Jump to content
களத்தில் உள்நுழையும் வழிமுறையில் மாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளது. மேலதிக விளக்கங்களிற்கு

கலையழகன்

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Posts

    473
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Everything posted by கலையழகன்

  1. அன்புக்குரிய முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சிறீதரனுக்கு! ஒருமுறை (2013) கிளிநொச்சியில் வட மாகாண சபையின் மரநடுகை நிகழ்வு இடம்பெற்றது. இதில் உரையாற்றிய தாங்கள், கோடாலிக்காம்பு பற்றிய கதை ஒன்றை கூறியிருந்ததை மறந்திருக்கமாட்டீர்கள். ஒரு காட்டில் உள்ள மரங்கள் எல்லாம் வெட்டப்பட்டதாகவும் அதற்கு கோடாலிக் காம்பாக மாறிய அந்தக் காட்டிலுள்ள மரம் ஒன்றே காரணம் என்றும் அந்தக் கதையை சொல்லி முடித்தீர்கள். அன்றைய முதல்வர் விக்னேஸ்வரனைக் குத்துவதற்கே அந்தக் கதையை சொன்னீர்கள். இப்போது கனகச்சிதமாக அந்தக் கதை உங்களுக்குத்தான் பொருந்துகின்றது. சில வருடங்கள் ஓடி மறைந்திருக்கின்ற இன்றைய நிலையில், இப்போது யார் கோடாலிக்காம்பு என்பதற்கான விடையும் கிடைத்திருக்கிறது. திரு. விக்னேஸ்வரன் அந்த காட்டின் மரங்களை காக்கும் ஒருவராக நிற்க, நீங்கள் கோடாலிக் காம்பாக மாறிவிட்டீர்களா? தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தையும் தலைவர் பிரபாகரனையும் புகழ்பாடி வாக்குகளை அள்ளிய நீங்கள் இன்று உங்கள் அரசியல் இருப்புக்காக, அதே விடுதலைப் புலிகளையும் தலைவர் பிரபாகரனையும் மோசமாக பேசும் சுமந்திரனை ஆதரித்து, கோடாலிக் காம்பென ஆகிவிட்டீர்கள். இதனை நிரூபிக்கும் விதமாகவே அண்மையில், சுமந்திரனை ஆதரித்துப் பேசிய உங்கள் காணொலி வெளியாகியுள்ளது. உங்கள் அரசியல் பொய்யின்மீதும் சுயநலத்தின்மீதும் கட்டியெழுப்பட்டது என்பதை நிரூபிக்க இதனைவிட வேறு ஆதாரம் தேவையில்லை. எந்த அரசியலுக்காக புலிகளையும் தலைவரையும் புகழ்ந்தீர்களோ, அந்த அரசியலுக்காகவே இன்று சுமந்திரனை புகழ்ந்து நியாயம் செய்து, அதற்காக விடுதலைப் புலிகளையும் அதன் தலைமையையும் பலியிடத் தொடங்கியுள்ளீர்கள். உங்களிடம் நாம் சில கேள்விகளை முன்வைக்க விரும்புகிறோம்! நீலன் திருச்செல்வத்தை யார்? எதற்காக கொன்றார்கள்?. நீலனின் கொலையை ஏற்பவர்களும் எதிர்ப்பவர்களும் இருவேறுபட்டவர்கள். அது தொடர்பில் விடுதலைப் புலிகள் அதிகாரபூர்வமாக எதனையும் தெரிவிக்கவில்லை. இந்த நிலையில் நீலன் திருச்செல்வம் இருந்திருந்தால் இடைக்கால அதிகார சபைக்கான யோசனையை தயாரித்திருப்பார் என தலைவர் பிரபாகரன் தளபதிகள் மத்தியில் கூறியதாக நீங்கள் அவிழ்த்துவிட்டிருக்கும் கதை பொய்யல்லவா? புலிகளற்ற இன்றைய நிலையில் இதனை சொல்ல உங்களுக்கு யார் அதிகாரமளித்தது? இப்படி பேசி நீங்கள் விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் ஆகப் பார்க்கிறீர்களா? தலைவர் தவறு இழைத்துவிட்டார் என காட்டவா இப்படி கதைகளை அவிழ்த்து விடுகிறீர்கள்? இலங்கை அரசு உலக கிண்ணத்தை பெற்ற போது அதை தலைவர் பிரபாகரன் கொண்டாடினார் என்றொரு கதையை அவிழ்த்து விட்டுள்ளீர்கள். கடுமையாக போர் நடந்த 1996 இல் தமிழ் மக்கள் கொத்துக் கொத்தாக கொலை செய்யப்பட்ட சமயத்தில் இலங்கை கிண்ணத்தை வென்றது. அதனையும் இன அழிப்புக்கும் போருக்குமான பிரசாரமாக அன்றைய அரசு பயன்படுத்தியது. இந்தக் காலத்தில் தலைவர் அந்த வெற்றியை கொண்டாடினார் என்பது எப்படியான பொய்யாக இருக்கும்? அப்படியொரு சமயத்தில் தலைவர் வெற்றியை கொண்டாடினார் எனப் பொய்யுரைத்து தலைவரை மோசமாக சித்திரிக்க பார்க்கிறீர்களா? தலைவர் பிரபாகரனை கெட்டவர் என்று நீங்கள் கூற வருகிறீர்களா? இலங்கை அரசு கிண்ணம் வென்றதை தலைவர் கொண்டாடியவர் என்றும் ‘அவர் அவ்வளவு தூரம் பிழையானவர் இல்லை’ என்றால், அவர் ஓரளவுக்கு பிழையானவர் என்பதல்லவா அர்த்தம். ஆக பிரபாகரன் பிழையானவர் என்பதால், பிரபாகரனையும் போராட்டத்தையும் ஏற்காத, சரியான சுமந்திரனை நீங்கள் ஆதரிக்கிறீர்களா? மூச்சுக்கு முந்நூறு தரம் உங்கள் அரசியலுக்காக உச்சரித்த பிரபாகரன் பெயரை இன்றைக்கு உங்கள் அரசியலுக்காக ‘பிழையானவர்’ எனக் கொச்சைப் படுத்தி சுமந்திரனை விஞ்சுகிறீர்களா? தலைவரை பிழையானவர் என்றும் போர் நடந்த காலத்தில் இலங்கை அரசு கிண்ணம் வென்றதை கொண்டாடியவர் என்றும் இழிவுபடுத்திய நீங்கள், கலாநிதி அன்ரன் பாலசிங்கத்தையும் விடவில்லை. சுமந்திரன் பாலா அண்ணாவைப் போன்றவர் என்று நீங்கள் சொல்லியிருப்பது எவ்வளவு அதிர்ச்சியானது. எங்கள் போராட்டத்தின் பிதாமகனை, அரசியல் ஆலோசகரை, தத்துவஞானியை எதிரிகூட இவ்வாறு அசிங்கப் படுத்தவில்லை. மிக மோசமாக போராட்டத்தை இழிவுபடுத்தும் சுமந்திரனை தேசத்தின் குரலுடன் ஒப்பிட்டதை மானமும் புத்தியும் அறிவும் உள்ள எந்த தமிழனும் – மனிதனும் ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார். மேற்குறித்த விடயங்கள் பொய்யாக மாத்திரமின்றி ஒரு விடுதலைப் போராட்டத்தை பாரதூரமான அளவுக்கு இழிவுபடுத்தும் இழி செயல்களாகவும் அமைந்துள்ளன. இதனை நீங்கள் நன்கு திட்டமிட்டு செய்வதாகவே தெரிகின்றது. எதிரிகளும் கற்பனை செய்யாத விடயங்களை கூறுகிறீர்கள். புத்திசாலித்தனம் என்றும் அறிவாளித்தனம் என்றும் காட்டி, எதிரிகளும் சிதைக்க முடியாத புலிகளின் வரலாற்றை நீங்கள் சிதைக்கிறீர்க்ள. அழிக்கிறீர்கள். இதுவா உங்களின் நிகழ்ச்சி நிரல்? சுமந்திரன் தெற்கில் சிங்கள ஊடகங்களில் பேசி போராட்டத்தையும் விடுதலைப் புலிகளையும் தலைவரையும் கொச்சைப்படுத்த நீங்களோ, பொய்களைகூறி, வரலாற்றை திரிவுபடுத்தி ஆதாரமற்ற அரசியலை செய்து சுமந்திரனின் வேலையை செய்கிறீர்கள்! முள்ளிவாய்க்காலை விட்டோடிய நீங்கள், முள்ளிவாய்க்கால் என்றும் பிணங்கள் என்றும் மாவீரர்கள் என்றும் தலைவர் என்றும் போராளிகள் என்றும் பேசிப் பேசியே தமிழர்களின் தலையில் மிளகாய் அரைத்துவிட்டு, இன்றைக்கு சுமந்திரனின் அரசியல் கால்களைக் கழுவ அதே போராட்டத்தை கொச்சைப்படுத்துவதை தயவு செய்து நிறுத்துங்கள். எதையும் செய்துவிட்டு பிரபாகரன் பெயர் சொல்லி தப்பி, வாக்குகளை அள்ளலாம் என் உங்கள் கனவு பொய்க்கத் தொடங்கிவிட்டது. இதுவரை உங்களை ஆதரித்த ஊடகங்களும் ஆதரித்த உங்கள் கட்சி ஆதரவாளர்கள் உங்கள் உண்மை முகம் கண்டு கொந்தளிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். உங்கள் அயோக்கியத்தனமான அரசியலுக்கு இந்த முறை தேர்தலில் எம் மக்கள் தகுந்த பாடத்தை புகட்டுவார்கள் என்று நம்புகிறோம். தமிழ்க்குரல் – ஆசிரியர்பீடம் https://thamilkural.net/thesathinkural/views/45811/
  2. நடிகர்கள் எல்லாம் தலைவர்கள் ஆகிவிட்டனர், தலைவர்கள் எல்லாம் நடிகர்கள் ஆகிவிட்டனர் என்பது காசி ஆனந்தனின் பிரபல கவிதை வரிகள். இந்தியாவிலும் தமிழகத்திலும் நீண்ட கால மிதவாத அரசியல் காணப்படுகின்ற சூழலில் இது யதார்த்தமான வரிகள்தான். ஆனால் முள்ளிவாய்க்காலுக்குப் பிறகு தொடங்கிய மிதவாத அரசியலில், தமிழகத்தின் நடிகர் திலகங்களை மிஞ்சும் மகா நடிகர்கள் உருவாகியிருப்பது வியப்புத்தான். இன்னும் எத்தனை தசாவதாரங்களை காண நேரிடுமோ? மூச்சுக்கு முந்நூறு தரம் விடுதலைப் புலிகளைப் பற்றி பேசிவிட்டு, ரணில் ஒரு நரி, கருணாவை பிரித்து, எங்கள் மண்ணை சிதைப்பதில் பங்காற்றியவர் என்றும் ரணிலுக்கு வாக்களிப்பவர்கள் துரோகிகளே என்றும் பேசிவிட்டு தேர்தல் முடிந்த பின்னர், ரணில் முதுகை தடவிக் கொடுக்க சிரித்துக் கொண்டு நின்ற சிறீதரனின் மகா நடிப்பும் பச்சோந்தித்தனமும் மீண்டும் வெளிப்படுவதை அண்மைய அரசியல் நிகழ்வுகள் எடுத்துரைக்கின்றன. அண்மையில் கூட்டமைப்பின் பேச்சாளர் எம்.ஏ. சுமந்திரன் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் அதன் தலைமைக்கும் எதிராக வன்மங்களை கக்கியிருந்தார். அப்போது, விடுதலைப் புலிகளைப் பற்றி யார் பேசினாலும் அதற்கு நான்தான் பதில் அளிப்பேன் என்ற மாதிரியும், விடுதலைப் புலிளை பற்றி பேச எனக்கு மாத்திரமே தகுதி உண்டு என்றும் காட்டிக் கொண்டிருந்த சிறீதரன் வாய்கட்டுப் போட்ட நாய்க்குட்டியாக மாறியிருந்தார். இது பற்றி பலரும் கேள்வி எழுப்பியபோதும் அவர் கள்ளமெனத்தில் இருந்தார். விடுதலைப் புலிகள் பற்றிய உண்மையான அன்பும் ஈடுபாடும் கொண்ட ஒருவர் அவ்வாறு மௌனியாக இருக்க மாட்டார். தலைவர் பிரபாகரன் மீது உண்மையான பற்றும் உறுதியும் கொண்ட ஒருவர் அப்படி கோழையாக அடங்கியிருக்க முடியாது. தனது அரசியலிருப்பு மற்றும் எதிர்கால வருவாய்களை கருத்தில் கொண்ட ஒருவரால்தான் சுமந்திரனை பகைத்து எதிர்காலத்தில் கட்சியின் இருப்பை பாதித்துவிடக்கூடாது என்ற நோக்கில் மௌனியாக கோழையாக மூச்சுக்காட்டாமல் இருக்க முடியும். இது பற்றி அன்றைக்கு தமிழ்க்குரல் கேள்விகளை எழுப்பியிருந்தது. வழமைபோல ரணிலின் ஆள், கோத்தாவின் ஆள் என்று கண்ணை மூடிக் கொண்டு சூரியனை நோக்கி கல்லெறியும் சிறுவனைப் போல சிறுபிள்ளைத்தனமாக நடந்துகொண்ட சிறீதரன், இப்போது ஒரு மகா நடிகன் என்ற தன் அரசியல் நாடகத்தை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கியுள்ளார். அண்மையில் தீவகத்திற்கு எம்.ஏ. சுமந்திரனுடன் சிறீதரன் அரசியல் பிரசாரத்திற்கு சென்றுள்ள புகைப்படங்கள், சிறீதரனின் கபடமான பச்சோந்தி அரசியலை வெளிப்படுத்தியுள்ளது. விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம்மீதும் அதன் தலைமை மீதும் எந்த பற்றும் சிறீதரனுக்கு இல்லை என்பதும் சுமந்திரன் பற்றே இருக்கிறது என்பதும் சுமந்திரனின் சிங்கள ஆதரவு கருத்துக்களே சிறீதரனின் கருத்தும் நிலைப்பாடும் என்பதையும் இப் புகைப்படங்களும் கூட்டும் நன்றாக புலப்படுத்துகிறது. சுமந்திரனுக்கு கிடைக்கும் வாக்கு தனக்கும் கிடைக்கும் என்பதும் தனக்கு அதிகூடிய விருப்பு வாக்குகள் கிடைக்க வேண்டும் என்றால் சுமந்திரனை பகைக்கக்கூடாது என்பதுமே சிறீதரனின் அணுகுமுறை. விடுதலைப் புலிகளையும் அதன் தலைவரையும் கொச்சைப்படுத்தும் சுமந்திரனுடன் இணைந்து அரசியல் செய்வதும், சிங்களப் பேரினவாதக் கட்சியில் நின்று அரசியல் செய்வதும் ஒன்றுதான். வெளிப்படையான துரோகத்தை செய்யும் சுமந்திரனைக் காட்டிலும் சிறீதரன் ஆபத்தானவர் என்பதை அண்மையகால நிகழ்வுகள் எடுத்துரைக்கின்றன. கிளிநொச்சியில் தன்னை மீறி சுமந்திரனை ஆதரித்தவர்களை துரோகிககள் என்றார் சிறீதரன். சிலரை கட்சியில் கடுமையான நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்கினார். இன்றும் சுமந்திரன் துரோகி என்று, சிறீதரனின் அன்றைய வார்த்தைகளை நம்பி சமூக ஊடகங்களில் கம்பு சுற்றும் சிறீதரன் ஆதரவாளர்களும் உள்ளனர். தன்னை மீறி சுமந்திரனை ஆதரித்தவர்கள், துரோகி என்றுவிட்டு, இன்று சுமந்திரனின் அதிரடிப்படையினரின் பாதுகாப்பில் தேர்தல் பிரசாரம் செய்வது அவரை நம்பிய ஆதரவாளர்களுக்கு செய்யும் பெரிய துரோகமல்லவா? பிரபாகரன் புகழ்பாடி இதுவரை அரசியல் செய்த சிறீதரன், தற்போது தனது அரசியலை காப்பாற்றிக்கொள்ள, சுமந்திரனுடன் இணைந்து பிரச்சாரம் செய்தால் மக்கள் தன்னை தோற்கடித்தால், அந்த வரலாற்று தோல்வியை ஏற்கத் தயார் என்று கூறியிருப்பது சுமந்திரன்மீதான பக்தியால் அல்ல. அன்றைக்கு பிரபாகரன்மீதான பக்தியால் அவரை புகழ்ந்திருந்தால், இன்று சிறீதரனிடம் இந்த மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்காது. அன்றைக்கு தனது அரசியலுக்காக பிரபாகரன் பெயர் உச்சரித்த வாய், இன்று சுமந்திரன் அடுத்த தலைமையாக வந்தால் தனது அரசியல் இல்லாமல் போய்விடக்கூடாது என்பதற்காகவே கண்மூடித்தனமான சுமந்திரன் பக்தியை வெளிப்படுத்துகிறது. சுமந்திரன்மீது, யாழ்ப்பாண நகரத்தில் செருப்புமாலை அணிவித்து, பல்வேறு இணையங்களிலும் பத்திரிகைகளிலும் சமூக வலைத்தளங்களிலும் கடுமையான விமர்சனங்கள் வெளியிடப்பட்டு, அவரது கூட்டங்களுக்கு வெறும் ஐந்தாறுபேர்கள் சேருகின்ற நிலையிலும் தோல்வியை தழுவிவிடுவேனா என சுமந்திரன் அஞ்சுகின்ற நிலையிலும் அவரது பாதங்களை பற்றி அரசியல் செய்து தன்னை காப்பாற்ற முயல்கிற ஒருவர் தமிழ் மக்களின் விடிவுக்கும் உரிமைக்கும் உண்மையாக ஒருபோதும் செயற்பட முடியாது. சுமந்திரனை தவிர்க்கும் தமிழ் தேசியப் பற்றாளர்கள், சிறீதரனையும் தவிர்க்க வேண்டியது தவிர்க்க முடியாதது. – தாயகன் https://thamilkural.net/thesathinkural/views/45222/
  3. ‘நான் கிரிக்கெட் ஆடியமை ராஜதந்திரம்’ – சுமந்திரன் ‘எமது ஆயுத போராட்டம் ராஜதந்திரம்’ – ஜனநாயகப் போராளிகள் தமிழர் அரசியலில் ராஜதந்திரம் என்பதற்கான விளக்கங்கள் தலையைச் சுற்ற வைக்கின்றன. ராஜதந்திரத்தின் குருவான சாணக்கியன் இன்று உயிருடன் இருந்திருந்தால் ஓட்டைச் சிரட்டைக்குள் தண்ணீர் விட்டு அதற்குள் குதித்து உயிரை மாய்த்திருப்பார். ஒரு பிள்ளை பிறந்ததில் இருந்தே வாய்பேசாமிலிருந்தது. நீண்டகாலம் தவமிருந்து பெற்ற இந்தப் பிள்ளையின் வாயிலிருந்து என்றாவது ஒருநாள் அம்மா என்ற வார்த்தை வராதா என ஏங்கித் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள் அன்னை. மீண்டும் ஆலயங்கள், தல விருட்சங்கள் எல்லாவற்றையும் சுற்றி வந்தாள். யார் யாரோ சொன்ன விரதங்கள் எல்லாவற்றையும் அனுஷ்டித்தாள். நம்பிக்கையை மட்டும் அவள் கைவிடவில்லை. ஒருநாள் காலை “அம்மா” என்ற குரல் கேட்டது. அந்தச் சொல் அவளுக்குத் தேனாக இனித்தது. சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள். கனவல்ல நிஜம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டாள். ஓடிப் போய் பிள்ளையை வாரியணைக்கத் துடித்தாள். தொடர்ந்தும் பிள்ளை பேசியது, “அம்மா நீ எப்போது தாலியறுப்பாய்?”, இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும் இடி விழுந்தது போலாகிவிட்டது. கடவுளே! இதனைக் கேட்பதை விட இந்தப் பிள்ளை ஊமையாகவே இருந்திருந்தால் சஞ்சலமில்லாமல் இருந்திருப்பேனே என எண்ணினாள். இதனைப் போல ஒரு காட்சியை கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை அன்று, வடக்கு மாகாண சபை அவைத் தலைவர் சீ. வீ. கே. சிவஞானத்தின் தனிப்பட்ட அரசியல் அலுவலகத்தில் ஜனநாயகப் போராளிகள் கட்சியினர் நடத்திய செய்தியாளர் சந்திப்பில் கேட்கக்கூடியதாக இருந்தது. புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனோ அவரின் தத்துவாசிரியரோ, திலீபனோ, தமிழ்ச்செல்வனோ, மாவட்டத் தளபதிகளோ பொறுப்பாளர்களோ மாவீரர் நாள் நினைவுகளிலோ – ஊடகவியலாளர் சந்திப்புக்களிலோ இதுவரை வெளியிட்டிருக்காத ‘அரிய உண்மை’ என்று தான் கருதிய ஒன்றை அன்று நடத்திய செய்தியாளர் சந்திப்பில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார் ஜனநாயகப் போராளிகளின் கதிர். “நாம் ஆயுதம் ஏந்தியது அரசியல் தந்திரோபாயமே”. இதனை வாசித்த முன்னாள் போராளிகள் ஊமைப் பிள்ளை பேசாதா எனக் காத்திருந்து விட்டு பின்னர் தனது முடிவை மாற்றிக் கொண்ட அன்னையின் நிலையில் இருந்தனர். “இவங்களில் ஏதோ விஷயம் இருக்குது” என மனதில் நினைத்த பலரும் இடிந்து போய் நிற்கின்றனர். “நான் அரசுத் தரப்பினருடன் கிரிக்கெட் விளையாடியது எனது ராஜதந்திரமே” என மகசின் ஜி.எச். வார்ட்டில் கைதிகளின் காதில் பூச்சுற்ற முனைந்த சுமந்திரன் சொன்னது போலவே ஜனநாயகப் போராளிகளின் பிரமுகர் கதிரின் விளக்கமும் அமைந்திருந்தது. “தமிழரசுக் கட்சியிலுள்ள சுமந்திரனுடன்கூட எமக்கு எவ்வித முரண்பாடுகளும் இல்லை. நாம் பங்காளிக் கட்சிகளாக இருந்ததில்லை. ஆனால், “தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்குப் பக்கபலமாக இருப்போம்” எனவும் அவர் மொழிந்துள்ளார். தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாஷைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரேயொரு கட்சி தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பே”, எனவும் அவர் நினைவுபடுத்தினார். இந்த விடயத்தைத் தமிழ் மக்கள் மறக்கவில்லை. அதுமட்டுமல்ல, சுயேச்சைக் குழுவாக ஜனநாயகப் பேராளிகள் 2015 ஆம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் போட்டியிட்டதையும் மறக்கவில்லை. நியமனப் பத்திரத்தைத் தாக்கல் செய்து விட்டு வெளியில் வந்ததும், “சம்பந்தன் ஐயா கடலைக் கடை நடத்தத்தான் லாயக்கானவர்” என இக்குழுவின் பேச்சாளர் குறிப்பிட்டார். கூடவே இக்குழுவை ஒருங்கிணைத்தவரும், அதன் அப்போதைய தத்துவாசிரியர் போன்ற நிலையில் விளங்கியவருமான வித்தியாதரனும் நின்றிருந்தார். இக்காட்சியினை தொலைக்காட்சியொன்று ஒளிபரப்பியது. அப்போது அவரும் இதேநிலைப்பாட்டிலேயே இருந்திருக்க வேண்டும். இல்லையேல் இக்கருத்தைத் திருத்த முனைந்திருப்பார் அல்லது வருத்தம் தெரிவித்திருப்பார். எவ்வாறிருந்தாலும் தமிழ் மக்களின் மறதி மீது தாங்கள் எவ்வளவு நம்பிக்கை வைத்துள்ளனர் என்பதற்கு இச்சம்பவங்கள் நல்ல உதாரணங்களாகும். சரி இக்குழுவினர் கடலைக் கடையில் வறுவல் வேலை செய்யப் போகிறார்களா? முன்னாள் போராளிகள் நாடாளுமன்றப் படிகளில் மிதிக்கத் தகுதியில்லாதவர்கள் என்ற நிலைப்பாட்டை 2009 இலிருந்து கூட்டமைப்பினர் செயலில் நிரூபிக்கின்றனர். அவர்களுக்கு உரிய இடம் சிறைதான் என்பதைத் தமது செயல் மூலம் உணர்த்துகின்றனர். தற்போது, ஈ. பி. டி. பியைச் சேர்ந்த மு.றெமீடியஸ், அகில இலங்கை தமிழ்க் காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்த ஜோய் மகாதேவன் ஆகியோரால் சில போராளிகள் விடுவிக்கப்பட்டுள்ளனர். தமிழரசுக் கட்சியிலுள்ள தவராசாவின் முயற்சியினாலும் சில போராளிகள் விடுவிக்கப்பட்டுள்ளனர். ஆனால், கைதிகள் விவகாரத்தைப் பொறுப்பேற்ற சுமந்திரனால் மட்டும் எந்த ஒரு முன்னாள் போராளியையும் இதுவரை விடுவிக்க முடியவில்லையே. “நான் கோட்டாபயவுடன் டின்னரில் கலந்து கொள்வதுண்டு. உங்களது விடுதலையை சாத்தியமாக்கிக் காட்டுவேன்”, எனச் சூளுரைத்த சுமந்திரனால் மட்டும் எதுவும் சாத்தியமாகவில்லை என்பதற்கு என்ன காரணம் எனத் தெரியவில்லை. ஆனால், இவரது பெயரால் சுமார் 15 பேர் சிறைவாசிகளாகியுள்ளனர். ஜே.வி.பியினர் விடயத்தில் சுமந்திரனால் சாத்தியமாகக் கூடிய விடயங்கள் புலிகள் விடயத்தில் மட்டும் பலிக்கவில்லை போலவுள்ளது. நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் தாங்கள் போட்டியிட வேண்டும் என ஜனநாயகப் போராளிகள் வலியுறுத்தவில்லை. தாங்கள் செருப்புப் போன்றவர்கள் நாடாளுமன்றம் என்ன பூசையறைக்குள் போகத் தகுதியில்லாதவர்கள் வெளியே நிற்கத்தான் முடியும் எனக் கருதுகிறார்கள் போல. நாம் அறிந்த வரையில் ஜனநாயகப் போராளிகள் கட்சியினர் அனைவரும் புனர்வாழ்வு பெற்றவர்களே. எவரும் வழக்கை எதிர்கொண்டு விடுதலையாகவில்லை. ஆகையால், இவர்களுக்கு சில விடயங்கள் விளங்கவில்லைப் போல் உள்ளது. இவர்களுக்கு நெருக்கமான சுமந்திரனுக்கும் விளங்கவில்லை. அதனால்தான், “எமது குடும்பத்தினர் வறுமையில் வாடுகின்றனர். எம்மைப் பார்க்க வரக்கூட அவர்களால் முடியவில்லை. புலம்பெயர் நாடுகளில் உள்ள எமது உறவுகளுடன் தொடர்பு கொண்டு எமது குடும்பத்தினரின் வாழ்வாதாரத்துக்கு ஏற்பாடு செய்யுங்களேன்”, என சுமந்திரனிடம் கெஞ்சினர் கைதிகள். அவரோ “முன்னர் புலிகள் இருந்தனர். கேட்டவுடன் பணம் கிடைக்கலாம். எமது கட்சியிலும் நிதியில்லை. தேர்தல் செலவுக்குக்கூடப் பணம் இல்லாமல் சிரமப்பட்டோம்” என அழாத குறையாகக் கூறினார். இதே காலப்பகுதியில்தான் கட்சிக்கு கோடிக்கணக்கில் நிதி வழங்கினேன் என்று பின்னாளில் வீரகேசரிக்கு அளித்த நேர்காணலை நாம் மறந்து விடுவோம். எவ்வாறிருந்தாலும் முன்னாள் போராளிகளை சிறையிலிருந்து மீட்டவர் என்ற வரலாறு சட்டத்தரணி தவராசாவுக்கு உண்டு. அவருக்கு முன்னாள் போராளிகள் நன்றிக் கடன்பட்டவர்கள். இதிலிருந்து ஜனநாயகப் போராளிகளும் விலகியிருக்க முடியாது. ஆகவே கூட்டமைப்பின் தேசியப் பட்டியலில் முதல் இடம் தவராசாவுக்கு வழங்க வேண்டும் என்ற நிலைப்பாட்டை இக்கட்சியினர் எடுக்க வேண்டும். கூட்டமைப்புத் தலைமையிடம் இதனை வலியுறுத்த வேண்டும். கனடா வரவு குகதாசனுக்கும் சுமந்திரனுக்கு வேண்டப்பட்ட அம்பிகாவுக்கும் பின்னர்தான் தவராசாவின் பெயர் பற்றி சிந்திக்கப்படும் என்ற நிலைப்பாட்டை மாற்றவும் தாங்கள் செல்லாக் காசுகளல்ல என்பதை நிரூபிக்கவும் ஜனநாயகப் போராளிகள் முயல்வார்களா? இன்னொரு விடயம் கரும்புலிகள் உட்பட மாவீரர்களின் பெற்றோரிடம் உங்கள் பிள்ளை எமது ராஜதந்திரப் பேராட்டத்தில் பலியானார் என்று மறந்தும் சொல்லிவிடக்கூடாது. மட்டுநேசன் https://thamilkural.net/thesathinkural/views/45082/
  4. தியாகி பொன். சிவகுமாரன் நினைவுநாளை முன்னிட்டு தமிழ் தேசிய வானொலி கட்டுரைப் போட்டி ஒன்றை நடாத்தவுள்ளதாக அறிவித்துள்ளது. முதல் பரிசாக முப்பதாயிரம் ரூபாவும் இரண்டாவது பரிசாக 20ஆயிரம் ரூபாவும் முன்றாவது பரிசாக 10ஆயிரம் ரூபாவும் வழங்கப்படவுள்ளது. பரிசு பெறும் கட்டுரைகளுடன் பிரசுரத்துக்கு தேர்வாகும் கட்டுரைகளுக்கு 2500ரூபா விகிதம் வழங்கப்படவுள்ளது. எதிர்வரும் ஜூன் 03ஆம் திகதிக்குள் போட்டிக்கான கட்டுரைகளை அனுப்பி வைக்க வேண்டும் என்றும் தமிழ் தேசிய வானொலி அறிவித்துள்ளது. போட்டி விபரம் இதோ! தியாகி பொன். சிவகுமாரன் நினைவுக் கட்டுரைப் போட்டி 2020 மாவீரன் தியாகி பொன். சிவகுமாரன் நினைவுநாளை (ஜூன்05) முன்னிட்டு, தமிழ் தேசிய வானொலி திறந்த கட்டுரைப் போட்டியொன்றை நடாத்தவுள்ளது. உலகமெங்கும் பரந்து வாழும் ஈழத் தமிழ் உறவுகள் வயதெல்லையின்றி இந்தப் போட்டியில் பங்கு பெறலாம். பரிசுகள் முதல் பரிசு – முப்பதாயிரம் (இலங்கை ரூபா) இரண்டாம் பரிசு – 20 ஆயிரம் (இலங்கை ரூபா) மூன்றாம் பரிசு 10 ஆயிரம் (இலங்கை ரூபா) விதிகள் 01. கட்டுரை தமிழ் மொழியில் அமைந்திருத்தல் வேண்டும். 02. கட்டுரைகள் 1000 முதல் 1500 சொற்களுக்குள் அமைந்திருத்தல் வேண்டும் 03. கட்டுரையை ஒருவரே எழுத வேண்டும். ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட குழுவினரால் எழுதப்பட்டிருக்கக் கூடாது. 04. ஒருவர் ஒரு கட்டுரையை மாத்திரமே அனுப்பலாம் 05. போட்டியாளர் தமது சுயவிபரத்தை அனுப்புதல் வேண்டும் (புனைபெயர், சொந்தப்பெயர், தொலைபேசி இலக்கம், முகவரி, மின்னஞ்சல் முகவரி) 06. கட்டுரைகள், “ஈழத் தமிழருக்கான அரசியல் தீர்வினை எட்டுதல்” என்ற விடயப்பரப்பினை பற்றியதாக இருத்தல் வேண்டும். கட்டுரைக்கு ஏற்ப போட்டியாளர் தலைப்பினை சூட்டிக்கொள்ளலாம். 07. கட்டுரையானது, போட்டியாளரின் சொந்த எழுத்துப் படைப்பாக இருத்தல் வேண்டும். அதற்கான உறுதிமொழி தனிக்கடிதமாக இணைக்க வேண்டும். 08. கட்டுரைகளின் பதிப்புரிமை தமிழ் தேசிய வானொலிக்கே உரித்துடையது. தமிழ்தேசிய வானொலி இணையத்திலோ, அல்லது புத்தகமாகவே வெளியிட உரிமை உண்டு. 09. பரிசு பெறும் கட்டுரைகளை தவிர்த்து, பிரசுரத்திற்கு எடுக்கப்படும் கட்டுரைகளுக்கு 2500ரூபா விகிதம் வழங்கப்படும் 10. கட்டுரைகளை மின்னஞ்சல் முகவரி ஊடாகவே அனுப்பலாம். அனுப்ப வேண்டிய முகவரி: Info@tnrfm.com 11. கட்டுரைகளை அனுப்ப வேண்டிய இறுதித் திகதி 03.06.2020 கட்டுரைப் போட்டி முடிவும் தமிழ்த் தேசிய வானொலி இணையதளத்தில் ஜூன் 05 அன்று, மாவீரன் தியாகி பொன். சிவகுமாரன் அவர்களின் நினைவு தினமன்று வெளியிடப்படும். முதல் மூன்று கட்டுரைகளும் அன்றைய நாளில் வெளியிடப்படுவதுடன் ஊடகங்களுக்கும் அனுப்பி வைக்கப்படும். நன்றி தமிழ்த் தேசிய வானொலி சிட்னி அவுஸ்ரேலியா
  5. வடக்கு மாகாணத்தின் ஆளுநராக ஓய்வு பெற்ற யாழ். மாவட்ட இராணுவத் தளபதி மேஜர் ஜெனரல் ஹத்துருசிங்கவை ஜனாதிபதி நியமிக்கவுள்ளார் என நம்பகரமாகத் தெரிய வருகின்றது. வடக்கு மாகாண ஆளுநராக தற்போது திருமதி பி.எஸ்.எம். சாள்ஸ் இருக்கிறார். தேர்தல் காலம் வரைதான் அவர் பதவியில் இருப்பார். அவர் சுயவிருப்பின் பெயரில் ஓய்வு பெறவுள்ளார் என்பது நம்பகமாக அறிய வருகின்றது. அடுத்து யார் என்பதில் குழப்பம் சிறிது இருந்தாலும், அவர் இராணுவ முகமே என்பதில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. பதவிக்கு வந்த புதிதில் சகோதரர் மகிந்த ராஜபக்ச வழங்கிய அழுத்தத்தால் ஜனாதிபதி கோத்தாபய ராஜபக்ச தனக்கு நம்பகமான சிவில் அதிகாரிகளை தேடிப் பிடித்து பதவிகளில் அமர்த்தினார். இப்போது எந்தத் தலையீடும் இல்லாமல் இராணுவத்தினரைப் பதவிகளில் அமர்த்தி வருகின்றார். அவரின் 6 மாத ஆட்சிக் காலத்துக்குள் ஓய்வுபெற்ற இராணுவ அதிகாரிகள் 26 பேரை சிவில் நிர்வாக உயரதிகாரிகளாக நியமித்துள்ளார். இதனையே அவர் தொடரவுள்ளார். தேர்தல் முடிவடைந்ததும் அவரின் முதல் வேலையாக இருக்கப் போவது வடக்கு மாகாணத்துக்கு ஆளுநரை நியமிப்பதுதான். இந்தப் பதவிக்குப் பலர் முந்தியடித்தாலும், இருவர் தேர்வில் இருக்கிறார்கள். ஒருவர், இறுதிப் போர்க் காலத்தில் யாழ். மாவட்டக் கட்டளைத் தளபதியாக இருந்த மேஜர் ஜெனரல் சந்திரசிறி. பீல்ட் மார்ஷல் சரத் பொன்சேகாவின் வலது கையாக இருந்த இவர் ராஜபக்ச சகோதரர்களுக்கும் மிக வேண்டியவரானார். போர் முடிவடைந்தபின் ராஜபக்ச சகோதரர்களுக்கு விசுவாசமாக நடந்து கொண்டமையால் வடக்கு ஆளுநர் பதவி இலகுவாகக் கிடைத்தது. ஆட்சி மாற்றத்தின் பின்னர், அவுஸ்திரேலியாவுக்கு சென்றவர் கிட்டத்தட்ட அந்த ஆட்சி ஆட்டம் கண்ட தருணத்தில் நாடு திரும்பினார். ஜனாதிபதி தேர்தலில் கோத்தாபயவுக்கு ஆதரவாக நின்றவர். இவர் இப்போது வடக்கு ஆளுநர் பதவியைக் குறி வைத்துக் காய்களை நகர்த்தியுள்ளார். ஆனால், இதே பதவிக்கு மற்றொரு மேஜர் ஜெனரலும் யாழ். மாவட்ட முன்னாள் தளபதியுமான ஹத்துருசிங்க போட்டியிடுகிறார். 1980 களில் இராணுவத்தில் சேர்ந்த இவர், முல்லைத்தீவு, கிளிநொச்சி, யாழ்ப்பாணம் மாவட்டங்களில் அதிக காலம் சேவையிலிருந்தார். 65 ஆவது படைப்பிரிவின் 652 ஆவது பிரிவான பீரங்கிப் படைக்குப் பொறுப்பாகவும் பின்னர் அந்தப் படைக்கு கட்டளையிடும் தளபதியாகவும் செயற்பட்டவர். இறுதியுத்தத்தில் முல்லைத்தீவில் படை நடத்தியவர். தமிழ் அதிகாரிகளுடனும் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்ட இவரின் காலத்தில்தான் – போர் முடிந்த பின்னர் யாழ்ப்பாணம் மாவட்டம் முழுமையாக இராணுவப் புலனாய்வுப் பிரிவுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டது. இராணுவப் புலனாய்வை யாழ்ப்பாணத்தில் வெற்றிகரமாக செயற்படுத்தியதில் வெற்றி கண்ட இவரையே, இப்போது அரச உயர் மட்டம் அதிகம் விரும்புகிறது. காரணம் வடக்கு முழுவதையும் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்கவும் நினைவேந்தல்களை தடுக்கவும் பொருத்தமான ஒருவர் ஹத்துருசிங்க என்று அரச உயர்மட்டம் கருதுவதால் தேர்தல் முடிவடைந்ததும் வடக்கு ஆளுநராக அவர் நியமிக்கப்படும் அறிவிப்பு வெளியாகலாம். https://thamilkural.net/importantnews/40343/
  6. யாழ்ப்பாணத்தில் கொரோனா தொற்று பரவ காரணமாயிருந்த சுவிஸ் போதகர், நலமடைந்திருப்பதாகவம் கர்த்தரின் கிருபையினால்தான் தான் நலம் பெற்றிருப்பதாகவும் அண்மையில் அவர் பேசிய காணொலி ஒன்று சமூக வலைத்தளங்களில் மிகுந்த பேசுபொருளாகியுள்ளன. இதில் இரண்டு நியாயங்களை பலரும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். ஒன்று தனக்கு மருத்துவம் செய்த வைத்தியர்களுக்குகூட நன்றி சொல்ல மறுக்கின்ற கண்மூடித்தனமான மதவாதப்போக்கு. இரண்டாவது யாழ்ப்பாணத்தில் கொரோனாவை பரப்பி முடக்கியமை பற்றிய குற்றவுணர்வின்மை. கொரோனா வைரஸ் தொற்று அபாயம் மிகுந்த மாவட்டங்களில் ஒன்றாக யாழ்ப்பாணம் கருதப்பட்டது. இந்த நிலமையில் உள்ள இலங்கையின் ஐந்து மாவட்டங்கள் முற்றாக முடக்கப்பட்டுள்ளன. கொழும்பு, கம்பஹா, புத்தளம் போன்ற மாவட்டங்களுடன் யாழ்ப்பாணமும் கொரோனா அபாய மாவட்டமாகியதற்கு என்ன காரணம்? போல் சற்குணராஜா என்ற சுவிஸ் மத போதகர், தனக்கு கொரோனா தொற்று இருந்தபோதும், அதை மறைத்துக் கொண்டு யாழ்ப்பாணம் வந்து, அதை சிலருக்கு பரப்பி விட்டும் சென்றிருக்கிறார் என்பதுதான் அதிர்ச்சியான வேலை. இன்றைக்கு யாழ்ப்பாண மக்கள், போர்க்காலத்தைப் போல தொடர் ஊரடங்கு வாழ்க்கைக்குள் தள்ளப்பட இவரே காரணம். இன்றைக்கு யாழ்ப்பாணத்தின் பல ஏழை எளிய மக்களின் வீடுகளில் அடுப்பெரியாமல் இருப்பதற்கு இவரே காரணம். இந்தப் பத்தியை எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது வடக்கில் எட்டுப்பேர் கொரோனா தொற்று இருப்பதாக அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளனர். இவர்களும் போல் சற்குணராஜாவின் ஜெபக்கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டவர்கள். இவர்களில் இருவர் சிறுவர்கள். கொரோனா தொற்றை தடுக்கும் ஜெயபக்கூட்டம் என்று அறிவித்து கொரோனாவை பரப்பிய நாசகாரத்தை என்னவென்பது? இப்போது குறித்த மதபோதகர் மருத்துவர்களின் பெரும் போராட்டத்தினால் நலப்படுத்தியிருக்க, அதனையும் தனது மத வெற்றியாக கருதும் இவர், பொது நலன்களை கருதாமல், தனிப்பட்ட மத நலன்களுக்காக கொரோனா தொற்றை மறைத்து, அதனை யாழில் பரப்புகின்ற நாசகார வேலையை செய்து இருக்கிறார் என்பதும் இன்றைக்கு அவரது பேச்சின்மூலம் வெளிப்படுகின்றது. அத்துடன் யாழ்ப்பாணத்தின் கிராமங்கள் முழுவதும் சபையை நிறுவுவேன் என்றும் சற்குணராஜா சர்ச்சையாகப் பேசியுள்ளார். இத்தகையவர்களின் பேச்சை நம்பி மதம் மாறும் மக்கள் நன்றாக சிந்திக்க வேண்டிய தருணம் இதுவாகும். மழைக்கு முளைக்கும் காளான்கள் போல திடீர் திடீரென முளைக்கும் மதவாத சபைகள், அமைப்புக்கள் குறித்து மக்கள் எப்போதும் விழிப்பாக இருக்க வேண்டும். பாரம்பரியமற்ற, தன் வியாபார நோக்கம் கொண்ட இத்தகைய அமைப்புக்கள் மக்களின் நலன்களில் அக்கறை இல்லாமல், சர்வதேச மற்றும் தேசிய அரசுகளின் எச்சரிக்கைகைளை பொருட்படுத்தாமல் தமது மதத்தை பரப்புவதுடன் மக்களின் உயிருக்கும் வாழ்க்கைக்கும் பாரிய ஆபத்துக்களையும் உருவாகக்கூடியவை. இதற்கு யாழ்ப்பாணத்தின் இன்றைய நிலை தக்கவொரு சான்றாகும். ஈழத்திற்கு என்று ஒரு பண்பாடும் பாரம்பரியமும் இருக்கிறது. ஈழத்தின் இரு கண்களாக தமிழும் சைவமும் பல ஆயிரம் வருடங்களாக இருந்து வந்துள்ளன. பிற்காலத்தில், கிறீஸ்தவம் மற்றும் இஸ்லாம் ஆகியன நமது பண்பாட்டில் இணைந்து கொண்டன. அப்போதைய வியாபாரச் சூழல்கள் மற்றும் அரசியல் சூழல்களால் இந்த மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. எனினும் இன்றவளவும் மதவாதமற்ற, மிகுந்த சகிப்பு தன்மை கொண்டவொரு சமூகமாக ஈழத் தமிழ் சமூகம் காணப்படுகின்றது. ஆனால் சில சமய அமைப்புக்களும் சபைகளும் மக்களின் வறுமை சூழலை பயன்படுத்தி, அவர்களுக்கு சில உதவிகளை செய்து, அவர்களின் மனங்களை மாற்றி மதமாற்றம் செய்கின்ற போக்கு வடக்கு கிழக்கில் அதிகரித்துள்ளது. இது மதமாற்றம் என்பதைவிட இன அழிப்பு அல்லது பண்பாட்டு அழிப்பு என்றே சொல்ல வேண்டும். 2009இற்குப் பின்னரான இடர்காலச் சூழலை பயன்படுத்தி, சில அமைப்புக்கள் மக்களின் மனங்களின் உள்ள பூர்வீக சமய நம்பிக்கைகளை கழுவி தமது மதங்களை திணிக்க முயல்கின்றன. சமயம் என்பது வாழ்வியலுக்கான நம்பிக்கை. அது பொது ஒழுக்கத்தை வலியுறுத்துகின்ற மனதை ஒருமுகப்படுத்துகின்ற கருவியாகவும் இருக்கின்றது. ஒவ்வொரு இன சமூக மக்களின் பண்பாட்டுக்கு ஏற்ப தெய்வங்களும் மத வழிபாடுகளும் காணப்படுகின்றன. முழுக்க முழுக்க இயற்கையை தெய்வமாக கருதும் மிக ஆரோக்கியமான சமய வழிபாட்டையும் இயற்கையுடன் இணைந்து வாழும் பண்பாட்டு கூறுகள் கொண்ட வழிபாட்டையும் சைவம் உள்ளடக்கியிருக்கிறது. ஈழத்தில் உள்ள மக்களின் வாழ்வியல் வளர்ச்சிக்கு இங்கே உருவெடுத்த சமய வழிபாடுகள் பெரும் பங்களிக்கின்றன. ஆனால் முற்றிலும் வேறான, அந்தியப் பண்பாடுகளை விதைக்கின்ற சமய வழிபாடுகள் எமது மக்களின் வாழ்வியலை படுகுழியில் தள்ளும். உயிர்ப்பற்று ஒடுக்கும். அத்துடன் அது இனத்தையும் அழிக்கும். மதமாற்றங்கள் பூர்வீக இனங்களின் அடையாளத்தை அழிப்பதாகவே ஆய்வுகள் சொல்கின்றன. ஈழத்தில்கூட அதற்கு நல்ல உதாரணங்கள் இருக்கின்றன. ஈழத்தின் இஸ்லாமியர்கள் ஒருகாலத்தில் சைவர்கள். தமிழர்கள். அதனால்தான் இன்றைக்கும் தமிழை தாய்மொழியாக கொண்டுள்ளனர். சில நூறு வருடங்களின் முன்னர் அவர்கள் அரபு வணிகர்களின் மதமாற்ற இலக்கில் இனம்மாறிப் போனவர்கள். இன்றைக்கும் அந்த வழியில் சைவத்திலிருந்து இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாற்றுகின்ற செயற்பாடுகளும் நடக்கின்றன. கிழக்கில் இது பெரியதொரு அரசியலாகவும் வன்முறையாகவும் நடக்கின்றது. அதைப்போல சில ஆயிரம் வருடங்களின் முன்னர் நீர்கொழும்பில் தமிழர்களாக இருந்தவர்கள் பின்னர் பௌத்தர்களாகவும் கிறீஸ்தவர்களாகவும் மாறி இறுதியில் சிங்களவர்களாகவும் மாறிவிட்டார்கள் என்பது கசந்த வரலாறு. தமிழ் அரசியல்வாதிகளும் தமது தனிப்பட்ட நலன்களுக்காக இவை பற்றி அக்கறை கொள்ளுவதில்லை. வடக்கின் முன்னாள் முதல்வரும் தமிழ் மக்கள் தேசியக் கூட்டணியின் தலைவருமான விக்கினேஸ்வரன் அவர்கள், தமிழையும் தமிழர் சைவப் பண்பாட்டையும் வலியுறுத்துவதில் முதன்மையானவர். ஈழத்தின் ஆதி சமயம் சைவமே என்று சிங்களவர்களுக்கும் எடுத்துரைத்திருக்கிறார். நமது பண்பாட்டுக்கு முற்றிலும் பொருத்தமற்ற, தான்தோன்றித்தனமான, தன் மத நலன்களை முதன்மைப்படுத்திய, மதங்களை எமது மண்ணில் பரப்புவதை உடனடியாக தடுக்க வேண்டும். மதமாற்றமும் இனத்தை அழித்துவிடும் என்ற அபாயத்தை எல்லோரும் தமிழர்களாக நின்று உணர வேண்டும். தமிழ்க்குரலுக்காக தாயகன் (இவ் ஆக்கத்தில் இடம்பெற்ற கருத்துக்கள் எழுத்தாளரையே சாரும். இவை தமிழ்க் குரலின் கருத்துக்கள் அல்ல. தமிழ்க் குரல் எந்த விதத்திலும் பொறுப்பேற்க மாட்டாது. – ஆசிரியர்பீடம்) http://thamilkural.net/?p=35611
  7. தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் இலக்கு என்ன? அவர்களின் பயணம் எப்படிச் செல்லுகின்றது என்பது தொடர்பில் அந்தக் கட்சியில் இருக்கும் சிலரிடையே தெளிந்தவொரு நிலைப்பாடு இல்லாமல் இருக்கின்றது. தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு மக்களுக்கு என்ன வாக்குறுதி அளித்தது? 2009இற்குப் பின்னரான கடந்த பத்தாண்டுகளில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு எதனைச் சாதித்தது? தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் அரசியல் பயணம் எந்தளவுக்கு சாத்தியமளித்தது? இவைகள் பற்றிய பொறுப்பின்றி தமது பதவி இருப்பு குறித்த பதற்றத்தில் உள்ளது கூட்டமைப்பு. அண்மையில் கிளிநொச்சி பளையில் நடந்த நிகழ்வொன்றில் பேசிய, தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சிவஞானம் சிறீதரன், அண்மைக்காலத்தில் உருவாகி வரும் கூட்டணி என்பது இலங்கை அரசாங்கத்தால் உருவாக்கப்படுவதாகவும் கூறியுள்ளார். மிக மிக பிற்போக்குத் தனமான அரசியலாகவும், மாற்று அரசியலையும் அரசியல் விமர்சனங்களையும் ஏற்றுக்கொள்ளாத, பகுத்தறிவும் சிந்தனையுமற்ற அவதூறு மற்றும் பொய்களை முதலீடாக கொண்ட அரசியலுமே தமது ஆயுதம் என்பதை சிறீதரன் அவர்கள் மீண்டும் உணர்த்த முற்படுகின்றார். உண்மையில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு சரியான வழியில் செல்கிறது என்றால், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சிவஞானம் சிறீதரன் சரியான வழியில் செல்கிறார் என்றால், ஏன் தமிழ் மக்கள் தேசியக் கூட்டணியைக் கண்டு பதற்றம் கொள்ள வேண்டும். இலங்கை அரசுக்கும் சிங்களப் பேரினவாதிகளுக்கும் எதிராக கடுமையாக எதிர்வினையை ஆற்றுகின்ற ஒருவரை பார்த்து, இவர்களுக்கு ஏன் பதற்றம் ஏற்படுகின்றது? கடந்த கால அரசை மாத்திரமின்றி இன்றைய அரசையும் பாதுகாக்க கூட்டமைப்பினர் முயல்வதால்தான் இப்படி பதற்றம் எழுகிறதா? கடந்த காலத்தில் இலங்கை அரசுக்கு தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு முழுமையான ஆதரவை வழங்கியது. சர்வதேச ரீதியாக போர்க்குற்ற விசாரணைகளின்போதும்சரி, நாட்டில் அரசாங்கத்தை பாதுகாக்கும் அரசியலிலும்சரி, கூட்டமைப்பு முழு ஆதரவை வழங்கியது. 2015இற்கு முன்னர் ஒட்டுக்குழுக்கள் என குற்றச்சாட்டிய தரப்பைப் போலவே 2015இற்குப் பிறகு தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு செயற்பட்டது. அத்துடன் அரசில் பல முக்கிய பதவிகளையும் வகித்துக் கொண்டது. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் திரு. சிறீதரன்கூட கிளிநொச்சியில் மாவட்ட அபிவிருத்திக் குழுவின் இணைப் பதவியை பெற்றார். அப் பதவி ஒரு மாவட்ட அமைச்சர் பதவியைப் போன்றது. அக் காலத்தில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும் திரு. சிறீதரன் அவர்களும் அரசுக்கு சார்பான ஒரு குழுவாகவே இயங்கி வந்தனர். இவர்கள் இவ்வாறு செயற்பட்டமையினால்தான் தமிழ் தேசிய சூழலில் மாற்றுத் தலைமைக்கான தேவையொன்று உணரப்பட்டது. வடக்கின் முன்னாள் முதல்வர் விக்னேஸ்வரன் அவர்கள், அரசை மாத்திரமின்றி, இவர்கள்மீதும் விமர்சனங்களை முன் வைக்க வேண்டியெமையால்தான் மாற்றுத் தலைமையான தமிழ் மக்கள் பேரவையை உருவாக்க வேண்டியுமானது. சிவஞானம் சிறீதரன் அவர்கள், தாமும் தமது கட்சியும் கடந்த காலத்தில் செய்த சரி பிழைகளைப் பற்றி பேசி அரசியல் செய்ய வேண்டும். கடந்த பத்தாண்டுகளில் தம்மால் எதனை சாதிக்க முடிந்தது என்பதை சுய விமர்சனம் செய்ய வேண்டும். கடந்த பத்தாண்டுகளாக வெறுமனே பதவியை மாத்திரம் காப்பாற்றிக் கொண்டு, தமிழர்களின் அரசியலை பல பத்தாண்டுகளுக்கு பின் நோக்கி தள்ளினால், மாற்றுத் தலைமை ஒன்று உருவாகுவது கால நிர்பந்தம் ஆகும். தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும் சிறீதரன் போன்ற நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் விட்ட தவறுகளினால்தான் தமிழ மக்கள் மத்தியில் புதிய தலைமை ஒன்று உருவாக வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. தம்மால் சாதிக்க முடியாது என்றால் புதிய தலைமைக்கு வழிவிட்டு, புதிய அரசியல் கலாசாரம் ஏற்பட இடமளிக்க வேண்டும். அதுவே ஜனநாயகம். அதைவிடுத்து, தமிழர்களுக்கு என்ன நடந்தாலும் பரவாயில்லை, தம்மால் எதற்குமே இயலாது என்ற பிறகும், பதவி மாத்திரம் எப்போதும் வேண்டும் என்பது பெரும் சுயநலமல்லவா? கடந்த காலத்தில் அரசுக்கு சார்பாக முழு உத்வேகத்துடன் இயங்கிவிட்டு, உருவாகிவரும் மாற்றத்தை ‘அரசின் பின்னணிக் குழு’ என்று கூறுவது அயோக்கினதான அரசியலாகும். உண்மையில், கடந்த பத்தாண்டுகள் பதவியில் இருந்த சிறீதரனுக்கு இன்னமும் அரசியலை கற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்றால் அவர் விலகி ஓய்வு பெறுவதே தமிழ் சமூகத்திற்கு அவராற்றும் உத்தம பணி. தமிழ் மக்கள் மத்தியில் சிந்தனையும் அர்த்தபூர்வமானதும், முழுக்க முழுக்க மக்களுகாக தம்மை அர்ப்பணிக்கும் அரசியல் இயக்கத்திற்கான தேவை உணரப்பட்டு, அதற்கான சாத்தியங்கள் மலர்ந்திருக்கும் காலத்தில், இத்ப்படியாக தொழில்சார் அரசியல்வாதிகளுக்கு பதற்றங்கள் ஏற்படுவது இயல்பானதுதான். எனினும் பல்வேறு நெருக்கடிகளை தாண்டி தமிழர் அரசியல் மாற்றங்களை காண்பது திண்ணம். அதுவே பாதிக்கப்பட்ட ஈழத் தமிழ் சமூகத்தின் பெருத்த எதிர்பார்ப்புமாகும். – தமிழ்க்குரல் ஆசியர் பீடம் 24-02-2020 http://thamilkural.net/?p=28887
  8. வட மாகாண முன்னாள் முதல்வர் க.வி. விக்னேஸ்வரன், தமிழ் மக்கள் கூட்டணி சார்பில் கிளிநொச்சியில் முன்னாள் பிரதிக் கல்விப் பணிப்பாளரும் சிறந்த சமூக மற்றும் கல்விச் சேவையாளருமான இரட்ணகுமாரை தேர்தலில் களமிறக்கவுள்ளதாக தெரிவிக்கப்படுகின்றது. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் மற்றும் முக்கிய தளபதிகள், பொறுப்பாளர்களின் பிள்ளைகளுக்கு கல்வி கற்பித்தமை மற்றும் தன்னலமற்ற கல்விச் சேவையினை ஆற்றியமையால், பெருமளவு மக்களின் ஆதரவை இவர் பெற்றவர் எனச் சிறப்பிக்கப்படுகின்றது. காந்தரூபன் அறிவுச்சோலை, செஞ்சோலை போன்ற நிறுவனங்களிலும் இவர் கல்வி கற்பித்துள்ளார். மட்டக்களப்பு ஆசிரியர் கலாசாலையில் ஆசிரியப் பயிற்சியைப் பெற்றதுடன் பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் கலைமாணிப்பட்டத்தையும் பெற்றுள்ளார். அத்துடன் கல்வித்துறையில் டிப்ளோமா பட்டத்தையும் முதுகல்விமாணி பட்டத்தையும் பெற்ற இவர், கல்வி கற்ற காலங்களில் மாணவத் தலைவராகவும் செயற்பட்டார். சிறந்த கணித ஆசிரியராகவும் நிர்வாகத்திறன் கொண்ட அதிபராகவும் வன்னியில் அறியப்பட்டுள்ளார். வவுனியா கண்ணாதிட்டி றோ.க.த.க பாடசாலையில் முதன் முதலில் ஆசிரியர் நியமனம் பெற்றதுடன், வவுனியா பாவைக்குளம் கலைமகள் வித்தியாலயத்தில் அதிபராகவும் முதன் முதலில் பணியாற்றினார். தர்மக்கேணி அ.த.க பாடசாலை, கலைவெட்டித்திடல் நாகேஸ்வரா வித்தியாலயம், கிளி இராமநாதபுரம் மகா வித்தியாலயம், கிளிநொச்சி மத்திய கல்லூரிகளில் அதிபராக கடமையாற்றியதுடன் கிளிநொச்சி வலயத்தில் மாணவர் அபிவிருத்திப் பிரிவின் பிரதிக் கல்விப் பணிப்பாளராகவும் கடமையாற்றியுள்ளார். அத்துடன் யாழ்ப்பாணம் தெல்லிப்பளை யூனியன் கல்லூரி அதிபராகவும் பணியாற்றினார். ஆதரவற்ற குழந்தைகளின் கல்வி மற்றும் பிற்பட்ட சமூகங்களை சேர்ந்தவர்களுக்கான உதவிகளை பெற்றுக் கொடுத்தல் என்பனவற்றில் ஈடுபாடு கொண்ட இவர், போர்க் காலத்தில் மக்களுக்கான இடர் தேவைகளை புரிவதிலும் முன் நின்று பங்களித்துள்ளார். 1996ஆம் ஆண்டு இடப்பெயர்வு காலத்திலும் காடுகளில் அல்லல்பட்ட மக்களுக்கு பல்வேறு தொண்டுகளை புரிந்து மக்களின் அபிமானத்தை பெற்றவர். முள்ளிவாய்க்கால் யுத்த காலத்தில் 2008ஆம் ஆண்டு துவக்கம், கிளிநொச்சி மத்திய கல்லூரியை இடம்பெயர் காலத்திலும் தொடர்ச்சியாக இயங்க வைத்தார். அத்துடன் இறுதிப்போர் வரையில் மக்களுடன் மக்களாக சென்று தொடர்ச்சியாக கல்விப் பணியையும் போரால் அவதிப்பட்ட மக்களுக்கு பல்வேறு தொண்டுகளையும் புரிந்தார். அத்துடன் 2009 போருக்குப் பின்னர், முள்வேலி முகாங்களில் தொடர்ந்து தங்கியிருந்து போரால் பாதிக்கப்பட்ட பிள்ளைகளுக்காக சேவையை ஆற்றினார். அருணாசலம் முகாமின் 33ஆவது பாடசாலையின் அதிபராக பணியாற்றிய இவர், மீள்குடியேற்றத்தின்போது கிளிநொச்சி மத்திய கல்லூரியை மீளத் தொடக்கி தன் அரும்பணிகளைப் புரிந்தார். 2009 தொடக்கம் 2011 வரையான காலத்தில், கிளிநொச்சி மத்திய கல்லூரி உயர்தரத்தில் கணித விஞ்ஞானப் பிரிவுகளில் சிறந்த பெறுபேறுகளை எட்டும் சாதனைகளுக்கு ஏதுவான பணிகளையும் மேற்கொண்டார். போராளிகளுக்கும் இவருக்குமான நெருக்கத்தையும் போராட்ட காலத்தில் ஆற்றிய பங்களிப்புக்களாலும் அக் காலத்தில் அரசியல் ஆதிக்கம் செலுத்தியவர்களால் இவர் பதவி வழியாக நிந்திக்கப்பட்டதுடன் கிளிநொச்சியில் தமிழ் தேசியத்தை காப்பவர்கள் என கூறிக் கொள்பவர்களும் இவரது நிர்வாக மற்றும் தலைமைத்துவ ஆற்றலைக் கண்டு, அரசியல் பதவிகளை வழங்க நேரிடும் என அஞ்சி, இவர்மீது ஓர வஞ்சனைகளை மேற்கொண்டார்கள். போராட்டத்திற்கு பெரும் பங்களிப்பை நல்கி, தமிழ் தேசியம் மீது தன்னலமற்ற பற்றுக் கொண்டு, சிறந்த நிர்வாக மற்றும் தலைமைத்துவ ஆற்றல் கொண்ட திரு இரட்ணகுமாரை தமிழ் மக்கள் கூட்டணி தேர்தலில் இறக்க தீர்மானித்திருப்பது கிளிநொச்சியில் போட்டியிடவுள்ள ஏனைய நாடாளுமன்ற தேர்தல் வேட்பாளர்களுக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. http://thamilkural.net/?p=28677
  9. “ராஜதந்திரம் என்பது மீண்டும் தொடங்கிய இடத்திற்கேவருவதல்ல” – என்பாராம் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் தத்துவ ஆசிரியராக இருந்த அன்ரன் பாலசிங்கம். ஒருமுறை அரசியல் தொடர்பில் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும் போது, கவிஞர் புதுவை இரத்தினதுரை இதனை என்னிடம் கூறினார். எதிர்வரும் மார்ச் மாதம் மீண்டும் ஜெனிவா அமர்க்களம் ஆரம்பிக்கப் போகின்றது. இனிவரப் போகும் இரண்டு மாதங்களுக்கும் இதுதான் கதையாக இருக்கப் போகின்றது. இலங்கைக்கான இங்கிலாந்து தூதுவர், சம்பந்தன் மற்றும் சுமந்திரனை திடீரென்று சந்தித்திருக்கின்றார். நிச்சயம் அது ஜெனிவா தொடர்பான உரையாடல்தான். அதில் சந்தேகப்பட ஒன்றுமில்லை. ஜக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவையிலிருந்து அமெரிக்கா விலகிவிட்ட நிலையில், இலங்கை தொடர்பான விடயங்களை இங்கிலாந்தே கவனித்துவருகின்றது. எதிர்வரும் மார்ச் மாதம் இடம்பெறவுள்ள மனித உரிமைகள் பேரவையின் கூட்டத் தொடரில் இலங்கை தொடர்பான விடயங்கள் இங்கிலாந்தின் தலைமையிலேயே மேற்கொள்ளப்படப் போகின்றன. இது தொடர்பில் கலந்துரையாடுவதற்காகவே தூதுவர், சம்பந்தனை சந்தித்திருக்கின்றார். இதில் சம்பந்தனுடனான சந்திப்பு என்பது சம்பிரதாய பூர்வமான ஒன்று மட்டுமே. இது தொடர்பான விடயங்கள் அனைத்தையும் சுமந்திரன் ஊடாகவே அவர்கள் கையாளுவர். கோட்டபாய ராஜபக்ச பெருவாரியான சிங்கள மக்களின் ஆதரவுடன் வெற்றி பெற்றிருக்கின்ற நிலையில், எதிர்வரும் மே-மாதமளவில் இலங்கையின் நாடாளுமன்ற தேர்தல் இடம்பெறவுள்ள நிலையில் – அதிலும் முக்கியமாக ராஜபக்சேக்களின் தலைமையிலான பொதுஜன பெரமுன மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையை இலக்குவைத்து செயற்பட்டு வருகின்ற நிலையில் – மேலும் பிரதான எதிர்க்கட்சியான ஐக்கிய தேசியக் கட்சி உட்கட்சி சிக்கல்களால் பெருமளவிற்கு பலவீனமடைந்திருக்கின்ற நிலையில் – இலங்கையின் மீது அழுத்தங்களை பிரயோகிப்பது தொடர்பில் மேற்குலம் மிகவும் கவனமாகவே இருக்கும். இவ்வாறானதொரு சூழலில் தமிழ் மக்களின் பிரதான தலைமை என்னும் வகையில் கூட்டமைப்பின் கருத்துக்களை அறியும் நோக்கிலேயே இந்தச் சந்திப்பு இடம்பெற்றுள்ளது. கூட்டமைப்பைப் பொறுத்தவரையில் மேற்குலகோடு ஒத்துப் போவதைத் தவிர வேறு வழியெதுவும் அவர்களுக்கில்லை. முன்னைய ஆட்சியை பாதுகாக்கும் வகையிலேயே, மேற்குலகம் காலநீடிப்பை பரிசீலனை செய்தது. கூட்டமைப்பும் அதற்கு உடன்பட்டது. ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையின் தீர்மானங்களை கூட்டமைப்பின் முடிவுகளால் மாற்றிவிட முடியாதுதான் ஆனால் கூட்டமைப்பு ஒருவேளை காலநீடிப்பிற்கு உடன்படாமல் விட்டிருந்தால், அதுநிச்சயம் மேற்குலகிற்கும் ஐ.நாவிற்கும் ஒருதெளிவான செய்தியை கொடுத்திருக்கும். கூட்டமைப்பின் விருப்பு வெறுப்புக்களை மீறியும் காலநீடிப்பு வந்திருக்கும் ஆனால் அதில் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் எதிர்ப்பு இருக்கின்றது என்னும் விடயம் பதிவாகியிருக்கும். அது இந்த விடயத்தில் கரிசனை காண்பித்த நாடுகளுக்கும் ஐ.நா. மனிதஉரிமைகள் பேரவைக்கும் ஒரு நெருக்கடியை கொடுத்திருக்கும். ஆனால் கூட்டமைப்பு இந்த வகையான சிக்கல்களுக்கு இடமளிக்காமல் மேற்கு எதைக் கூறியதோ அதனை அப்படியே விழுங்கிக்கொண்டது. இப்போது முற்றிலும் புதிய அரசியல் சூழல் நிலவுகின்றது. எந்த யுத்தத்தின் போது இடம்பெற்ற குற்றங்கள் தொடர்பில் விசாரணைவேண்டு மென்று கூறப்பட்டதோ– அந்த யுத்தத்தை வெற்றி நோக்கி வழிநடத்திய ஒருவரே இப்போது இலங்கைத் தீவின் ஜனாதிபதியாக இருக்கின்றார். எந்த சிறிலங்கா இராணுவத்தின் மீது குற்றங்கள் சுமத்தப்பட்டதோ அந்த இராணுவத்திற்கு உத்தரவிட்ட ஒருவரே இப்போது ஜனாதிபதியாக இருக்கின்றார். அவர் இதனை ஏற்றுக் கொண்டால் – அவர் தன்னையே குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்றுவதற்கு ஒப்பானது. எனவே அதனை அவர் ஒருபோதுமே செய்யப்போவதில்லை. இந்தபின்னணியில் நோக்கினால், மார்ச்சில் இடம்பெறவுள்ள ஜெனிவா அமர்வை கோட்டபாய எவ்வாறு எதிர்கொள்ளுவார் என்பதில் விவாதிக்க ஒன்றுமில்லை. கோட்டபாய ஒருபோதுமே இராணுவத்தின் மீதான குற்றச்சாட்டுக்களை ஒருபோதுமே ஏற்றுக்கொள்ளப் போவதில்லை. அதேவேளை முன்னைய அரசாங்கம் ஏற்றுக்கொண்டிருந்த பிரேரணையை அமுல்படுத்தும் பொறுப்பையும் கோட்டபாய தலைமையிலான அணி ஏற்றுக்கொள்ளப் போவதில்லை. கோட்டபாய தேர்தல் காலத்தில் எதைக் கூறினாரோ அதனைத்தான் அவரது அணி ஜெனிவாவில் கூறும். மேற்குலகை பொறுத்தவரையில் அரசாங்கம் மனித உரிமைகள் விடயத்திற்கு பதிலளிக்கும் தனது பொறுப்பை தட்டிக்கழிக்க முடியாது என்றவாறான ஒரு அறிவிப்பைச் செய்யும். இந்த அறிவிப்பு வழமையான ஒன்று. இதனை கேட்டும் கேட்காமலும் அரசாங்கம் அதன் நிகழ்ச்சி நிரலில் பயணிக்கும். இதுதான் நடக்கப் போவது. இந்தநிலையில் தமிழர் தரப்பு எவ்வாறு விடயங்களை கையாளப் போகின்றது? உண்மையிலேயே தமிழர் தரப்பிடம் அதற்கான வேலைத்திட்டங்களும் ஆற்றலும் இருக்கின்றதா? கொழும்பிடம் ஒரு ராஜதந்திர படையணி உண்டு. மிகவும் வளர்ச்சியடைந்த ராஜதந்திரக் கட்டமைப்பு உண்டு. தமிழர்களிடம் என்ன இருக்கின்றது? இங்கு தமிழர்கள் என்பதால் வெறுமனே வடக்கு கிழக்கில் இயங்கிவரும் தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகளை மட்டும் குறிப்பிடப்படவில்லை மாறாக, ஜரோப்பிய நாடுகள் தோறும் சிதறிக்கிடக்கும் தமிழ் புலம்பெயர் அமைப்புக்களையும் சேர்த்துத்தான் குறிப்பிடுகின்றேன். ஒவ்வொரு மார்ச்சிலும் சிறிலங்கா அரசாங்கத்தைக் கண்டித்து அறிக்கை வெளியிடுவது – ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவை அலுவலகத்திற்கு முன்னால் கோசம் போடுவது–பக்க நிகழ்வுகளை நடத்துவது–தாயகத்திலிருந்து ஒரு சிலரை வரவழைத்து அங்கு பேசச்செய்வது. இதற்கு அப்பால் என்னநடந்தது? இவ்வாறான விடயங்கள் மூலமாக ராஜதந்திர சமூகத்தை கவர முடியவில்லை என்பதுதானே கடந்த பத்து வருட காலபட்டறிவு. கடந்த பத்து வருடங்களாக செய்தவற்றையே இனியும் செய்து கொண்டிருப்பதில் என்ன பயன்? சிங்கள ராஜதந்திரம் தனது ஆற்றலை பல தசாப்பங்களாக நிரூபித்து வருகின்றது. ராஜதந்திர அணுகுமுறைகளை ராஜதந்திர வழிமுறைகளின் ஊடாகத்தான் அணுகமுடியும். ஆனால் ஒரு அரசிற்கும், அரசல்லாத மக்கள் கூட்டத்திற்குமான ராஜதந்திர வாய்ப்புக்கள் ஒரே மாதிரியானதல்ல. எனவே அரசாங்கத்தை ஜெனிவாவில் எதிர்கொள்ளுதல் என்பது சாதாரமாண ஒருவிடயமல்ல. ஏனெனில் தமிழர்கள் என்னதான் பேசினாலும் கூட ஜெனிவா என்பது தமிழர்களுக்கான அரங்கல்ல ஏனெனில் அது நாடுகளுக்கான அரங்கு. நாடுகளின் அரங்குகளில் நாடுகளின் ஊடாகத்தான் நாம் பேசமுடியுமே அன்றி நாம் நமக்காக பேசமுடியாது. நாடுகளும் அதன் நலன்களை விட்டுவிட்டு, எங்களுக்காக பேசாது. இதனை வாசிக்கும் போது உங்கள் மத்தியில் ஒரு கேள்வி எழலாம் – அதாவது, எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் ஒரு இடத்திலும் எங்களால் நிற்கமுடியாதுபோலத் தெரிகிறதே என்று நீங்கள் யோசிக்கலாம். அது உண்மை ஆனால் ஒரு புத்திபூர்வமான தமிழ் தலைமுறை தன்னை அர்ப்பணித்து உலகெல்லாம் உழைக்கத் தயாராக இருந்தால் சில வேளைகளில் புதிய வழிகளை காணலாம். உலகளாவிய சிவில் சமூகப் பரப்பிற்குள் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை ஓங்கியொலிக்க வேண்டும். இந்த வழியில் எங்களுக்காக நாங்கள் மட்டுமே பேசாது ஜரோப்பியர்களும் எங்களுடன் நிற்கவேண்டும். அவ்வாறானதொரு உலகளாவிய வலையமைப்பை எங்களால் ஏற்படுத்த முடிந்தால் இதில் ஓரளவு முன்னோக்கிப் பயணிக்கமுடியும்.அதற்கு மற்றவர்கள் எங்களின் பக்கம் நியாயம் உண்டு என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும். அதற்கேற்றவாறு எங்களது செயற்பாடுகளும் அமையவேண்டும். இப்போது எதிர்வரும் மார்ச்சை இலக்குவைத்து, ஜரோப்பா முழுவதும் அனைத்துப் புலம்பெயர்தரப்புக்களும் ஒன்றுபட்டு, மாபெரும் ‘பத்துவருட கால ஏமாற்றம்’என்னும் தொனிப் பொருளில் பெருமெடுப்பிலான ஒரு பேரணியை ஜரோப்பிய வீதிகள் தோறும் ஒரேநேரத்தில், நன்கு திட்டமிட்டு, அந்தந்த நாட்டு மக்களுக்கு இடைஞ்சல் இல்லாமல் மேற்கொள்ளலாம். ஆனால் அது எழுதுவதுபோன்று இலகுவானதல்ல. ஒருவேளை இது இடம்பெற்றால் மார்ச்சில் மேற்குலகம் எடுக்க இருக்கும் முடிவை ஒருவேளை அவர்கள் மறுபரிசீலனை செய்யக் கூடும். அத்துடன் இது கூட்டமைப்புக்கும் நெருக்கடிகளை ஏற்படுத்தும். உலகெங்கும் இந்த விடயம் ஒலிக்கப்படும் போது, எவ்வாறு நாம் இதில் பாராமுகமாக இருக்கமுடியும் என்னும் நெருக்கடியை கூட்டமைப்பு எதிர்கொள்ளும். இதுதொடர்பில் ஒருவிரிவான உரையாடலுக்கு புலம்பெயர்அமைப்புக்கள் தயாரா? இது தொடர்பில் மேலதிக உரையாடலுக்கு இந்தக் கட்டுரையாளர் தயாராக இருக்கின்றார். -தமிழ்க் குரலுக்காக கரிகாலன் http://thamilkural.net/?p=22447
  10. வடக்கின் முன்னாள் முதலமைச்சரும் தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் செயலாளர் நாயகமுமான நீதியரசர் க.வி. விக்கினேஸ்வரன் தமிழகத்திற்கு விஜயம் ஒன்றை மேற் கொண்டுள்ளார். தமிழர்கள் மாநாட்டில் பங்குபெறுதல், மக்கள் பிரதிநிதிகளை சந்தித்து பேசுதல், வடக்கு கிழக்கு மக்களின் பிரச்சினைகளை எடுத்துரைத்தல், இனப்படுகொலைக்கு நீதியைப் பெறும் போராட்டத்தில் ஆதரவை திரட்டுதல் என பல்வேறு நோக்கங்களுக்காக முன்னாள் முதல்வர் இவ் விஜயத்தை மேற்கொண்டுள்ளார். தனிப்பட்ட விஜயமாக அல்லாமல், ஈழத் தமிழ் மக்களின் மேம்பாடு கருதிய பயணமே இதுவாகும். தமிழகம் என்றும் ஈழத்துடன் நெருங்கிய பந்தத்தை கொண்டிருந்தது. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் காலத்தில், எத்தகைய சூழ்நிலையிலும் இந்திய ஆதரவு சக்திகளையும் குறிப்பாக, தமிழகத்தில் உள்ள ஆட்சியாளர்கள், ஈழ ஆதரவுக் கட்சிகளின் ஒத்துழைப்புக்கள் தொடர்ச்சியாக எதிர்பார்க்கப்பட்டது. எம்.ஜிஆர் அவர்கள் ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு வழங்கிய உதவிகள் ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் சிறந்த பக்கங்களாக கருதப்படுகின்றன. ஈழத்தில் உள்ள மக்கள் தமது குரலை வெளிப்படுத்த முடியாத சூழல் ஏற்படுகின்ற காலத்தில் எல்லாம், புலத்தில் இருந்தும் தமிழகத்தில் இருந்தும்தான் ஆதரவுக் குரல்கள் எழுகின்றன. ஈழ மக்களின் விடியலுக்காக தமிழகத்தவர்கள், உயிர் தியாகம் முதல், எத்தனையோ பங்களிப்புக்களை செய்திருக்கிறார்கள். ஈழமும் தமிழகமும் எப்போதும் உணர்வூர்வமான நெருங்கிய பந்தமான நிலங்கள் ஆகும். அத்துடன் முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதா அவர்களின் அரசு ஈழ மக்களுக்காக சட்ட சபையில் உருவாக்கிய தீர்மானங்கள் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்கவை. விக்கினேஸ்வரன் அவர்கள், வடக்கில் முதல்வராக இருந்தபோதும் சரி, அதற்குப் பின்னரும் சரி, வெளிநாட்டுப் பிரதிநிதிகளுடன் வடக்கு கிழக்கு மக்களின் எதிர்பார்ப்புக்கள் தொடர்பில் வலியுறுத்தி வந்துள்ளார். தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகள் குறித்து, இன்றைக்கு தீர்க்கமான குரலை எழுப்பி வரும் முன்னாள் முதல்வரின் தமிழக பயணம் மிகவும் முக்கியத்துவமானது. காலம் காலமான ஈழ விடுதலைப் பயணப் பாதையை புதுப்பிக்கவும் செப்பனிடவும் உதவக்கூடியது. இப் பயணத்தின்போது, வடக்கு முதல்வருக்கும் நடிகர் ரஜினிகாந்திற்கும் ஒரு சந்திப்பு ஏற்பாட்டாளர்களால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. விமர்சனங்கள் உள்ளபோதும் திரையில் பல ரசிகர்களை கொண்டிருக்கும் ஒரு நடிகருடனான சந்திப்பினை தவிர்க்காமல், அதன்போதும் ஈழ மக்களின் எதிர்பார்ப்புக்களை கூறி விக்கினேஸ்வரன் உரையாடியுள்ளார். ஈழத் தமிழ் மக்கள் இன்றுள்ள நிலையில், சிறுதுரும்பும் அவர்களுக்கு தேவையானது. அவ்வாறான நகர்வே இன்று தேவைப்படுகின்றது. அதுவும் தமிழ் நாட்டின் எதிர்கால முதல்வராக வருவார் என எதிர்பார்க்கப்படும், இந்தியாவின் ஆளும் அரசாங்கத்தின் பிரதமர் உட்பட முக்கிய தலைவர்களுடன் நெருக்கமான தொடர்பினைக் கொண்டிருக்கும் ஒருவருடனான சந்திப்பைத் தவிர்ப்பது என்பது அரசியல் முதிர்ச்சியற்ற செயற்பாடாகவே இருக்கும். ஆனால் தமிழர்களை துண்டு துண்டாக தாயகத்தில் பிரித்தவர்களும், விக்கினேஸ்வரன் அவர்களால் தமது தனிப்பட்ட பதவிகளுக்கும் கட்சி நலன்களும் பாதிப்பேற்பட்டு மக்களால் தூக்கி வீசப்பட்டுவிடுவோம் என அஞ்சுபவர்களும், இந்த பயணத்தின்போது முன்னாள் முதல்வர்மீது அவதூறுகளையும் பொய்களையும் தமது இயலாமைகளாக வெளிப்படுத்துகின்றனர். எந்த விதமான காரண காரியங்களுமற்ற அவதூறுகளை சமூக வலைத்தளங்களில் பரப்பி மகிழ்கின்றனர். இவ்வாறு பரப்பி மகிழுகின்ற விடயத்தில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புடன் தமிழ் தேசிய மக்கள் முன்னணியும் இணைந்திருக்கின்றது. தனிப்பட்ட அரசியல், கட்சி நலன்கள் என்ற விடயத்தில் இவர்கள் இவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களின்போது ஒன்றிணைவது வழமையானது. மக்களுக்கு உண்மைகளை வெளிப்படுத்தவும் உதவக்கூடியது. கடந்த காலத்தில் திரு இரா. சம்பந்தன் அவர்களுடன் இந்திய ஆட்சியாளர்களின் முன்னால் கைகட்டி நின்றவர்களில் திரு. கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலமும் ஒருவர். இவர்களுக்கான ஆசனம் மறுக்கப்படும் வரையில் இத்தகைய நிலையே காணப்பட்டது. எவ்வாறாயினும் இரா. சம்பந்தன், விக்னேஸ்வரன் போன்றவர்கள் வெளிப்படையாக அறிவித்தே, இந்தியாவுக்கு செல்கின்றனர். அதேபோன்று வெளிநாட்டு பிரதிநிதிகளை சந்திக்கின்றனர். இனப்பிரச்சினையை தீர்க்க இந்தியாவின் உதவியை வெளிப்படையாகவே கோருகின்றனர். இது சம்பிரதாயபூர்வமான நிகழ்வு. தவிர்க்க முடியாத அரசியல் தேவைப்பாடு. ஆனால் திரு கஜேந்திரகுமார் தரப்பினர் இதுவரை யாரை சந்தித்துள்ளார்கள்? தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை தொடர்பில் யாருடன் என்ன உரையாடியுள்ளனர்? குறைந்தது, தமிழ் மக்களை சந்தித்தாவது அவர்களின் மனநிலைகளையும் குறைநிலைகளையும் கேட்டிருப்பார்களா? வெறுமனே ஊடக மையத்தில் உரையாற்றுவதும், சமூக வலைத்தளங்களில் பத்திரிகை துணுக்குகளை வெட்டி ஒட்டி அரசியல் செய்வதும் எதற்காக? தமிழ் மக்களின் எதிர்த்தரப்பை பலப்படுத்தி, தமிழ் மக்களின் இலட்சிய பயணத்தை பலவீனப்படுத்தவா? தமிழர்களின் எல்லா செயற்பாடுகளையும் குழப்பி, தலமைகளை சிதைத்து, தமிழர்களை பின்நோக்கி இழுக்க விரும்புகிறார்களா? இதுதான் அவர்களின் ஒற்றை நோக்கமாக இருக்கின்றதா? ஆனால் அது மாத்திரம் ஒருபோதும் நிகழாது. அன்றைக்கு ஈழத்தில், தலைவர் அவர்கள், இந்திய கலைஞர்கள், திரைக்கலைஞர்கள், தலைவர்களை எல்லாம் ஈழம் வரவழைத்து சந்தித்து அவர்களின் ஒத்துழைப்புக்களை கேட்டார். உறவுகளை பலப்படுத்தினார். ஆனால் இன்று தமிழகத்துடனான உறவையும் அதன் ஆதரவுக் குரலையும் அற்பத்தனமான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தி கொச்சைப்படுத்தி, எல்லாவற்றையும் நாசப்படுத்த முனைபவர்கள், யாருக்கு எதிரான, யாருக்கு ஆதரவான செயலை செய்ய முனைகின்னறனர் என்பதை ஈழத் மக்களுக்கு சொல்லி தெரிய வேண்டியதில்லை. அது வெளிப்படையானது. தமிழ்க் குரலுக்காக தாயகன் http://thamilkural.net/?p=22316
  11. ஜே.வி.பி எனப்படும் மக்கள் விடுதலை முன்னணியினர் மீது ஈழத் தமிழ் மக்களுக்கு பெருத்த விமர்சனங்கள் உண்டு. ஆனாலும், சிங்கள மக்களுக்கான ஒரு கட்சியாக அவர்கள் பல்வேறு தியாகங்களை செய்கின்றனர். தேர்தலில் தம்மை மக்கள் கடுமையாக நிராகரித்தபோதும், தமது தியாகங்களை அவர்கள் ஒருபோதும் குறைத்துக்கொள்வதில்லை. ஆனால் இனத்திற்கான விடுதலைக்காக போராடுகிறோம் என்று சொல்லும் தமிழ்த் தேசியவாதிகள் உண்மையில் எதை தியாகம் செய்கின்றனர்? ஜே.வி.பி கட்சியில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் பதவிகளில் உள்ளவர்கள், அரசிடம் இருந்து சலுகையாகப் பெறும் தமது வாகன உரிமத்தை விற்று, அந்நிதியை மக்களுக்காக செலவிடுமாறு கட்சியிடம் கொடுக்கின்றனர். அக்கட்சி மீதான பல்வேறு விமர்சனங்களுக்கும் அப்பால், இந்த விடயம் ஒரு முன்னுதாரணமான விடயமாகும். வடக்கு கிழக்கில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பில் மாத்திரம் பதினாறு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் உள்ளனர். நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவருக்கு வழங்கப்படும் வாகன உரிமம் ஒன்றின் பெறுமதி இரண்டு (2) கோடி எனப்படுகின்றது. அத்துடன் மாகாண சபை உறுப்பினர் ஒருவருக்கு வழங்கப்படும் வாகன உரிமத்தின் பெறுமதி சுமார் அறுபது (60) இலட்சங்கள். அப்படி பார்த்தால் கிட்டத்தட்ட தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் 16 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் வாகன உரிமத்தின் பெறுமதி முப்பத்திரண்டு (32) கோடி மற்றும் வட கிழக்கு மாகாண சபைகளில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் 41 மாகாண சபை உறுப்பினர்களின் வாகன உரிமங்களின் மொத்த மதிப்பு அண்ணளவாக இருபத்தைந்து (25) கோடிகள். 2010 இல் நாடாளுமன்றத்திற்கு தெரிவான நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை 14. அந்த நேர ஒரு வாகன அனுமதிப்பத்திரத்தின் பெறுமதியான ஒரு (1) கோடிப் படி, அதன் மொத்தத் தொகை பதினான்கு (14) கோடிகள். அப்படிப் பார்த்தால் 2010 இலிருந்து வாகன அனுமதிப்பத்திர சலுகைகளிலிருந்து மட்டும் எழுபத்து ஒரு (71) கோடிகள் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் வசமாகியுள்ளது. இவர்கள் தமக்கு வழங்கப்படும் இந்த வாகன உரிமங்களை உடனடியாக விற்பனை செய்து அப்பணத்தை என்ன செய்கின்றனர்? ஒவ்வொரு முறை தேர்தலிலும் வெல்லுகின்ற போதும், மீண்டும் மீண்டும் வாகன உரிமங்களை பெறும் இவர்கள் இந்த பணத்திற்காகவா அரசியலில் ஈடுபடுகின்றனர்? நாளும் பொழுதும் மக்களுக்காகவும், மக்களின் இன உரிமைக்கும் விடுதலைக்குமாக என தொண்டை தண்ணீர் வற்ற பேசுகின்ற தமிழ்த் தேசியவாதிகள், இவற்றை வைத்து போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்காக வாழ்வாதார திட்டங்களை உருவாக்கி மக்களுக்கு ஏன் கையளிக்க கூடாது? தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் உள்ள, அல்லது வடக்கு கிழக்கை பிரதிநிதித்துவம் செய்கின்ற நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மற்றும் முன்னாள் மாகாண சபை உறுப்பினர்கள், எவராவது இந்த முன்னுதாரணமாக செயலை செய்யவில்லையே. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவருக்கு அடிப்படைச் சம்பளம் 54,285 ரூபாக்கள் அடங்கலாக மாதாந்தம் இரண்டு இலட்சத்து எழுபது ஆயிரம் (270,000) ரூபாய்கள் அரச கொடுப்பனவாக வழங்கப்படுகிறது. அதுமட்டுமல்லாமல் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர், ஐந்து உத்தியோகத்தர்களை நியமிக்க முடியும். மாகாண சபை உறுப்பினர் ஒருவர் இரண்டு உத்தியோகத்தர்களை நியமிக்க முடியும்? ஆனால் பெரும்பாலான உறுப்பினர்கள், தமது மனைவி, மகள்கள், மகன்களின் பெயர்களை நியமித்துவிட்டு அனைத்து ஊழியர்களின் கொடுப்பனவுகளையும் தாமே சுருட்டிக் கொள்கின்றனர். சில நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், தமது சாரதிகளுக்கு அரசால் ஒதுக்கப்படும் ஊதியத்தில் அரைவாசியையே கொடுக்கின்றனர். இவர்களில் எவராவது போரினால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தை சேர்ந்த இளைஞர் யுவதிகளுக்கு வேலை கொடுத்து அவர்களின் அடுப்பை எரியச் செய்கிறார்களா? அது மாத்திரமின்றி, சொந்தம், சாதி போன்ற வேறுபாடுகளைப் பார்த்தே தமது அலுவலகங்களின் ஆட்களை வேலைக்கு அமர்த்துகின்றனர். இப்போது இனம் விடுதலைக்காக தவிக்கையில், தமிழ் தேசிய அரசியல் என்பது செல்வம் கொழிக்கும் வியாபாரமாகிவிட்டது என்பதையே இத்தலையங்கம் அழுத்தமுற விமர்சிக்கின்றது. எத்தகைய வாக்குறுதிகளையும் மக்களுக்கு அளிக்கலாம், அவற்றை நிறைவேற்றாமல் நழுவி அடுத்த தேர்தலிலும் மீண்டும் அதே வாக்குறுதிகளுடனும்கூட வந்து நிற்கலாம். எப்போதும் இன விடுதலை என்றும் உரிமை என்றும் போராளிகள் பற்றியும் தலைவர் பிரபாகரன் பற்றியும் பேசிக்கொண்டே, வியாபார அரசியல் செய்யலாம் என்பது, இனத்திற்கும் போராளிகளுக்கும் செய்யும் துரோகமே. எத்தனையோ தியாங்களின் மேல் ஈழத்தவர்களின் விடுதலைப் போராட்டம் கட்டி எழுப்பட்டது? இப்போது அப் போராட்டத்தின் மேல் தமிழ்த் தேசிய அரசியல் வியாபாரிகள் தமது வணிகத்தை கட்டி எழுப்புகின்றனர். அரசின் வாகன உரிமம் உள்ளிட்ட சலுகைகளை பெற்று தாமே அனுபவிக்கும் அரசியல்வாதிகள், அமைச்சுப் பதவிகளையும் பெறலாம் அல்லவா? அமைச்சுப் பதவிகளை பெற்று மக்களுக்கு சேவை ஆற்றினாலாவது அர்த்தமானது. அரசியல் தீர்வில்லாமல் அமைச்சு பதவிகளை ஏற்க மாட்டோம் என்று சொல்லிவிட்டு அத்தனை அரச சலுகைகளையும் பெறுவதும், ஐந்தாண்டு நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்துவிட்டு வாழ்நாள் ஓய்வூதியம் பெறுவதெல்லாம் எந்த அடிப்படையில் நியாயமானது? தாய் பகை, குட்டி உறவென்ற நிலையல்லவா இது. அல்லது அமைச்சு பதவிகளை ஏற்கும் ஆளுமை அற்றவர்களா தமிழ்த் தேசியவாதிகள்? எதிர்கட்சித் தலைவர் பதவியை ஏற்பதும் கட்சிகளின் பிரதி தவிசாளர் பதவியையும் ஏற்பவர்கள் ஏன் அமைச்சு பதவியை ஏற்ககூடாது? இப்படி செய்வதெல்லாம் மக்களை முட்டாளாக்கி, தொடர்ந்து அரசியல் செய்யும் வணிக உத்தியாகும். இந்த விடயத்தில் மக்கள் இனியேனும் விழித்துக்கொள்ள வேண்டும். மேற்குறித்த கேள்விகளை மக்கள் தங்கள் பிரதிநிதிகளிடம் முன் வைக்க வேண்டும். அத்துடன், இனி தேர்தலில் போட்டியிடுகின்ற அனைவரும் அரசால் தமக்கு அளிக்கப்படும் வாகன உரிமமம் உள்ளிட்ட அனைத்துச் சலுகைகளையும் மக்களுக்கே வழங்குவோம் என வாக்குறுதி அளிக்க வேண்டும். தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு, தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணி, தமிழ் மக்கள் கூட்டணி, ஈழ மக்கள் ஜனநாயக கட்சி என அனைத்து தரப்பினரும் மக்கள் மத்தியில் பகிரங்கமாக இதனை அறிவிக்க வேண்டும். தமிழ்த் தேசிய அரசியல் என்பது வியாபாரமாக இருக்க முடியாது. அது தியாகத்தின்மீதே கட்டி எழுப்பப்படவேண்டும். இந்த விடயத்தில் மக்களின் எழுச்சிதான் வியாபாரிகளிடமிருந்து தமிழ்த் தேசிய அரசியலை மீட்டெடுத்து உண்மையான மக்கள் பிரதிநதிகளிடம் கையளிக்க துணைபுரியும். தமிழ்க்குரல் ஆசிரியர் பீடம். 11.01.2020 http://thamilkural.net/?p=21584
  12. மொழி என்பது ஒரு இனத்தின் அடையாளமாகும். இன்னொரு வகையில் சொன்னால், மொழி ஒரு இனத்தின் குரல் அல்லது வார்த்தைகள் எனலாம். ஒரு இனத்தின் மொழி உரிமையை மறுத்தல் என்பது அந்த இனத்தை கழுத்தில் பிடித்து திருகுவதற்கு ஒப்பானது. அதாவது கொலை செய்வதற்கு ஒப்பானது. இலங்கைத் தீவில் தமிழ் மொழி அமுலாக்கம் என்பது தொடர்ந்தும் தோல்வியைத்தான் தழுவி வருகிறது. இலங்கையில் தனிநாடு குறித்த கோரல்கள் உருவாகுவதற்கு தனிச்சிங்கள சட்டம் முக்கிய காரணிகளில் ஒன்றாக கருதப்படுகின்றது. 1956 களில், அன்றைய காலத்தில் தனிச்சிங்களச் சட்டம் உருவானபோது அது தனிநாட்டுக்கு வழிவகுக்கும் என்று சிங்கள இடதுசாரித் தலைவர்கள் எச்சரித்தார்கள். தனிச்சிங்களச் சட்டம் என்பது இந்த தீவில் இரு நாடுகளை உருவாக்குவதற்கு அடிப்படையாக அமையும் என்றும் எச்சரித்தார்கள். பிற்காலத்தில் அதுவே நடந்தேறியது. அண்மையில் வடக்கு கிழக்கில் தமிழர்களுக்கான சுயாட்சி பற்றி வலியுறுத்திய வடக்கின் முன்னாள் முதல்வர் விக்கினேஸ்வரனும் இந்த விடயத்தை வலியுறுத்தியிருந்தார். அத்துடன் சிங்கள மக்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் பகுதிகளில் சிங்களத்திற்கு அளிக்கும் முக்கியத்துவத்தை, தமிழ் மக்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் வடக்கு கிழக்கில் அளிக்கவேண்டும் என்பதும் அவரது கருத்துக்களின் நோக்கமாகும். தனிச்சிங்களச்சட்ட உருவாக்கத்தின் பின்னர், எழுந்த இனச்சிக்கல்களின் பின்னர், இலங்கையை ஆட்சி செய்த அத்தனை தலைவர்களும் தமிழை இரண்டாம் மொழி என்று கூறிவந்தனர். இலங்கை அரசமைப்பிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. ஆனாலும் நடைமுறை ரீதியாக இந்த சரத்து அர்த்தமற்றுப்போனதுடன், தமிழ் மொழியானது, தொடர்ந்தும் ஒடுக்கப்படும் ஒரு மொழியாகவே இருந்து வந்துள்ளது. கடந்த காலத்தில் இலங்கையை ஆட்சி செய்த தலைவர் ஒருவர், ஐக்கிய நாடுகள் சபையில்கூட தமிழில் பேசினார். ஆனால், அவரது ஆட்சிக்காலத்திலும் சிங்கள மொழித்திட்டங்கள் பலவும் வடக்கு கிழக்கில் முன்னெடுக்கப்பட்டது. அத்துடன் அரச திணைக்களங்கள் மற்றும் பொது இடங்களிலும் தமிழ்ப்பிழைகள் விடப்படுகின்றன. அண்மையில் இலங்கையின் புதிய ஜனாதிபதி கோத்தபாய ராஜபக்ச வடக்கு கிழக்கில் ஸ்ரீலங்கா பொலிஸ் நிலையங்களின் பெயர் பலகையில் தமிழுக்கு முதன்மை இடம் வழங்கவேண்டும் என்றும் தமிழில் எழுதவேண்டும் என்று ஒரு உத்தரவை பிறப்பித்திருந்தார். இதன்படி ஒரே ஒரு நிலையத்தில் மாத்திரம் அதுவும் காவல்துறை என மாற்றப்பட்டபோதும் சிங்களமே முதல் இடத்தை பிடித்திருந்தது. ஆனாலும் தொடர்ந்தும் பல காவல் நிலையங்கள் இன்னமும் பொலிஸ் ஸ்டேசன் என்றே இயங்குகின்றன. அத்துடன் காவல் நிலையங்களுக்குச் சென்றால், அங்கே சிங்களத்தில் முறைப்பாடுகள் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. அத்துடன் சிங்களத்தில் என்ன எழுதப்பட்டுள்ளது என்பதை அறியாமல் தமிழர்கள் கையெழுத்திட வேண்டிய நிலையுண்டு. அரச சுற்று நிரூபங்கள் பலவும் இன்னமும் சிங்களத்திலேயே வெளியிடப்படுகின்றன. எழுத்துப் பிழைகள் நிறைந்த பெயர் பலகைகளுடன் இன்னமும் பேருந்துகள் வீதிகளில் ஓடுகின்றன. சில பெயர் பலகைகளில் தமிழை பிழையாக எழுதி அவை கெட்ட வார்த்தைகளாக மாறிப் போன துயரமும் நடந்துள்ளது. இந்த விடயங்களுக்கு மத்தியில், இன உரிமைக்காகவும் மொழி உரிமைக்காகவும் போராடுபவர்கள் என்ற ரீதியில், எமது தலைமைகள் தமிழ் மொழி அமுலாக்கத்தில் என்ன பங்களிப்பை செய்திருக்கிறார்கள்? இந்தக் கேள்வியையும் இப்பத்தி அவசியமாக கருதுகின்றது. இதற்கு தக்கதொரு உதாரணமும் சாதனையும் எடுத்துக்காட்டாக அமைகின்றது. தனி நாட்டிற்காக போராடிய விடுதலைப் புலிப்போராளிகள் தமது நிழல் அரசில் ஒரு தமிழ்மொழி அரசை சாத்தியப்படுத்தினார்கள். அது தமிழகத்தில்கூட நடைமுறையில் இல்லாத அரசென தமிழக அறிஞர்கள் பலரும் பாராட்டினர். அனைத்து நிர்வாகங்களும் செயற்பாடுகளும் கட்டமைப்புக்களும் செம்மையான தமிழ் மொழியை கொண்டு அமைக்கப்பட்டது உலகிற்கு வியப்பையும் ஏற்படுத்தியது. ஆயுதப் போராட்டத்திற்கு முந்தைய சூழலில் இருந்த சில தமிழ் தலைவர்கள் தமிழ் அறிஞர்களாகவும் வரலாற்று பிரக்கை கொண்டவர்களாகவும் இருந்தனர். இன்றிருக்கும் தலைவர்களில் எத்தனைபேர் அப்படி இருக்கிறார்கள்? பதிலற்ற கேள்வியாகவே இது இருக்கிறது. அது மாத்திரமல்ல, இன்றைய தமிழ் மொழி அமுலாக்கத்தில் தமிழ் தலைமைகளின் பங்கு எப்படி இருக்கின்றது? கடந்த பத்தாண்டுகளாக, குறிப்பாக ஐந்தாண்டுகளுக்கு மேலாக வடக்கு கிழக்கில் உள்ள பெரும்பான்மையான உள்ளுராட்சி மன்றங்கள் தமிழ் தலைமைகளின்வசம் இருந்தன. இக்கால கட்டத்தில் தமது ஆட்சியில், இவர்கள் தமிழ்மொழி அமுலாக்கம் குறித்து என்ன நடவடிக்கையை எடுத்துள்ளார்கள்? தமிழில் பெயர் சூட்டுவது, அரச திணைக்கள பெயர் பலகைகளில் தமிழின் இடத்தை முதன்மைப்படுத்தல், சுற்று நிரூபங்களை தமிழாக்கம் செய்தல் என்று எந்தவொரு காரியத்தையும் செய்யவில்லை என்பது பரவலான குற்றச்சாட்டு. தற்போதும் வன்னியில் உள்ள நகரங்களின் கடைப் பெயர்களும் பிள்ளைகளுக்கு சூட்டப்பட்ட பெயர்களும் தூய தமிழில் அமைந்திருப்பது அன்றைக்கு போராளிகள் ஏற்படுத்திய விழிப்புணர்வு தூண்டுதல்களினால் ஆகும். தமிழில் பெயர் வைக்கும் போக்குகூட இன்று அருகி வருகின்றது. 2009 வரையான பிள்ளைகள் இன்றைய ஈழத்தில் தமிழ் பெயரில் தம்மை தனித்துவமாக அடையாளப்படுத்துகிறார்கள். இந்தப் போக்கு தொடர்வதற்கு சரியான பங்களிப்பை வழங்க இப்போது யாருமில்லை. எனவே தமிழ் மொழிக்காக போராடும் நாம் எமது வாழ்விலும் செயலிலும் தமிழுக்கு சரியான இடத்தை வழங்க வேண்டும். தமிழ் தலைமகள் இதில் முன்னுதாரணமாக செயலாற்ற வேண்டும். இதனை தமிழ்குரலானது, இப்பத்தியின் வாயிலாக மக்களின் குரலாக வலியறுத்த விரும்புகின்றது. மொழிப்பிரச்சினை என்பது ஒரு உடனடியான அவசியமான சிக்கல் ஆகும். இதற்கான பொறுப்பு அரசாங்கத்திடம் மாத்திரமின்றி, எமது அரசியல் கட்டமைப்பு, மற்றும் அதிகாரிகளின் கைகளிலும் உண்டு. அனைவரும் இணைந்து செயற்படுவதுதான் தமிழ் பேசும் மக்களுக்கு மொழிச்சிக்கலற்ற, நிர்வாகத்தை ஏற்படுத்த வழிவகுக்கும். – தமிழ்க்குரல் ஆசிரியர் பீடம்07.01.2020 http://thamilkural.net/?p=20793
  13. மழைக்காலத்து தவளைச் சத்தம்போன்று, தேர்தல் என்றவுடன் ஒற்றுமை பற்றிய ஆரவாரங்களும் ஆரம்பித்துவிடும். திரும்பிய இடங்களிலெல்லாம் ஒரே தவளைச் சத்தம். ஜனாதிபதித் தேர்தலில் கோட்டபாயிவின் வெற்றியை தொடர்ந்து மீண்டும் ஒற்றுமைபற்றிய சத்தம் தொடங்கிவிட்டது. நாங்கள் எல்லோரும் ஒன்றாக நிற்கவேண்டும் – இந்தக் காலத்தில் மாற்றுத் தலைமை கூடாது என்றவாறான அரசியல் வகுப்புக்களும் தொடங்கிவிட்டன. இது பற்றி முதலில் சுமந்திரன் பேசினார். பின்னர்சம்பந்தன் பேசினார். ஆனால் இதே நபர்கள்தான் கூட்டமைப்பிலிருந்து பலரும் வெளியேறுவதற்கு காரணமாக இருந்தவர்கள். ஓற்றுமைபற்றி பேசுவது தவறான ஒரு விடயமல்ல. அதுதமிழ் மக்களுக்கு அவசியமான ஒன்றுதான். ஆனால் ஒற்றுமைபற்றி பேசுபவர்கள் இதய சுத்தியுடன்தான் பேசுகின்றனரா? இன்று கூட்டமைப்பிற்குள், எந்தக் கட்சிக்கு, எந்த இடத்தில், எத்தனை ஆசனங்கள் என்னும் பேச்சுவார்த்தை இடம்பெறுகின்றது. தங்களுக்கு சொந்தமான சொத்தை உறவினர்களுக்கிடையில் பிரித்துக் கொள்வதுபோன்று, தமிழரசு கட்சி பங்காளிக் கட்சிகளுக்கு ஆசனங்களை ஒதுக்கிக் கொண்டிருக்கின்றது. இதுவா தமிழ் மக்களுக்கான ஒற்றுமை? தமிழ்த் தேசிய அரசியலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அரசியல் கட்சிகளுக்கும் ஏனைய கட்சிகளுக்கும் இடையில் அடிப்படையிலேயே ஒரு வேறுபாடுண்டு. முக்கியமாக 2009இற்கு பின்னர் தமிழ் மக்களின் தலைமையை பொறுப்பேற்ற கூட்டமைப்பிற்கும் ஏனைய கட்சிகளுக்குமான வேறுபாடென்பது, மலைக்கும் மடுவுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு போன்றது. அதாவது, கூட்டமைப்பு என்பது தமிழ் மக்களின் உரிமை அரசியலுக்கு தலைமை தாங்கும் ஒரு அரசியல் ஸ்தாபனம். அவ்வாறான ஒரு ஸ்தாபனம் ஆசனங்களுக்காக தங்களுக்குள் சண்டைபோட்டுக் கொள்வதா அவர்களின் ஒற்றுமை? கடந்த உள்ளுராட்சி மன்றத் தேர்தலின் போது கூட்டமைப்பின் கதிரைச் சண்டை சந்திசிரித்தது. யாழ்ப்பாணம் மார்ட்டின் வீதியிலுள்ள மாவை சோனாதிராஜாவின் வீட்டுக்கு முன்னால், தமிழரசுக் கட்சி உறுப்பினர்கள் சண்டைபோடும் காட்சிகள் ஊடகங்களில் பிரசுரமானது. இதுவா தமிழ் மக்களுக்கான ஒற்றுமை? மீண்டும் அதே விடயங்கள்தான் இடம்பெறப் போகின்றன. ஊடகங்கள் காட்சிகளுக்காக காத்திருக்கின்றன! பல்லாயிரக் கணக்கானவர்களின் தியாகங்களால் உருப்பெற்ற தமிழ்த் தேசிய அரசியல் இயக்கமானது இன்று, அதன் சிதைவின் இறுதிக் கட்டத்தில் நிற்கின்றது. வெறும் பாராளுமன்ற ஆசனங்களுக்காக சண்டைபோடும் அரசியல்வாதிகளாக தமிழ்த் தேசிய அரசியல்வாதிகள் மாறியிருக்கின்றனர். சிங்கள முஸ்லிம் கட்சிகள் இவ்வாறு ஆசனங்களுக்காக அடிபிடிப்படுவதான ஒரு செய்தியைக் கூடக் காணமுடியவில்லை. ஆனால் தமிழ் மக்களின் உரிமைகளுக்காக போராடுவதாகவும் – போராடப் போவதாகவும் கூறிக்கொள்ளும் கட்சிகள்தான் கதிரைகளுக்காக அடிபடுகின்றன? எப்படியாவது நாடாளுமன்றம் சென்றுவிடவேண்டும் என்பதைத் தவிர அரசியல் தொடர்பில் எந்தவொரு வேலைத்திட்டமும் இவர்களிடம் இல்லை. இலங்கையின் வரலாற்றில் இதற்கு முன்னர் எந்தவொரு ஜனாதிபதியும் கூறாத ஒரு விடயத்தை கோட்டபாய ராஜபக்ச கூறுகின்றார். அதாவது, பெரும்பான்மை மக்களின் ஆதரவின்றி எதனையும் தன்னால் செய்யமுடியாது – அரசியல் தீர்வு என்று கூறி மற்றைய அரசியல்வாதிகளைப்போல் நானும் ஏமாற்ற விரும்பவில்லை. எனவே பெரும்பான்மையினர் ஆதரித்தால்தான் இலங்கைத் தீவில் எதனையும் தமிழர்கள் பெறலாம் என்பதே புதிய ஆட்சியாளர்களின் உறுதியான நிலைப்பாடு. இந்த நிலையில் புதிய ஆட்சியாளர்களை எதிர்கொள்வதற்கு கூட்டமைப்பிடம் – தமிழ்த் தேசியவாதிகளிடம் என்ன வேலைத்திட்டம் இருக்கின்றது? கூட்டமைப்பை சேர்ந்தவர்கள் 22 பேர் நாடாளுமன்றம் செல்வதன் மூலம் எவ்வாறு அரசியல் தீர்வைபெறலாம்? நாடாளுமன்றத்தின் மூலம் ஒரு அரசியல் தீர்வைபெற முடியுமாக இருந்தால் அதனை தந்தை செல்வநாயம் பெற்றிருப்பாரே –பின்னர் வந்த அமிர்தலிங்கத்தால் பெற்றிருக்கமுடியுமே! அதனையும் விடுவோம் கடந்த பத்துவருடங்களாக தமிழ் மக்களின் நாடாளுமன்ற பலமாக தங்களை காண்பித்துக்கொண்டிருந்த கூட்டமைப்பால் அதனைப் பெற்றிருக்கலாமே! ஏன் முடியவில்லை. இந்த நிலையில் மீண்டும் நாடாளுமன்றம் செல்வதன் ஊடாக எவ்வாறு ஜனாதிபதி கோட்டபாயவிடமிருந்து அரசியல் தீர்வைபெறமுடியும்? உண்மையில் இன்று தமிழர் அரசியல் என்பது எங்கே செல்கின்றோம் என்னும் தெளிவில்லாமலேயே சென்று கொண்டிருக்கின்றது. வெறுமனே நாடாளுமன்ற கதிரைகளை எப்படியாவது கைப்பற்றிவிடவேண்டும். அரசாங்கம் தருகின்ற அந்த வாகன அனுமதிப்பத்திரத்தை எப்படியாவது பெற்றுவிடவேண்டும். மூன்று முறை நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்துவிட்டால் முழுமையான ஓய்வூதியத்தை பெறுவிடலாம். ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினருக்கு ஆகக் குறைந்தது மாதம் ஒன்றிற்கு 250000 ரூபாவிற்குமேல் அரசாங்க கொடுப்பனவுகள் உண்டு. ஒவ்வொரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினருக்கும் ஆகக் குறைந்தது ஐந்து பிரத்தியேக ஊழியர்களை நியமிக்கமுடியும். ஆனால் எந்தவொரு கூட்டமைப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் இதற்காக பிரத்தியேக ஊழியர்களை நியமிப்பதில்லை. தங்களுடைய மனைவியின் பெயர் மகளின் பெயர் அல்லது உறவினரின் பெயரைக்கொடுத்து குறித்த தொகையை பெற்றுக் கொள்கின்றனர். இரா.சம்பந்தன் சுமார் 43 வருடமாக முழுநேர அரசியலில் இருக்கின்றார். அவரது தொழிலே அரசியல்தான். இந்தக் காலத்தில் ஒரு சில தடைவைகள் தோற்றுப் போயிருக்கின்றார். அதனை விடுத்துப் பார்த்தால், ஐந்து தடைவைகள் நாடாளுமன்ற உறுப்பனிராக இருந்திருக்கின்றார். இந்தக் காலத்தில் தன்னால் சம்பளம் வழங்கப்பட்ட பிரத்தியேக ஊழியர்களின் பெயர் விபரங்களை அவரால் வழங்கமுடியுமா? இதனை ஒரு பகிரங்க சவாலாகவே இந்தக் கட்டுரை முன்வைக்கின்றது? ஒருவேளை சம்பந்தன் அவ்வாறு முன்வைத்தால் அதில் நிச்சயம் அவரது மனைவியின் மகளின் மகனின் பெயர் இருக்கும். உண்மையில் கோட்டபாய திடீரென்று ஒரு அறிவிப்பை செய்தால் – அதாவது, அடுத்த நாடாளுமன்ற தேர்தலிலிருந்து நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கான வாகன அனுமதிப்பத்திரம் நீக்கப்படும். அதற்கு பதிலாக தங்களுக்கு வழங்கப்படும் சம்பளத்திலிருந்துதான் அனைத்தையும் அவர்கள் செய்யவேண்டும். அவ்வாறு நியமிக்கப்படும் ஊழியர்களும் அவர்களது உறவினர்களாக இருக்கக் கூடாது. இப்படி ஒரு அறிவிப்பை செய்வாராக இருந்தால், இன்று ஆசனத்துக்காக அடிபடும் பலர் அரசியலைவிட்டே ஒதுங்கிவிடுவார்கள். ஏனெனில் கூட்டமைப்பில் ஆசனத்துக்காக முன்வரிசையில் நிற்கும் எவருமே மக்களுக்காக வரவில்லை. இந்த சலுகைகளையையும் அந்தக் கதிரையால் கிடைக்கும் தொடர்புகளுக்காகவுமே அரசியலுக்குள் நுழைந்திருக்கின்றனர். இன்று கூட்டமைப்பிற்குள் இருக்கும் ஒரு சிலரைத் தவிர பெரும்பான்மையான நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் அரசியல் தகுதி என்ன? அவர்களுக்கும் தமிழரசு கட்சிக்கும் ஏதாவது தொடர்பிருக்கின்றதா? அவர்களுக்கும் கடந்தகால போராட்டத்திற்கும் ஏதாவது தொடர்பு இருக்கின்றதா? இப்படியானவர்கள் கூட்டமைப்புக்குள் வந்து பதவிகளை பெறுகின்றபோது, அவர்கள் எப்படி மக்களுக்கு உண்மையானவர்களாக இருப்பார்கள்? கூட்டமைப்புக்குள் நிலவும் ஒற்றுமை என்பது நாடாளுமன்ற கதிரைகளுக்கான ஒற்றுமையே தவிர வேறொன்றுமில்லை. உண்மையில் இன்று கூட்டமைப்பு என்னும் ஒருஅமைப்பு இருப்பதே நாடாளுமன்ற கதிரைகளால்தான். ஒருவேளை அடுத்த தேர்தலில் சித்தார்த்தனோ அல்லது செல்வம் அடைக்கலநாதனோ தோல்வியடைந்தால் அதன் பின்னர் புளொட்டும் டெலோவும் கூட்டமைப்பிற்குள் இருக்காது. அப்படித்தான் சங்கரி வெளியேற்றப்பட்டார். அப்படித்தான் சுரேஸ் வெளியேற்றப்பட்டார். ஏனெனில் தமிழரசுக் கட்சி பேசும் ஒற்றுமை என்பது நாடாளுமன்ற கதிரைகளில் இருக்கும் வரைக்கும்தான் செல்லுபடியாகும். எனவே இது தமிழ் மக்களுக்கான அரசியல் ஒற்றுமையா அல்லது நாடாளுமன்ற கதிரைகளுக்கான ஒற்றுமையா? இப்போது இந்தக் கட்டுரையின் வாதம் உங்களுக்கு நன்றாக புரிந்திருக்கும். பெரும் விலை கொடுத்த மக்கள் கூட்டமொன்று, வெறும் பசப்பு வார்த்தைகளுக்குள் தங்களை தொலைத்துவிடக் கூடாது. சிந்திக்காத மக்கள் கூட்டமென்பது, எப்போதுமே வெறும் வாக்களிக்கும் இயந்திரம்தான் வாக்களிக்கும் இயந்திரங்களால் ஒருபோதும் வரலாற்றை படைக்கமுடியாது. அப்படியான மக்கள் அரசியல்வாதிகளின் அடிமைகளாக மட்டுமே இருப்பர். -கரிகாலன்- http://thamilkural.net/?p=20554
  14. குடும்பமாக அரசியலில் ஈடுபடுவது என்பது அரசியலுக்கும் புதிதல்ல, நம் நாட்டுக்கும் புதிதல்ல. இப்போது நாட்டில் நடப்பதுகூட ராஜபக்ச சகோதரர்களின் ஆட்சிதான். 2015 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னரும் இதுதான் நடந்தது. ஆனால், தமிழில் குடும்ப அரசியல் என்பது சற்றுக் குறைவுதான். அப்படியே நடந்தாலும் தந்தைக்குப் பின் தனயன் என்ற நிலைதான் நீடித்தது. இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியின் தலைவர் மாவை சேனாதிராஜாவும் அவரின் மகன் கலையமுதனும் இப்போது ஒரே நேரத்தில் அரசியலில் இருக்கிறார்கள் என்றாலும் அவர்களின் பதவிகள் வேறுவேறுதான். தமிழ் மக்கள் கூட்டணியுடன் இணைந்து, வரும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலை சந்திக்க வியூகம் அமைத்து வருகின்றது ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி கட்சி. பேரம் பேசி யாழ்ப்பாணத் தேர்தல் மாவட்டத்தில் 3 ஆசனங்களை வாங்கி விட்டது. (சிலவேளைகளில் இது 2 ஆகக் குறையவும் வாய்ப்பு உள்ளது.) நடைபெறவுள்ள தேர்தலில் அவர் களமிறங்குவது உறுதியானது என்றாலும் மீதமிருக்கும் ஆசனத்தில் யாரை களமிறக்குவது என்பதுதானாம். அதற்குக் காரணம் கடந்த காலத்தில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்குள் நடந்த கசப்பான அனுபவங்கள்தானாம். ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி கட்சி தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் பங்காளிக் கட்சியாக இருந்தபோது, ஸ்ரீதரன், சிவமோகன், ரவிகரன், ஐங்கரநேசன் ஆகியோருக்குப் போட்டியிடுவதற்கு சந்தர்ப்பங்களை வழங்கியது. இவர்களின் கோட்டாவில் அரசியல் களத்துக்கு வந்தவர்கள் வெற்றி பெற்றதும் தமிழரசுக் கட்சியின் பக்கம் தாவி விட்டார்கள். தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்குள் முரண்பட இதுவும் ஒரு காரணமாக ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணிக்கு இருந்தது. இந்நிலையில், தமிழ் மக்கள் கூட்டணியில் போட்டியிடும் நிலையில் வேறு எவரையேனும் தேர்தலில் போட்டியிட வைத்து அவர்கள் கட்சி மாறிவிட்டால், நிலைமை என்ன என்பதே அவரின் யோசனையாம். இந்நிலையில், அவருக்கு வேண்டியவர்கள் சிலர் அவரது தம்பியாரான சர்வேஸ்வரனைக் களமிறக்கலாம் என ஆலோசனை கூறியுள்ளார்களாம். இதற்கு அவர் மறுப்பு எதுவும் தெரிவிக்காதபோதும், ஆதரவும் தெரிவிக்காமல் அமைதி காத்து வருகிறாராம். சர்வேஸ்வரன் ஏற்கனவே வடக்கு மாகாண சபையின் உறுப்பினராகவும், அமைச்சராகவும் இருந்தவர். முன்னாள் முதலமைச்சர் க.வி. விக்னேஸ்வரனின் நன்மதிப்பையும் பெற்றவர். இது தவிர, தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் பங்காளிக் கட்சிகளை ஒன்றிணைப்பதில் – கொள்கைகளை வகுப்பதில் மும்முரமாக நின்று பணியாற்றுபவர். கடந்த காலங்களை விட – அதாவது கூட்டமைப்பில் இருந்த காலத்தை விட அவரின் இப்போதைய அரசியல் செயற்பாடுகள் பல மடங்கு வேகம் பெற்றிருக்கின்றன. அவருக்கும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் போட்டியிடும் எண்ணம் உள்ளதாகத் தகவல். இந்நிலையில், வரும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் அவருக்கு சந்தர்ப்பத்தை வழங்கினால், வேறு கட்சிக்குத் தாவ மாட்டார் என்பது ஆலோசனை வழங்கியவர்களின் கருத்தாம். ஆனால், இதற்கு கட்சியின் முக்கியஸ்தர்கள் பலரும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்துள்ளனர். அதற்குக் காரணம் இல்லாமலும் இல்லை. ஒரு தேர்தலில் அண்ணனும் தம்பியும் போட்டியிடுவதால் அது வெற்றிக்குப் பதிலாக வீழ்ச்சியை தரும் என்பதும் எதிர்க்கட்சிகள் தங்களுக்கு எதிராகக் கடும் பிரசாரத்தை வெற்றிகரமாக முன்னெடுக்க அது வாய்ப்பாகிவிடும் என்பதும் ஒரு சாராரின் கருத்தாக உள்ளதாம். இன்னொரு சாராரோ, குடும்ப அங்கத்தவர்கள் போட்டியிட்டால் தமக்கு ஒருபோதும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்காமல் போய்விடுமே என்ற அச்சத்தில் உள்ளனராம். அவர்களின் அச்சமும் ஒரு வகையில் நியாமானதுதான்…? ஆனால், இந்த விடயத்தில் சுரேஷ் பிறேமச்சந்திரன் என்ன முடிவு எடுக்கப் போகிறார் என்பது அவருக்குத்தான் வெளிச்சம்…! http://thamilkural.net/?p=20103
  15. தமிழ் மக்களுக்கான உரிமைகளை ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்சவிடம் இருந்து பெற்றுத் தர எம்மால் முடியும் எனத் தெரிவித்திருக்கிறார் வடக்கு மாகாண முன்னாள் முதலமைச்சர் க.வி. விக்னேஸ்வரன். யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து வெளியாகும் வார இதழ் ஒன்றுக்கு அவர் அளித்த செவ்வியலேயே அவர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டுள்ளார். ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்ச எதையும் தர மாட்டேன் என்கிறார். இந்நிலையில் தமிழ் மக்களுக்கான உரிமைகளை எப்படிப் பெற்றுக் கொடுப்பீர்கள் எனக் கேட்கப்பட்ட கேள்விக்குப் பதிலளிக்கையில், சாப்பிடமாட்டேன் என்று குழந்தை அடம்பிடித்தால் சரி போ என்று விட்டுவிடுவீர்களா? எத்தி, அதட்டி குழந்தையை சாப்பிடப் பண்ண வேண்டும். ஒரு தாயால் அது முடியும். எம்முள் அன்பும் உண்மையும் கொண்டிருந்தால் நாமும் தாயைப் போன்றவர்கள்தான். எம்மால் முடியும் எனக் கூறியுள்ளார். மேலும், தமிழ் மக்களின் உரிமைகளையும் அவர்களின் யதார்த்த நிலைகளையும் பிரதிபலிப்பதாகப் பேசுபவர்கள் தமிழ் இனவாதிகள் என்றால் நான் ஒரு தமிழ் இனவாதிதான். ஆனால், இனவாதிக்கும் மனிதநேயவாதிக்கும் இடையில் ஒரு பாரிய வேற்றுமை உண்டு. தன் இனம் மட்டுமே உயர்ந்தது மற்றவை தாழ்ந்தவை என்று கூறுவோரைத்தான் உலகம் இனவாதி என்று சொல்கிறது எனத் தன் மீது சிங்கள – பௌத்த பேரினவாதிகள் குத்தும் இனவாத முத்திரைக்குப் பதிலடி கொடுத்துள்ளார். அத்துடன், பேராசிரியர் திஸ்ஸ விதாரண தன்னை மாட்டி விடும் நோக்கிலேயே வல்லரசுகளின் மத்தியஸ்தம் பற்றிக் கேள்வியை எழுப்பியிருந்தார் என்றும் அதனாலேயே தான் அவரின் கேள்விக்குப் பதிலளிக்காமல் மௌனம் காத்தேன் என்றும் கூறியிருக்கிறார். அத்துடன் 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தின் இன்றைய நிலையை இந்தியா புரிந்து கொண்டால், நிச்சயமாக அதனைப் பரிசீலிக்காது என்றும் அந்த நேர்காணலில் அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். http://thamilkural.net/?p=20059
  16. தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு யாரால் எதற்காக உருவாக்கப்பட்டது என்பது பற்றி ஏராளமான எழுத்துக்கள் உண்டு. எனவே அது பற்றி தொடர்ந்தும் பேசுவதில் பயனில்லை. 2001இலிருந்து 2009 வரையான காலப்பகுதி வரையில் கூட்டமைப்புக்கென்றுஇ கூட்டமைப்புக்குள் ஒரு தலைமை இருந்திருக்கவில்லை. இந்தக் காலத்தில் கூட்டமைப்பின் தலைவராக தலைவர் பிரபாகரனே இருந்தார். பிரபாகரன் எதை நினைக்கின்றாரோ அதை வழிமொழியும் ஒரு அரசியல் கட்சியாகவே கூட்டமைப்பு இருந்தது. இதனை சம்பந்தன் மறுக்கலாம் ஆனால் உண்மை இதுதான். இதற்கு ஆதாரமாக ஒரு விடத்தைக் குறிப்பிட முடியும். ஜனதா விமுக்தி பெரமுன (ஜே.வி.பி) 2006இல் வடக்கு கிழக்கு இணைப்பிற்கு எதிராக உச்ச நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கை தாக்கல் செய்தது. அதனடிப்படையில் வடக்கு கிழக்கு இணைக்கப்பட்ட முறைமை தவறானது என உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியது. இந்த பின்புலத்தில் 2008இல் கிழக்கு மாகாண சபைத் தேர்தல் இடம்பெற்றது. இந்தத் தேர்தலை கூட்டமைப்பு புறக்கணித்தது. ஆனால் அதே கூட்டமைப்பு 2012இல் இடம்பெற்ற கிழக்கு மாகாண சபைத் தேர்தலில் போட்டியிட்டது. 2008இல் இருந்த மாகாண சபைதான் 2012இலும் இருந்தது. இடையில் என்ன நடந்தது? விடயம் என்னவென்றால்இ 2008இல் விடயங்களை விடுதலைப் புலிகளே தீர்மானித்தனர். தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்கு விடுதலைப்புலிகள் பச்சைக்கொடி காட்டவில்லை. ஏனெனில் அப்போது கூட்டமைப்பின் தலைவர் சம்பந்தனல்ல. ஆனால் 2012இல் தீர்மானிக்கக் கூடிய இடத்தில் விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பு இல்லை. 2009இற்கு முன்னர் கூட்டமைப்பு எவ்வாறு இயங்கியது என்பதற்கு இதைவிடவும் ஆதாரம் தேவையில்லை. இதற்கு சம்பந்தனால் பதிலளிக்க முடியுமா? மாவையினால் பதிலளிக்க முடியுமா? 2009இற்கு பின்னர்தான் கூட்டமைப்பு என்பது சம்பந்தனின் தலைமையின் கீழ் வந்தது. சம்பந்தன் தலைமைப் பொறுப்பை எடுத்ததும் விடுதலைப்புலிகளால் அறிமுக்கப்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கு போட்டியிடுவதற்கான வாய்ப்புக்களை மறுத்தமைதான் அவர் செய்த முதல் வேலை, சம்பந்தன் செய்த அடுத்த வேலை, கூட்டமைப்பின் பங்காளிக் கட்சிகள் அனைத்தும் தமிழரசு கட்சியின் ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருப்பதற்கான சூழலை உருவாக்கியமை. 2009இற்கு முன்னர் கூட்டமைப்பு எவ்வாறு விடுதலைப் புலிகளின் முழுமையான ஆளுகைக்குள் இருந்ததோ, அதே போன்று 2009இற்கு பின்னரான சூழலில் பங்காளிக் கட்சிகளை தமிழரசு கட்சியின் ஆளுகைக்குள் இருக்குமாறு சம்பந்தன் உத்தரவிட்டார். இது தொடர்பில் பங்காளிக் கட்சிகளான தமிழீழ விடுதலைக் கழகம், ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி ஆகியவை முணுமுணுத்துக் கொண்டாலும் தமிழரசு கட்சியின் ஆதிக்கத்தை உடைக்கமுடியவில்லை. இவ்வாறான சூழலில்தான் 2011இல் தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் மற்றும் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி ஆகிய கட்சிகளும் கூட்டமைப்புடன் இணைத்துக்கொள்ளப்பட்டன. அதன் பின்னர் நான்கு கட்சிகளும் விரும்பியோ விருப்பாமலோ தமிழரசு கட்சியின் பின்னால் இழுபட்டுச் செல்லும் கட்சிகளாகவே இருந்தன. இது தொடர்பில் கூட்டமைப்புக்குள் ஓரளவு சண்டையிட்ட ஒருவரென்றால் அது ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் தலைவர் சுரேஸ் பிறேமச்சந்திரன் மட்டும்தான். 2015இல் சுரேஸ் கூட்டமைப்பிலிருந்து முற்றிலுமாக வெளியேறினார். இன்று கூட்டமைப்பு என்னும் பெயரில் தமிழரசு கட்சி, தமிழீழ விடுதலை இயக்கம், தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் ஆகியவையே இருக்கின்றன. உண்மையில் கூட்டமைப்பில் மூன்று கட்சிகள் என்று கூறிக்கொண்டாலும் கூட, கூட்டமைப்பு என்னும் பெயரில் இலங்கை தமிழரசு கட்சிதான் இயங்கிவருகின்றது. பெயரளவில்தான் கூட்டமைப்பு இருக்கின்றது. ஏன் இந்த நிலைமையை பங்காளிக் கட்சிகளால் சரிசெய்ய முடியவில்லை. கூட்டமைப்பை ஒரு கட்சியாக பதிவு செய்ய வேண்டுமென்னும் கோரிக்கைகள் முன்வைக்கப்பட்ட போது, அதனை தமிழரசு கட்சி ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஆனாலும் பங்காளிக் கட்சிகளால் தமிழரசு கட்சியை கட்டுப்படுத்தி அதனை சாத்தியப்படுத்த முடியவில்லை. இன்று தமிழரசு கட்சி தவிர்ந்த ஏனைய கட்சிகளாக தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம், தமிழீழ விடுதலை இயக்கம், ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி ஆகிய அனைத்துமே நீண்ட காலமாக அரசியலில் இருக்கும் கட்சிகள். போராட்ட பின்புலத்திலிருந்து ஜனநாயக அரசியலுக்குள் வந்தவை. பல்லாயிரக்கணக்கான அங்கத்தவர்களை கொண்டிருந்தவர்கள். ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் அனைவருமே அரசாங்கங்களுடன் இணைந்திருந்தவர்கள். இதன் மூலமாக பெருமளவு வளங்களையும் வைத்திருந்தவர்கள். இவர்களோடு ஒப்பிட்டால் தமிழரசு கட்சிக்கென்று எந்தவொரு வலுவான கட்டமைப்புக்களும் இருந்திருக்கவில்லை. முக்கியமாக ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வரை தமிழரசு கட்சி அரசியல் அரங்கிலேயே இருக்கவில்லை. முற்றிலுமாக செயலிழந்திருந்திருந்தது. ஆனாலும் 2009இற்கு பின்னர் கிடைத்த வாய்ப்புக்களை பயன்படுத்திக்கொண்டு, கூட்டமைப்பிலுள்ள அனைத்து கட்சிகளையும் தனது காலடியில் விழவைத்திருக்கின்றது. ஏன் ஏனைய கட்சிகளால் – தங்களை வளர்த்துக்கொள்ள முடியவில்லை? தங்களது சொந்நதக் காலில் நிற்க முடியவில்லை? விடுதலைப் போராட்ட பின்புலத்திலிருந்து ஜனநாயக அரசியலுக்குள் இறங்கிய அனைத்து கட்சிகளுமே மிகவும் பலவீனமான கட்சிகளாகவே இருக்கின்றன. ஒன்றில் சம்பந்தனது காலடியில் வீழந்துகிடக்கின்றன இல்லாவிட்டால் காலில் விழுவதற்காக புதியவர்களை தேடிக்கொண்டிருக்கின்றன! முக்கியமாக கூட்டமைப்பிற்குள் அங்கத்துவம் வகித்து, பின்னர் வெளியேறிய கடசிகளான அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் மற்றும் ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி ஆகிய கட்சிகளாலும் சரி, இப்போதும் தமிழரசு கட்சியின் காலடியில் வீழ்ந்து கிடக்கும் கட்சிகளான, தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் மற்றும் தமிழீழ விடுதலை இயக்கமும் சரி தங்களுக்கென்று வடக்கு கிழக்கில் வலுவானதொரு அரசியல் அடித்தளத்தை போட முடியாதவர்களாகவே இருக்கின்றனர். ஒவ்வொரு தேர்தல்களின் போதும் சித்தாத்தனும் அடைக்கலநாதனும் மாவை சேனாதியின் வீட்டு வாசிலிலும் சம்பந்தனின் திருகோணமலை வீட்டு வாசலிலும், ஆசனங்களுக்காக யாசகம் சென்கின்றனர். தமிழரசு கட்சியும் சரி தட்டில் போடுவதை எடுத்துக் கொண்டு செல்லுங்கள் என்னும் மனோநிலையிலேயே இவர்களை நடத்துகின்றது. கடந்த ஐந்து வருடகாலமாக அரசியலில் கோலோச்சும் சுமந்திரனிடம் போய் கெஞ்ச வேண்டிய நிலையில் இருப்பதானதுஇ இவர்களது கட்சியின் வரலாற்றிற்கே இழுக்கு. இவர்களது கட்சிகளின் ஆகக் கூடிய இலக்கு எப்படியாவது அக்கட்சியின் தலைவர்கள் நாடாளுமன்றம் சென்றுவிட வேண்டும். இதற்காக புதிய குதிரையோட்டத்தை ஆரம்பிப்பதைவிடவும் ஏற்கனவே ஓடுகின்ற குதிரையொன்றில் ஏறிக்கொண்டு, அதன்பாட்டில் போய் ஏதோ ஒரு ஆசனத்தையாவது பெற்றுக்கொள்வோம். பங்காளிக் கட்சிகளின் இந்த மனோநிலையை நன்றாக விளங்கிக் கொண்டிருப்பதன் விளைவுதான் தமிழரசு கட்சியினரும் இவர்களை மிகவும் இழக்காரமாக பார்க்கின்றனர். இழக்காரமாக நடத்துகின்றனர். கடந்த உள்ளுராட்சித் தேர்தலின் போது தமிழீழ விடுதலை இயக்கத்திற்கு சில இடங்களில் எந்தவொரு இடங்களும் வழங்கவில்லை. தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகத்தை பேச்சுவார்த்தைக்கு வருமாறு கூறிவிட்டு, இவர்கள் அங்கு செல்லும் முன்னே வேட்புமனுவை தாக்கல் செய்துவிட்டனர். தமிழீழ மக்கள் விடுதலை இயக்கத்தினர் அவமானத்துடன் திரும்பிச் சென்றனர். இத்தனைக்கும் பிறகும் தமிழரசு கட்சியின் ஆசீர்வாதத்தை எதிர்பார்த்து காத்திருக்கின்றனர். கடந்த பத்து வருடங்களாக நாடாளுமன்றத்தில் ஆசனங்களை வைத்திருந்தும். மாகாண சபையில் உறுப்பினர்களை வைத்திருந்தும் கூட, தங்களது கட்சியை வளர்க்கவில்லை. தங்களுக்கான கட்சிக் கட்டமைப்புக்களை ஏற்படுத்தவில்லை. பங்காளிக் கட்சிகளின் தலைவர்களை பொறுத்தவரையில் எப்படியாவது தாங்கள் நாடாளுமன்றம் சென்றுவிட வேண்டும். இதனை சம்பந்தன் – சுமந்திரன் தரப்பு நன்றாக புரிந்து வைத்திருக்கின்றது. இவர்கள் ஒரு போதும் தங்களை விட்டுவிட்டுச் செல்லப் போவதில்லை என்பதை தெரிந்து கொண்டு, தேர்தல் வரையில் இவர்களுக்கு மதிப்புக் கொடுப்பது போல் காண்பித்துவிட்டு, தேர்தல் நெருங்கியதும் இவ்வளவுதான் உங்களுக்கு – விரும்பினால் இருங்கள் இல்லாவிட்டால் வெளியில் செல்லுங்கள் என்றவாறு இவர்களை மிரட்டுகின்றனர். தேர்தலில் தனித்து நிற்கும் ஆற்றல் இவர்களுக்கு இல்லாமையால் தமிழரசு கட்சி சொல்வதை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டுவிடுவர். இதுதான் கடந்த பத்துவருடங்களாக கூட்டமைப்பு என்னும் பெயரில் தமிழரசு கட்சி ஆடிய சடுகுடு ஆட்டம். அடுத்த ஆண்டு இடம்பெறப் போகும் பொதுத் தேர்தலின் போதும் இதுதான் நடக்கப் போகின்றது. ஆனால் இம்முறை உள்ளுக்குள் வைத்துக் கொண்டே செல்வம் அடைக்கலநாதனையும் பசித்தார்த்தனையும் தோற்கடிப்பதற்கான வியூகமொன்றையும் சுமந்திரன் தரப்பு வகுக்கலாம் ஏனெனில் சுமந்திரனை பொறுத்தவரையில் கூட்டமைப்பை தனது முழுமையான கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவதற்கு ஏதோவொரு வகையில் சித்தார்த்தனும் செல்வமும் தடையாகத்தான் இருப்பார்கள் ஏனெனில் அவர்கள் அரசியலில் நீண்ட அனுபவத்தையும் வரலாற்றையும் கொண்டவர்கள். அப்படியான எவருமே இல்லாமல் போனால்தான் சுமந்திரனின் ராஜ்யத்தை இலகுவாக கட்டியெழுப்பலாம். இந்த உண்மை சித்தருக்கும் செல்வத்திற்கும் தெரியாமல் இல்லை. ஆனாலும் தங்களால் தனித்து பயணிக்க முடியாமையால் தமிழரசு கட்சியிடமே மீண்டும் மீண்டும், தட்டை நீட்டிக் கொண்டிருக்கின்றனர். தமிழரசு கட்சிக்கென்று எந்தவொரு பலமும் இல்லை. ஏனைய கட்சிகள் தங்களை வளர்க்கவில்லை என்பது மட்டும்தான் அவர்களது ஒரேயொரு பலம். இப்போதும் கூட, அதற்கான எந்தவொரு முயற்சியையும் இவர்கள் செய்யவில்லை. உண்மையில் இவர்கள் இந்தக் கட்சிகளை வைத்துக் கொண்டிருப்பதை விடவும், அவற்றை கலைத்துவிட்டு. ஒன்றில் தமிழரசு கட்சியோடு இணையலாம் அல்லது அரசியலை கைவிடலாம். தங்களது கட்சிகளை வளர்க்க முடியாத இவர்களால் எவ்வாறு தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகளை தீர்க்க முடியும்? பின்னர் எதற்காக இவர்களுக்கு ஒரு கட்சி? தாங்கள் நாடாளுமன்றம் செல்வதற்காகவா கட்சிகளை நடத்துகின்றனர்? -கரிகாலன் http://thamilkural.net/?p=18484
  17. 2009இற்குப் பின்னரான காலத்தில் அறிவாலும் சிந்தனையாலும் நமது உரிமைகளை வெல்ல வேண்டிய ஒரு சூழலுக்குள் ஈழத் தமிழினம் தள்ளப்பட்டுள்ளது. மௌனிக்கப்பட்ட வலுவான ஒரு ஆயுதப் போராட்டத்தின் நியாயத்தை அறிவால் மாத்திரமே எடுத்துக் கூறும் சூழலும் ஈழத் தமிழர்களின்பால் சூழப்பட்டது எனலாம். எனினும் 2009இற்குப் பின்னரான காலத்தின் அரசியலில் அறிவையும் தெளிந்த சிந்தனையையும் பயன்படுத்துவதைத்தான் காண முடியவில்லை. சிங்கள தேசத்தின் பிரதான ஆட்சியாளர்கள் மாத்திரமல்ல, பல்வேறு அரசியல்வாதிகளும் பேரினவாத நோக்கம் கொண்ட போலியான வரலாற்றாசிரியர்களும் இலங்கையின் வரலாறு குறித்து பொய்யான தகவல்களை பரப்பியபோது, அதனை வரலாற்று ரீதியாக பேச எமது பேராசிரியர்கள் எவரும் முன்வரவில்லை. காரணம் தமது பதவிகள் பறிபோய்விடும் என்ற அச்சம். எமது அரசியல் தலைவர்களும் அது குறித்து வாய் திறக்கவில்லை. காரணம் அவர்களுக்கு வரலாறு தெரியாது. எமது தலைவர்கள் ஒன்றுபட்ட இலங்கையின் இறைமைக்காக துடிக்கின்ற போது, அவர்கள் எம்மை இந்த தீவின் பூர்வீகக் குடிகள் இல்லை என்றும் வந்தேறு குடிகள் என்றும் பேசுகின்றனர். நாம் யார்? நமது வரலாறு என்ன? அதைவிட இத் தீவின் வரலாறு என்ன என்பது குறித்துப் பேச தமிழ் தலைவர்கள் எவரும் முன்வரவில்லை. வரலாற்றின் பேரறிவுடன் விடுதலைப் போராட்டம் நடந்த ஈழமண், வரலாற்றை பேசத் தயங்குகின்ற அல்லது, வரலாறு தெரியாத தலைவர்களிடம் சிக்கியிருக்கிறது. இந்த சூழலில்தான், வடக்கின் முன்னாள் முதல்வரும் தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் செயலாளர் நாயகமுமான நீதியரசர் க.வி. விக்னேஸ்வரன் அண்மையில் தெரிவித்த சில கருத்துக்கள் மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாக இருக்கின்றது. அது சகதியில் மேல் பொய் வேரோடிய பேரினவாத்தை பிடுங்கி எறிந்திருக்கின்றது எனலாம். முக்கியமாக ஈழத்தின் பூர்வீகக் குடிகள் தமிழர்கள் என்பதையும் மகாவம்சம் ஒரு கற்பனைக் கதை என்பதையும் சிங்களவர்கள்தான் வந்தேறுகுடிகள் என்பதையும் வரலாற்று ஆதாரங்களுடன் விளக்கியுள்ளார் முன்னாள் முதல்வர். தமிழீழம் காலத்தால் முந்தியது இலங்கையை ஒரு பல்லின நாடு என்றே விக்கி குறிப்பிட்டுள்ளார். பல இனத்தவர்களும் பல சமயத்தவர்களும் வாழுகின்ற பன்மைத்துவ நாடு என்றே அவர் கூறுகின்றார். ஆனாலும் சில சிங்கள தலைவர்களும் மத தலைவர்களும் இதனை சிங்கள பௌத்த நாடு எனக் கூற முயல்வதையே விக்கி, கேள்விக்கு உட்படுத்தியுள்ளார். ஈழத்தின் பூர்வீகம் என்று வருகின்றபோது, இலங்கையில் தமிழீழம் என்ற பகுதி பௌத்தின் வருகைக்கு முன்பிருந்தே இருப்பதாகச் சொல்கிறார். பிற்காலத்தில் தமிழ் பேசும் ஈழமும் சிங்களம் பேசும் ஈழமும் இருந்ததாகவும் கூறுகிறார். தமிழீழம் பற்றி எந்தவொரு புத்தகத்திலும் எழுதவில்லையே என்ற கேள்விக்கு பதில் அளிக்கையில், தமிழீழம் பற்றி நிருபிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்றும் அது இலங்கையில் இப்போதும் இருக்கிறது என்றும் சொல்கிறார். ஈழம், லங்கா, சிலோன் போன்ற மாற்றுப் பெயர்கள் போலவே தமிழீழமும் இன்னொரு பெயர் என்றே விக்கி சொல்கிறார். மகா வம்சம் ஒரு புனைவு இலங்கை அரசும் பேரினவாதிகளும் மகாவம்ச மனநிலையில் இருந்து வெளியேறவேண்டும் என்பதை தலைவர் பிரபாகரன் தனது உரையொன்றில் வலியுறுத்தியிருப்பார். உண்மையில் புனைவுகளை வரலாற்று ஆதாரங்களாக கொள்ள முடியாது. புனைவுகள் கற்பனையானவை. அவை அப் படைப்பாளியின் சுய சமய, சுய சமூக சார்பு கொண்டவை என்பதுதான் பொதுவான கருத்தாகும். இலங்கை ஒரு பௌத்த நாடு என்று சொல்வது தவறு என்றும் அதை கி.பி 5ஆம் நூற்றாண்டில் பாளி மொழியில் எழுதிய புனைகதைகளின் அடிப்படையில் சிங்கள மக்களுக்கு இத் தவறான தகவல் வழங்கப்பட்டுள்ளது என்றும் விக்னேஸ்வரன் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். அத்துடன் சிங்கள மொழி 6அல்லது 7ஆம் நூற்றாண்டில் உருவானது என்றும் அதற்கு முன்னர் இலங்கையில் தமிழ் பௌத்தமே இருந்ததாகவும் வரலாற்று ஆதாரங்களுடன் விளக்குகின்றார். இதற்கு பேராசிரியர் சுனில் ஆரியரத்தினவின் ‘தெமள பௌத்தயோ’ என்ற நூலை முதன்மை ஆதாரமாக சுட்டுகின்றார். தமிழ் பௌத்தர்கள் பௌத்தத்தை கைவிட்டு, பின்னர் தமது தாய் மதமான சைவத்திற்கு திரும்பினர். அத்துடன் பாளிமொழியுடன் தமிழ் மற்றும் திராவிட மொழிகள் கலந்தே சிங்களம் உருவானது என்றும் எச்.ஏ.ஜே. ஹூலுகல்ல தனது சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கான செய்திகள் என்ற நூலில் சிங்கள இனம் ஒரு கலப்பு இனம் என்பதையும் சிங்கள மொழி ஒரு கலப்பு மொழி என்பதையும் ஆய்வுபூர்வமாக கூறியதையும் நினைவுபடுத்துகிறார் விக்கி. ஈழத்தின் பூர்வீகக் குடிகள் சைவசமயிகள் தற்போதைய காலத்தில் இருந்து இரு நூறு வருடங்களுக்கு முன்னர் வடக்கு கிழக்குடன் நீர்கொழும்பு, கதிர்காமம் முழுவதும் தமிழர்கள் வியாபித்து வாழ்ந்தனர் என்றும் வடக்கு கிழக்கில் தமிழ் மக்களே வாழ்ந்து வந்தனர் அங்கு சிங்கள மக்கள் இருக்கவில்லை என்றும் விக்கி கூறியுள்ளார். பாளிமொழி, சிங்கள கலப்பின உருவாக்கத்தின் முன்னரே ஈழத்தின் பூர்வீகக் குடிகளாக சைவர்கள் இருந்தார்கள் என்பதற்கு ஈழத்தின் பஞ்ச ஈச்சரங்களும் பெரும் வரலாற்று ஆதாரங்கள் ஆகின்றன. தென்னிலங்கையில் அழிக்கப்பட்ட தொண்டீச்சரமும் இதில் முதன்மையானது. அதனையும் விக்கி தனது கருத்துக்களில் கோடிட்டுள்ளார். இலங்கை ஒரு சிங்கள நாடல்ல, ஆனால் அதனை சிங்கள பௌத்த நாடாக மாற்ற வேண்டும் என்ற கருத்து பல சிங்கள அரசியல்வாதிகளையும் சில புத்திஜீவிகளையும் பாதித்திருப்பதாக கூறியுள்ள விக்கி, 1956இல் தனிச்சிங்கள சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டபோது வடக்கு கிழக்கிற்கு உத்தியோகபூர்வ மொழியாக தமிழை கொண்டுவர வேண்டும் என்று எழுந்த குரல்களையும் ஆதாரப்படுத்தியுள்ளார். மேற்குறித்த ஆதாரங்களை எடுத்துக் கூறுவதன் வாயிலாக இலங்கையின் பன்மைத்துவத்தையே விக்கி வலியுறுத்துகின்றார். அத்துடன் 75வீதமான சிங்கள மக்கள் வாழும் பகுதியில் சிங்கள பௌத்த நாடு என்றால் வடக்கு கிழக்கை இணைத்து சுயாட்சியை வழங்க வேண்டும் என்பதையும் வரலாற்று அடிப்படையிலும் பாதிக்கப்பட்ட இனத்தின் நியாயத்தின் அடிப்படையிலும் வலியுறுத்தியுள்ளார். சிங்களவர்கள் மத்தியில் இருந்தும் சிங்கள வரலாற்றாசிரியர்களிடம் இருந்தும் சிங்கள நூல்களில் இருந்தும் எமது வரலாற்றை நிருபித்துள்ள முன்னாள் முதல்வரின் கருத்துக்கள் பேரினவாத்தின் பொய் வேரைப் பிடுங்கி எறிந்திருக்கின்றது என்றால் மிகையில்லை. இந்தக் கருத்துக்கள் சிங்கள மக்களுக்கு சென்றடைய வேண்டும். அவர்களுக்கு புகட்டப்பட்ட பொய் வரலாறுகள் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். இன்றும் வடக்கு கிழக்கில் வந்து நின்று பொய்யான கதைகளை கூறி ஆக்கிரமிப்புக்களை ஊக்குவிப்பவர்கள் உண்டு. ஒரு அறிவுப் போருக்கான வழியை விக்கியின் கருத்துக்கள் ஏற்படுத்தியுள்ளன. எமது தலைவர்களும் புத்திஜீவிகளும் எழுத்தாளர்களும் இந்தக் கருத்துக்களை ஒரு தொடர்ச்சியான விவாத்திற்கும் உரையாடலுக்கும் உட்படுத்த வேண்டும். தமிழ்குரலுக்காக தாயகன். http://thamilkural.net/?p=17863
  18. கீரைக்கடைக்கும் ஒரு எதிர்க்கடை வேண்டும் என்று சொல்லுகின்ற மரபு ஈழத் தமிழர்களிடம் இருக்கிறது. தமிழ் தேசிய அரசியலைப் பொறுத்தவரையில் இன்றைக்கு பல்வேறு பின்னடைவுகளும் பலவீனங்களும் பூசி மெழுக முடியாதளவில் தென்படுகின்றன. இதற்கு மாற்றுக் கட்சிகளும் அவைகளால் முன்வைக்கப்படும் சரியான விமர்சனங்களும் இல்லாமையும் காரணமாகும். அத்துடன் இது ஈழத் தமிழ் மக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தையும் பாதிக்கின்றது. 2009இற்குப் பின்னரான காலத்தில் ஒற்றுமைக்காகவும் போராளிகளினால் கைகாட்டப்பட்டவர்கள் என்ற காரணத்தினாலும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு தமிழ் மக்கள் மத்தியில் தொடர்ச்சியாக தேர்தல்களில் வெற்றி பெற்று வருகின்றது. அதனால் எதை செய்தாலும் மக்கள் இப்படியே வாக்களிப்பார்கள் என்ற அக் கட்சியின் பொறுப்பின்மையால் கூட்டமைப்பின் அரசியல் பயணம் நைந்து தொய்ந்து வருகின்றது. இதனால் தேர்தல்களை அண்டிய காலத்தில் எதை வேண்டுமானாலும் பேசலாம், பின்னர் அதனை மறந்து கைவிடலாம் என்கின்ற நிலமைதான் உண்டு. கடந்த பாராளுமன்றத் தேர்தலில் வடக்கு கிழக்கு இணைந்த சமஷ்டி தாயகம் பெற்றுத் தருவோம் என்று மக்களின் ஆனையை கூட்டமைப்பினர் பெற்றனர். அடுத்த பாராளுமன்ற தேர்தலும் இடம்பெறவுள்ள நிலையில், அந்த வாக்குறுதிக்காக எந்தளவு முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன? அதற்காக என்ன அரசியல் செயற்பாடுகள் முன்னெடுக்கப்பட்டன என்ற கேள்விகளை எழுப்புவது அவசியமானது. அத்துடன் இவர்களை நோக்கி மக்களின் நிலை நின்று விமர்சனங்களை முன்வைப்பவர்களும் முன்வைக்கின்ற கட்சிகளும் இருக்கின்றனவா என்றால் அதுவும் இல்லை என்ற நிலைதான் காணப்படுகின்றது. அதுவும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் கட்சி அரசியலுக்கு தொடர்ந்து சாதகமாகின்றது. எனவே தமிழ் தேசிய அரசியலின் பின்னடைவுக்கு மாற்று அரசியல் கட்சிகள் இல்லாமையை ஒரு முக்கிய காரணமாக இந்தப் பத்தி குறிப்பிட விரும்புகின்றது. தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பில் இருந்து விலகி புதிய கட்சிகளை உருவாக்கியவர்களும் அல்லது தமது பூர்வீக கட்சிகளை புனரமைத்தவர்களும் தமிழ் தேசிய சூழலில் மாற்றுக் கட்சியாகவில்லை. ஒன்றில் கூட்டமைப்பின் தொடர்ச்சியாகவும் அல்லது சுயநலன் குறித்த குறைகளை முன்வைப்பவர்களாகவுமே உள்ளனர். அவர்கள் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் செயற்பாடுகளை விமர்சனத் தராசில் நிறுத்தி தமது கூர்மையான விமர்சனங்களை முன்வைத்து, தமிழ் தேசிய அரசியல் பாதையை செழுமைப்படுத்தாமல், தமது சுய கட்சி அரசியல்களுக்காக அவதூறுகளை அள்ளிப் பரப்பும் கட்சிகளாக இருந்தமையும் நமது அரசியல் பின்னடைவுகளுக்கு காரணம் எனலாம். இது கூட்டமைப்பின் பின்னரான அனைத்துக் கட்சிகளுக்கும் பொருந்தும். தென்னிலங்கையில் பிரதான ஆளும் மற்றும் எதிர்கட்சிகள் உள்ளன. ஒன்றை ஒன்று விமர்சனம் செய்கின்றன. மக்களும் ஆட்சி அதிகாரங்களை மாறி மாறி வழங்குகின்றனர். இதனால் மக்கள்மீது ஆட்சியாளர்களுக்கு கண்ணியமும் பயமும் பொறுப்பும் ஏற்படுகின்றது. இதே நிலமைதான் இந்தியாவிலும் தமிழகத்திலும் உள்ளது. மக்களுக்கு எதிராக, அவர்களின் எண்ணங்களுக்கு மாறாக ஆட்சி புரிபவர்கள் அடுத்த பதவிக்காலத்தில் தூக்கி எறியப்படுகின்றனர். இத்தகைய ஆளும் எதிர் கட்சி அரசியல் அல்லது, மாற்றுக் கட்சிப் பண்பாடு ஈழத் தமிழ் தேசிய அரசியலும் ஏற்பட வேண்டும். அதுவே சரியான விமர்சனங்கள் எழுவதற்கு அடிப்படையானது. மக்கள் பிரதிநிதிகள் மக்களுக்கு கண்ணியத்தோடும் பொறுப்போடும் நடப்பார்கள். இத்தகைய சூழல் இன்மையால்தான் தமிழ் தேசிய அரசியலில் ஏகபோக அரசியலும் மக்கள்மீதான பொறுப்பின்மையும் அதிகரித்துள்ளது. தமிழ் மக்கள் ஒற்றுமையாக இருக்க வேண்டும் என்று தொடர்ச்சியாக ஒரு தரப்பிற்கு வாக்களித்தபோதும் இதுவரையிலும் என்ன நன்மை நிகழ்ந்துள்ளது? அத்துடன் தமிழ் மக்கள் ஆட்சி அதிகாரத்தை பகிரக்கூடிய மாற்றுக் கட்சி ஒன்று உருவாகியுள்ளதா? நிச்சயமாக அப்படி ஒரு கட்சி உருவாகினால் மக்கள் பாராளுமன்றப் பதவிகளையும் மாகாண சபைகளையும் அவர்களிடம் கையளிப்பார்கள். அதுவே ஈழத் தமிழ் அரசியல்வாதிகளை பொறுப்புள்ளவர்களாக மாற்றும். எனவே தமிழ் தேசிய அரசியல் சூழலில் மாற்று அரசியல் பண்பாட்டை உருவாக்கத் தவறினால், அரசியல் நாட்டமைத்தனங்களும் சண்டித்தனங்களும் மாத்திரமே தலைதூக்கும். அது அரசியலை மாத்திரம் பாழாக்குவதில்லை. மக்களின் வாழ்வையும் நாட்டின் மீள் எழுச்சியையும் முக்கியமாக விடுதலைப் போராட்டத்தையும் அழித்துவிடும். எனவே இந்த விடயத்தில் ஆழமான சிந்தனையை இத் தலையங்கம் அவாவுகின்றது. தமிழ்க்குரல் ஆசிரியர் பீடம் 26.12.2019 http://thamilkural.net/?p=17335
  19. 1949 முழுமையாக தமிழ் பேசும் மக்கள் வாழ்ந்த திருகோணமலை மாவட்டத்துக்கு வருகிறார் பிரதமர் டி.எஸ். சேனநாயக்க. அரச மரம் ஒன்றை நாட்டி வைத்த பின்பு திட்டமிட்டுக் குடியேற்றப்பட்டிருந்த சிங்கள மக்கள் மத்தியில் பேசுகிறார் அவர், “இந்த மரம் வளர்ந்து பெருவிருட்சம் ஆகும்போது நீங்கள் (சிங்களவர்) மட்டும்தான் இந்தப் பகுதியில் இருக்க வேண்டும்”, என்கிறார். தமிழர் தாயகத்துக்குள் அத்துமீறி நுழைந்த முதல் குடியேற்றத்திட்டம் இதுதான். சிறுபான்மை இனத்தவராக கிழக்கு மாகாணத்தில் இருந்த சிங்களவர்கள்தான் இன்று பெரும்பான்மையினர். பெரும்பான்மையினராக இருந்த தமிழினம் வீழ்ச்சியை சந்தித்து மூன்றாவது சிறபான்மை இனமாக மாறிவிட்டது. சிங்கள – பௌத்த பேரினவாதத்தின் கைகளில் ஆட்சிப் பீடம் சென்றதுமே சிறுபான்மையினருக்கு எதிராக – குறிப்பாகத் தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக அழிப்புக்கள் – அடக்குமுறைகள் – ஆக்கிரமிப்புக்கள் கட்டவிழ்க்கப்பட்டு விட்டன. இந்த சம்பிரதாயத்தை – பாரம்பரியத்தை தொடக்கி வைத்தது அன்று ஆட்சியில் இருந்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சி. 1956 ஆனால், “இந்த நாடு சிங்களவர்களுடையது. நாடு முழுவதும் சிங்களவர்களே இருக்க வேண்டும்” , என்ற மனநிலையை விதைத்தது ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும் அதன் தலைவரும் அன்றைய பிரதமருமான டி.எஸ்.சேனநாயக்க. அவருக்குப் பின்னர், அவரின் மகன் டட்லி சேனநாயக்கவும் அவருக்குப் பின்ன கொத்தலாவலையும் ஆட்சிப் பீடம் ஏறினர். இப்படியே தொடர்ந்தால், முக்கிய அமைச்சர்கள் பட்டியலிலேயே தான் இருந்து விடவேண்டியதுதானா என அச்சமடைந்தார் எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கா. கட்சியை உடைத்துக் கொண்டு வெளியேறிய பண்டாரநாயக்கவுடன், கிளம்பினார் டி.எம். ராஜபக்ச (இன்றைய ராஜபக்ச சகோதரர்களின் தந்தை). ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியை ஸ்தாபித்தார் பண்டாரநாயக்கா. ஆட்சியைக் கைப்பற்ற வேண்டுமானால், ஏதாவது செய்தே ஆக வேண்டுமே என்ன செய்வது. சற்றும் தயங்கவில்லை – தடுமாறவும் இல்லை. சமஷ்டி குறித்து எழுதிய அவரது கைகள் பேரினவாதப் பெருநெருப்பைப் பற்றிப் பிடித்தன. சிங்கள மக்களின் ஆதரவு மட்டும் இருந்தால் போதும், ஆட்சி எம் வசம்தான் என்ற பேரினவாதப் பெருநெருப்பு அவரைப் பற்றிக் கொண்டது. “நாம் ஆட்சிப் பீடமேறினால் 24 மணி நேரத்தில் தனிச்சிங்கள சட்டத்தை நிறைவேற்றுவோம்” என்று அறிவித்தார். சிங்கள மக்கள் சற்றும் தாமதிக்கவில்லை. பண்டாரநாயக்காவை பிரதமராக்கி அழகு பார்த்தனர். சிங்கள மட்டும் சட்டம் நிறைவேறியது. நிறைவேறியது சட்டம் மட்டுமல்ல, தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான வன்முறைகளும்தான். சுதந்திர இலங்கையில் முதன்முதலாக வலிந்து ஏற்படுத்தப்பட்ட வன்முறைச் சம்பவம் அதுதான். வடக்கு – கிழக்குக்கு அனுப்பப்பட்டார்கள். 1965 ஆட்சியை இழந்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சி, 1960 களில் ஆட்சிப் பீடமேறினாலும், அவர்களால் நிலைக்க முடியவில்லை. 1965 இலும் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியபோதும் பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க முடியவில்லை. தமிழர்களின் உதவியை நாடினார்கள். ஆதரவு வழங்கப்பட்டது. டட்லி – செல்வா ஒப்பந்தம் ஏற்படுத்தப்பட்டது. ஆனால், அந்த ஒப்பந்தமும் கிழித்தெறியப்பட்டது. தமிழர்கள் முன்னெடுத்த அறவழிப் போராட்டங்களும் வன்முறையாளர்களை ஏவி அடக்கப்பட்டது. 1972 ஆட்சியைக் கைப்பற்றியது ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி. கல்வியில் தொடர்ந்த தமிழர்களின் ஆதிக்கத்தை ஒழிப்பதற்காக தரப்படுத்தல் முறைமை அறிமுகம் செய்யப்பட்டது. அப்பட்டமாக பேரினவாத மனநிலை தெறித்தது இந்தத் தரப்படுத்தலில், பாதிக்கப்பட்ட இளைஞர்கள் ஆயுத வழியை நாடினார்கள். 1978 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தன தலைமையிலான ஐக்கிய தேசியக் கட்சி 6 இல் 5 பெரும்பான்மை பலத்துடன் வெற்றி பெறுகிறது. நிறைவேற்று அதிகாரமுடைய ஜனாதிபதி முறைமை ஏற்படுத்தப்பட்டது. தொடர்ச்சியாக தமிழர்கள் ஆயுதவழியை நாட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. இதைத் தொடர்ந்து 1981, 1983 வன்முறைகள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. ஒட்டுமொத்தமாக வன்முறையாளர்கள் தமிழ் மக்கள் மீது ஏவப்பட்டனர். மூவாயிரத்துக்கும் குறையாத தமிழர்கள் கொன்றொழிக்கப்பட்டனர். கோடிக்கணக்கான சொத்துக்கள் சூறையாடப்பட்டன – எரியூட்டப்பட்டன. தமிழர்கள் ஆயுத வழித் தீர்வே ஒரே வழி என்ற முடிவுக்கு வந்தார்கள். 1994 தமிழர்களின் போரால் கதி கலங்கிய தென்னிலங்கை சமாதான முகத்தை நாடியது. ஆனால், தங்கள் முன்னோர்களைப் போன்றே போலி முகத்துடன் வந்தார் சந்திரிகா குமாரதுங்கா, ஒப்பந்தம் – சமாதானப் பேச்சு நடந்தது. ஆனால், தன் காரியம் முடிந்ததும் வழமை போன்று யுத்த – பேரிவாத சன்னதம் கொண்டு ஆடியது தென்னிலங்கை. மீண்டும் போர் தமிழ் மக்கள் மீது இலங்கையின் முப்படைகளும் போரைக் கட்டவிழ்த்து அழிவுகள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. 2005 மீண்டும் சமாதானம் என்ற ஆயுதத்தைக் கையில எடுத்தது. 2000 ஆம் ஆண்டு ஆட்சிக்கு வந்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சி. தொடர்ந்த பேச்சுக்களும் ஒப்பந்தங்களும் பலனளிக்கவில்லை. 2005 தேர்தலில் முன்னோர்களின் ஆயுதமான பேரினவாதத்தைக் கையில் எடுத்தார் அன்றைய பிரதமர் மஹிந்த ராஜபக்ச. வெற்றி பெற்று ஜனாதிபதியானார். வழக்கமான தங்கள் தலைவர்களின் பாணியில் ஒப்பந்தத்தைக் கிழித்தார் – பேச்சுக்களை முறித்தார். மீண்டும் போர் – தமிழ் மக்கள் மீது பேரழிவு – திட்டமிட்ட பேரழிவு கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது. சிறுபான்மை இனமொன்றின் மீது கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட பேரழிவை தமிழ்பேசும் ஏனைய சிறுபான்மை இனங்கள் கைகட்டி வேடிக்கை பார்த்தன. சில தரப்புகள் அதற்கும் மேலேபோய் ஆதரவு வழங்கின. மிகப்பெரும் இனவழிப்புடன் 2009 மே இல் போர் நிறைவுக்கு வந்தது. 2010 சிறுபான்மை இனமொன்றின் மீது – தங்களின் சகோதரர்கள் மீது – கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட போரை – இனவழிப்பை – பேரழிவை கொண்டாடியது சிங்கள – பௌத்த பேரினவாதம். மீண்டும் ராஜபக்ச தலைவரானார். எவருக்குமே கிட்டாத 3 இல் 2 பெரும்பான்மை பலத்தை வழங்கியது பேரினவாதம். சட்டத்தை தன் இஷ்டத்துக்கு மாற்றினார். “இதுவே என் கட்டளை – என் கட்டளையே சாசனம்”, என்ற பாகுபலி வசனத்தை அன்று – அதுவும் இன்றைய ஜனநாயக யுகத்தில் நடைமுறைப்படுத்தினார். 2019 2015 இல் மீண்டும் குழப்பங்களுக்கு மத்தியில் ஆட்சி மாறியது. ஆனால், நடந்தவை எல்லாம் தலைகீழ். எனினும், 2015 ஆட்சிக் காலம் தமிழ் மக்களுக்கு பெரும் பாதிப்புக்களை ஏற்படுத்தவில்லை என்றாலும், அது தமிழ் மக்களின் பாதுகாப்புக்கு – எதையும் செய்துவிடவில்லை. இந்நிலையில்தான் 2019 ஜனாதிபதி தேர்தல் இடம்பெற்றது. இந்தத் தேர்தலில் சிங்கள – பேரிவாதக் கருத்துக்கள் – சிந்தனை மேலெழுந்தன. ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியில் இருந்து பிரிந்து உருவான ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுன ஆட்சித் தலைமையைக் கைப்பற்ற இலகுவழியாக தங்கள் முன்னோர்கள் காட்டிய வழியிலேயே அட்சரம் பிசகாமல் நடந்தார்கள். 70 ஆண்டுகள் கடந்தும்கூட சிங்கள – பௌத்த பேரினவாதம் தனது கொள்கையை – போக்கை – மாற்றாமலே வழக்கம் போல பேரினவாத சிந்தனைக்கு – ஆக்கிரமிப்பு மனநிலைக்கு – சிறுபான்மைகளை அடக்குவதற்கு தனது பேராதரவை வழங்கியது. இந்நிலையில், அனேகமாக 2020 ஏப்ரலில் நாடு மற்றொரு தேர்தலை சந்தித்து நிற்கிறது. சிங்கள – பௌத்த பேரினவாதத்தை முதன் முதலில் முன்வைத்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சி தன் முகத்தை மாற்றப் போய் தோல்வியை – இறக்கத்தை சந்தித்து – பேரினவாத சக்திகளிடம் மதிப்பிழந்து நிற்கிறது. இந்நிலையில் தனது பேரினவாத கோர முகத்திற்கு மீண்டும் மாறுவதே ஆட்சிக் கதிரையைப் பிடிப்பதற்கான ஒரே வழி என கடந்த ஜனாதிபதி தேர்தலில் தோற்ற சஜித் பிரேமதாஸ – அடிபட்ட வேங்கையாக சீறுகிறார். தேவைக்கு தகுந்தாற் போல், உண்மை முகத்தை மறைத்து சமாதான முகம் காட்ட முனைந்த – குள்ளநரிகளின் கூடாரம் எனத் தமிழர்களால் விளிக்கப்பட்ட ஐக்கிய தேசியக் கட்சி இப்போது தனது உண்மை முகத்தை வெளிப்படையாகவே காட்டப்போகிறது. பெரும்பாலும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் தலைமைப் பதவி விரைவில் – வெகுவிரைவில் சஜித் வசம் சென்றுவிடலாம் – ஆயிரம் விகாரைகள தரிசிப்பு என்ற பௌத்த தீவிர சிந்தனையுடன் தனது பேரினவாதக் கருத்துக்களை சிங்கள மக்கள் மத்தியில் விதைத்து அறுவடைக்கு தயாராகுபவருக்கு எதிராக – தாங்கள் சளைத்தவர்கள் இல்லை என்பதை மிகப்பெரும் பேரினவாத சக்திகளாகக் கருதப்படும் ராஜபக்ச சகோதரர்கள் காட்டுவார்கள். ஆக, இலங்கை 60 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டுச் சென்று இனவாத அரசியலை – பேரினவாத சிந்தனைக்கு தயாராகி வருகிறது. இப்படி ஏட்டிக்குப் போட்டியாக சிங்கள – பௌத்த பேரினவாதம் சூழ்நிலையில் தமிழ் பேசும் சிறுபான்மை இனங்கள் தங்கள் பேதங்களை – அரசியல் நலன்களை – இன – மத முரண்பாடுகளை உயரப் பிடித்தபடி நடைபோடுகின்றன. ஆனால், இப்போது எழுந்துள்ள இந்தப் பேராபத்தைத் தவிர்க்க சிறுபான்மை இனங்கள் ஒன்றிணைய – ஒன்றுபட்ட சக்தியை வெளிப்படுத்த வேண்டிய தேவை உண்டு. அரசியல் – சுயநல இலாபங்களுக்கு இம்முறை தேர்தலில் சிறுபான்மை இனங்கள் இடம் கொடுத்தால், அவற்றுக்காக அவர்கள் கொடுக்க வேண்டிய விலை அதிகமாக இருக்கும். கடந்த ஒரு மாத கால ஆட்சியே இதற்கு சான்று. -செவ்வேள்- http://thamilkural.net/?p=17187
  20. இலங்கையின் ஜனாதிபதி கோட்டபாய ராஜபக்ச தமிழ் மக்களுக்கான அரசியல் தீர்வை தொடர்ந்தும் நிராகரித்து வருகின்றார். மகிந்த ராஜபக்ச காலத்தில் எதைக் கூறினாரோ–தேர்தல் பிரச்சாரங்களின் போதுஎதைக் கூறினாரோ–அதையே இப்போது ஜனாதிபதியாகிய பின்னரும் கூறிவருகின்றார். சில தினங்களுக்கு முன்னர் வெளிநாட்டு செய்தியாளர்களை சந்தித்திருந்த கோட்டபாய, அதிகாரப்பகிர்விற்கான எந்தவொரு தேவையும் இல்லை என்று தெரிவித்திருக்கின்றார். அதிகாரப்பகிர்வு என்று கூறி, 70 வருடங்களாக அரசியல்வாதிகள் மக்களை ஏமாற்றியிருக்கின்றனர். பெரும்பாண்மை மக்களின் (சிங்களமக்களின்) ஆதரவின்றி அவ்வாறான ஒரு விடயத்தை செய்யமுடியாது. எனவே அதனை தன்னால் செய்யமுடியாது என்று திட்டவட்டமாக குறிப்பிட்டிருக்கின்றார். கோட்டபாயவை பொறுத்தவரையில் வடக்கு கிழக்கில் அபிவிருத்தியை மேற்கொள்வதன் ஊடாக அனைத்து பிரச்சினைகளையும் தீர்க்கலாம் என்றே கருதுகின்றார். எனவே கோட்டபாயவிடமிருந்து பெரிய மாற்றங்களை எதிர்பார்க்க முடியாது. இந்தச் சூழலை தமிழர் தரப்புக்கள் எவ்வாறு எதிர்கொள்ளப் போகின்றன? தமிழ் தலைமைகள் என்போரைப் பொறுத்தவரையில், சுலோகங்களை தவிர அவர்களிடம் எதுவுமில்லை. அனைவரிடமும் ஒருதேர்தல் வேலைத்திட்டம் மட்டுமே உண்டு. இதில் கூட்டமைப்பின்மீது எவ்வாறான விமர்சனங்களை முன்வைக்கலாமோ, அதேயளவு விமர்சனங்களை மற்றவர்கள் மீதும் முன்வைக்கலாம். கோட்டபாய அதிபாரப்பகிர்வை ஏன் இந்தளவு உறுதியாக எதிர்க்கின்றார்? சர்வதேச அழுத்தங்கள் தொடர்பில் அவர்ஏன் கரிசனை கொள்ளவில்லை? கடந்தகாலத்தில் அதிகாரப்பகிர்வு தொடர்பில் பலசிங்களத் தலைவர்கள் பேசிவந்தபோதிலும் அதில் எவருமே முன்னேற்றத்தைக் காண்பிக்கவில்லை. இதில் சந்திரிக்கா குமாரதுங்க காலத்தில் மட்டும்தான் ஓரளவு முன்னேற்றம் காணப்பட்டது. சந்திரிக்கா ஒரு அதிகாரப்பகிர்விற்கு கொள்கை அடிப்படையில் இணங்கியிருந்தார். ஆனால் அதே சந்திரிக்காவே கடந்த ஆட்சிக் காலத்தில் அதனை மறுதலித்திருந்தார். அது விடுதலைப் புலிகள் இருந்தகாலம். அப்போது நான் கூறியதை வைத்துக் கொண்டு நீங்கள் இப்போது பேசமுடியாது என்றார். உண்மையில் விடுதலைப் புலிகளுடன் இராணுவ ரீதியாக மோதிக் கொண்டுதான், சந்திரிக்கா தனது தீர்வுப் பொதியையும் முன்வைத்தார். அங்கும் சந்திரிக்காவின் தனிப்பட்ட விருப்பையும் மீறி, விடுதலைப் புலிகளின் அழுத்தம் இருந்தது. அவ்வாறானதொரு சூழலில்தான், அரசியல் தீர்வுதொடர்பில் சந்திரிக்காபேசினார். இந்த ஒரு சந்தர்ப்பத்தை விடுத்து பார்த்தால் கடந்த 70 வருடங்களாக இலங்கைத் தீவை ஆட்சிசெய்த எந்தவொரு சிங்களத் தலைமையும் தமிழ் மக்களுக்கான அதிகாரப் பகிர்வை வழங்குவதற்கு துணியவில்லை. தேர்தல் காலங்களில் சில வாக்குறுதிகளை வழங்கினாலும் கூட, பின்னர் ஒன்றில் அதனை நிராகரித்தனர். கடந்த ஆட்சிக் காலத்தில் அதிகாரப்பகிர்வு, புதியஅரசியல் யாப்பு தொடர்பில் மிகவும் ஆர்ப்பாட்டமாக பேசியிருந்தாலும் கூட, ஒரு கட்டத்துடன் அனைத்துமே நின்றுபோனது. ரணில் அதிகாரப்பகிர்விற்கு ஆதரவாக பேசியிருந்தாலும் அதற்கான பரவலான ஆதரவை பெறமுடியவில்லை. இவ்வாறானதொரு பின்னணியில்தான், அதிகாரப்பகிர்வு ஒருபோதும் சாத்தியமில்லை என்று முதல் முதலாக ஒரு ஜனாதிபதி மிகவும் திடமாக கூறுகின்றார். கோட்டபாயவின் முதலாவது இந்திய விஜயத்தின் போது நரேந்திரமோடி 13வது திருத்தச் சட்டம் தொடர்பில் வலியுறுத்தியிருந்தார். ஆனால் கோட்டபாயவோ அதிலும் சிலமாற்றங்கள் தேவைஎன்கின்றார். கோட்டபாயவை பொறுத்தவரையில் ஒருவிடயத்தில் தெளிவாக இருக்கின்றார். அதாவது, இந்தியாவோ அல்லது மேற்குலகமோ ஒருபோதும் தமிழர்களுக்கான அரசியல் தீர்விற்காக கடுமையான அழுத்தங்களை பிரயோகிக்கப் போவதில்லை. ஒப்பீட்டடிப்படையில் இந்தியா ஒன்று தான் அவ்வப்போது இது பற்றிபேசும் ஆனால் இந்தியாவும் தமிழர்களுக்கு சமஸ்டி அடிப்படையிலான அரசியல் தீர்வைவழங்குமாறு ஒரு போதுமே கூறாது. ஏனெனில் இந்தியாவை பொறுத்தவரையில், 13 என்பதைத் தாண்டி ஒருபோதும் அவர்கள் பேசப்போவதில்லை. இதனை சிங்கள தலைமைகள் நன்குபுரிந்து வைத்திருக்கின்றன. இதன் காரணமாகவே கோட்டபாய அதிகாரப் பகிர்வுவிடயத்தில் இந்தளவு உறுதியாகவும் வெளிப்படையாவும் இருக்கின்றார். கோட்டபாயபோடும் கணக்குவெற்றிபெறுமா? அபிவிருத்தியின் ஊடாக இந்தப் பிரச்சினைக்கு நிரந்தரமாக ஒரு முற்றுப்புள்ளியை வைக்கமுடியுமா? முடியாது என்று கூறிவிடமுடியாது. எப்போதுமே அரசியலில் ஒருதரப்பின் பலம் என்பது மற்றைய தரப்பின் பலவீனத்தில் தான் தங்கியிருக்கின்றது. அப்படிப் பார்த்தால், தமிழ் தலைமைகளின் பலவீனத்தால் கோட்டபாய போடும் கணக்கு அவருக்கு ஒருவேளை வெற்றியையும் கொடுக்கலாம். ஏனெனில் வடக்குகிழக்கைப் பொறுத்தவரையில் அபிவிருத்தி என்பது பாதிக்கப்பட்டமக்களை பொறுத்தவரையில் ஒரு எட்டாக் கனியாகவே இருக்கின்றது. குறிப்பாக யுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்நிலையில் எந்தவொரு முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை. இந்தநிலையில் அவர்களது வாழ்வில் கோட்டபாயவின் அபிவிருத்தித் திட்டம் வெளிச்சம் ஏற்றுமாக இருந்தால், அவர்கள் அதிகம் தமிழ்த் தேசிய அரசியலிருந்து விலகிச் செல்லவே நேரிடும். பாரிய அபிவிருத்தி திட்டங்கள் மக்களின் வாழ்நிலையை மட்டுமல்ல அவர்களது சிந்தனை முறைமையையும் முற்றிலும் மாற்றியமைக்கும் வல்லமை கொண்டது. அபிவிருத்தித் திட்டங்களால் மக்கள் நன்மையடையும் போது அதனை இழக்கும் வகையில் மக்கள் சிந்திக்கமாட்டார்கள். அவ்வாறான சூழலில் மக்களை அரசாங்கத்திற்கு எதிரான சிந்தனைக்குள் வைத்துக் கொள்ளவும் முடியாது. ஒரு அபிவிருத்தித் திட்டத்தால் மக்கள் நன்மையடை ந்து கொண்டிருக்கும்போது அதற்கு மாறாக பேசுபவர்கள் மீதே மக்கள் கோபம் கொள்வர். எனவே அபிவிருத்தியால் சிலவிடயங்களை மறக்கடிக்க முடியும் என்று கோட்டபாய எண்ணினால் அதனை குறைத்து எடைபோட முடியாது. ஏனெனில் மக்களின் வாழ் நிலையை மேம்படுத்துவதற்கான சுயாதீனமான செயற்பாடுகள் எவையும் தமிழ் தலைமைகளிடம் இல்லை. அவ்வாறு அபிவிருத்தியில் தமிழ் தலைமைகள் பங்குகொள்ள வேண்டுமாயின், அவர்கள் அரசாங்கத்தின் அங்கமாக மாறவேண்டும். அவ்வாறு மாறினால், அரசியல் ரீதியான பல விடயங்களை கைவிடவேண்டிவரும். கோட்டபாயவை நிச்சயமாக அரசியல் தீர்வு விடயத்தில் தமிழ் தலைமைகள் கையாளவே முடியாது. இந்த இடத்தில் தமிழ் தலைமைகளுக்கு முன்னால் இரண்டு தெரிவுகள்தான் உண்டு. கோட்டபாயவின் வெளிவிவகார அணுமுறை இந்திய–அமெரிக்க நலன்களோடு மோதும் வரையில் காத்திருக்கவேண்டும். அல்லது இலங்கைக்குள் அதிகாரப்பகிர்விற்காக மக்களை அணி திரட்டிபோராட வேண்டும். ஆனால் இந்த இரண்டிலும் கூட சிக்கல்கள் உண்டு. அதாவது, கோட்டபாய கடந்தகால படிப்பினைகளை கருத்தில்கொண்டு, இந்தியாவுடனும் மேற்குடனும் பகையற்ற உறவை ஏற்படுத்திக் கொண்டால் முதலாவது விடயத்தில் தமிழ் தலைமைகள் தோற்கநேரிடும். இரண்டாவதைப் பொறுத்தவரையில், அவ்வாறானதொரு போராட்டத்திற்கு மக்கள் தயாராக இருக்கப் போவதில்லை. இந்தப் பின்புலத்தில் எந்தக் கோணத்தில் பார்த்தாலும், தமிழ் தலைமைகளிடம் கோட்டபாயவை கையாளுவதற்கு எந்தவொரு துருப்புச் சீட்டும் இல்லை. ஒருவேளை கோட்டபாய கடந்தகாலங்களிலிருந்து பாடங்கள் எதனையும் கற்றுக்கொள்ளாமல், உலகை கையாளுவதில் தவறிழைப்பாராயின், இலங்கையின் மீதான அனைத்துலக நெருக்கடிகள் அதிரிக்கலாம். அந்த நெருக்கடி நிலையில் தமிழர்களை பலரும் திரும்பிப் பார்க்கலாம். ஆனால் இவைகள் எல்லாம் ஊகங்களே. ஆனால் கசப்பான உண்மை – தமிழ்த் தேசிய அரசியல் இப்போது ஊகங்களிலும், அனுமானங்களிலும் தான் ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கின்றது. -கரிகாலன்
  21. இலங்கையில் இப்போது அரசியல் கட்சிகளின் பசியும் ஊடகங்களின் பசியும் பெரிய வினைகளை உருவாக்குகின்றன. தமிழ் மக்கள் பெரும் ஒடுக்குமுறைகளையும் பெரும் பின்னடைவுகளையும் சந்தித்து வருகின்ற காலத்தில் தனிப்பட்ட நலன்கள் கருதிய இப் பசிகள் ‘பனையால் விழுந்தவனை மாடேறி மிதித்த’ கதையாய் ஈழத் தமிழ் இனத்தை வேட்டை ஆடுகின்றது. அறிவாலும் போராட வேண்டிய ஒரு இனமாக இருப்பதனால் இது குறித்து சிந்திக்கவும் உரையாடவும் இடித்துரைக்கவும் தலைப்பட்டுள்ளோம். நேற்றைய தினம் இலங்கை தமிழரசுக் கட்சியின் எழுபதாவது ஆண்டு நிறைவு விழா யாழ்ப்பாணத்தில் இடம்பெற்றது. இந்த நிகழ்வில் கலந்து கொண்டு பேசிய கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா. சம்பந்தனது பேச்சானது, ஒரு சில ஊடகங்களால் ‘வெட்டிக் கொத்தி’ தமது ஊடக அரசியல் தேவைகளுக்காக பயன்படுத்துவதை அவதானிக்க முடிகின்றது. அத்துடன் சிலர் அதனை தமது கட்சி நோக்கங்களுக்காகவும் திரிவுபடுத்தி பயன்படுத்துவதுகூட அபத்தத்தின் பாற்பட்டதே. தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் சில செயற்பாடுகளின்மீதும் இரா. சம்பந்தனது சில கருத்துக்களில் கூட விமர்சனங்கள் உள்ளன. தமிழ்க்குரல் கூட அதனை சுட்டிக்காட்டப் பின்நிற்கவில்லை. ஆனால் ஒன்றை வேறொன்றாக திரிப்பது மிகவும் தவறான செயற்பாடாகும். தகவல் தொடர்பாடல் மிகவும் உச்சம் கண்டிருக்கக்கூடிய காலகட்டத்தில்கூட இத்தகைய குறுக்கு வழிகளை பயன்படுத்த ஊடகங்கள் முனைவது மிகவும் பின்னுதாரணமானது. குறித்த உரையில் இரா. சம்பந்தன், பல்வேறு விடயங்களைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். இலங்கையில் ஆட்சி மாற்றம் ஒன்று ஏற்பட்ட பின்னரான சூழலில் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த உரையாக அதனை கருத்தில் கொள்ளவே வாய்ப்புக்கள் உள்ளன. இலங்கை ஜனாதிபதி அண்மையில் கருத்து கூறிய போது அதிகாரப் பகிர்வு சாத்தியமற்றது என்றும் அதனை பெரும்பான்மையின மக்கள் எதிர்ப்பதாகவும் கூறினார். அதற்கு பதில் அளிக்கும் விதமாக மாத்திரமின்றி, உலக நோக்கு நிலையில் இருந்து தமிழர்களின் பிரச்சினைகளுக்கு உலகம் முன்வைக்க முயன்ற தீர்வுகளை வலியுறுத்தும் விதமாகவுமே அப் பேச்சு அமைந்தது. இலங்கை அரசைப் பொறுத்தவரையிலும் இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையிலும் விடுதலைப் புலிகள் அழிக்கப்பட்டது நல்லதாக இருக்கலாம். ஆனால் தமிழர்களின் பிரச்சினை முடிவுக்கு கொண்டுவரப்படவில்லை என்பது தான் அவர் வலியுறுத்தும் விடயம். அத்துடன் விடுதலைப் புலிகளை அழித்துவிட்டு அரசியல் தீர்வை நடைமுறைப்படுத்த போகிறோம் என்று இந்தியாவுக்கு அன்றைக்கு மகிந்த ரதஜபக்ச வாக்குறுதி அளித்துவிட்டே போரை நடாத்தினார். இன்று போர் முடிக்கப்பட்டு பத்து வருடங்களைக் கடந்தும் தீர்வு முயற்சிகள் ஏதும் இடம்பெறவில்லை. அத்துடன் அண்மையில் இலங்கை வந்து புதிய ஜனாதிபதியை சந்தித்த இந்திய வெளியுறவுச் செயலாளர் கூறிய வார்த்தைகளையும் சம்பந்தன் நினைவுபடுத்தியுள்ளார். தமிழர்களுக்கு சமத்துவமான தீர்வை வழங்க வேண்டும் என்பதை இந்தியா வலியுறுத்தியதையும் இந்தியா சென்ற கோட்டாபய ராஜபக்சவுக்கு இந்தியப் பிரதமர் மோடி நேரில் வலியுறுத்திய விடயங்களையும் நினைவுபடுத்தியே அவ்வாறு சம்பந்தன் பேசியுள்ளார். அது மாத்திரமல்ல, எவரையும் தாம் பகைக்கவில்லை என்றும் ஆனாலும் தமிழ் மக்களின் உரிமைகளை விட்டுக் கொடுக்க மாட்டோம் என்றும் ஐ.நாவின் கோட்பாட்டின்படி உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமை தமிழர்களுக்கு உண்டு என்றும் அதனை வழங்க மறுத்தால் வெளியக சுயநிர்ணய உரிமையை கோரும் உரிமை தமிழ் மக்களுக்கு உண்டு என்றும் கூறியுள்ளார். விடுதலைப் புலிகளற்ற இன்றைய சூழ்நிலையில் சர்வதேச நாடுகளுக்கு இலங்கை அரசு அன்று அளித்த வாக்குறுதிகளையாவது இன்று நிறைவேற்ற வேண்டும். அதனை வலியுறுத்துவதே சம்பந்தனது பேச்சின் சாரம். இதனை திசை திருப்புகின்ற செயற்பாடுகளில் சில இணையங்கள் மாத்திரமல்ல, சர்வதேச புகழ்பெற்ற பாரம்பரிய ஊடங்கள் கூட ஈடுபட்டிருப்பது ஈழ மக்களையும் அவர்களின் போராட்டத்தையும்தான் பாதிக்கும். உண்மையில் ‘முன்பின்னாக வெட்டி’ ஊடக பரபரப்பிற்காக உருவாக்கப்படும் இந்தச் செய்திகள், விடுதலைப் புலிகளுக்கும் அவர்களின் கனவுகளுக்கும் அவர்கள் சார்ந்த மக்களுக்கும் எதிரானதாகவே அமையும் என்பதை நினைவிற் கொள்ளுங்கள். 2009இற்குப் பின்னரான இந்த கால கட்டத்தில் தமிழ் சூழல் இத்தகைய செயற்பாடுகளால்தான் துண்டுது ண்டுகளாக சிதைக்கப்பட்டு வருகின்றன என்பதனை மறவாதீர்கள். விமர்சனங்களுக்கு அப்பால் தமிழ் சூழலில் ஒரு இனமாக பேசுகின்ற ஆளுமையை கொண்டிருப்பவர் இரா. சம்பந்தன் மாத்திரமே. அவரை விடுத்தால் ஏனைய தலைவர்கள் பலரும் செய்தி சொல்லும் தலைவர்களாகவும் தமது பதவிகளை தக்க வைக்கவும் தம்மை அடுத்த இடங்களுக்கு நகர்த்தும் பதவிநிலை அரசியல்வாதிகளாகவுமே உள்ளனர். தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பிற்குள்ளேயே இவ்வாறு கட்சி நோக்கம் கருதிய திரிவுபடுத்தல்களும் திசை திருப்பல்களும் இடம்பெறுவதாகவே சொல்லப்படுகின்றது. எப்படி இருப்பினும் ஈழப் போராட்டம் ஆரம்பித்த காலத்தில் இருந்தே தனிப்பட்ட நலன்கள் சார்ந்த பிளவுகளால்தான் போராட்டம் பெரும் பின்னடைவை சந்தித்தது. ஆனாலும் அதனைக் கடந்து எமக்கொரு அடையாளம் இருந்தது. தற்போதைய சூழலிலும் இவ்வாறு இனத்தை சிதைக்கும் வேலைகள் பல நோக்குநிலைகளில் இருந்து பலரால் செய்யப்படுகின்றன. அதனை ஊடகங்களும் செய்வது அநாகரிகமானது. ஊடங்கள் கொண்டிருக்க வேண்டிய கருத்து சுதந்திர மற்றும் ஜனநாயக விழுமியப் பண்புகளுக்கு எதிரான செயல்களாகும். எனவே, கட்சிகள், தலைவர்கள்மீதான விமர்சனங்களை மக்களின் குரலின் அடிப்படையில் முன்வைப்போம். முக்கியத்துவமாக தருணங்களின் ஒரு இனத்தின் அரசியல் செயற்பாடுகளை பலவீனப்படுத்தாத வகையில் ஒரு இனத்திற்கு பின்னடைவை ஏற்படுத்தாத வகையில் தமது செய்தி உருவாக்காகங்களையும் அறிக்கையிடல்களையும் செய்வோம். குறிப்பாக அரசியல்வாதிகளின் பிடியிலிருந்து ஊடகங்கள் தம்மை விலக்கிக்கொண்டால், கட்சி மற்றும் ஊடக வியாபாரப் பசிகளை தவிர்த்து ஊடக விழுமியங்களின் அடிப்படையில் இயங்க முடியும். – தமிழ்க்குரல் ஆசிரியர் பீடம் (19.12.2019) http://thamilkural.net/?p=15434
  22. தற்போது இடம்பெற்று வருகின்ற மணலகழ்வினால் யாழ் குடா பகுதியில் அதிகளவில் காணப்படுகின்ற கடல்நீரேரிகள் தாழிறங்கி கடல் நீர் உட்புகுவதன் மூலமாக யாழ் குடா பகுதி நாட்டின் பிரதான பகுதியுடன் துண்டிக்கப்படும் நிலை காணப்படுவதாக வட மாகாண முன்னாள் அமைச்சர் ஐங்கரநேசன் அவர்கள் தமிழ்க் குரலின் அறிவாயுதம் நிகழ்ச்சிக்கு வழங்கிய நேர்காணலில் தெரிவித்துள்ளார். இது தொடர்பில் அவர் மேலும் கருத்து தெரிவிக்கையில்; மணலகழ்வு புவிச்சரிதவியல் அளவைகள், சுரங்கங்கள் பணிகத்தினூடாக இடம்பெற்று வருகிறது, மணலகழ்வின் போது மணல் அகழ்வதற்கான அனுமதிப்பத்திரம், வழித்தட அனுமதி ஆகிய இரண்டும் அவசியமாகும். இவ்வாறான கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டிருந்த நிலையயிலேயே சட்டவிரோத மணல் அகழ்வு அதிகரித்து காணப்பட்டது. இந்நிலையில் புதிய அரசாங்கம் மணல் அகழ்விற்கான வழித்தட அனுமதியை நீக்கியமையின் காரணமாக எதிர்பார்த்தளவை விட பகிரங்கமாக மணல் அகழ்வு அதிகரித்துள்ளதாக தெரிவித்தார். மணலகழ்வினால் தென்னிலங்கை நிலத்தடி நீரிற்கு பிரச்சினையில்லை. ஆயினும் யாழ் குடா நாட்டு பகுதியில் கடல் நீரேரிகள் அதிகமுள்ள பிரதேசமாகும். இப்பகுதிகளில் மணலகழ்வு இடம்பெறுகின்ற வேளையில் கடல்நீரேரி தாழிறங்கி கடல் நீர் உட்புகுகின்ற வேளையில் யாழ் குடா பகுதி பிரதான நிலப்பரப்பிலிருந்து துண்டிக்கப்படக்கூடிய நிலை காணப்படுவதாக இதன் போது எச்சரிக்கை விடுத்தார். தமிழ்த் தேசியப் பசுமை இயக்கத்தின் தலைவர் பொ.ஐங்கரநேசன் அவர்கள் தமிழ்க் குரலுக்கு வழங்கிய முழுமையான நேர்காணல்: http://thamilkural.net/?p=14987
  23. கிளிநொச்சி மாவட்டத்தின் முடிசூடா மன்னன் என அவரது தொண்டரடிப்பொடிகளால் புகழப்படும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சிறீதரனுக்கு இப்போது ஒரே கனவு முதலமைச்சர் ஆக வேண்டும் என்பதுதானாம். கனவு கண்டால் மட்டும் போதுமா அதை நனவாக்கித்தான் பார்ப்போமே என்ற நப்பாசையில் காய் நகர்த்தி அடிவாங்கி – நொந்து போயிருக்கிறாராம் அவர். அவரை விட நொந்துபோனது என்னவோ அவரது தொண்டரடிப்பொடிதானாம். அண்மைக்காலமாக மக்களால் அதிகம் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகும் கட்சியாக மாறி வருகிறது தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு. முன்னர் கூட்டமைப்புக்கு மாற்றுத் தெரிவு இல்லாததால் தொடர் வெற்றியை ருசித்து வந்த அந்தக் கட்சிக்கு, இப்போது மாற்று அணியாக முன்னாள் வடக்கு முதல்வர் க.வி. விக்னேஸ்வரன் தலைமையிலான கூட்டணி கொஞ்சம் நடுக்கத்தைக் கொடுத்து வருகிறது. இதனால், மக்கள் மத்தியில் நற்பெயர் கொண்ட சில பிரமுகர்களை எப்படியாவது கூட்டமைப்புக்குள் கொண்டு வரவேண்டும் என்பதில் கண்ணும் கருத்துமாக செயற்பட்டு வருகிறது. இந்நிலையில் இம்முறை நாடாளுமன்றத் தேர்தலில், இப்போது ஊழலற்ற அதிகாரியாக தெரிவான மருத்துவர் சத்தியமூர்த்தியை நிறுத்தத் திட்டமிட்டது. வன்னிப் போர் காலத்தில் மருத்துவ சேவையை அப்பகுதியில் செய்த மருத்துவர் சத்தியமூர்த்திக்கு கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு மக்களிடையே பெரும் செல்வாக்கு உண்டு. பிரதேசவாதத்தை முன்வைத்து கிளிநொச்சிக்குள் சொந்தக் கட்சியினரையும் அனுமதிக்காது மொத்தமாக வாக்கு வேட்டையாடி வரும் சிறீதரனை ஓரங்கட்ட நினைக்கும் அதே கட்சியைச் சேர்ந்தவர்களே, மருத்துவர் சத்தியமூர்த்தியை தெரிவு செய்தனர். இதற்காக அவரை முதலில் அணுகியபோது அவர் மறுத்துவிட்டார். ஆனால், இப்போது ஒருவாறு அவரை சமாளித்து வரும் மாகாண சபைத் தேர்தலில் முதலமைச்சர் வேட்பாளராக களமிறக்க திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. இதற்கு அவர் சம்மதம் தெரிவித்துவிட்டார். இந்நிலையில் கிளிநொச்சியில் அவரைக் களமிறக்குவதே கூட்டமைப்பின் மூளையின் திட்டம். ஆனால், திடீரென முதலமைச்சர் கனவில் மிதக்கும் சிறீதரனோ, தான் அந்தப் பதவியை அடைந்தால் என்ன? என்ற நப்பாசை வந்துள்ளதாம். இதற்காக தனது விசுவாசி வேழமாலிகிதனை வைத்துக் காய் நகர்த்தியுள்ளார். இன்று புதன்கிழமை யாழ்ப்பாணத்தில் நடக்கும் தமிழரசுக் கட்சியின் 70 ஆவது ஆண்டு நிறைவில், வேழமாலிகிதன் தலைமையிலான குழுவினர், “இம்முறை கிளிநொச்சிக்கு முதலமைச்சர் வேட்பாளர் வாய்ப்பு வழங்க வேண்டும். அதனை சிறீதரனுக்கே வழங்க வேண்டும்” எனக் கோரிக்கையை முன்வைக்கத் திட்டம் தீட்டப்பட்டதாம். சிறீதரனின் இந்தத் திட்டம் முன்னரே கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சுமந்திரனுக்குத் தெரிய வரவே, இதற்குக் காலாக இருந்த கிளிநொச்சியின் முன்னாள் வடக்கு மாகாண சபை உறுப்பினர் ஒருவரை அழைத்து படு“டோஸ்” கொடுத்தாராம். திட்டம் கசிந்ததால் வெலவெலத்துப்போன முன்னாள் வடக்கு மாகாண அமைச்சரும் சிறீதரனும் இப்போது அமைதி காக்கின்றனராம். ஆனால், தனக்கு நெருக்கமானவர்கள் சிலரிடம் அவர் “ஏன் எனக்கு முதலமைச்சராகத் தகுதி இல்லையா” என்று கேட்கிறாராம் சிறீதரன். என்ன பதில் சொல்வது அவருக்கு…? http://thamilkural.net/?p=14976
  24. இலங்கையின் ஜனாதிபதி தேர்தலின் முடிவு சிங்களவர்களின் மனோநிலையை தெளிவாக படம்பிடித்துக் காட்டியிருக்கின்றது. சிங்களப் பெரும்பாண்மை தங்களுக்கான தலைவரை காண்பித்திருக்கின்றது. எவர் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் இனிவரப் போகும் ஐந்து வருடங்களுக்கு கோட்டபாயதான் இலங்கையின் ஜனாதிபதி. அவரது அரசியல் நகர்வுகளைத்தான் தமிழர் தரப்பு எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கின்றது. கோட்டபாய முன்னைய கோட்டபாயவாகத்தான் நடந்து கொள்வாரா அல்லது முற்றிலும் வித்தியாசமான ஒரு தலைவராக நடந்து கொள்வாரா? இந்தக் கேள்விக்கு ஆம் என்றோ இல்லை என்றோ இப்போதைக்கு எதனையும் கூற முடியாது. ஏனெனில் அரசியலில் ஒருவர் எப்படி தன்னை வெளிப்படுத்துவார் என்பது அவர் எதிர்கொள்ளப் போகும் சவால்களும், அந்தச் சவால்களை அவர் எவ்வாறு வெற்றிகொள்கின்றார் என்பதிலும் தங்கியிருக்கின்றது. அதனை ஒரு புறமாக வைத்துவிடுவோம். இலங்கை அடுத்ததாக நாடாளுமன்ற தேர்தலை எதிர்கொள்ளவுள்ளது. இந்த நாடாளுமன்ற தேர்தலில் பொதுஜன பெரமுன – சிறிலங்கா சுதந்திரக் கட்சி கூட்டு மூன்றில் இரண்டு பெரும்பாண்மையை எடுக்க முயற்சிக்கும். கோட்டபாய அவ்வாறானதொரு ஆணையை சிங்கள மக்களிடம் நிச்சயம் கேட்பார். தன்னை தலைவராக ஏற்றுக் கொண்டது போன்று, தனக்கு மூன்றில் இரண்டு பெரும்பாண்மையையும் தாருங்கள் என்று அவர் கேட்பார். நாட்டில் சில மாற்றங்களை ஏற்படுத்த விரும்புகின்றேன். நீங்கள் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பாண்மையை தந்தால்தான் என்னால் அதனைச் செய்ய முடியும். எவ்வாறு சிறுபாண்மை மக்களின் ஆதரவின்றி கோட்டபாய வெற்றிபெற்றாரோ, அவ்வாறானதொரு நிலைமையை நாடாளுமன்ற தேர்தலிலும் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று சிங்களவர்கள் பெரும்பாண்மையாக எண்ணினால் அவர்கள் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பாண்மையை பெறுவதற்கு சாத்தியமுண்டு. எனவே ராஜபக்சேக்களின் கட்சி மூன்றில் இரண்டு பெரும்பாண்மையை பெறுவதற்கு வாய்ப்புக்கள் இருக்கின்றன.தென்னிலங்கையில் இவ்வாறானதொரு அரசியல் நிலைமை இருக்கின்ற போது, தமிழர் தேசத்தின் அரசியல் நிலைமை எவ்வாறு இருக்கின்றது? ஆரோக்கியமாக இருக்கின்றதா? கடந்த ஐந்து வருடங்களாக ரணில்-மைத்திரி கூட்டரசாங்கத்துடன், முக்கியமாக ரணிலுடன் தேனிலவில் இருந்த கூட்டமைப்பு இப்போதுதான் நித்திரையால் எழுந்தவர்கள் போல், மீண்டும் அரசியல் பலம் – ஒற்றுமை – 22 ஆசனங்கள் என்று கதைகளைச் சொல்லிவருகின்றனர். கோட்டபாயவை காட்டி, மீண்டும் தங்களின் கதிரைகளை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வதற்கான காய்களை நகர்த்திவருகின்றனர். கடந்த ஐந்து வருடங்களாக தாங்கள் கூறிவந்த விடயங்கள் எதிலுமே வெற்றிபெறாத தமிழரசுக் கட்சி தலைமையிலான கூட்டமைப்பு, மீண்டும் தமிழ் மக்களுக்கு தலைமை தாங்குவது சரியான ஒன்றா? அதற்கான தகுதி அவர்களுக்கிருக்கின்றதா? அந்த ஆணையை அவர்களுக்கு கொடுக்கலாமா? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதிலை தேட வேண்டிய பொறுப்பு வடக்கு கிழக்கில் வாழும் ஒவ்வொரு தமிழ் மகனுக்கும், மகளுக்கும் உண்டு. இந்த இடத்தில் விக்னேஸ்வரன் தலைமையிலான அரசியல் பாதையொன்று தொடர்பில் சிந்திக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்படுகின்றது. நான் இவ்வாறு கூறுகின்ற போது, ஒரு கேள்வி எழலாம் – மற்றவர்களை விடவும் விக்னேஸ்வரன் எந்த வகையில் முக்கியமானவர்? மற்றவர்களால் முடியாத விடயங்களை விக்னேஸ்வரன் எவ்வாறு வெற்றிகொள்ளப் போகின்றார்?இந்தக் கேள்விகள் நியாயமான கேள்விகள்தான். நிச்சயம் கேட்கப்பட வேண்டிய கேள்விகளும்தான். விக்கினேஸ்வரன் தேர்தல் அரசியலுக்கு புதியவர் என்றாலும் கூட, தனது கொள்கைப் பற்றாலும், அரசியல் உறுதிப்பாட்டாலும் மிகக் குறுகிய காலத்தில் தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் தனக்கென்று ஒரு இடத்தை எடுத்துக் கொண்டவர். விக்கினேஸ்வரன் இதுவரை தமிழர் அரசியல் சார்ந்து முடிவெடுக்கும் எந்தவொரு பதவிநிலையிலும் இருக்கவில்லை. அனைத்து முடிவுகளையும் சம்பந்தன் – சுமந்திரனே மேற்கொண்டனர். விக்னேஸ்வரன் முன்வைத்த எந்தவொரு ஆலோசனைகளையும் சம்பந்தன் தரப்பு பொருட்படுத்தவுமில்லை. இவ்வாறான சூழலில்தான் விக்னேஸ்வரன், தன்னிடம் இருந்த பதவியை பயன்படுத்தி சில விடயங்களை பேச முற்பட்டார். வடக்கு மாகாண சபைக்குள் இனப்படுகொலை தீர்மானத்தை கொண்டு வந்தார். போர்க் குற்றங்கள் மற்றும் மனித குலத்திற்கு எதிரான குற்றங்களுக்கான சுயாதீன விசாரணை தொடர்பில் பேசினார். அரசியல் தீர்வு தொடர்பில் உறுதியாகவும் ஆணித்தரமாகவும் பேசினார்.இது சம்பந்தன் – சுமந்திரன் தரப்பிற்கு பெரும் நெருக்கடியாக மாறியது. கூட்டமைப்போடு மட்டுமே பேசிக் கொண்டிருந்த ராஜதந்திர சமூகத்தினர் விக்னேஸ்வரனையும் செவிமடுக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. இதனை சம்பந்தனால் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. ஏனெனில் சம்பந்தன் தனக்கு நிகராக பிறிதொரு குரல் கூட்டமைப்புக்குள் இருப்பதை விரும்பவில்லை. வடக்கு மாகாண சபையில் இருந்த சுமந்திரனின் தொண்டர்களின் ஊடாக விக்னேஸ்வரனுக்கு தொடர்ச்சியாக நெருக்கடிகளை கொடுத்தனர். ஆனால் விக்னேஸ்வரனின் அரசியல் உறுதிப்பாட்டை குலைக்க முடியவில்லை. இறுதியில் அவரை வடக்கு மாகாண சபையிலிருந்து வெறியேற்றுவதற்கான சூழ்ச்சியிலும் ஈடுபட்டனர்.இவ்வாறனதொரு பின்னணியில்தான் விக்னேஸ்வரன் தனிக் கட்சி ஒன்றை அறிவித்தார். அதிலும் அவர் ஒரு நேர்மையைக் கடைப்பிடித்தார். அவர் கூட்டமைப்பின் முதலமைச்சராக இருக்கின்ற வரையில், தனக்கான கட்சியை அறிவிக்கவில்லை. தனது பதவிக் காலம் முடிந்த பின்னர்தான் தனது கட்சியை பகிரங்கப்படுத்தினார். தான் எந்தக் கொள்கைகளுக்காக குரல் கொடுத்து வந்தாரோ, அந்தக் கொள்கைகளை பாதுகாத்து புதிய தலைமுறையிடம் ஒப்படைக்க முற்பட்டார். அவர் நம்பிய கூட்டமைப்பு, அதன் கொள்கைகளை காற்றில் பறக்கவிட்டிருக்கின்ற நிலையில், அதனை பாதுகாக்க வேண்டிய பெறுப்பை தன் தோள் மீது போட்டுக் கொண்டார்.இன்றிருக்கும் அரசியல் தலைவர்களில் தற்போதுள்ள ஆட்சியாளர்களை நிமிர்ந்து எதிர்கொள்ளக் கூடிய ஒரேயொரு தலைவராக விக்னேஸ்வரன் ஒருவரே இருக்கின்றார். ஏன் அப்படியென்று நீங்கள் கேட்கலாம். இன்றிருக்கும் அரசியல் தலைவர்கள் அனைவருமே கடந்த காலத்தில் ஏதோவொரு வகையில் தென்னிலங்கை அரசியல்வாதிகளுக்கு கடன்பட்டவர்கள்தான். பல்வேறு காலகட்டங்களில் சிங்கள தலைவர்களுடன் கூடிக் குலவியவர்கள்தான். உண்மையில் இன்று கூட்டமைப்பில் இருக்கும் கட்சிகளும் சரி, கூட்டமைப்பிற்கு வெளியில் இருக்கும் கட்சிகளும் சரி, தென்னிலங்கையின் முக்கியமாக கோட்டபாய மற்றும் மகிந்தவிற்கு முன்னால் நிமிர்ந்து அரசியல் தீர்வு தொடர்பில் பேசும் வல்லமையுடன் இல்லை. ஏனெனில் இவர்கள் எவருமே அந்த அரசியல் தீர்வை கோரும் தகுதியுடைவர்கள் அல்லர் என்பது மகிந்தவிற்கும் கோட்டாவிற்கும் தெரியும். எனவே இவர்கள் பேசுவதை அவர்கள் பெரிதாக எடுக்கப் போவதுமில்லை. இவ்வாறானதொரு பின்னணியில்தான் விக்னேஸ்வரன் தலைமையிலான ஒரு அரசியல் தமிழ் மக்களுக்கு தேவைப்படுகின்றது. எவ்வாறு சிங்கள மக்கள் தங்களுக்கு உறுதியாகவும் துணிவாகவும் பேசக் கூடிய, செயலாற்றக் கூடிய ஒருவர் தங்களுக்கு தேவையென்று எண்ணினார்களோ, அவ்வாறனதொரு சிந்தனை தமிழ் மக்களுக்கும் தேவை. அவ்வாறு சிந்தித்தால், தமிழ் மக்களுக்கு முன்னால் விக்னேஸ்வரன் ஒருவரே ஒரேயொரு தெரிவாக இருக்கின்றார். அவரது உச்ச நீதிமன்ற நீதியரசர் என்னும் தகுதிநிலை தமிழர் அரசியலுக்கு பலம்சேர்க்கக் கூடிய ஒன்று. அவ்வாறான ஒருவர் தமிழ் மக்களின் அரசியலுக்கு தலைமை தாங்கிச் செல்கின்ற போது, நிச்சயம் அது கூடுதல் கவனத்தோடுதான் பார்க்கப்படும். ஆனால் இதுவரை அந்த வாய்ப்பு அவருக்கு இருக்கவில்லை. ஒருவருக்கான வாய்ப்பை கொடுக்காமல் நாமாகவே முடிவுகளை எடுக்க முடியாதல்லவா! முதலில் விக்னேஸ்வரனிடம் ஒரு முறை தலைமையை கொடுத்துப் பார்க்க வேண்டும் அதன் பின்னர்தான், அவர் தொடர்பில் நாம் ஒரு முடிவுக்கு வர முடியும். ஆனால் ஒரு விடயம் முற்றிலும் உண்மை. இன்றைய சூழலில் தமிழ் மக்கள் சார்ந்து உறுதியாக குரல் கொடுக்கவல்ல ஒரு தலைமை நிச்சயம் தேவை. தென்னிலங்கையில் கோட்டபாய போன்ற ஒருவர் ஜனாதிபதி கதிரையில் இருக்கின்ற போது, அவரை உறுதியாகவும் துணிவாகவும் எதிர்கொள்ளக் கூடிய தலைமையொன்று தமிழர் பக்கத்தில் நிச்சயம் இருக்க வேண்டும். அதனை கூட்டமைப்பால் நிச்சயம் செய்ய முடியாது. ஆனால் விக்னேஸ்வரனால் முடியும். ஏனெனில் விக்னேஸ்வரன் தனிப்பட்ட ரீதியில் தென்னிலங்கைக்கு கடன்பட்டிருக்கும் ஒருவரல்ல. ஒருவர் அதிகார பீடங்களை நிமிர்ந்து எதிர்கொள்ள வேண்டுமாயின், அதற்குரிய தகுதியுள்ளவராக அவர் இருக்க வேண்டும். இன்றைய நிலையில், அப்படியான தகுதியுள்ள ஒருவராக விக்னேஸ்வரன் மட்டுமே இருக்கின்றார். அவர் தீர்வை கொண்டு வருவாரா என்று கேள்வி பொருத்தமற்ற ஒன்று. ஏனெனில் தீர்வை அடைவதற்கு முதலில் தீர்வு தேவை என்று கூறக் கூடிய நிலையில் தமிழ் மக்கள் இருக்க வேண்டும். அவ்வாறு தமிழ் மக்கள் இருக்க வேண்டுமாயின், அவ்வாறானதொரு விழிப்புணர்வை வழங்கிக்கொண்டிருப்பதற்கான தலைமை இருக்க வேண்டும். தமிழரசு கட்சி தலைமையிலான கூட்டமைப்பு, அதற்கான தகுதியுள்ள அமைப்பு அல்ல என்பதை ஏலவே நிரூபித்துவிட்டது. இதன் பின்னர் கூட்டமைப்பு மட்டும் போதுமானது என்று எவ்வாறு சிந்திக்க முடியும்? -கரிகாலன் http://thamilkural.net/?p=14028
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.