• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt

கலையழகன்

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content Count

    465
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

கலையழகன் last won the day on December 14 2010

கலையழகன் had the most liked content!

Community Reputation

30 Neutral

About கலையழகன்

  • Rank
    உறுப்பினர்

Profile Information

  • Gender
    Male

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. “ராஜதந்திரம் என்பது மீண்டும் தொடங்கிய இடத்திற்கேவருவதல்ல” – என்பாராம் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் தத்துவ ஆசிரியராக இருந்த அன்ரன் பாலசிங்கம். ஒருமுறை அரசியல் தொடர்பில் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும் போது, கவிஞர் புதுவை இரத்தினதுரை இதனை என்னிடம் கூறினார். எதிர்வரும் மார்ச் மாதம் மீண்டும் ஜெனிவா அமர்க்களம் ஆரம்பிக்கப் போகின்றது. இனிவரப் போகும் இரண்டு மாதங்களுக்கும் இதுதான் கதையாக இருக்கப் போகின்றது. இலங்கைக்கான இங்கிலாந்து தூதுவர், சம்பந்தன் மற்றும் சுமந்திரனை திடீரென்று சந்தித்திருக்கின்றார். நிச்சயம் அது ஜெனிவா தொடர்பான உரையாடல்தான். அதில் சந்தேகப்பட ஒன்றுமில்லை. ஜக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவையிலிருந்து அமெரிக்கா விலகிவிட்ட நிலையில், இலங்கை தொடர்பான விடயங்களை இங்கிலாந்தே கவனித்துவருகின்றது. எதிர்வரும் மார்ச் மாதம் இடம்பெறவுள்ள மனித உரிமைகள் பேரவையின் கூட்டத் தொடரில் இலங்கை தொடர்பான விடயங்கள் இங்கிலாந்தின் தலைமையிலேயே மேற்கொள்ளப்படப் போகின்றன. இது தொடர்பில் கலந்துரையாடுவதற்காகவே தூதுவர், சம்பந்தனை சந்தித்திருக்கின்றார். இதில் சம்பந்தனுடனான சந்திப்பு என்பது சம்பிரதாய பூர்வமான ஒன்று மட்டுமே. இது தொடர்பான விடயங்கள் அனைத்தையும் சுமந்திரன் ஊடாகவே அவர்கள் கையாளுவர். கோட்டபாய ராஜபக்ச பெருவாரியான சிங்கள மக்களின் ஆதரவுடன் வெற்றி பெற்றிருக்கின்ற நிலையில், எதிர்வரும் மே-மாதமளவில் இலங்கையின் நாடாளுமன்ற தேர்தல் இடம்பெறவுள்ள நிலையில் – அதிலும் முக்கியமாக ராஜபக்சேக்களின் தலைமையிலான பொதுஜன பெரமுன மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையை இலக்குவைத்து செயற்பட்டு வருகின்ற நிலையில் – மேலும் பிரதான எதிர்க்கட்சியான ஐக்கிய தேசியக் கட்சி உட்கட்சி சிக்கல்களால் பெருமளவிற்கு பலவீனமடைந்திருக்கின்ற நிலையில் – இலங்கையின் மீது அழுத்தங்களை பிரயோகிப்பது தொடர்பில் மேற்குலம் மிகவும் கவனமாகவே இருக்கும். இவ்வாறானதொரு சூழலில் தமிழ் மக்களின் பிரதான தலைமை என்னும் வகையில் கூட்டமைப்பின் கருத்துக்களை அறியும் நோக்கிலேயே இந்தச் சந்திப்பு இடம்பெற்றுள்ளது. கூட்டமைப்பைப் பொறுத்தவரையில் மேற்குலகோடு ஒத்துப் போவதைத் தவிர வேறு வழியெதுவும் அவர்களுக்கில்லை. முன்னைய ஆட்சியை பாதுகாக்கும் வகையிலேயே, மேற்குலகம் காலநீடிப்பை பரிசீலனை செய்தது. கூட்டமைப்பும் அதற்கு உடன்பட்டது. ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையின் தீர்மானங்களை கூட்டமைப்பின் முடிவுகளால் மாற்றிவிட முடியாதுதான் ஆனால் கூட்டமைப்பு ஒருவேளை காலநீடிப்பிற்கு உடன்படாமல் விட்டிருந்தால், அதுநிச்சயம் மேற்குலகிற்கும் ஐ.நாவிற்கும் ஒருதெளிவான செய்தியை கொடுத்திருக்கும். கூட்டமைப்பின் விருப்பு வெறுப்புக்களை மீறியும் காலநீடிப்பு வந்திருக்கும் ஆனால் அதில் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் எதிர்ப்பு இருக்கின்றது என்னும் விடயம் பதிவாகியிருக்கும். அது இந்த விடயத்தில் கரிசனை காண்பித்த நாடுகளுக்கும் ஐ.நா. மனிதஉரிமைகள் பேரவைக்கும் ஒரு நெருக்கடியை கொடுத்திருக்கும். ஆனால் கூட்டமைப்பு இந்த வகையான சிக்கல்களுக்கு இடமளிக்காமல் மேற்கு எதைக் கூறியதோ அதனை அப்படியே விழுங்கிக்கொண்டது. இப்போது முற்றிலும் புதிய அரசியல் சூழல் நிலவுகின்றது. எந்த யுத்தத்தின் போது இடம்பெற்ற குற்றங்கள் தொடர்பில் விசாரணைவேண்டு மென்று கூறப்பட்டதோ– அந்த யுத்தத்தை வெற்றி நோக்கி வழிநடத்திய ஒருவரே இப்போது இலங்கைத் தீவின் ஜனாதிபதியாக இருக்கின்றார். எந்த சிறிலங்கா இராணுவத்தின் மீது குற்றங்கள் சுமத்தப்பட்டதோ அந்த இராணுவத்திற்கு உத்தரவிட்ட ஒருவரே இப்போது ஜனாதிபதியாக இருக்கின்றார். அவர் இதனை ஏற்றுக் கொண்டால் – அவர் தன்னையே குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்றுவதற்கு ஒப்பானது. எனவே அதனை அவர் ஒருபோதுமே செய்யப்போவதில்லை. இந்தபின்னணியில் நோக்கினால், மார்ச்சில் இடம்பெறவுள்ள ஜெனிவா அமர்வை கோட்டபாய எவ்வாறு எதிர்கொள்ளுவார் என்பதில் விவாதிக்க ஒன்றுமில்லை. கோட்டபாய ஒருபோதுமே இராணுவத்தின் மீதான குற்றச்சாட்டுக்களை ஒருபோதுமே ஏற்றுக்கொள்ளப் போவதில்லை. அதேவேளை முன்னைய அரசாங்கம் ஏற்றுக்கொண்டிருந்த பிரேரணையை அமுல்படுத்தும் பொறுப்பையும் கோட்டபாய தலைமையிலான அணி ஏற்றுக்கொள்ளப் போவதில்லை. கோட்டபாய தேர்தல் காலத்தில் எதைக் கூறினாரோ அதனைத்தான் அவரது அணி ஜெனிவாவில் கூறும். மேற்குலகை பொறுத்தவரையில் அரசாங்கம் மனித உரிமைகள் விடயத்திற்கு பதிலளிக்கும் தனது பொறுப்பை தட்டிக்கழிக்க முடியாது என்றவாறான ஒரு அறிவிப்பைச் செய்யும். இந்த அறிவிப்பு வழமையான ஒன்று. இதனை கேட்டும் கேட்காமலும் அரசாங்கம் அதன் நிகழ்ச்சி நிரலில் பயணிக்கும். இதுதான் நடக்கப் போவது. இந்தநிலையில் தமிழர் தரப்பு எவ்வாறு விடயங்களை கையாளப் போகின்றது? உண்மையிலேயே தமிழர் தரப்பிடம் அதற்கான வேலைத்திட்டங்களும் ஆற்றலும் இருக்கின்றதா? கொழும்பிடம் ஒரு ராஜதந்திர படையணி உண்டு. மிகவும் வளர்ச்சியடைந்த ராஜதந்திரக் கட்டமைப்பு உண்டு. தமிழர்களிடம் என்ன இருக்கின்றது? இங்கு தமிழர்கள் என்பதால் வெறுமனே வடக்கு கிழக்கில் இயங்கிவரும் தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகளை மட்டும் குறிப்பிடப்படவில்லை மாறாக, ஜரோப்பிய நாடுகள் தோறும் சிதறிக்கிடக்கும் தமிழ் புலம்பெயர் அமைப்புக்களையும் சேர்த்துத்தான் குறிப்பிடுகின்றேன். ஒவ்வொரு மார்ச்சிலும் சிறிலங்கா அரசாங்கத்தைக் கண்டித்து அறிக்கை வெளியிடுவது – ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவை அலுவலகத்திற்கு முன்னால் கோசம் போடுவது–பக்க நிகழ்வுகளை நடத்துவது–தாயகத்திலிருந்து ஒரு சிலரை வரவழைத்து அங்கு பேசச்செய்வது. இதற்கு அப்பால் என்னநடந்தது? இவ்வாறான விடயங்கள் மூலமாக ராஜதந்திர சமூகத்தை கவர முடியவில்லை என்பதுதானே கடந்த பத்து வருட காலபட்டறிவு. கடந்த பத்து வருடங்களாக செய்தவற்றையே இனியும் செய்து கொண்டிருப்பதில் என்ன பயன்? சிங்கள ராஜதந்திரம் தனது ஆற்றலை பல தசாப்பங்களாக நிரூபித்து வருகின்றது. ராஜதந்திர அணுகுமுறைகளை ராஜதந்திர வழிமுறைகளின் ஊடாகத்தான் அணுகமுடியும். ஆனால் ஒரு அரசிற்கும், அரசல்லாத மக்கள் கூட்டத்திற்குமான ராஜதந்திர வாய்ப்புக்கள் ஒரே மாதிரியானதல்ல. எனவே அரசாங்கத்தை ஜெனிவாவில் எதிர்கொள்ளுதல் என்பது சாதாரமாண ஒருவிடயமல்ல. ஏனெனில் தமிழர்கள் என்னதான் பேசினாலும் கூட ஜெனிவா என்பது தமிழர்களுக்கான அரங்கல்ல ஏனெனில் அது நாடுகளுக்கான அரங்கு. நாடுகளின் அரங்குகளில் நாடுகளின் ஊடாகத்தான் நாம் பேசமுடியுமே அன்றி நாம் நமக்காக பேசமுடியாது. நாடுகளும் அதன் நலன்களை விட்டுவிட்டு, எங்களுக்காக பேசாது. இதனை வாசிக்கும் போது உங்கள் மத்தியில் ஒரு கேள்வி எழலாம் – அதாவது, எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் ஒரு இடத்திலும் எங்களால் நிற்கமுடியாதுபோலத் தெரிகிறதே என்று நீங்கள் யோசிக்கலாம். அது உண்மை ஆனால் ஒரு புத்திபூர்வமான தமிழ் தலைமுறை தன்னை அர்ப்பணித்து உலகெல்லாம் உழைக்கத் தயாராக இருந்தால் சில வேளைகளில் புதிய வழிகளை காணலாம். உலகளாவிய சிவில் சமூகப் பரப்பிற்குள் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை ஓங்கியொலிக்க வேண்டும். இந்த வழியில் எங்களுக்காக நாங்கள் மட்டுமே பேசாது ஜரோப்பியர்களும் எங்களுடன் நிற்கவேண்டும். அவ்வாறானதொரு உலகளாவிய வலையமைப்பை எங்களால் ஏற்படுத்த முடிந்தால் இதில் ஓரளவு முன்னோக்கிப் பயணிக்கமுடியும்.அதற்கு மற்றவர்கள் எங்களின் பக்கம் நியாயம் உண்டு என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும். அதற்கேற்றவாறு எங்களது செயற்பாடுகளும் அமையவேண்டும். இப்போது எதிர்வரும் மார்ச்சை இலக்குவைத்து, ஜரோப்பா முழுவதும் அனைத்துப் புலம்பெயர்தரப்புக்களும் ஒன்றுபட்டு, மாபெரும் ‘பத்துவருட கால ஏமாற்றம்’என்னும் தொனிப் பொருளில் பெருமெடுப்பிலான ஒரு பேரணியை ஜரோப்பிய வீதிகள் தோறும் ஒரேநேரத்தில், நன்கு திட்டமிட்டு, அந்தந்த நாட்டு மக்களுக்கு இடைஞ்சல் இல்லாமல் மேற்கொள்ளலாம். ஆனால் அது எழுதுவதுபோன்று இலகுவானதல்ல. ஒருவேளை இது இடம்பெற்றால் மார்ச்சில் மேற்குலகம் எடுக்க இருக்கும் முடிவை ஒருவேளை அவர்கள் மறுபரிசீலனை செய்யக் கூடும். அத்துடன் இது கூட்டமைப்புக்கும் நெருக்கடிகளை ஏற்படுத்தும். உலகெங்கும் இந்த விடயம் ஒலிக்கப்படும் போது, எவ்வாறு நாம் இதில் பாராமுகமாக இருக்கமுடியும் என்னும் நெருக்கடியை கூட்டமைப்பு எதிர்கொள்ளும். இதுதொடர்பில் ஒருவிரிவான உரையாடலுக்கு புலம்பெயர்அமைப்புக்கள் தயாரா? இது தொடர்பில் மேலதிக உரையாடலுக்கு இந்தக் கட்டுரையாளர் தயாராக இருக்கின்றார். -தமிழ்க் குரலுக்காக கரிகாலன் http://thamilkural.net/?p=22447
  2. வடக்கின் முன்னாள் முதலமைச்சரும் தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் செயலாளர் நாயகமுமான நீதியரசர் க.வி. விக்கினேஸ்வரன் தமிழகத்திற்கு விஜயம் ஒன்றை மேற் கொண்டுள்ளார். தமிழர்கள் மாநாட்டில் பங்குபெறுதல், மக்கள் பிரதிநிதிகளை சந்தித்து பேசுதல், வடக்கு கிழக்கு மக்களின் பிரச்சினைகளை எடுத்துரைத்தல், இனப்படுகொலைக்கு நீதியைப் பெறும் போராட்டத்தில் ஆதரவை திரட்டுதல் என பல்வேறு நோக்கங்களுக்காக முன்னாள் முதல்வர் இவ் விஜயத்தை மேற்கொண்டுள்ளார். தனிப்பட்ட விஜயமாக அல்லாமல், ஈழத் தமிழ் மக்களின் மேம்பாடு கருதிய பயணமே இதுவாகும். தமிழகம் என்றும் ஈழத்துடன் நெருங்கிய பந்தத்தை கொண்டிருந்தது. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் காலத்தில், எத்தகைய சூழ்நிலையிலும் இந்திய ஆதரவு சக்திகளையும் குறிப்பாக, தமிழகத்தில் உள்ள ஆட்சியாளர்கள், ஈழ ஆதரவுக் கட்சிகளின் ஒத்துழைப்புக்கள் தொடர்ச்சியாக எதிர்பார்க்கப்பட்டது. எம்.ஜிஆர் அவர்கள் ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு வழங்கிய உதவிகள் ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் சிறந்த பக்கங்களாக கருதப்படுகின்றன. ஈழத்தில் உள்ள மக்கள் தமது குரலை வெளிப்படுத்த முடியாத சூழல் ஏற்படுகின்ற காலத்தில் எல்லாம், புலத்தில் இருந்தும் தமிழகத்தில் இருந்தும்தான் ஆதரவுக் குரல்கள் எழுகின்றன. ஈழ மக்களின் விடியலுக்காக தமிழகத்தவர்கள், உயிர் தியாகம் முதல், எத்தனையோ பங்களிப்புக்களை செய்திருக்கிறார்கள். ஈழமும் தமிழகமும் எப்போதும் உணர்வூர்வமான நெருங்கிய பந்தமான நிலங்கள் ஆகும். அத்துடன் முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதா அவர்களின் அரசு ஈழ மக்களுக்காக சட்ட சபையில் உருவாக்கிய தீர்மானங்கள் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்கவை. விக்கினேஸ்வரன் அவர்கள், வடக்கில் முதல்வராக இருந்தபோதும் சரி, அதற்குப் பின்னரும் சரி, வெளிநாட்டுப் பிரதிநிதிகளுடன் வடக்கு கிழக்கு மக்களின் எதிர்பார்ப்புக்கள் தொடர்பில் வலியுறுத்தி வந்துள்ளார். தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகள் குறித்து, இன்றைக்கு தீர்க்கமான குரலை எழுப்பி வரும் முன்னாள் முதல்வரின் தமிழக பயணம் மிகவும் முக்கியத்துவமானது. காலம் காலமான ஈழ விடுதலைப் பயணப் பாதையை புதுப்பிக்கவும் செப்பனிடவும் உதவக்கூடியது. இப் பயணத்தின்போது, வடக்கு முதல்வருக்கும் நடிகர் ரஜினிகாந்திற்கும் ஒரு சந்திப்பு ஏற்பாட்டாளர்களால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. விமர்சனங்கள் உள்ளபோதும் திரையில் பல ரசிகர்களை கொண்டிருக்கும் ஒரு நடிகருடனான சந்திப்பினை தவிர்க்காமல், அதன்போதும் ஈழ மக்களின் எதிர்பார்ப்புக்களை கூறி விக்கினேஸ்வரன் உரையாடியுள்ளார். ஈழத் தமிழ் மக்கள் இன்றுள்ள நிலையில், சிறுதுரும்பும் அவர்களுக்கு தேவையானது. அவ்வாறான நகர்வே இன்று தேவைப்படுகின்றது. அதுவும் தமிழ் நாட்டின் எதிர்கால முதல்வராக வருவார் என எதிர்பார்க்கப்படும், இந்தியாவின் ஆளும் அரசாங்கத்தின் பிரதமர் உட்பட முக்கிய தலைவர்களுடன் நெருக்கமான தொடர்பினைக் கொண்டிருக்கும் ஒருவருடனான சந்திப்பைத் தவிர்ப்பது என்பது அரசியல் முதிர்ச்சியற்ற செயற்பாடாகவே இருக்கும். ஆனால் தமிழர்களை துண்டு துண்டாக தாயகத்தில் பிரித்தவர்களும், விக்கினேஸ்வரன் அவர்களால் தமது தனிப்பட்ட பதவிகளுக்கும் கட்சி நலன்களும் பாதிப்பேற்பட்டு மக்களால் தூக்கி வீசப்பட்டுவிடுவோம் என அஞ்சுபவர்களும், இந்த பயணத்தின்போது முன்னாள் முதல்வர்மீது அவதூறுகளையும் பொய்களையும் தமது இயலாமைகளாக வெளிப்படுத்துகின்றனர். எந்த விதமான காரண காரியங்களுமற்ற அவதூறுகளை சமூக வலைத்தளங்களில் பரப்பி மகிழ்கின்றனர். இவ்வாறு பரப்பி மகிழுகின்ற விடயத்தில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புடன் தமிழ் தேசிய மக்கள் முன்னணியும் இணைந்திருக்கின்றது. தனிப்பட்ட அரசியல், கட்சி நலன்கள் என்ற விடயத்தில் இவர்கள் இவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களின்போது ஒன்றிணைவது வழமையானது. மக்களுக்கு உண்மைகளை வெளிப்படுத்தவும் உதவக்கூடியது. கடந்த காலத்தில் திரு இரா. சம்பந்தன் அவர்களுடன் இந்திய ஆட்சியாளர்களின் முன்னால் கைகட்டி நின்றவர்களில் திரு. கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலமும் ஒருவர். இவர்களுக்கான ஆசனம் மறுக்கப்படும் வரையில் இத்தகைய நிலையே காணப்பட்டது. எவ்வாறாயினும் இரா. சம்பந்தன், விக்னேஸ்வரன் போன்றவர்கள் வெளிப்படையாக அறிவித்தே, இந்தியாவுக்கு செல்கின்றனர். அதேபோன்று வெளிநாட்டு பிரதிநிதிகளை சந்திக்கின்றனர். இனப்பிரச்சினையை தீர்க்க இந்தியாவின் உதவியை வெளிப்படையாகவே கோருகின்றனர். இது சம்பிரதாயபூர்வமான நிகழ்வு. தவிர்க்க முடியாத அரசியல் தேவைப்பாடு. ஆனால் திரு கஜேந்திரகுமார் தரப்பினர் இதுவரை யாரை சந்தித்துள்ளார்கள்? தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை தொடர்பில் யாருடன் என்ன உரையாடியுள்ளனர்? குறைந்தது, தமிழ் மக்களை சந்தித்தாவது அவர்களின் மனநிலைகளையும் குறைநிலைகளையும் கேட்டிருப்பார்களா? வெறுமனே ஊடக மையத்தில் உரையாற்றுவதும், சமூக வலைத்தளங்களில் பத்திரிகை துணுக்குகளை வெட்டி ஒட்டி அரசியல் செய்வதும் எதற்காக? தமிழ் மக்களின் எதிர்த்தரப்பை பலப்படுத்தி, தமிழ் மக்களின் இலட்சிய பயணத்தை பலவீனப்படுத்தவா? தமிழர்களின் எல்லா செயற்பாடுகளையும் குழப்பி, தலமைகளை சிதைத்து, தமிழர்களை பின்நோக்கி இழுக்க விரும்புகிறார்களா? இதுதான் அவர்களின் ஒற்றை நோக்கமாக இருக்கின்றதா? ஆனால் அது மாத்திரம் ஒருபோதும் நிகழாது. அன்றைக்கு ஈழத்தில், தலைவர் அவர்கள், இந்திய கலைஞர்கள், திரைக்கலைஞர்கள், தலைவர்களை எல்லாம் ஈழம் வரவழைத்து சந்தித்து அவர்களின் ஒத்துழைப்புக்களை கேட்டார். உறவுகளை பலப்படுத்தினார். ஆனால் இன்று தமிழகத்துடனான உறவையும் அதன் ஆதரவுக் குரலையும் அற்பத்தனமான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தி கொச்சைப்படுத்தி, எல்லாவற்றையும் நாசப்படுத்த முனைபவர்கள், யாருக்கு எதிரான, யாருக்கு ஆதரவான செயலை செய்ய முனைகின்னறனர் என்பதை ஈழத் மக்களுக்கு சொல்லி தெரிய வேண்டியதில்லை. அது வெளிப்படையானது. தமிழ்க் குரலுக்காக தாயகன் http://thamilkural.net/?p=22316
  3. ஜே.வி.பி எனப்படும் மக்கள் விடுதலை முன்னணியினர் மீது ஈழத் தமிழ் மக்களுக்கு பெருத்த விமர்சனங்கள் உண்டு. ஆனாலும், சிங்கள மக்களுக்கான ஒரு கட்சியாக அவர்கள் பல்வேறு தியாகங்களை செய்கின்றனர். தேர்தலில் தம்மை மக்கள் கடுமையாக நிராகரித்தபோதும், தமது தியாகங்களை அவர்கள் ஒருபோதும் குறைத்துக்கொள்வதில்லை. ஆனால் இனத்திற்கான விடுதலைக்காக போராடுகிறோம் என்று சொல்லும் தமிழ்த் தேசியவாதிகள் உண்மையில் எதை தியாகம் செய்கின்றனர்? ஜே.வி.பி கட்சியில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் பதவிகளில் உள்ளவர்கள், அரசிடம் இருந்து சலுகையாகப் பெறும் தமது வாகன உரிமத்தை விற்று, அந்நிதியை மக்களுக்காக செலவிடுமாறு கட்சியிடம் கொடுக்கின்றனர். அக்கட்சி மீதான பல்வேறு விமர்சனங்களுக்கும் அப்பால், இந்த விடயம் ஒரு முன்னுதாரணமான விடயமாகும். வடக்கு கிழக்கில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பில் மாத்திரம் பதினாறு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் உள்ளனர். நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவருக்கு வழங்கப்படும் வாகன உரிமம் ஒன்றின் பெறுமதி இரண்டு (2) கோடி எனப்படுகின்றது. அத்துடன் மாகாண சபை உறுப்பினர் ஒருவருக்கு வழங்கப்படும் வாகன உரிமத்தின் பெறுமதி சுமார் அறுபது (60) இலட்சங்கள். அப்படி பார்த்தால் கிட்டத்தட்ட தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் 16 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் வாகன உரிமத்தின் பெறுமதி முப்பத்திரண்டு (32) கோடி மற்றும் வட கிழக்கு மாகாண சபைகளில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் 41 மாகாண சபை உறுப்பினர்களின் வாகன உரிமங்களின் மொத்த மதிப்பு அண்ணளவாக இருபத்தைந்து (25) கோடிகள். 2010 இல் நாடாளுமன்றத்திற்கு தெரிவான நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை 14. அந்த நேர ஒரு வாகன அனுமதிப்பத்திரத்தின் பெறுமதியான ஒரு (1) கோடிப் படி, அதன் மொத்தத் தொகை பதினான்கு (14) கோடிகள். அப்படிப் பார்த்தால் 2010 இலிருந்து வாகன அனுமதிப்பத்திர சலுகைகளிலிருந்து மட்டும் எழுபத்து ஒரு (71) கோடிகள் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் வசமாகியுள்ளது. இவர்கள் தமக்கு வழங்கப்படும் இந்த வாகன உரிமங்களை உடனடியாக விற்பனை செய்து அப்பணத்தை என்ன செய்கின்றனர்? ஒவ்வொரு முறை தேர்தலிலும் வெல்லுகின்ற போதும், மீண்டும் மீண்டும் வாகன உரிமங்களை பெறும் இவர்கள் இந்த பணத்திற்காகவா அரசியலில் ஈடுபடுகின்றனர்? நாளும் பொழுதும் மக்களுக்காகவும், மக்களின் இன உரிமைக்கும் விடுதலைக்குமாக என தொண்டை தண்ணீர் வற்ற பேசுகின்ற தமிழ்த் தேசியவாதிகள், இவற்றை வைத்து போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்காக வாழ்வாதார திட்டங்களை உருவாக்கி மக்களுக்கு ஏன் கையளிக்க கூடாது? தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் உள்ள, அல்லது வடக்கு கிழக்கை பிரதிநிதித்துவம் செய்கின்ற நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மற்றும் முன்னாள் மாகாண சபை உறுப்பினர்கள், எவராவது இந்த முன்னுதாரணமாக செயலை செய்யவில்லையே. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவருக்கு அடிப்படைச் சம்பளம் 54,285 ரூபாக்கள் அடங்கலாக மாதாந்தம் இரண்டு இலட்சத்து எழுபது ஆயிரம் (270,000) ரூபாய்கள் அரச கொடுப்பனவாக வழங்கப்படுகிறது. அதுமட்டுமல்லாமல் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர், ஐந்து உத்தியோகத்தர்களை நியமிக்க முடியும். மாகாண சபை உறுப்பினர் ஒருவர் இரண்டு உத்தியோகத்தர்களை நியமிக்க முடியும்? ஆனால் பெரும்பாலான உறுப்பினர்கள், தமது மனைவி, மகள்கள், மகன்களின் பெயர்களை நியமித்துவிட்டு அனைத்து ஊழியர்களின் கொடுப்பனவுகளையும் தாமே சுருட்டிக் கொள்கின்றனர். சில நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், தமது சாரதிகளுக்கு அரசால் ஒதுக்கப்படும் ஊதியத்தில் அரைவாசியையே கொடுக்கின்றனர். இவர்களில் எவராவது போரினால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தை சேர்ந்த இளைஞர் யுவதிகளுக்கு வேலை கொடுத்து அவர்களின் அடுப்பை எரியச் செய்கிறார்களா? அது மாத்திரமின்றி, சொந்தம், சாதி போன்ற வேறுபாடுகளைப் பார்த்தே தமது அலுவலகங்களின் ஆட்களை வேலைக்கு அமர்த்துகின்றனர். இப்போது இனம் விடுதலைக்காக தவிக்கையில், தமிழ் தேசிய அரசியல் என்பது செல்வம் கொழிக்கும் வியாபாரமாகிவிட்டது என்பதையே இத்தலையங்கம் அழுத்தமுற விமர்சிக்கின்றது. எத்தகைய வாக்குறுதிகளையும் மக்களுக்கு அளிக்கலாம், அவற்றை நிறைவேற்றாமல் நழுவி அடுத்த தேர்தலிலும் மீண்டும் அதே வாக்குறுதிகளுடனும்கூட வந்து நிற்கலாம். எப்போதும் இன விடுதலை என்றும் உரிமை என்றும் போராளிகள் பற்றியும் தலைவர் பிரபாகரன் பற்றியும் பேசிக்கொண்டே, வியாபார அரசியல் செய்யலாம் என்பது, இனத்திற்கும் போராளிகளுக்கும் செய்யும் துரோகமே. எத்தனையோ தியாங்களின் மேல் ஈழத்தவர்களின் விடுதலைப் போராட்டம் கட்டி எழுப்பட்டது? இப்போது அப் போராட்டத்தின் மேல் தமிழ்த் தேசிய அரசியல் வியாபாரிகள் தமது வணிகத்தை கட்டி எழுப்புகின்றனர். அரசின் வாகன உரிமம் உள்ளிட்ட சலுகைகளை பெற்று தாமே அனுபவிக்கும் அரசியல்வாதிகள், அமைச்சுப் பதவிகளையும் பெறலாம் அல்லவா? அமைச்சுப் பதவிகளை பெற்று மக்களுக்கு சேவை ஆற்றினாலாவது அர்த்தமானது. அரசியல் தீர்வில்லாமல் அமைச்சு பதவிகளை ஏற்க மாட்டோம் என்று சொல்லிவிட்டு அத்தனை அரச சலுகைகளையும் பெறுவதும், ஐந்தாண்டு நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்துவிட்டு வாழ்நாள் ஓய்வூதியம் பெறுவதெல்லாம் எந்த அடிப்படையில் நியாயமானது? தாய் பகை, குட்டி உறவென்ற நிலையல்லவா இது. அல்லது அமைச்சு பதவிகளை ஏற்கும் ஆளுமை அற்றவர்களா தமிழ்த் தேசியவாதிகள்? எதிர்கட்சித் தலைவர் பதவியை ஏற்பதும் கட்சிகளின் பிரதி தவிசாளர் பதவியையும் ஏற்பவர்கள் ஏன் அமைச்சு பதவியை ஏற்ககூடாது? இப்படி செய்வதெல்லாம் மக்களை முட்டாளாக்கி, தொடர்ந்து அரசியல் செய்யும் வணிக உத்தியாகும். இந்த விடயத்தில் மக்கள் இனியேனும் விழித்துக்கொள்ள வேண்டும். மேற்குறித்த கேள்விகளை மக்கள் தங்கள் பிரதிநிதிகளிடம் முன் வைக்க வேண்டும். அத்துடன், இனி தேர்தலில் போட்டியிடுகின்ற அனைவரும் அரசால் தமக்கு அளிக்கப்படும் வாகன உரிமமம் உள்ளிட்ட அனைத்துச் சலுகைகளையும் மக்களுக்கே வழங்குவோம் என வாக்குறுதி அளிக்க வேண்டும். தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு, தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணி, தமிழ் மக்கள் கூட்டணி, ஈழ மக்கள் ஜனநாயக கட்சி என அனைத்து தரப்பினரும் மக்கள் மத்தியில் பகிரங்கமாக இதனை அறிவிக்க வேண்டும். தமிழ்த் தேசிய அரசியல் என்பது வியாபாரமாக இருக்க முடியாது. அது தியாகத்தின்மீதே கட்டி எழுப்பப்படவேண்டும். இந்த விடயத்தில் மக்களின் எழுச்சிதான் வியாபாரிகளிடமிருந்து தமிழ்த் தேசிய அரசியலை மீட்டெடுத்து உண்மையான மக்கள் பிரதிநதிகளிடம் கையளிக்க துணைபுரியும். தமிழ்க்குரல் ஆசிரியர் பீடம். 11.01.2020 http://thamilkural.net/?p=21584
  4. மொழி என்பது ஒரு இனத்தின் அடையாளமாகும். இன்னொரு வகையில் சொன்னால், மொழி ஒரு இனத்தின் குரல் அல்லது வார்த்தைகள் எனலாம். ஒரு இனத்தின் மொழி உரிமையை மறுத்தல் என்பது அந்த இனத்தை கழுத்தில் பிடித்து திருகுவதற்கு ஒப்பானது. அதாவது கொலை செய்வதற்கு ஒப்பானது. இலங்கைத் தீவில் தமிழ் மொழி அமுலாக்கம் என்பது தொடர்ந்தும் தோல்வியைத்தான் தழுவி வருகிறது. இலங்கையில் தனிநாடு குறித்த கோரல்கள் உருவாகுவதற்கு தனிச்சிங்கள சட்டம் முக்கிய காரணிகளில் ஒன்றாக கருதப்படுகின்றது. 1956 களில், அன்றைய காலத்தில் தனிச்சிங்களச் சட்டம் உருவானபோது அது தனிநாட்டுக்கு வழிவகுக்கும் என்று சிங்கள இடதுசாரித் தலைவர்கள் எச்சரித்தார்கள். தனிச்சிங்களச் சட்டம் என்பது இந்த தீவில் இரு நாடுகளை உருவாக்குவதற்கு அடிப்படையாக அமையும் என்றும் எச்சரித்தார்கள். பிற்காலத்தில் அதுவே நடந்தேறியது. அண்மையில் வடக்கு கிழக்கில் தமிழர்களுக்கான சுயாட்சி பற்றி வலியுறுத்திய வடக்கின் முன்னாள் முதல்வர் விக்கினேஸ்வரனும் இந்த விடயத்தை வலியுறுத்தியிருந்தார். அத்துடன் சிங்கள மக்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் பகுதிகளில் சிங்களத்திற்கு அளிக்கும் முக்கியத்துவத்தை, தமிழ் மக்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் வடக்கு கிழக்கில் அளிக்கவேண்டும் என்பதும் அவரது கருத்துக்களின் நோக்கமாகும். தனிச்சிங்களச்சட்ட உருவாக்கத்தின் பின்னர், எழுந்த இனச்சிக்கல்களின் பின்னர், இலங்கையை ஆட்சி செய்த அத்தனை தலைவர்களும் தமிழை இரண்டாம் மொழி என்று கூறிவந்தனர். இலங்கை அரசமைப்பிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. ஆனாலும் நடைமுறை ரீதியாக இந்த சரத்து அர்த்தமற்றுப்போனதுடன், தமிழ் மொழியானது, தொடர்ந்தும் ஒடுக்கப்படும் ஒரு மொழியாகவே இருந்து வந்துள்ளது. கடந்த காலத்தில் இலங்கையை ஆட்சி செய்த தலைவர் ஒருவர், ஐக்கிய நாடுகள் சபையில்கூட தமிழில் பேசினார். ஆனால், அவரது ஆட்சிக்காலத்திலும் சிங்கள மொழித்திட்டங்கள் பலவும் வடக்கு கிழக்கில் முன்னெடுக்கப்பட்டது. அத்துடன் அரச திணைக்களங்கள் மற்றும் பொது இடங்களிலும் தமிழ்ப்பிழைகள் விடப்படுகின்றன. அண்மையில் இலங்கையின் புதிய ஜனாதிபதி கோத்தபாய ராஜபக்ச வடக்கு கிழக்கில் ஸ்ரீலங்கா பொலிஸ் நிலையங்களின் பெயர் பலகையில் தமிழுக்கு முதன்மை இடம் வழங்கவேண்டும் என்றும் தமிழில் எழுதவேண்டும் என்று ஒரு உத்தரவை பிறப்பித்திருந்தார். இதன்படி ஒரே ஒரு நிலையத்தில் மாத்திரம் அதுவும் காவல்துறை என மாற்றப்பட்டபோதும் சிங்களமே முதல் இடத்தை பிடித்திருந்தது. ஆனாலும் தொடர்ந்தும் பல காவல் நிலையங்கள் இன்னமும் பொலிஸ் ஸ்டேசன் என்றே இயங்குகின்றன. அத்துடன் காவல் நிலையங்களுக்குச் சென்றால், அங்கே சிங்களத்தில் முறைப்பாடுகள் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. அத்துடன் சிங்களத்தில் என்ன எழுதப்பட்டுள்ளது என்பதை அறியாமல் தமிழர்கள் கையெழுத்திட வேண்டிய நிலையுண்டு. அரச சுற்று நிரூபங்கள் பலவும் இன்னமும் சிங்களத்திலேயே வெளியிடப்படுகின்றன. எழுத்துப் பிழைகள் நிறைந்த பெயர் பலகைகளுடன் இன்னமும் பேருந்துகள் வீதிகளில் ஓடுகின்றன. சில பெயர் பலகைகளில் தமிழை பிழையாக எழுதி அவை கெட்ட வார்த்தைகளாக மாறிப் போன துயரமும் நடந்துள்ளது. இந்த விடயங்களுக்கு மத்தியில், இன உரிமைக்காகவும் மொழி உரிமைக்காகவும் போராடுபவர்கள் என்ற ரீதியில், எமது தலைமைகள் தமிழ் மொழி அமுலாக்கத்தில் என்ன பங்களிப்பை செய்திருக்கிறார்கள்? இந்தக் கேள்வியையும் இப்பத்தி அவசியமாக கருதுகின்றது. இதற்கு தக்கதொரு உதாரணமும் சாதனையும் எடுத்துக்காட்டாக அமைகின்றது. தனி நாட்டிற்காக போராடிய விடுதலைப் புலிப்போராளிகள் தமது நிழல் அரசில் ஒரு தமிழ்மொழி அரசை சாத்தியப்படுத்தினார்கள். அது தமிழகத்தில்கூட நடைமுறையில் இல்லாத அரசென தமிழக அறிஞர்கள் பலரும் பாராட்டினர். அனைத்து நிர்வாகங்களும் செயற்பாடுகளும் கட்டமைப்புக்களும் செம்மையான தமிழ் மொழியை கொண்டு அமைக்கப்பட்டது உலகிற்கு வியப்பையும் ஏற்படுத்தியது. ஆயுதப் போராட்டத்திற்கு முந்தைய சூழலில் இருந்த சில தமிழ் தலைவர்கள் தமிழ் அறிஞர்களாகவும் வரலாற்று பிரக்கை கொண்டவர்களாகவும் இருந்தனர். இன்றிருக்கும் தலைவர்களில் எத்தனைபேர் அப்படி இருக்கிறார்கள்? பதிலற்ற கேள்வியாகவே இது இருக்கிறது. அது மாத்திரமல்ல, இன்றைய தமிழ் மொழி அமுலாக்கத்தில் தமிழ் தலைமைகளின் பங்கு எப்படி இருக்கின்றது? கடந்த பத்தாண்டுகளாக, குறிப்பாக ஐந்தாண்டுகளுக்கு மேலாக வடக்கு கிழக்கில் உள்ள பெரும்பான்மையான உள்ளுராட்சி மன்றங்கள் தமிழ் தலைமைகளின்வசம் இருந்தன. இக்கால கட்டத்தில் தமது ஆட்சியில், இவர்கள் தமிழ்மொழி அமுலாக்கம் குறித்து என்ன நடவடிக்கையை எடுத்துள்ளார்கள்? தமிழில் பெயர் சூட்டுவது, அரச திணைக்கள பெயர் பலகைகளில் தமிழின் இடத்தை முதன்மைப்படுத்தல், சுற்று நிரூபங்களை தமிழாக்கம் செய்தல் என்று எந்தவொரு காரியத்தையும் செய்யவில்லை என்பது பரவலான குற்றச்சாட்டு. தற்போதும் வன்னியில் உள்ள நகரங்களின் கடைப் பெயர்களும் பிள்ளைகளுக்கு சூட்டப்பட்ட பெயர்களும் தூய தமிழில் அமைந்திருப்பது அன்றைக்கு போராளிகள் ஏற்படுத்திய விழிப்புணர்வு தூண்டுதல்களினால் ஆகும். தமிழில் பெயர் வைக்கும் போக்குகூட இன்று அருகி வருகின்றது. 2009 வரையான பிள்ளைகள் இன்றைய ஈழத்தில் தமிழ் பெயரில் தம்மை தனித்துவமாக அடையாளப்படுத்துகிறார்கள். இந்தப் போக்கு தொடர்வதற்கு சரியான பங்களிப்பை வழங்க இப்போது யாருமில்லை. எனவே தமிழ் மொழிக்காக போராடும் நாம் எமது வாழ்விலும் செயலிலும் தமிழுக்கு சரியான இடத்தை வழங்க வேண்டும். தமிழ் தலைமகள் இதில் முன்னுதாரணமாக செயலாற்ற வேண்டும். இதனை தமிழ்குரலானது, இப்பத்தியின் வாயிலாக மக்களின் குரலாக வலியறுத்த விரும்புகின்றது. மொழிப்பிரச்சினை என்பது ஒரு உடனடியான அவசியமான சிக்கல் ஆகும். இதற்கான பொறுப்பு அரசாங்கத்திடம் மாத்திரமின்றி, எமது அரசியல் கட்டமைப்பு, மற்றும் அதிகாரிகளின் கைகளிலும் உண்டு. அனைவரும் இணைந்து செயற்படுவதுதான் தமிழ் பேசும் மக்களுக்கு மொழிச்சிக்கலற்ற, நிர்வாகத்தை ஏற்படுத்த வழிவகுக்கும். – தமிழ்க்குரல் ஆசிரியர் பீடம்07.01.2020 http://thamilkural.net/?p=20793
  5. மழைக்காலத்து தவளைச் சத்தம்போன்று, தேர்தல் என்றவுடன் ஒற்றுமை பற்றிய ஆரவாரங்களும் ஆரம்பித்துவிடும். திரும்பிய இடங்களிலெல்லாம் ஒரே தவளைச் சத்தம். ஜனாதிபதித் தேர்தலில் கோட்டபாயிவின் வெற்றியை தொடர்ந்து மீண்டும் ஒற்றுமைபற்றிய சத்தம் தொடங்கிவிட்டது. நாங்கள் எல்லோரும் ஒன்றாக நிற்கவேண்டும் – இந்தக் காலத்தில் மாற்றுத் தலைமை கூடாது என்றவாறான அரசியல் வகுப்புக்களும் தொடங்கிவிட்டன. இது பற்றி முதலில் சுமந்திரன் பேசினார். பின்னர்சம்பந்தன் பேசினார். ஆனால் இதே நபர்கள்தான் கூட்டமைப்பிலிருந்து பலரும் வெளியேறுவதற்கு காரணமாக இருந்தவர்கள். ஓற்றுமைபற்றி பேசுவது தவறான ஒரு விடயமல்ல. அதுதமிழ் மக்களுக்கு அவசியமான ஒன்றுதான். ஆனால் ஒற்றுமைபற்றி பேசுபவர்கள் இதய சுத்தியுடன்தான் பேசுகின்றனரா? இன்று கூட்டமைப்பிற்குள், எந்தக் கட்சிக்கு, எந்த இடத்தில், எத்தனை ஆசனங்கள் என்னும் பேச்சுவார்த்தை இடம்பெறுகின்றது. தங்களுக்கு சொந்தமான சொத்தை உறவினர்களுக்கிடையில் பிரித்துக் கொள்வதுபோன்று, தமிழரசு கட்சி பங்காளிக் கட்சிகளுக்கு ஆசனங்களை ஒதுக்கிக் கொண்டிருக்கின்றது. இதுவா தமிழ் மக்களுக்கான ஒற்றுமை? தமிழ்த் தேசிய அரசியலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அரசியல் கட்சிகளுக்கும் ஏனைய கட்சிகளுக்கும் இடையில் அடிப்படையிலேயே ஒரு வேறுபாடுண்டு. முக்கியமாக 2009இற்கு பின்னர் தமிழ் மக்களின் தலைமையை பொறுப்பேற்ற கூட்டமைப்பிற்கும் ஏனைய கட்சிகளுக்குமான வேறுபாடென்பது, மலைக்கும் மடுவுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு போன்றது. அதாவது, கூட்டமைப்பு என்பது தமிழ் மக்களின் உரிமை அரசியலுக்கு தலைமை தாங்கும் ஒரு அரசியல் ஸ்தாபனம். அவ்வாறான ஒரு ஸ்தாபனம் ஆசனங்களுக்காக தங்களுக்குள் சண்டைபோட்டுக் கொள்வதா அவர்களின் ஒற்றுமை? கடந்த உள்ளுராட்சி மன்றத் தேர்தலின் போது கூட்டமைப்பின் கதிரைச் சண்டை சந்திசிரித்தது. யாழ்ப்பாணம் மார்ட்டின் வீதியிலுள்ள மாவை சோனாதிராஜாவின் வீட்டுக்கு முன்னால், தமிழரசுக் கட்சி உறுப்பினர்கள் சண்டைபோடும் காட்சிகள் ஊடகங்களில் பிரசுரமானது. இதுவா தமிழ் மக்களுக்கான ஒற்றுமை? மீண்டும் அதே விடயங்கள்தான் இடம்பெறப் போகின்றன. ஊடகங்கள் காட்சிகளுக்காக காத்திருக்கின்றன! பல்லாயிரக் கணக்கானவர்களின் தியாகங்களால் உருப்பெற்ற தமிழ்த் தேசிய அரசியல் இயக்கமானது இன்று, அதன் சிதைவின் இறுதிக் கட்டத்தில் நிற்கின்றது. வெறும் பாராளுமன்ற ஆசனங்களுக்காக சண்டைபோடும் அரசியல்வாதிகளாக தமிழ்த் தேசிய அரசியல்வாதிகள் மாறியிருக்கின்றனர். சிங்கள முஸ்லிம் கட்சிகள் இவ்வாறு ஆசனங்களுக்காக அடிபிடிப்படுவதான ஒரு செய்தியைக் கூடக் காணமுடியவில்லை. ஆனால் தமிழ் மக்களின் உரிமைகளுக்காக போராடுவதாகவும் – போராடப் போவதாகவும் கூறிக்கொள்ளும் கட்சிகள்தான் கதிரைகளுக்காக அடிபடுகின்றன? எப்படியாவது நாடாளுமன்றம் சென்றுவிடவேண்டும் என்பதைத் தவிர அரசியல் தொடர்பில் எந்தவொரு வேலைத்திட்டமும் இவர்களிடம் இல்லை. இலங்கையின் வரலாற்றில் இதற்கு முன்னர் எந்தவொரு ஜனாதிபதியும் கூறாத ஒரு விடயத்தை கோட்டபாய ராஜபக்ச கூறுகின்றார். அதாவது, பெரும்பான்மை மக்களின் ஆதரவின்றி எதனையும் தன்னால் செய்யமுடியாது – அரசியல் தீர்வு என்று கூறி மற்றைய அரசியல்வாதிகளைப்போல் நானும் ஏமாற்ற விரும்பவில்லை. எனவே பெரும்பான்மையினர் ஆதரித்தால்தான் இலங்கைத் தீவில் எதனையும் தமிழர்கள் பெறலாம் என்பதே புதிய ஆட்சியாளர்களின் உறுதியான நிலைப்பாடு. இந்த நிலையில் புதிய ஆட்சியாளர்களை எதிர்கொள்வதற்கு கூட்டமைப்பிடம் – தமிழ்த் தேசியவாதிகளிடம் என்ன வேலைத்திட்டம் இருக்கின்றது? கூட்டமைப்பை சேர்ந்தவர்கள் 22 பேர் நாடாளுமன்றம் செல்வதன் மூலம் எவ்வாறு அரசியல் தீர்வைபெறலாம்? நாடாளுமன்றத்தின் மூலம் ஒரு அரசியல் தீர்வைபெற முடியுமாக இருந்தால் அதனை தந்தை செல்வநாயம் பெற்றிருப்பாரே –பின்னர் வந்த அமிர்தலிங்கத்தால் பெற்றிருக்கமுடியுமே! அதனையும் விடுவோம் கடந்த பத்துவருடங்களாக தமிழ் மக்களின் நாடாளுமன்ற பலமாக தங்களை காண்பித்துக்கொண்டிருந்த கூட்டமைப்பால் அதனைப் பெற்றிருக்கலாமே! ஏன் முடியவில்லை. இந்த நிலையில் மீண்டும் நாடாளுமன்றம் செல்வதன் ஊடாக எவ்வாறு ஜனாதிபதி கோட்டபாயவிடமிருந்து அரசியல் தீர்வைபெறமுடியும்? உண்மையில் இன்று தமிழர் அரசியல் என்பது எங்கே செல்கின்றோம் என்னும் தெளிவில்லாமலேயே சென்று கொண்டிருக்கின்றது. வெறுமனே நாடாளுமன்ற கதிரைகளை எப்படியாவது கைப்பற்றிவிடவேண்டும். அரசாங்கம் தருகின்ற அந்த வாகன அனுமதிப்பத்திரத்தை எப்படியாவது பெற்றுவிடவேண்டும். மூன்று முறை நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்துவிட்டால் முழுமையான ஓய்வூதியத்தை பெறுவிடலாம். ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினருக்கு ஆகக் குறைந்தது மாதம் ஒன்றிற்கு 250000 ரூபாவிற்குமேல் அரசாங்க கொடுப்பனவுகள் உண்டு. ஒவ்வொரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினருக்கும் ஆகக் குறைந்தது ஐந்து பிரத்தியேக ஊழியர்களை நியமிக்கமுடியும். ஆனால் எந்தவொரு கூட்டமைப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் இதற்காக பிரத்தியேக ஊழியர்களை நியமிப்பதில்லை. தங்களுடைய மனைவியின் பெயர் மகளின் பெயர் அல்லது உறவினரின் பெயரைக்கொடுத்து குறித்த தொகையை பெற்றுக் கொள்கின்றனர். இரா.சம்பந்தன் சுமார் 43 வருடமாக முழுநேர அரசியலில் இருக்கின்றார். அவரது தொழிலே அரசியல்தான். இந்தக் காலத்தில் ஒரு சில தடைவைகள் தோற்றுப் போயிருக்கின்றார். அதனை விடுத்துப் பார்த்தால், ஐந்து தடைவைகள் நாடாளுமன்ற உறுப்பனிராக இருந்திருக்கின்றார். இந்தக் காலத்தில் தன்னால் சம்பளம் வழங்கப்பட்ட பிரத்தியேக ஊழியர்களின் பெயர் விபரங்களை அவரால் வழங்கமுடியுமா? இதனை ஒரு பகிரங்க சவாலாகவே இந்தக் கட்டுரை முன்வைக்கின்றது? ஒருவேளை சம்பந்தன் அவ்வாறு முன்வைத்தால் அதில் நிச்சயம் அவரது மனைவியின் மகளின் மகனின் பெயர் இருக்கும். உண்மையில் கோட்டபாய திடீரென்று ஒரு அறிவிப்பை செய்தால் – அதாவது, அடுத்த நாடாளுமன்ற தேர்தலிலிருந்து நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கான வாகன அனுமதிப்பத்திரம் நீக்கப்படும். அதற்கு பதிலாக தங்களுக்கு வழங்கப்படும் சம்பளத்திலிருந்துதான் அனைத்தையும் அவர்கள் செய்யவேண்டும். அவ்வாறு நியமிக்கப்படும் ஊழியர்களும் அவர்களது உறவினர்களாக இருக்கக் கூடாது. இப்படி ஒரு அறிவிப்பை செய்வாராக இருந்தால், இன்று ஆசனத்துக்காக அடிபடும் பலர் அரசியலைவிட்டே ஒதுங்கிவிடுவார்கள். ஏனெனில் கூட்டமைப்பில் ஆசனத்துக்காக முன்வரிசையில் நிற்கும் எவருமே மக்களுக்காக வரவில்லை. இந்த சலுகைகளையையும் அந்தக் கதிரையால் கிடைக்கும் தொடர்புகளுக்காகவுமே அரசியலுக்குள் நுழைந்திருக்கின்றனர். இன்று கூட்டமைப்பிற்குள் இருக்கும் ஒரு சிலரைத் தவிர பெரும்பான்மையான நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் அரசியல் தகுதி என்ன? அவர்களுக்கும் தமிழரசு கட்சிக்கும் ஏதாவது தொடர்பிருக்கின்றதா? அவர்களுக்கும் கடந்தகால போராட்டத்திற்கும் ஏதாவது தொடர்பு இருக்கின்றதா? இப்படியானவர்கள் கூட்டமைப்புக்குள் வந்து பதவிகளை பெறுகின்றபோது, அவர்கள் எப்படி மக்களுக்கு உண்மையானவர்களாக இருப்பார்கள்? கூட்டமைப்புக்குள் நிலவும் ஒற்றுமை என்பது நாடாளுமன்ற கதிரைகளுக்கான ஒற்றுமையே தவிர வேறொன்றுமில்லை. உண்மையில் இன்று கூட்டமைப்பு என்னும் ஒருஅமைப்பு இருப்பதே நாடாளுமன்ற கதிரைகளால்தான். ஒருவேளை அடுத்த தேர்தலில் சித்தார்த்தனோ அல்லது செல்வம் அடைக்கலநாதனோ தோல்வியடைந்தால் அதன் பின்னர் புளொட்டும் டெலோவும் கூட்டமைப்பிற்குள் இருக்காது. அப்படித்தான் சங்கரி வெளியேற்றப்பட்டார். அப்படித்தான் சுரேஸ் வெளியேற்றப்பட்டார். ஏனெனில் தமிழரசுக் கட்சி பேசும் ஒற்றுமை என்பது நாடாளுமன்ற கதிரைகளில் இருக்கும் வரைக்கும்தான் செல்லுபடியாகும். எனவே இது தமிழ் மக்களுக்கான அரசியல் ஒற்றுமையா அல்லது நாடாளுமன்ற கதிரைகளுக்கான ஒற்றுமையா? இப்போது இந்தக் கட்டுரையின் வாதம் உங்களுக்கு நன்றாக புரிந்திருக்கும். பெரும் விலை கொடுத்த மக்கள் கூட்டமொன்று, வெறும் பசப்பு வார்த்தைகளுக்குள் தங்களை தொலைத்துவிடக் கூடாது. சிந்திக்காத மக்கள் கூட்டமென்பது, எப்போதுமே வெறும் வாக்களிக்கும் இயந்திரம்தான் வாக்களிக்கும் இயந்திரங்களால் ஒருபோதும் வரலாற்றை படைக்கமுடியாது. அப்படியான மக்கள் அரசியல்வாதிகளின் அடிமைகளாக மட்டுமே இருப்பர். -கரிகாலன்- http://thamilkural.net/?p=20554
  6. குடும்பமாக அரசியலில் ஈடுபடுவது என்பது அரசியலுக்கும் புதிதல்ல, நம் நாட்டுக்கும் புதிதல்ல. இப்போது நாட்டில் நடப்பதுகூட ராஜபக்ச சகோதரர்களின் ஆட்சிதான். 2015 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னரும் இதுதான் நடந்தது. ஆனால், தமிழில் குடும்ப அரசியல் என்பது சற்றுக் குறைவுதான். அப்படியே நடந்தாலும் தந்தைக்குப் பின் தனயன் என்ற நிலைதான் நீடித்தது. இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியின் தலைவர் மாவை சேனாதிராஜாவும் அவரின் மகன் கலையமுதனும் இப்போது ஒரே நேரத்தில் அரசியலில் இருக்கிறார்கள் என்றாலும் அவர்களின் பதவிகள் வேறுவேறுதான். தமிழ் மக்கள் கூட்டணியுடன் இணைந்து, வரும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலை சந்திக்க வியூகம் அமைத்து வருகின்றது ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி கட்சி. பேரம் பேசி யாழ்ப்பாணத் தேர்தல் மாவட்டத்தில் 3 ஆசனங்களை வாங்கி விட்டது. (சிலவேளைகளில் இது 2 ஆகக் குறையவும் வாய்ப்பு உள்ளது.) நடைபெறவுள்ள தேர்தலில் அவர் களமிறங்குவது உறுதியானது என்றாலும் மீதமிருக்கும் ஆசனத்தில் யாரை களமிறக்குவது என்பதுதானாம். அதற்குக் காரணம் கடந்த காலத்தில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்குள் நடந்த கசப்பான அனுபவங்கள்தானாம். ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி கட்சி தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் பங்காளிக் கட்சியாக இருந்தபோது, ஸ்ரீதரன், சிவமோகன், ரவிகரன், ஐங்கரநேசன் ஆகியோருக்குப் போட்டியிடுவதற்கு சந்தர்ப்பங்களை வழங்கியது. இவர்களின் கோட்டாவில் அரசியல் களத்துக்கு வந்தவர்கள் வெற்றி பெற்றதும் தமிழரசுக் கட்சியின் பக்கம் தாவி விட்டார்கள். தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்குள் முரண்பட இதுவும் ஒரு காரணமாக ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணிக்கு இருந்தது. இந்நிலையில், தமிழ் மக்கள் கூட்டணியில் போட்டியிடும் நிலையில் வேறு எவரையேனும் தேர்தலில் போட்டியிட வைத்து அவர்கள் கட்சி மாறிவிட்டால், நிலைமை என்ன என்பதே அவரின் யோசனையாம். இந்நிலையில், அவருக்கு வேண்டியவர்கள் சிலர் அவரது தம்பியாரான சர்வேஸ்வரனைக் களமிறக்கலாம் என ஆலோசனை கூறியுள்ளார்களாம். இதற்கு அவர் மறுப்பு எதுவும் தெரிவிக்காதபோதும், ஆதரவும் தெரிவிக்காமல் அமைதி காத்து வருகிறாராம். சர்வேஸ்வரன் ஏற்கனவே வடக்கு மாகாண சபையின் உறுப்பினராகவும், அமைச்சராகவும் இருந்தவர். முன்னாள் முதலமைச்சர் க.வி. விக்னேஸ்வரனின் நன்மதிப்பையும் பெற்றவர். இது தவிர, தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் பங்காளிக் கட்சிகளை ஒன்றிணைப்பதில் – கொள்கைகளை வகுப்பதில் மும்முரமாக நின்று பணியாற்றுபவர். கடந்த காலங்களை விட – அதாவது கூட்டமைப்பில் இருந்த காலத்தை விட அவரின் இப்போதைய அரசியல் செயற்பாடுகள் பல மடங்கு வேகம் பெற்றிருக்கின்றன. அவருக்கும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் போட்டியிடும் எண்ணம் உள்ளதாகத் தகவல். இந்நிலையில், வரும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் அவருக்கு சந்தர்ப்பத்தை வழங்கினால், வேறு கட்சிக்குத் தாவ மாட்டார் என்பது ஆலோசனை வழங்கியவர்களின் கருத்தாம். ஆனால், இதற்கு கட்சியின் முக்கியஸ்தர்கள் பலரும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்துள்ளனர். அதற்குக் காரணம் இல்லாமலும் இல்லை. ஒரு தேர்தலில் அண்ணனும் தம்பியும் போட்டியிடுவதால் அது வெற்றிக்குப் பதிலாக வீழ்ச்சியை தரும் என்பதும் எதிர்க்கட்சிகள் தங்களுக்கு எதிராகக் கடும் பிரசாரத்தை வெற்றிகரமாக முன்னெடுக்க அது வாய்ப்பாகிவிடும் என்பதும் ஒரு சாராரின் கருத்தாக உள்ளதாம். இன்னொரு சாராரோ, குடும்ப அங்கத்தவர்கள் போட்டியிட்டால் தமக்கு ஒருபோதும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்காமல் போய்விடுமே என்ற அச்சத்தில் உள்ளனராம். அவர்களின் அச்சமும் ஒரு வகையில் நியாமானதுதான்…? ஆனால், இந்த விடயத்தில் சுரேஷ் பிறேமச்சந்திரன் என்ன முடிவு எடுக்கப் போகிறார் என்பது அவருக்குத்தான் வெளிச்சம்…! http://thamilkural.net/?p=20103
  7. தமிழ் மக்களுக்கான உரிமைகளை ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்சவிடம் இருந்து பெற்றுத் தர எம்மால் முடியும் எனத் தெரிவித்திருக்கிறார் வடக்கு மாகாண முன்னாள் முதலமைச்சர் க.வி. விக்னேஸ்வரன். யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து வெளியாகும் வார இதழ் ஒன்றுக்கு அவர் அளித்த செவ்வியலேயே அவர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டுள்ளார். ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்ச எதையும் தர மாட்டேன் என்கிறார். இந்நிலையில் தமிழ் மக்களுக்கான உரிமைகளை எப்படிப் பெற்றுக் கொடுப்பீர்கள் எனக் கேட்கப்பட்ட கேள்விக்குப் பதிலளிக்கையில், சாப்பிடமாட்டேன் என்று குழந்தை அடம்பிடித்தால் சரி போ என்று விட்டுவிடுவீர்களா? எத்தி, அதட்டி குழந்தையை சாப்பிடப் பண்ண வேண்டும். ஒரு தாயால் அது முடியும். எம்முள் அன்பும் உண்மையும் கொண்டிருந்தால் நாமும் தாயைப் போன்றவர்கள்தான். எம்மால் முடியும் எனக் கூறியுள்ளார். மேலும், தமிழ் மக்களின் உரிமைகளையும் அவர்களின் யதார்த்த நிலைகளையும் பிரதிபலிப்பதாகப் பேசுபவர்கள் தமிழ் இனவாதிகள் என்றால் நான் ஒரு தமிழ் இனவாதிதான். ஆனால், இனவாதிக்கும் மனிதநேயவாதிக்கும் இடையில் ஒரு பாரிய வேற்றுமை உண்டு. தன் இனம் மட்டுமே உயர்ந்தது மற்றவை தாழ்ந்தவை என்று கூறுவோரைத்தான் உலகம் இனவாதி என்று சொல்கிறது எனத் தன் மீது சிங்கள – பௌத்த பேரினவாதிகள் குத்தும் இனவாத முத்திரைக்குப் பதிலடி கொடுத்துள்ளார். அத்துடன், பேராசிரியர் திஸ்ஸ விதாரண தன்னை மாட்டி விடும் நோக்கிலேயே வல்லரசுகளின் மத்தியஸ்தம் பற்றிக் கேள்வியை எழுப்பியிருந்தார் என்றும் அதனாலேயே தான் அவரின் கேள்விக்குப் பதிலளிக்காமல் மௌனம் காத்தேன் என்றும் கூறியிருக்கிறார். அத்துடன் 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தின் இன்றைய நிலையை இந்தியா புரிந்து கொண்டால், நிச்சயமாக அதனைப் பரிசீலிக்காது என்றும் அந்த நேர்காணலில் அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். http://thamilkural.net/?p=20059
  8. தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு யாரால் எதற்காக உருவாக்கப்பட்டது என்பது பற்றி ஏராளமான எழுத்துக்கள் உண்டு. எனவே அது பற்றி தொடர்ந்தும் பேசுவதில் பயனில்லை. 2001இலிருந்து 2009 வரையான காலப்பகுதி வரையில் கூட்டமைப்புக்கென்றுஇ கூட்டமைப்புக்குள் ஒரு தலைமை இருந்திருக்கவில்லை. இந்தக் காலத்தில் கூட்டமைப்பின் தலைவராக தலைவர் பிரபாகரனே இருந்தார். பிரபாகரன் எதை நினைக்கின்றாரோ அதை வழிமொழியும் ஒரு அரசியல் கட்சியாகவே கூட்டமைப்பு இருந்தது. இதனை சம்பந்தன் மறுக்கலாம் ஆனால் உண்மை இதுதான். இதற்கு ஆதாரமாக ஒரு விடத்தைக் குறிப்பிட முடியும். ஜனதா விமுக்தி பெரமுன (ஜே.வி.பி) 2006இல் வடக்கு கிழக்கு இணைப்பிற்கு எதிராக உச்ச நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கை தாக்கல் செய்தது. அதனடிப்படையில் வடக்கு கிழக்கு இணைக்கப்பட்ட முறைமை தவறானது என உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியது. இந்த பின்புலத்தில் 2008இல் கிழக்கு மாகாண சபைத் தேர்தல் இடம்பெற்றது. இந்தத் தேர்தலை கூட்டமைப்பு புறக்கணித்தது. ஆனால் அதே கூட்டமைப்பு 2012இல் இடம்பெற்ற கிழக்கு மாகாண சபைத் தேர்தலில் போட்டியிட்டது. 2008இல் இருந்த மாகாண சபைதான் 2012இலும் இருந்தது. இடையில் என்ன நடந்தது? விடயம் என்னவென்றால்இ 2008இல் விடயங்களை விடுதலைப் புலிகளே தீர்மானித்தனர். தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்கு விடுதலைப்புலிகள் பச்சைக்கொடி காட்டவில்லை. ஏனெனில் அப்போது கூட்டமைப்பின் தலைவர் சம்பந்தனல்ல. ஆனால் 2012இல் தீர்மானிக்கக் கூடிய இடத்தில் விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பு இல்லை. 2009இற்கு முன்னர் கூட்டமைப்பு எவ்வாறு இயங்கியது என்பதற்கு இதைவிடவும் ஆதாரம் தேவையில்லை. இதற்கு சம்பந்தனால் பதிலளிக்க முடியுமா? மாவையினால் பதிலளிக்க முடியுமா? 2009இற்கு பின்னர்தான் கூட்டமைப்பு என்பது சம்பந்தனின் தலைமையின் கீழ் வந்தது. சம்பந்தன் தலைமைப் பொறுப்பை எடுத்ததும் விடுதலைப்புலிகளால் அறிமுக்கப்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கு போட்டியிடுவதற்கான வாய்ப்புக்களை மறுத்தமைதான் அவர் செய்த முதல் வேலை, சம்பந்தன் செய்த அடுத்த வேலை, கூட்டமைப்பின் பங்காளிக் கட்சிகள் அனைத்தும் தமிழரசு கட்சியின் ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருப்பதற்கான சூழலை உருவாக்கியமை. 2009இற்கு முன்னர் கூட்டமைப்பு எவ்வாறு விடுதலைப் புலிகளின் முழுமையான ஆளுகைக்குள் இருந்ததோ, அதே போன்று 2009இற்கு பின்னரான சூழலில் பங்காளிக் கட்சிகளை தமிழரசு கட்சியின் ஆளுகைக்குள் இருக்குமாறு சம்பந்தன் உத்தரவிட்டார். இது தொடர்பில் பங்காளிக் கட்சிகளான தமிழீழ விடுதலைக் கழகம், ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி ஆகியவை முணுமுணுத்துக் கொண்டாலும் தமிழரசு கட்சியின் ஆதிக்கத்தை உடைக்கமுடியவில்லை. இவ்வாறான சூழலில்தான் 2011இல் தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் மற்றும் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி ஆகிய கட்சிகளும் கூட்டமைப்புடன் இணைத்துக்கொள்ளப்பட்டன. அதன் பின்னர் நான்கு கட்சிகளும் விரும்பியோ விருப்பாமலோ தமிழரசு கட்சியின் பின்னால் இழுபட்டுச் செல்லும் கட்சிகளாகவே இருந்தன. இது தொடர்பில் கூட்டமைப்புக்குள் ஓரளவு சண்டையிட்ட ஒருவரென்றால் அது ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் தலைவர் சுரேஸ் பிறேமச்சந்திரன் மட்டும்தான். 2015இல் சுரேஸ் கூட்டமைப்பிலிருந்து முற்றிலுமாக வெளியேறினார். இன்று கூட்டமைப்பு என்னும் பெயரில் தமிழரசு கட்சி, தமிழீழ விடுதலை இயக்கம், தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் ஆகியவையே இருக்கின்றன. உண்மையில் கூட்டமைப்பில் மூன்று கட்சிகள் என்று கூறிக்கொண்டாலும் கூட, கூட்டமைப்பு என்னும் பெயரில் இலங்கை தமிழரசு கட்சிதான் இயங்கிவருகின்றது. பெயரளவில்தான் கூட்டமைப்பு இருக்கின்றது. ஏன் இந்த நிலைமையை பங்காளிக் கட்சிகளால் சரிசெய்ய முடியவில்லை. கூட்டமைப்பை ஒரு கட்சியாக பதிவு செய்ய வேண்டுமென்னும் கோரிக்கைகள் முன்வைக்கப்பட்ட போது, அதனை தமிழரசு கட்சி ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஆனாலும் பங்காளிக் கட்சிகளால் தமிழரசு கட்சியை கட்டுப்படுத்தி அதனை சாத்தியப்படுத்த முடியவில்லை. இன்று தமிழரசு கட்சி தவிர்ந்த ஏனைய கட்சிகளாக தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம், தமிழீழ விடுதலை இயக்கம், ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி ஆகிய அனைத்துமே நீண்ட காலமாக அரசியலில் இருக்கும் கட்சிகள். போராட்ட பின்புலத்திலிருந்து ஜனநாயக அரசியலுக்குள் வந்தவை. பல்லாயிரக்கணக்கான அங்கத்தவர்களை கொண்டிருந்தவர்கள். ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் அனைவருமே அரசாங்கங்களுடன் இணைந்திருந்தவர்கள். இதன் மூலமாக பெருமளவு வளங்களையும் வைத்திருந்தவர்கள். இவர்களோடு ஒப்பிட்டால் தமிழரசு கட்சிக்கென்று எந்தவொரு வலுவான கட்டமைப்புக்களும் இருந்திருக்கவில்லை. முக்கியமாக ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வரை தமிழரசு கட்சி அரசியல் அரங்கிலேயே இருக்கவில்லை. முற்றிலுமாக செயலிழந்திருந்திருந்தது. ஆனாலும் 2009இற்கு பின்னர் கிடைத்த வாய்ப்புக்களை பயன்படுத்திக்கொண்டு, கூட்டமைப்பிலுள்ள அனைத்து கட்சிகளையும் தனது காலடியில் விழவைத்திருக்கின்றது. ஏன் ஏனைய கட்சிகளால் – தங்களை வளர்த்துக்கொள்ள முடியவில்லை? தங்களது சொந்நதக் காலில் நிற்க முடியவில்லை? விடுதலைப் போராட்ட பின்புலத்திலிருந்து ஜனநாயக அரசியலுக்குள் இறங்கிய அனைத்து கட்சிகளுமே மிகவும் பலவீனமான கட்சிகளாகவே இருக்கின்றன. ஒன்றில் சம்பந்தனது காலடியில் வீழந்துகிடக்கின்றன இல்லாவிட்டால் காலில் விழுவதற்காக புதியவர்களை தேடிக்கொண்டிருக்கின்றன! முக்கியமாக கூட்டமைப்பிற்குள் அங்கத்துவம் வகித்து, பின்னர் வெளியேறிய கடசிகளான அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் மற்றும் ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி ஆகிய கட்சிகளாலும் சரி, இப்போதும் தமிழரசு கட்சியின் காலடியில் வீழ்ந்து கிடக்கும் கட்சிகளான, தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் மற்றும் தமிழீழ விடுதலை இயக்கமும் சரி தங்களுக்கென்று வடக்கு கிழக்கில் வலுவானதொரு அரசியல் அடித்தளத்தை போட முடியாதவர்களாகவே இருக்கின்றனர். ஒவ்வொரு தேர்தல்களின் போதும் சித்தாத்தனும் அடைக்கலநாதனும் மாவை சேனாதியின் வீட்டு வாசிலிலும் சம்பந்தனின் திருகோணமலை வீட்டு வாசலிலும், ஆசனங்களுக்காக யாசகம் சென்கின்றனர். தமிழரசு கட்சியும் சரி தட்டில் போடுவதை எடுத்துக் கொண்டு செல்லுங்கள் என்னும் மனோநிலையிலேயே இவர்களை நடத்துகின்றது. கடந்த ஐந்து வருடகாலமாக அரசியலில் கோலோச்சும் சுமந்திரனிடம் போய் கெஞ்ச வேண்டிய நிலையில் இருப்பதானதுஇ இவர்களது கட்சியின் வரலாற்றிற்கே இழுக்கு. இவர்களது கட்சிகளின் ஆகக் கூடிய இலக்கு எப்படியாவது அக்கட்சியின் தலைவர்கள் நாடாளுமன்றம் சென்றுவிட வேண்டும். இதற்காக புதிய குதிரையோட்டத்தை ஆரம்பிப்பதைவிடவும் ஏற்கனவே ஓடுகின்ற குதிரையொன்றில் ஏறிக்கொண்டு, அதன்பாட்டில் போய் ஏதோ ஒரு ஆசனத்தையாவது பெற்றுக்கொள்வோம். பங்காளிக் கட்சிகளின் இந்த மனோநிலையை நன்றாக விளங்கிக் கொண்டிருப்பதன் விளைவுதான் தமிழரசு கட்சியினரும் இவர்களை மிகவும் இழக்காரமாக பார்க்கின்றனர். இழக்காரமாக நடத்துகின்றனர். கடந்த உள்ளுராட்சித் தேர்தலின் போது தமிழீழ விடுதலை இயக்கத்திற்கு சில இடங்களில் எந்தவொரு இடங்களும் வழங்கவில்லை. தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகத்தை பேச்சுவார்த்தைக்கு வருமாறு கூறிவிட்டு, இவர்கள் அங்கு செல்லும் முன்னே வேட்புமனுவை தாக்கல் செய்துவிட்டனர். தமிழீழ மக்கள் விடுதலை இயக்கத்தினர் அவமானத்துடன் திரும்பிச் சென்றனர். இத்தனைக்கும் பிறகும் தமிழரசு கட்சியின் ஆசீர்வாதத்தை எதிர்பார்த்து காத்திருக்கின்றனர். கடந்த பத்து வருடங்களாக நாடாளுமன்றத்தில் ஆசனங்களை வைத்திருந்தும். மாகாண சபையில் உறுப்பினர்களை வைத்திருந்தும் கூட, தங்களது கட்சியை வளர்க்கவில்லை. தங்களுக்கான கட்சிக் கட்டமைப்புக்களை ஏற்படுத்தவில்லை. பங்காளிக் கட்சிகளின் தலைவர்களை பொறுத்தவரையில் எப்படியாவது தாங்கள் நாடாளுமன்றம் சென்றுவிட வேண்டும். இதனை சம்பந்தன் – சுமந்திரன் தரப்பு நன்றாக புரிந்து வைத்திருக்கின்றது. இவர்கள் ஒரு போதும் தங்களை விட்டுவிட்டுச் செல்லப் போவதில்லை என்பதை தெரிந்து கொண்டு, தேர்தல் வரையில் இவர்களுக்கு மதிப்புக் கொடுப்பது போல் காண்பித்துவிட்டு, தேர்தல் நெருங்கியதும் இவ்வளவுதான் உங்களுக்கு – விரும்பினால் இருங்கள் இல்லாவிட்டால் வெளியில் செல்லுங்கள் என்றவாறு இவர்களை மிரட்டுகின்றனர். தேர்தலில் தனித்து நிற்கும் ஆற்றல் இவர்களுக்கு இல்லாமையால் தமிழரசு கட்சி சொல்வதை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டுவிடுவர். இதுதான் கடந்த பத்துவருடங்களாக கூட்டமைப்பு என்னும் பெயரில் தமிழரசு கட்சி ஆடிய சடுகுடு ஆட்டம். அடுத்த ஆண்டு இடம்பெறப் போகும் பொதுத் தேர்தலின் போதும் இதுதான் நடக்கப் போகின்றது. ஆனால் இம்முறை உள்ளுக்குள் வைத்துக் கொண்டே செல்வம் அடைக்கலநாதனையும் பசித்தார்த்தனையும் தோற்கடிப்பதற்கான வியூகமொன்றையும் சுமந்திரன் தரப்பு வகுக்கலாம் ஏனெனில் சுமந்திரனை பொறுத்தவரையில் கூட்டமைப்பை தனது முழுமையான கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவதற்கு ஏதோவொரு வகையில் சித்தார்த்தனும் செல்வமும் தடையாகத்தான் இருப்பார்கள் ஏனெனில் அவர்கள் அரசியலில் நீண்ட அனுபவத்தையும் வரலாற்றையும் கொண்டவர்கள். அப்படியான எவருமே இல்லாமல் போனால்தான் சுமந்திரனின் ராஜ்யத்தை இலகுவாக கட்டியெழுப்பலாம். இந்த உண்மை சித்தருக்கும் செல்வத்திற்கும் தெரியாமல் இல்லை. ஆனாலும் தங்களால் தனித்து பயணிக்க முடியாமையால் தமிழரசு கட்சியிடமே மீண்டும் மீண்டும், தட்டை நீட்டிக் கொண்டிருக்கின்றனர். தமிழரசு கட்சிக்கென்று எந்தவொரு பலமும் இல்லை. ஏனைய கட்சிகள் தங்களை வளர்க்கவில்லை என்பது மட்டும்தான் அவர்களது ஒரேயொரு பலம். இப்போதும் கூட, அதற்கான எந்தவொரு முயற்சியையும் இவர்கள் செய்யவில்லை. உண்மையில் இவர்கள் இந்தக் கட்சிகளை வைத்துக் கொண்டிருப்பதை விடவும், அவற்றை கலைத்துவிட்டு. ஒன்றில் தமிழரசு கட்சியோடு இணையலாம் அல்லது அரசியலை கைவிடலாம். தங்களது கட்சிகளை வளர்க்க முடியாத இவர்களால் எவ்வாறு தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகளை தீர்க்க முடியும்? பின்னர் எதற்காக இவர்களுக்கு ஒரு கட்சி? தாங்கள் நாடாளுமன்றம் செல்வதற்காகவா கட்சிகளை நடத்துகின்றனர்? -கரிகாலன் http://thamilkural.net/?p=18484
  9. 2009இற்குப் பின்னரான காலத்தில் அறிவாலும் சிந்தனையாலும் நமது உரிமைகளை வெல்ல வேண்டிய ஒரு சூழலுக்குள் ஈழத் தமிழினம் தள்ளப்பட்டுள்ளது. மௌனிக்கப்பட்ட வலுவான ஒரு ஆயுதப் போராட்டத்தின் நியாயத்தை அறிவால் மாத்திரமே எடுத்துக் கூறும் சூழலும் ஈழத் தமிழர்களின்பால் சூழப்பட்டது எனலாம். எனினும் 2009இற்குப் பின்னரான காலத்தின் அரசியலில் அறிவையும் தெளிந்த சிந்தனையையும் பயன்படுத்துவதைத்தான் காண முடியவில்லை. சிங்கள தேசத்தின் பிரதான ஆட்சியாளர்கள் மாத்திரமல்ல, பல்வேறு அரசியல்வாதிகளும் பேரினவாத நோக்கம் கொண்ட போலியான வரலாற்றாசிரியர்களும் இலங்கையின் வரலாறு குறித்து பொய்யான தகவல்களை பரப்பியபோது, அதனை வரலாற்று ரீதியாக பேச எமது பேராசிரியர்கள் எவரும் முன்வரவில்லை. காரணம் தமது பதவிகள் பறிபோய்விடும் என்ற அச்சம். எமது அரசியல் தலைவர்களும் அது குறித்து வாய் திறக்கவில்லை. காரணம் அவர்களுக்கு வரலாறு தெரியாது. எமது தலைவர்கள் ஒன்றுபட்ட இலங்கையின் இறைமைக்காக துடிக்கின்ற போது, அவர்கள் எம்மை இந்த தீவின் பூர்வீகக் குடிகள் இல்லை என்றும் வந்தேறு குடிகள் என்றும் பேசுகின்றனர். நாம் யார்? நமது வரலாறு என்ன? அதைவிட இத் தீவின் வரலாறு என்ன என்பது குறித்துப் பேச தமிழ் தலைவர்கள் எவரும் முன்வரவில்லை. வரலாற்றின் பேரறிவுடன் விடுதலைப் போராட்டம் நடந்த ஈழமண், வரலாற்றை பேசத் தயங்குகின்ற அல்லது, வரலாறு தெரியாத தலைவர்களிடம் சிக்கியிருக்கிறது. இந்த சூழலில்தான், வடக்கின் முன்னாள் முதல்வரும் தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் செயலாளர் நாயகமுமான நீதியரசர் க.வி. விக்னேஸ்வரன் அண்மையில் தெரிவித்த சில கருத்துக்கள் மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாக இருக்கின்றது. அது சகதியில் மேல் பொய் வேரோடிய பேரினவாத்தை பிடுங்கி எறிந்திருக்கின்றது எனலாம். முக்கியமாக ஈழத்தின் பூர்வீகக் குடிகள் தமிழர்கள் என்பதையும் மகாவம்சம் ஒரு கற்பனைக் கதை என்பதையும் சிங்களவர்கள்தான் வந்தேறுகுடிகள் என்பதையும் வரலாற்று ஆதாரங்களுடன் விளக்கியுள்ளார் முன்னாள் முதல்வர். தமிழீழம் காலத்தால் முந்தியது இலங்கையை ஒரு பல்லின நாடு என்றே விக்கி குறிப்பிட்டுள்ளார். பல இனத்தவர்களும் பல சமயத்தவர்களும் வாழுகின்ற பன்மைத்துவ நாடு என்றே அவர் கூறுகின்றார். ஆனாலும் சில சிங்கள தலைவர்களும் மத தலைவர்களும் இதனை சிங்கள பௌத்த நாடு எனக் கூற முயல்வதையே விக்கி, கேள்விக்கு உட்படுத்தியுள்ளார். ஈழத்தின் பூர்வீகம் என்று வருகின்றபோது, இலங்கையில் தமிழீழம் என்ற பகுதி பௌத்தின் வருகைக்கு முன்பிருந்தே இருப்பதாகச் சொல்கிறார். பிற்காலத்தில் தமிழ் பேசும் ஈழமும் சிங்களம் பேசும் ஈழமும் இருந்ததாகவும் கூறுகிறார். தமிழீழம் பற்றி எந்தவொரு புத்தகத்திலும் எழுதவில்லையே என்ற கேள்விக்கு பதில் அளிக்கையில், தமிழீழம் பற்றி நிருபிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்றும் அது இலங்கையில் இப்போதும் இருக்கிறது என்றும் சொல்கிறார். ஈழம், லங்கா, சிலோன் போன்ற மாற்றுப் பெயர்கள் போலவே தமிழீழமும் இன்னொரு பெயர் என்றே விக்கி சொல்கிறார். மகா வம்சம் ஒரு புனைவு இலங்கை அரசும் பேரினவாதிகளும் மகாவம்ச மனநிலையில் இருந்து வெளியேறவேண்டும் என்பதை தலைவர் பிரபாகரன் தனது உரையொன்றில் வலியுறுத்தியிருப்பார். உண்மையில் புனைவுகளை வரலாற்று ஆதாரங்களாக கொள்ள முடியாது. புனைவுகள் கற்பனையானவை. அவை அப் படைப்பாளியின் சுய சமய, சுய சமூக சார்பு கொண்டவை என்பதுதான் பொதுவான கருத்தாகும். இலங்கை ஒரு பௌத்த நாடு என்று சொல்வது தவறு என்றும் அதை கி.பி 5ஆம் நூற்றாண்டில் பாளி மொழியில் எழுதிய புனைகதைகளின் அடிப்படையில் சிங்கள மக்களுக்கு இத் தவறான தகவல் வழங்கப்பட்டுள்ளது என்றும் விக்னேஸ்வரன் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். அத்துடன் சிங்கள மொழி 6அல்லது 7ஆம் நூற்றாண்டில் உருவானது என்றும் அதற்கு முன்னர் இலங்கையில் தமிழ் பௌத்தமே இருந்ததாகவும் வரலாற்று ஆதாரங்களுடன் விளக்குகின்றார். இதற்கு பேராசிரியர் சுனில் ஆரியரத்தினவின் ‘தெமள பௌத்தயோ’ என்ற நூலை முதன்மை ஆதாரமாக சுட்டுகின்றார். தமிழ் பௌத்தர்கள் பௌத்தத்தை கைவிட்டு, பின்னர் தமது தாய் மதமான சைவத்திற்கு திரும்பினர். அத்துடன் பாளிமொழியுடன் தமிழ் மற்றும் திராவிட மொழிகள் கலந்தே சிங்களம் உருவானது என்றும் எச்.ஏ.ஜே. ஹூலுகல்ல தனது சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கான செய்திகள் என்ற நூலில் சிங்கள இனம் ஒரு கலப்பு இனம் என்பதையும் சிங்கள மொழி ஒரு கலப்பு மொழி என்பதையும் ஆய்வுபூர்வமாக கூறியதையும் நினைவுபடுத்துகிறார் விக்கி. ஈழத்தின் பூர்வீகக் குடிகள் சைவசமயிகள் தற்போதைய காலத்தில் இருந்து இரு நூறு வருடங்களுக்கு முன்னர் வடக்கு கிழக்குடன் நீர்கொழும்பு, கதிர்காமம் முழுவதும் தமிழர்கள் வியாபித்து வாழ்ந்தனர் என்றும் வடக்கு கிழக்கில் தமிழ் மக்களே வாழ்ந்து வந்தனர் அங்கு சிங்கள மக்கள் இருக்கவில்லை என்றும் விக்கி கூறியுள்ளார். பாளிமொழி, சிங்கள கலப்பின உருவாக்கத்தின் முன்னரே ஈழத்தின் பூர்வீகக் குடிகளாக சைவர்கள் இருந்தார்கள் என்பதற்கு ஈழத்தின் பஞ்ச ஈச்சரங்களும் பெரும் வரலாற்று ஆதாரங்கள் ஆகின்றன. தென்னிலங்கையில் அழிக்கப்பட்ட தொண்டீச்சரமும் இதில் முதன்மையானது. அதனையும் விக்கி தனது கருத்துக்களில் கோடிட்டுள்ளார். இலங்கை ஒரு சிங்கள நாடல்ல, ஆனால் அதனை சிங்கள பௌத்த நாடாக மாற்ற வேண்டும் என்ற கருத்து பல சிங்கள அரசியல்வாதிகளையும் சில புத்திஜீவிகளையும் பாதித்திருப்பதாக கூறியுள்ள விக்கி, 1956இல் தனிச்சிங்கள சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டபோது வடக்கு கிழக்கிற்கு உத்தியோகபூர்வ மொழியாக தமிழை கொண்டுவர வேண்டும் என்று எழுந்த குரல்களையும் ஆதாரப்படுத்தியுள்ளார். மேற்குறித்த ஆதாரங்களை எடுத்துக் கூறுவதன் வாயிலாக இலங்கையின் பன்மைத்துவத்தையே விக்கி வலியுறுத்துகின்றார். அத்துடன் 75வீதமான சிங்கள மக்கள் வாழும் பகுதியில் சிங்கள பௌத்த நாடு என்றால் வடக்கு கிழக்கை இணைத்து சுயாட்சியை வழங்க வேண்டும் என்பதையும் வரலாற்று அடிப்படையிலும் பாதிக்கப்பட்ட இனத்தின் நியாயத்தின் அடிப்படையிலும் வலியுறுத்தியுள்ளார். சிங்களவர்கள் மத்தியில் இருந்தும் சிங்கள வரலாற்றாசிரியர்களிடம் இருந்தும் சிங்கள நூல்களில் இருந்தும் எமது வரலாற்றை நிருபித்துள்ள முன்னாள் முதல்வரின் கருத்துக்கள் பேரினவாத்தின் பொய் வேரைப் பிடுங்கி எறிந்திருக்கின்றது என்றால் மிகையில்லை. இந்தக் கருத்துக்கள் சிங்கள மக்களுக்கு சென்றடைய வேண்டும். அவர்களுக்கு புகட்டப்பட்ட பொய் வரலாறுகள் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். இன்றும் வடக்கு கிழக்கில் வந்து நின்று பொய்யான கதைகளை கூறி ஆக்கிரமிப்புக்களை ஊக்குவிப்பவர்கள் உண்டு. ஒரு அறிவுப் போருக்கான வழியை விக்கியின் கருத்துக்கள் ஏற்படுத்தியுள்ளன. எமது தலைவர்களும் புத்திஜீவிகளும் எழுத்தாளர்களும் இந்தக் கருத்துக்களை ஒரு தொடர்ச்சியான விவாத்திற்கும் உரையாடலுக்கும் உட்படுத்த வேண்டும். தமிழ்குரலுக்காக தாயகன். http://thamilkural.net/?p=17863
  10. கீரைக்கடைக்கும் ஒரு எதிர்க்கடை வேண்டும் என்று சொல்லுகின்ற மரபு ஈழத் தமிழர்களிடம் இருக்கிறது. தமிழ் தேசிய அரசியலைப் பொறுத்தவரையில் இன்றைக்கு பல்வேறு பின்னடைவுகளும் பலவீனங்களும் பூசி மெழுக முடியாதளவில் தென்படுகின்றன. இதற்கு மாற்றுக் கட்சிகளும் அவைகளால் முன்வைக்கப்படும் சரியான விமர்சனங்களும் இல்லாமையும் காரணமாகும். அத்துடன் இது ஈழத் தமிழ் மக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தையும் பாதிக்கின்றது. 2009இற்குப் பின்னரான காலத்தில் ஒற்றுமைக்காகவும் போராளிகளினால் கைகாட்டப்பட்டவர்கள் என்ற காரணத்தினாலும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு தமிழ் மக்கள் மத்தியில் தொடர்ச்சியாக தேர்தல்களில் வெற்றி பெற்று வருகின்றது. அதனால் எதை செய்தாலும் மக்கள் இப்படியே வாக்களிப்பார்கள் என்ற அக் கட்சியின் பொறுப்பின்மையால் கூட்டமைப்பின் அரசியல் பயணம் நைந்து தொய்ந்து வருகின்றது. இதனால் தேர்தல்களை அண்டிய காலத்தில் எதை வேண்டுமானாலும் பேசலாம், பின்னர் அதனை மறந்து கைவிடலாம் என்கின்ற நிலமைதான் உண்டு. கடந்த பாராளுமன்றத் தேர்தலில் வடக்கு கிழக்கு இணைந்த சமஷ்டி தாயகம் பெற்றுத் தருவோம் என்று மக்களின் ஆனையை கூட்டமைப்பினர் பெற்றனர். அடுத்த பாராளுமன்ற தேர்தலும் இடம்பெறவுள்ள நிலையில், அந்த வாக்குறுதிக்காக எந்தளவு முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன? அதற்காக என்ன அரசியல் செயற்பாடுகள் முன்னெடுக்கப்பட்டன என்ற கேள்விகளை எழுப்புவது அவசியமானது. அத்துடன் இவர்களை நோக்கி மக்களின் நிலை நின்று விமர்சனங்களை முன்வைப்பவர்களும் முன்வைக்கின்ற கட்சிகளும் இருக்கின்றனவா என்றால் அதுவும் இல்லை என்ற நிலைதான் காணப்படுகின்றது. அதுவும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் கட்சி அரசியலுக்கு தொடர்ந்து சாதகமாகின்றது. எனவே தமிழ் தேசிய அரசியலின் பின்னடைவுக்கு மாற்று அரசியல் கட்சிகள் இல்லாமையை ஒரு முக்கிய காரணமாக இந்தப் பத்தி குறிப்பிட விரும்புகின்றது. தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பில் இருந்து விலகி புதிய கட்சிகளை உருவாக்கியவர்களும் அல்லது தமது பூர்வீக கட்சிகளை புனரமைத்தவர்களும் தமிழ் தேசிய சூழலில் மாற்றுக் கட்சியாகவில்லை. ஒன்றில் கூட்டமைப்பின் தொடர்ச்சியாகவும் அல்லது சுயநலன் குறித்த குறைகளை முன்வைப்பவர்களாகவுமே உள்ளனர். அவர்கள் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் செயற்பாடுகளை விமர்சனத் தராசில் நிறுத்தி தமது கூர்மையான விமர்சனங்களை முன்வைத்து, தமிழ் தேசிய அரசியல் பாதையை செழுமைப்படுத்தாமல், தமது சுய கட்சி அரசியல்களுக்காக அவதூறுகளை அள்ளிப் பரப்பும் கட்சிகளாக இருந்தமையும் நமது அரசியல் பின்னடைவுகளுக்கு காரணம் எனலாம். இது கூட்டமைப்பின் பின்னரான அனைத்துக் கட்சிகளுக்கும் பொருந்தும். தென்னிலங்கையில் பிரதான ஆளும் மற்றும் எதிர்கட்சிகள் உள்ளன. ஒன்றை ஒன்று விமர்சனம் செய்கின்றன. மக்களும் ஆட்சி அதிகாரங்களை மாறி மாறி வழங்குகின்றனர். இதனால் மக்கள்மீது ஆட்சியாளர்களுக்கு கண்ணியமும் பயமும் பொறுப்பும் ஏற்படுகின்றது. இதே நிலமைதான் இந்தியாவிலும் தமிழகத்திலும் உள்ளது. மக்களுக்கு எதிராக, அவர்களின் எண்ணங்களுக்கு மாறாக ஆட்சி புரிபவர்கள் அடுத்த பதவிக்காலத்தில் தூக்கி எறியப்படுகின்றனர். இத்தகைய ஆளும் எதிர் கட்சி அரசியல் அல்லது, மாற்றுக் கட்சிப் பண்பாடு ஈழத் தமிழ் தேசிய அரசியலும் ஏற்பட வேண்டும். அதுவே சரியான விமர்சனங்கள் எழுவதற்கு அடிப்படையானது. மக்கள் பிரதிநிதிகள் மக்களுக்கு கண்ணியத்தோடும் பொறுப்போடும் நடப்பார்கள். இத்தகைய சூழல் இன்மையால்தான் தமிழ் தேசிய அரசியலில் ஏகபோக அரசியலும் மக்கள்மீதான பொறுப்பின்மையும் அதிகரித்துள்ளது. தமிழ் மக்கள் ஒற்றுமையாக இருக்க வேண்டும் என்று தொடர்ச்சியாக ஒரு தரப்பிற்கு வாக்களித்தபோதும் இதுவரையிலும் என்ன நன்மை நிகழ்ந்துள்ளது? அத்துடன் தமிழ் மக்கள் ஆட்சி அதிகாரத்தை பகிரக்கூடிய மாற்றுக் கட்சி ஒன்று உருவாகியுள்ளதா? நிச்சயமாக அப்படி ஒரு கட்சி உருவாகினால் மக்கள் பாராளுமன்றப் பதவிகளையும் மாகாண சபைகளையும் அவர்களிடம் கையளிப்பார்கள். அதுவே ஈழத் தமிழ் அரசியல்வாதிகளை பொறுப்புள்ளவர்களாக மாற்றும். எனவே தமிழ் தேசிய அரசியல் சூழலில் மாற்று அரசியல் பண்பாட்டை உருவாக்கத் தவறினால், அரசியல் நாட்டமைத்தனங்களும் சண்டித்தனங்களும் மாத்திரமே தலைதூக்கும். அது அரசியலை மாத்திரம் பாழாக்குவதில்லை. மக்களின் வாழ்வையும் நாட்டின் மீள் எழுச்சியையும் முக்கியமாக விடுதலைப் போராட்டத்தையும் அழித்துவிடும். எனவே இந்த விடயத்தில் ஆழமான சிந்தனையை இத் தலையங்கம் அவாவுகின்றது. தமிழ்க்குரல் ஆசிரியர் பீடம் 26.12.2019 http://thamilkural.net/?p=17335
  11. 1949 முழுமையாக தமிழ் பேசும் மக்கள் வாழ்ந்த திருகோணமலை மாவட்டத்துக்கு வருகிறார் பிரதமர் டி.எஸ். சேனநாயக்க. அரச மரம் ஒன்றை நாட்டி வைத்த பின்பு திட்டமிட்டுக் குடியேற்றப்பட்டிருந்த சிங்கள மக்கள் மத்தியில் பேசுகிறார் அவர், “இந்த மரம் வளர்ந்து பெருவிருட்சம் ஆகும்போது நீங்கள் (சிங்களவர்) மட்டும்தான் இந்தப் பகுதியில் இருக்க வேண்டும்”, என்கிறார். தமிழர் தாயகத்துக்குள் அத்துமீறி நுழைந்த முதல் குடியேற்றத்திட்டம் இதுதான். சிறுபான்மை இனத்தவராக கிழக்கு மாகாணத்தில் இருந்த சிங்களவர்கள்தான் இன்று பெரும்பான்மையினர். பெரும்பான்மையினராக இருந்த தமிழினம் வீழ்ச்சியை சந்தித்து மூன்றாவது சிறபான்மை இனமாக மாறிவிட்டது. சிங்கள – பௌத்த பேரினவாதத்தின் கைகளில் ஆட்சிப் பீடம் சென்றதுமே சிறுபான்மையினருக்கு எதிராக – குறிப்பாகத் தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக அழிப்புக்கள் – அடக்குமுறைகள் – ஆக்கிரமிப்புக்கள் கட்டவிழ்க்கப்பட்டு விட்டன. இந்த சம்பிரதாயத்தை – பாரம்பரியத்தை தொடக்கி வைத்தது அன்று ஆட்சியில் இருந்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சி. 1956 ஆனால், “இந்த நாடு சிங்களவர்களுடையது. நாடு முழுவதும் சிங்களவர்களே இருக்க வேண்டும்” , என்ற மனநிலையை விதைத்தது ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும் அதன் தலைவரும் அன்றைய பிரதமருமான டி.எஸ்.சேனநாயக்க. அவருக்குப் பின்னர், அவரின் மகன் டட்லி சேனநாயக்கவும் அவருக்குப் பின்ன கொத்தலாவலையும் ஆட்சிப் பீடம் ஏறினர். இப்படியே தொடர்ந்தால், முக்கிய அமைச்சர்கள் பட்டியலிலேயே தான் இருந்து விடவேண்டியதுதானா என அச்சமடைந்தார் எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கா. கட்சியை உடைத்துக் கொண்டு வெளியேறிய பண்டாரநாயக்கவுடன், கிளம்பினார் டி.எம். ராஜபக்ச (இன்றைய ராஜபக்ச சகோதரர்களின் தந்தை). ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியை ஸ்தாபித்தார் பண்டாரநாயக்கா. ஆட்சியைக் கைப்பற்ற வேண்டுமானால், ஏதாவது செய்தே ஆக வேண்டுமே என்ன செய்வது. சற்றும் தயங்கவில்லை – தடுமாறவும் இல்லை. சமஷ்டி குறித்து எழுதிய அவரது கைகள் பேரினவாதப் பெருநெருப்பைப் பற்றிப் பிடித்தன. சிங்கள மக்களின் ஆதரவு மட்டும் இருந்தால் போதும், ஆட்சி எம் வசம்தான் என்ற பேரினவாதப் பெருநெருப்பு அவரைப் பற்றிக் கொண்டது. “நாம் ஆட்சிப் பீடமேறினால் 24 மணி நேரத்தில் தனிச்சிங்கள சட்டத்தை நிறைவேற்றுவோம்” என்று அறிவித்தார். சிங்கள மக்கள் சற்றும் தாமதிக்கவில்லை. பண்டாரநாயக்காவை பிரதமராக்கி அழகு பார்த்தனர். சிங்கள மட்டும் சட்டம் நிறைவேறியது. நிறைவேறியது சட்டம் மட்டுமல்ல, தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான வன்முறைகளும்தான். சுதந்திர இலங்கையில் முதன்முதலாக வலிந்து ஏற்படுத்தப்பட்ட வன்முறைச் சம்பவம் அதுதான். வடக்கு – கிழக்குக்கு அனுப்பப்பட்டார்கள். 1965 ஆட்சியை இழந்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சி, 1960 களில் ஆட்சிப் பீடமேறினாலும், அவர்களால் நிலைக்க முடியவில்லை. 1965 இலும் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியபோதும் பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க முடியவில்லை. தமிழர்களின் உதவியை நாடினார்கள். ஆதரவு வழங்கப்பட்டது. டட்லி – செல்வா ஒப்பந்தம் ஏற்படுத்தப்பட்டது. ஆனால், அந்த ஒப்பந்தமும் கிழித்தெறியப்பட்டது. தமிழர்கள் முன்னெடுத்த அறவழிப் போராட்டங்களும் வன்முறையாளர்களை ஏவி அடக்கப்பட்டது. 1972 ஆட்சியைக் கைப்பற்றியது ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி. கல்வியில் தொடர்ந்த தமிழர்களின் ஆதிக்கத்தை ஒழிப்பதற்காக தரப்படுத்தல் முறைமை அறிமுகம் செய்யப்பட்டது. அப்பட்டமாக பேரினவாத மனநிலை தெறித்தது இந்தத் தரப்படுத்தலில், பாதிக்கப்பட்ட இளைஞர்கள் ஆயுத வழியை நாடினார்கள். 1978 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தன தலைமையிலான ஐக்கிய தேசியக் கட்சி 6 இல் 5 பெரும்பான்மை பலத்துடன் வெற்றி பெறுகிறது. நிறைவேற்று அதிகாரமுடைய ஜனாதிபதி முறைமை ஏற்படுத்தப்பட்டது. தொடர்ச்சியாக தமிழர்கள் ஆயுதவழியை நாட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. இதைத் தொடர்ந்து 1981, 1983 வன்முறைகள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. ஒட்டுமொத்தமாக வன்முறையாளர்கள் தமிழ் மக்கள் மீது ஏவப்பட்டனர். மூவாயிரத்துக்கும் குறையாத தமிழர்கள் கொன்றொழிக்கப்பட்டனர். கோடிக்கணக்கான சொத்துக்கள் சூறையாடப்பட்டன – எரியூட்டப்பட்டன. தமிழர்கள் ஆயுத வழித் தீர்வே ஒரே வழி என்ற முடிவுக்கு வந்தார்கள். 1994 தமிழர்களின் போரால் கதி கலங்கிய தென்னிலங்கை சமாதான முகத்தை நாடியது. ஆனால், தங்கள் முன்னோர்களைப் போன்றே போலி முகத்துடன் வந்தார் சந்திரிகா குமாரதுங்கா, ஒப்பந்தம் – சமாதானப் பேச்சு நடந்தது. ஆனால், தன் காரியம் முடிந்ததும் வழமை போன்று யுத்த – பேரிவாத சன்னதம் கொண்டு ஆடியது தென்னிலங்கை. மீண்டும் போர் தமிழ் மக்கள் மீது இலங்கையின் முப்படைகளும் போரைக் கட்டவிழ்த்து அழிவுகள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. 2005 மீண்டும் சமாதானம் என்ற ஆயுதத்தைக் கையில எடுத்தது. 2000 ஆம் ஆண்டு ஆட்சிக்கு வந்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சி. தொடர்ந்த பேச்சுக்களும் ஒப்பந்தங்களும் பலனளிக்கவில்லை. 2005 தேர்தலில் முன்னோர்களின் ஆயுதமான பேரினவாதத்தைக் கையில் எடுத்தார் அன்றைய பிரதமர் மஹிந்த ராஜபக்ச. வெற்றி பெற்று ஜனாதிபதியானார். வழக்கமான தங்கள் தலைவர்களின் பாணியில் ஒப்பந்தத்தைக் கிழித்தார் – பேச்சுக்களை முறித்தார். மீண்டும் போர் – தமிழ் மக்கள் மீது பேரழிவு – திட்டமிட்ட பேரழிவு கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது. சிறுபான்மை இனமொன்றின் மீது கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட பேரழிவை தமிழ்பேசும் ஏனைய சிறுபான்மை இனங்கள் கைகட்டி வேடிக்கை பார்த்தன. சில தரப்புகள் அதற்கும் மேலேபோய் ஆதரவு வழங்கின. மிகப்பெரும் இனவழிப்புடன் 2009 மே இல் போர் நிறைவுக்கு வந்தது. 2010 சிறுபான்மை இனமொன்றின் மீது – தங்களின் சகோதரர்கள் மீது – கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட போரை – இனவழிப்பை – பேரழிவை கொண்டாடியது சிங்கள – பௌத்த பேரினவாதம். மீண்டும் ராஜபக்ச தலைவரானார். எவருக்குமே கிட்டாத 3 இல் 2 பெரும்பான்மை பலத்தை வழங்கியது பேரினவாதம். சட்டத்தை தன் இஷ்டத்துக்கு மாற்றினார். “இதுவே என் கட்டளை – என் கட்டளையே சாசனம்”, என்ற பாகுபலி வசனத்தை அன்று – அதுவும் இன்றைய ஜனநாயக யுகத்தில் நடைமுறைப்படுத்தினார். 2019 2015 இல் மீண்டும் குழப்பங்களுக்கு மத்தியில் ஆட்சி மாறியது. ஆனால், நடந்தவை எல்லாம் தலைகீழ். எனினும், 2015 ஆட்சிக் காலம் தமிழ் மக்களுக்கு பெரும் பாதிப்புக்களை ஏற்படுத்தவில்லை என்றாலும், அது தமிழ் மக்களின் பாதுகாப்புக்கு – எதையும் செய்துவிடவில்லை. இந்நிலையில்தான் 2019 ஜனாதிபதி தேர்தல் இடம்பெற்றது. இந்தத் தேர்தலில் சிங்கள – பேரிவாதக் கருத்துக்கள் – சிந்தனை மேலெழுந்தன. ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியில் இருந்து பிரிந்து உருவான ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுன ஆட்சித் தலைமையைக் கைப்பற்ற இலகுவழியாக தங்கள் முன்னோர்கள் காட்டிய வழியிலேயே அட்சரம் பிசகாமல் நடந்தார்கள். 70 ஆண்டுகள் கடந்தும்கூட சிங்கள – பௌத்த பேரினவாதம் தனது கொள்கையை – போக்கை – மாற்றாமலே வழக்கம் போல பேரினவாத சிந்தனைக்கு – ஆக்கிரமிப்பு மனநிலைக்கு – சிறுபான்மைகளை அடக்குவதற்கு தனது பேராதரவை வழங்கியது. இந்நிலையில், அனேகமாக 2020 ஏப்ரலில் நாடு மற்றொரு தேர்தலை சந்தித்து நிற்கிறது. சிங்கள – பௌத்த பேரினவாதத்தை முதன் முதலில் முன்வைத்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சி தன் முகத்தை மாற்றப் போய் தோல்வியை – இறக்கத்தை சந்தித்து – பேரினவாத சக்திகளிடம் மதிப்பிழந்து நிற்கிறது. இந்நிலையில் தனது பேரினவாத கோர முகத்திற்கு மீண்டும் மாறுவதே ஆட்சிக் கதிரையைப் பிடிப்பதற்கான ஒரே வழி என கடந்த ஜனாதிபதி தேர்தலில் தோற்ற சஜித் பிரேமதாஸ – அடிபட்ட வேங்கையாக சீறுகிறார். தேவைக்கு தகுந்தாற் போல், உண்மை முகத்தை மறைத்து சமாதான முகம் காட்ட முனைந்த – குள்ளநரிகளின் கூடாரம் எனத் தமிழர்களால் விளிக்கப்பட்ட ஐக்கிய தேசியக் கட்சி இப்போது தனது உண்மை முகத்தை வெளிப்படையாகவே காட்டப்போகிறது. பெரும்பாலும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் தலைமைப் பதவி விரைவில் – வெகுவிரைவில் சஜித் வசம் சென்றுவிடலாம் – ஆயிரம் விகாரைகள தரிசிப்பு என்ற பௌத்த தீவிர சிந்தனையுடன் தனது பேரினவாதக் கருத்துக்களை சிங்கள மக்கள் மத்தியில் விதைத்து அறுவடைக்கு தயாராகுபவருக்கு எதிராக – தாங்கள் சளைத்தவர்கள் இல்லை என்பதை மிகப்பெரும் பேரினவாத சக்திகளாகக் கருதப்படும் ராஜபக்ச சகோதரர்கள் காட்டுவார்கள். ஆக, இலங்கை 60 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டுச் சென்று இனவாத அரசியலை – பேரினவாத சிந்தனைக்கு தயாராகி வருகிறது. இப்படி ஏட்டிக்குப் போட்டியாக சிங்கள – பௌத்த பேரினவாதம் சூழ்நிலையில் தமிழ் பேசும் சிறுபான்மை இனங்கள் தங்கள் பேதங்களை – அரசியல் நலன்களை – இன – மத முரண்பாடுகளை உயரப் பிடித்தபடி நடைபோடுகின்றன. ஆனால், இப்போது எழுந்துள்ள இந்தப் பேராபத்தைத் தவிர்க்க சிறுபான்மை இனங்கள் ஒன்றிணைய – ஒன்றுபட்ட சக்தியை வெளிப்படுத்த வேண்டிய தேவை உண்டு. அரசியல் – சுயநல இலாபங்களுக்கு இம்முறை தேர்தலில் சிறுபான்மை இனங்கள் இடம் கொடுத்தால், அவற்றுக்காக அவர்கள் கொடுக்க வேண்டிய விலை அதிகமாக இருக்கும். கடந்த ஒரு மாத கால ஆட்சியே இதற்கு சான்று. -செவ்வேள்- http://thamilkural.net/?p=17187
  12. இலங்கையின் ஜனாதிபதி கோட்டபாய ராஜபக்ச தமிழ் மக்களுக்கான அரசியல் தீர்வை தொடர்ந்தும் நிராகரித்து வருகின்றார். மகிந்த ராஜபக்ச காலத்தில் எதைக் கூறினாரோ–தேர்தல் பிரச்சாரங்களின் போதுஎதைக் கூறினாரோ–அதையே இப்போது ஜனாதிபதியாகிய பின்னரும் கூறிவருகின்றார். சில தினங்களுக்கு முன்னர் வெளிநாட்டு செய்தியாளர்களை சந்தித்திருந்த கோட்டபாய, அதிகாரப்பகிர்விற்கான எந்தவொரு தேவையும் இல்லை என்று தெரிவித்திருக்கின்றார். அதிகாரப்பகிர்வு என்று கூறி, 70 வருடங்களாக அரசியல்வாதிகள் மக்களை ஏமாற்றியிருக்கின்றனர். பெரும்பாண்மை மக்களின் (சிங்களமக்களின்) ஆதரவின்றி அவ்வாறான ஒரு விடயத்தை செய்யமுடியாது. எனவே அதனை தன்னால் செய்யமுடியாது என்று திட்டவட்டமாக குறிப்பிட்டிருக்கின்றார். கோட்டபாயவை பொறுத்தவரையில் வடக்கு கிழக்கில் அபிவிருத்தியை மேற்கொள்வதன் ஊடாக அனைத்து பிரச்சினைகளையும் தீர்க்கலாம் என்றே கருதுகின்றார். எனவே கோட்டபாயவிடமிருந்து பெரிய மாற்றங்களை எதிர்பார்க்க முடியாது. இந்தச் சூழலை தமிழர் தரப்புக்கள் எவ்வாறு எதிர்கொள்ளப் போகின்றன? தமிழ் தலைமைகள் என்போரைப் பொறுத்தவரையில், சுலோகங்களை தவிர அவர்களிடம் எதுவுமில்லை. அனைவரிடமும் ஒருதேர்தல் வேலைத்திட்டம் மட்டுமே உண்டு. இதில் கூட்டமைப்பின்மீது எவ்வாறான விமர்சனங்களை முன்வைக்கலாமோ, அதேயளவு விமர்சனங்களை மற்றவர்கள் மீதும் முன்வைக்கலாம். கோட்டபாய அதிபாரப்பகிர்வை ஏன் இந்தளவு உறுதியாக எதிர்க்கின்றார்? சர்வதேச அழுத்தங்கள் தொடர்பில் அவர்ஏன் கரிசனை கொள்ளவில்லை? கடந்தகாலத்தில் அதிகாரப்பகிர்வு தொடர்பில் பலசிங்களத் தலைவர்கள் பேசிவந்தபோதிலும் அதில் எவருமே முன்னேற்றத்தைக் காண்பிக்கவில்லை. இதில் சந்திரிக்கா குமாரதுங்க காலத்தில் மட்டும்தான் ஓரளவு முன்னேற்றம் காணப்பட்டது. சந்திரிக்கா ஒரு அதிகாரப்பகிர்விற்கு கொள்கை அடிப்படையில் இணங்கியிருந்தார். ஆனால் அதே சந்திரிக்காவே கடந்த ஆட்சிக் காலத்தில் அதனை மறுதலித்திருந்தார். அது விடுதலைப் புலிகள் இருந்தகாலம். அப்போது நான் கூறியதை வைத்துக் கொண்டு நீங்கள் இப்போது பேசமுடியாது என்றார். உண்மையில் விடுதலைப் புலிகளுடன் இராணுவ ரீதியாக மோதிக் கொண்டுதான், சந்திரிக்கா தனது தீர்வுப் பொதியையும் முன்வைத்தார். அங்கும் சந்திரிக்காவின் தனிப்பட்ட விருப்பையும் மீறி, விடுதலைப் புலிகளின் அழுத்தம் இருந்தது. அவ்வாறானதொரு சூழலில்தான், அரசியல் தீர்வுதொடர்பில் சந்திரிக்காபேசினார். இந்த ஒரு சந்தர்ப்பத்தை விடுத்து பார்த்தால் கடந்த 70 வருடங்களாக இலங்கைத் தீவை ஆட்சிசெய்த எந்தவொரு சிங்களத் தலைமையும் தமிழ் மக்களுக்கான அதிகாரப் பகிர்வை வழங்குவதற்கு துணியவில்லை. தேர்தல் காலங்களில் சில வாக்குறுதிகளை வழங்கினாலும் கூட, பின்னர் ஒன்றில் அதனை நிராகரித்தனர். கடந்த ஆட்சிக் காலத்தில் அதிகாரப்பகிர்வு, புதியஅரசியல் யாப்பு தொடர்பில் மிகவும் ஆர்ப்பாட்டமாக பேசியிருந்தாலும் கூட, ஒரு கட்டத்துடன் அனைத்துமே நின்றுபோனது. ரணில் அதிகாரப்பகிர்விற்கு ஆதரவாக பேசியிருந்தாலும் அதற்கான பரவலான ஆதரவை பெறமுடியவில்லை. இவ்வாறானதொரு பின்னணியில்தான், அதிகாரப்பகிர்வு ஒருபோதும் சாத்தியமில்லை என்று முதல் முதலாக ஒரு ஜனாதிபதி மிகவும் திடமாக கூறுகின்றார். கோட்டபாயவின் முதலாவது இந்திய விஜயத்தின் போது நரேந்திரமோடி 13வது திருத்தச் சட்டம் தொடர்பில் வலியுறுத்தியிருந்தார். ஆனால் கோட்டபாயவோ அதிலும் சிலமாற்றங்கள் தேவைஎன்கின்றார். கோட்டபாயவை பொறுத்தவரையில் ஒருவிடயத்தில் தெளிவாக இருக்கின்றார். அதாவது, இந்தியாவோ அல்லது மேற்குலகமோ ஒருபோதும் தமிழர்களுக்கான அரசியல் தீர்விற்காக கடுமையான அழுத்தங்களை பிரயோகிக்கப் போவதில்லை. ஒப்பீட்டடிப்படையில் இந்தியா ஒன்று தான் அவ்வப்போது இது பற்றிபேசும் ஆனால் இந்தியாவும் தமிழர்களுக்கு சமஸ்டி அடிப்படையிலான அரசியல் தீர்வைவழங்குமாறு ஒரு போதுமே கூறாது. ஏனெனில் இந்தியாவை பொறுத்தவரையில், 13 என்பதைத் தாண்டி ஒருபோதும் அவர்கள் பேசப்போவதில்லை. இதனை சிங்கள தலைமைகள் நன்குபுரிந்து வைத்திருக்கின்றன. இதன் காரணமாகவே கோட்டபாய அதிகாரப் பகிர்வுவிடயத்தில் இந்தளவு உறுதியாகவும் வெளிப்படையாவும் இருக்கின்றார். கோட்டபாயபோடும் கணக்குவெற்றிபெறுமா? அபிவிருத்தியின் ஊடாக இந்தப் பிரச்சினைக்கு நிரந்தரமாக ஒரு முற்றுப்புள்ளியை வைக்கமுடியுமா? முடியாது என்று கூறிவிடமுடியாது. எப்போதுமே அரசியலில் ஒருதரப்பின் பலம் என்பது மற்றைய தரப்பின் பலவீனத்தில் தான் தங்கியிருக்கின்றது. அப்படிப் பார்த்தால், தமிழ் தலைமைகளின் பலவீனத்தால் கோட்டபாய போடும் கணக்கு அவருக்கு ஒருவேளை வெற்றியையும் கொடுக்கலாம். ஏனெனில் வடக்குகிழக்கைப் பொறுத்தவரையில் அபிவிருத்தி என்பது பாதிக்கப்பட்டமக்களை பொறுத்தவரையில் ஒரு எட்டாக் கனியாகவே இருக்கின்றது. குறிப்பாக யுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்நிலையில் எந்தவொரு முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை. இந்தநிலையில் அவர்களது வாழ்வில் கோட்டபாயவின் அபிவிருத்தித் திட்டம் வெளிச்சம் ஏற்றுமாக இருந்தால், அவர்கள் அதிகம் தமிழ்த் தேசிய அரசியலிருந்து விலகிச் செல்லவே நேரிடும். பாரிய அபிவிருத்தி திட்டங்கள் மக்களின் வாழ்நிலையை மட்டுமல்ல அவர்களது சிந்தனை முறைமையையும் முற்றிலும் மாற்றியமைக்கும் வல்லமை கொண்டது. அபிவிருத்தித் திட்டங்களால் மக்கள் நன்மையடையும் போது அதனை இழக்கும் வகையில் மக்கள் சிந்திக்கமாட்டார்கள். அவ்வாறான சூழலில் மக்களை அரசாங்கத்திற்கு எதிரான சிந்தனைக்குள் வைத்துக் கொள்ளவும் முடியாது. ஒரு அபிவிருத்தித் திட்டத்தால் மக்கள் நன்மையடை ந்து கொண்டிருக்கும்போது அதற்கு மாறாக பேசுபவர்கள் மீதே மக்கள் கோபம் கொள்வர். எனவே அபிவிருத்தியால் சிலவிடயங்களை மறக்கடிக்க முடியும் என்று கோட்டபாய எண்ணினால் அதனை குறைத்து எடைபோட முடியாது. ஏனெனில் மக்களின் வாழ் நிலையை மேம்படுத்துவதற்கான சுயாதீனமான செயற்பாடுகள் எவையும் தமிழ் தலைமைகளிடம் இல்லை. அவ்வாறு அபிவிருத்தியில் தமிழ் தலைமைகள் பங்குகொள்ள வேண்டுமாயின், அவர்கள் அரசாங்கத்தின் அங்கமாக மாறவேண்டும். அவ்வாறு மாறினால், அரசியல் ரீதியான பல விடயங்களை கைவிடவேண்டிவரும். கோட்டபாயவை நிச்சயமாக அரசியல் தீர்வு விடயத்தில் தமிழ் தலைமைகள் கையாளவே முடியாது. இந்த இடத்தில் தமிழ் தலைமைகளுக்கு முன்னால் இரண்டு தெரிவுகள்தான் உண்டு. கோட்டபாயவின் வெளிவிவகார அணுமுறை இந்திய–அமெரிக்க நலன்களோடு மோதும் வரையில் காத்திருக்கவேண்டும். அல்லது இலங்கைக்குள் அதிகாரப்பகிர்விற்காக மக்களை அணி திரட்டிபோராட வேண்டும். ஆனால் இந்த இரண்டிலும் கூட சிக்கல்கள் உண்டு. அதாவது, கோட்டபாய கடந்தகால படிப்பினைகளை கருத்தில்கொண்டு, இந்தியாவுடனும் மேற்குடனும் பகையற்ற உறவை ஏற்படுத்திக் கொண்டால் முதலாவது விடயத்தில் தமிழ் தலைமைகள் தோற்கநேரிடும். இரண்டாவதைப் பொறுத்தவரையில், அவ்வாறானதொரு போராட்டத்திற்கு மக்கள் தயாராக இருக்கப் போவதில்லை. இந்தப் பின்புலத்தில் எந்தக் கோணத்தில் பார்த்தாலும், தமிழ் தலைமைகளிடம் கோட்டபாயவை கையாளுவதற்கு எந்தவொரு துருப்புச் சீட்டும் இல்லை. ஒருவேளை கோட்டபாய கடந்தகாலங்களிலிருந்து பாடங்கள் எதனையும் கற்றுக்கொள்ளாமல், உலகை கையாளுவதில் தவறிழைப்பாராயின், இலங்கையின் மீதான அனைத்துலக நெருக்கடிகள் அதிரிக்கலாம். அந்த நெருக்கடி நிலையில் தமிழர்களை பலரும் திரும்பிப் பார்க்கலாம். ஆனால் இவைகள் எல்லாம் ஊகங்களே. ஆனால் கசப்பான உண்மை – தமிழ்த் தேசிய அரசியல் இப்போது ஊகங்களிலும், அனுமானங்களிலும் தான் ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கின்றது. -கரிகாலன்
  13. இலங்கையில் இப்போது அரசியல் கட்சிகளின் பசியும் ஊடகங்களின் பசியும் பெரிய வினைகளை உருவாக்குகின்றன. தமிழ் மக்கள் பெரும் ஒடுக்குமுறைகளையும் பெரும் பின்னடைவுகளையும் சந்தித்து வருகின்ற காலத்தில் தனிப்பட்ட நலன்கள் கருதிய இப் பசிகள் ‘பனையால் விழுந்தவனை மாடேறி மிதித்த’ கதையாய் ஈழத் தமிழ் இனத்தை வேட்டை ஆடுகின்றது. அறிவாலும் போராட வேண்டிய ஒரு இனமாக இருப்பதனால் இது குறித்து சிந்திக்கவும் உரையாடவும் இடித்துரைக்கவும் தலைப்பட்டுள்ளோம். நேற்றைய தினம் இலங்கை தமிழரசுக் கட்சியின் எழுபதாவது ஆண்டு நிறைவு விழா யாழ்ப்பாணத்தில் இடம்பெற்றது. இந்த நிகழ்வில் கலந்து கொண்டு பேசிய கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா. சம்பந்தனது பேச்சானது, ஒரு சில ஊடகங்களால் ‘வெட்டிக் கொத்தி’ தமது ஊடக அரசியல் தேவைகளுக்காக பயன்படுத்துவதை அவதானிக்க முடிகின்றது. அத்துடன் சிலர் அதனை தமது கட்சி நோக்கங்களுக்காகவும் திரிவுபடுத்தி பயன்படுத்துவதுகூட அபத்தத்தின் பாற்பட்டதே. தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் சில செயற்பாடுகளின்மீதும் இரா. சம்பந்தனது சில கருத்துக்களில் கூட விமர்சனங்கள் உள்ளன. தமிழ்க்குரல் கூட அதனை சுட்டிக்காட்டப் பின்நிற்கவில்லை. ஆனால் ஒன்றை வேறொன்றாக திரிப்பது மிகவும் தவறான செயற்பாடாகும். தகவல் தொடர்பாடல் மிகவும் உச்சம் கண்டிருக்கக்கூடிய காலகட்டத்தில்கூட இத்தகைய குறுக்கு வழிகளை பயன்படுத்த ஊடகங்கள் முனைவது மிகவும் பின்னுதாரணமானது. குறித்த உரையில் இரா. சம்பந்தன், பல்வேறு விடயங்களைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். இலங்கையில் ஆட்சி மாற்றம் ஒன்று ஏற்பட்ட பின்னரான சூழலில் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த உரையாக அதனை கருத்தில் கொள்ளவே வாய்ப்புக்கள் உள்ளன. இலங்கை ஜனாதிபதி அண்மையில் கருத்து கூறிய போது அதிகாரப் பகிர்வு சாத்தியமற்றது என்றும் அதனை பெரும்பான்மையின மக்கள் எதிர்ப்பதாகவும் கூறினார். அதற்கு பதில் அளிக்கும் விதமாக மாத்திரமின்றி, உலக நோக்கு நிலையில் இருந்து தமிழர்களின் பிரச்சினைகளுக்கு உலகம் முன்வைக்க முயன்ற தீர்வுகளை வலியுறுத்தும் விதமாகவுமே அப் பேச்சு அமைந்தது. இலங்கை அரசைப் பொறுத்தவரையிலும் இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையிலும் விடுதலைப் புலிகள் அழிக்கப்பட்டது நல்லதாக இருக்கலாம். ஆனால் தமிழர்களின் பிரச்சினை முடிவுக்கு கொண்டுவரப்படவில்லை என்பது தான் அவர் வலியுறுத்தும் விடயம். அத்துடன் விடுதலைப் புலிகளை அழித்துவிட்டு அரசியல் தீர்வை நடைமுறைப்படுத்த போகிறோம் என்று இந்தியாவுக்கு அன்றைக்கு மகிந்த ரதஜபக்ச வாக்குறுதி அளித்துவிட்டே போரை நடாத்தினார். இன்று போர் முடிக்கப்பட்டு பத்து வருடங்களைக் கடந்தும் தீர்வு முயற்சிகள் ஏதும் இடம்பெறவில்லை. அத்துடன் அண்மையில் இலங்கை வந்து புதிய ஜனாதிபதியை சந்தித்த இந்திய வெளியுறவுச் செயலாளர் கூறிய வார்த்தைகளையும் சம்பந்தன் நினைவுபடுத்தியுள்ளார். தமிழர்களுக்கு சமத்துவமான தீர்வை வழங்க வேண்டும் என்பதை இந்தியா வலியுறுத்தியதையும் இந்தியா சென்ற கோட்டாபய ராஜபக்சவுக்கு இந்தியப் பிரதமர் மோடி நேரில் வலியுறுத்திய விடயங்களையும் நினைவுபடுத்தியே அவ்வாறு சம்பந்தன் பேசியுள்ளார். அது மாத்திரமல்ல, எவரையும் தாம் பகைக்கவில்லை என்றும் ஆனாலும் தமிழ் மக்களின் உரிமைகளை விட்டுக் கொடுக்க மாட்டோம் என்றும் ஐ.நாவின் கோட்பாட்டின்படி உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமை தமிழர்களுக்கு உண்டு என்றும் அதனை வழங்க மறுத்தால் வெளியக சுயநிர்ணய உரிமையை கோரும் உரிமை தமிழ் மக்களுக்கு உண்டு என்றும் கூறியுள்ளார். விடுதலைப் புலிகளற்ற இன்றைய சூழ்நிலையில் சர்வதேச நாடுகளுக்கு இலங்கை அரசு அன்று அளித்த வாக்குறுதிகளையாவது இன்று நிறைவேற்ற வேண்டும். அதனை வலியுறுத்துவதே சம்பந்தனது பேச்சின் சாரம். இதனை திசை திருப்புகின்ற செயற்பாடுகளில் சில இணையங்கள் மாத்திரமல்ல, சர்வதேச புகழ்பெற்ற பாரம்பரிய ஊடங்கள் கூட ஈடுபட்டிருப்பது ஈழ மக்களையும் அவர்களின் போராட்டத்தையும்தான் பாதிக்கும். உண்மையில் ‘முன்பின்னாக வெட்டி’ ஊடக பரபரப்பிற்காக உருவாக்கப்படும் இந்தச் செய்திகள், விடுதலைப் புலிகளுக்கும் அவர்களின் கனவுகளுக்கும் அவர்கள் சார்ந்த மக்களுக்கும் எதிரானதாகவே அமையும் என்பதை நினைவிற் கொள்ளுங்கள். 2009இற்குப் பின்னரான இந்த கால கட்டத்தில் தமிழ் சூழல் இத்தகைய செயற்பாடுகளால்தான் துண்டுது ண்டுகளாக சிதைக்கப்பட்டு வருகின்றன என்பதனை மறவாதீர்கள். விமர்சனங்களுக்கு அப்பால் தமிழ் சூழலில் ஒரு இனமாக பேசுகின்ற ஆளுமையை கொண்டிருப்பவர் இரா. சம்பந்தன் மாத்திரமே. அவரை விடுத்தால் ஏனைய தலைவர்கள் பலரும் செய்தி சொல்லும் தலைவர்களாகவும் தமது பதவிகளை தக்க வைக்கவும் தம்மை அடுத்த இடங்களுக்கு நகர்த்தும் பதவிநிலை அரசியல்வாதிகளாகவுமே உள்ளனர். தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பிற்குள்ளேயே இவ்வாறு கட்சி நோக்கம் கருதிய திரிவுபடுத்தல்களும் திசை திருப்பல்களும் இடம்பெறுவதாகவே சொல்லப்படுகின்றது. எப்படி இருப்பினும் ஈழப் போராட்டம் ஆரம்பித்த காலத்தில் இருந்தே தனிப்பட்ட நலன்கள் சார்ந்த பிளவுகளால்தான் போராட்டம் பெரும் பின்னடைவை சந்தித்தது. ஆனாலும் அதனைக் கடந்து எமக்கொரு அடையாளம் இருந்தது. தற்போதைய சூழலிலும் இவ்வாறு இனத்தை சிதைக்கும் வேலைகள் பல நோக்குநிலைகளில் இருந்து பலரால் செய்யப்படுகின்றன. அதனை ஊடகங்களும் செய்வது அநாகரிகமானது. ஊடங்கள் கொண்டிருக்க வேண்டிய கருத்து சுதந்திர மற்றும் ஜனநாயக விழுமியப் பண்புகளுக்கு எதிரான செயல்களாகும். எனவே, கட்சிகள், தலைவர்கள்மீதான விமர்சனங்களை மக்களின் குரலின் அடிப்படையில் முன்வைப்போம். முக்கியத்துவமாக தருணங்களின் ஒரு இனத்தின் அரசியல் செயற்பாடுகளை பலவீனப்படுத்தாத வகையில் ஒரு இனத்திற்கு பின்னடைவை ஏற்படுத்தாத வகையில் தமது செய்தி உருவாக்காகங்களையும் அறிக்கையிடல்களையும் செய்வோம். குறிப்பாக அரசியல்வாதிகளின் பிடியிலிருந்து ஊடகங்கள் தம்மை விலக்கிக்கொண்டால், கட்சி மற்றும் ஊடக வியாபாரப் பசிகளை தவிர்த்து ஊடக விழுமியங்களின் அடிப்படையில் இயங்க முடியும். – தமிழ்க்குரல் ஆசிரியர் பீடம் (19.12.2019) http://thamilkural.net/?p=15434
  14. தற்போது இடம்பெற்று வருகின்ற மணலகழ்வினால் யாழ் குடா பகுதியில் அதிகளவில் காணப்படுகின்ற கடல்நீரேரிகள் தாழிறங்கி கடல் நீர் உட்புகுவதன் மூலமாக யாழ் குடா பகுதி நாட்டின் பிரதான பகுதியுடன் துண்டிக்கப்படும் நிலை காணப்படுவதாக வட மாகாண முன்னாள் அமைச்சர் ஐங்கரநேசன் அவர்கள் தமிழ்க் குரலின் அறிவாயுதம் நிகழ்ச்சிக்கு வழங்கிய நேர்காணலில் தெரிவித்துள்ளார். இது தொடர்பில் அவர் மேலும் கருத்து தெரிவிக்கையில்; மணலகழ்வு புவிச்சரிதவியல் அளவைகள், சுரங்கங்கள் பணிகத்தினூடாக இடம்பெற்று வருகிறது, மணலகழ்வின் போது மணல் அகழ்வதற்கான அனுமதிப்பத்திரம், வழித்தட அனுமதி ஆகிய இரண்டும் அவசியமாகும். இவ்வாறான கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டிருந்த நிலையயிலேயே சட்டவிரோத மணல் அகழ்வு அதிகரித்து காணப்பட்டது. இந்நிலையில் புதிய அரசாங்கம் மணல் அகழ்விற்கான வழித்தட அனுமதியை நீக்கியமையின் காரணமாக எதிர்பார்த்தளவை விட பகிரங்கமாக மணல் அகழ்வு அதிகரித்துள்ளதாக தெரிவித்தார். மணலகழ்வினால் தென்னிலங்கை நிலத்தடி நீரிற்கு பிரச்சினையில்லை. ஆயினும் யாழ் குடா நாட்டு பகுதியில் கடல் நீரேரிகள் அதிகமுள்ள பிரதேசமாகும். இப்பகுதிகளில் மணலகழ்வு இடம்பெறுகின்ற வேளையில் கடல்நீரேரி தாழிறங்கி கடல் நீர் உட்புகுகின்ற வேளையில் யாழ் குடா பகுதி பிரதான நிலப்பரப்பிலிருந்து துண்டிக்கப்படக்கூடிய நிலை காணப்படுவதாக இதன் போது எச்சரிக்கை விடுத்தார். தமிழ்த் தேசியப் பசுமை இயக்கத்தின் தலைவர் பொ.ஐங்கரநேசன் அவர்கள் தமிழ்க் குரலுக்கு வழங்கிய முழுமையான நேர்காணல்: http://thamilkural.net/?p=14987