசப்புணர்வால், புலிகளை எதிர்க்கிறேன் பேர்வழி என்று புறப்பட்டு, இன்று மொத்த தமிழினத்திற்கும் எதிரியாக மாறியிருக்கிறார். இல்லாவிட்டால், உலகறிந்த ஒரு இனக்கொலையாளியை வரவேற்று கெளரவப்படுத்தவேண்டிய தேவை இந்துக் குழுமத்திற்கு ஏன் வந்தது? உள்நாட்டில் பேசும் அதிகாரம் அற்ற ஒரு போர்க்குற்றவாளிக்கு இந்தியாவில் களம் அமைத்து தனது அக்கிரமத்தை நியாயப்படுத்த சந்தர்ப்பம் கொடுக்கவேண்டிய தேவை என்ன? ஆக, இவர்கள் எதிர்ப்பது புலிகள் என்கின்ற தமிழ் அடையாளத்தையல்லாமல் ஒட்டுமொத்த தமிழர்களையும்தான் என்பது தெளிவாகிறதே? இது தமிழ்நாட்டில் பல நூற்றாண்டுகளாக திராவிடர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் இடையே இருந்துவரும் பகைமையுணர்வின் ஒரு வெளிப்பாடென்று எடுத்துக்கொள்ளலாமா? தமிழ்நாட்டில் திராவிடத்தின் மூலம் பலமிழந்துபோன தமது பிராமண ஆதிக்கத்திற்கான பழிவாங்கலை இலங்கையில் தமிழர் இனவழிப்பில் பங்குகொள்வதன் மூலம் தீர்த்துக்கொள்ளப் பார்க்கிறார்கள் என்று கொள்ளலாமா? மகிந்த எனும் இனக்கொலையாளிக்குக் களம் அமைத்து, தனது செயலை நியாயப்படுத்த இந்து கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தில் எத்தனை வீதம் தமிழர்கான உரிமைகள் பற்றிப் பேச கொடுத்திருக்கிறது ?
  10. பாதர் சந்திரா பெர்ணாந்து கொல்லப்பட்ட சில நிமிடங்களில் நானும் இன்னும் சில மாணவர்களும் அவரைப் போய்ப் பார்த்தோம். இங்கே கூறப்பட்டிருப்பதுபோன்று அவர் மாதா கோயிலுக்குள் சுட்டுக் கொல்லப்படவில்லை. மாறாக, மாதா கோயிலுக்கு அருகிலுள்ள அவரது வதிவிடத்தில், அவரது அலுவலக அறையில், கதிரையில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டிருந்தார், அவரது முகத்தில் துப்பாக்கிச் சன்னம் பாய்ந்திருந்ததாக நினைவு. அந்த அறையெல்லாம் ரத்தக்கறை. உடனே வைத்தியசாலைக்குக் கொண்டுசெல்லக்கூட எவரும் இருக்கவில்லை. நான் மிகவும் அருகாமையில் பார்த்த கொலைகளில் இதுவும் ஒன்று.
  11. படம் செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்டிருக்கலாமோ என்று தேடிப் பார்த்தேன். ஆனால், பின்னணியில் உள்ள கடைத்தெரு, கூகிள் மப்பில் அதே பெயர்களுடன், மைதான வாயிலுக்கு முன்பாக இருக்கிறது. ஆக, அணிவகுப்பு நடைபெற்ற இடம் சரியானதுதான். இது எப்படிச் சாத்தியம்?
  12. இலங்கையில் ஒரு பாடசாலை விழாவிற்கு வருகை தரும் அதிதிக்கு ராணுவ அணிவகுப்பு மரியாதை கொடுக்கப்பட முடியுமா? ராணுவ அணிவகுப்பு மரியாதை என்பது ராணுவ மற்றும் பொலிஸாரினால் மட்டுமே வழங்கப்பட முடியுமேயன்றி, ஒரு பாடசாலயினால், அந்தப் பாடசாலை மாணவர்களைக் கொண்டு வழங்கப்பட முடியாது. பாடசாலை மாணவர்களுக்கு ராணுவப் பயிற்சியும் ஆயுதங்களும் வழங்கப்படுதல் என்பது நினைத்துப் பார்க்கமுடியாதவொன்று. இவர்கள் முஸ்லீம் ஊர்காவல்ப் படைவீரர்கள் என்றால்க் கூட, பாடசாலையினுள் ராணுவ மரியாதை செய்யவேண்டிய தேவை என்ன? இப்படியான ஒரு சம்பவத்தைத் தமிழ்ப் பாடசாலை ஒன்றில் நினைத்துப் பார்க்க முடியுமா? அல்லது சிங்களவர்கள்தான் அப்படியான ஒரு நிகழ்வை இதுவரை காலமும் ஒரு பாடசாலையில், அந்த மாணவர்களைக் கொண்டு நடத்தியிருப்பார்களா? இவை விளையாட்டுத் துப்பாக்கிகள் என்று ஒரு பேச்சிற்கு எடுத்துக்கொண்டால்க் கூட, தவறாகுமே? ஏதோ குழப்பம் இருக்கிறது.
  13. ஒரு விடயத்தைச் செய்வது தொடர்பான நம்பிக்கை என்பது அவரவர் எண்ணங்களையும், முயற்சிகளையும், அவ்விடயம் தொடர்பான அவருக்கிருக்கும் அறிவையும் பொறுத்தது. அதுபோலத்தான் சிங்களவர்களிடமிருந்து தமிழருக்கு ஒரு நீதியான தீர்வைப் பெற்றுக்கொடுத்துவிட முடியும் என்கிற சுமந்திரனது நம்பிக்கையும். இதைச் சொல்வதற்கு அவருக்கிருக்கும் உரிமையை நாம் குறைகூற முடியாது. ஏனென்றால், அவரையும் அவர் சார்ந்த கட்சியையும் பாராளுமன்றத்திற்கு அனுப்பிவைத்தவர்களும் நாங்கள்தான்.
  14. காட்டுமிராண்டிகள். பகிடிவதை என்கிற பெயரில் சக மனிதர்களைக் கொடுமைப்படுத்தும் கொடூர குணம் கொண்ட விலங்குகள். விலங்குகள் கூட இவர்களைப்போல தனது சக விலங்கினைக் கொடுமைப்படுத்துவதில்லை. இந்த அநியாயத்திற்கு இந்த மிருகங்கள் வைக்கும் பெயர், ஒருவரை ஒருவர் அறிந்துகொள்வதாம். 1998 இல் என்று நினைக்கிறேன். பேராதனையில் பிரகாஷ் எனும் மாணவனை பகிடிவதை என்கிற பெயரில் கொன்றுவிட்டு வெளிநாட்டிற்குத் தப்பியோடிய மிருகம் இன்னும் அங்கேதான் இருக்கிறது. பிரகாஷ் கொல்லப்பட்டதற்குக் காரணம் அவன் கொழும்பில் வசதியாக வாழ்ந்துவந்ததும், குறுகிய காலத்திலேயே அவன் சீமா எனப்படும் இங்கிலாந்து கணக்காளர் சோதனைகளை முடித்திருந்ததும்தான். பகிடிவதையின்பொழுது அவனை டிப்ஸ் அடிக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். உடல்நிலை முடியாமலிருக்கிறது என்று அவன் சுருண்டு விழவும் சூழ்ந்துகொண்டு கால்களாலும் கைகளாலும் அடித்திருக்கிறார்கள். மயக்கமான அவன் வைத்தியசாலையில் உயிரிழந்திருக்கிறான். முன்னின்று நடத்திய மிருகம் வெளிநாடொன்றிற்குத் தப்பியோட, ஏனைய இருவரும் பிடிபட்டிருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். இவ்வாறே பார்த்தீபன் எனும் பொறியியல்ப் பீட மாணவனும் கரண்ட் ஷொட் எனப்படும் கரடுமுரடான சுவரில் முழங்கைகளில் மட்டுமே நிற்கச் சொல்லிவிட்டுக் கால்களைத் தட்டிவிடும் பகிடிவதையில் சுகயீனமுற்று கோமாவரை சென்றதும் நடந்தது. பேராதனையிலும், யாழ்ப்பாணத்திலும் நடக்கும் இவ்வாறான காட்டுமிராண்டித்தனங்களைக் கட்டுப்படுத்தவோ அல்லது கேட்கவோ யாருமில்லாததினால், தொடர்ந்தும் நடக்கிறது. மொரட்டுவை, கொழும்பு பல்கலைக் கழகங்களில் இவர்களின் கொட்டம் அடக்கப்பட்டு வருகிறது.