கலையழகன்

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content Count

    431
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

கலையழகன் last won the day on December 14 2010

கலையழகன் had the most liked content!

Community Reputation

25 Neutral

About கலையழகன்

  • Rank
    உறுப்பினர்

Profile Information

  • Gender
    Male

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. ஐந்து கட்சிகளின் இணக்கப்பாடு, 13 அம்ச கோரிக்கைகள், பிரதான வேட்பாளர்களோடு பேச்சுவார்த்தை, எழுத்து மூல உடன்பாடு – இப்படியெல்லாம் இரண்டு வாரங்களுக்கும் மேலாக யாழ்ப்பாணம் கோலகாலமாக இருந்தது. யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் சாதித்துவிட்டனர் என்றும் சிலர் பேசிக்கொண்டனர். இதில் அரசியல் ஆய்வாளர்கள், புத்திஜீவிகள் என்போரும் ஈடுபட்டிருந்தனர். ஆனால் இன்று அனைத்துமே கண்துடைப்பாகவும் ஏமாற்று நாடகமாகவும் முடிவுற்றிருக்கிறது. இதில் ஈடுபட்ட பல்கலைக்கழக மாணவர்கள், புத்திஜீவிகள் அனைவரது முகத்திலும் இலங்கை தமிரசு கட்சி காறிஉமிழ்ந்திருக்கிறது. 2009இற்கு பின்னரான மிதவாத அரசியலில் இது முன்னர் எப்போதுமில்லாதவாறு ஒரு சிறந்த ஏமாற்று நாடகத்தை தமிழரசு கட்சியும் அதன் கூட்டாளிகளும் அரங்கேற்றிருக்கின்றனர். தமிழ் மக்கள் மாங்காய் மடையர்கள் என்று சொல்வார்களே அப்படியொரு மடையர்களாக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். இத்தனை நடந்த பின்னரும் கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மிகவும் கம்பீரமாக அறிக்கைகளைவிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றார். மாவை சேனாதி வழமைபோல் என்ன பேசுவதென்றே தெரியாமல் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றார். 2009இற்கு பின்னர் தங்களை தமிழ் தலைமைகளாக இனம்காட்டிக் கொண்டவர்கள் எந்தளவிற்கு பலவீனமாக இருக்கின்றனர், எந்தளவிற்கு கையறுநிலையில் இருக்கின்றனர் என்பதற்கு இது ஒரு சிறந்த எடுத்துகாட்டாகும். ஜனாதிபதி தேர்தலின் போது தாங்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மக்களுக்கு ஒரு தெளிவான வழிகாட்டலைக் கூட இவர்களால் வழங்க முடியாமல் இருக்கின்றது. தபால் மூல வாக்கெடுப்பிற்கு முதல்நாள்தான் அடுத்த நாள் வாக்களிக்கப்போகும் மக்களுக்கு என்ன கூறுவதென்று ஆராய்கின்றனர். இது எந்தளவிற்கு பரிகசிப்புக்குரிய ஒன்று. அவ்வாறு கூடிய கட்சிகள் எதனைக் கூறின? மக்களை முடிவெடுக்குமாறு கூறின. அவ்வாறு கூறிய கூட்டமைப்பே தபால் மூல வாக்கெடுப்பிற்கு பின்னர் சஜித் பிரேமதாசவை ஆதரிக்கப் போவதாக கூறுகின்றது. தபால் மூல வாக்கெடுப்பிற்கு முன்னர் ஒரு முடிவு, தபால் மூல வாக்கெடுப்பிற்கு பின்னர் ஒரு முடிவு. இவர்கள்தான் தமிழ் மக்களுக்கு வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்கள் இணைந்த தமிழர் தாயகத்தில் சமஸ்டி ஆட்சியை நிறுவப்போகின்றனர். இது எந்தளவுக்கு வேடிக்கையான ஒன்று. ஜந்து கட்சிகளை ஒன்றிணைக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்ட யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர்களுக்கு ஆரம்பத்திலிருந்தே தாங்கள் என்ன செய்கின்றோம் என்பதில் தெளிவு இருந்திருக்கவில்லை. யாரோ கூறிய விடயங்களை உள்வாங்கிக்கொண்டு, அவர்கள் இழுத் இழுப்பிற்கு பின்னால் திரிந்தனர். கூட்டமைப்பு குறிப்பாக தமிழரசு கட்சி காலத்தை இழுத்தடித்துக் கொண்டிருக்கின்றது என்பதைக் கூட விளங்கிக்கொள்ள முடியாதளவிற்கு அவர்கள் வெறும் சிறுவர்களாகவே இருந்தனர். இன்று, எந்த விடயத்திற்காக தமிழ் கட்சிகள் ஒன்றுபட்டதாக கூறப்பட்டதோ இன்று அந்த விடயத்தை அடிப்படையாக் கொண்டே அந்தக் கட்சிகள் முரண்பட்டு, மோதிக் கொண்டிருக்கின்றன. அனைவருமே ஜனாதிபதி தேர்தலில் தொடர்பில் மக்கள் மத்தியில் குழப்பமான நிலைமையையே ஏற்படுத்தியிருக்கின்றனர். இதனை தடுப்பதற்கோ அல்லது தங்களின் காத்திரமான எதிர்வினையைக் மாணவர் ஒன்றியத்தினால் பதிவுசெய்ய முடியவில்லை. உண்மையில் இலங்கை தமிரசு கட்சி முக்கியமாக சுமந்திரன் ஏற்கனவே முடிவை எடுத்துவிட்டே, இந்த சந்திப்பில் கலந்துகொண்டிருந்தார். அதே போன்று கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலமும் ஏற்கனவே ஒரு முடிவை எடுத்துவிட்டே சந்திப்பில் கலந்துகொண்டிருந்தார். உண்மையில் எந்தவொரு நிலைப்பாடும் இல்லாமல் இதில் பங்குகொண்டிருந்தவர்கள் விக்கினேஸ்வரனும் சுரேஸ்பிரேமச்சந்திரனும்தான். விக்கினேஸ்வரன் உண்மையாகவே இந்த முயற்சியை நம்பியிருந்தார். பிரதான வேட்பாளர்களோடு பேசலாம் அதன் போது தமிழர் நிலைப்பாடுகளை எடுத்துரைக்கலாம் என்பதில் மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தார். ஆனால் ஒரு கட்டத்தில்தான் விக்கினேஸ்வரனுக்கு விளங்கியது எதுவுமே நடக்கப்போவதில்லை. சம்பந்தன் – சுமந்திரனின் சஜித்தை ஆதரிக்கும் நிகழ்நிரநிரலை நோக்கியே விடயங்கள் நகர்கின்றன. எனவே முதலில் அதிலிருந்து தான் வெளியேற வேண்டுமென்று அவர் முடிவெடுத்தார். அதனடிப்படையில் எந்தவொரு சிங்கள வேட்பாளர்களுக்கும் ஆதரவளிக்க முடியாது என்றவாறு ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டார். பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் நடத்திய ஊடக சந்திப்பில் விக்கினேஸ்வரனை அவர்கள் விமர்சித்திருக்கின்றனர். அவர் அவசரப்பட்டுவிட்டதாக குறிப்பிட்டிருக்கின்றனர். விக்கினேஸ்வரன் அவசரப்படாமல் பொறுமையாக இருந்திருந்தால் மாணவர்களால் தமிழரசு கட்சியின் முடிவை தடுத்துநிறுத்திருக்க முடியுமா? அந்த ஆற்றல் மாணவர்களிடம் இருந்ததா? உண்மையில் கட்சிகளை கட்டுப்படுத்தும் எந்தவொரு கடிவாளமும் எவரிடமும் இருந்திருக்கவில்லை. இதன் காரணமாகவே ஒவ்வொரு கட்சிகளும் தங்கள் வழியில் சென்றன. தமிழரசு கட்சியை பொறுத்தவரையில் சஜித் பிரேமதாசவை ஆதிரிப்பது என்பதில் அவர்கள் ஏற்கனவே தெளிவான முடிவை எடுத்திருந்தனர். ஆனால் அதனை ஒரு சரியான தருணம் பார்த்து வெளியிடும் ஆலோசனையில் இருந்த போதுதான் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் இவ்வாறானதொரு அழைப்பை விடுத்தனர். நாங்கள் தமிழ் மக்கள் சார்ந்த கோரிக்கைகள் எதற்கும் எதிரானவர்கள் அல்லர் என்பதை காண்பிக்கும் நோக்கில்தான் தமிழரசு கட்சி இதில் பங்குகொண்டிருந்தது. இதன் காரணமாகவே கஜேந்திரகுமார் தேசம், இறைமை, இனப்படுகொலை தொடர்பில் கூறியபோது சுமந்திரன் அவை எவற்றுடனும் முரண்படவில்லை. எல்லாவற்றையுமே ஏற்றுக்கொண்டார். ஆனால் தானும் சேர்ந்து எழுதிய இடைக்கால அறிக்கையை நிராகரிக்க வேண்டும் என்று கூறியபோதுதான் சுமந்திரன் முரண்பட்டார். சுமந்திரன் வெளியேற முற்பட்டார். இடைக்கால அறிக்கையை நிராகாக்காவிட்டால் நான் வெளியேறுவேன் என்று கஜனும், அதனை நிராகரிக்கும் கோரிக்கையை உள்வாங்கினால் நாங்கள் வெளியேற நேரிடும் என்று சுமந்திரனும் மல்லுக்கட்டிக்கொண்டிருந்த போது, கஜனது வெளியேற்றத்தையே மாணவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டனர். கஜனை வெளியேற்றி சுமந்திரனை பாதுகாத்தனர். உண்மையில் கஜன் வெளியேறிய போதே இந்த முயற்சியை மாணவர்கள் கைவிட்டிருக்க வேண்டும். ஆறுகட்சிகளையும் ஓரணியில் கொண்டுவர முடியாத போதே இந்த முயற்சி தோல்வியடைந்துவிட்டது. இடைக்கால அறிக்கையை கைவிடுவதில் முரண்பாடு கொண்டிருப்பவர்கள் அதற்கு முற்றிலும் எதிரான கருத்துக்களான தேசம், இறைமை, இனப்படுகொலை போன்ற விடயங்களில் எப்படி உறுதியாக இருப்பார்கள் என்பது தொடர்பில் மாணவர்கள் சிந்தித்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவர்கள் சிந்திக்கவில்லை. இறுதியில் அனைத்து முயற்சிகளும் அதன் விளைவாக வெளிவந்த 13 அம்ச கோரிக்கைகளும் பரிகசிப்புக்குரியவையாகியிருக்கின்றன. இதிலிருந்து ஒரு விடயம் தெளிவாகியிருக்கின்றது. இன்று தமிழ் தலைமைகள் என்று கூறிக்கொண்டிருக்கும் எவருமே தமிழ் மக்களுக்கு வழிகாட்டக் கூடியவர்கள் அல்ல. அதே போன்று அந்தக் கடசிகள் மீது அழுத்தங்களை பிரயோகிகக் கூடியவர்கள் என்று தங்களுக்கு தாங்களே ஒளிவட்டங்களை கீறிக்கொண்டிருக்கும் சிவில் சமூகம், புத்திஜீவிகள் சமூகம் எவையுமே கட்சிகள் மீது அழுத்தங்களை பிரயோகிக்கும் திறனோடு இல்லை. அனைவருமே கையறுநிலையில்தான் இருக்கின்றனர். சஜித்பிரேமதாசவை ஆதரிக்கும் முடிவை எடுத்திருப்பவர்களிடம் அதற்கான தெளிவான பதிலில்லை. மக்களை முடிவெடுக்குமாறு கூறியிருப்பவர்களிடம் மக்களுக்கு கூறுவதற்கு தெளிவாக நிலைப்பாடில்லை. மொத்தத்தில் இப்போது மக்களை எவரும் வழிநடத்தவில்லை மாறாக மக்களுக்கு பின்னால் இழுபடுவதையே செய்கின்றனர். மக்களை வழிநடத்துபவர்கள் தலைவர்களா அல்லது மக்களுக்கு பின்னால் இழுபட்டுச் செல்பவர்கள் தலைவர்களா? இதில் அரசியல் ஆய்வாளர்கள், புத்திஜீவிகள் என்போரும் ஈடுபட்டிருந்தனர். ஆனால் இன்று அனைத்துமே கண்துடைப்பாகவும் ஏமாற்று நாடகமாகவும் முடிவுற்றிருக்கிறது. இதில் ஈடுபட்ட பல்கலைக்கழக மாணவர்கள், புத்திஜீவிகள் அனைவரது முகத்திலும் இலங்கை தமிரசு கட்சி காறிஉமிழ்ந்திருக்கிறது. 2009இற்கு பின்னரான மிதவாத அரசியலில் இது முன்னர் எப்போதுமில்லாதவாறு ஒரு சிறந்த ஏமாற்று நாடகத்தை தமிழரசு கட்சியும் அதன் கூட்டாளிகளும் அரங்கேற்றிருக்கின்றனர். தமிழ் மக்கள் மாங்காய் மடையர்கள் என்று சொல்வார்களே அப்படியொரு மடையர்களாக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். இத்தனை நடந்த பின்னரும் கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மிகவும் கம்பீரமாக அறிக்கைகளைவிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றார். மாவை சேனாதி வழமைபோல் என்ன பேசுவதென்றே தெரியாமல் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றார். 2009இற்கு பின்னர் தங்களை தமிழ் தலைமைகளாக இனம்காட்டிக் கொண்டவர்கள் எந்தளவிற்கு பலவீனமாக இருக்கின்றனர், எந்தளவிற்கு கையறுநிலையில் இருக்கின்றனர் என்பதற்கு இது ஒரு சிறந்த எடுத்துகாட்டாகும். ஜனாதிபதி தேர்தலின் போது தாங்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மக்களுக்கு ஒரு தெளிவான வழிகாட்டலைக் கூட இவர்களால் வழங்க முடியாமல் இருக்கின்றது. தபால் மூல வாக்கெடுப்பிற்கு முதல்நாள்தான் அடுத்த நாள் வாக்களிக்கப்போகும் மக்களுக்கு என்ன கூறுவதென்று ஆராய்கின்றனர். இது எந்தளவிற்கு பரிகசிப்புக்குரிய ஒன்று. அவ்வாறு கூடிய கட்சிகள் எதனைக் கூறின? மக்களை முடிவெடுக்குமாறு கூறின. அவ்வாறு கூறிய கூட்டமைப்பே தபால் மூல வாக்கெடுப்பிற்கு பின்னர் சஜித் பிரேமதாசவை ஆதரிக்கப் போவதாக கூறுகின்றது. தபால் மூல வாக்கெடுப்பிற்கு முன்னர் ஒரு முடிவு, தபால் மூல வாக்கெடுப்பிற்கு பின்னர் ஒரு முடிவு. இவர்கள்தான் தமிழ் மக்களுக்கு வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்கள் இணைந்த தமிழர் தாயகத்தில் சமஸ்டி ஆட்சியை நிறுவப்போகின்றனர். இது எந்தளவுக்கு வேடிக்கையான ஒன்று. ஜந்து கட்சிகளை ஒன்றிணைக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்ட யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர்களுக்கு ஆரம்பத்திலிருந்தே தாங்கள் என்ன செய்கின்றோம் என்பதில் தெளிவு இருந்திருக்கவில்லை. யாரோ கூறிய விடயங்களை உள்வாங்கிக்கொண்டு, அவர்கள் இழுத் இழுப்பிற்கு பின்னால் திரிந்தனர். கூட்டமைப்பு குறிப்பாக தமிழரசு கட்சி காலத்தை இழுத்தடித்துக் கொண்டிருக்கின்றது என்பதைக் கூட விளங்கிக்கொள்ள முடியாதளவிற்கு அவர்கள் வெறும் சிறுவர்களாகவே இருந்தனர். இன்று, எந்த விடயத்திற்காக தமிழ் கட்சிகள் ஒன்றுபட்டதாக கூறப்பட்டதோ இன்று அந்த விடயத்தை அடிப்படையாக் கொண்டே அந்தக் கட்சிகள் முரண்பட்டு, மோதிக் கொண்டிருக்கின்றன. அனைவருமே ஜனாதிபதி தேர்தலில் தொடர்பில் மக்கள் மத்தியில் குழப்பமான நிலைமையையே ஏற்படுத்தியிருக்கின்றனர். இதனை தடுப்பதற்கோ அல்லது தங்களின் காத்திரமான எதிர்வினையைக் மாணவர் ஒன்றியத்தினால் பதிவுசெய்ய முடியவில்லை. உண்மையில் இலங்கை தமிரசு கட்சி முக்கியமாக சுமந்திரன் ஏற்கனவே முடிவை எடுத்துவிட்டே, இந்த சந்திப்பில் கலந்துகொண்டிருந்தார். அதே போன்று கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலமும் ஏற்கனவே ஒரு முடிவை எடுத்துவிட்டே சந்திப்பில் கலந்துகொண்டிருந்தார். உண்மையில் எந்தவொரு நிலைப்பாடும் இல்லாமல் இதில் பங்குகொண்டிருந்தவர்கள் விக்கினேஸ்வரனும் சுரேஸ்பிரேமச்சந்திரனும்தான். விக்கினேஸ்வரன் உண்மையாகவே இந்த முயற்சியை நம்பியிருந்தார். பிரதான வேட்பாளர்களோடு பேசலாம் அதன் போது தமிழர் நிலைப்பாடுகளை எடுத்துரைக்கலாம் என்பதில் மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தார். ஆனால் ஒரு கட்டத்தில்தான் விக்கினேஸ்வரனுக்கு விளங்கியது எதுவுமே நடக்கப்போவதில்லை. சம்பந்தன் – சுமந்திரனின் சஜித்தை ஆதரிக்கும் நிகழ்நிரநிரலை நோக்கியே விடயங்கள் நகர்கின்றன. எனவே முதலில் அதிலிருந்து தான் வெளியேற வேண்டுமென்று அவர் முடிவெடுத்தார். அதனடிப்படையில் எந்தவொரு சிங்கள வேட்பாளர்களுக்கும் ஆதரவளிக்க முடியாது என்றவாறு ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டார். பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் நடத்திய ஊடக சந்திப்பில் விக்கினேஸ்வரனை அவர்கள் விமர்சித்திருக்கின்றனர். அவர் அவசரப்பட்டுவிட்டதாக குறிப்பிட்டிருக்கின்றனர். விக்கினேஸ்வரன் அவசரப்படாமல் பொறுமையாக இருந்திருந்தால் மாணவர்களால் தமிழரசு கட்சியின் முடிவை தடுத்துநிறுத்திருக்க முடியுமா? அந்த ஆற்றல் மாணவர்களிடம் இருந்ததா? உண்மையில் கட்சிகளை கட்டுப்படுத்தும் எந்தவொரு கடிவாளமும் எவரிடமும் இருந்திருக்கவில்லை. இதன் காரணமாகவே ஒவ்வொரு கட்சிகளும் தங்கள் வழியில் சென்றன. தமிழரசு கட்சியை பொறுத்தவரையில் சஜித் பிரேமதாசவை ஆதிரிப்பது என்பதில் அவர்கள் ஏற்கனவே தெளிவான முடிவை எடுத்திருந்தனர். ஆனால் அதனை ஒரு சரியான தருணம் பார்த்து வெளியிடும் ஆலோசனையில் இருந்த போதுதான் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் இவ்வாறானதொரு அழைப்பை விடுத்தனர். நாங்கள் தமிழ் மக்கள் சார்ந்த கோரிக்கைகள் எதற்கும் எதிரானவர்கள் அல்லர் என்பதை காண்பிக்கும் நோக்கில்தான் தமிழரசு கட்சி இதில் பங்குகொண்டிருந்தது. இதன் காரணமாகவே கஜேந்திரகுமார் தேசம், இறைமை, இனப்படுகொலை தொடர்பில் கூறியபோது சுமந்திரன் அவை எவற்றுடனும் முரண்படவில்லை. எல்லாவற்றையுமே ஏற்றுக்கொண்டார். ஆனால் தானும் சேர்ந்து எழுதிய இடைக்கால அறிக்கையை நிராகரிக்க வேண்டும் என்று கூறியபோதுதான் சுமந்திரன் முரண்பட்டார். சுமந்திரன் வெளியேற முற்பட்டார். இடைக்கால அறிக்கையை நிராகாக்காவிட்டால் நான் வெளியேறுவேன் என்று கஜனும், அதனை நிராகரிக்கும் கோரிக்கையை உள்வாங்கினால் நாங்கள் வெளியேற நேரிடும் என்று சுமந்திரனும் மல்லுக்கட்டிக்கொண்டிருந்த போது, கஜனது வெளியேற்றத்தையே மாணவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டனர். கஜனை வெளியேற்றி சுமந்திரனை பாதுகாத்தனர். உண்மையில் கஜன் வெளியேறிய போதே இந்த முயற்சியை மாணவர்கள் கைவிட்டிருக்க வேண்டும். ஆறுகட்சிகளையும் ஓரணியில் கொண்டுவர முடியாத போதே இந்த முயற்சி தோல்வியடைந்துவிட்டது. இடைக்கால அறிக்கையை கைவிடுவதில் முரண்பாடு கொண்டிருப்பவர்கள் அதற்கு முற்றிலும் எதிரான கருத்துக்களான தேசம், இறைமை, இனப்படுகொலை போன்ற விடயங்களில் எப்படி உறுதியாக இருப்பார்கள் என்பது தொடர்பில் மாணவர்கள் சிந்தித்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவர்கள் சிந்திக்கவில்லை. இறுதியில் அனைத்து முயற்சிகளும் அதன் விளைவாக வெளிவந்த 13 அம்ச கோரிக்கைகளும் பரிகசிப்புக்குரியவையாகியிருக்கின்றன. இதிலிருந்து ஒரு விடயம் தெளிவாகியிருக்கின்றது. இன்று தமிழ் தலைமைகள் என்று கூறிக்கொண்டிருக்கும் எவருமே தமிழ் மக்களுக்கு வழிகாட்டக் கூடியவர்கள் அல்ல. அதே போன்று அந்தக் கடசிகள் மீது அழுத்தங்களை பிரயோகிகக் கூடியவர்கள் என்று தங்களுக்கு தாங்களே ஒளிவட்டங்களை கீறிக்கொண்டிருக்கும் சிவில் சமூகம், புத்திஜீவிகள் சமூகம் எவையுமே கட்சிகள் மீது அழுத்தங்களை பிரயோகிக்கும் திறனோடு இல்லை. அனைவருமே கையறுநிலையில்தான் இருக்கின்றனர். சஜித்பிரேமதாசவை ஆதரிக்கும் முடிவை எடுத்திருப்பவர்களிடம் அதற்கான தெளிவான பதிலில்லை. மக்களை முடிவெடுக்குமாறு கூறியிருப்பவர்களிடம் மக்களுக்கு கூறுவதற்கு தெளிவாக நிலைப்பாடில்லை. மொத்தத்தில் இப்போது மக்களை எவரும் வழிநடத்தவில்லை மாறாக மக்களுக்கு பின்னால் இழுபடுவதையே செய்கின்றனர். மக்களை வழிநடத்துபவர்கள் தலைவர்களா அல்லது மக்களுக்கு பின்னால் இழுபட்டுச் செல்பவர்கள் தலைவர்களா? -தமிழ்க் குரலுக்காக கரிகாலன் http://thamilkural.net/?p=8974
  2. அண்மையில் யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர்களின் ஏற்பாட்டில் ஐந்து பிரதான தமிழ்த் தேசிய கட்சிகளும் ஒரு உடன்பாட்டிற்கு வந்திருந்தன. மக்கள் மத்தியிலும் இது ஓரளவு வரவேற்பை பெற்றிருந்தது. இதனடிப்படையில் ஐந்து பிரதான கட்சிகளும் 13 அம்சக் கோரிக்கையில் உடன்பட்டிருந்தன. பிரதான சிங்கள வேட்பாளர்களை சந்தித்த பின்னர் இறுதி முடிவெடுப்பதாகவும் உடன்பாடு காணப்பட்டிருந்தது. ஆனால் பிரதான சிங்கள வேட்பாளர்கள் அனைவருமே மேற்படி ஐந்து கட்சிகளின் ஒருமித்த கோரிக்கைகளை நிராகரித்துவிட்டனர். அதற்கும் மேலாக ஆகக் குறைந்தது தமிழ் கட்சிகளை சந்திப்பதற்கான நேரத்தைக் கூட அவர்கள் வழங்கவில்லை. சிங்கள வேட்பாளர்கள் இதனை நிராகரிப்பார்கள் என்பது ஏற்கனவே தெரிந்த ஒரு விடயம்தான். ஆனால் இவ்வாறானதொரு உடன்பாட்டிற்கு இணக்கம்தெரிவித்து, ஆவணத்தில் கையெழுத்திட்ட கட்சிகளில் எத்தனை கட்சிகள் இப்போதும் அந்த உடன்பாட்டிற்கு விசுவாசமாக இருக்கின்றன என்பதிலும் இப்போது சந்தேகங்கள் எழுகின்றன. இந்தச் சந்கேதத்தை உறுதி செய்யும் வகையில் ஜந்து கட்சிகளுக்கிடையில் பிறிதொரு சந்திப்பு இந்த வாரம் இடம்பெற்றிருந்தது. இதன் போது இலங்கை தமிழரசு கட்சி சஜித்பிரேமதாசவை ஆதரிப்பதற்கான உடன்பாட்டை ஏற்கனவே இரகசியமாக மேற்கொண்டுவிட்டது என்னும் உண்மை வெளியாகியிருக்கின்றது. கூட்டமைப்பின் ஏனைய கட்சிகளான புளொட் மற்றும் டெலோவினதும் நிலைப்பாடும் அதுவாகவே இருக்கிறது. அவ்வாறாயின் 13அம்ச கோரிக்கையின் பெறுமதி என்ன? மக்களுக்கு கொடுத்த வாக்குறுதியின் பெறுமதி என்ன? சம்பந்தனை பொறுத்தவரையில் தன்னைச் சுற்றியிருக்கும் அனைவரையும் இயலாவாளிகளாக கருதும் ஒருவர். இறுதி நேரத்தில் தான் ஒரு முடிவை அறிவித்தால் அதனை எதிர்த்து செயற்படும் நிலையில் எவருமே இல்லையென்பதையும் அவர் தெளிவாகவே புரிந்துவைத்திருக்கின்றார். 2010 ஜனாதிபதி தேர்தலின் போது சரத்பொன்சேகாவை ஆதரிக்கும் முடிவையும் பின்னர், 2015 தேர்தலில் மைத்திரிபால சிறிசேனவை ஆதரிக்கும் முடிவையும் சம்பந்தன் அவ்வாறுதான் எடுத்திருந்தார். சரத்பொன்சேகாவை ஆதரிக்கும் முடிவை அறிவித்தபோது அவருக்கும் தங்களுக்குமிடையில் ஒரு உடன்பாடு இருப்பதாகவும் அதனை தனது வங்கி லாக்கரில் வைத்திருப்பதாகவும் குறிப்பிட்டார். ஆனால் அதனை இன்றுவரை எவருமே கண்டதில்லை எனெனில் அவ்வாறான எந்தவொரு ஒப்பந்தமும் இல்லை. பின்னர் மைத்திரிபாலவை ஆதரிக்கும் போது ஒப்பந்தம் செய்தால் அது மகிந்தவிற்கு சாதகமாகிவிடும் என்று கூறி தனது முடிவை நியாயப்படுத்தினார். சம்பந்தன் இவ்வாறு ஒவ்வொரு முடிவுகளையும் தன்னிச்சையாக எடுத்தபோது, பங்காளிக் கட்சிகளின் தலைவர்கள் அனைவரும் கோயில்மாடுகள் போல் தலையை ஆட்டிக்கொண்டிருந்தனர். இப்போதும் நிலைமைகளில் ஒரு மாற்றமும் ஏற்படவில்லை. இதன் காரணமாகவே தன்னைச் சுற்றி இடம்பெறும் விடயங்களை பொருட்படுத்தாமல் எப்போதும் தன்னிஸ்டப்படியே தீர்மானங்களை எடுத்துவருகின்றார். யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர்களின் ஏற்பாட்டில் இடம்பெற்ற ஜந்து கட்சிகளின் இணக்கப்பாட்டை சம்பந்தன் ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கப்போவதில்லை. அவர் ஏற்கனவே திட்டமிட்டவாறு சஜித்பிரேமதாசவை ஆதரித்து தனது அறிக்கையை வெளியிடுவார். அப்போது அனைவருமே அதற்கு தலையாட்டுவர். இதுதான் நடக்கப்போகின்றது. உண்மையில், மக்களின் அரசியல் தலைமைகளோடு பேசுவதற்குக் கூட நேரம் ஒதுக்க விரும்பாத சிங்கள வோட்பாளர் ஒருவரை ஆதரிக்குமாறு கூட்டமைப்பு கூறுமானால், அதனையும்விட ஒரு அரசியல் வங்குரோத்துநிலை இருக்க முடியாது. 13அம்ச கோரிக்கைகள் காற்றில் பறக்கப்போவது உறுதியாகிவிட்ட ஒன்று. மக்களுக்கு கொடுக்கும் வாக்குறுதிகளை காற்றில் பறக்கவிடும் போக்கென்பது தமிழ்த் தேசியவாத தேர்தல் அரசியலுக்கு ஒன்றும் புதிதல்ல. அது கூட்டமைப்பு ஒவ்வொரு தேர்தலின் பின்னரும் செய்துவரும் ஒன்றுதான். ஆனால் இப்போது இந்த கூட்டமைப்பு பொறியில் விக்கினேஸ்வரனும் சிக்கிக்கொண்டார். ஆனாலும் அவர் இப்போதே நிலைமைகளின் சிக்கல்தன்மையை விளங்கிக்கொண்டதாகவே தெரிகிறது. அவர் விரைவில் இந்தப் பொறியிலிருந்து வெளியில் வருவார் என்றும் நம்பப்படுகின்றது. உண்மையில் இங்கு பரிதாபத்துக்குரியவர்கள் எமது மக்கள் மட்டும்தான். கூச்சமின்றி ஏமாற்றும் அரசியல்வாதிகளின் வாக்குறுதிகளின் பின்னால் இழுபடுவதே அவர்களின் தலையெழுத்தாகிவிட்டது. 13அம்ச கோரிக்கைகளை மக்கள் கோரவில்லை. கட்சிகளே மக்களின் பேரால் அதனை முன்வைத்தன. இதற்கான தரகு வேலையையே யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் செய்தனர். ஆனால் இப்போது அதே கட்சிகளே அதனை தூக்கிவீசிவிட்டு தங்கள் வழியில் பணிக்கப்போகின்றன. தமிழ் மக்கள் மத்தியில் இயங்குவதாக கூறிக்கொள்ளும் சிவில் சமூக அமைப்புக்கள், புத்தஜீவிகள், அரசியல் செயற்பாட்டாளர்கள் அனைவருமே இயலாவாளிகள் என்பதுதான் இதிலிருந்து தெளிவாகும் உண்மை. இல்லாவிட்டால் இவ்வாறு பகிரங்கமாக விவாதிக்கப்பட்டு, ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒரு ஆவணத்தை இவ்வளவு சாதாரணமாக ஒதுக்கித்தள்ள முடியாது. இந்த அரசியல் ஏமாற்று நாடகத்தில் இப்போது அனைவருமே நடிகர்கள்தான். ஒரு தமிழ் பொதுவேட்பாளர் ஒருவரை நிறுத்துவதற்காக ஒரு சுயாதீனக் குழுவை நியமித்த தமிழ் மக்கள் பேரவை வாய்திறக்காமல் இருக்கின்றது. பேரவைக்காக இயங்கிய சுயாதீனக் குழு அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது தொடர்பில் இதுவரை வாய்திறக்கவில்லை. இந்தக் குழுவில் அரசியல் ஆய்வாளர்களான நிலாந்தன், யோதிலிங்கம் போன்றவர்களும் இடம்பெற்றிருந்தனர். இதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் ஐந்து கட்சிகள் கையெழுத்திட்ட 13அம்ச கோரிக்கைகள் வெளியாகின. ஒரு விடயத்தை சாதிக்க முடியாது. அதற்கான வல்லமை கட்சிகளிடம் இல்லை என்றால் எதற்காக இவ்வாறானதொரு விடயத்தை முன்னெடுக்க வேண்டும்? கட்சிகளை ஒரு கட்டுக்குள் கொண்டுவரும் வல்லமை தமிழ் மக்கள் பேரவை போன்ற அமைப்புக்களுக்கில்லை என்றால் எதற்காக இவ்வாறான முயற்சியில் இறங்க வேண்டும்? மதத்தலைவர்கள் கூறுவதை தமிழ் கட்சிகள் எப்போது ஏற்றுக்கொண்டிருக்கின்றன? மதத்தலைவர்களுக்கு தங்களின் இடம் என்னவென்றுகூட விளங்கவில்லை. சிங்களச் சூழலில் இருப்பது போன்று அல்லது முஸ்லிம் சமூகத்தில் இருப்பது போன்று கட்சிகளை கட்டுப்படுத்தும் வல்லமைகொண்ட மதத்தலைமைகள் தமிழ் சமூகத்தில் இல்லை. இன்று இறுதியில் என்ன நடத்திருக்கிறது. அளவுக்கதிகமான சமையல்காரர்கள் சேர்ந்து சாப்பாட்டை பழுதாக்கிய கதையில் முடிந்திருக்கிறது. இறுதியில் மீண்டும் தமிழ் மக்கள் ஏமாற்றப்பட்டிருக்கின்றனர். 13அம்ச கோரிக்கைகள் என்னும் பெயரில் தமிழ் கட்சிகள் ஒளித்துப்பிடித்து விளையாடியிருக்கின்றன. சிங்கள தலைமைகள் மத்தியில் தமிழர்களின் பலவீனம் மீண்டுமொருமுறை அமம்பலமாகியிருக்கின்றது. எந்த சிங்களத் தலைமை இனி தமிழ் தலைமைகளை மதிக்கும்? தாங்கள் கூடி எடுத்துக்கொண்ட ஒரு உடன்பாட்டில் கூட உறுதியாக நிற்கும் திராணியற்ற தலைமைகள் தமிழ் மக்களுக்கு தேவையா? உண்மையில் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் ஒரு அமைப்பு உருவாக வேண்டும். அதன் ஒரே இலக்கு எமது மக்கள் மத்தியில் விடுதலை, தேசியம், தேசம், சர்வதேச சமூகம், ராஜதந்திரம் என்றெல்லாம் கூறி, மக்களை ஏமாற்றிக்கொண்டிருக்கும் அரசியல்வாதிகளை அம்பலப்படுத்துவதும், அவ்வாறானவர்களை மக்கள் மத்தியிலிருந்து முற்றிலுமாக வெளியேற்றுவதுமே அந்த அமைப்பின் பணியாக இருக்க வேண்டும். சிங்கள தலைமைகளை எதிர்கொள்வதற்கு முன்னர் முதலில் ஒரு தமிழ் அரசியல் துப்பரவு வேலை அவசியப்படுகின்றது. அக்கறையுள்ள அனைவரும் முதலில் அவ்வாறானதொரு அமைப்பாக திரள்வோம். -தமிழ்க் குரலுக்காக கரிகாலன் http://thamilkural.net/?p=6988
  3. அண்மையில் ஜந்து கட்சிகள் இணைந்து ஒரு பொது உடன்பாட்டிற்கு வந்திருந்தன. நீண்ட காலமாக, தங்களுக்குள் தெருச் சண்டை பிடித்துக்கொண்டிருந்த தமிழ்த் தேசியம் பேசும் கட்சிகள் அனைத்தும் ஒரு நேர்கோட்டில் சந்தித்திருந்தமை ஒரு நல்ல விடயம்தான். ஆனாலும் அப்போதும் கூட ஒரு சிறிய விடயத்தை முன்வைத்து கஜேந்திரகுமார் வெளியேறிவிட்டார். ஐந்து கட்சிகளும் இணக்கம் காணப்பட்ட தமிழர் கோரிக்கைகளை பிரதான வேட்பாளர்களில் ஒருவரான கோட்டபாய ராஜபக்ச நிராகரித்துவிட்டார். அவ்வாறான ஆவணத்துடன் வரும் கட்சிகளை தாம் சந்திக்கப்போவதில்லை என்று அழுத்தம் திருத்தமாக குறிப்பிட்டுவிட்டார். இந்த நிலையில் அடுத்த பிரதான வேட்பாளரான சஜித் பிரேமதாச தமிழ் கட்சிகளை சந்திப்பாரா என்பது கேள்விக்குறியாகியுள்ளது. இந்த நிலைமை தொடர்ந்தால் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு தனது உறுதியான முடிவை வெளியிடுவதில் நெருக்கடிகளை சந்திக்க நேரிடும். எனது கணிப்பின்படி கூட்டமைப்பு இறுதியில் எவருக்கும் ஆதரவு வழங்காமல் விடுவதற்கும் வாய்ப்புண்டு. ஆனால் சில உள் தகவல்களின்படி சம்பந்தன் – சுமந்திரன் தரப்பு தேர்தலுக்கு இரு தினங்களுக்கு முன்னர் சஜித் பிரேமதாசவிற்கு ஆதரவாக அறிக்கையொன்றை வெளியிடலாம். இறுதி நேரத்தில் இதனை செய்தால் எவருக்கும் எதிர்த்து செயற்படுவதற்கு அவகாசம் இல்லாமல் போகலாம் என்று சம்பந்தன் எண்ணுவதாவும் தகவலுண்டு. ஆனாலும் கூட்டமைப்பின் ஆதரவை தான் வெளிப்படையாக பெறுவது தனது சிங்கள வாக்குவங்கியை பாதிதித்துவிடும் என்றே, சஜித் கணிப்பதாகத் தெரிகின்றது. உண்மையில் இவைகள் அனைத்தும் தமிழ் மக்களின் உரிமைகளை எந்த வகையிலும் ஏற்றுக்கொள்ள மறுகின்ற ஒரு சிங்கள வேட்பாளரை வெற்றிபெறச் செய்வதற்கான தமிழ் முயற்சிகள்தான். இன்று தென்னிலங்கை பிரச்சாரங்களை பார்க்கும் போது யார் யுத்த வெற்றிக்கு அதிகம் சொந்தக்காரர்கள் என்னும் போட்டிதான் இடம்பெறுகின்றது. கோட்டா தான் தான் என்கிறார். ஆனால் சரத்பொன்சேகாவோ இல்லை நான்தான் மாவிலாற்றிலிருந்து முள்ளிவாய்க்கால் வரை யுத்தம் செய்து விடுதலைப் புலிகளை தோற்கடித்தவன் என்கிறார். அதாவது, ஒவ்வொருவரும் யார் அதிகம் தமிழ் மக்களை கொன்றவர்கள் என்பதில் போட்டி போடுகின்றனர். தான் வெற்றிபெற்றால் சரத்பொன்சோகாவை கௌரவித்து பாதுகாப்பு அமைச்சை அவரிடம் ஒப்படைப்பேன் என்கிறார் சஜித். இவ்வாறானதொரு பின்புலத்தில் நாம் கேட்கவேண்டிய கேள்வி – அவ்வாறாயின் இந்தத் தேர்தலில் தமிழ் மக்கள் ஏன் பங்குபற்ற வேண்டும்? ஒரு சிங்களவரை வெற்றிபெறச் செய்வதற்கு தமிழர்கள் ஏன் வாக்களிக்க வேண்டும்? ஏன் இந்த இடத்தில் ஒரு மாற்று தெரிவு தொடர்பில் சிந்திக்கக் கூடாது? ஏன் எங்களில் ஒருவரான சிவாஜிலிங்கத்தை ஒரு தமிழ் தெரிவாக்கக் கூடாது? தமிழ்த் தேசிய அரசியலைப் பொறுத்தவரையில் சிவாஜிலிங்கத்திற்கு ஒரு நீண்ட வரலாறுண்டு. தமிழர் விடுதலைப் போராட்டத்துடன் தொடர்புடையவர்களில் உயிரோடிருக்கும் மிகச் சிலரில் சிவாஜியும் ஒருவர். துணிச்சல்மிக்க தமிழ்த் தேசியக் காரனாக தன்னை நிரூபித்த ஒருவர். 2009 யுத்தம் முடிவுற்றதன் பின்னர் தாமே விடுதலைப்புலிகளின் பிரதிநிதிகள் என்றும், தாங்களே அவர்களை பின்தொடர்பவர்கள் என்றெல்லாம் பலர் திரிந்துகொண்டிருந்த போது, தலைவர் பிரபாகரனின் தகப்பனை, தாயாரை பராமரித்து அவர்களின் இறுதிக் கிரியைகளையும் செய்த ஒரே மனிதன் சிவாஜிதான். மகிந்த அரசின் கெடுபிடிகளுக்கு மத்தியிலும் துணிந்து காரியங்களை செய்தவர் சிவாஜி. தான் நம்பும் ஒன்றிற்காக தன்னை எப்போதும் பலியிடத் தாயாராக இருந்த ஒருவராகவே சிவாஜியின் கடந்தகாலம் கழிந்திருக்கிறது. ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளராக நிற்பதற்கு சிவாஜிலிங்கத்தை விடவும் தகுதியுடைய வேறு எவரும் வடக்கு கிழக்கில் இல்லை. எனவே சிவாஜிலிங்கத்தை ஒரு தமிழ் தெரிவாகக் கொள்வதில் ஏன் தடுமாற வேண்டும்? ஏன் தமிழர்களை இரண்டாம் தரமாக நடத்தும் சிங்கள வேட்பாளர்களுக்கு பின்னால் இழுபட வேண்டும்? சிவாஜிலிங்கத்தை ஒரு தமிழ் தெரிவாக்குவதன் ஊடாக, சிங்கள வேட்பாளர்களால் நிராகரிக்கப்பட்ட கோரிக்கைகளுக்கான ஒரு மக்கள் ஆணையை வழங்க முடியும். எங்களுடைய உரிமைகளை ஏற்றுக்கொள்ளாத உங்களுக்கு எங்களின் வாக்குகள் இல்லை என்பதை சொல்வதற்கான ஒரு கருவியாக சிவாஜிலிங்கத்தை பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியும். இதன் ஊடாக சிங்கள தேசத்திற்கும் இலங்கைத்தீவில் தலையீடு செய்துவரும் அன்னிய சக்திகளுக்கும் தமிழர் தெரிவின் மூலம் ஒரு தெளிவான செய்தியை கூற முடியும். அதே வேளை இந்த வாய்ப்பை தமிழ் மக்கள் மத்தியில் தேசியம், தாயகம் சார்ந்து விழிப்புணர்வையும் ஒற்றுமையுணர்வையும் ஏற்படுத்துவதற்கான ஒரு வாய்ப்பாகவும் இதனை பயன்படுத்திககொள்ள முடியும். அவ்வாறில்லாது மீண்டும் சிங்கள தேர்தல் வியூகங்களுக்கு முண்டுகொடுக்கும் வேலையை தமிழ் கூட்மைப்பும் ஏனைய கட்சிகளும் செய்யுமாக இருந்தால், அது மீண்டும் மீண்டும் தமிழ் தேசிய அரசியலை சிங்கள சிறைக்குள் தள்ளுவதாகவே இருக்கும். 2015இல் இவ்வாறுதான் தமிழ்த் தேசிய அரசியலை கூட்டமைப்பு சிங்கள சிறைக்குள் தள்ளியது. அவ்வாறு தள்ளப்பட்ட அரசியலை இன்றுவரை விடுதலை செய்ய முடியவில்லை. இன்றுவரை ரணிலின் சிங்கள வியூகத்திற்குள்தான் கூட்டமைப்பு இருக்கிறது. இப்போதும் கூட ஒரு வேளை ரணில் விக்கிரமசிங்க ஜனாதிபதி வேட்பாளராக போட்டியிட்டிருந்தால் சுமந்திரன் – சம்பந்தன் தரப்பு இந்தளவு குழம்பியிருக்காது. தங்களுடன் முரண்பாடு கொண்டிருந்த விக்கினேஸ்வரனுடனும் கஜேந்திரகுமாருடனும் ஒரே மேசையில் அமர்ந்திருக்காது. ஆனால் ரணில் சற்றும் எதிர்பாரா வகையில் ஜக்கிய தேசியக்கட்சிககுள் ஒரு உட்புரட்சி இடம்பெற்றது. சஜித் தவிர்க்க முடியாத ஆளுமையாக வெளியில் தெரிந்தார். இதன் காரணமாக ரணில் அரங்கிலிருந்து ஒதுங்க நேர்ந்தது. இதனை சம்பந்தன் – சுமந்திரன் தரப்பு சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. இதன் காரணமாகத்தான் இப்போது சஜித்திடம் நிபந்தனைகளுடன் செல்ல முற்படுகின்றது. ரணில் என்றால் அவ்வாறான நிபந்தனைகள் தேவைப்பட்டிருக்காது. ஆனால் உண்மையில் சிவாஜிலிங்கத்தை ஒரு பொது வேட்பாளராக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதுதான் இன்று கூட்டமைப்பு செய்ய வேண்டியது ஆனால் அதனை செய்வதற்கு சிங்கள நிகழ்சிநிரல் அனுமதிக்கவில்லை. தமிழ் தேசிய சிவில் அமைப்புக்களும், புத்திஜிவிகளும், புலம்பெயர் அரசியல் அமைப்புக்களும் முன்னால் இருக்கும் ஒரு தெரிவு சிவாஜிலிங்கம் மட்டுமே! அவரை நோக்கி மக்களை அணிதிரளச் செய்வதும், அவற்றை வாக்குகளாக திரட்டுவதற்கான போதிய உதவிகளைச் செய்வதுதான் இன்றைய நிலையில் உண்மையான தமிழ்தேசியப் பணி. தமிழ்க் குரலுக்காக கரிகாலன் http://thamilkural.net/?p=6102
  4. தமிழர்களின் மண்ணில் இடம்பெறும் தேசிய நிகழ்வுகள், தமிழர்களின் பண்பாடு ஆகிவிட்டன. மாவீரர் நாள் தொடங்கி, தியாக தீபம் திலீபன் அவர்களின் நினைவு நாள், அன்னை பூபதி அவர்களின் நினைவு நாள், கப்டன் மில்லரின் நினைவு நாள் என்று வருடம் முழுவதும் தேச விடுதலைக்கு தங்களை ஆகுதியாக்கிய மாவீரர்களின் நினைவு நாட்களை அனுஷ்டிப்பது தாயகத்தின் வழக்கமும் பண்பாடும் ஆகும். 2009இற்குப் பின்னர், தமிழர்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தையும் அதன் வரலாறுகளையும் மாத்திரமின்றி, மாவீரர்களின் நினைவு நாட்களையும் கட்சி அரசியலுக்கு பயன்படுத்தும் இழிவரசியல் நிலமை தற்போது ஏற்பட்டுள்ளது. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் காலத்தில், மாவீரர் நாட்கள் உள்ளிட்ட தேசிய நிகழ்வுகள் யாவுமே பொது இடங்களிலேயே நடாத்தப்பட்டுள்ளன. பொது மக்களும் போராளிகளும் அனுஷ்டிக்கும் இத் தேசிய நிகழ்வுகள் விடுதலைப் புலிகளின் பாசறைகளில் இடம்பெறுவதில்லை. அங்கு போராளிகளுக்கு மாத்திரமான நிகழ்வுகளே இடம்பெறும். மாவீரர் பொது மண்டபங்கள், சனசமூக நிலையங்கள், மைதானங்களின் அமைக்கப்பட்ட பொது மண்டபங்கள் போன்று மக்கள் இயல்பாக கூடக்கூடிய இடங்களில் இன உணர்வு எழிச்சி பெற போராளிகளின் வழிகாட்டலில் மக்கள் அமைப்புகளால் இந்த நிகழ்வுகள் . முழுவதும் மக்களின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளித்தே நிகழ்வுகள் இடம்பெறும் .காரணம் இந்த பெரும்போர் மக்களுக்காகவே நடந்தது அவர்களின் உணர்வுகளே அந்த இடத்துக்கு முக்கியமானதுன புலிகள் சரியான புரிந்துணர்வை கொண்டிருந்தனர் . 2009ஆம் ஆண்டுக்கு இற்குப் பின்னர், மக்கள் தமிழ் தேசிய நினைவு நாட்கள் எல்லாவற்றையும் தவறாமல் நினைவு கொள்கின்றனர். அது மாத்திரமல்ல, யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழகம் உள்ளிட்ட பொது நிறுவனங்கள் பலவற்றிலும் தேசிய நிகழ்வுகள் கொண்டாப்படுகின்றன. இதனால் அவர்கள் பல்வேறு இராணுவ நெருக்கடிகளையும் எதிர்கொண்டிருக்கிறார்கள். அது மாத்திரமின்றி மக்கள் பெரும் நெருக்கடிகளின் மத்தியில் தமது பிள்ளைகளுக்கு அஞ்சலியை செலுத்தியுள்ளனர். இந்தக் காலத்தில் தமிழ் அரசியல் கட்சிகளும் தமது அலுவலகங்களில் தேசிய நினைவு நாட்களை நடத்தியுள்ளன. கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக இலங்கையில் நெகிழ்வான அரு அரசியல் போக்கு காணப்பட்டது. இந்தக் காலத்தில்தான் மாவீரர் நாள் கொண்டாடக்கூடிய சூழலும் நாட்டில் ஏற்பட்டது. மக்கள் தன்னெழுச்சியாக மாவீரர் இல்லங்களை துப்புரவு செய்து கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக மாவீரர்களை நினைவு கூர்ந்து வருகின்றார்கள். மாவீரர் நாளை கொண்டாடுவதையும், தேசிய நிகழ்ச்சிகளை முன்னெடுப்பதையும் கட்சி நிகழ்வுகளாக்கும் செயற்பாடுகள் தற்போது இடம்பெறுகின்றன. அண்மையில், தியாக தீபம் திலீபன் அவர்களின் நினைவு நாட்கள் வந்தன. கடந்த ஆண்டு யாழ் மாநகர சபை முதல்வர் தியாக தீபத்திற்கு நினைவுத் தூபி அமைப்பதாக அறிவித்தபோதும் இன்றுவரையில் அது நடக்கவில்லை. அந்த அறிவிப்பும் அவரது பதவிக்கும் கட்சிக்கும் விளம்பரமாகதான் இருந்ததே தவிர, காரியம் நடக்கவில்லை. தியாக தீபத்தின் நினைவுத் தூபியிலும் நினைவு நாட்களிலும் சில கட்சிகள் மோதி அரசியல் செய்யப் பாக்கின்றன. வவுனியாவில் இருந்து நடை பவனி ஒன்று தமிழ் தேசிய மக்கள் முன்னணியால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. அதில் இளைஞர்கள் கலந்துகொள்ளவில்லை என்று முன்னணியினர் கவலை தெரிவித்தார்கள். அதற்கு காரணம் அந்தக் கட்சியே. அவர்கள் தமது கட்சிக்கும் நடை பவனிக்கும் சம்பந்தமில்லை என்று சொல்லிக் கொண்டு, தமது கட்சிப் பெயரை அந்த நடைபவனியில் விளம்பரம் செய்தார்கள். அது மாத்திரமல்ல, பெரும்பாலான தேசிய நிகழ்வுகளிலும் மக்கள் எழுச்சிப் போராட்டங்களிலும் தமது கட்சி பெயர் பொறிக்கப்பட்ட பதாகைகளை ஏந்தியிருப்பது முன்னணியின் வழக்கமாகிவிட்டது. அத்துடன் அந்த நடைபவனியின்போது முன்னணியை சேர்ந்தவர்கள் சமூக வலைத்தளங்களில் பெரும் அரசியல் விளம்பரத்தில் ஈடுபட்டார்கள். இதனால் தாயக இளைஞர்களுக்கு அந்த நடைபவனியில் ஈடுபாடு வரவில்லை. நினைவு தினங்களை நாம் செய்கின்றோம் என்பதை முன்னிறுத்துவதை மட்டுமே முன்னணியினர் தமது தேசிய கொள்கை என நினைக்கின்றனர் போலும் ,மகளின் தமது விடிவுக்காக தம் உயிர்களை கொடுத்தவர்களுக்கு மக்கள் தன்னிச்சையாக சென்று தமது ஆத்மார்த்தமான அஞ்சலியை செலுத்த கட்சிகள் இடம்கொடுக்காதது மக்கள் மனதை பெரிதும் காயப்படுத்தி இருக்கிறது . சென்ற வருடம் தியாதீபம் திலீபனின் நினைவுத்தூபிக்கு அருகில் சென்று மேலே ஏறாதே கீழே இறங்கு இது புனிதமான இடம் என கட்சியின் சிறுசுகள் ஆர்ப்பரித்ததை பெரியவர்கள் அதாவது திலீபனோடு பேசிப் பழகியவர்கள் அவர் இறப்பை கண்முன் பார்த்து கதிகலங்கி போனவர்கள் வாயடைத்துபோய் வெளியே வந்து சொல்லி மனமுடைந்த சம்பவம் யாவரும் அறிந்ததே . இதைப்போல மற்றொரு சம்பவம் கிளிநொச்சியில் நடந்துள்ளது. கிளிநொச்சி மாவீரர் துயிலும் இல்லத்தில் மாவீரர் நாள் வேலைகளை செய்வதற்காக பணிக் குழு ஒன்று நியமிக்கப்பட்டது. தற்போது புதிய பணிக்குழு தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. மாவீரர் துயிலும் இல்லம் என்பது பொதுவான இடம். அங்கே அனைத்து மக்களும் திரண்டு தமது உள்ளக்கிடக்கைகளை வெளிப்படுத்தி தமது மாவீரச் செல்வங்களுக்கு அஞ்சலி செலுத்துகின்ற இடம். எனவே மாவீரர் துயிலும் இல்ல பொதுப் பணிக்குழு ஒன்றை அமைப்பதாக இருந்தால் பகிரங்கமாக அழைத்து அனைத்து மக்களின் பிரதிநிதிகளும் அதில் தேர்வு செய்யப்படவேண்டும். ஒரு கட்சி உறுப்பினர்களை கொண்டு குழு அமைப்பதும் ஒரு பாராளுமன்ற உறுப்பினரின் அதிகாரத்திற்குள் வைத்திருப்பது தேசிய நிகழ்ச்சிகளை குறுகிய எல்லைக்குள் அடக்கும் கடந்த காலத்தில் மாவீரர் நாளில் துயிலும் இல்லத்தில் சில அரசியல்வாதிகள் விளக்கேற்றி பெரும் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகி இருந்தார்கள். அதன் பின்னர் அவர்கள் அந்த இடத்தை நெருங்குவதில்லை. மக்களே அவற்றை முன்னெடுக்கின்றனர். மாவீரர் குடும்பங்கள், அவர்களின் பிள்ளைகள், உரித்துடையவர்களிடம் இத்தகைய நிகழ்வுகளை கையளிப்பதே சரியான அணுகுமுறை என்பதே பலரதும் கருத்து. தேசிய நிகழ்வுகளின் போது கட்சிகள் பின்னால் ஒதுங்கி நிற்பதே நல்லது. மக்கள் அவற்றை முன்னெடுப்பார்கள். மக்களின் கைகளில் இதனை ஒப்படைக்க வேண்டும். விடுதலைப் புலிகள் இருந்திருந்தால் இப்படி கட்சி உறுப்பினர்களை வைத்து பணிக்குழு அமைக்கும் வேலைகள் நடக்குமா? இன்று தமிழ் கட்சிகள் எல்லாமே தமது வாக்கு வங்கிகளை இலக்கு வைத்தே செயற்படுகின்றன. மாவீரர் துயிலும் இல்லத்தில் தமது ஆதிகத்தை காட்டி, வாக்கு வேட்டையில் ஈடுபடுவது இழிவரசியல் ஆகும். தமிழ்க் குரலுக்காக தாயகன் http://thamilkural.net/?p=4873&_thumbnail_id=4887
  5. தமிழ் மக்கள் பேரவையின் ஏற்பாட்டில் நியமிக்கப்பட்ட குழுவினர் தமிழ் பொது வேட்பாளர் ஒருவரை நிறுத்துவதற்கான சில முயற்சிகளை மேற்கொண்டிருந்தனர். இது ஒரு குறுகிய கால முயற்சி. உண்மையில் இந்த முயற்சியை ஆகக் குறைந்தது ஆறு மாதங்களிற்கு முன்னராவது மேற்கொண்டிருக்க வேண்டும். எனினும் பேரவை ஒரு சில முயற்சிகளை இறுதி நேரத்தில் மேற்கொண்டிருந்தது. ஆனால் அந்த முயற்சி வெற்றியளிக்கவில்லை. பேரவையால் நியமிக்கப்பட்ட குழுவினர் கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா.சம்பந்தன் உட்பட, கூட்டமைப்பின் பங்காளிக் கட்சிகளின் தலைவர்களான தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகத்தின் தலைவர் சித்தார்த்தன், தமிழீழ விடுதலை இயகத்தின் செயலாளர் சிறிகாந்தா, அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரசின் தலைவர் கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம், தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் செயலாளர் நாயகம் க.வி.விக்கினேஸ்வரன் ஆகியோருடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியிருந்தனர். விக்கினேஸ்வரனைத் தவிர ஏனை தலைவர்கள் எவருமே பொது வேட்பாளர் முயற்சியை வெளிப்படையாக ஆதரிக்கவில்லை. கஜேந்திரகுமாருடனான சந்திப்பின் போது அவர் இந்த யோசனையை நேரடியாகவே மறுத்துவிட்டார். சம்பந்தன் இந்த முயற்சிக்கு ஆதவளிக்காமை ஆச்சரியமான ஒன்றல்ல. வேட்பு மனுத் தாக்குதலுக்கு மூன்று நாட்கள் இருக்கின்ற நிலையில், அவசரமாக மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்த முயற்சி தோல்வியில் முடிந்ததும் கூட ஆச்சரியமான ஒன்றல்லதான். ஆனால் அடுத்து என்ன? என்னும் கேள்விக்கு இதுவரை பேரவையும் பதிலளிக்கவில்லை, பேரவையால் நியமிக்கப்பட்ட சுயாதீன குழுவினரும் பதிலளிக்கவில்லை. ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளரை நிறுத்த வேண்டும் என்னும் தேவையை உந்தித்தள்ளிய காரணிகள் என்ன? ஜனாதிபதி தேர்தலில் போட்டியிடும் பிரதான சிங்கள வேட்பாளர்கள் எவருமே, தமிழ் மக்களின் அடிப்படையான அரசியல் கோரிக்கைகளை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. முக்கியமாக பிரதான போட்டியாளர்களாக கருதப்படும் கோத்தபாய ராஜபக்ச மற்றும் சஜித் பிரேமதாச ஆகிய இருவருமே சிங்கள – பௌத்த வாக்குகளை இலக்கு வைத்தே தங்களது பிரச்சாரங்களை மேற்கொள்கின்றனர். இதில் கோத்தபாயவை விடவும் சஜித் அதிகம் அந்த விடயங்களில் கவனம் செலுத்துவதாகவே தெரிகிறது. சில தினங்களுக்கு முன்னர் இடம்பெற்ற சஜித் பிரேமதாசவின் முதலாவது தேர்தல் பிரச்சாரக் கூட்டத்தின் போது, தமிழ் அல்லது முஸ்லிம் தலைவர்கள் பேசுவதற்கு அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. அது முற்றிலும் சிங்களவர்களுக்கான ஒரு கூட்டமாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் சஜித் மிகவும் கவனமாக இருந்திருக்கிறார். கொழும்பு மாவட்டம், பல்லின மக்களும் வாழ்கின்ற ஒரு இடம், ஆனால் அங்கு ஒருவர் கூட தமிழில் பேசவில்லை. ஏன்? கோத்தபாயவை எதிர்கொள்ள வேண்டுமாயின் தானும் கோத்தபாய போன்ற ஒரு சிங்கள-பௌத்த தேசியவாதிதான் என்பதை காண்பிப்பதே சஜித்தின் நோக்கம். எனவே நடைபெறப் போகும் சிறிலங்காவின் ஜனாதிபதி தேர்தலில் யார் அதிகம் சிங்கள-பௌத்தர்களுக்கு விசுவாசமானவர்கள் – யார் அதிகம் சிங்கள-பௌத்த தேசியத்தை தாங்குபவர்கள் என்னும் போட்டியே இடம்பெறப் போகிறது. இவ்வாறானதொரு சூழலில்தான் தமிழ் மக்கள் இந்தத் தேர்தலில் ஏன் வாக்களிக்க வேண்டும் என்னும் கேள்வி எழுந்தது. இது தொடர்பில் முன்னணி அரசியல் ஆய்வாளர்கள் தொடர்ச்சியாக எழுதி வந்தனர். இவ்வாறானதொரு பின்புலத்தில்தான் தமிழ் பொது வேட்பாளர் ஒருவரை நிறுத்தி, அனைத்து தமிழ் மக்களையும் அவருக்கு வாக்களிக்கச் செய்வதன் ஊடாக, தென்னிலங்கையின் ஆட்சியாளர்களுக்கும் இலங்கைத் தீவில் தலையீடு செய்துவரும் வெளியக சக்திகளுக்கும் ஒரு தெளிவான செய்திய சொல்ல வேண்டுமென்று தீர்மானிக்கப்பட்டது. எனினும் அந்த முயற்சி முளையிலேயே கருகிவிட்டது. அதற்கு அனைவருமே பொறுப்பேற்க வேண்டும். இப்போது பிரச்சினை அதுவல்ல. இனி என்ன செய்வது? இப்போது பேரவை மக்களுக்கு என்ன சொல்லப் போகின்றது? பேரவையால் தேர்தலில் பங்குகொள்ளுமாறு மக்களை கேட்க முடியுமா? நிச்சயமாக முடியாது. எனெனில் சிங்கள வேட்பாளர்கள் எவரையுமே ஆதிரிக்க முடியாமையால்தானே ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளர் தேவைப்பட்டது. ஆனால் தமிழ் மக்கள் பேரவை தனது பொறுப்பிலிருந்து விலகியோட முடியாது. இப்போது இரண்டு தெரிவுகள்தான் பேரவையின் முன்னால் இருக்கின்றது? ஒன்று, தற்போது களத்தில் நிற்கும் ஒரேயொரு தமிழ்த் தேசிய பின்புலம் கொண்ட வேட்பாளரான எம்.கே.சிவாஜிலிங்கத்திற்கு வாக்களிக்குமாறு மக்களை கோருவது. அது சாத்தியமில்லையெனில், ஜனாதிபதி தேர்தலை பகிஸ்கரிக்குமாறு தமிழ் மக்களை கோருவது. இதில் எதனையும் கூறாமல் தமிழ் மக்கள் பேரவை நழுவிக் கொள்ளுமாக இருந்தால் அது மிக மோசமானதொரு சந்தர்ப்பவாதமாகவே பார்க்கப்படும். ஒரு மக்கள் இயக்கமாக தங்களை முன்னிறுத்திவரும் மக்கள் பேரவை மக்களுக்கு பொறுப்புச் சொல்லும் கடப்பாட்டிலிருந்து நழுவியோட முடியாது. அரசியல் தலைவர் என்போர் செய்யும் அதே தவறை பேரவையும் செய்ய முடியாது. ஒரு சிலரின் வாதம் இப்படியிருக்கிறது. தேர்தலை பகிஸ்கரித்தால் அது கோத்தபாய ராஜபக்சவிற்கு சாதமாகிவிடும். இதனை சரியென்று எடுத்தால், ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாரரை நிறுத்தி, தமிழ் மக்கள் அவருக்கு வாக்களித்தாலும் கூட, அதுவும் கோத்தபாயவிற்குத்தானே சாதகமாகும். ஏனெனில் இரண்டுமே, தமிழ் மக்கள் சஜித் பிரேமாசவிற்கு அளிக்கும் வாக்குகளைத்தானே குறைக்கின்றன அல்லது இல்லாமலாக்குகின்றன. இதில் இப்படியும் ஒரு வாதம் வைக்கப்படுகின்றது. அதாவது, சிவாஜலிங்கத்திற்கு ஒரு வாக்கை வழங்கிவிட்டு, இரண்டாவது தெரிவை ஒரு பிரதான வேட்பாளருக்;கு வழங்குவது. அவ்வாறாயின் அதற்கு முன்னர் அந்த வேட்பாளர் உங்களின் நிபந்தனைகளை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமல்லவா. அதற்கு எந்த வேட்பாளர் தயார்? நிச்சயமாக சஜித் பிரேமதாச ஒரு போதுமே தமிழ் கோரிக்கைகள் எதனையும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அதற்கும் மேல் இரண்டாவது தெரிவு என்பது தொடர்பில் மக்கள் மத்தியில் போதிய விழிப்புணர்வில்லை. ஏனெனில் இதுவரை அதனை பிரயோகிக்க வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டிருக்கவில்லை. எனவே இந்த வாதங்கள் எல்லாமே பொருளற்றவை. இவைகள் எவையுமே நடைமுறைக்கு பொருத்தமானவை அல்ல. எந்தக் கோணத்தில் பேசினாலும் தமிழர் தேசத்தின் நிலைப்பாட்டிலிருந்து மேற்கொள்ளும் முடிவை கோத்தபாயவுடன் தொடர்படுத்தி, விமர்சிப்பது இலகுவானதுதான் ஆனால் அதற்கு பின்னால் தமிழ் மக்கள் இழுபட முடியாது. அது அறிவுபூர்வமான புரிதலுமல்ல. சிங்கள தேசத்தை முன்னிறுத்தி தமிழர்கள் சிந்திக்க முடியாது. தமிழ் மக்கள் தமிழர் தேசத்தின் கோரிக்கைகளிலிருந்துதான் ஒவ்வொரு தேர்தல்களையும் நோக்க வேண்டும். வாக்களிக்க வேண்டும். அதற்கான தலமைத்துவத்தைத்தான் தமிழ்த் தேசிய கட்சிகளும் மக்கள் பேரவை போன்ற அமைப்புக்களும் வழங்க வேண்டும். எனவே நாம் மேலே பார்த்த இரண்டு தெரிவுகள்தான் தற்போது மக்கள் முன்னால் இருக்கின்றன. ஒன்று சிவாஜிலிங்கத்தை ஒரு பொது வேட்பாளராக ஏற்றுக்கொண்டு அவருக்கு வாக்களிக்குமாறு மக்களை விழிப்பூட்டுவது. அதற்காக பணியாற்றுவது. இல்லாவிட்டால், தேர்தலை புறக்கணிக்குமாறு மக்களை விழிப்பூட்டுவது. இரண்டில் ஒன்றை நோக்கி பேரவை தனது நிலைப்பாட்டை சொல்லாமல் தொடர்ந்தும் அமைதியாக இருக்க முடியாது. – தமிழ்க் குரலுக்காக கரிகாலன் http://thamilkural.net/?p=4729
  6. சாதாரண தமிழ் மக்களுடன் பேசுகின்ற போது அவர்களில் பலர் சஜித் பிரேமதாச பற்றி பேசுவதை காணக் கூடியதாக இருக்கின்றது. இப்படித்தான் முன்னர் மைத்திரிபால பற்றி பேசியிருந்தனர். இறுதியில் ஏமாந்து போயினர். ஆனால் இம்முறை பொதுவாகவே, ஜனாதிபதி தேர்தல் தொடர்பில் தமிழ் மக்கள் மத்தியி;ல் அக்கறையற்ற தன்மையே காணப்படுகின்றது. அதற்கு அனேக காரணமுண்டு. அதனை பின்னர் பார்ப்போம். ஆனால் கூட்டமைப்பை வழிநடத்தும் சம்பந்தன்- சுமந்திரன் தரப்போ, சஜித்தை சுற்றியே வட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றது. ஆனாலும் சஜித் கூட்டமைப்பிலிருந்து சற்று எட்ட நிற்பதாகவே தெரிகிறது. இதுவரை அவர் கூட்டமைப்புடன் எந்தவொரு பேச்சுவார்த்தையிலும் ஈடுபடவில்லை. அதே போன்று கூட்;டமைப்பும் அவருடன் எந்தவொரு உத்தியோகபூர்வமான பேச்சுவார்த்தையிலும் ஈடுபடவில்லை. இவ்வாறானதொரு பின்னணியில்தான் எம்.ஏ.சுமந்திரன், எழுத்து மூல உடன்பாடு தொடர்பில் பேசியிருக்கிறார். கடந்த தேர்தலிலோ, எழுத்து மூல உடன்பாடு தொடர்பில் பேசினால், அது மகிந்த ராஜபக்சகவிற்கு சாதாகமாகவிடும் என்று கதைசொன்ன சுமந்திரன் இப்போது எதற்காக அது பற்றி பேசுகின்றார்? ஆனால் கூட்டமைப்பின் எந்தவொரு கதைகளையும் சஜித் கண்டுகொள்ளவில்லை. அத்துடன், தான் எந்த நிபந்தனைக்கும் கட்டுப்படக்கூடிய நபரல்ல என்றும் அவர் கூறுகின்றார். கூட்டமைப்பின் நிபந்தனைகள் தொடர்பில் ஊடகவியலாளர் ஒருவர் எழுப்பிய கேள்விக்கு பதிலளிக்கும் போதே அவர் இவ்வாறு தெரிவித்திருக்கின்றார். தன்னுடைய கொள்கையை ஏற்றுக் கொள்ளும் எவரும் தன்னுடன் இணைந்து செயற்படலாம் ஆனால் எவரும் தனக்கு நிபந்தனைகளை விதிக்க முடியாது என்று அழுத்தம் திருத்தமாக குறிப்பிட்டிருக்கின்றார் சஜித். இது எதனை காட்டுகின்றது? சஜித் பிரேமதாசவின் கொள்கைதான் என்ன? இலங்கை ஒரு ஒற்றையாட்சி நாடு. இதற்குட்பட்டுத்தான் அனைவரும் வாழ வேண்டும். இலங்கையின் மீது எந்தவொரு வெளியக தலையீடுகளையும் நான் ஏற்றுக்கொள்ளப் போவதில்லை. தமிழர்களுக்கு என்று எந்தவொரு தாயகமும் இங்கில்லை. இதற்கும் மேல் அவர் இன்னொரு விடயத்தையும் அண்மையில் குறிப்பிட்டிருகின்றார் – அதாவது, தான் ஆட்சிக்கு வந்தால் இலங்கையில் சிறுபாண்மையினர் என்று எவருமே இருக்க மாட்டார்கள் – இதற்கு என்ன பொருளாம்? இந்தக் கொள்கைகளை ஏற்றுக் கொண்டவர்கள்தான் தற்போது சஜித் அணியில் நிற்கின்றனர். அந்த அணியில் கூட்டமைப்பும் சேர முடியுமா? இங்கு கவனிக்க வேண்டிய விடயம் கூட்டமைப்பு வலிந்து சேர்வதற்கு சென்றாலும் கூட, சஜித் கூட்டமைப்பை தன்னுடன் சேர்த்துக்கொள்ளும் நிலையில்லை. ஏனெனில் கூட்டமைப்புடன் தன்னை அடையாளம் காட்டுவது தனது சிங்கள – பௌத்த வாக்குகளை குறைத்துவிடும் என்றே சஜித் கருதுகிறார். அண்மையில் கூட்டமைப்பின் சிரேஸ்ட தலைவர் ஒருவரை சந்தித்திருந்த பசில்ராஜபக்ச இவ்வாறு கூறினாராம். அதாவது, நாங்கள் உங்களுடைய ஆதரவை எதிர்பார்க்கவில்லை ஏனெனில் நீங்கள் எங்களுடன் நின்றால் அது எங்களைத்தான் பாதிக்கும். எவ்வாறு மகிந்த தரப்பு, கூட்டமைப்பின் ஆதரவை பெறவிரும்பவில்லையோ அதே போன்றுதான் சஜித்பிரேமதாசவும் கூட்டமைப்பின் ஆதரவை வெளிப்படையாக விரும்பவில்லை. இரண்டு பிரதான வேட்பாளர்களுமே சிங்களவர்கள் தொடர்பில்தான் சிந்திக்கின்றனர். அவ்வாறாயின் இரண்டு தரப்பினருக்கும் இடையிலான அடிப்படையான வேறுபாடு என்ன? இதன் காரணமாகவே சஜித், மிகவும் திமிராக பேசுகின்றார். தமிழ் மக்கள் மகிந்த தரப்பிற்கு வாக்களிக்க மாட்டார்கள் எனவே அவர்களுக்கு எனக்கு வாக்களிப்பதை தவிர வேறு வழியில்லை. இதுதான் சஜித்தின் எண்ணம். சஜித்தின் அரசியல் வாழ்வில் அவர் ஒரு போதுமே தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை தொடர்பில் எங்குமே ஆதரவாகப் பேசியதில்லை. தனது தகப்பனாரை கொன்றவர்கள் புலிகள் என்னும் எண்ணத்திலேயே அவரது அரசியல் வாழ்வு நகர்ந்தது. அவர் எந்தவொரு தமிழ் தலைவரோடும் உறவாடியதிலலை. தேசிய இனப்பிரச்சினை தொடர்பான ஜக்கிய தேசியக்கட்சியின் அணுகுமுறைகள் என்பது பெருமளவிற்கு ரணிலின் தனிப்பட்ட விவகாரமாகவே இருந்தது. சஜித்தை பொறுத்தவரையில், கூட்டமைப்பின் பிரச்சினையை ரணில் பார்த்துக் கொள்ளட்டும் என்னும் மனோபாவத்திலேயே கூட்டமைப்பை உதாசீனம் செய்து வருகின்றார். இதிலிருந்து ஒரு விடயம் வெள்ளிடைமலை. அதாவது, தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை தொடர்பில் எந்தவொரு உறுதிமொழியையும் சஜித் வழங்கப் போவதில்லை. அதற்குப்பதிலாக, ரணில் விக்கிரமசிங்கவே தனிப்பட்ட ரீதியில் உறுதிமொழிகளை வழங்கப்போகின்றார். இதே போன்றதொரு நிலைமைதான் 2015 ஜனாதிபதி தேர்தலிலும் இடம்பெற்றது. அதாவது, ஜனாதிபதி வேட்பாளர் மைத்திரிபால சிறிசேனவிற்கு பதிலாக சந்திரிக்கா குமாரதுங்கவும் ரணில் விக்கிரமசிங்கவுமே கூட்டமைப்பிற்கு உறுதியளித்திருந்தனர். அதனை நம்பியே கூட்டமைப்பும் கடந்த நான்கு வருடங்களாக ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் பின்னால் இழுபட்டுச் சென்றது. ஆனால் இறுதியில் என்ன நடந்தது? ரணில் விக்கிரமசிங்கவிற்கும் மைத்திரிபால சிறிசேனவிற்கும் இடையில் ஏற்பட்ட அதிகாரப் போட்டியின் போது, கூட்டமைப்பு ரணிலின் பக்கமாக நின்றது. இதனால் மைத்திரியின் பகையை சம்பாதிக்க நேர்ந்தது. அதன் காரணமாக, அதுவரையான அரசியல் முன்னெடுப்புக்கள் அனைத்தும் செல்லாக்காசாகியது. ஒரு வேளை சஜித் பிரேமதாச ஜனாதிபதியானாலும் மீ;ண்டும் பழைய குறுடி கதவை திறடி நிலைதான் ஏற்படும். ரணில் பிரதமரானால், அது நிச்சயம் ரணிலுக்கும் சஜித்திற்குமிடையிலான அதிகார மோதலுக்கே வழிவகுக்கும் ஏனெனில் ரணிலின் தலைமையை எதிர்த்துத்தான் சஜித் வேட்பாளராகியிருக்கின்றார் அல்லது ரணிலை பிரதமராக நியமிக்க சஜித் மறுத்தாலும் கூட்டமைப்பிற்கு ரணில் வழங்கிய வாக்குறுதிகளுக்கு சஜித் பொறுப்பெடுக்க வேண்டியதில்லை. 2015இன் தேர்தல் வியூகங்களை வகுப்பதில் முன்னணி வகித்த மங்களசமரவீரதான் இப்போது சஜித்தின் ஆலோசகர். அது ஒரு தெளிவான செய்தியை சொல்லுகின்றது. அதாவது, மங்களிவின் இலக்கு அடுத்த பிரதமராவதுதான். மங்களவும் அமெரிக்காவின் நன்பர்தான். இவ்வாறானதொரு அதிகார போட்டியில் கூட்டமைப்பு எவ்வித வாகுறுதிகளை பெற்றாலும் அதற்கு எந்தவொரு பெறுமதியும் இருக்கப் போவதில்லை. தமிழ் மக்களது தலைமையின் எந்தவொரு நிபந்தனையையும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன், ஆனால் தமிழ் மக்கள் தனக்கே வாக்களிப்பார்கள் என்று சஜித் எண்ணுவதானது மிகவும் ஆபத்தானது. இது தமிழ் மக்களை மிகவும் இழக்காரமாக பார்க்கும் ஒரு நிலைமையாகும். ஒரு தேசிய இனம் இந்தளவிற்கு தரம் தாழ்ந்து கிடப்பதை என்வென்பது? இதற்கு யார் காரணம்? 2009இற்கு பின்னர் இடம்பெற்ற இரண்டு ஜனாதிபதி தேர்தல்களின் போதும் கூட்டமைப்பின் அணுமுறைகள் மிக மோசமான தந்திரோபாய தவறுகளாகவே அமைந்திருந்தன. 2010இல் மகிந்த ராஜபக்சவை வீழ்த்துவதற்காக, யுத்த வெற்றியை கூறுபோடும் தேர்தல் வியூகமொன்று வகுக்கப்பட்டது. அதற்கு கூட்டமைப்பு உடன்பட்டிருக்கக் கூடாது. அப்போது ஒரு இராணுவத்தளபதிக்கு வாக்களிக்குமாறு எங்களுடைய மக்களை கோர முடியாதென்று, சம்பந்தன் திட்டவட்டமாக கூறியிருக்க வேண்டும். ஆனால் சம்பந்தனோ யுத்த வெற்றியை பங்குபோடும் தேர்தலில் தமிழ் மக்களை ஈடுபடுத்தினார். அதன் பின்னர் எந்தவொரு உடன்பாடுமின்றி, மைத்திரிபாலவிற்கு வாக்களிக்கும் முடிவை எடுத்தார். இந்த இரண்டு தேர்தல்களின் போதும் கூட்டமைப்பு தமிழ் மக்களை நடத்திய விதத்திலிருந்துதான், கொழும்பு கூட்டமைப்பையும் அதனை ஆதரிக்கும் தமிழ் மக்களையும் எடைபோட்டுக் கொண்டது. தமிழ் மக்கள் ஒருவரை காட்டி இன்னொருவருக்கு வாக்களிக்கும் இயல்பு கொண்டவர்கள் என்பதை ஜக்கிய தேசியக் கட்சி தரப்பினர் நன்றாக விளங்கிக்கொண்டனர். இந்த பின்புலத்திலிருந்துதான் சஜித் பிரேமதாசவும் தமிழ் மக்கள் வேறு வழியின்றி தனக்கே வாக்களிப்பார்கள் என்று இழக்காரமாக எண்ணுகின்றார். தமிழ் மக்கள் உரிமைக்காக போராடிய ஒரு இனம் என்னும் வகையில், இது ஒரு மோசமான அரசியல் நிலைமையாகும். ஒரு இனம் வேறு வழியின்றி தங்களை எந்த வகையிலும் சமமாக நடத்த முடியாதென்று கூறும் ஒருவருக்கே வாக்களிக்க முற்படுவதானது, அந்த இனம் அரசியல் ரீதியில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சிதைந்துகொண்டிருக்கின்றது என்றுதானே பொருள். அத்துடன் அந்த இனம் ஒரு சரியான தலைமையற்று இருக்கின்றது என்பதுதானே பொருள். இவ்வாறானதொரு சூழலில் தமிழ் மக்களை வழிநடத்தப் போபவர்கள் யார்? ஒன்றில் தமிழ் மக்கள் தங்களை தாங்களே வழிநடத்திக்கொள்ள வேண்டும். அதாவது, கடந்த இரண்டு தேர்தல்களின் போதும் தாங்கள் வாக்களித்ததால் ஏற்பட்ட விளைவுகள் என்ன? முக்கியமாக தாங்கள் பெரும் நம்பிக்கையுடன் வாக்களித்த மைத்திரிபால சிறிசேனவின் அரசியல் நடவடிக்கைகள் எதனை உணர்த்துகின்றது? வெறுமனே ஒருவரை இன்னொருவரோடு ஒப்பிட்டு வாக்களிக்கும் முறைமை சரியான ஒன்றுதானா? இப்படியான கேள்விகளுக்கு விடைகளை தேடும் போது, இந்தத் தேர்தலில் பங்குபற்றி ஏமாறத்தான் வேண்டுமா என்னும் பதிலே கிடைக்கும். தமிழ் மக்கள் நலன் தொடர்பில் சிந்திக்கும் அரசியல் கருத்துருவாக்கிகள், புத்திஜீவிகள், சிவில் சமூக தரப்பினர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து, ஒரு தீர்க்கமான முடிவை மக்களுக்கு கூற வேண்டும். மக்களை இந்த விடயத்தில் அறிவூட்டி வழிநடத்த வேண்டும். ஒன்றோடு ஒன்றை ஒப்பிட்டு முடிவெடுப்பதற்கு இது புடைவை கடையில் உடுப்பு வாங்கும் பிரச்சினையில்லை. இது தமிழர் தேசத்தின் பிரச்சினை. – கரிகாலன் http://thamilkural.net/?p=4008
  7. எதிர்வரும் ஜனாதிபதித் தேர்தலைப் புறக்கணிப்பதற்கான ஆலோசனைகள் தமிழரசுக் கட்சி மட்டத்தில் நடைபெறுவதாக தகவல்கள் வெளியாகி உள்ளன. இதன் பின்னணியில் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவும் இருக்கலாம் எனவும் நம்பத் தகுந்த வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. ஆரம்பத்தில் இருந்தே ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் ஜனாதிபதி வேட்பாளராக ரணில் விக்கிரமசிங்க அவர்கள் போட்டியிடவேண்டும் என்று தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் பேச்சாளர் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சுமந்திரன் விரும்பினார். அண்மையில் ரணில் விக்கிரமசிங்க அவர்கள் யாழில் கலந்துகொண்ட கூட்டமொன்றில் சுமந்திரன் தனது விருப்பத்தைப் பகிரங்கமாகவும் தெரிவித்திருந்தார். ஆயினும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்குள் சஜித் ஆதரவுச் சக்திகளின் கை மேலொங்கியுள்ளதால் சுமந்திரனின் ஆசை நிராசையாகிவிட்டது. ரணில் விக்கிரமசிங்கவைப் பொறுத்தவரையில் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் சஜித் பிரேமதாச வென்றால் தனது அரசியல் வாழ்வு முடிவுக்கு வந்துவிடும் என அஞ்சுகிறார். தனது அரசியல் வாழ்வு நீடிக்கவேண்டும் என்றால் சஜித் தோற்றே ஆகவேண்டும் என்ற கட்டாயத்தில் இருக்கிறார். அதற்காக தன் நம்பிக்கைக்குரிய சுமந்திரனை வைத்து ஆட்டம் ஒன்றை ஆரம்பித்திருக்கின்றார் என்கின்றன கொழும்பு அரசியல் வட்டாரத் தகவல்கள். ‘எழுத்துமூல உத்தரவாதம் தந்தாலே சஜித்துக்கு ஆதரவு’ என்பதே கூட்டமைப்பின் தற்போதைய நிபந்தனையாக இருக்கிறது. அந்த எழுத்துமூல உத்தரவாதத்தை வழங்கினால், கோத்தபாய தரப்பு அதைக்காரணம் காட்டி சஜித்துக்கு எதிரான பிரச்சாரங்களை தென்னிலங்கையில் முன்னெடுப்பார்கள். அப்படி ஒரு நிலைமை ஏற்பட்டால் சிங்கள மக்களின் ஆதரவை இழந்து சஜித் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தோற்பது உறுதி. அப்படி தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் நிபந்தனையை சஜித் ஏற்கமறுத்தால் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு தமிழ் மக்களைத் தேர்தலைப் புறக்கணிக்கச் சொல்லும். தமிழ் மக்கள் தேர்தலைப் புறக்கணித்தால் அதுவும் சஜித்துக்கு பாதகமாகவே அமையும். ஜனாதிபதித் தேர்தலில் சஜித் தோற்பார். இதே ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் கணக்காக இருக்கிறது. இன்னொரு பக்கம் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பை பொறுத்தவரையில் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் மைத்திரி-ரணில் தலைமையிலான ‘இதயத்தால் இணைந்துகொண்ட நல்லாட்சியில்’ தமிழ் மக்களிற்கு கொடுத்த வாக்குறுதிகள் நிறைவேற்றப்படவில்லை. ‘அரசியல் கைதிகள் விடுதலை’ போன்ற அவசரப் பிரச்சினைகளுக்கு கூட தீர்வு காணப்படவில்லை. இதன் பிரதிபலிப்பு கடந்த உள்ளுராட்சித் தேர்தலில் எதிரொலித்தது. கூட்டமைப்பின் மேல் உள்ள மக்களின் அதிருப்தியை திசைதிருப்ப தேர்தல் புறக்கணிப்பு எனும் ஆயுதம் உபயோகமாக இருக்கும் என கூட்டமைப்பு நம்புகிறது. ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு என்ன முடிவு எடுத்தாலும் அது ரணில் மற்றும் கூட்டமைப்பின் அரசியல் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதற்காகவே இருக்கும் என நம்பலாம். http://thamilkural.net/?p=3425
  8. சிங்கள தேசம் தனக்கான தலைவரை தேடும் தேர்தல் பரிட்சையில் இறங்கிவிட்டது. இதனை தேர்தல் போட்டி என்று கூறாமல் பரிட்சை என்று கூறுவதற்கும் ஒரு தெளிவான காரணமுண்டு. தமிழர்கள்தான் ஜனாதிபதி தேர்தலை ஒரு போட்டியாக கருதுகின்றனர். ஆனால் சிங்கள தேசமோ ஒவ்வொரு முறையும் தான் எதிர்கொண்டிருக்கின்ற புதிய சவால்களை வெற்றிகொள்ளுவதற்கான ஒரு உபாயமாகவே ஜனாதிபதி தேர்தல்களை பயன்படுத்திக்கொள்கின்றது. தங்களுக்கென ஒரு புதிய முகத்தை தெரிவு செய்வதன் ஊடாக, அதுவரை தாங்கள் எதிர்கொண்டுவந்த சவால்கள் அனைத்தையும் ஓரு பாய்ச்சலில் வெற்றிகொள்ளுகின்றது. வெளித்தோற்றத்தில் இது போட்டியாகவே தெரியும் ஆனால் உண்மையில் இது ஒரு போட்டியல்ல மாறாக, ஒரு சிங்கள ஆளும் வர்க்கத்தின் அஞ்சல்ஓட்டப் போட்டி. ஆனால் இந்த அஞ்சல் ஓட்டத்தின் தன்மை, அதன் தீய நோக்கம் எதனையும் விளங்கிக்கொள்ளாது, தமிழ் மக்கள் இந்த சிங்கள பரிட்சையில் பங்குபற்றிவந்திருக்கின்றனர். சிங்களவர்களுக்கான பரிட்சையில் பங்குபற்றுவதால் தமிழ் மக்கள் எவ்வாறு வெற்றிபெற முடியும்? கடந்த பல தசாப்தங்களாக இந்த பரிட்சையில் பங்குபற்றி பின்னர் ஏமாந்து போயிருப்பதே தமிழர் வரலாறு. தமிழ் மக்கள் நினைத்தால் சிங்கள பரிட்சையின் பெறுபேறுகளை எவ்வாறு தலைகீழாகக் குழப்பலாம் என்பதை தமிழ் மக்கள் ஒரு போதுமே உணர்ந்ததில்லை. தமிழ் ஜனநாயக தலைமைகள் என்று தங்களை தாங்களே கூறிக்கொள்ளும் தலைவர்கள் என்போரும் தமிழ் மக்களின் ஜனநாயக பலம் என்ன என்பதை உணர்த்தும் வகையில் ஒருபோதுமே செயற்பட்டதுமில்லை. வெறுமனே தங்களின் சுகபோகங்களுக்காகவும். வெளியார் கோபித்துக் கொள்வார்கள் என்றவாறான போலி பிரச்சாரங்களையும் முன்வைத்தும், தமிழ் மக்களை தொடர்ந்தும் இந்த சிங்கள பரிட்சையில் ஈடுபட வைக்கின்றர். சிங்களவர்களுக்கான பரிட்சையில் தமிழ் மக்கள் தேவையற்று போட்டியிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றனர். சிங்கள கட்சிகளில் எந்தக் கட்சி நல்லதென்று விவாதம் செய்து கொண்டிருக்கின்றனர். இந்த நிலைமையில் ஒரு தலைகீழ் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியவர்கள் தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் மட்டும்தான். அவ்வாறானதொரு முடிவை எடுக்கக்கூடிய வல்லமையும், ஆளுமையும் அப்போதிருந்த தமிழ் மக்களின் தலைவர் பிரபாகரனுக்கு இருந்தது. 2005இல் தமிழ் மக்கள் ஜனாதிபதி தேர்தலில் பங்களிப்பதை தவிர்த்த போதுதான், தமிழ் மக்களின் வாக்குகள் எத்தனை சக்திவாய்ந்தது என்னும் உண்மை முதல் முதலாக தமிழ் மக்களுக்குத் தெரிந்தது. சிங்களப் பரிட்சையின் பெறுபேறுகள் முற்றிலும் குழம்பியது.. ரணில் விக்கிரமசிங்க தோல்வியை தழுவினார். இலங்கைத் தீவின் ஒட்டுமொத்த அரசியல் நிகழ்சிநிரலும் ஒரு தேர்தல் முடிவால் தலைகீழானது. விடுதலைப் புலிகளின் தலைமையின் முடிவு என்பது குறிப்பிட்ட சூழ்நிலை கருதி மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு முடிவு ஆனால் அந்த முடிவால் தான் தமிழ் மக்கள் இலங்கைத் தீவில் ஒரு வல்லமையுள்ள இனம் என்னும் உண்மை வெளியுலகிற்கு தெரியவந்தது. ஆனால் 2009இற்கு பின்னர், பழைய குறுடி கதவைத் திறடி என்பது போல அனைத்தும் தலைகீழானது. 2009இற்கு பின்னரான அரசியல் சூழலில் தமிழ் மக்கள் இரண்டு தடைவைகள் இந்த சிங்கள பரிட்சையை எழுதியிருக்கின்றனர். அதனால் தமிழ் மக்கள் கண்டதென்ன? 2010இல் தமிழ் மக்களை எந்தளவிற்கு ஏமாற்ற முடியுமோ, அந்தளவிற்கு சம்பந்தன் தலைமையிலான கூட்டமைப்பு, ஏமாற்றியது. விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிரான யுத்தத்தை வழிநடத்தி, பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழ் உயிர்களை காவுகொண்ட, மேஜர் ஜெனரல் சரத்பொன்சேகாவை வெற்றிபெறச் செய்வதற்கான சிங்கள பரிட்சையில் தமிழ் மக்கள் தோற்றினர். அதனால் தமிழ் மக்களின் தேசிய வாழ்வில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் என்ன? அன்று தமிழ் மக்களுக்கு முன்னால் சரத்பொன்சேகா என்னும் சிங்களவர் நிறுத்தப்பட்ட போதும், மகிந்தராஜபக்சவை தோற்கடிப்பது என்னும் சிங்கள நிகழ்சிநிரலுக்காகவே தமிழ் வாக்குகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. 2015இல் தமிழ் மக்களுக்கு முன்னால் மைத்திரிபால நிறுத்தப்பட்ட போதும், மகிந்த ராஜபக்சவை தோற்கடித்தல் என்னும் சிங்கள நிகழ்ச்சிநிரலுக்காகவே தமிழ் வாக்குகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. தோற்பதற்காகவே தமிழ் மக்கள் வாக்களித்தனர். இப்போது சிங்களம் மீண்டும் கோத்தபாய, சஜித் பிரேமதாச என்னும் இரண்டு வினாத்தாள்களுடன் புதிய பரிட்சை ஒன்றை ஆரம்பத்திருக்கிறது. மீண்டும் கோத்தபாயவை காண்பித்து, சஜித் நல்லவர் என்னும் மாயையை ஏற்படுத்த சிங்கள ஆளும் வர்க்கம் முயற்சிக்கின்றது. மீண்டும் தமிழ் மக்கள் அதற்கு பலியாகப் போகின்றனரா? ஏமாற்றப்படப் போகின்றோம் என்று தெரிந்தே இருவரில் ஒருவர் நல்லவர் என்னும் சிங்கள சித்து விளையாட்டுக்குள் சிக்கி நமது மக்கள் ஏமாறப் போகின்றனரா? கிடைக்கும். இந்த தேர்தலில் போட்டியிடும் சிங்கள வேட்பாளர்களில் எவருமே தமிழ் மக்களின் நியாயமான அரசியல் கோரிக்கைகள் எதனையும் ஒரு பொருட்டாக மதிக்கப் போவதில்லை. அனைவருமே தாங்கள் கூறப் போகும் விடயங்களை எவ்வாறு சிங்கள மக்கள் புரிந்துகொள்வார்கள். அதனால் தங்களின் சிங்கள வாக்கு வங்கி பாதிப்படைந்துவிடுமா? என்றுதான் சிந்தி;ப்பார்கள். தமிழ் மக்களின் நியாயங்களை ஏற்றுக் கொண்டால் சிங்களவர்கள் கோபித்துவிடுவார்கள் என்று சிந்திக்கும் ஒரு வேட்பாளர் எப்படி தமிழ் மக்களுக்கான சரியான வேட்பாளராக இருக்க முடியும்? இன்று சஜித் பிரேமதாசவை பொறுத்தவரையில், அவர் தமிழ் மக்கள் தொடர்பில் இதுவரை வாயே திறந்ததில்லை. மேலும் தனது தகப்பனாரை விடுதலை புலிகளே கொன்றவர்கள் என்னும் வைராக்கியத்தை மனதில் புதைத்து வைத்திருப்பவர். கோத்தபாய ராஜபக்ச தொடர்பில் சொல்வதேற்கே ஒன்றுமில்லை. இலங்கைத் தீவில் தமிழ் மக்களுக்கென்று ஒரு தேசிய பிரச்சினையே இல்லை என்னும் யுத்த வெற்றி இறுமாப்புக் கொண்டவர். ஜே.பி.யின் வேட்பாளர் அனுரகுமார திசாயநாயக்க இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் எச்சமான தற்காலிக வடக்கு-கிழக்கு இணைப்பையே நிரந்தரமாக இல்லாமலாக்க வேண்டுமென்று ஒற்றைக்காலில் நின்று, அதனை சாதித்தவர். வடக்கு கிழக்கு தமிழ் மக்களின் தாயகம் என்பதை எதிர்க்க வேண்டுமென்பதில் எப்போதுமே உறுதியாக இருக்கும் ஒரு கட்சியே ஜே.வி.பி. இறுதி யுத்தத்தின் போது, விடுதலைப் புலிகளை பூண்டோடு அழிக்க வேண்டுமென்பதில் மகிந்த ராஜபக்சவுடன் தோளோடு தோள்நின்ற கட்சி. இறுதி யுத்தத்தின் போது, இராணுவத்தில் ஆட் பற்றாக்குறை ஏற்பட்ட போது, சிங்கள கிராமங்கள் தோறும் சென்று இராணுவத்திற்கான ஆட்சேர்ப்பில் ஈடுபட்ட கட்சிதான் ஜே.வி.பி. இந்த அடிப்படையில் சிந்தித்தால் இவர்கள் அனைவருமே கடந்த காலங்களில் தமிழ் மக்களின் நலன்களை எதிர்த்து நின்றவர்கள். எப்போதும் தமிழ் மக்களை இரண்டாம்தர பிரஜைகளாகவே பார்த்தவர்கள். இவர்களை தமிழ் மக்கள் எப்படி ஆதரிக்க முடியும்? இந்த சிங்கள சித்து விளையாட்டிலிருந்து தப்பிப்பிழைப்பதற்கு என்ன வழி? ஒரு வழியும் இல்லையா? தேடினால் வழிகள் நிச்சயம் உண்டு. இந்தத் தேர்தலை வழிமுறையை பயன்படுத்தி, எவ்வாறு 2005 இல் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் சிங்கள நிகழ்சிரலை தலை கீழாக்கியதோ. அவ்வாறு செய்வதற்கான ஆற்றலும் வலுவும் இப்போதும் தமிழ் மக்களிடம் உண்டு. அதாவது, நடைபெறப் போகும் ஜனாதிபதி தேர்தலை முற்றிலுமாக ஒரு தேசமாக எதிர்கொள்ளும் முடிவை நாம் எடுப்போமானால் சிங்களம் போடும் கணக்குகள் அனைத்துமே தலைகீழாகும். வடக்கு கிழக்கிலுள்ள ஒரு தமிழ் மகனும், மகளும் சிங்கள வேட்பாளருக்கு வாக்களிக்கமால் விடுவதன் மூலம் இதனை சாதிக்க முடியும். இதனை சாதிப்பதற்கு, தமிழர் தேசத்திற்கென ஒரு ஜனாதிபதி வேட்பாளரை நிறுத்தி, அனைத்து தமிழ் மக்களும் அவருக்கு வாக்களிப்பதன் ஊடாக, நாங்கள் ஒரு தேசமாக இருக்கிறோம். நாம் ஒரு போதும் எமது அடிப்படையான அரசியல் கோரிக்கைகளை விட்டு விலகப் போவதில்லை என்பதை தென்னிலங்கைக்கும், இலங்கைத் தீவில் தலையீடு செய்துவரும் சர்வதேச சக்திகளுக்கும் ஆணித்தரமாக சொல்ல முடியும். இ;ந்த வழிமுறை முடியாமல் போகுமானால், நமது மக்களுக்கு முன்னாலுள்ள இரண்டாவது, தெரிவு இந்த சிங்கள பரிட்சையிலிருந்து முற்றிலுமாக விலகிக் கொள்வதுதான். அதாவது வாக்களிப்பிலிருந்து விலகி நிற்பது. மூன்றாவது தேர்வும் உண்டு. அதாவது வாக்களிப்பிற்கு சென்று தங்களின் வாக்குளை செல்லுபடியற்றதாக்குவது. ஆகச் சிறந்த தெரிவு எங்களுக்கான ஒரு தமிழ் ஜனாதிபதி வேட்பாளரை நிறுத்தி எங்களது தேசிய அபிலாஸைகளை உரத்துக் கூறுவதுதான். இதன் மூலம் தெற்காசியாவில் நாம் ஒரு தனியினம். இலங்கைத் தீவின் அரசியல் நிகழ்சிநிரலை மாற்றிமைக்கும் வல்லமை தமிழ் மக்களுக்குண்டு ஏனெனில் நாங்கள் இலங்கைத் தீவில் ஒரு தேசமாக இருக்கிறோம். இதனை முன்வைத்து தமிழ் மக்கள் அவைரும் சிந்திக்க வேண்டியது மிகவும் கட்டாயமான ஒன்று, அத்துடன் இது ஒரு காலம் தேவை. காலத்தை தவற விட்டால் பின்னர் கண்டவரிடமெல்லாம் நாம் அரசியல் யாசகம் செய்ய நேரிடும். அதனைத்தான் கடந்த பத்து வருடங்களாக செய்து வருகிறோம். ஆனாலும் இன்னும் வாய்ப்புக்கள் மீண்டும் மீண்டும் எங்களிடம் வராமலில்லை. மீண்டு; ஒரு வரலாற்று வாய்ப்பு எங்களின் முன்னால் இருக்கிறது. கரிகாலன் – http://thamilkural.net/?p=3390
  9. ஒரு சீனப் பழமொழியுண்டு – அதாவது, மரங்கள் சும்மா இருந்தாலும் காற்று விடுவதில்லை. இதே போன்றுதான் நாமே, நமது குப்பைகளை கிளறுவதில் என்ன இருக்கின்றது, என்று நாம் அமைதியாக இருந்தாலும் கூட, சிலரது நடவடிக்கைகள் எல்லை மீறும் போது, அவர்கள் தொடர்பான உண்மைகளை தொடர்ந்தும் பேசாமல் இருக்க முடியவில்லை. தமிழ் மக்களுக்காக, சிலரது மக்கள் விரோத அரசியலை நாம் அம்பலப்படுத்தித்தான் ஆக வேண்டியிருக்கிறது. அண்மையில் நடைபெற்ற எழுக தமிழ் தொடர்பிலான வாதப்பிரதிவாதங்கள் இன்னும் ஓயவில்லை. எழுக தமிழிற்கு எதிராக, முக்கியமாக பேரவையின் இணைத்தலைவராக இருக்கின்ற முன்னைநாள் வடக்கு மாகாண முதலமைச்சர், நீதியரசர் க.வி.விக்கினேஸ்வரனுக்கு எதிரான பிரச்சாரங்கள் இப்போதும் முற்றிலுமாக ஓய்ந்துவிடவில்லை. இவ்வாறான அவதூறுப் பிரச்சாரங்களை முன்னெடுத்தவர்கள் – இப்போதும் முன்னெடுத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் அனைவருமே, கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் தலைமையிலான அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சியின் உறுப்பினர்களாகவே இருக்கின்றனர். இது தொடர்பில் பேரவையின் உறுப்பினர் ஒருவர் பேசுகின்ற போது, இலங்கையிலேயே அதிகம் ஒழுக்கம் குறைந்தவர்கள் இருக்கின்ற ஒரேயொரு கட்சி கஜேந்திரகுமாரின் கட்சியாகத்தான் இருக்கமுடியும் என்றார். ஏனெனில் அந்தளவிற்கு மற்றவர்களை மிகவும் கீழ்த்தரமாக பேசுகின்றவர்களாக அவர்களே, இருக்கின்றனர். அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரசின் கொள்கை பரப்புச் செயலாளர் சட்டத்தரணி சுகாஸ் என்பவர், எழுக தமிழில் பங்குபற்றிய பொது அமைப்புக்கள், இதற்கு பதிலாக விபச்சாரம் செய்திருக்கலாம் என்று தூற்றியிருப்பதாக அந்த உறுப்பினர் கவலையுடன் தெரிவித்தார். எழுக தமிழ் ஒரு விபச்சாரச் செயற்பாடென்றால் அதில், பங்குகொள்வதற்காக திரண்ட பல்லாயிரக்கணக்கான நமது மக்களையும் விபச்சாரம் செய்பவர்கள் என்றா சைக்கிள் அணியினர் கருதுகின்றனர்? ஒரு விடயத்துடன் அரசியல் ரீதியாக எவரும் முரண்படலாம். அதனை விமர்சிக்கலாம் – அதில் எவ்வித தவறுமில்லை ஆனால் நாம் ஒன்றுடன் உடன்படவில்லை என்பதற்காக, ஒன்றிற்கு எதிராக மிகவும் கீழ்தரமாக நடந்துகொள்வதானது, மிகவும் குரூர அரசியலாகும். இத்தனைக்கும் நன்கு படித்த, அறிவுள்ளவராக கருதப்படும் கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலத்தின் கட்சி இப்படியாம் என்பது, இன்னும் அசிங்கமாக இருக்கிறது. நாங்கள் இல்லாவிட்டால் எழுக தமிழில்லை என்றவாறு உறுமிக்கொண்டிருந்த கஜேந்திரகுமாரின் திமிரும், இறுமாப்பும் செல்லாக்காசாகிவிட்டது. இதனால் ஏற்பட்ட அவமானத்தை துடைப்பதற்காக எழுக தமிழில் பங்களித்தவர்களை அரசியல் விபச்சாரிகள் என்றும், துரோகிகள் என்றும் கஜனின் ஆட்கள் பிரச்சாரம் செய்துவருகின்றனர். நேற்றுவரை தங்களுக்கு தலைமை தாங்க வருமாறு அழைக்கப்பட்ட, விக்கினேஸ்வரன் தொடர்பில் நாளொரு கதை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார் கஜன். அவை உண்மையென்றால் அதனை ஏன் ஆரம்பத்திலேயே கூறவில்லை? ஆரம்பத்தையும் விட்டுவிடுவோம், விக்கினேஸ்வரன் தனியான கட்சியை அறிவித்த பின்னரும் கூட, அவரை சைக்கிள் சின்னத்தின் கீழ் போட்டியிட வைப்பதற்கான முயற்சிகளில் கஜன் தொடர்ந்தும் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தார். இதற்காக பலரை தூதுவிட்டிருந்தார். ஒரு மாகாண சபைத் தேர்தல் இடம்பெறக் கூடுமென்னும் நிலையிருந்ததை, தனக்கு சாதகமாக்கிக் கொள்ளும் நோக்கில், சைக்கிள் சின்னத்தை ஒரு தற்காலிக ஏற்பாடாகக் கொள்ளலாம் என்னும் அடிப்படையிலும் விக்கினேஸ்வரனுடன் பேசிப் பார்த்தார். இதற்காக சில பத்தியாளர்கள் உட்பட, ஆரம்பத்தில் விக்கினேஸ்வரனுக்கு நெருக்கமாக இருந்த பொ.ஜங்கரநேசன் வரையில் பலரையும் தூதனுப்பினார். ஆனாலும் விக்கினேஸ்வரன் சைக்கிள் சின்னத்தின் கீழ் போட்டியிடுவதை ஒரு பேச்சுக் கூட பொருட்படுத்தவில்லை. இவ்வாறானதொரு சூழலில்தான் கஜேந்திரகுமார், பேரவையின் பிறிதொரு அங்கத்துவ கட்சியான, சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் தலைமையிலான ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியை இலக்கு வைத்து, தொடர்ச்சியாக விமர்சிக்கத் தொடங்கினார். சுரேஸ் ஒரு இந்திய உளவுத்துறையின் ஆள் என்றவாறு விசமத்தனமான பிரச்சாரங்களை முன்னெடுப்பதன் ஊடாக, விக்கினேஸ்வரனுக்கு உளவியல் ரீதியில் நெருக்கடிகளை கொடுக்க முற்பட்டார். கஜேந்திரகுமாரின் கணக்கு இதுதான்- அதாவது, விக்கினேஸ்வரன் வலிந்து, பதவியாசையின் காரணமாக, அரசியலுக்கு வந்த ஒருவரல்ல. மாறாக, பலரது வேண்டுகோளுக்கு ஏற்ப, – தமிழ் மக்களுக்கு தன்னால் முடிந்த பணிகளை செய்வதற்காக வந்த ஒருவர். அவ்வாறான ஒருவருக்கு தொடர்ச்சியான நெருக்கடிகளை கொடுத்தால் – ஒன்றில் அவர் தனது சைக்கிளின் வழிக்கு வருவார் அல்லது, அரசியலை விட்டுவிட்டு தன்பாட்டில் சென்றுவிடுவார். ஆனால் கஜனின் கணக்கு பலிக்கவில்லை. கஜனின் போலி பிரச்சாரங்கள் எவற்றாலும் விக்கினேஸ்வரனின் அரசியல் உறுதிப்பாட்டை சீர்குலைக்க முடியவில்லை. இந்தப் பின்னணியில்தான் தான் இல்லாத பேரவையின் ஊடாக, விக்கினேஸ்வரனும் சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரனும் இணைந்து ஒரு எழுக தமிழை முன்னெடுப்பதை கஜேந்திரகுமாராலும், அவரது குழுவினராலும் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. வெறுப்பின் உச்சத்திற்கு சென்றனர். பேரவையின் உள்ளக கலந்துரையாடல்களின் போது விக்கினேஸ்வரன் முன்வைத்த கருத்துக்களை பொது வெளிக்கு கொண்டுவந்து, விக்கினேஸ்வரன் தமிழ்த் தேசியத்திற்கு எதிரான ஒருவர் என்று நிறுவ முற்பட்டனர். அண்மையில் கஜேந்திரகுமாரின் ஜ.பி.சி. நேர்காணலொன்று வெளியானது. பேரவையின் அரசியல் தீர்வாலோசனை நகல் தயாரிக்கப்பட்ட போது, அதில் ‘தேசம்’ என்னும் சொல்லை போட வேண்டாமென்று விக்கினேஸ்வரன் குறிப்பிட்டதாக ஒரு பிரதி காண்பிக்கப்பட்டது. இதனை ஏன் இவ்வளவு காலமும் கூறாமல் இப்போது கூறுகின்றார்? உண்மையில் அது உள்ளக கலந்துரையாடலின் போது விக்கினேஸ்வரன் தெரிவித்த கருத்துக்கள். அதே போன்று தீர்வாலோசனைக் குழுவில் அங்கம்வகித்த பலரும் தங்களின் கருத்துக்களை முன்வைத்திருந்தனர். அவ்வாறு முன்வைக்கப்பட்ட அனைத்து கருத்துக்களினதும் அடிப்படையில்தான் பேரவையின் இறுதி தீர்வு நகல் முடிவானது. அதனைத்தான் கஜேந்திரகுமாரும் ஏற்றுக் கொண்டிருந்தார். அந்த தீர்வாலோசனை வெளிவந்த பின்னர்தான் விக்கினேஸ்வரன் ஜயாவே வருக – தலைமை தாங்குக – என்றவாறான பதாகை ஒன்றை, தூக்கிப்பிடித்தவாறு கஜன் வீதிகளில் நின்று கொண்டிருந்தார். ஆனால் அதே கஜேந்திரகுமார்தான் இன்று தனது தாளத்திற்கு விக்கினேஸ்வரன் ஆடவில்லை என்றவுடன், புதிய கதைகளை சொல்லுகின்றார். விக்கினேஸ்வரனுடன் கொள்கை முரண்பாடு இருந்திருந்தால், அதனை அப்போதே முன்வைத்துவிட்டு, கஜேந்திரகுமார் பேரவையிலிருந்து வெளியேறிருக்க வேண்டும். அப்படி செய்திருந்தால் அதில் ஒரு நேர்மை இருந்திருக்கும். ஆனால் விக்கினேஸ்வரனது செல்வாக்கை கொண்டு, தனது குடும்பக் கட்சியான அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸை புணரமைப்புச் செய்யும் முயற்சி முற்றிலுமாக, தோல்வியடைந்த பின்னணியில்தான், இன்று, என்ன பேசுவதென்று தெரியாமல் உளறிக் கொண்டிருக்கிறார். கஜேந்திரகுமார் இன்று செய்யும் அரசியலை ஒரு வரியில் குறிப்பிடுவதானால், அது ஒரு கீழ்தரமான அரசியல். ஒருவர் பிரத்தியேக கலந்துரையாடல்களுக்காக அனுப்பும் கருத்துக்களை, பொது வெளிக்கு கொண்டு வந்து, அவர்களை தவறானவர்களாக காண்பிக்க முற்படுவதானாது, மிகவும் கேவலமானதொரு அரசியலாகும். அதனைத்தான் இன்று கஜேந்திரகுமார் செய்து கொண்டிருக்கிறார். முன்னரும் விக்கினேஸ்வரனால், பிரத்தியேகமாக அனுப்பப்பட்ட கடிதமொன்றை, ஊடகங்களில் கசியவிட்டு, விக்கினேஸ்வரனுக்கு அவதூறு பரப்ப முற்பட்டார். அதன் பின்னர் தற்போது, பேரவையின் உள்ளக கலந்துரையாடல்களின் போது, முன்வைக்கப்பட்ட கருத்துக்களை பொதுவெளிக்கு கொண்டு விக்கினேஸ்வரனை தவறான ஒருவராக காண்பிக்க முற்படுகின்றார். இதன் மூலம் கஜேந்திரகுமார் சாதிக்க முற்படுவது என்ன? இதனால் தமிழ் மக்களுக்கு கிடைக்கப் போகும் நன்மைகள் என்ன? இதற்கெல்லாம் கஜனிடம் இருக்கும் பதில் – தாங்களே கொள்கை வழி செய்லபவர்கள். மற்றவர்கள் கொள்கையிலிருந்து விலகியவர்கள். அது உண்மைதானா? கஜனின் கொள்கை என்ன? கஜனிடம் இருப்பது கொள்கையா – அல்லது கொள்கை என்னும் பெயரில் தனது குடும்பக் கட்சியை பலப்படுத்தும் நரித்தந்திரமா? 2010இல், கூட்டமைப்பிலிருந்து வெளியேறி கஜன், தனது பாட்டன்வழி அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸை தனியானதொரு மாற்றுக் கட்சியாக கட்டியெழுப்பும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார். எனினும் அதில் இன்றுவரை வெற்றிபெற முடியவில்லை. இவ்வாறானதொரு சூழலில்தான் விக்கினேஸ்வரனுக்கும் இலங்கை தமிழரசு கட்சியின் கொள்கைகளை தீர்மானிக்கும் எம்.ஏ.சுமந்திரனுக்கும் இடையில் கருத்து முரண்பாடுகள் ஏற்பட்டன. அது நாளடைவில் ஒரு பிளவாக உருமாறியது. அந்த பிளவை பயன்படுத்தி, விக்கினேஸ்வரனுடன் தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டார் கஜன். தான் என்னதான் முயன்றாலும் பொன்னம்பலம் பரம்பரையின் கட்சிக்கு மக்கள் மத்தியில் செல்வாக்கை பெற முடியாதென்று கருதிய கஜன், ஜனவசியமுள்ள விக்கினேஸ்வரனை தன்பக்கமாக சாய்த்துக் கொண்டால், காங்கிரஸை மீளவும் இலகுவாக கட்டியெழுப்பலாம் என்று கணக்குப் போட்டார். ஏனெனில் 2010இல் கூட்டமைப்பிலிருந்து வெளியேறிய போது, தாங்களே புலிகளின் தொடர்ச்சி என்றவாறே மக்கள் மத்தியில் காண்பித்துக் கொண்டனர். ஆனாலும் மக்கள் அதனை ஒரு போதுமே ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. கூட்டமைப்புடன் முரண்பட்டிருந்த புலம்பெயர் அமைப்புக்களும் கஜனுக்கு பணத்தை வாரிவழங்கின ஆனால் அனைத்துமே இறுதியில் விழலுக்கிறைத்த நீரானது. கஜேந்திரகுமாரை பொறுத்தவரையில், மாற்று என்பது தனது பாட்டனாரின் கட்சியான அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் ஒன்றுதான். அதாவது வீட்டுக்கு மாற்று சைக்கிள்தான். இந்த திட்டத்திற்கு விக்கினேஸ்வரனை பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியாமல் போனதன் விளைவுதான், கஜேந்திரகுமாரின் இன்றைய அனைத்து புலம்பல்களுமாகும். ஆனால் இதன் மூலம் கஜேந்திரகுமார் உண்மையில் எதை செய்து கொண்டிருக்கிறார்? இதுதான் மக்கள் சிந்திக்க வேண்டிய இடம். தனது குடும்ப கட்சியை பாதுகாத்து, தனது பாட்டனார் வழியான வரலாற்று கறையை கழுவிக் கொள்வதற்காக, தமிழ் மக்கள் மத்தியில் ஒரு வலுவான மாற்று தலைமை ஒன்று உருவாகுவதை திட்டமிட்டு தடுத்து வரும் ஒருவர்தான் கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம். அதற்காக அவர் கைக் கொண்டிருக்கும் மந்திர வார்த்தைதான் கொள்கை. ஆனால் அவரது உண்மையான கொள்கை, செல்வாக்கிழந்து வரலாற்றிலிருந்து அழிந்துபோன, தங்களது குடும்ப கட்சியான அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸை எப்படியாவது மீளவும் தூக்கிநிறுத்துவது ஒன்றுதான் கஜனின் இலக்கு. அந்த இலக்கிற்கு எவர் தடையாக வந்தாலும் அவர்கள் அனைவரும் கஜனின் பார்வையில் கொள்கையற்றவர்களாவர். இது அடிப்படையிலேயே ஒரு மக்கள் விரோத அரசியலாகும். – கரிகாலன் http://thamilkural.net/?p=2852
  10. எழுக தமிழை ஆதரித்து பல்வேறு ஈழ ஆதரவு சக்திகளும் ஒன்றுபட்டுவருகின்றன. இருப்பினும் ஆங்காங்கே சில முரண்பட்ட செய்திகளும் தகவல்களும் வெளிவராமலில்லை. எழுக தமிழ் நிகழ்வுகளின் வெற்றியை எவ்வாறாயினும் குழப்ப வேண்டும் என்பதுதான் அவ்வாறான செய்திகளதும் தகவல்களினதும் உள்நோக்கமாகும். இது ஒரு கட்சிக்கு சார்பானது, இதனால் விக்கினேஸ்வரன் பலமடைவார் என்றவாறான பிரச்சாரங்கள் அனைத்தும் மேற்படி உள்நோக்கத்தின் விளைவே! ஒரு மக்கள் இயக்கமான தமிழ் மக்கள் பேரவை, அதனுடன் கொள்கை அடிப்படையில் உடன்படக் கூடிய அரசியல் கட்சிகளையும் இணைத்துக் கொண்டு, மக்களுக்காக போராடும் போது, குறித்த அரசியல் கட்சிகள் இதனால் பயனடையும் என்று வாதிடுவதானது, அடிப்படையிலேயே தவறானதொரு புரிதலாகும். இவ்வாறு வாதிடுபவர்கள் எவரும் விபரம் அறியாமல் வாதிடவில்லை. அவ்வாறு வாதிடுபவர்களும் தங்களின் கட்சி நலன்களை முன்னிறுத்தியே மற்றவர்கள் மீது குற்றம் சாட்டுகின்றனர். எழுக தமிழ் தோல்வியடையும் போது, அதில் தங்களின் பங்களிப்பு இல்லாமையால்தான் அது தோல்வியடைந்தது என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும் என்பதே அவ்வாறானவர்களது உண்மையான நோக்கமாகும். இதன் காரணமாகவே எழுக தமிழின் நோக்கம் தொடர்பில் அவ்வப்போது சில பிழையான அபிப்பிராயங்கள் வெளிவருகின்றன. தேர்தல் வெற்றியை மட்டும் இலக்கு வைக்கும் கட்சிகள் இவ்வாறு தங்களுக்குள் முரண்படுவது சாதாரணமான ஒன்றே ஆனால் கட்சி நலனையும் மக்கள் நலனையும் ஒன்றாக்கும் போதே இவர்கள் தவறு செய்யவிளைகின்றனர். மக்களுக்கு எதிராக சிந்திக்கின்றனர். இதில் மக்களுக்கே அதிக பொறுப்புண்டு. ஒரு விடயத்தை ஆதரிப்பதற்கு முன்னர் அதனை ஏன் ஆதரிக்க வேண்டும் என்னும் தெளிவு மக்கள் மத்தியில் இருக்க வேண்டியது அவசியம். மக்கள் மத்தியில் போதிய விழிப்புணர்வு இல்லாத போதுதான் போலியான பிரச்சாரங்கள் மக்களை வசியப்படுத்திவிடுகின்றன. எனவே முதலில் எழுக தமிழை ஆதரிப்பதற்கு முன்னர் ஏன் அதனை ஆதரிக்க வேண்டும் என்று பார்க்க வேண்டிய கட்டாயமான ஒன்றாகும். இந்தக் கேள்விக்கான பதிலை தேடுவதற்கு முன்னர் – எவ்வாறானதொரு காலகட்டத்தில் பேரவை எழுக தமிழுக்கான அழைப்பை விடுத்திருக்கின்றது என்பதற்கான பதிலை காண்போம். மகிந்த ராஜபக்ச சர்வாதிகார ஆட்சியை நோக்கிச் செல்கின்றார் எனவே அந்த ஆட்சியை தோற்கடிக்க வேண்டும் என்னும் ஒரு புறச்சூழலில்தான், 2015இல் ஆட்சி மாற்றம் நிகழ்ந்தது. அந்த ஆட்சி மாற்றம் தொடர்பில் அளவுக்கதிகமான நம்பிக்கைகள் விதைக்கப்பட்டன. இடைக்கால அறிக்கை, புதிய அரசியல் யாப்பு, சமஸ்டித் தீர்வு அதற்குள் மறைந்திருக்கிறது என்றெல்லாம் பேசப்பட்டுவந்தது. இறுதியில் அவற்றுக்கு என்ன நடந்தது? மீண்டும் தமிழ் மக்கள் மிக மோசமாக ஏமாற்றப்பட்டனர். தமிழ் மக்களின் ஆணையைப் பெற்ற கூட்டமைப்பு, கடந்த நான்கு வருடங்காளக சிறிலங்கா அரசாங்கத்திற்கு முண்டுகொடுத்து வந்த நிலையில், அரசாங்கம் தங்களை ஏமாற்றிவிட்டதாக புலம்புகிறது. ஆட்சி மாற்றத்திற்கு பின்னரான அனுபவங்கள் தமிழர்களுக்கு ஒரு தெளிவான செய்தியை சொல்லியிருக்கிறது. அதாவது, சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் எந்தக் கட்சி நிறத்திலிருந்தாலும் கூட, அவர்களின் அடிப்படையான அரசியல் பண்பில் எந்தவொரு மாற்றமும் ஏற்படப் போவதில்லை. கடந்த நான்கு வருடகால அனுபவங்கள் இதனை தெட்டத்தெளிவாக நிரூபித்திருக்கின்றது. அதே வேளை வெறும் தேர்தல்வாத அரசியல் கட்சிகள் எவற்றாலும், தமிழர் தாயகப்பகுதியின் மீதான திட்டமிட்ட ஆக்கிரமிப்புக்களை எந்த வகையிலும் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. ஆட்சி மாற்றம் எதையெல்லாம் தடுக்கும் என்று சொல்லப்பட்டதோ, அது எவற்றையுமே அது தடுக்கவில்லை. மாறாக, தமிழர் தாயகப்பகுதியான வட-கிழக்கில் பௌத்தமயமாக்கல் தொடர்ந்தது, திட்டமிட்ட குடியேற்றங்கள் மிகவும் நுட்பமாக தொடர்ந்தன. தொல்பொருளியல் ஆய்வு என்னும் அடிப்படையில் தமிழர்களின் பாரம்பாரியமான கலாசாரா – மத இடங்கள் கபளீகரம் செய்யப்பட்டது. இது எவற்றையும் அரசாங்கத்திற்கு முண்டுகொடுத்து வந்த, கூட்டமைப்பால் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. இது ஒரு தெளிவான செய்தியை சொல்லியது. அதாவது, தமிழ் மக்கள் வெறுமனே தேர்தலில் வாக்களித்து, தங்களின் பிரதிநிதிகளை சிறிலங்காவின் பாராளுமன்றத்திற்கு அனுப்புவதால் மட்டும் பிரச்சினைகளை தீர்க்க முடியாது. அது சாத்தியம் என்றால், கடந்த நான்கு வருடங்களில் கூட்டமைப்பால் பல்வேறு விடயங்களை சாதித்திருக்க முடியும் ஆனால் எதுவும் முடியவில்லை. எனவேதான் கட்சிகளை நம்பிக்கொண்டிருத்தல் என்பதற்கும் அப்பால் செயலாற்றவேண்டியிருக்கிறது. அதற்காக மக்கள் ஒரு இயக்கத்தின் கீழ் அணிதிரண்டு போராட வேண்டியிருக்கிறது. இவற்றின் மூலம்தான் தமிழ் மக்களின் தலையை நோக்கி வரும் ஆபத்தை ஆகக் குறைந்தது தோளோடாவது தடுத்து நிறுத்த முடியும். இவ்வாறானதொரு அரசியல் சூழலில்தான், தமிழ் மக்கள் பேரவை எழுக தமிழிற்கான அழைப்பை விடுத்திருக்கிறது. இப்போது இந்த எழுக தமிழை ஏன் ஆதரிக்க வேண்டும் என்பதற்கான பதிலை காண்பதில் சிரமமிருக்காது. இதற்கு மேலும் எழுக தமிழ் தொடர்பில் ஒருவருக்கு தடுமாற்றமும் சந்தேகமும் இருப்பின், பேரவை, விக்கினேஸ்வரன், சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் மற்றும் இதனுடன் கைகோர்த்திருக்கும் ஏனைய கட்சிகள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, எழுக தமிழுக்காக முன்வைக்கப்பட்டிருக்கும் கோரிக்கைகளை மட்டுமே கருத்தில் கொள்ளலாம் – செயற்படலாம். ஏனெனில் 2009இற்கு பின்னர் – தமிழ் மக்கள் கண்ணை மூடிக்கொண்டு ஆதிரிக்கக் கூடிய எந்தவொரு அரசியல் கட்சியோ, மக்கள் இயக்கங்களோ வடக்கு கிழக்கில் இல்லை என்பது உண்மையே! அவ்வாறு மக்கள் ஆதரிக்கக் கூடியளவிற்கான அர்ப்பணிப்போடும் தியாகசிந்தையோடும் எந்தவொரு தலைமையும் இல்லை என்பதும் உண்மையே! இதுதான் யதார்த்தம் என்றாலும் கூட. நாம் எந்தவொரு நிகழ்வையும், அதற்கு தலைமை தாங்குவோரையும் குறிப்பிட்ட சூழலில் வைத்துத்தான், மதிப்பிட வேண்டும். அந்த வகையில் நோக்கினால் பேரவையின் எழுக தமிழுக்கு இன்றைய காலத்தில் ஒரு வரலாற்றுப் பாத்திரம் உண்டு. ஈழத் தமிழ் மக்களின் நலனை முன்னிறுத்தி சிந்திக்கும் அனைவரும் கட்சி பேதங்களையும், கடந்தகால கசப்புக்களையும் மறந்து ஓரணியில் திரண்டு, எழுக தமிழை வெற்றிபெறச் செய்ய வேண்டிய ஒரு காலத்தேவையாகும். காலத்தை தவறவிட்;டால் பின்னர் கண்டவரெல்லாம் கதவைதட்டும் போது, தமிழ் மக்கள் வெறும் பார்வையாளராக மட்டுமே நிற்க நேரிடும். பேரவையின் எழுக தமிழுக்கான கோரிக்கைகள் முற்றிலும் சரியானவை – நியாயமானவை. அதாவது, சிங்கள, பௌத்த மயமாக்கலை உடனடியாக நிறுத்து, சர்வதேச போர்க்குற்ற விசாரணையை நடத்து, தமிழ் அரசியல் கைதிகள் அனைவரையும் விடுதலை செய், வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் தொடர்பில் உடனடி விசாரணை நடத்து, வடக்கு – கிழக்கில் இராணுவ மயமாக்கலை நிறுத்து மற்றும் இடம்பெயர்ந்த அனைவரையும் அவர்களது பாரம்பரிய இடங்களில் மீளக்குடியமர்த்து – ஈழத் தமிழ் மக்களின் நலனை முன்னிறுத்தி சிந்திக்கும் ஒருவரால் இந்தக் கோரிக்கைகளை எவ்வாறு நிராகரிக்க முடியும் – எவ்வாறு எழுக தமிழை எதிர்க்க முடியும்? -கரிகாலன் http://thamilkural.net/?p=2110
  11. “எச் சந்தர்ப்பத்திலும் மக்களின் அபிலாசைகளைப் புறந்தள்ளாத கொள்கைத் தெளிவுடன் பயணித்த உங்களின் வருகை எமது கட்சிக்கு மட்டுமன்றி ஒட்டு மொத்த எமது இனத்தின் மீட்சிக்கும் வழிகோலும்” என தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் செயலாளர் நாயகம் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் போராளிகளை அரசியலுக்கு வருமாறு பகிரங்கமாக அழைத்துள்ளார். 11-09-2019 அன்று புதன் கிழமை கிளிநொச்சி கூட்டுறவு மண்டபத்தில் கிளிநொச்சி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த முன்னாள் போராளிகளுடன் நடைபெற்ற சந்திப்பில் முன்னாள் முதலமைச்சர் மேற்படி கோரிக்கையை விடுத்துள்ளார். தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் கிளிநொச்சி மாவட்டக் கிளையின் ஏற்பாட்டில் நடைபெற்ற மேற்படி சந்திப்பு மாவட்ட செயற்குழு பொறுப்பாளர் பாமகன் தலைமையில் நடைபெற்றது. இக்கூட்டத்தில் தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் கொள்கை பரப்புச் செயலாளர் அருந்தவபாலன் அவர்கள் எமது கட்சியில் இணைந்து தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் தலைமைப் பொறுப்பாளர்களாக போராளிகள் வர வேண்டும் என்று வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளார். வெவ்வேறு துறைகளில் சிறந்தவர்களாக விளங்கும் போராளிகளின் சேவை தமிழ்ச் சமூகத்துக்கு இன்று மிகவும் தேவை என்றார். உள்ளுராட்சி சபைகளில் இருந்து பாராளுமன்றம் வரை தமிழ் மக்கள் கூட்டணியானது போராளிகளுக்கு உரிய பிரதிநிதித்துவத்தை வழங்கும் என பாமகன் தெரிவித்த கருத்தையும் அருந்தவபாலன் ஆமோதித்தார். அரசியலில் ஈடுபடுவதனால் போராளிகளுக்கு யாரிடமிருந்தாவது இடையூறுவருமாக இருந்தால் சட்டரீதியான பாதுகாப்பை வழங்குவதற்கு நானும் எமது கட்சியும் முன்னிற்போம் என கட்சியின் செயலாளர் நாயகம் விக்கினேஸ்வரன் குறிப்பிட்டார். http://thamilkural.net/?p=1865
  12. தமிழ் மக்கள் பேரவையின் எழுக தமிழ் நிகழ்விற்கான ஏற்பாடுகள் முன்னெடுக்கப்பட்டுவருகின்றன. 2016 ஆம் ஆண்டு இது போன்றதொரு எழுக தமிழ் நிகழ்வை தமிழ் மக்கள் பேரவை வடக்கிலும் கிழக்கிலும் வெற்றிகரமாக முன்னெடுத்திருந்தது. 2016இல் இடம்பெற்ற எழுக தமிழ் நிகழ்வுகளை தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு புறக்கணித்திருந்தது. அவ்வாறானதொரு சூழலிலும் கூட, எழுக தமிழ் நிகழ்வுகளை பேரவை வெற்றிகரமாக முன்னெடுத்திருந்தது. ஆனால் இம்முறை எழுக தமிழ் நிகழ்வுகள் தொடர்பாக சில தரப்புக்கள் சந்தேகங்களையும் அவதூறுகளையும் பரப்பிவருகின்றது. முக்கியமாக தமிழ் மக்கள் பேரவையில் அங்கத்துவம் வகித்த அரசியல் கட்சிகளில் ஒன்றான அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் எழுக தமிழ் தொடர்பில் முரண்பாடான கருத்துக்களை தெரிவித்துவருகின்றது. காங்கிரசின் ஆதரவாளர்கள் சமூக ஊடகங்களின் வழியாக, இவ்வாறான அவதூறுகளை பரப்பிவருகின்றனர். இது விக்கினேஸ்வரன் தலைமையிலான தமிழ் மக்கள் கூட்டணியை பலப்படுத்தும் நோக்கம் கொண்டது என்பதே அவர்களது பிரச்சாரங்களின் சாரம்சமாகும். அது உண்மைதானா? கூட்டமைப்பின் அரசியல் அணுகுமுறைகள் தவறான பாதையில் பயணிக்கின்றது என்னும் விமர்சனங்கள் மேலோங்கிய ஒரு சூழலில்தான், மாற்றுத் தலைமை தொடர்பில் விவாதிக்கப்பட்டது. இவ்வாறானதொரு பின்புலத்தில்தான் ஒரு மக்கள் இயக்கமாக தமிழ் மக்கள் பேரவை ஸ்தாபிக்கப்பட்டது. அதன் இணைத்தலைவராக அப்போது வடக்கு மாகாண முதலமைச்சராக இருந்த, சி.வி.விக்கினேஸ்வரன் தெரிவு செய்யப்பட்டார். உண்மையில் அவர் தெரிவு செய்யப்பட்டார் என்பதை விடவும், அவரை மையப்படுத்தித்தான் தமிழ் மக்கள் பேரவை உருவாக்கப்பட்டது. இதில் அங்கத்துவ கட்சிகளாக கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் தலைமையிலான அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ், சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் தலைமையிலான ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி மற்றும் சித்தார்த்தன் தலைமையிலான ஜனநாயக விடுதலை முன்னணி (புளொட்) ஆகியயை இணைந்துகொண்டன. பேரவை ஆரம்பத்திலிருந்தே கூட்டமைப்பிற்கு எதிரான அமைப்பாக தங்களை அடையாளப்படுத்தவில்லை ஏனெனில், பேரவையின் இணைத்தலைவராக இருந்த விக்கினேஸ்வரன் கூட்டமைப்பின் சார்பிலான வடக்கு மாகாண முதலமைச்சராகவே இருந்தார். அதே போன்று ஈ.பிஆர்.எல்.எப் மற்றும் புளொட் ஆகியவை பேரவையில் இணையும் போது, கூட்டமைப்பின் அங்கத்துவ கட்சிகளாகவே இருந்தன. கடந்த உள்ளுராட்சித் தேர்தலின் போதுதான் சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் கூட்டமைப்பிற்கு வெளியில் சென்று பிறிதொரு கூட்டில் போட்டியிட்டிருந்தார். இந்த பின்புலத்தில் நோக்கினால், கூட்டமைப்பில் அங்கத்துவம் வகித்த விக்கினேஸ்வரனுடனும் கூட்டமைப்பின் அங்கத்துவ கட்சிகளுடன்தான் கஜேந்திரகுமார் இணைந்திருந்தார். அவர்களுடன் இணைந்துதான் 2016இல் இடம்பெற்ற எழுக தமிழ் நிகழ்வுகளில் பங்குகொண்டிருந்தார். அப்போது கஜேந்திரகுமாருக்கு கொள்கை ஒரு பிரச்சினையாக இருந்திருக்கவில்லை. உண்மையில் அவர் அடிக்கடி கூறுவது போன்று தாங்கள் கொள்கை வழிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பவர்கள் என்பது உண்மையானால், அவர் கூட்டமைப்பின் அங்கத்துவ கட்சிகளுடனும் கூட்டமைப்பின் முதலமைச்சரோடும் இணைந்து செயற்பட்டிருக்க முடியாது. 2016 – எழுக தமிழ் மேடையில் வைத்து, விக்கினேஸ்வரனை தமிழினத்தின் தலைவர் என்று கஜேந்திரகுமார் விழித்திருந்தார். இன்று கஜேந்திரகுமாரின் பேச்சாளராக தன்னை முன்னிறுத்திவரும் சட்டத்தரணி காண்டீபன், எழுக தமிழ் மேடைக்கு அருகில் நின்றவாறு தலைவா – தலைவா என்று தனது தொழிலையும் மறந்து விக்கினேஸ்வரனின் ஒரு அடிமட்ட தொண்டன் போன்று, சத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அன்று போற்றப்பட்ட, கொண்டாடப்பட்ட விக்கினேஸ்வரன் இப்போது ஏன் தூற்றப்படுகின்றார்? அன்று கேட்கப்படாத சந்தேகக் கேள்விகள் ஏன் இப்போது கேட்கப்படுகின்றன? இதன் உண்மையான பின்னணி என்ன? 2016இல் எந்த விக்கினேஸ்வரன் எழுக தமிழ் நிகழ்வுகளுக்கு தலைமை தாங்கினாரோ, அதே விக்கினேஸ்வரன்தான் 2019 எழுக தமிழக்கும் தலைமை தாங்குகின்றார்? அப்போது சரியான நிகழ்வாகத் தெரிந்த எழுக தமிழ் இப்போது எப்படி தவறான ஒன்றாகத் தெரிய முடியும்? மக்கள் அனைத்து விடயங்களையும் கேள்விகளின் ஊடாக அணுகப் பழக வேண்டும். ஒவ்வொரு அரசியல் தரப்பினரும் முன்வைக்கும் வாதங்களிலுள்ள தர்க்கரீதியான பலவீனங்களில் அவதானம் செலுத்த வேண்டும். ஏன் இந்த எழுக தமிழ் நிகழ்வுகளுக்கு எதிராக அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் பிரச்சாரங்களை முன்னெடுத்துவருகின்றது? அது மக்கள் நலன் சார்ந்ததா அல்லது கட்சி நலன் சார்ந்ததா? இன்றைய நிலையில் – இந்தக் கட்டுரை எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் வரையில், கஜேந்திரகுமார் தரப்பினரை தவிர, வேறு எவரும் எழுக தமிழ் நிகழ்வை எதிர்க்கவில்லை. கூட்டமைப்புக் கூட எதிர்க்கவில்லை. காங்கிரஸ் இதனை எதிர்ப்பது மக்கள் நலன் சார்ந்த ஒன்றா? நிச்சயமாக இல்லை. இதனை புரிந்துகொள்வதற்கு, கடந்த ஒரு சிலமாதங்களாக என்ன நடந்தது என்பதை மிகவும் சுருக்கமாக பார்ப்போம். கஜேந்திரகுமார் பேரவையில் இணையும் போதே ஒரு திட்டத்துடனேயே இணைந்திருந்தார். அதாவது, விக்கினேஸ்வரனை எப்படியாயினும் காங்கிரஸில் இணைக்க வேண்டும். இதன் மூலம் காங்கிரஸை தமிழரசுக் கட்சிக்கு மாற்றான ஒரு கட்சியாக கட்டியெழுப்ப வேண்டும் என்பதுதான் அவரது உண்மையான இலக்கு. ஆனால் விக்கினேஸ்வரனோ கஜனின் திட்டத்துக்குள் அகப்படாமல் தனக்கென்று ஒரு கட்சியை அறிவித்தார். இந்தப் பின்புலத்தில்தான் விக்கினேஸ்வரன் தொடர்பிலான முதலாவது வெறுப்பு கஜேந்திரகுமார் தரப்புக்குள் ஏற்பட்டது. விக்கினேஸ்வரன் கட்சியை அறிவித்ததிலிருந்து அவர் தொடர்பில் ஆங்காங்கே சில விமர்சனங்களை மெதுவாக காங்கிஸசின் செயலாளர் செ.கஜேந்திரன் முன்வைத்துவந்தார். ஆனால் விக்கினேஸ்வரன் கட்சியை அறிவித்த பின்னரும் கூட, அவரை எவ்வாறாவது காங்கிரஸ் கூடாரத்திற்குள் கொண்டுவர வேண்டுமென்று முயற்சித்தனர். அதற்கான ஒரு சில பேச்சுவார்த்தைகளையும் மேற்கொண்டனர். ஆனால் அதற்கும் விக்கினேஸ்வரன் இணங்கவில்லை. இவ்வாறனதொரு பின்புலத்தில்தான் சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் இல்லாத, ஒரு கூட்டுக்குள் தாங்கள் வரத் தயார் என்று அறிவித்தனர். ஆனால் அந்த நிபந்தனையும் விக்கினேஸ்வரன் நிராகரித்துவிட்டார். இவ்வாறானதொரு பின்புலத்தில்தான் பேரவையின் கூட்டங்களை கஜேந்திரகுமார் புறக்கணித்திருந்தார். ஆனாலும் தனது ஒரு சில ஆதரவாளர்களை பேரவைக்குள் வைத்துக் கொண்டார். அவர்கள் அவ்வப்போது, விக்கினேஸ்வரன் இணைத்தலைவர் பதவியில் இருப்பது பொருத்தமில்லை ஏனெனில் அவர் தற்போது ஒரு கட்சியின் தலைவர் – என்றவாறு குரலெழுப்பி வந்தனர். இவ்வாறானதொரு சூழலில்தான் பேரவையின் தலைமையில் மீண்டுமொரு எழுக தமிழ் நிகழ்வை முன்னெடுப்பதற்கான யோசனையை விக்கினேஸ்வரன் முன்வைத்திருந்தார். இந்த எழுக தமிழ் முயற்சியை எவ்வாறாயினும் பலவீனப்படுத்த வேண்டுமென்பததான் கஜேந்திரகுமாரின் இலக்காக இருக்கிறது. சரியான அரசியல் நிலைப்பாடுகளை முன்வைத்து மக்களை அணிதிரட்டும், ஓன்றுபடுத்தும் முயற்சிகளை எவர் முன்னெடுத்ததாலும் அது ஆதிரிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று எண்ணும் வரலாற்று புரிதலின் அடிப்படையில்தான் ஒவ்வொரு விடயங்களையும் நாம் நோக்க வேண்டும். அந்த அடிப்படையில் எழுக தமிழ் நிகழ்வுகளை யார் முன்னெடுக்கின்றனர் – அதனால் எந்த கட்சிகள் பயனடையும் என்பதெல்லாம் அபத்தமான கேள்விகள். கஜேந்திரகுமார் ஆரம்பத்திலிருந்தே பேரவையை தனது கட்சி நலன்களுக்கே பயன்படுத்தி வந்தார். அப்போதெல்லாம் விக்கினேஸ்வரனோ பேரவையின் ஏனைய கட்சிகளோ அது தொடர்ப்பில் விமர்சிக்கவில்லை – கேள்வி தொடுக்கவில்லை. அவர்கள் தமிழ்த் தேசியத்தை முன்வைத்து அமைதிகாத்தனர். உதாரணமாக கடந்த உள்ளுராட்சித் தேர்தலின் போது, கஜேந்திரகுமார் தனது கட்சியை ‘தமிழ்த் தேசிய பேரவை’ என்று பெயர் மாற்றி மக்கள் மத்தியில் பிரச்சாரங்களை முன்னெடுத்தார். பேரவை, விக்கினேஸ்வரன் அனைவருமே தனது கட்சியுடன்தான் இருக்கின்றனர் என்னும் ஒரு தோற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தார். அதனடிப்படையில்தான் அவரது வாக்கு வங்கியும் அதிகரித்தது. ஆனால் பேரவையோ, விக்கினேஸ்வரனோ அதனை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கவில்லை இருந்தும் தேசியத்தை முன்னிறுத்திய பயணத்தில் ஒரு கட்சி நன்மையடைவது தொடர்பில் அவர்கள் அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. ஆனால் அன்று, தனது சுயநலனுக்காக பேரவையை பயன்படுத்தி கஜேந்திரகுமார்தான் இன்று எழுக தமிழ் நிகழ்வை, விக்கினேஸ்வரன் தனது கட்சிக்காக பயன்படுத்துவதாக சாடுகின்றார். இது முற்றிலும் அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் என்னும் கட்சியை பலப்படுத்த வேண்டும் என்னும் சுயநல நோக்கிலிருந்து எழும் விமர்சனமாகும். அவ்வாறானதொரு விமர்சனத்தை முன்வைக்கும் தார்மீக தகுதி கஜேந்திரகுமார் தரப்பினருக்கு இல்லை. தான் பங்குகொள்ளாத எழுக தமிழ் வெற்றியளிக்காது என்பதை நிரூபிப்பதற்கே கஜேந்திரகுமார் முயற்சிக்கின்றார். இது ஒரு நேர்மையான அரசியல் அணுகுமுறையல்ல. இங்கு எந்தவொரு தனிநபரும் அமைப்புக்களும் முக்கியமில்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் முன்னெடுக்கப்படும் வரலாற்று நிகழ்வு என்னும் அடிப்படையில்தான் ஒவ்வொன்றையும் நாம் பார்க்க வேண்டும். அந்த வகையில் தமிழ் மக்கள் பேரவை முன்னெடுக்கும் எழுக தமிழ் நிகழ்விற்கு ஒரு தேசிய முக்கித்துவம் உண்டு. அந்த முக்கியத்துவத்திற்காக அதனை ஆதரிக்க வேண்டியது தமிழ் தேசியத்தை விசுவாசிக்கும் ஒவ்வொரு தமிழரதும் கடமையாகும். பேரவையின் எழுக தமிழில் மக்கள் திரளாக திரள வேண்டியது காலத்தின் தேவையாகும். தென்னிலங்கை தங்களுக்கான தலைவரை தேடும் கடும் முயற்சியில் இருக்கின்ற போது, வடக்கும் கிழக்கும் ஓரணியில் திரட்சி கொள்ள வேண்டியதும், நாம் எதையும் மறக்கவில்லை என்பதை உரத்துச் சொல்ல வேண்டியதும் ஒரு வரலாற்றுத் தேவையாகும். அந்த வரலாற்றுத் தேவையை உணர்த்தும் ஒவ்வொரு நிகழ்வுகளும் போற்றப்பட வேண்டியவையே. இதில் கட்சிகளையும் நபர்களையும் மறப்போம். நாம் வரலாற்றின் கடமையை செய்வோம் அதன் பலன்களை வரலாற்றிடமே விட்டுவிடுவோம். -கரிகாலன் http://thamilkural.net/?p=1454
  13. வெள்ளிப்பொழுதில் கை என்ற தலைப்பில் பொன்.காந்தனுடன் கவிஞர்கள் சிவ.திவாகர் சாந்தனூர் அப்பன் முல்லையூர் ராஜ்குமார்
  14. தமிழ்க் குரலில் வாரவாரம் வரும் பொன்.காந்தனின் வெள்ளிப் பொழுது 02.08.2019 வெள்ளிப்பொழு 'கல்' எனும் தலைப்பில் சொற்களின் திருவிழா... பொன்.காந்தனுடன் தமிழகத்தில் இருந்து ஈழக்கவிஞர் சிவ.திவாகர் மற்றும் கவிஞர் செல்வா. 'மை' 16-08-2019 அன்று தமிழ்க் குரலில் ஒலிபரப்பாகிய பொன்.காந்தனின் வெள்ளிப் பொழுது
  15. மதிப்புக்குரிய கஜேந்திரகுமார் அவர்களே, தொடர்ச்சியாக கட்டமைக்கப்பட்ட இனவழிப்புக்கு உள்ளாக்கப்பட்டிருக்கும் தமிழ் மக்கள் தம் உரிமைகளை துரித கதியில் மீட்டெடுக்க வேண்டிய காலத்தின் நிர்ப்பந்தந்திற்குள் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள். தமிழ் மக்களின் அரசியல் பேரம்பேசும் சக்தியாக தமிழ் மக்களால் பெரிதும் நம்பப்பட்ட தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைமையும் அதன் சில உறுப்பினர்களும் தமது சுயலாப நோக்கங்களிற்காக அரசுக்கும் மேற்கத்தைய சக்திகளிற்கும் துணைபோகின்ற அபாயத்தை நாம் கண்டு வருகின்றோம். இதன் அடிப்படையிலேயே தமிழ் மக்களால் இன்றளவும் மாற்றுத் தலைமையாக பெரிதும் நம்பப்படுகின்ற க.வி.விக்னேஸ்வரன் தலைமையிலான அரசியல் கூட்டு ஒன்றிற்கான தேவை எழுந்திருக்கின்றது. கடந்த உள்ளுராட்சி சபைத் தேர்தல்களின்போது இவ் இணைவுக்குரிய மும்முரமான முயற்சிகள் பல சமூக அரசியல் கட்டமைப்புக்களால் மேற்கொள்ளப்பட்டபோதும் அகில இலங்கைத் தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சியினரால் இம்முயற்சிகள் புறக்கணிக்கப்பட்டிருந்தன. அரசியல் யதார்த்த அகப் புறச் சூழல்களைக் கருத்தில்கொள்ளாது தமது கட்சி நலனுக்காகவும் அத்தகையை கூட்டிணைவின் முக்கியத்துவத்தை உணராமையும் விளைவுகளின் வாதாங்களாகவே ஈபிஆர்எல் கட்சியினைத் துரோக கட்சியாகவும் நீதியரசர் க.வி விக்னேஸ்வரன் அவர்களை இந்தியாவின் நிழலில் செயற்படுகிறார் எனவும் கூறப்படுகின்ற குற்றச்சாட்டுக்களின் பின்னணியாகும். தற்போதைய தமிழ்க் கட்சிகளின் நிலவரப்படி தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு மாற்றீடாக எந்தவொரு கட்சியும் தனித்து நின்று தமிழ் மக்களின் பேராதரவினைப் பெற்றுவிட முடியாது என்கின்ற யதார்த்த நிலைமைகளை உங்கள் கட்சியினர் ஏற்றுக்கொள்ளாதிருப்பது தாங்கள் பிறிதொரு நிகழ்ச்சி நிரலில் செயற்படுகிறீர்களோ என எண்ணத் தோன்றுகின்றுது. தங்களைத் தவிர மற்றைய எவரும் கொள்கைத் தெளிவோடு பயணிக்கவில்லை என்று பிரச்சாரம் மேற்கொள்ளும் திரு. கஜேந்திரகுமார் அவர்களே உங்கள் பார்வைக்குச் சில கேள்விகள். தங்கள் கட்சியின் முக்கியஸ்தர்களான செல்வராசா கஜேந்திரன் மற்றும் மணிவண்ணன் ஆகியோரிடம் வடமாகாணத்தின் முன்னாள் முதலமைச்சர் நீதியரசர் க.வி.விக்னேஸ்வரன் தன்னைத் தங்கள் கட்சியுடன் இணைய வேண்டாம் என்று இந்தியா தெரிவித்ததாக அண்மைக்காலங்களில் ஊடகங்களில் தாங்கள் கூறித் திரிந்த புனைகதைக்கு க.வி.விக்னேஸ்வரன் அவர்கள் அண்மையில் மறுப்புத் தெரிவித்திருந்தார். அத்துடன் க.வி.விக்னேஸ்வரன் அவர்கள் இந்தியாவின் வழிநடத்தலில் செயற்படுவதனாலேயே உங்களுடனான கூட்டணிக்கு மறுக்கிறார் என்றும் தாங்கள் தெரிவித்திருந்தீர்கள் ஆனால் நிஜத்தில் அவர் பல தடவைகள் பகிரங்கமாக தங்களை கூட்டணியில் இணையுமாறு அழைப்பு விடுத்திருந்தார் ஆனால் அக்கூட்டணிக்குச் செல்லாமல் நொண்டிக் காரணங்கள் சொல்லித் தாங்கள்தான் தவிர்த்து வந்திருக்கின்றீர்கள் ஆகவே உங்களைப் பின்னணியில் இருந்து இயக்கும் ஓர் சக்திதான் ஓர் பலமான மாற்று அணியை உருவாக்கவிடாமல் தடுக்கிறார்கள் என்பது புலனாகிறது. யார் அந்த தீய சக்தி என்பதை தாங்கள்தான் வெளிப்படுத்தவேண்டும். 2018 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற உள்ளுராட்சி சபைத் தேர்தலின் பின்பு வவுனியா நகர சபையில் ஈபிஆர்எல்எவ் கட்சியின் வேட்பாளருக்கு வேறு கட்சியின் உறுப்பினர்கள் வாக்களித்தமையால் ஈபிஆர்எல்எவ் கட்சியினர் துரோகம் இழைத்துவிட்டார்கள் எனக் கூறும் தாங்கள் யாழ் . மாநகர சபையில் பெரும்பான்மையில்லாமல் யார் ஆதரவை நம்பி மணிவண்ணன் அவர்களை போட்டியிடச் செய்தீர்கள்? இரகசிய வாக்கெடுப்புக் கேட்டதன் மர்மம் என்ன? கிழக்கு மாகாணத்தில் பொத்துவில் பிரதேச சபையில் அகில இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்த உறுப்பினர் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் உறுப்பினரை பிரதேச சபைத் தலைவராக ஆதரவளித்தமையும் திருக்கோவில் பிரதேச சபையில் சிறிலங்கா சுதந்திரக் கட்சியைச் சேர்ந்தவரை உப தவிசாளராக்க வாக்களித்தமையும் எந்த வகைக்குள் இணைப்பது. இன்று வரை அவர்கள்மீது தாங்கள் நடவடிக்கை எடுக்காமல் அமைதிகாப்பது துரோகத்தனம் என்றில்லாமல் வேறெப்படி அழைப்பது. கடந்த உள்ளுராட்சிச் சபைத் தேர்தலில் தமிழ்த் தேசிய பேரவை என்ற ஓர் கூட்டணியை உருவாக்கியிருந்தீர்கள். அந்தக் கூட்டணியின் முக்கியமான வாக்குறுதிகளில் ஒன்று தேர்தலின் பின்பு தமிழ்த் தேசிய பேரவையை ஓர் கூட்டணியாகப் பதிவு செய்வது என்பது. ஆனால் தேர்தலின் பின்பு தமிழ்த் தேசிய பேரவைபற்றியோ அதன் பதிவைப் பற்றியோ தாங்கள் பேசாமல் இருப்பது உங்களது பொய்த்துப் போன அரசியல் வாக்குறுதிகளை வெளிப்படுத்துகின்றது. ஈபிஆர்எல்எவ் கட்சியினைத் துரோகக் கட்சியென்றும் இந்தியாவின் நேரடி ஆளுகையின் கீழ் செயற்படுகிறார்கள் என்றும் அகில இலங்கைத் தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சியினர் தொடர்ச்சியாக ஆதாரமற்ற குற்றஞ் சுமத்தி வருகின்றீர்கள். கடந்தகால கசப்புணர்வுகள் அத்தனையையும் துறந்து தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களின் அழைப்பினை ஏற்றுக்கொண்டு முழுமையான இதயசுத்தியுடனேயே தமிழ்க் கட்சிகளின் கூட்டிணைவில் உருவான தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பில் அனைத்துக்கட்சிகளும் அங்கம் வகித்திருந்திருந்தன. அச்சந்தர்ப்பத்திலேயே ஈபிஆர்எல்எவ் கட்சியின் தலைவர் சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் அவர்களை, தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் எந்தவித தனிப்பட்ட பாதுகாப்புகளும் இல்லாமல் தனிமையில் சந்தித்து, இருவரும் மனம் திறந்து பேசிய வரலாற்றை இக்கடிதம் நினைவுறுத்த விரும்புகின்றது. அரசியலையும் தாண்டி ஈபிஆர்எல்எவ் கட்சிக்கும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்திற்கும் இடையில் செயற்பாட்டுரீதியான புரிந்துணர்வுகளும் எட்டப்பட்டிருந்தன. அண்மைக்காலங்களில், இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியினரைப் போலவே தங்கள் கட்சியினரும் தமிழீழ விடுதலைக்காக ஆயுதம் ஏந்திப் போராடியவர்களை கறைபடிந்தவர்களாக காட்டி தம்மையே புனிதர்களாக காட்ட எத்தனிக்கும் கபடத்தனங்களை எமது மக்கள் உன்னிப்பாக அவதானித்துவருகிறார்கள். தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பிலிருந்து வெளியேறியதற்கான காரணமாக இன்றுவரை உங்களால் கூறப்படும் வாதமாக 2009 இல் யுத்தம் முடிவடைந்தவுடன் அடிப்படைக் கொள்கைளை கூட்டமைப்பு கைவிடுவதாக இந்தியாவிடம் தெரிவித்தமையே காரணம் என்கின்றீர்கள். ஆனால் உங்களின் வாதப்படி அப்படி நடந்திருந்தால் 2010 நாடாளுமன்றத் தேர்தல் அறிவிக்கும் வரை, எந்த வெளிப்படையான எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காமல் கூட்டமைப்பின் பாராளுமன்ற உறுப்பினராகத் தொடர்ந்தது ஏன் என்பதை தங்களால் விளக்க முடியுமா? அத்துடன் அத்தேர்தலின் ஆசனப்பங்கீடுவரை சென்றது ஏன்? ஆசனப் பங்கீட்டில் ஏற்பட்டட முரண்பாடே அகில இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரஸ், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பில் இருந்து வெளியேறியதற்கான காரணம் என்பது அனைவரும் அறிந்த ஒன்றே. ஆனால் இன்றுவரை அதற்கு கொள்கை முரண்பாடு காரணம் என்று கூறித் திரிவது உங்களின் போலி முகத்தைக் காட்டுகிறது. அகில இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரஸ் என்கின்ற தங்கள் பூர்விகக் கட்சியினை அடிப்படையாக வைத்துக்கொண்டும், அக்கட்சியினைத் தொடர்ந்து பாதுகாக்கும் உள்நோக்கத்துடனும் பூசிக்கொள்ளப்பட்ட புதிய சாயமே தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணி. இன்று வரை தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணி என்கின்ற பெயரை தனிக்கட்சியாகப் பதியாமல் வைத்திருப்பதே அதற்குச் சான்றாக அமைகிறது. கொள்கையளவில் விடுதலைப் புலிகளின் கொள்கையோடு பயணிப்பதாக புலம்பெயர் தேசங்களிலும் ஆங்காங்கே தளத்திலும் பிரச்சாரங்களை மேற்கொள்ளும் தங்கள் அணியினர், தங்கள் கட்சியில் எத்தனை முன்னாள் போராளிகளுக்கு மத்திய குழுவில் அங்கம் வகிக்க அனுமதித்திருக்கிறீர்கள். தவிரவும், தங்களின் தந்தையாருக்கு மாமனிதர் வழங்கி கௌரவித்த நிகழ்வில் தாய் மற்றும் சகோதரியுடன் நின்று தலைவர் பிரபாகரனுடன் எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படத்தில் இருந்து உங்கள் தாய் மற்றும் சகோதரியை நீக்கிவிட்டு தலைவர் பிரபாகரனுடன் தாங்கள் தனிமையில் இருப்பதான புகைப்படத்தினை பிரச்சாரங்களுக்குப் பயன்படுத்துகிறார்கள் தங்கள் ஆதரவாளர்கள். ஆனால் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் உங்களை எச்சந்தர்ப்பத்திலும் தனிமையில் சந்திக்கவோ புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்ளவோ இல்லையென்பது பலர் அறிந்த உண்மை. உங்களின் இச்செயற்பாட்டுக்கும் தேர்தல் லாபங்களுக்காக இலங்கை சுதந்திரக் கட்சி மற்றும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியினர் தமிழர் பிரதேசங்களில் விடுதலைப் புலிகளை உயர்வாகப் பேசுவதற்கும் ஈழ விடுதலைப் பாடல்களை ஒலிபரப்புவதற்கும் இடையில் என்ன பெரிய வித்தியாசம் இருந்துவிடப் போகிறது. இவை தவிரவும் ஐநாவின் கூட்டத் தொடர் ஒன்றில், நீங்கள் , விடுதலைப் புலிகளின் போராளிகள் வறுமையின் காரணமாக போராட்டத்தில் இணைந்துகொண்டார்கள் என கொச்சைப்படுத்தியும், மாவீரர் நாளை அனைத்து இயக்கங்களிற்கும் பொதுவான நாளாக மாற்றவேண்டும் என்கின்ற தங்களது கபடச் சிந்தனைகளையும் வைத்துக்கொண்டு தமிழ்த் தேசியத்தோடு உறுதியோடு பயணிக்கிறோம் என்கின்ற உங்களது கூற்று உங்களது அடிப்படை அரசியல் நாடகத்தை வெளிக்காட்டுகின்றது. எத்தகைய இடர்களையும் அடக்குமுறைகளையும் கடந்து தமிழ் மக்களின் அபிலாசைகளை வென்றெடுக்கும் காலத்தின் கட்டாய தேவை இன்று எழுந்திருக்கின்றது. உள்ளக அரசியல் முரண்பாடுகளைக் களைந்து தனிப்பட்ட கட்சி நலன்களைப் புறந்தள்ளி ஒரு பொதுக்கொள்கையின் ஊடாக ஒரு மாற்று அரசியல் களத்தை நோக்கி நீதியரசர் விக்கினேஸ்வரன் அவர்களின் தலைமையில் ஒன்றுபடவேண்டிய தேவையினை உணர்ந்து செயற்படுவதற்கான அழைப்பாகவே இம்மடல் நிறைவுபெறுகிறது. நன்றி க.நேசன் http://tkural.com/?p=8010