Jump to content

நவீனன்

வரையறுக்கப்பட்ட அனுமதி
  • Content Count

    85,545
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    480

Posts posted by நவீனன்

  1. 104. சதுரங்கம்

     

     

    உன்னை எப்படி ஒரு சன்னியாசியாகக் கருதுவது என்று எனக்கு விளங்கவில்லை என்று வினய் சொன்னான். ரேணிகுண்டாவில் இருந்து கிளம்பிய ரயில் அரக்கோணத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. மிஞ்சினால் இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்தில் சென்னையைத் தொட்டுவிடும். அங்கிருந்து ஒரு மணி நேரத்தில் திருவிடந்தை. கோயில். அம்மா. கேசவன் மாமா. தெரிந்தவர்கள். தெரியாதவர்கள். வெறும் முகங்கள். எனக்கு மிகவும் களைப்பாக இருந்தது. வினய்யின் சுய துயரத்தின் தீவிரத்தை மட்டுப்படுத்த என் கதையை அவனுக்குச் சொல்லத் தொடங்கி ஒரு மணி நேரத்துக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. எப்படிப் பார்த்தாலும் அவனது குழப்பத்தையும் சந்தேகங்களையும் அதிகப்படுத்தும்படியாகத்தான் நான் பேசியிருக்கிறேன் என்று புரிந்தது. தான் ஒரு பூரண சன்னியாசியாக இல்லை என்று வருந்திக்கொண்டிருந்தவன், நானும் அப்படித்தான் இருந்திருக்கிறேன் என்பதை அறிந்தபோது உண்மையிலேயே மிகுந்த அதிர்ச்சியடைந்தான்.

    ‘இல்லை. இதுவல்ல சன்னியாசம். நாம் தவறு செய்துவிட்டோம் விமல்’ என்று சொன்னான்.

    ‘அப்படியா? எனக்கு அப்படித் தோன்றவில்லையே? நான் சரியாகத்தான் இருக்கிறேன். திருப்தியாகவும் இருக்கிறேன். எனது சன்னியாசம் தன் இலக்கை நோக்கி மிகச் சரியாக நகர்ந்துகொண்டிருப்பதாகவே நினைக்கிறேன்’.

    ‘முட்டாள். சன்னியாசமே இலக்கு. சன்னியாசத்துக்கு ஏது இலக்கு?’

    ‘அது உன் பார்வை வினய். எனக்கு என் சுதந்திரமே இலக்கு. அதை எட்டிப் பிடிப்பதற்கு சன்னியாசம் ஒரு கருவி. அவ்வளவுதான்’.

    ‘சுதந்திரம் சுதந்திரம் என்று எதைச் சொல்கிறாய்? அப்படி ஒன்று யாருக்கும் முழுமையாகக் கிடையாது’.

    ‘எனக்கு இருக்கிறது. நான் அதை அனுபவிக்கிறேன்’.

    ‘என்ன பெரிதாக அனுபவித்துக் கிழித்துவிட்டாய்?’

    ‘அதை எப்படிச் சொல்ல முடியும்? ஒரு பூரண ஆனந்தமயமான நிலையை உன்னால் கற்பனை செய்ய இயலுமா? தளைகளற்றது. கவலையில்லாதது. விடிந்து எழும்போது இன்று செய்ய வேண்டியவை என்றொரு பட்டியல் மனத்தில் உதிக்காத நிலை. யாருக்கும் பதில் சொல்லிக்கொண்டிருக்கத் தேவையற்ற நிலை. ஒன்று தெரியுமா? நான் செய்கிற ஒவ்வொரு செயலையும் எனக்குப் பிடிக்கிறதா என்று பார்த்துத்தான் செய்கிறேன். ஒரு சிறு சுளிப்பு என் மனத்துக்குள் உருவானாலும் தவிர்த்துவிடுகிறேன்’.

    அவனுக்கு நான் ஒரு சம்பவத்தை நினைவுகூர்ந்து விவரித்தேன். அப்போது நான் டெல்லியில் இருந்தேன். தலைவர் ஒருவர் வருமான வரிப் பிரச்னையில் மாட்டிக்கொண்டு மிகுந்த சிரமத்துக்கு உள்ளாகியிருந்தார். ஆளுங்கட்சியில் இருந்து எதிர்க்கட்சிக்குப் போனவர் அவர். அடுத்து வரும் பொதுத் தேர்தல் சமயம் அவர் சிறையில் இருக்க வேண்டும் என்று ஆட்சியாளர்கள் முடிவு செய்திருந்தார்கள். திட்டமிட்டு மிகவும் கவனமாகக் காய் நகர்த்தி அவரைச் சிக்கச் செய்திருந்தார்கள். உலகெங்கிலும் பரவியிருந்த அவரது பணத்தை கவனமாக எண்ணிப் பட்டியலிட்டு, அனைத்துக்கும் கணக்குக் கேட்டு நோட்டீஸ் அனுப்பப்பட்டிருந்தது.

    நோட்டீஸ்தான். விஷயம் அப்போது ஊடகங்களுக்குத் தெரியப்படுத்தப்படவில்லை. அதைச் சற்றுத் தள்ளிப் போடலாம் என்று எதிர்த்தரப்பு முடிவு செய்திருந்தது. எந்தக் கணமும் செய்தி வெளியே வந்துவிடும் என்ற அச்சத்திலேயே அவரைச் சிறிது காலம் தவிக்க விட்டு வேடிக்கை பார்க்கிற எண்ணம். ரெய்டுக்குப் போகவில்லை. வங்கிக் கணக்கை முடக்கவில்லை. விசாரணை இல்லை. எதுவுமே இல்லை. வெறும் ஒரு நோட்டீஸ்.

    அவர் பயந்துபோனார். உடனடியாகச் செய்யக்கூடியது என்ன என்று முடிவு செய்வதற்காகத் தனது நெருங்கிய சகாக்களுடன் கோவாவுக்கு ஒரு சுற்றுப்பயணம் சென்றார். ஏனெனில், அந்த நோட்டீஸ், வழக்கமான வருமான வரித்துறை நோட்டீஸைப் போல நான்கு வரிகளில் எழுதப்பட்டிருக்கவில்லை. மிகவும் விலாவாரியாக ஏழு பக்கங்களில் அவரது சொத்து மதிப்பு பட்டியலிடப்பட்டிருந்தது. உள்நாட்டிலும் வெளிநாடுகளிலும் அவர் செய்திருந்த அனைத்துத் தொழில் முதலீடுகளைக் குறித்தும் அதில் விவரிக்கப்பட்டிருந்தது. கணக்கில் காட்டப்படாத சுமார் நூற்றைம்பது கோடி ரூபாய்க்கான கணக்கு அதில் கேட்கப்பட்டிருந்தது. நூற்றைம்பது கோடி என்பது அந்நாளில் மிகப்பெரிய தொகை. எந்த உச்சபட்ச ஊழல் வழக்கும் அன்றைக்கு அந்த எண்ணிக்கையைத் தொட்டிருக்கவில்லை. அந்த மனிதரின் விவகாரம் மட்டும் வெளியே வருமானால் தேசம் முழுவதும் அதிர்ச்சி அலை வீசும். இவரா, இவரா என்று உலகமே வாய் பிளக்கும். அவமானத்தின் உச்சத்தில் அவர் தற்கொலை செய்துகொள்வதைத் தவிர வேறு வழியற்றுப் போகும்.

    என்ன செய்யலாம்? தனக்கு நெருங்கியவர்களுடன் விவாதித்து, இறுதியில் அவர் என்னைக் கூப்பிட்டு அனுப்பினார்.

    ‘சுவாமிஜி. பிரச்னை இதுதான். நான் மாட்டிக்கொண்டேன். இதில் இருந்து சேதாரம் இல்லாமல் வெளியே வர நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று கேட்டார்.

    சேதாரத்தைத் தவிர்க்க முடியாது என்று எனக்குத் தோன்றியது. ஆனால் அதன் சதவீதத்தைச் சற்றுக் குறைக்க முயற்சி செய்யலாம் என்று சொன்னேன்.

    ‘என்ன செய்ய வேண்டும்?’

    ‘அதை அவர்களிடம்தான் கேட்க வேண்டும்’.

    ‘எனக்காக அந்தப் பொறுப்பை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்வீர்களா?’

    ‘முயற்சி செய்கிறேன்’ என்று சொன்னேன்.

    அந்த வாரம் முழுவதும் நான் டெல்லியில் இருந்தேன். எனக்குப் பரிச்சயமான அமைச்சர் ஒருவர் மூலம் பிரதம மந்திரியைச் சந்திக்க நேரம் கேட்டிருந்தேன். இரண்டு நாள் கழித்து ‘என்ன விஷயமாகச் சந்திக்க விரும்புகிறீர்கள்?’ என்று அவரது செயலகத்தில் இருந்து ஒரு வினா வந்தது. நான் மறைக்க விரும்பவில்லை. எனவே உண்மைக் காரணத்தைச் சொல்லி, அந்த நோட்டீஸ் தொடர்பாகச் சிறிது பேச வேண்டும் என்று கேட்டேன். இன்னொரு நாள் கழித்து பதில் வந்தது. ‘பிரதமருக்கு இப்போது நேரம் இல்லை’.

    அதற்கும் அடுத்த நாள், என் நண்பரான அமைச்சர் நான் தங்கியிருந்த ஓட்டல் அறைக்கு நேரில் வந்து என்னைச் சந்தித்தார்.

    ‘நீங்கள் அவருக்கு உதவ நினைக்க வேண்டாமே?’ என்று சொன்னார்.

    ‘ஏன்? அவர் அந்தளவு மகாபாவி என்று ஆளும் கட்சி முடிவு செய்துவிட்டதா? அடிப்படையில் நல்ல மனிதர். என்ன ஒன்று, அவசரப்பட்டு கட்சி மாறிவிட்டார்’.

    ‘சுவாமிஜி! நாம் இதைப் பற்றி இனி பேச வேண்டாம் என்று நினைக்கிறேன். நீங்கள் அவரது தொடர்பைத் துண்டித்துக்கொள்வது நல்லது. அது சிக்கல்களில் இருந்து உங்களைக் காக்கும். பிரதமருக்கு உங்கள் சொற்பொழிவுகள் பிடிக்கும். அவர் உங்களைச் சந்திக்க மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறார். ஆனால் இப்போதல்ல’.

    எனக்குப் புரிந்தது. அன்றிரவு வருமான வரித்துறை அதிகாரிகள் இரண்டு பேரைத் தனியே சந்தித்தேன். என்ன செய்யவிருக்கிறார்கள் என்று விசாரித்தேன். மிகவும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அந்தத் தலைவர் மட்டுமல்லாமல் அவருடன் நெருங்கிய தொடர்பில் உள்ள இருபத்து ஏழு பேரை அவர்கள் இலக்காக நிர்ணயித்து வைத்திருந்தார்கள். ஒரு வழக்கு என்று வந்தால் அவருக்கு உதவி செய்யக்கூட யாரும் வெளியே இல்லாதபடி மொத்தமாகச் சிறைப்பிடிக்கும் திட்டம் ஒன்று தயாராகி இருந்ததை அறிந்தேன்.

    எனக்கு இது மிகுந்த வருத்தமளித்தது. யாரும் யோக்கியர்கள் இல்லை. யாரும் உத்தமர்கள் இல்லை. யாரும் தவறிழைக்காதவர்கள் இல்லை. எல்லோருக்கும் ஏதோ ஒரு தப்பிக்கும் வழி அமையத்தான் செய்கிறது. அவற்றை முதலில் தேடி அடைத்துவிட்டுப் பிறகு பழி வாங்க ஆரம்பிப்பது என்பது மன்னிக்க முடியாத வன்முறை என்று தோன்றியது. என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்தேன். இத்தனைக்கும் அந்தத் தலைவர் எனக்கு மிகவும் நெருங்கியவரெல்லாம் கிடையாது. ஓரிரு முறை சந்தித்திருக்கிறேன். அவ்வளவுதான். அரசியல்வாதிகளுக்குப் பெயர் மட்டும்தான் ஆளுக்கு ஆள் மாறுபடும். மற்றபடி அனைவரும் ஒரே ஆத்மாதான் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமில்லை.

    நல்லது. அவருக்கு உதவ வேண்டும். ஆனால் எனக்கு ஏன் அவருக்கு உதவ வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது? என்னால் பிரதமரை மீறி என்ன செய்துவிட முடியும்? அதுதான் புரியவில்லை. நாள்கள் ஓடிக்கொண்டே இருக்க, அந்தத் தலைவர் என்னைத் தொலைபேசியில் அழைத்துக் கேட்டார், ‘ஏதாவது செய்ய முடிந்ததா?’

    'இதுவரை இல்லை. இன்னும் இரண்டு நாள் அவகாசம் வேண்டும்’ என்று சொன்னேன்.

    ‘நீங்கள் பிரதமரைத் தொடர்புகொள்ள முயற்சி செய்ததாகக் கேள்விப்பட்டேன். அவர் பேசினாரா?’

    ‘ஆம். உங்களுக்கு நான் உதவ நினைப்பது அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை’.

    ‘ஐயோ. அப்படியானால் வேறு வழி?’

    நான் ஒரு வழியை யோசித்திருந்தேன். அதைச் செய்வதா வேண்டாமா என்று முடிவெடுத்திருக்கவில்லை. அது அவசியமா என்று சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தேன். என்னால் அந்த முயற்சியில் நிச்சயமாக வெற்றிபெற முடியும் என்று தோன்றியது. அந்தத் தலைவரை நான் காப்பாற்றிவிடுவேன். அதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் பிரதம மந்திரி முதல் அத்தனை பேரின் வெறுப்புக்கும் ஆளாக நேரிடும். அதைத் தவிர்க்க ஒரு வழி கிடைத்துவிட்டால், நான் யோசித்த வழியைச் செயல்படுத்துவதில் எனக்குப் பிரச்னையே இல்லை.

    செய்வதா? வேண்டாமா? அதற்குத்தான் அவரிடம் இன்னும் இரண்டு நாள் அவகாசம் கேட்டேன்.

    (தொடரும்)

    http://www.dinamani.com/junction/yathi/2018/aug/09/104-சதுரங்கம்-2977054.html

  2. நாவூறச் செய்யும் நெல்லிக்காய் சட்னி செய்வது எப்படி?

     

     
    wow

    தேவையான பொருள்கள்:

    முழு நெல்லிக்காய் - 6 
    உளுத்தம்பருப்பு - அரை கிண்ணம்
    காய்ந்த மிளகாய் - 2
    பெருங்காயத்தூள் - ஒரு சிட்டிகை
    கொத்துமல்லித்தழை - ஒரு கைப்பிடியளவு (அலசி ஆய்ந்தது)
    கடுகு - அரை தேக்கரண்டி
    எண்ணெய், உப்பு - தேவையான அளவு.

    hqdefault.jpg

    செய்முறை:

    நெல்லிக்காயை கொட்டை நீக்கி, துண்டுகளாக்கிக் கொள்ளவும்.

    வாணலியில் எண்ணெய்விட்டுச் சூடானதும் உளுத்தம்பருப்பு, காய்ந்த மிளகாய் சேர்த்து வறுக்கவும்.

    அதனுடன் நெல்லிக்காய், பெருங்காயத்தூள், உப்பு, கொத்துமல்லித்தழை சேர்த்து வதக்கி இறக்கவும்.

    ஆறியதும் அதனுடன் தண்ணீர்விட்டு மிக்ஸியில் நைஸாக அரைத்தெடுக்கவும்.

    வாணலியில் எண்ணெய் விட்டு கடுகு தாளித்துச் சட்னியுடன் கலக்கவும். சுவையான நெல்லிக்காய் சட்னி ரெடி. இது சத்தானதும் கூட என சொல்லவும் வேண்டுமா!

    குறிப்பு: நெல்லிக்காயை ஆவியில் வேகவைத்தும் அரைக்கலாம்.

    http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-food/2018/jun/29/nellikkaai-chutney-recipe-2949838.html

  3. “கான்டாக்ட் டெர்மடைட்டிஸ்”

     

    தோல் பாதிப்புக்குறிய சிறந்த சிகிச்சை முறை  “கான்டாக்ட் டெர்மடைட்டிஸ்“  என வைத்தியர்கள் கூறுகின்றனர்.

    வீதியில் செல்வோர், அலுவலகத்தில் பணியாற்றுவோர், வீட்டில் ஓய்வில் இருப்பவர்கள் என யாராக இருந்தாலும் தங்களின் உடலில் பல பகுதிகளில் சொறிந்து கொள்வதைப் பார்க்க முடியும். தோலில் ஏற்பட்ட பாதிப்பால், அவர்கள் அதிலிருந்து நிவாரணம் பெற அல்லது அதிலிருந்து தப்பிக்க சொறிய தொடங்குகிறார்கள்.

    குறித்த நிலையில் தோல் பாதிக்கப்படுவதற்கு என்ன காரணங்கள் என்பதை நீங்கள் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும். தோல் பாதிக்கப்படுவதற்கு புறகாரணிகளும் உண்டு. அகக்காரணிகளும் உண்டு.

    health_news_image_15_8_18.jpg


    சவக்காரம், குங்குமம், நகப்பூச்சு, முகப்பவுடர், ஃபேர்னஸ் கிறீம், தலைக்கு பூசும் சாயம் போன்ற அழகு சாதனப் பொருட்களாலும், சில வகையினதான ஆடைகளாலும் சிலருக்கு ஒவ்வாமை ஏற்பட்டு தோல் பாதிக்கப்படுகிறது.

    அதே போல் வேறு சிலருக்கு அவர்கள் அணியும் காலணி, கால் உறை, வண்ணப்பூச்சு, இரசாயனப் பொருட்கள், தங்க நகை, கவரிங் நகை போன்றவற்றாலும் ஒவ்வாமை ஏற்பட்டு தோல் பாதிக்கப்படுகிறது.

    இந்நிலையில் எம்முடைய இல்லத்தரசிகள் துணிகளை துவைப்பதற்காக பயன்படுத்தப்படும் சவக்காரத்தூள் அல்லது சவக்கார கட்டியை பயன்படுத்துவதால் ஒவ்வாமை ஏற்பட்டு அவர்களின் கை பகுதிகளில் தோல் பாதிக்கப்படுகிறது.

    இதைத்தான் கான்டாக்ட் டெர்மடைடிஸ் என்று வைத்தியர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். இத்தகைய பாதிப்பு ஏற்பட்டவுடன் முதலில் அங்கு சிவக்கும், பிறகு சொறிந்து சொறிந்து புண்ணாக்கி, தோல் தடிமனாகிவிடும்.

    பிறகு சொரசொரப்பாகி கறுப்பாகவும் மாறிவிடும். பிறகு அந்த இடங்களையும் நாம் சொறியத் தொடங்கினார், அங்கு நீர்க்கொப்புளங்கள் ஏற்பட்டு தோல் உரியத் தொடங்குகிறது.

    பொதுவாக ஒவ்வாமை என்பது புறக்காரணிகளால் மட்டும் வருவதில்லை. குளிர் காலம், கோடை காலம் போன்ற கால நிலை மாறும் போதும், மனதில் இனம் புரியா சோகம் சூழ்ந்தாலும் ஒவ்வாமை ஏற்படும்.

    இந்நிலையில் இதற்கு உடனடியாக வைத்தியர்களிடம் சென்றால் உங்களுக்கு ஒவ்வாமை தரும் விடயங்களையோ அல்லது பொருள்களையே துல்லியமாக இனம் கண்டறிந்து சொல்வார். அதன் பின்னர் அதனை பயன்படுத்துவதை தவிர்க்கவேண்டும். கட்டாயம் பயன்படுத்திதான் ஆகவேண்டும் என்றால் அதற்குரிய முன்னேற்பாடுடன் அதனை பயன்படுத்தவேண்டும். அதே சமயத்தில் வைத்தியர்கள் சொன்ன மருந்துகளையும் எடுக்கவேண்டும்.

    http://www.virakesari.lk/article/38521

     

    மூக்கடைப்பிற்குரிய சிகிச்சை முறை

     

    பொதுவாக எம்மில் பலரும் தற்போது அலுலவகங்களில் ஏசி குளிரூட்டி வசதிப் பொருத்தப்பட்ட இடங்களில் தான் பணியாற்றுகிறார்கள். இதனால் அவர்கள் ஒவ்வாமைக்கும் ஆளாகிறார்கள். 

    இதனைத் தொடர்ந்து மூக்கடைப்பிற்கும் ஆளாகிறார்கள். மூக்கடைப்பால் பாதிக்கப்பட்ட பலர் நிவாரணத்திற்காக மேற்கொள்ளும் முயற்சியைப் பார்த்தால் எமக்கு ஆச்சரியம் ஏற்படும். 

    ஆனால் மூக்கடைப்பிற்கு காரணம் ஒவ்வாமை தான் என்றாலும், இதனை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள வைத்தியர்கள் பரிந்துரைக்கும் பரிசோதனைகளை மேற்கொள்ளவேண்டும். ஏனெனில் மூக்கடைப்பு மூக்கின் வளரும் பொலிப்புகளாலும் ஏற்படலாம். 

    unnamed.jpg

    அதே சமயத்தில் பொலிப்ஸால் தான் மூக்கடைப்பு ஏற்பட்டது என்பது உறுதியானவுடன் வைத்தியர்கள் அதனை சத்திர சிகிச்சை செய்து அகற்றவேண்டும் என்று வலியுறுத்துவர். அதே போல் சிலருக்கு பொலிப்ஸை சத்திர சிகிச்சை செய்து அகற்றிய பின்னரும் பொலிப்ஸ் உருவாகும். இந்த தருணங்களில் வைத்திய நிபுணர்கள் சத்திர சிகிச்சைக்கு பிறகும் பொலிப்ஸ் ஏன் ஏற்படுகின்றன என்பது குறித்து ஆராய்வார்கள். 

    அவருக்கு ரஹினோ ஸ்போரிடோரிஸிஸ் (Rhinosporidiosis) என்ற பாதிப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறதா? என்பதை சில பிரத்யேக பரிசோதனைகளின் மூலம் உறுதிப்படுத்திக் கொள்வர். 

    ஏனெனில் இத்தகைய பாதிப்பு கால்நடைகளான நாய், மாடு, ஆடு, பூனை போன்றவற்றின் சிறுநீர், மலக்கழிவு, எச்சில் போன்றவற்றின் காரணமாகவும் ஏற்படக்கூடும். 

    இதன் காரணமாகத்தான் பொலிப்ஸ் உருவாகியிருக்கிறது என்றால், மீண்டும் ஒரு முறை சத்திர சிகிச்சை செய்து அதனை அகற்றுவர். பிறகு அந்த பொலிப்ஸ் மீண்டும் வளராமல் இருப்பதற்காக அப்பகுதியை மின்சாரத்தின் துணைக் கொண்டு ஒரு பாதுகாப்பு வளையத்தை உருவாக்குவார்கள். 

    அதாவது இத்தகைய பொலிப்ஸ் உருவாகும் வேரை தகுந்த கருவிகளின் மூலம் மின்சாரம் பாய்ச்சி அழித்துவிடுவர். அதன் பிறகு இத்தகைய பாதிப்பு ஏற்படாது. 

    ஆனால், இந்த கட்டிகள் பார்ப்பதற்கு புற்றுநோய் கட்டிகள் போல் தோன்றும் என்பதால், இதற்கான பரிசோதனையை அவசியம் செய்து அந்த கட்டி எவ்வகையினதான கட்டி என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். 

    http://www.virakesari.lk/article/38582

  4. ராஜீவின் புதிய அணுகுமுறை
    என்.கே. அஷோக்பரன்

    தமிழ் மக்களின் அபிலாஷைகள் என்ன? (பகுதி - 157)

    அமீரின் கோரிக்கை

    ஜே.ஆரின் சர்வகட்சி மாநாடு தொடர்பில், ஓராண்டு காலத்துக்கு முன்பே, தமிழ் இளைஞர் ஆயுதக் குழுக்கள் சொன்ன ஆரூடம் பலித்திருந்தது.  

     இது அமிர்தலிங்கத்தையும் தமிழ் மக்களையும் பொறுத்தவரையில், துரதிர்ஷ்டவசமானதாகும்.   
    இராணுவ வழியில், இந்த இனப்பிரச்சினையை அணுக ஜே.ஆர் எண்ணியிருந்தார். அதற்குத் தயாராவதற்குத் தேவையான காலத்தைப் பெற்றுக்கொள்வதற்கான, காலங்கடத்தும் முயற்சியாகவே சர்வகட்சி மாநாடு நடத்தப்பட்டது என்பதே, தமிழ் இளைஞர் ஆயுதக் குழுக்களின் கருத்தாக இருந்தது.   

    இதன் காரணமாகத்தான், அமிர்தலிங்கம் தலைமையிலான தமிழர் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணி, சர்வகட்சி மாநாட்டில் பங்கேற்பதை, தமிழ் இளைஞர் ஆயுதக் குழுக்கள் கடுமையாக எதிர்த்திருந்தன.   

    ஜே.ஆர், தன்னுடைய இனப்பிரச்சினைத் தீர்வு தொடர்பான முன்மொழிவுகளையும் சர்வகட்சி மாநாட்டையும் கைவிட்டதாக, 1984 டிசெம்பர் இறுதியில் அறிவித்த நிலையில், அமிர்தலிங்கத்தின் நிலைமை, பெரும் தர்மசங்கடமாக இருந்தது.   

    மறுபுறத்தில், இந்திரா காந்தியின் மறைவைத் தொடர்ந்து, பிரதமராகப் பதவியேற்றிருந்த ராஜீவ் காந்தி, இந்திய நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்துவிட்டு, 1984 டிசெம்பரில் நடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் மாபெரும் வெற்றியீட்டி, இந்தியாவின் மிக இளவயதுப் பிரதமராக, 1984 டிசெம்பர் 31ஆம் திகதி பதவியேற்றிருந்தார்.   

    ராஜீவ் காந்தி, நாடாளுமன்றத் தேர்தல் மற்றும் அதைத் தொடர்ந்து ஆட்சியமைக்கும் சமாசாரங்களில் கவனம் செலுத்திக்கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில்தான் ஜே.ஆர், சர்வகட்சி மாநாட்டைக் கைவிடும் முடிவை அறிவித்திருந்தார்.   

    இந்த நிலையில், தமிழகம் திரும்பியிருந்த அப்பாப்பிள்ளை அமிர்தலிங்கத்துக்கு இந்தியாவை நம்புவதை விட, வேறு வழியிருக்கவில்லை. 1985 ஜனவரி இரண்டாம் திகதி, ராஜீவ் காந்திக்கு இலங்கைத் தமிழர்கள் சார்பில் வாழ்த்துத் தெரிவித்து, கடிதமொன்றை அமிர்தலிங்கம் அனுப்பி இருந்தார்.   

    அதில், ராஜீவ் காந்தியின் கரிசனை, இலங்கை மீது திரும்ப வேண்டியதன் அவசியத்தை அவர் வலியுறுத்தி இருந்தார். 

    கடந்த இரண்டுவார காலத்துக்குள், இலங்கையில் வாழும் 30 இலட்சம் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணும் முயற்சி, முட்டுக்கட்டை நிலையை எட்டியுள்ளது என்று குறிப்பிட்ட அமிர்தலிங்கம், ஜே.ஆர். ஜெயவர்தன அரசாங்கம், திடீரென்று சர்வகட்சி மாநாட்டைக் கைவிடுவதாக அறிவித்துள்ளதுடன், ஜே.ஆரின் அமைச்சரவை, ஜே.ஆர் சர்வகட்சி மாநாட்டின் முன்பாகச் சமர்ப்பித்திருந்த முன்மொழிவுகளையும் கைவிடுவதாக அறிவித்திருப்பதானது, கடந்த ஒன்றரை வருட காலத்துக்கும் மேலாக, இந்தியா எடுத்துவந்த முயற்சிகளைச் சூனியமாக்குவதாக அமைகிறது என்று எழுதியிருந்தார்.  

     மேலும், தமிழர் வாழும் பகுதிகளில் தற்போது நிலவி வரும், அரச பயங்கரவாதத்தை முற்றுப் பெறச்செய்யும் அரசியல் தீர்வொன்று, எட்டப்படும் என்ற நம்பிக்கை, முற்றாக அற்றுப்போயுள்ளது. முன்னாள் பிரதமர் அவர்களுடைய செல்வாக்கும், நிரந்தரத் தீர்வொன்றை எட்டும் நல்லெண்ணமும்தான் பெரும் இன அழிப்பிலிருந்து, தமிழ் மக்களைக் காக்கும் அரணாக இருந்ததுடன், பேச்சுவார்த்தை நடவடிக்கைகளை ஊக்குவிப்பதாகவும் அமைந்தது. நீங்கள், டிசெம்பர் மாதம் வௌியிட்டிருந்த அறிக்கை, இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு எதிராகக் கட்டவிழ்த்து விடப்படும் கொடூர வன்முறைத் தாக்குதல்கள் பற்றிய இந்தியாவின் அக்கறையைச் சுட்டும் பேச்சுகள் என்பவை தொடர்பில், நாம் மிகுந்த நன்றியுடையவர்களாகிறோம். தற்போது ஏற்பட்டிருக்கும் முட்டுக்கட்டையானது, இந்தியா புதிய முன்னெடுப்புகளைச் செய்ய வேண்டிய தேவையை உருவாக்கியுள்ளது. இந்தியாவின் செல்வாக்கை, இலங்கை அரசாங்கமும் தமிழ் மக்களும் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளனர் என்று, தனது கடிதத்தில் அமிர்தலிங்கம் குறிப்பிட்டிருந்தார். 

    மேலும், இந்தியாவைத் தவிர எமக்கு வேறு உதவியில்லை. உதவியற்றிருக்கும் தமிழர்கள், தம்மை அடக்குமுறையிலிருந்தும், இன அழிப்பிலிருந்தும் பாதுகாப்பதற்காக, உங்களைத்தான் எதிர்பார்த்து இருக்கிறார்கள் என்று, ராஜீவ் காந்தியிடம், இலங்கை விவகாரத்தில் உடனடியாகத் தலையிட, உருக்கமாக வேண்டியிருந்தார்.   

    ஓரம் கட்டப்பட்ட பார்த்தசாரதி

    அதைத் தொடர்ந்து அமிர்தலிங்கம், உடனடியாக கோபால்சாமி பார்த்தசாரதியையும் தொடர்புகொண்டிருந்தார். 

    தன்னை உடனடியாக, டெல்லியில் சந்திக்குமாறு பார்த்தசாரதி கேட்டுக்கொண்டதற்கு இணங்க, டெல்லி சென்ற அமிர்தலிங்கம் குழு, 1985 ஜனவரி 13ஆம் திகதி, பார்த்தசாரதியைச் சந்தித்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியது.   

    இந்தப் பேச்சுவார்த்தையில், அமிர்தலிங்கத்தின் பிரதான நோக்கம், புதிதாகப் பதவியேற்றுள்ள ராஜீவ் காந்தி தலைமையிலான, இந்திய அரசாங்கத்தின் இலங்கை தொடர்பான நிலைப்பாட்டை, அறிந்துகொள்வதாகவே இருந்தது.   

    இந்திரா காந்தியினுடைய இறுதிச் சடங்குகளில் கலந்துகொண்டிருந்த ஜே.ஆர், ராஜீவ் காந்தியுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியதைத் தொடர்ந்து, அதுதொடர்பில் ஊடகங்களுக்குச் சாதகமான கருத்தையே வௌியிட்டிருந்தார். 

    ஆகவே, இலங்கைத் தமிழ்மக்கள் தொடர்பில், இந்திராவின் பின்பான, இந்தியாவின் நிலைப்பாடு மாறியிருக்கிறதா என்ற கேள்வி, தமிழ்த் தலைமைகளுக்கு முக்கியமானதொன்றாகவே இருந்திருக்கும்.   
    இலங்கை தொடர்பில், ராஜீவ் காந்தி அரசாங்கம், புதிய கொள்கையைக் கொண்டிருப்பதாக பார்த்தசாரதி குறிப்பிட்டிருந்தார்.  “இலங்கையுடனான உறவில் எதிர்ப்பைவிட, இணக்கமுறையிலான அணுகுமுறையைக் கையாளுதல், பேச்சுவார்த்தைகளில் தமிழ் இளைஞர் ஆயுதக் குழுக்களையும் இணைத்துக்கொள்ளுதல், பேச்சுவார்த்தைக்கு முன்னரும், பின்னரும் இலங்கை அரசாங்கம் மற்றும் ஆயுதக் குழுக்களுக்கிடையே, யுத்தநிறுத்தத்தை உருவாக்குதல், ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்குள் தமிழ் மக்களின் அபிலாஷைகளைப் பூர்த்தி செய்யத்தக்கதான தீர்வைக் காணுதல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான், இலங்கை தொடர்பிலான, இந்தியாவின் புதிய கொள்கை அமைந்திருக்கும்” என்று, பார்த்தசாரதி மேலும் விளக்கியிருந்தார்.   

    அமிர்தலிங்கத்துக்கு, இது தொடர்பில் நிறையச் சங்கடமும் அசூசையும் இருந்தது. ஜே.ஆரை இனியும் நம்பமுடியாது என்ற நிலைக்கு அமிர்தலிங்கம் வந்திருந்தார். அதைப் பார்த்தசாரதியிடம் வௌிப்படையாகவே  குறிப்பிட்டிருந்தார். இதைப் பார்த்தசாரதியும் ஆமோதித்திருந்ததுடன், தானும் இக்கருத்தையே ராஜீவ் காந்தியிடம் தெரிவித்திருந்ததாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார்.   

    ஆயினும் ராஜீவ் காந்தி, தன்னுடைய கருத்தைக் கேட்கவில்லை என்று அமிர்தலிங்கத்திடம் தெரிவித்த பார்த்தசாரதி, தான் விரைவில் இந்தச் செயற்பாட்டிலிருந்து ஓரம் கட்டப்படலாம் என்று தெரிவித்ததுடன், ராஜீவ் காந்தியை நேரில் சந்தித்து, அமிர்தலிங்கத்தின் கருத்துகளை, அவரிடம் நேரடியாகவே சொல்லுமாறும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். 

    இலங்கை விவகாரத்திலிருந்து, அடுத்து இரண்டு மாதங்களில், பார்த்தசாரதி முழுமையாக ஓரம் கட்டப்பட்டார் எனலாம்.  இது பற்றி, தன்னுடைய நூலொன்றில் குறிப்பிடும் ஜே.என். திக்ஸிட், ‘ராஜீவ் காந்தி மற்றும் பார்த்தசாரதி இடையேயான உறவு, நேர்மறையானதாக இருக்கவில்லை. 

    பார்த்தசாரதியின் ஆழ்ந்து ஆராய்ந்த, கவனம்மிக்க, பொறுமையான இராஜதந்திரப் பாணி, ராஜீவ்காந்தியின் உடனடியான, முடிந்தமுடிபான விளைவுகளைத் தரத்தக்க இராஜதந்திர அணுகுமுறையுடன் ஒன்றிப்போகவில்லை. ஆகவே, இந்தியாவின் புதிய வௌியுறவுச் செயலாளராக நியமிக்கப்பட்ட ரொமேஷ் பண்டாரி, 1985 பெப்ரவரி, மார்ச் காலப்பகுதியில், இலங்கை விவகாரம் தொடர்பாக, இந்திய அரசாங்கத்தின் முக்கிய பிரதிநிதியானார்’ எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.    

    இந்த இராஜதந்திரக் கொள்கை மாற்றம் பற்றி, அமிர்தலிங்கத்திடம் மட்டுமல்ல, தமிழ் இளைஞர் ஆயுதக் குழுக்களிடமும் பார்த்தசாரதி தெரிவித்திருந்தார். 

    ஜே.ஆரின் நல்லெண்ணம் பற்றி, ராஜீவ் காந்தி நம்பிக்கை கொண்டுள்ளதாக அமிர்லிங்கத்திடம் பார்த்தசாரதி தெரித்திருந்தார். இந்திரா காந்தியின் இருவழிக் கொள்கை கைவிடப்படும் என்றும், பேச்சுவார்த்தைக்கு முன்பாக, யுத்த நிறுத்தத்தை இந்தியா வலியுறுத்துமென்றும் தெரிவித்ததுடன், இனித் தமிழ் இளைஞர் ஆயுதக் குழுக்கள் யாவும் ஒன்றிணைந்து, ஒரே சக்தியாகச் செயற்படுவதுதான் உசிதமானது என்ற ஆலோசனையையும் வழங்கியிருந்தார்.   

    அமீர் - ராஜீவ் சந்திப்பு

    1985 ஜனவரி 14ஆம் திகதி டெல்லியில், அமிர்தலிங்கம் குழு, இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியைச் சந்தித்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியது. இந்தியாவை அண்மித்த அனைத்து நாடுகளுடனும் தான், நல்லுறவைப் பேணவே விரும்புவதாக அமிர்தலிங்கத்திடம் தெரிவித்திருந்த ராஜீவ்காந்தி, இலங்கையை மட்டும், இதற்கு விதிவிலக்காக்க முடியாது என்று, நேரடியாகவே தெரிவித்திருந்தார்.   

    பேச்சுவார்த்தை மூலமான தீர்வுதான் ஒரேவழி என்பது, ராஜீவின் கருத்தாக இருந்தது. இந்திரா காந்தி காலத்திலிருந்து பெரிதும் வேறுபட்ட களமாக இது இருக்கிறது என்பது, அமிர்தலிங்கத்துக்குப் புரிந்திருக்கும்.   

    பேச்சுவார்த்தைக்குப் பின்னர், ஊடகங்களிடம் கருத்துரைத்த அமிர்தலிங்கம், “இலங்கையில் அப்பாவித் தமிழ் மக்களின் உயிர்கள் இனியும் பலியாகாதிருக்க, இந்திய அரசாங்கம் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்” என்று வேண்டுகோள்விடுத்திருந்தார். 

    இந்திரா காந்தியோடு ஒப்பிடுகையில், இலங்கை அரசாங்கத்துக்குச் சாதகமானதொரு நிலைப்பாட்டை ராஜீவ் காந்தி எடுத்திருந்தாலும், அமிர்தலிங்கத்துடன் ராஜீவ் காந்தி சந்திப்பை நடத்தியதானது, இலங்கை அரசாங்கத்துக்குக் கடும் அதிருப்தியையும் விசனத்தையும் ஏற்படுத்தி இருந்தது.   

    ஜனவரி 16ஆம் திகதி, ஊடகங்களிடம் கருத்து வௌியிட்டிருந்த அமைச்சர் ஆனந்த திஸ்ஸ டி அல்விஸ், “இலங்கைக்குள் பிரிவினையையும் தனிநாட்டையும் கோரும், ஒன்றரை வருட காலத்துக்கும் மேலான முயற்சியின் விளைவாக, உருவான முன்மொழிவுகளை நிராகரித்த ஒரு தரப்புடன், வௌிநாட்டு அரசாங்கமொன்று பேச்சுவார்த்தை நடத்தியது தொடர்பில், இலங்கை அரசாங்கம் கவலை கொள்கிறது” என்று குறிப்பிட்டதுடன், தமது அதிருப்தியை, இந்திய அரசாங்கத்தின் கவனத்துக்கும் கொண்டுசென்றுள்ளதாகத் தெரிவித்திருந்தார்.   

    பௌத்த பிக்குகளின் அழுத்தத்தால் ஜே.ஆர், தான் கைவிட்ட, தன்னுடைய முன்மொழிவுகளை, அமிர்தலிங்கம் தலைமையிலான தமிழர் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணி நிராகரித்ததால்தான் கைவிட்டதாக, அக்கதையை மாற்றி இருந்தமையானது ஆச்சரியத்துக்குரியது.   

    ஒருவேளை, தமிழர் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணி, ஜே.ஆரின் முன்மொழிவுகளுக்கு நேரடியாகவே சம்மதித்திருந்தால், அதை ஜே.ஆரால் நிறைவேற்றியிருக்க முடியுமா என்பது ஐயத்துக்குரிய கேள்வியாகும்.   

    இந்திரா காந்தியைப் போன்று, இலங்கை அரசாங்கத்துடன் முரண்பட்ட உறவைக் கைக்கொள்ள, ராஜீவ் காந்தி விரும்பி இருக்கவில்லை என்பது, அவரது அடுத்த நடவடிக்கையில் வௌிப்பட்டது.   

    ஜனவரி 18ஆம் திகதி, இந்தியாவுக்கான இலங்கை உயர் ஸ்தானிகராக இருந்த பேர்னார்ட் திலகரட்ணவை வரவழைத்துச் சந்தித்த ராஜீவ் காந்தி, இலங்கையின் இனப்பிரச்சினையைத் தீர்க்கத் தான் உதவி செய்ய விரும்புவதாகக் குறிப்பிட்டதோடு, இலங்கை ஜனாதிபதி ஜே.ஆர்.ஜெயவர்தனவைச் சந்திக்க விரும்புவதாகவும் தெரிவித்திருந்தார்.   

    இந்தச் செய்தி, இலங்கை உயர் ஸ்தானிகர் ஊடாக, ஜனாதிபதி ஜே.ஆரிடம் சேர்ப்பிக்கப்பட்டது. 
    ஜே.ஆர் இதை, வேறு வழியில் அணுகத் திட்டமிட்டார். ராஜீவ் காந்தியை நேரடிச் சந்திப்பதை, ஜே.ஆர் விரும்பி இருக்கவில்லை. அதனால், இலங்கையின் தேசியப் பாதுகாப்பு அமைச்சரான லலித் அத்துலத்முதலியை, ராஜீவ் காந்தியுடன் சந்திப்பு நடத்த, இந்தியாவுக்கு அனுப்பி வைக்க, ஜே.ஆர் முடிவெடுத்தார்.   

    இந்த விஜயமும் சந்திப்பும் 1985 பெப்ரவரி மத்தியில் நடத்தப்படத் திட்டமிடப்பட்டது. 
    இதேவேளை, 1985 ஜனவரியில் இலங்கையின், வடக்கு-கிழக்கில் இராணுவ நடவடிக்கைகளை முன்னெடுப்பதில் ஜே.ஆரும் அத்துலத்முதலியும் கங்கணம்கட்டிக்கொண்டு செயற்பட்டனர்.   

    (அடுத்த திங்கட்கிழமை தொடரும்)  

  5. 103. ஆல் பாஸ் டுடோரியல்

     

     

    என் கண்ணில் பட்ட மனிதர்கள் பெரும்பாலும் வெள்ளைக்காரர்களாக இருந்தார்கள். இந்தியாவுக்குச் சுற்றுலா வரும் வெள்ளையர்கள் மொத்தமாக இங்கே வந்துவிடுகிறார்களா என்ன? இத்தனைக்கும் ரஜனீஷ் புனேவுக்கு வந்து இரண்டு நாள்கள்தான் ஆகியிருந்தன. அவரைப் பார்க்கவும் அவரது சொற்பொழிவைக் கேட்கவும் இவ்வளவு பேர் ஆர்வமாக இருக்கிறார்கள் என்பது நம்பமுடியாத அதிசயமாக இருந்தது. குறைந்தது முன்னூறு வெள்ளையர்களையாவது நான் அங்கே பார்த்தேன். ஆண்களும் பெண்களுமாக அவர்கள் மூலைக்கு மூலை நின்று பேசிச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். திடீர் திடீரென்று யாராவது ஒருவர் இருந்த இடத்தில் நடனமாடத் தொடங்கிவிடுவார். உடனே அவரோடு நாலைந்து பேர் சேர்ந்துகொள்வார்கள். அதற்கும் தனக்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்பது போல வேறு சிலர் ஆங்காங்கே தனியே அமர்ந்து தியானம் செய்துகொண்டிருந்தார்கள். சிலர் உலகை மறந்து முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். பெண்ணொருத்தி, ஒரு முத்த ஜோடி தங்கள் பணியை முடித்து விலகும் வரை அருகே அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்துவிட்டு, அவர்கள் விலகியதும் அவர்களிடம் ஏதோ பேசினாள். மூவருமாக உடனே கிளம்பி மைய மண்டபத்துக்குள் சென்றார்கள். வேறு எதற்காக இல்லாவிடினும் முத்தம் ஒரு இயல்பான காரியம் என்று ஒரு பெரும் சமூகத்துக்குப் புரியவைத்ததற்காகவேனும் ரஜனீஷைப் பாராட்டத்தான் வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். எனக்குக்கூட அங்கே நடமாடிக்கொண்டிருந்த அழகிய பெண்களுள் நாலைந்து பேரைக் கூப்பிட்டு சிறிது நேரம் முத்தம் கொடுத்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. சிரித்துக்கொண்டேன்.

    இதில் ஒரு பிரச்னை இருக்கிறது. தியானத்துக்குக் காதலோ காமமோ தடையாக இருக்கக் கூடாது என்ற நல்ல எண்ணத்தில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட வழக்கம், ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் தியானத்தின் ஆகப்பெரிய நோக்கமே முத்தம் என்றாகிவிடும் என்று நினைத்தேன். எனக்கு அம்மனிதரின் மன அமைப்பைப் புரிந்துகொள்வதில் மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது. எதையும் மறுப்பது, எதையும் எதிர்ப்பது என்பது ஒரு பாவனை. கவன ஈர்ப்புக்கு அது உதவும் என்றாலும் அதைத் தாண்டி அவரிடம் ஏதோ இருக்கத்தான் வேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஏனெனில், தத்துவங்களுக்கும் வேதாந்த விளக்கங்களுக்கும் உலகில் எங்குமே இத்தனை கூட்டம் சேராது. காதலையும் காமத்தையும் ஒரு சன்னியாசியிடம் வந்து பாடம் கேட்டாக வேண்டிய அவசியமில்லை. இதைத்தாண்டி வேறு எதற்கு வருகிறார்கள்? நான் அதை அறிந்துகொண்டே தீர வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.

    அன்று மாலை ஐந்து மணிக்கு ரஜனீஷ் மைய மண்டபத்துக்கு வருவார் என்றார்கள். மூன்றரை முதலே மண்டபத்தில் கூட்டம் கூட ஆரம்பித்துவிட்டது. சௌகரியமாக ஒரு சுவரோரம் சென்று நான் அமர்ந்துகொண்டேன். என் அருகில் ஒரு பெண் அமர்ந்திருந்தாள். மிகவும் வாசனையாக இருந்தாள். பெரிய அழகி என்று சொல்ல முடியாதெனினும் அங்கு இருந்த அத்தனை பெண்களுமே சராசரிக்கு மேற்பட்ட அழகிகளாகத்தான் தெரிந்தார்கள். தவிர, அனைவருமே பணக்கார வீட்டுப் பெண்களாகத் தெரிந்தார்கள். சுமார் ஆயிரத்தைந்நூறு பேர் அன்றைக்கு அந்த அரங்கில் கூடியிருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். அதில் யாருமே நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவராகவோ, அல்லது அதற்கும் கீழ்த்தட்டுவாசியாகவோ இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று தோன்றியது. சட்டென்று எனக்கு மடிகேரிக்கு வந்த ஒரு வங்காளத்து சன்னியாசியின் நினைவு வந்தது.

    குருநாதர் அவரை பிருத்வி பாபா என்று அழைத்தார். எக்காலத்திலோ குருநாதர் வங்காளத்தில் ஒரு சுற்றுப்பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது அவரை அங்கே சந்தித்திருக்கிறார். நாளெல்லாம் பொழுதெல்லாம் சேரி மக்களுடன் மட்டும்தான் அவர் உரையாடுவார். குப்பங்களைத் தாண்டி நகர்ப்புறப் பகுதிகளுக்கு அவர் வரவே மாட்டார் என்று குரு சொன்னார். படிப்பறிவில்லாத, பொருளாதார சௌகரியங்கள் இல்லாத, நாகரிகம் சார்ந்த ஆர்வமோ அக்கறைகளோ இல்லாத மக்களுடன் மட்டுமே உரையாடுவது அவரது வழக்கம். குப்பத்துக் குழந்தைகளுக்கு சளி பிடித்தாலோ, காய்ச்சல் கண்டாலோ பிருத்வி பாபாவிடம்தான் தூக்கிக்கொண்டு போவார்கள். பாபா அந்தக் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொஞ்சுவார். அதனோடு சிறிது நேரம் விளையாடுவார். அதுதான் அவரது வைத்தியம். என்ன வியாதியாக இருந்தாலும் அது உடனே குணமாகிவிடுவதை நான் பார்த்தேன் என்று குரு சொன்னார்.

    பிருத்வி பாபா மடிகேரிக்கு வந்த தகவல் கிடைத்ததும் குருநாதர் எங்களையெல்லாம் அழைத்துக்கொண்டு அவரைச் சந்திக்கக் கிளம்பினார்.

    ‘குருஜி, அவரை ஏன் நமது ஆசிரமத்துக்கு அழைத்துவரக் கூடாது?’ என்று கேட்டேன்.

    ‘முயற்சி செய்து பாரேன்? வந்தால் சந்தோஷம்தான் எனக்கும்’ என்று சொன்னார்.

    மடிகேரியில் இருந்து மூன்று கிலோ மீட்டர் உயரத்தில் ஒரு ஆதிவாசிக் குடியிருப்பில் அவர் தங்கியிருந்தார். பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழுக்காக இருந்தார். நிறைய புகையிலை மெல்லுவார் போலிருக்கிறது. தாடியில் வழிந்து வழிந்து திட்டுத் திட்டாகப் புகையிலைக் கறை படிந்திருந்தது. அவரது கண்கள் ஏதோ புதருக்குள் ஒளித்து வைக்கப்பட்ட கண்களைப் போல உள்ளடங்கி, ஒடுங்கியிருந்தன. இரு கரங்களிலும் நரம்புகள் புடைத்துக்கொண்டு வெளித் தெரிந்தன. பேசும்போது காரிக் காரித் துப்பிக்கொண்டே இருந்தார். அதுவும் உட்கார்ந்த இடத்திலேயே. தன் மேலேயே துப்பிக்கொண்டபோதும் அவர் துடைக்கவில்லை என்பதைக் கவனித்தேன். ஏனோ அவரை ஆசிரமத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டாம் என்று அப்போது தோன்றியது.

    குருநாதர் அவரிடம் மிகவும் மரியாதையுடன் பேசினார். அவருக்காக எடுத்துச் சென்ற பழங்களைக் கொடுத்து வணங்கினார். எங்களை அறிமுகப்படுத்தி ஒவ்வொருவரைக் குறித்தும் உயர்வாக எடுத்துச் சொன்னார். பிருத்வி பாபா எங்களை முன்னால் வரச் சொல்லி, ஒவ்வொருவரையும் தலை தொட்டு ஆசீர்வாதம் செய்தார்.

    ‘மடிகேரியில் எவ்வளவு நாள் இருப்பீர்கள்?’ என்று குருநாதர் கேட்டார்.

    ‘எனக்கு இந்த ஊர் பிடிக்கவில்லை. எல்லோரிடமும் இங்கு பணம் இருக்கிறது’ என்று அவர் சொன்னார். குருநாதர் சிரித்தார். ‘என் ஆசிரமத்தில் இப்போது நூற்று நாற்பது ரூபாய் இருக்கிறது. உங்களுக்குப் பிரச்னை இல்லையென்றால் அங்கு வந்து தங்கலாம்’ என்று சொன்னார்.

    ‘அப்படியா? ஆனால் நான் துப்புவது உன் சீடனுக்குப் பிடிக்கவில்லை’ என்று என்னைச் சுட்டிக்காட்டி அவர் சொன்னபோது எனக்குச் சங்கடமாகிவிட்டது. அப்படியெல்லாம் இல்லை என்று என்னவோ சொல்லிச் சமாளித்தேன். இந்த சித்தர்களின் தொல்லைக்கு ஒரு அளவே இல்லாமல் போய்க்கொண்டிருக்கிறது என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

    ‘என்னால் மூன்று மணி நேரம் நெருப்பின் மீது அமர்ந்து தியானம் செய்ய முடியும். ஆனால் பணம் இருக்கும் இடத்தில் மூன்று விநாடிகள்கூட இருக்க முடிவதில்லை. மூச்சு முட்டிவிடுகிறது’ என்று அவர் சொன்னார்.

    ரஜனீஷ் தனது ஆசனத்துக்கு வந்து அமர்ந்தபோது அதைத்தான் எண்ணிக்கொண்டேன். அவரது வெல்வெட் தொப்பியும் வெள்ளிக் கம்பிகள் போல் நீண்டிருந்த தாடியும் கருநீல நிறத்தில் அவர் அணிந்திருந்த பட்டு அங்கியும் வைரம் பதித்த பாத ரட்சைகளும் விலை உயர்ந்த கைக்கடிகாரமும் யாரையும் எளிதில் வசீகரிக்கக்கூடியவை. இயல்பிலேயே அவருக்கு ஒரு வசீகரம் இருந்தது. அழகன் தான். சந்தேகமில்லை. அவர் என்ன அருந்தியிருந்தார் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அந்தக் கண்கள் சொருகிய விதமே விநோதமாக இருந்தது. பொதுவாக, போதையில் சொருகும் கண்கள் மேற்புறமாகச் சென்று சொருகும். இதுவே ஆழ்ந்த தியானத்தில் கண் சொருகுமானால் அது கீழ்ப்பக்கம் வந்து அடங்கும். அவருக்கு இரண்டுமாக இல்லாமல் இடது கண் வலப்பக்கத்திலும் வலது கண் இடப்பக்கத்திலுமாகச் சென்று சொருகி நின்றதைக் கண்டேன்.

    அன்றைக்கு அவர் பேசவில்லை. அவரை உட்கார வைத்துவிட்டு ஒரு டேப் ரெக்கார்டரை ஆன் செய்துவிட்டுப் போனாள் ஒரு பெண். எப்போதோ எங்கோ அவர் பேசிய உரையின் பதிவு. ஒலி பெருக்கிகளின் மூலம் அது ஒலிக்கத் தொடங்கியது. என்ன ஆனாலும் நான் திருமணம் செய்துகொள்ள மாட்டேன் என்று தனது பெற்றோரிடம் அவர் தீர்மானமாகத் தெரிவித்த தினத்தைப் பற்றி அதில் பேசியிருந்தார்.

    ‘நான் ஒரு துறவியாகிவிடுகிறேன் என்று சொல்லியிருந்தால்கூட அவர்கள் சந்தோஷப்பட்டிருப்பார்கள். மகன் ஒரு பிரபல துறவியானாலும் அவர்களுக்குப் பெருமையே. ஆனால் நான் அதுவுமில்லை, என்னை என் இயல்புப்படி அப்படியே விடுங்கள்’ என்று சொன்னதை அவர்களால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை’

    எனக்குப் போதும் என்று தோன்றிவிட்டது. சட்டென்று எழுந்து வெளியே போய்விட்டேன். அந்தக் கணம் எனக்கு அவர் ஒரு நல்ல டுடோரியல் காலேஜ் ஆசிரியராகத் தெரிந்தார். எனக்கு அத்தகைய நிறுவனம் ஒன்றை நடத்தும் எண்ணம் அறவே இல்லை என்று சொல்லிக்கொண்டேன். ஒரு ‘ஆல் பாஸ் டுடோரியல்’ நடத்துவதற்கு நான் ஆளல்ல. நான் செய்ய விரும்புவது வேறு.

    மறுநாள் கணேஷ் ராம் எனக்கு மடிகேரியில் ஒரு ஏலக்காய் வியாபாரியின் முகவரியைக் கொடுத்து அவரைச் சென்று பார்க்கும்படிச் சொன்னான். ஆசிரமம் அமைப்பதற்கு அவர் உதவுவார் என்று தெரிவித்தான். நான் அவனுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு அன்று இரவே மைசூருக்கு ரயிலேறிவிட்டேன்.

    (தொடரும்)

    http://www.dinamani.com

  6. உடல் எனும் இயந்திரம் 36: ருசி தெரிவது எப்படி?

     

     
    udaljpg

    கண்களை மூடிக்கொண்டால்கூட, கையில் ஓரிடத்தில் தொட்டால், அந்தத் தொடு உணர்ச்சியைப் புரிந்துகொண்டு, எந்த இடத்தில் தொடப்பட்டது என்பதை நம்மால் தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது. உணவின் ருசியை உணர முடிகிறது. அதுபோல் காலில் முள் குத்தினால், காலை விருட்டென்று இழுத்துக்கொள்கிறோம். கையில் தீ சுட்டால் கையை வேகமாக விலக்கிக்கொள்கிறோம். இவை எல்லாம் எப்படிச் சாத்தியமாகின்றன?

    தொடுதல், ருசி போன்ற சாதாரண தகவல்களும், குத்துதல், சுடுதல் போன்ற அவசரத் தகவல்களும் தண்டுவடத்துக்கும் மூளைக்கும் செல்வதாலும், அங்கிருந்து தகவல்கள் மீண்டும் உடலின் பல பாகங்களுக்கும் வருவதாலும்தான் சாத்தியமாகின்றன. இப்படியான தகவல்கள் உடலுக்குள் நரம்புகள் வழியாகவே சென்றுவருகின்றன.

     

    தொடுதல், கிள்ளுதல் போன்ற புறத்தூண்டல்களுக்கு, பசி, ருசி போன்ற அகத்தூண்டல்களுக்கு வினைபுரியும் ஆற்றலும், அவற்றைக் கடத்தும் திறனும் நரம்புகளுக்கு இருப்பதால்தான் உடலில் தகவல் பரிமாற்றம் இயல்பாக நிகழ்கிறது. அதே வேளையில் இந்தத் தூண்டல்களுக்குத் தொடர்ச்சியாக வினைபுரியாமல், அடுத்தடுத்தத் தூண்டல்களுக்கு நடுவில் நரம்புகள் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்துக்கொள்வதால், அவை சோர்வடையாமல் இயங்குவதும் சாத்தியமாகிறது.

    இப்படித் தகவல் பறிமாற்றத்துக்கு உதவும் நரம்புகளில் உணர்வு நரம்புகள் (Sensory nerves), இயக்க நரம்புகள் (Motor nerves) என இரண்டு வகை உண்டு. உணர்வு நரம்புகள் உடலில் ஓரிடத்தில் உருவாகும் தகவல்களை மூளைக்குக் கொண்டு செல்கின்றன. இயக்க நரம்புகள் மூளையில் ஏற்படும் தகவல்களை உடலுக்குக் கொண்டு வருகின்றன. இதேபோல் உணர்வுகளைப் பெற்று, உணர்வு நரம்புகளுக்குத் தருவதற்கு உணர்வு அணுக்கள் (Sensory neurons) இருக்கின்றன. உடலுறுப்புகளை இயக்குவதற்கான தகவல்களை இயக்க நரம்புகளிடமிருந்து பெறுதற்கு இயக்க அணுக்கள் (Motor neurons) இருக்கின்றன.

    இந்த அமைப்புகள் பல விதமாகத் தகவல்களைப் பரிமாறுகின்றன. உதாரணமாக, உணவு சாப்பிடுதலும், முள் குத்துதலும் நம்மைப் பொறுத்தவரை இரண்டு செயல்பாடுகள். ஆனால், அவற்றின் இயக்கத்துக்கு உடலில் தகவல் பரிமாறப்படும் தடங்கள் வெவ்வேறானவை.

    எப்படி?

    ருசியை உணரும் உணர்வு அணுக்கள் நாக்கில் சுவை மொட்டுகளில் இருக்கின்றன. இவை ருசியை உணர்ந்து அதை ஒரு தகவலாக உணர்வு நரம்புகளுக்குக் கடத்துகின்றன. அவை ருசி உணர்வுக்கான மூன்றுவித கபால நரம்புகள் வழியாக அதை மூளைக்கு எடுத்துச் செல்கி்ன்றன. மூளை அந்த ருசியை உணர்ந்து சொல்கிறது. அது நமக்குப் பிடித்த ருசியாக இருந்தால், இன்னும் அதிகம் சாப்பிடத் தோன்றுகிறது.

    உடனே அந்தத் தகவல் மூளையிலிருந்து இயக்க நரம்புகள் வழியாக உமிழ்நீர்ச் சுரப்பிகளுக்கு வருகிறது. அதன் பலனாக உமிழ்நீர் அதிகம் சுரக்கிறது. நாம் விரும்பும் உணவை இன்னும் அதிகமாகச் சாப்பிடுகிறோம். இந்தச் செயல் இயல்பாக நாம் உணர்ந்தும் அறிந்தும் செய்வது. இதற்கான நரம்புப் பாதை இப்படி இருக்கிறது: ‘நாக்கு சுவை மொட்டுகள் - சுவை உணர்வு அணு – உணர்வு நரம்பு - கபால நரம்புகள் - மூளை - இயக்க நரம்பு - இயக்க அணு - உமிழ்நீர்ச் சுரப்பி இயக்கம்’. இதற்கான தகவல் மையம், மூளை.

    இதுபோல் உடலில் ஏற்படும் அசைவுகள், எழுதுதல், படித்தல் போன்றவற்றின் உணர்வுகள் தண்டுவடத்தின் வழியாக மூளை வரை சென்று பதிலைப் பெற்றுத் திரும்பும். இதில் பயணம் செய்யும் தகவல் சாதாரணமானதால், அதன் வேகமும் சாதாரணமாகவே இருக்கிறது.

    udal%202jpg

    அதேநேரம் ஒரு முள் நம் காலில் குத்துகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். அந்தத் தகவல் அதிவேகத்தில் செல்லும். ஏனெனில், இது ஓர் அவசரத் தகவல். இந்தப் பாதை ஒரு தனிப் பாதை. முள் குத்தும் தகவலை காலில் உள்ள உணர்வு அணுக்கள் பெற்று உணர்வு நரம்புகளுக்கு அனுப்புகின்றன. அவை தண்டுவட நரம்புகள் வழியாக, அதைத் தண்டுவடத்துக்கு எடுத்துச் செல்கின்றன.

    ஆனால், இது மூளைக்கு எடுத்துச் செல்லப்படுவதில்லை. காரணம், தகவல் தண்டுவடத்துக்கு வந்து சேர்ந்ததும், ‘இது மூளைவரைக்கும் சென்றால் பதில் கிடைக்கத் தாமதமாகிவிடும்!’ என்று தண்டுவடம் நினைத்து, மூளை எடுக்க வேண்டிய முடிவைத் தானே எடுத்து, ‘காலை இழுத்துக்கொள்ளுங்கள்’ என்று கால் தசைகளுக்குத் தகவலை அனுப்புகிறது. இது இயக்க நரம்புகள் வழியாகக் கால் தசைகளின் இயக்க அணுக்களுக்குச் செல்கிறது. இயக்க அணுக்கள் கால் தசையை அசைக்கச் செய்கின்றன. உடனே நாம் காலை இழுத்துக்கொள்கிறோம்.

    இப்படி ஒரு தகவல் மூளைக்குச் செல்லாமல், தண்டுவடத்துக்குச் சென்றதும் திரும்புகிறது என்றால், அந்த நரம்புப் பாதைக்கு ‘அனிச்சை வளைவு’ (Reflex Arc) என்று பெயர். ‘தசை உணர்ச்சி - உணர்வு அணு - உணர்வு நரம்பு - தண்டுவட நரம்பு - தண்டுவடம் - இயக்க நரம்பு - இயக்க அணு - தசை இயக்கம்’ என்று செல்லும் சிறப்புப் பாதை இது. இதற்குரிய தகவல் மையம், தண்டுவடம்.

    முள் குத்தியவுடன் நாம் காலை எடுக்க வேண்டும் என்று யோசிப்பதற்கு முன்பாகவே, தண்டுவடம் தன்னிச்சையாக அவசர முடிவெடுத்து, தன்னாலேயே காலை எடுக்க வைப்பதால், இந்தச் செயலுக்கு ‘அனிச்சைச் செயல்’ (Reflex action) என்று பெயர்.

    நரம்பு எப்படித் தகவலைக் கடத்துகிறது?

    ‘மூளையிலிருந்து காலை அசைக்க வேண்டும்’ என்று ஒரு தகவல் காலுக்கு வருகிறது என வைத்துக்கொள்வோம். அப்போது இயக்க நரம்பணுக்களில் ஏற்படும் சோடியம், பொட்டாசியம் அயனிகளின் பரிமாற்றத்தால் மின்சக்தி உற்பத்தியாகிறது. மின்வேதி மாற்றங்களால் நிகழும் இந்த விளைவுக்குச் ‘செயலூட்டத் திறன்’ (Action potential) என்று பெயர்.

    பொத்தானைத் தட்டியதும், மின்கம்பியில் மின்சாரம் பயணித்து மின்விளக்கு எரிவதுபோல் நரம்பிழைகளில் இந்தத் திறன் ஒரு தகவலாகக் கடத்தப்படுகிறது. அது கால் தசைக்குச் சென்றதும் அசிட்டைல்கோலின் எனும் நரம்புக் கடத்தியின் உதவியுடன் அங்குள்ள புரதங்களைத் தூண்டி தசை இயக்கத்தைச் செயல்படுத்துகிறது. அப்போது நம்மால் காலை அசைக்க முடிகிறது.

    நரம்புறையால் (Myelination) மூடப்பட்டிருக்கும் நரம்பிழைகளில் தகவல்கள் மிக வேகமாக செல்லும். எனவே மீன், முட்டை, இறைச்சி, பால், வாழைப்பழம், வால்நட், காலிபிளவர், கீரை, போன்ற உணவுகளைச் சாப்பிட்டால் நரம்புகள் நலம் பெறும்.

    (இன்னும் அறிவோம்)
    கட்டுரையாளர், பொதுநல மருத்துவர்

    https://tamil.thehindu.com

  7. 102. ஒரு பெரும் பாறை

     

     

    குருநாதர் இறப்பதற்கு ஒரு நாள் முன்னதாக நான் ஆசிரமத்தை விட்டு வெளியேறிச் சென்றேன். அவர் இறந்து ஆறு மாத காலத்துக்கு நான் மடிகேரி இருக்கும் திசைப்பக்கம் கூடத் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. கர்நாடக மாநிலம் முழுதும் அலைந்து திரிந்துவிட்டு சிறிது காலம் ஆந்திரப் பிரதேசத்துக்குப் போய் இருந்தேன். அக்காலத்தில்தான் நான் சொற்பொழிவுகள் ஆற்ற ஆரம்பித்தது. உலகில் உள்ள ஒவ்வொரு நபரையும் என்னை அறிந்தவராக மாற்றும் முயற்சியையும் அப்போதுதான் மேற்கொள்ளத் தொடங்கினேன். ஒரு சன்னியாசி பிரபலமாவதற்கு இரண்டு வழிகள் உண்டு. தடாலடியாக எதையாவது சொல்லி அல்லது செய்து, கவன ஈர்ப்பில் ஈடுபடுவது முதலாவது. யாரும் எண்ணிப் பார்த்திருக்க முடியாத சிநேகபாவத்தை இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் சுமந்திருப்பது இரண்டாவது.

    இதில் முதலாவது வழி எனக்குரியதல்ல என்று முதலிலேயே முடிவு செய்திருந்தேன். ஒரு சில சில்லறைச் சித்து ஆட்டங்களைப் பயின்றிருந்தால்கூட இது பலனளிக்கும். கூட்டத்தை இழுப்பதற்கு மூடித் திறக்கும் உள்ளங்கையில் இருந்து ஒரு சாக்லேட் எடுத்துக் கொடுத்தால் போதும். இழுத்த கூட்டத்தை உட்காரச் செய்யத்தான் அதிரடி நடவடிக்கைகள் வேண்டும். உதாரணமாக, ராமன் ஒரு கிரிமினல் என்று சொற்பொழிவைத் தொடங்க வேண்டியிருக்கும். அல்லது இயேசுநாதரின் காதலிகளைக் குறித்துச் சில புனைகதைகளை மீள் உருவாக்கம் செய்ய வேண்டியிருக்கும். மதங்களையும் தேசிய அரசியலையும் சரி விகிதத்தில் கலந்து ஒரு சில சாராரின் உணர்வுகளைப் புண்படுத்தி அலங்கரிக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

    இதெல்லாம் எத்தனை மலினமான உத்திகள்! இறப்பதற்குச் சில தினங்களுக்கு முன்னர் குருநாதர் என்னிடம் சொன்னார், ‘விமல்! வாழ்நாளில் மதத்தையோ கடவுளையோ மருந்துக்கும் தொட்டுப் பாராமல் உன்னால் மக்களுக்கு நாலு நல்ல விஷயங்களைச் சொல்ல முடியுமானால் உன்னைக்காட்டிலும் உயர்ந்த ஜீவன் வேறில்லை’.

    என்னை மிகவும் பாதித்த போதனை அது. ஒட்டுமொத்தமாக நான் அவரிடம் பயின்றவற்றின் சாரமே அந்த ஒரு வரிதான் என்று நினைத்தேன். ஆனால் என்னால் மட்டுமல்ல; யாராலுமே அது முடியாது என்றுதான் தோன்றியது. நான் வளர்ந்துகொண்டிருந்த அந்தக் காலகட்டத்தில்தான் வடஇந்தியாவில் ரஜனீஷும் வளர்ந்துகொண்டிருந்தார். அவர் ஒரு நிறுவனம். அதாவது, பிறக்கும்போதே நிறுவனமாகப் பிறந்த மனிதர். தோன்றும்போது மிகப் பல நிறுவனங்களாக அவர் பல்கிப் பெருகியே தோன்றினார். முதல் முதலில் நான் அவரைக் குறித்து சிந்திக்கத் தொடங்கியபோது, அவர் ஓர் உலக சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டிருந்தார். அமெரிக்காவில் இருந்து துரத்தியடிக்கப்பட்டு, பல ஐரோப்பிய தேசங்கள் அவரைத் தரையில் கால் வைக்க விடாமல் தொடர்ந்து பறக்கவைத்துக்கொண்டே இருந்தன. ஸ்பெயின், பிரேசில், உருகுவே என்று எங்கெங்கோ போய்ப் பார்த்தும் ஒன்றும் நடக்கவில்லை. மீண்டும் இந்தியாவுக்குத் திரும்பி, இங்கிருந்து நேபாளத்துக்குப் போய், அங்கிருந்து மீண்டும் இந்தியாவுக்கு வந்து சேர்ந்திருந்தார்.

    என்ன சொல்ல? ரஜனீஷ் தான் பிறக்கவும் இல்லை, இறக்கவும் இல்லை; இந்தப் பூமிக்கு வந்து போன ஒரு பிரஜை என்று அறிவித்துக்கொண்டவர். சந்தேகமின்றி அவர் ஒரு பயணிதான். அலையும் துறவி. விசாகப்பட்டினத்தில் நான் சந்தித்த கல்லூரிப் பேராசிரியர் ஒருவர் அவரைப் பற்றி மணிக்கணக்காக என்னுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார். ரஜனீஷின் ஒரு புத்தகத்தைக் கொடுத்து என்னைப் படித்துப் பார்க்கச் சொன்னார்.

    அன்றிரவே நான் அந்தப் புத்தகத்தைப் படித்தேன். மனத்தை இல்லாமல் ஆக்கும் கலையை விவரிக்கும் கேள்வி பதில் வடிவிலான புத்தகம் அது. அதைப் படித்தபோது அந்தக் கணமே அவருடன் பேச வேண்டும் போலிருந்தது. ஏனென்றால் அந்தப் புத்தகத்தில் அவர் விவரித்திருந்த பல விஷயங்கள் என் குருநாதர் மூலமாக நான் ஏற்கெனவே அறிந்தவை. எந்த மத நூலும் தத்துவ நூலும் சாஸ்திரங்களும் சொல்லித்தராத, அவற்றுக்குத் தெரிந்தே இராத சூட்சுமம் அது. ‘சராசரி மனிதர்களிடம் ஆத்மாவைக் குறித்துப் பேசுவது வீண்’ என்று குருநாதர் சொல்வார். ரஜனீஷ் தனது புத்தகத்தில் ஆத்மாவின் பக்கம் மழைக்குக் கூட ஒதுங்காதது எனக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.

    ஆனால் தனது பிரபலத்தை அவர் அந்தப்  பிராந்தியத்தில் இருந்து பெற உத்தேசித்திருக்கவில்லை என்று எனக்குத் தோன்றியது. மதங்கள் மீதும் கடவுள்கள் மீதும் அவர் முன்வைத்த விமரிசனங்கள் பல சமயம் எனக்குக் குழந்தைத்தனமாகத் தோன்றியிருக்கின்றன. ஞானமடைந்த ஒருவன் மதத்தைப் பொருட்படுத்த மாட்டான் என்பதே என் கருத்தாக இருந்தது. ஞானத்தின் மிகக் கனிந்த நிலையில் அவனுக்குக் கடவுளும் வேண்டியிருக்காது. ஆனால் பிரபலத்துக்கு அது தேவை. அதில் சந்தேகமில்லை. எனக்குப் புத்தகத்தைக் கொடுத்துப் படிக்கச் சொன்ன பேராசிரியர் ஒரு வார இடைவெளியில், ‘ரஜனீஷ் மணாலிக்குப் போயிருக்கிறார். நான் அங்கு சென்று அவரைச் சந்திக்க முடிவு செய்திருக்கிறேன்’ என்று சொன்னார்.

    ‘நீங்களும் வருகிறீர்களா?’

    ‘எதற்கு?’ என்று நான் கேட்ட பின்புதான் அவருக்குத் தான் கேட்டதன் அபத்தம் புரிந்தது.

    நான் சிரித்தேன். ‘சினிமா பாட்டு கேட்பது போலச் சொற்பொழிவு கேட்பது ஒரு வழக்கம் என்றால் அதை நான் தவறு என்று சொல்லமாட்டேன். ஆனால் வாழ்வில் ஒரு வெளிச்சம் பெற வேண்டுமென்றால் ஓரிடமாக அடங்கி உட்கார்வதுதான் வழி’ என்று சொன்னேன்.

    என்னிடம் அக்காலத்தில் இன்னொரு உத்தியும் இருந்தது. குறிப்பிட்ட நபரை நான் நிரந்தரமாக என்னிடத்தில் தக்கவைத்துக்கொள்ள விரும்பினால், முதலில் அவர்களைப் பேசவிட்டு வேடிக்கை பார்ப்பேன். என்னிடம் வருகிற ஒரு நபர் ரஜனீஷைக் குறித்தோ, தயானந்த சரஸ்வதியைக் குறித்தோ, சின்மயானந்தரைக் குறித்தோ சற்று அதிகமாகச் சிலாகித்தாரென்றால், அவரோடு சேர்ந்து நானும் அவர்களை வானளாவப் புகழ ஆரம்பிப்பேன். ‘நீங்கள் உடனடியாக ஓடிப் போய் சரணடைய வேண்டிய பாதங்கள் அவருடையவைதான்’ என்று அடித்துச் சொல்லி அனுப்பிவைப்பேன்.

    போகிற இடத்தில் சம்பந்தப்பட்ட நபர் மறக்காமல் என்னைப் பற்றிப் பேசுவார். ‘விமல்ஜி எத்தனை உயர்ந்த சன்னியாசி தெரியுமா? உங்களைப் பற்றி அவ்வளவு தெரிந்துவைத்திருக்கிறார். வார்த்தைக்கு வார்த்தை உங்களைப் பற்றித்தான் பேசுகிறார். அவரளவு படித்த, ஞானம் பெற்ற ஒரு மகான், இன்னொரு துறவியைப் பற்றி இப்படிப் பேசிக் கண்டதேயில்லை’.

    அது ரஜனீஷோ, தயானந்தரோ எனக்கு அது குறித்து அக்கறையில்லை. நான் ஒரு மூலாதாரம் என்றால் அவர்கள் வேறு வேறு மூலாதாரங்கள். எனக்கு மிக நன்றாகத் தெரியும், என்னைக் குறித்து அவர்கள் அவ்வளவு தூரம் அறிந்து வைத்திருக்கவோ, எடுத்துப் பேசவோ ஒன்றுமற்று இருப்பார்கள். எனவே வெறுமனே தலையசைத்துக் கேட்டுக்கொள்வார்கள். இங்கிருந்து கிளம்பிப் போன நபருக்கு அது சற்று வேறு விதமான அனுபவமாக இருக்கும். என்ன இவர் இப்படி இருக்கிறாரே. அவரளவுக்குப் பரந்த மனம் ஏன் இவருக்கு இல்லை என்று ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் அவசியம் தோன்றும்.

    திரும்பி வந்த பின்பு மீண்டும் என்னை அந்த நபர் சந்திக்க வருவார். நான் மிகுந்த அக்கறையுடன் அவரது பயணத்தைக் குறித்து விசாரித்துவிட்டு, அவர் யாரைச் சந்திக்கச் சென்றாரோ, அவரது நலனைக் குறித்து நிச்சயமாக விசாரிப்பேன். ‘நீங்கள் பாக்யவான். ஒரு பெரும் ஞானியைச் சந்தித்துவிட்டு வந்திருக்கிறீர்கள். நமது நண்பர்களுடன் உங்கள் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள்’ என்று என் சதஸில் அவரை வலுக்கட்டாயமாகப் பேச வைப்பேன்.

    எனக்கு மிக நிச்சயமாகத் தெரியும். அவரது அந்த உரையின் இறுதி வரிகளில் அவர் சந்தித்த ஞானியின் நிழலினும் எனது நிழல் நீண்டு வளர்ந்து நிறைந்திருக்கும்.

    நான் அந்தப் பேராசிரியருடன்தான் ரஜனீஷைச் சந்திக்கப் போகவில்லையே தவிர, இயல்பாகவே எனக்கு அதற்கொரு சந்தர்ப்பம் வந்தது. அப்போது நான் மடிகேரியிலேயே எனது ஆசிரமத்தை நிறுவுவது என்று முடிவு செய்துகொண்டு, ஆந்திரத்தில் இருந்து கர்நாடகத்துக்குப் புறப்பட ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருந்தேன். விசாகப்பட்டினத்தில் என்னைச் சந்திக்க வந்துகொண்டிருந்த இளைஞன் ஒருவனுக்கு அப்போது புனேவில் வேலை கிடைத்துப் போயிருந்தான். என்னைப் புனேவுக்கு வரும்படியும், மடிகேரியில் நான் ஆசிரமம் அமைத்துத் தங்குவதற்கு அங்குள்ள சில நண்பர்கள் மூலம் உதவி பெற முடியும் என்றும் அவன் எனக்குக் கடிதம் எழுதியிருந்தான். அதனால் நான் புனேவுக்கு முதலில் சென்றேன்.

    அவன் பெயர் கணேஷ் ராம். விசாகப்பட்டினத்தில் அவனது தந்தையார் ஒரு சுருட்டுத் தொழிற்சாலை வைத்து நடத்திக்கொண்டிருந்தார். பையன் தனது தொழிலில் தனக்குப் பக்க பலமாக வருவான் என்று எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவனோ, தத்துவம் படித்துப் பேராசிரியராக விருப்பம் கொண்டவனாயிருந்தான். தனது விருப்பத்தில் அரையங்குலமாவது முன்னேற வேண்டுமென்றால் முதலில் விசாகப்பட்டினத்தைவிட்டு நகர்ந்துவிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்து, சிறிய வேலை ஒன்றை ஒப்புக்கொண்டு அவன் புனேவுக்குப் போயிருந்தான். உண்மையில் மாதச் சம்பளம் அவசியம் என்று கருதக்கூடிய பின்னணி அவனுக்கு இருக்கவில்லை.

    நான் ஒரு வார இடைவெளியில் புனேவுக்குப் போய்ச் சேர்ந்த அதே தினத்தில்தான், ரஜனீஷ் மும்பையில் இருந்து புனேவுக்கு இடம் பெயர்ந்திருந்தார். நூற்றுக்கணக்கான ஏக்கர் நிலத்தை அவருக்காக அங்கே அவரது பக்தர்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன். ஆசிரமம் என்றால் ஒரு பெரிய நகரத்தை உள்ளடக்கியது என்பதே அவரது சித்தாந்தமாக இருந்தது. அமெரிக்காவிலும் அவர் அதைத்தான் செய்தார். பிரச்னை வந்ததே அதனால்தான். எனக்குச் சிரிப்பு வந்தது. மடிகேரியில் நான் உருவாக்க நினைத்த ஆசிரமத்துக்கு எனக்கு இரண்டாயிரத்தில் இருந்து மூவாயிரம் சதுர அடிகள் நிலம் போதும். சுற்றிலும் முள் வேலி. மிகச் சிறிய அளவில் இரண்டு மூன்று குடில்கள். சாத்தியமுள்ள அனைத்து மலர்ச் செடிகளையும் நட்டு, ஏழெட்டு மரங்கள் வைத்தால் போதும் என்று திட்டமிட்டிருந்தேன். எனது வகுப்புகளை நான் வானத்தின் அடியில் நடத்தவே விரும்பினேன். மூடிய கதவுகளுக்கு பின்னால் மறைந்துகொண்டு பேசுவதில் என்ன இருக்கிறது? இயேசுநாதர் ஒருநாளும் அறையில் அமர்ந்து பிரசங்கம் நிகழ்த்தியதில்லை. நபி முகம்மது வீட்டு வாசலில் உட்கார்ந்துதான் ஆயிரக்கணக்கான பக்கங்கள் பேசியிருக்கிறார். அதில் மிஞ்சியவற்றைப் போர்க்களத்திலும் போர்க்களத்துக்குப் போகும் வழியிலும் பேசியிருக்கிறார். ஜரதுஷ்டிராவின் பாறை என்று என் குருநாதர் ஒரு பாறையைக் குறித்துச் சொல்வார். போகிற இடங்களுக்கெல்லாம் அந்தப் பாறையைத் தூக்கிச் சென்று, தோன்றிய இடத்தில் கீழே போட்டு, அதன் மீது அமர்ந்து பிரசங்கம் நிகழ்த்துவாராம்.

    எனக்கு ஒரு பாறை போதும். விலை மதிப்பற்ற அதன் எளிமையின் மீது நான் என் கோட்டையைக் கட்டிக்கொள்வேன்.

    நான் புனேவுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தபோது சரியான குளிர்காலம் ஆரம்பித்திருந்தது. மடிகேரியின் குளிருக்கும் புனேவின் குளிருக்கும் சம்மந்தமே இல்லை என்று தோன்றியது. மடிகேரிக் குளிரில் ஒரு கவர்ச்சி உண்டு. அதை ரசிக்க முடியும். அனுபவிக்கத் தோன்றும். நள்ளிரவுப் பொழுதுகளில் எவ்வளவோ தினங்கள் ஆடைகளைக் களைந்துவிட்டு நான் நிர்வாணமாக அமர்ந்து குளிரை தியானம் செய்திருக்கிறேன். பன்னிரண்டு, பதிமூன்று டிகிரி வெப்பநிலையில்கூட சுவாசப் பிரச்னை எழாது. ஆனால் புனேவில் எனக்கு மூச்சு வாங்கியது. இத்தனைக்கும் அங்கு பதினெட்டு டிகிரி குளிர்தான் இருந்தது. அந்த நகரத்தில் என்னால் வெகுநாள் தங்க முடியாது என்று தோன்றியது. கணேஷ் ராமிடம் அதிகபட்சம் மூன்று நாள் இருப்பேன் என்று சொல்லியிருந்தேன்.

    அதில் இரண்டாம் நாள் ரஜனீஷைப் பார்த்து வரலாம் என்று தோன்றிக் கிளம்பினேன். கவனமாக எனது காவி ஆடைகளைக் களைந்துவிட்டு எளிய குர்த்தா மட்டும் அணிந்து புறப்பட்டேன்.

    (தொடரும்)

    http://www.dinamani.com

  8. சப்பாத்திக்கு அருமையான ஹைதராபாதி சிக்கன் மசாலா

     
     அ-அ+

    புலாவ், தோசை, நாண், சப்பாத்தி, பராத்தாவுக்கு ஏற்ற சைட் டிஷ் இந்த ஹைதராபாதி சிக்கன் மசாலா. இந்த இந்த மசாலாவை செய்வது எப்படி என்று பார்க்கலாம்.

     
     
     
     
    சப்பாத்திக்கு அருமையான ஹைதராபாதி சிக்கன் மசாலா
     
    தேவையான பொருட்கள் :

    சிக்கன் - 1 கிலோ
    துருவிய தேங்காய் - அரை கப்
    ஏலக்காய் - 4
    கிராம்பு - 6
    காய்ந்த மிளகாய் - 15
    சீரகம் - 1 டீஸ்பூன்
    வெந்தயம் - அரை டீஸ்பூன்
    தனியா (மல்லி) - 2 டீஸ்பூன்
    பட்டை - 2
    முந்திரி - 3 டேபிள்ஸ்பூன் (பொடியாக நறுக்கவும்)
    நெய்/எண்ணெய் - 4 டேபிள்ஸ்பூன்
    பெரிய வெங்காயம் - 2
    இஞ்சி-பூண்டு பேஸ்ட் - 1 டேபிள்ஸ்பூன்
    சர்க்கரை - 2 டீஸ்பூன்
    ஜாதிக்காய் - கால் டீஸ்பூன்
    எலுமிச்சைச்சாறு - 2 டேபிள்ஸ்பூன்
    டொமேட்டோ பியூரி - 200 மில்லி
    உப்பு - தேவையான அலவு
    தேங்காய்ப்பால் - 200 மில்லி
     
    201808181323085163_1_hyderabadi-chicken-masala._L_styvpf.jpg

    செய்முறை :

    சிக்கனை நன்றாக சுத்தம் செய்து பொடியாக நறுக்கி கொள்ளவும்.

    வெங்காயம், முந்திரியை பொடியாக நறுக்கி கொள்ளவும்.

    மிக்ஸியில் தேங்காய், கிராம்பு, ஏலக்காய், பட்டை, காய்ந்த மிளகாய், சீரகம், வெந்தயம், மல்லி (தனியா), ஜாதிக்காய், முந்திரி சேர்த்து சிறிது தண்ணீர் விட்டு விழுதாக அரைக்கவும்.

    அடுப்பில் கடாயை வைத்து, நெய் விட்டு சூடானதும் வெங்காயத்தைச் சேர்த்து பிரவுன் நிறம் ஆகும் வரை வதக்கவும்.

    வெங்காயம் நன்றாக வதங்கியதும் இஞ்சி-பூண்டு பேஸ்ட்டை சேர்த்து பச்சை வாசனை போக வதக்கவும்.

    அடுத்து அதில் அரைத்த விழுதைச் சேர்த்து எண்ணெய் பிரிந்து வரும் வரை வதக்கவும்.

    இத்துடன் தேங்காய்ப்பால், டொமேட்டோ பியூரி, ஒரு கப் தண்ணீர் விட்டு வேக விடவும்.

    அடுத்து அதில் சிக்கன், உப்பு, சர்க்கரை சேர்த்து அடுப்பை சிம்மில் வைத்து மூடி போட்டு சிக்கனை வேக விடவும்.

    சிக்கன் வெந்து கலவை க்ரீம் பதத்துக்கு வந்ததும், எலுமிச்சைச் சாறு ஊற்றி இறக்கவும்.

    https://www.maalaimalar.com

  9. ரத்த மகுடம்

     

     

    பிரமாண்டமான சரித்திரத் தொடர் - 14

    ‘‘என்னவொரு அழுத்தமான தெளிவான வரலாற்றை எளிமையாகச் சொல்லியிருக்கிறாய் ஹிரண்ய வர்மா! கேட்கக் கேட்க திகட்டவே இல்லை! இப்படிப்பட்ட பெருமை வாய்ந்த பிரதேசத்தை சாளுக்கியர்கள் ஆள நிச்சயம் புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும்! சாளுக்கியர்கள் மீது நீ கொண்ட அன்புக்கும் எங்கள் அரசு... தவறு... நம் அரசு ஸ்திரப்படத் தேவையான நாக விஷங்கள் தோய்த்த ஆயுதங்களைக் கொடுத்ததற்கும் எங்கள் மன்னர் விக்கிரமாதித்தர் சார்பாக உனக்கு நன்றி தெரிவிக்கிறேன்! மன்னரிடம் சொல்லி உனக்கு தக்க கைமாறு செய்யவும் வழிவகுக்கிறேன்!’’
    29.jpg

    கணீரென்று அறிவித்தபடி தங்கள் அருகில் வந்த சாளுக்கியர்களின் போர் அமைச்சரான ஸ்ரீராமபுண்ய வல்லபரை இமைக்கவும் மறந்து பார்த்தார் ஹிரண்ய வர்மர். ‘‘திகைப்புக்குக் காரணம் புரிகிறது ஹிரண்ய வர்மா! என்னை நானே அறிமுகப்படுத்திக் கொள்வதில் தயக்கம் ஏதுமில்லை.
     
    அடியேனின் திருநாமம் ஸ்ரீராமபுண்ய வல்லபன் என்பது. சாளுக்கிய மன்னரிடம் போர் அமைச்சராகப் பணிபுரிகிறேன். உன் அளவுக்கு பிரபலமானவன் அல்ல. சாதாரண மனிதன். எனவே, கடல் கடந்த தேசத்தின் அரசனான நீ என்னை அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை...’’அலட்சியமாகச் சொல்லிவிட்டு தன் பார்வையைத் திருப்பினார்.

     

    தள்ளி நின்றிருந்த கரிகாலன் மீதும் அவனை ஒட்டி நின்றிருந்த சிவகாமியின் மீதும் அவர் நயனங்கள் படிந்தன. மொட்டினை விரிக்கும் மலரைப் போல் அவர் உதட்டில் புன்னகை பூத்தது.
     
    ‘‘உலகிலேயே பரவசமானது இளம் காதலர்களை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்வதுதான்! சரிதானே கரிகாலா?’’ சுரங்கமே அதிரும் வகையில் வாய்விட்டுச் சிரித்த ஸ்ரீராமபுண்ய வல்லபர், சட்டென்று கரிகாலனை நெருங்கி அவன் செவியோரம் முணுமுணுத்தார்.‘‘ஆமாம்... சிவகாமியின் சபதத்தை அறிந்துகொண்டாயா அல்லது உன்னைத் தாக்கிய அவளது அழகு பாணங்கள் ஏற்படுத்திய மயக்கத்திலிருந்து இன்னமும் விடுபடாமல் இருக்கிறாயா?


    இரண்டாவதாகச் சொன்னதுதான் சரியாக இருக்க வேண்டும். வனாந்திரப் பிரதேசத்தில் மெய்மறந்து இருவரும் இருந்ததைத்தான் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேனே...’’ சிவகாமி தன்னிரு உள்ளங்கைகளையும் மடக்கி இறுக்கினாள். அதைக் கண்டு ஸ்ரீராமபுண்ய வல்லபர் தன் முகத்தில் போலி அதிர்ச்சியைக் காட்டினார். ‘‘பயமாக இருக்கிறது சிவகாமி! கோபப்பட்டு என்னை எரித்து விடாதே!’’ நடிப்பின் இலக்கணத்தை அரங்கேற்றிய சாளுக்கியர்களின் போர் அமைச்சர் அப்படியே திரும்பி ஹிரண்ய வர்மரை ஏறிட்டார். ‘‘நாம் உரையாட வேண்டியது நிறைய இருக்கிறது.

    அதற்கு முன் உன் சந்தேகத்தைத் தீர்த்துவிட்டால் இயல்பாகப் பேசமுடியும். இதற்கும் முன் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்தி விடுகிறேன். ஒரு தேசத்தின் மன்னனாக நீ இருந்தும் சாதாரண போர் அமைச்சனான நான் உன்னை ஒருமையில் அழைக்கக் காரணம் இருக்கிறது. அது பகை நாட்டின் போர் அமைச்சன் என்பதால் அல்ல. அந்தளவுக்கு சாளுக்கியர்கள் மரியாதை தெரியாதவர்கள் அல்ல...’’ என்றபடி ஹிரண்ய வர்மரை நெருங்கி அவர் தோளை அணைத்தார். ‘‘வயது காரணமாக மட்டும் உன்னை ஒருமையில் அழைக்கவில்லை.
     

    உறவு முறையின் அடிப்படையிலும்தான்! என்ன அப்படிப் பார்க்கிறாய்! ஹிரண்ய வர்மா... நானும் உன் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவன்தான்! கவுண்டின்ய கோத்திரம். சத்திரியர்களாக இருந்தும் பல்லவர்கள் தங்களை பரத்வாஜ கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக அறிவித்துக் கொள்கிறார்கள்.
     
    இது தமிழகத்துக்கு வேண்டுமானால் பொருத்தமாக இருக்கலாம். ஆனால், கடல் கடந்த தேசத்தை ஆள்பவன் நீ. உன் நாட்டை ஒரு காலத்தில் ஆட்சி செய்தவர் கவுண்டின்யர். எனவே, ஏதோ ஒரு வகையில் உன் குருதியில் எங்கள் கோத்திரமும் கலந்திருக்கிறது. அந்த வகையில், நாம் இருவருமே உறவினர்கள்தான்!’’

     

    மெல்ல ஸ்ரீராமபுண்ய வல்லபரின் அணைப்பிலிருந்து விடுபட்டு எதையோ சொல்ல முற்பட்ட ஹிரண்ய வர்மரை தன் கரங்களை உயர்த்தித் தடுத்தார். ‘‘இதை நீ ஏற்கவில்லை என்றாலும் எனக்குக் கவலையில்லை.
     
    என் எண்ணத்தை மாற்றுவதாகவும் இல்லை. அவரவர் நினைப்பில் அவரவர் இருப்பதில் தவறேதுமில்லை!’’ சொன்ன சாளுக்கியர்களின் போர் அமைச்சர் தன்னை விட்டு விலகிய ஹிரண்ய வர்மரை மீண்டும் நெருங்கவில்லை. மாறாக, இருந்த இடத்திலிருந்தே கரிகாலனையும் சிவகாமியையும் மாறி மாறிப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.‘‘ஹிரண்ய வர்மனுக்கு நன்றி தெரிவித்து விட்டேன்!

     

    அடுத்து உங்கள் இருவருக்கும் என் அன்பை வெளிப்படுத்த வேண்டும். எதற்குத் தெரியுமா? இந்த ஆயுதக் குவியல் இருக்கும் இடத்துக்கு என்னை அழைத்து வந்ததற்கு!’’ தங்களைப் பின்தொடர்ந்து வந்ததால் இந்த இடத்துக்கு வர முடிந்தது என்பதையே அவர் குறிப்பிடுகிறார் என்பது கரிகாலனுக்கும் சிவகாமிக்கும் புரிந்தது.
     
    என்றாலும் அவரே அதை வெளிப்படுத்தட்டும் என அமைதியாக நின்றார்கள். இதை உணர்ந்ததுபோல் ஸ்ரீராமபுண்ய வல்லபரும் தொடர்ந்தார்.‘‘எவ்வித சிரமமும் இன்றி பல்லவ நாட்டை சாளுக்கியர்கள் கைப்பற்றி இருக்கிறார்கள்...’’‘‘சின்ன திருத்தம். கைப்பற்றவில்லை.

     

    மக்களுக்கும் கலைச் செல்வங்களுக்கும் சேதாரம் ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காக எங்கள் பல்லவ மன்னர் பரமேஸ்வர வர்மர் தற்காலிகமாக விட்டுக் கொடுத்திருக்கிறார். காலத்தால் நீங்கள் வெற்றி பெற்றிருப்பதாகக் கருதுகிறீர்கள். மற்றபடி நாங்கள் தோல்வியடையவில்லை...’’ இடைமறித்தான் கரிகாலன்.
     

    ‘‘இப்படித்தான் நீங்கள் பூசி மெழுகப் போகிறீர்கள் என்பதும், இதே வாசகத்தை வரலாற்றில் பதிய வைக்க முற்படப் போகிறீர்கள் என்றும் எங்களுக்குத் தெரியும். இதை நம்புவதற்கு சாளுக்கியர்கள் ஒன்றும் மடையர்களல்ல! சீறி வந்த எங்கள் படைகளை எதிர்கொள்ளப் பயந்து தன் தலைநகரான காஞ்சிபுரத்தை விட்டு ஓடி ஒளிந்தவன்தான் உங்கள் பரமேஸ்வர வர்மன்!
     

    இந்த உண்மை வாதாபியின் கல்வெட்டில் நிரந்தரமாக இருக்கும்!’’ ‘‘எனில் அதை அழிக்கும் பொறுப்பு எங்களுக்கு இருக்கிறது...’’ நெஞ்சை நிமிர்த்திச் சொன்னான் கரிகாலன்.‘‘எப்படி? நரசிம்ம வர்மனைப் போல் வாதாபியை எரித்தா..?’’ கேட்ட ஸ்ரீராமபுண்ய வல்லபரின் கண்கள் சிவந்தன.
     
    ‘‘அன்று மகேந்திர வர்மனின் புதல்வன் செய்த காரியத்துக்குப் பழிக்குப் பழி வாங்கத்தான் எங்கள் மன்னர் விக்கிரமாதித்தர் புறப்பட்டிருக்கிறார். அவர் தலைமையில் ஒவ்வொரு சாளுக்கியனும் அணிதிரண்டிருக்கிறான். அதுவும் நாடி நரம்பெல்லாம் பல்லவர்களுக்கு பதிலடி தர வேண்டும் என்ற வெறியுடன்!

     

    ஓடி ஒளிந்திருக்கும் நீங்கள் படைகளைத் திரட்ட முற்படுவீர்கள் என்பதும், அதன் ஒரு பகுதி யாக எங்கோ மறைந்திருக்கும் பல்லவ இளவல் ராஜசிம்மனைத் தொடர்புகொள்ள முயல்வீர்கள் என்பதும் அரசியல் பாடம் படித்த அனைவரும் ஊகிக்கக் கூடியதுதான்.
     
    இதற்காக ராஜசிம்மனின் அந்தரங்க நண்பனான நீ களத்தில் இறங்குவாய் என்பதும் எதிர்பார்த்ததுதான். அதனால்தான் உன்னைப் பின்தொடர கதம்ப இளவரசன் இரவிவர்மனை நியமித்தோம். எதிர்பாராத நேரத்தில் அவன் உங்களிடம் சிக்கிக் கொண்டான். மாற்றாக வேறு யாரையும் அனுப்பாமல், திமிங்கலத்தைப் பிடிக்க நானே களத்தில் குதித்தேன்.


    உங்களைப் பின்தொடர்ந்தேன். சிறை செய்யும் நோக்கம் இல்லாததால் உங்களைக் கைது செய்யவில்லை. பார்வையை விட்டு விலகாமல் பார்த்துக்கொண்டேன். அதனாலேயே உங்கள் சரசங்களையும் காண நேரிட்டது! அதற்காக மன்னிப்பும், இந்த ஆயுதக் குவியல் இருக்கும் இடத்தைக் காண்பித்ததற்காக நன்றியும் தெரிவிக்கிறேன்! இதைச் சொல்வது ஸ்ரீராமபுண்ய வல்லபன் அல்ல! சாளுக்கிய தேசத்தின் போர் அமைச்சர்!’’ சொன்னவர் ‘‘யாரங்கே!’’ என்று குரல் கொடுத்தார்.

    அடுத்த கணம் இரண்டிரண்டு பேராக வரிசையில் சாளுக்கிய வீரர்கள் வேல்களுடனும் வாட்களுடனும் சுரங்கத்துக்குள் நுழைந்து ஹிரண்ய வர்மர், கரிகாலன், சிவகாமி ஆகியோரைச் சுற்றி நின்றார்கள்.‘‘கரிகாலா! உன்னை சிறை செய்யும் நோக்கம் இல்லை. ஹிரண்ய வர்மா... கடல் கடந்த தேசத்தின் மன்னன் நீ! எங்கள் நாட்டு வணிகப் பொருட்களுக்கு உன் நாட்டில் சந்தை வேண்டும்.

    அதற்கு உத்தரவாதம் கொடுக்கும் பட்சத்தில் உன்னையும் விடுவிக்கிறேன்! மூவரும் எவ்வித அச்சமும் இன்றி இங்கிருந்து வெளியேறலாம். இந்த ஆயுதங்கள் சாளுக்கியர்களுக்குச் சொந்தமானது. இனி இதை எங்கள் வீரர்கள் பாதுகாப்பார்கள்!’’அறிவித்த ஸ்ரீராமபுண்ய வல்லபர், பழையபடி கரிகாலனை நெருங்கி அவன் செவியில் முணுமுணுத்தார்.
     

    ‘‘கதம்ப இளவரசன் எச்சரித்தும், ஹிரண்ய வர்மன் எடுத்துச் சொல்லியும் சிவகாமியை நீ ஏன் சந்தேகப்படாமல் இருக்கிறாய் என்பதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது! அது வயதின் கோளாறு அல்ல. இயற்கையின் விதி! பெண்ணைப் படைத்ததே ஆணுக்கு இன்பம் அளிக்கத்தானே! இதைத் தவிர வேறெந்தப் பணியைத்தான் பெண்களால் மேற்கொள்ள முடியும், சொல்! அந்த மகிழ்ச்சியை உனக்கும் வழங்குகிறேன்.
     
    பூரணமாக நீயும் அனுபவி. உன்னுடனேயே சிவகாமியை அழைத்துச் செல்!’’ என்றபடி கண்சிமிட்டினார். தன் தோளுடன் ஒட்டியிருந்த சிவகாமியின் தோள்கள் ஸ்ரீராமபுண்ய வல்லபர் பேசப் பேச கடினப்பட்டதை உணர்ந்த கரிகாலன், அடுத்து என்ன நடக்கும் என்பதை அறிந்திருந்தான்.


    அதுவேதான் சாளுக்கிய போர் அமைச்சர் கண்சிமிட்டி முடித்ததும் அரங்கேறியது. ஸ்ரீராமபுண்ய வல்லபர் மறைந்திருந்து கண்டது சிவகாமியின் சிருங்கார ரசத்தைத்தான். ஆனால், அவளுக்குள் ரவுத்திர ரசமும் இரண்டறக் கலந்திருக்கிறது என்பதை கரிகாலன் மட்டும்தானே அறிவான்..! அவன் உணர்ந்ததை அப்போது அங்கிருந்தவர்களுக்கு சிவகாமி வெளிப்படுத்தினாள். என்ன ஏது என்று மற்றவர்கள் சுதாரிப்பதற்குள் குனிந்து வளைந்து உயர்ந்து பாய்ந்து சென்றவள், குவிக்கப்பட்டிருந்த நாக விஷங்கள் தோய்ந்த வாட்களின் குவியலில் இருந்து ஒன்றை லாவகமாக உருவினாள்.
     

    இரண்டிரண்டு பேராக நின்றிருந்த சாளுக்கிய வீரர்கள் நிலைமை புரிந்து தங்கள் வாட்களை உயர்த்தி அவளை எதிர்கொள்வதற்குள் தன் தாக்குதலை மேற்கொண்டாள். முன்னால் நின்றிருந்த இரு சாளுக்கிய வீரர்களும் பிரேதமாக தரையில் விழுந்தார்கள்.
     
    அவர்கள் வயிற்றில் எப்போது தன் கரத்தில் இருந்த வாளை சிவகாமி பாய்ச்சினாள்..? அங்கிருந்த வீரர்களுக்குப் புரியவே இல்லை. இந்தச் சம்பவத்திலிருந்து அவர்கள் மீள்வதற்குள் இரண்டாவது, மூன்றாவது வரிசையில் நின்றிருந்த சாளுக்கிய வீரர்களும் வெட்டுப்பட்ட மரமாகத் தரையில் சாய்ந்தார்கள்! அவ்வளவுதான்,  வரிசையும் ஒழுங்கும் வட்டமும் கலைந்தது.


    நிலை தடுமாறிய சாளுக்கிய வீரர்கள் என்ன செய்வது... பதில் தாக்குதல் எப்படி நடத்துவது... எனப் புரியாமல் விழித்தார்கள். ஒன்றிரண்டு பேர் அவசரப்பட்டு சிவகாமியைச் சூழ முற்பட்டார்கள். அப்போது அங்கிருந்த வாட்களின் குவியலில் அவர்களது உடல்கள் உராய்ந்தன. அவ்வளவுதான், நாக விஷங்கள் அவர்களது குருதியில் கலந்தன. இமைக்கும் பொழுதில் சடலமாக விழுந்தார்கள். வெறும் பெண்... சிருங்கார ரசத்துக்கு மட்டுமே உரியவள்... என்றெல்லாம் சிவகாமியைப் பற்றிச் சொன்ன ராமபுண்ய வல்லபர், நடப்பதை நம்ப முடியாமல் பார்த்தார். இந்தத் திகைப்பும் அதிர்ச்சியும் கரிகாலனுக்கு ஏற்படவே இல்லை.

    வாளை உயர்த்தியபடி சிவகாமி நின்றிருந்த கோலம் அவனுக்கு ஸ்ரீசக்ர நாயகியைத்தான் நினைவுபடுத்தியது. பிரம்மனின் அம்சமான பிராம்மணியாக; விஷ்ணுவின் சக்தியான வைஷ்ணவியாக; ருத்திரரின் சரிபாதியான மாஹேஸ்வரியாக; வேல்முருகனின் குமார சக்தியான கவுமாரியாக; இந்திரனுக்கு எல்லாமுமான ஐந்திரியாக... காட்சி தந்தாள். அதுமட்டுமா? வராக சக்தியானவள் வராக ரூபமுடையவளாக வராகியாகத் தோன்றினாள். மறுகணம் நிருதி சக்தியாக நாரசிம்மி யாக அச்சமூட்டினாள். தொடர்ந்து யம சக்தியான யாமியாக;

    வருண சக்தியான வாருணியாக; குபேர சக்தியான கவுபேரியாக... பலவாறு சாளுக்கிய வீரர்களைப் பந்தாடினாள். தரையில் விழுந்த பிணக் குவியல்களில் இருந்து குருதி ஆறாகப் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. அந்த வெள்ளத்தில் மாமிசங்கள் சேறு போலவும், தலைமுடிகள் பாசி போலவும், வாட்களும் வேல்களும் அறுபட்ட கை, கால் உறுப்புகளும் மீன்களைப் போலவும் மிதந்தன. பிரமை பிடித்து நின்ற ஸ்ரீராமபுண்ய வல்லபரை நோக்கி கனல் கக்கும் கண்களுடன் வாளை உயர்த்தியபடி சிவகாமி நெருங்கினாள்...
     

    (தொடரும்)

    http://www.kungumam.co.in

    • Like 1
    • Thanks 1
  10. வில்லேஜ் விருந்து

     

     

    ``இயற்கையோடு ஒன்றிவாழும் கிராமத்து மக்களின் ஆரோக்கிய ரகசியம் அவர்கள் அன்றாடம் உட்கொள்ளும் உணவிலும் ஒளிந்திருக்கிறது. அவசர யுகத்தில் கண்ணில் தென்படும் உணவுகளையெல்லாம் உள்ளே தள்ளிவரும் பலர், கிராமத்துச் சமையலின் ருசியை அறிந்ததே இல்லை. 

    p121a_1533039593.jpg

    p121aa_1533039601.jpg

    இங்கே, கரூரைச் சேர்ந்த சமையல் கலைஞர் சரஸ்வதி அசோகன் அளித்திருக்கும் கிராமத்து உணவுகளைச் செய்து அளித்தால், நகரத்துக் குழந்தைகளும்கூட விரும்பிச் சாப்பிடுவார்கள். சிற்றுண்டி வகைகளில்கூடச் சுவையான பல உணவுகள் கிராமத்து விருந்தில் உண்டு. ஓட்டல்களில் கிடைக்கும் உருளைக்கிழங்கு, மைசூர் போண்டாக்களுக்கு நல்லதொரு மாற்று, கலவை பருப்பு போண்டா. சாக்லேட்டுகளுக்குப் பதிலாக ஸ்நாக்ஸ் பாக்ஸில் கொடுத்தனுப்ப ஏற்றது சத்தும் சுவையும் கொண்ட பச்சைப்பயறு இனிப்பு உருண்டை. இப்படி ஒவ்வொன்றுமே சிறப்புமிக்கதாகத் திகழ்கிறது.மண் மணக்கட்டும்!

     - சரஸ்வதி அசோகன்,  படங்கள்: நா.ராஜமுருகன்


    p121aaa_1533039613.jpg

    தினை - தட்டப்பருப்பு பொங்கல்

    தேவையானவை:

     தினை - 250 கிராம்
     தட்டப்பருப்பு -  75 கிராம்
     சீரகம், மிளகு - தலா 2 டீஸ்பூன்
     தோல் சீவி, துருவிய இஞ்சி - சிறிதளவு
     பச்சை மிளகாய் - 2 (பொடியாக நறுக்கவும்)
     கொத்தமல்லித்தழை, கறிவேப்பிலை - சிறிதளவு
     எண்ணெய், நெய் கலவை - ஒரு டேபிள்ஸ்பூன்
     மஞ்சள்தூள் - 2 சிட்டிகை
     உப்பு - தேவையான அளவு
     நெய் - சிறிதளவு

    செய்முறை:

    தினையுடன் தட்டப்பருப்பைச் சேர்த்து ஒரு மணி நேரம் ஊறவைக்கவும். குக்கரில் எண்ணெய் - நெய்விட்டு சூடாக்கி சீரகம், மிளகு, கறிவேப்பிலை தாளிக்கவும். இதில் இஞ்சி, பச்சை மிளகாய், மஞ்சள்தூள், உப்பு  சேர்த்து வதக்கி, தேவையான அளவு தண்ணீர் ஊற்றி நன்கு கொதிக்கவிடவும். இதனுடன் ஊறவைத்த தினை - பருப்பு கலவையைச் சேர்த்து மூடி 3 விசில்விடவும். பிறகு அடுப்பை சிறு தீயில் வைத்து, ஒரு விசில்விட்டு இறக்கவும். குக்கரில் ஆவி அடங்கியதும் மூடியைத் திறந்து சிறிதளவு நெய்விட்டு கொத்தமல்லித்தழை தூவிக் கிளறி பரிமாறவும்.

    வரகு, பனி வரகிலும் இதேபோல் பொங்கல் செய்யலாம்.


    p121b_1533039625.jpg

    கலவை பருப்பு போண்டா

    தேவையானவை:

     துவரம்பருப்பு, பாசிப்பருப்பு, தட்டப்பருப்பு, உளுத்தம்பருப்பு, பச்சரிசி - தலா ஒரு கைப்பிடியளவு
     வெங்காயம் - 3 (பொடியாக நறுக்கவும்)
     பச்சை மிளகாய் - 4 (பொடியாக நறுக்கவும்)
     நறுக்கிய கொத்தமல்லித்தழை, கறிவேப்பிலை - சிறிதளவு
     சீரகம் - ஒரு டீஸ்பூன்
     எண்ணெய், உப்பு  - தேவையான அளவு

    செய்முறை:

    துவரம்பருப்புடன் பாசிப்பருப்பு, தட்டப்பருப்பு, உளுத்தம்பருப்பு, பச்சரிசி சேர்த்து ஒரு மணி நேரம் ஊறவைக்கவும். பிறகு களைந்து லேசாக தண்ணீர் தெளித்து மிக்ஸியில் கெட்டியாக அரைத்தெடுக்கவும். அதனுடன் வெங்காயம், பச்சை மிளகாய், கொத்தமல்லித்தழை, கறிவேப்பிலை, சீரகம் சேர்த்துப் பிசையவும். வாணலியில் எண்ணெயைக் காயவிட்டு, மாவை போண்டாக்களாகக் கிள்ளிப் போட்டு, வேகவைத்துச் சிவந்ததும் எடுக்கவும்.

    குறிப்பு:

    பச்சரிசி சேர்ப்பதால் மொறுமொறுவென இருக்கும்.


    p121bb_1533039639.jpg

    முடக்கத்தான் கீரை அடை

    தேவையானவை:

     புழுங்கல் அரிசி - 100 கிராம்
     பச்சரிசி, துவரம்பருப்பு, கடலைப்பருப்பு - தலா ஒரு கைப்பிடியளவு
     சோம்பு - ஒரு டீஸ்பூன்
     காய்ந்த மிளகாய் - தேவையான அளவு
     முடக்கத்தான் கீரை - ஒரு கைப்பிடியளவு
     பூண்டு - 3 பல்
     எண்ணெய், உப்பு – தேவையான அளவு

    தாளிக்க:

     கடுகு, உளுத்தம்பருப்பு - தலா ஒரு டீஸ்பூன்
     வெங்காயம் - 2 (பொடியாக நறுக்கவும்)
     தேங்காய்த் துருவல் - ஒரு டேபிள்ஸ்பூன்
     கொத்தமல்லித்தழை, கறிவேப்பிலை - சிறிதளவு

    செய்முறை:

    புழுங்கல் அரிசியுடன் பச்சரிசி, துவரம்பருப்பு, கடலைப்பருப்பு சேர்த்து 2 மணி நேரம் ஊறவைக்கவும். பிறகு களைந்து, அதனுடன் சோம்பு, காய்ந்த மிளகாய், பூண்டு, முடக்கத்தான் கீரை, உப்பு சேர்த்து, தண்ணீர் தெளித்து மிக்ஸியில் அடை மாவு பதத்துக்கு அரைத்தெடுக்கவும். வாணலியில் 2 டீஸ்பூன் எண்ணெய்விட்டு கடுகு, உளுத்தம்பருப்பு தாளித்து... வெங்காயம், கொத்தமல்லித்தழை, கறிவேப்பிலை சேர்த்து 2 நிமிடங்கள் வதக்கி, தேங்காய்த் துருவல் சேர்த்து, அடை மாவுடன் கலக்கவும் (தேவையானால் சிறிதளவு தண்ணீர்விட்டு கரைக்கலாம்). தோசைக்கல்லைக் காயவைத்து மாவை அடைகளாக ஊற்றி, சுற்றிலும் எண்ணெய்விட்டு இருபுறமும் வேகவிட்டு எடுக்கவும்.

    குறிப்பு:

    மூட்டுவலிக்கு முடக்கத்தான் கீரை மிகச்சிறந்த நிவாரணி.


    p121bbb_1533039652.jpg

    அரிசி பருப்பு கார தோசை

    தேவையானவை:

     பச்சரிசி - 200 கிராம்
     துவரம்பருப்பு - 75 கிராம்
     சீரகம் - ஒரு டீஸ்பூன்
     கறிவேப்பிலை, பெருங்காயத்தூள் - சிறிதளவு
     காய்ந்த மிளகாய், எண்ணெய், உப்பு - தேவையான அளவு

    செய்முறை:

    அரிசியுடன் துவரம்பருப்பு சேர்த்து ஒரு மணி நேரம் ஊறவைக்கவும். பிறகு களைந்து அதனுடன் சீரகம், கறிவேப்பிலை, காய்ந்த மிளகாய், பெருங்காயத்தூள், சிறிதளவு தண்ணீர் சேர்த்து கொரகொரவென அரைத்தெடுக்கவும். அதனுடன் உப்பு சேர்த்துத் தேவையான அளவு தண்ணீர்விட்டு தோசை மாவுப் பதத்துக்குக் கரைக்கவும். தோசைக்கல்லைக் காயவைத்து மாவைத் தோசைகளாக ஊற்றிச் சுற்றிலும் எண்ணெய்விட்டு, இருபுறமும் வேகவைத்து எடுக்கவும்.

    குறிப்பு:

    மாவு புளிக்கத் தேவையில்லை.


    p121c_1533039664.jpg

    பூசணிவிதைப் பொடி

    தேவையானவை:

     மஞ்சள் பூசணிவிதை - 100 கிராம்
     தனியா (மல்லி) - ஒரு டேபிள்ஸ்பூன்
     சீரகம் - 2 டீஸ்பூன்
     கறுப்பு எள் - ஒரு டேபிள்ஸ்பூன்
     காய்ந்த மிளகாய் - தேவையான அளவு
     வறுத்த வேர்க்கடலை - ஒரு டேபிள்ஸ்பூன்
     பெருங்காயத்தூள் - சிறிதளவு
     கறிவேப்பிலை - ஒரு கைப்பிடியளவு
     உப்பு - தேவையான அளவு

    செய்முறை:

    மஞ்சள் பூசணிவிதையை வெயிலில் நன்கு காயவைத்து எடுக்கவும். கறிவேப்பிலையைக் கழுவி நிழலில் உலர்த்தி எடுக்கவும். வாணலியில் தனியா, சீரகம், காய்ந்த மிளகாய் ஆகியவற்றை ஒன்றாகச் சேர்த்து, அடுப்பை சிறு தீயில் வைத்து வறுத்தெடுக்கவும். பிறகு பூசணி விதை, கறுப்பு எள்ளைத் தனித்தனியாக வறுத்தெடுக்கவும். கறிவேப்பிலையுடன் உப்பு சேர்த்து வாணலியில் போட்டுச் சூடாக்கி பெருங்காயத்தூள் சேர்த்து இறக்கவும். வறுத்த பொருள்களை ஒன்றாகக் கலந்து ஆறிய பிறகு மிக்ஸியில் சேர்த்து அரைத்து, இறுதியாக வறுத்த வேர்க்கடலை சேர்த்து அரைத்தெடுத்தால்... கமகம பூசணிவிதைப் பொடி ரெடி.
    இதை சாதத்துடன் சேர்த்து, நெய்விட்டு பிசைந்து சாப்பிட, சுவை அள்ளும். இட்லி, தோசைக்கும் தொட்டுக்கொள்ளலாம்.


    p121cc_1533039675.jpg

    கறுப்பு உளுந்து கறிவேப்பிலைத் துவையல்

    தேவையானவை:

     உடைத்த கறுப்பு உளுத்தம்பருப்பு, கறிவேப்பிலை - தலா ஒரு கைப்பிடியளவு
     தேங்காய்த் துருவல் - 2 டேபிள்ஸ்பூன்
     பூண்டு - 5 பல்
     காய்ந்த மிளகாய் - தேவையான அளவு
     புளி - சிறிதளவு
     பெருங்காயத்தூள் - ஒரு சிட்டிகை
     உப்பு - தேவையான அளவு
     நல்லெண்ணெய் - 3 டீஸ்பூன்

    செய்முறை:

    வாணலியில் எண்ணெய்விட்டு கறுப்பு உளுத்தம்பருப்பு சேர்த்துச் சிவக்க வறுக்கவும். அதனுடன் கறிவேப்பிலை, காய்ந்த மிளகாய், பூண்டு, புளி, பெருங்காயத்தூள், உப்பு சேர்த்து மீண்டும் 2 நிமிடங்கள் வறுக்கவும். அதனுடன் இறுதியாக தேங்காய்த் துருவல் சேர்த்துப் புரட்டி இறக்கவும். நன்கு ஆறிய பிறகு அதனுடன் தேவையான அளவு தண்ணீர் சேர்த்து  துவையலாக அரைத்தெடுக்கவும்.
    இதை சாதத்துடன் பிசைந்து சாப்பிடலாம். சிறிதளவு தண்ணீர்விட்டுக் கரைத்து இட்லி, தோசைக்குத் தொட்டுக்கொள்ளலாம்.


    p121ccc_1533039686.jpg

    கம்பு இனிப்பு அப்பம்

    தேவையானவை:

     கம்பு - 200 கிராம்
     பச்சரிசி, உளுத்தம்பருப்பு - தலா 50 கிராம்
     பொடித்த வெல்லம் - தேவையான அளவு
     ஏலக்காய் - 3
     தேங்காய்த் துருவல் - 2 டீஸ்பூன்
     எண்ணெய் -  பொரிக்கத் தேவையான அளவு

    செய்முறை:

    கம்புடன் அரிசி, உளுத்தம்பருப்பு சேர்த்து 3 மணி நேரம் ஊறவைக்கவும். பிறகு தண்ணீரை நன்கு வடித்துவிட்டு, கம்புக் கலவையை மிக்ஸியில் சேர்த்து வெல்லம், ஏலக்காய், சிறிதளவு தண்ணீர் சேர்த்து நைஸாக அரைத்து, தேங்காய்த் துருவல் சேர்த்து அப்பம் மாவுப் பதத்துக்குக் கரைக்கவும் (இட்லி மாவு பதத்தைவிட சற்றுக் கெட்டியாக இருக்க வேண்டும்). வாணலியில் எண்ணெயைக் காயவிட்டு, மாவைக் குழிவான கரண்டியால் எடுத்து அப்பமாக ஊற்றி, அடுப்பை சிறு தீயில் வைத்து, வேகவிட்டு எடுக்கவும்.

    குறிப்பு:

    மாவை ஒவ்வோர் அப்பமாக ஊற்றி வேகவிட்டு எடுக்கவும்.


    p121d_1533039697.jpg

    மொச்சை கெட்டி பருப்பு

    தேவையானவை:

     காய்ந்த மொச்சை - 200 கிராம்
     தோலுரித்து, நறுக்கிய சின்ன வெங்காயம் - ஒரு கப்
     காய்ந்த மிளகாய் - ஒன்று
     சாம்பார் பொடி - தேவையான அளவு
     கடுகு, உளுத்தம்பருப்பு - தலா ஒரு டீஸ்பூன்
     தக்காளி - 2 (பொடியாக நறுக்கவும்)
     மஞ்சள்தூள், பெருங்காயத்தூள் - தலா கால் டீஸ்பூன்
     சீரகம் - ஒரு டீஸ்பூன்
     பூண்டு - 6 பல் (தட்டவும்)
     கறிவேப்பிலை - சிறிதளவு
     எண்ணெய் - 4 டீஸ்பூன்
     உப்பு - தேவையான அளவு

    செய்முறை:

    காய்ந்த மொச்சையை முதல் நாள் இரவே ஊறவைக்கவும். மறுநாள் காலை மொச்சையின் தோலை நீக்கி, உள்ளே இருக்கும் பருப்பைத் தனியாக எடுக்கவும். குக்கரில் மொச்சையுடன் தேவையான அளவு தண்ணீர் சேர்த்து வேகவைத்து எடுத்து ஒன்றிரண்டாகக் கடையவும். வாணலியில் 3 டீஸ்பூன் எண்ணெய்விட்டு சீரகம், வெங்காயம், பூண்டு, தக்காளி சேர்த்து வதக்கவும். அதனுடன் சாம்பார் பொடி, மஞ்சள்தூள், பெருங்காயத்தூள் சேர்த்துக் கிளறவும். பிறகு மொச்சை, உப்பு சேர்த்துக் கொதிக்கவைத்து இறக்கவும். மற்றொரு வாணலியில் ஒரு  டீஸ்பூன் எண்ணெய்விட்டு கடுகு, உளுத்தம்பருப்பு, கறிவேப்பிலை, காய்ந்த மிளகாய் தாளித்து மொச்சைக் கலவையுடன் கலந்து பரிமாறவும்.

    இதைச் சூடான சாதத்துடன் பிசைந்து சாப்பிடலாம்.


    p121dd_1533039709.jpg

    சோளம்  தக்காளி பணியாரம்

    தேவையானவை:

     சோளம் - 100 கிராம்
     இட்லி மாவு - ஒரு கப்
     தக்காளி - 3 (நறுக்கவும்)
     சீரகம் - 2 சிட்டிகை
     எண்ணெய், உப்பு - தேவையான அளவு

    செய்முறை:

    சோளத்தை ஒரு மணி நேரம் ஊறவைக்கவும். அதனுடன் தக்காளி, சீரகம் சேர்த்து மிக்ஸியில் அரைத்தெடுக்கவும். உப்பு, இட்லி மாவு சேர்த்து நன்கு கலக்கவும். பணியாரக்கல்லை காயவைத்துக் குழிகளில் எண்ணெய்விட்டு, மாவைக் குழிகளில் ஊற்றி இருபுறமும் வேகவிட்டு எடுக்கவும். 

    குறிப்பு:

    இட்லி மாவில் உப்பு இருப்பதால், உப்பு சேர்க்கும்போது பார்த்துச் சேர்க்கவும். இட்லி மாவு புளித்திருப்பதால், சோளம், தக்காளியை அரைத்த உடனே சேர்த்துச் செய்யலாம். வெங்காயம், பச்சை மிளகாய் தாளித்தும் செய்யலாம்.

    https://www.vikatan.com

  11. பல் துலக்கியபிறகும் நீடிக்கும் வாய்நாற்றம் நோய்களின் அறிகுறியாக இருக்கலாம்! #Alert #Video

     
    பல் துலக்கியபிறகும் நீடிக்கும் வாய்நாற்றம் நோய்களின் அறிகுறியாக இருக்கலாம்! #Alert #Video
     

    ருவரிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, அவர் ஏதாவது சாக்குப் போக்கு சொல்லி சற்று விலகிச் செல்கிறார் என்றால், உங்கள் வாயிலிருந்து நாற்றம் வருவதும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்! குடும்பத்தில் இருப்பவர்கள் அல்லது நெருங்கிய நண்பர்கள் சுட்டிக்காட்டும்போதுதான் ஒருவருக்கு வாய் நாற்றம் ஏற்படுவது  தெரியவரும். எனவே, தினமும் ஒரு முறையாவது, வாய் நாற்றம் ஏற்படுகிறதா என்று சோதித்துப் பார்ப்பது நமக்கும் நல்லது, நமக்கு அருகிலிருப்பவர்களுக்கும் நல்லது. முக்கியமாக உடலில் இருக்கும் நோய்களை அறிவிப்பதற்கான குறிகுணமாகக்கூட வாய் நாற்றம் ஏற்படலாம். 

    வாய் நாற்றம்

    பெரும்பாலான மருந்தகங்களில் கண்களைக் கவரும் வகையில் பளிச்சென தென்படுவது, வரிசையாக அடுக்கிவைக்கப்பட்டிருக்கும் ‘மவுத் வாஷ்களும்’, ’மவுத் ஃப்ரெஷ்னர்களும்’ தான். இவை வாய்ப் பகுதியில் உண்டாகும் நாற்றத்தை தற்காலிமாகத் தடுக்கவே பயன்படுகின்றன. வாய் நாற்றத்துக்கான காரணத்தைக் கண்டறியாமல், வாழ்க்கை முழுவதும் மவுத் வாஷ்களையே நம்பிக்கொண்டிருப்பதுதான் தவறு. 

     

     

    வாய் நாற்றம் ஏற்படுவதற்கான காரணங்கள் என்ன, வராமல் தடுப்பதற்கு என்ன செய்யலாம்?

    வாய் சுகாதாரம்

    காலையில் எழுந்ததும் இருக்கும் வாய் நாற்றம், பல் துலக்கியதும் மறைந்துவிடும். ஆனால், பல் துலக்கிய பிறகும், நாள் முழுவதும் நாற்றம் நீடிக்கிறது என்றால், முதலில் கவனிக்க வேண்டியது, வாய்ப் பகுதியைத்தான். வாயில் நாற்றம் ஏற்படுவதற்கு ஈறுகளில் வீக்கம், ரத்தம் கசிதல், பற்சொத்தை, பல் இடுக்குகளில் சீழ் பிடிப்பது, நாக்கைச் சரியாகச் சுத்தம் செய்யாமல் இருப்பது போன்றவை முக்கியக் காரணிகளாகும். 

     

     

    பற்கள்

    சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் பல் இடுக்குகளில் தங்கும் உணவுத் துகள்கள், வாய்ப் பகுதியிலிருக்கும் பாக்டீரியாக்களுடன் கூட்டு சேர்ந்து நாற்றத்தை உருவாக்கும். குறிப்பாக இடைவெளி அதிகமுள்ள பற்கள் கொண்டவர்கள், பற்களுக்கிடையே உணவுப் பொருள்கள் தங்காத வகையில் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். நாவறட்சி அதிகமிருந்தாலும், வாயில் நாற்றம் உண்டாகும். நாவறட்சி ஏற்படாமல் இருக்க, தேவையான அளவு தண்ணீர் குடிப்பதும் அவசியம். 

    மற்ற காரணங்கள்

    பீனிச நோய்கள் (Sinusitis), மூக்கில் சதை வளர்ச்சி, தொண்டை அழற்சி, நுரையீரல் பாதை தொற்றுகள், வயிற்றுப் புண், செரியாமை, அடிக்கடி உணவு எதுக்களித்தல் போன்ற காரணங்களால் வாயில் நாற்றம் ஏற்படலாம்.  பூண்டு, வெங்காயம் சேர்ந்த உணவுகளைச் சாப்பிடுவதாலும், சில வகையான மருந்துகளை நீண்ட நாள்கள் எடுத்துக்கொள்வதாலும்கூட வாயில் நாற்றம் உண்டாகலாம். புகை மற்றும் மதுப்பழக்கம் உடையவர்களுக்கு, பிரத்தியேக நாற்றம் உண்டாவதைத் தவிர்க்க முடியாது. 

    இன்சுலின் சரியாகச் சுரக்காத சர்க்கரை நோயாளர்களின் உடல் குளூக்கோஸை ஆற்றலாகப் பயன்படுத்தாது. உடலில் இருக்கும் கொழுப்பை உடைத்து ஆற்றலாக மாற்ற முயற்சிக்கும். அப்போது உருவாகும் `கீடோன்கள்’ வாயில் நாற்றத்தை உண்டாக்கும். சர்க்கரை நோயாளிகளுக்குத் தொடர்ந்து வாயில் நாற்றம் ஏற்பட்டால், உடனடியாக மருத்துவரை நாடுவது அவசியம். சர்க்கரை  நோயாளிகளுக்கு அதிக அளவில் தாகம் இருக்கும்போது, நாவறட்சி ஏற்பட்டு வாய் நாற்றம் உருவாகலாம். முதியவர்களுக்கு எச்சில் சுரப்பு குறைவதால், நாவறட்சி ஏற்படும்.

     

     

    இவைத் தவிர்த்து, கல்லீரல், சிறுநீரகங்கள் பாதிக்கப்படும் போதும், புற்றுநோய் அல்லது காசநோய் இருக்கும்போதும் வாயில் நாற்றம் ஏற்படலாம். அதற்காக வாய் நாற்றம் ஏற்பட்டவுடன் `நமக்குக் கல்லீரல் அல்லது சிறுநீரகம் பாதிக்கப்பட்டிருக்குமோ…’ என்று பதற்றப்பட வேண்டாம். அடிப்படை காரணம், வாய் சுகாதாரம் சார்ந்ததாகவே இருக்கும். வாய்ப்பகுதியைச் சுத்தமாகப் பராமரித்தும் வாயில் நாற்றம் தொடர்ந்தால், மருத்துவரின் ஆலோசனை அவசியமாகிறது.

    வாய் நாற்றம்

    தீர்வு என்ன?

    காலை,மாலை என இருமுறை பல்துலக்க வேண்டும். நாக்கின் அடியில் கிருமிகள் சேர்ந்து நாற்றம் உண்டாக்கும் என்பதால், நாக்கையும் முறையாகச் சுத்தப்படுத்துவது முக்கியம். சாப்பிட்டவுடன் வாய்க்கொப்பளிக்கும் பழக்கம் வாய் துர்நாற்றம் ஏற்படாமல் பார்த்துக்கொள்ளும். சிறுவயது முதலே குழந்தைகளுக்கு வாய்க் கொப்பளிக்கும் பழக்கத்தைக் கற்றுக் கொடுக்கலாம். டீ, காபி குடிப்பதை தவிர்க்க வேண்டும். ஏலம், சீரகம், லவங்கப்பட்டை, புதினா, கொத்தமல்லி போன்றவை பன்னெடுங்காலமாக நம்மிடையே இருக்கும் இயற்கை `மவுத் ப்ரெஷ்னர்கள்’. 

    கிராம்பு, ஏலம், சாதிபத்திரி, காசுக்கட்டி சேர்ந்த தாம்பூலம் தரிக்கும் முறை, வாயில் ஏற்படும் நாற்றத்தைப் போக்குவதுடன் செரிமானத்தைத் தூண்டும். எச்சில் சுரப்பை அதிகரித்து நாவறட்சி ஏற்படாமல் பாதுகாக்கும். எச்சில் சுரப்பு குறைந்து நாவறட்சி இருப்பின் அக்கரகாரம், மிளகு, திப்பிலி போன்ற மூலிகைகளை வாயிலிட்டு சுவைத்தால் எச்சில் சுரப்பு அதிகரிக்கும். வாய்ப் பகுதியில் மையமிட்டிருக்கும் கிருமிகளை அழிக்க எச்சில் சுரப்பைவிட சிறந்த பொருள் எதுவுமில்லை. 

    நல்லெண்ணெய் அல்லது தேங்காய் எண்ணெயைக் கொண்டு வாய் கொப்பளிக்கலாம் (ஆயில் புல்லிங்). திரிபலா சூரணத்தை வெந்நீரில் சேர்த்து வாய்க் கொப்பளிப்பதும் சிறந்த பலனளிக்கும். செரிமானத் தொந்தரவுகள் இருந்தால், நிவர்த்தி செய்வது முக்கியம். நீண்ட நாள்களாக புகை, மது அருந்துபவர்கள் நேரடியாக வாயில் நாற்றம் ஏற்படுகிறதா அல்லது கல்லீரல் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதால் வாய் நாற்றம் ஏற்படுகிறதா என்பதைப் பரிசோதனை செய்து கொள்ள வேண்டியது அவசியம். 

     

    https://www.vikatan.com/news/health/134131-effective-home-remedies-for-bad-breath.html

  12. அருமையான நெல்லூர் சிக்கன் வறுவல்

     
    அ-அ+

    சப்பாத்தி, புலாவ், சாதம், நாண், தோசைக்கு தொட்டுக்கொள்ள அருமையாக இருக்கும் இந்த நெல்லூர் சிக்கன் வறுவல். இன்று இதன் செய்முறையை பார்க்கலாம்.

     
     
     
     
    அருமையான நெல்லூர் சிக்கன் வறுவல்
     
    தேவையான பொருட்கள் :

    சிக்கன் லெக் பீஸ் - 5 துண்டுகள்
    மிளகாய்த்தூள் - 10 கிராம்
    சீரகத்தூள் - 5 கிராம்
    மிளகுத்தூள் - 5 கிராம்
    கறிவேப்பிலை - சிறிதளவு
    எலுமிச்சைப்பழம் - அரை பழம்
    இஞ்சி-பூண்டு பேஸ்ட் - 10 கிராம்
    இஞ்சி-பூண்டு பொடியாக நறுக்கவும் - 10 கிராம்
    கடலைமாவு - 10 கிராம்
    அரிசிமாவு - 5 கிராம்
    கார்ன்ஃப்ளார் - 10 கிராம்
    வெள்ளை எள் - 5 கிராம்
    பெரிய வெங்காயம் - 50 கிராம்
    பச்சை மிளகாய் - 5 கிராம்
    குடைமிளகாய் - 50 கிராம்
    வெங்காயத்தாள் - சிறிதளவு
    காய்ந்தமிளகாய் பேஸ்ட் - 2 டீஸ்பூன்
    சோயா சாஸ் - 3 டீஸ்பூன்
    தக்காளி சாஸ் - 2 டீஸ்பூன்
    உப்பு, எண்ணெய் - தேவையான அளவு
     
    201808141507143791_1_nerlor-chicken-1._L_styvpf.jpg

    செய்முறை :

    கறிவேப்பிலை, வெங்காயம், ப.மிளகாய், குடை மிளகாய், வெங்காயத்தாளை பொடியாக நறுக்கி வைக்கவும்.

    எலுமிச்சை பழத்தில் இருந்து சாறு எடுத்து வைக்கவும்.

    சிக்கனை நன்றாக கழுவி வைக்கவும்.

    சிக்கன் துண்டுகளை நன்றாகக் கழுவி அவற்றுடன் இஞ்சி-பூண்டு பேஸ்ட், எலுமிச்சைச்சாறு, கறிவேப்பிலை, மிளகாய்த்தூள், சீரகத்தூள், மிளகுத்தூள், உப்பு, கடலைமாவு, அரிசிமாவு, கார்ன்ஃப்ளார் சேர்த்துப் பிசைந்து 10 நிமிடங்கள் ஊற வைக்கவும்.

    கடாயில் பொரிப்பதற்கு தேவையான எண்ணெய் ஊற்றி சூடானம் ஊற வைத்த சிக்கனை போட்டு பொரித்தெடுக்கவும் (மிதமான சூட்டில் பொரித்தெடுத்தால் போதுமானது).

    மற்றொரு வாணலியில் சிறிது எண்ணெய்விட்டு வெங்காயம், இஞ்சி, பூண்டு, பச்சை மிளகாய் சேர்த்து வதக்கவும்.

    வெங்காயம் சற்று வதங்கியதும் குடைமிளகாய், வெங்காயத்தாளைச் சேர்த்து நன்கு வதக்கவும்.

    இதில் சிறிது தண்ணீர்விட்டு தக்காளி சாஸ், சோயா சாஸ், காய்ந்த மிளகாய் பேஸ்ட், மிளகுத்தூள், உப்பு சேர்த்துக் கலக்கவும்.

    இத்துடன் பொரித்த சிக்கன் துண்டுகளையும் சேர்த்து மிதமான சூட்டில் நன்றாகக் கிளறவும்.

    அனைத்து மசாலாக்களும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து வரும் போது எள் தூவி இறக்கி பரிமாறவும்.

    சூப்பரான நெல்லூர் சிக்கன் வறுவல் ரெடி.

    https://www.maalaimalar.com

  13. குழந்தைகளின் இடக்கை பழக்கம் ஒரு குறைபாடா?

     
    அ-அ+

    தங்கள் குழந்தை இடது கை பயன்படுத்துபவர் என்று அறிந்தவுடன் அதிர்ச்சியடையும் சில பெற்றோர் வலது கையை பயன்படுத்தும்படி கட்டாயப்படுத்துவார்கள்.

     
     
     
     
    குழந்தைகளின் இடக்கை பழக்கம் ஒரு குறைபாடா?
     
    உலகில் 85 சதவீதம் பேர் வலது கை பழக்கம் உடையவர்கள். மீதம் இருப்பவர்கள் இடக்கை பழக்கம் கொண்டவர்கள்.

    நமது மூளை வலது, இடது என இரு பகுதிகளைக் கொண்டது. நமது உடலின் வலது பாகம், உதாரணமாக வலது கை, வலது கால் போன்றவைகளின் இயக்கம் மூளையின் இடது பகுதியிலிருந்து இயக்கப்படுகிறது. அதே போல நமது உடலின் இடது பாகம் மூளையின் வலது பகுதியிலிருந்து இயக்கப்படுகிறது.

    ஆனால், முன்பு குறிப்பிட்டபடி சுமார் பதினைந்து சதவீதத்தினருக்கு இது மாறுபட்டிருக்கும்.

    இப்படி மூளையில் வலம், இடம் மாறுபாட்டிற்கு முக்கியக் காரணம் நமது மரபணுக்களில் உள்ள மாற்றமே. பெற்றோரில் ஒருவருக்கு இடதுகை பழக்கம் இருந்தால் குழந்தைகளில் அந்த மரபணு ஒருவேளை கடத்தப்பட்டால், அவர்களும் இடது கை பழக்கமுடையவர்களாக வருவார்கள்.

    இது எந்த வகையிலும் குறைபாடு ஆகாது. மிக இயல்பானது.

    நமது மூளையின் இடது பகுதியில் தர்க்க ரீதியான முடிவுகள், கணிதம், அறிவியல் போன்றவைகள் இயங்கும் வகையில் அமைந்துள்ளன. வலது பகுதியில் கலை, படைப்பு, கற்பனை, இசை, உள்ளுணர்வு இவைகள் உருவாகின்றன.

    பெரும்பான்மையான 85 சதவீதத்தினருக்கு மொழியாற்றல், பேச்சு இவை மூளையின் இடது பகுதியிலிருந்து கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றது. அதுமட்டுமின்றி நமது வலது கையின் செயல்பாடுகளை மூளையின் இடது பகுதி இயக்குகிறது. நாம் அறிந்த மொழியையும், சொல் வளங்களும், எழுத்துகளும் இப்பகுதியில் தான் பதிந்து உள்ளது.

    நமது வலது கையின் செயல்பாடுகளுக்கான பகுதியும் இங்கு உள்ளதால், வலது கையில் எழுதுவது இயல்பாகவும் இலகுவாகவும் உண்டாகிறது. இடதுகை பழக்கம் உடையவர்களுக்கு இது மூளையில் அப்படியே நேர் எதிராக வலது பக்கமிருக்கும். ஆகவே அவர்கள் இடது கையை பயன்படுத்துவதுதான் சரியாக இருக்கும்.

    தங்கள் குழந்தை இடது கை பயன்படுத்துபவர் என்று அறிந்தவுடன் அதிர்ச்சியடையும் சில பெற்றோர் வலது கையை பயன்படுத்தும்படி கட்டாயப்படுத்துவார்கள். ஏதாவது பொருளை எடுக்க வேண்டும் என்றால், குழந்தையின் இடது கைதான் முதலில் வரும். அதைப் பார்த்தவுடன் பதறி, வலது கையை பயன்படுத்த சொல்லிக் கொடுப்பார்கள்.

    முதன் முதலாக எழுத கற்றுக் கொள்ளும்போது, குழந்தையை வலது கையால் எழுதுகோலை பயன்படுத்த வைப்பார்கள். இயற்கையாக இடது கையால் இலகுவாக செய்ய வேண்டிய ஒன்றை கடினத்துடன், குழப்பத்துடனும் பழக வேண்டி இருக்கும். சிரமப்பட்டாலும், கொஞ்ச நாளில் குழந்தை வலது கைக்கு பழகிவிடும். பெற்றோர் மகிழ்ச்சி அடைவர்.

    நாம் இங்கு புரிந்துக் கொள்ளவேண்டியது, இதற்கு அந்த குழந்தை கொடுக்க வேண்டிய விலை அதிகம்.

    201808140822523071_1_children-left-hand-Habit._L_styvpf.jpg

    அதாவது, இடது கையாளர்களை வலது கைக்கு மாற்றும்போது இன்னொரு சிக்கலும் உருவாகிறது. அவர்களின் இடது பகுதி மூளைக்கு அதிக அளவில் பாரம் ஏற்படுகிறது. மேலும், அவர்களது வலது பக்கத்து மூளையின் வேலை பளு கணிசமாக குறைகிறது. இதனால் மூளையின் வலது, இடது பகுதிகளின் செயல்பாடுகளில் சமநிலை பாதிக்கப்படுகிறது.

    வலது பகுதி குறைவாக வேலைசெய்து பழகிக் கொள்வதால், அப்பகுதியிலுள்ள படைப்பு, கற்பனை போன்றவற்றுக்கு ஊற்றாக விளங்க வேண்டியவைகளும் மட்டுப்பட வாய்ப்பு உள்ளது.

    பல ஆய்வுகள் கூறுவதுயாதெனில், இடது கை பழக்கம் உள்ளவர்கள், அதிக அளவில் வலது பக்க மூளையை பயன்படுத்துவதால், அவர்களிடம் படைப்பாற்றல் அதிகமாக காணப்படும் என்று கூறுகின்றனர். உலக புகழ்ப்பெற்ற அறிஞர்கள், அறிவியலாளர்கள், விளையாட்டு வீரர்கள், தலைவர்கள் என பல்லாயிரக் கணக்கானோர் இடதுகை பழக்கம் கொண்டவர்களுக்கு உதாரணமாக உள்ளனர்.

    அமெரிக்க ஜனாதிபதிகள் ஜார்ஜ் புஷ், பில் கிளிண்டன், பராக் ஒபாமா தத்துவ அறிஞர் அரிஸ்டாட்டில், நமது நாட்டில் உலக புகழ் பெற்ற கிரிக்கெட் வீரர் சச்சின் டெண்டுல்கர், அன்னை தெரசா, அமிதாப் பச்சன் போன்றவர்கள் இடது கை பழக்கமுடையவர்களே.

    அதே நேரத்தில், இவ்வுலகில் மனிதனின் கண்டுபிடிப்புகள், உருவாக்கப்படும் பொருட்கள் எல்லாம் பெரும்பான்மை மக்களான வலது கை பழக்கமுள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே உள்ளன. இடக்கையாளர்கள் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்படுவதே இல்லை.

    அன்றாடம் பயன்படுத்தும் பாட்டில், பெட்டி, கதவு கைப்பிடி, கத்தரிக்கோல் என வலது கைப்பழக்கம் உடையவர்களுக்கு வசதியாக உருவாக்கப்படுகிறது. இவற்றை இடது கைப்பழக்கம் உடையவர்கள் சிரமப்பட்டு பயன்படுத்த வேண்டியுள்ளது. அல்லது பயன்படுத்த முடியாமலே போய்விடுகிறது.

    அதுமட்டுமின்றி நமது சமூகத்தில் உலவி வரும் எண்ணற்ற மூட நம்பிக்கைகளில் ஒன்று, ஒரு பொருளை இடது கையால் அளிப்பது தவறானது மற்றும் மரியாதை குறைவானது என்று கருதுவது. இடது கையாளர்களை இது எந்தெந்த வகையில் பாதிக்கும் என்று உணர வேண்டும்.

    பல வீடுகளில் குழந்தை வளரும்போது இடது கையை பயன்படுத்தும்போது, தப்பு என்று சொல்லி வலது கைக்கு பழக்குவர். சில மேதாவிகள் இதனை மூளை குறைபாடு என்று கருதி அதை சரி செய்ய முயற்சிப்பது மோசமான ஒன்று.

    ஏற்கனவே சொன்னது போல், இடது கைப் பழக்கம் என்பது குறைபாடு அல்ல. மனிதர்கள் எப்படி தோற்றம், அமைப்பு, நிறத்தில் வெவ்வேறு வகையினர் உள்ளனரோ அதுபோன்று இவர்களும் இன்னொரு வகையினர். அவர்களை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்வது தான் சிறந்த பண்பாக இருக்க முடியும்.

    மாறாக எங்களைப் போன்று நீயும் வலதுகைக்கு மாறவேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்துவது சமூக நீதிக்கு எதிரானது. மேலும் அது பெரும்பான்மையினரின் ஆதிக்க மனப்பான்மைக்கு வழிவகுப்பது போல் ஆகிவிடும்.

    ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆகஸ்டு மாதம் 13-ந்தேதி உலக இடக்கை பழக்கமுடையவர்கள் நாளாக நினைவு கூறப்படுகிறது. அதை வாய்ப்பாக கருதி, மக்களிடையே விழிப்புணர்வு உண்டாக்கவும், அவர்களும் நம்மை போன்றவர்கள் என்கிற மனப்பான்மையை வளர்க்கவும், இவ்வுலகத்தில் உருவாக்கப்படும் பொருட்களை அவர்களும் பயன்படுத்தும் வகையில் வடிவமைக்கவும் வழிக்கோலுவோம்.

    https://www.maalaimalar.com/Health/ChildCare/2018/08/14082252/1183747/children-left-hand-Habit.vpf

  14. 101. சிந்திக்கும் மிருகம்

     

     

    குருநாதர் இறப்பதற்கு ஒரு நாள் முன்னர் நான் ஆசிரமத்தை விட்டு விலகியதைப் பற்றி முன்பே ஒரு முறை சொன்னேன் என்று நினைக்கிறேன். அந்தச் சம்பவம் அப்போது என்னோடு ஆசிரமத்தில் இருந்த சஹிருதயர்கள் அனைவரையும் மிகவும் பாதித்திருந்தது. நான் அங்கிருந்த நாள்களில் ஒருவராலும் என்னைப் புரிந்துக்கொள்ள முடியாமல் போனதைக் குறித்துப் பலகாலம் அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள் என்று பிறகு அறிந்தேன். அதைவிட அவர்களுக்குப் பெரிய வியப்பு, குரு எப்படி என்னை எனது அனைத்துப் பிழைகளோடும் ஏற்று ஆதரித்தார் என்பது. சில சமயம் எனக்கேகூட அந்த வினா எழுந்ததுண்டு.

    ஒருநாள் எனக்கு கஞ்சா குடித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எழுந்தது. மடிகேரியில் கஞ்சா எங்கெல்லாம் கிடைக்கும் என்று நானறிவேன். ஆனால் எனக்குச் சிறு பொட்டலங்களை வாங்கிப் பயன்படுத்திப் பார்க்க விருப்பமில்லை. தோட்டத்தில் இறங்கி, நானே என் கையால் பறித்து எடுக்க விரும்பினேன். இதனை எனது தோழர்களிடம் சொன்னபோது அவர்கள் அதிர்ச்சியடைந்தார்கள். வேண்டாம், மிகவும் தவறு என்று சொன்னார்கள்.

    ‘அப்படியா? தவறான ஒன்று எனக்குத் தோன்ற வாய்ப்பில்லையே?’ என்று சொல்லிவிட்டு நான் நேரே குருவிடம் சென்றேன்.

    ‘என்ன?’

    ‘குருஜி, நான் சிவ மூலிகையைப் பயன்படுத்திப் பார்க்க விரும்புகிறேன். சித்தர்களுக்கெல்லாம் அது மிகவும் உதவியிருப்பதாகப் படித்தேன்’.

    ‘அதற்கென்ன? பயன்படுத்தி, அதன்மூலம் என்ன செய்யவிருக்கிறாய் என்று சொல். நான் ஏற்பாடு செய்கிறேன்’ என்று அவர் சொன்னார். இது அச்சம்பவத்துக்கு சாட்சியாக இருந்த அனைத்து நண்பர்களுக்கும் கடும் அதிர்ச்சி ஏற்படுத்தியது. ஏனெனில், நான் தியானம் செய்து அவர்கள் பார்த்ததில்லை. தவத்தில் ஈடுபட்டுக் கண்டதில்லை. ஓரிடத்தில் நான் பொருந்தி அமர்ந்ததே இல்லை. சிறிது காலம் மூச்சுப் பயிற்சிகளில் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்தேன் என்றாலும், போதிய தேர்ச்சி அதில் கிடைத்துவிட்ட பின்பு நான் அதனைத் தொடரவில்லை. தேவைப்படும்போது எந்தப் பயிற்சியையும் மீண்டும் நினைவில் கொண்டுவந்து செயல்படுத்திப் பார்க்க முடியும் என்று தோன்றியதால் விட்டுவிட்டேன். எந்தப் பயிற்சியும் தேவைக்காக மட்டுமே என்பதில் எனக்கு இயல்பாகவே ஒரு தெளிவு இருந்தது.

    அக்காலங்களில் ஆசிரமத்தில் எனது ஒரே பணி, வாசித்துக் கொண்டிருப்பதுதான். அதிகாலை ஐந்தரை, ஐந்தே முக்காலுக்கு எழுந்து இரண்டு மணி நேரம் நடந்துவிட்டு வருவேன். வந்த வேகத்தில் ஆசிரம வளாகத்தில் விழுந்துகிடக்கும் இலைக்குப்பைகளை அள்ளி அப்புறப்படுத்திவிட்டுக் குளிக்கச் செல்வேன். குளித்ததும் ஒரு கறுப்புத் தேநீர் அருந்திவிட்டு குருவின் நூலகத்துக்குள் சென்றுவிடுவேன். அது ஒரு பெரிய நூலகமல்ல. ஆனால் அவரிடம் பல அபூர்வமான நூல்களின் சேகரம் இருந்தது. அங்கேதான் ஒரு சமயம் நான் ‘தால்மூத் பாவ்லி’ என்ற புத்தகத்தைக் கண்டெடுத்தேன். ஹீப்ரூ மொழியில் எழுதப்பட்ட யூதர்களின் தத்துவம் மற்றும் மதச் சட்டங்களின் பிரதியின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு. மிகப் பழமையான பதிப்பு. ஒரு ஆர்வத்தில் நான் அந்த நூலைப் புரட்ட ஆரம்பித்தபோது குரு என் அருகே வந்தார். ‘படி. ஆனால் நடுவே எழுந்துவிடாதே. முழுக்க முடிப்பதற்கு எட்டில் இருந்து ஒன்பது நாள்கள் தேவைப்படும்’ என்று சொன்னார்.

    ‘ஒரு சட்டப் புத்தகத்தை எப்படி மொத்தமாக உட்கார்ந்து படிப்பது?’

    ‘முடியும். சட்ட திட்டங்கள் இல்லாமல் மனிதர்களைச் சமாளிக்க முடியாது என்று உலகம் முழுவதும் ஒரே மாதிரிதான் யோசித்திருக்கிறார்கள். இடம் வேறு, மொழி வேறு, சம்பவங்கள் வேறு. ஆனால் அடிப்படை அனைத்துக்கும் ஒன்றுதான்’.

    ‘ஆம் குருஜி. மனிதனைத் தவிர உலகில் வேறெந்த உயிரினமும் சட்டங்களின் சட்டையை அணிவதில்லை’.

    ‘இதில் இருந்து உனக்கு என்ன புரிகிறது?’

    ‘சிந்தனை மிகவும் ஆபத்தானது. சிந்திப்பதற்குத்தான் இத்தனை சட்டங்களும்’.

    ‘இந்தச் சட்டங்களும் சிந்தித்து உதித்தவைதான்’.

    ‘ஆனால் ஒரு சிந்திக்கும் மிருகமாக இருப்பது கிளுகிளுப்பாக இருக்கிறது குருஜி. இதற்குப் பதில் சொல்லுங்கள். மனிதனின் மரணம் என்பது சிந்தனையின் மரணம் என்றால் மற்ற உயிரினங்களின் மரணம் எதனுடையது?’

    ‘நியாயமான வினா. எனக்கென்னவோ, மனிதனைத் தவிர மற்ற எந்த உயிரும் மரணமடைவதில்லை என்று தோன்றுகிறது’.

    ‘பிறகு?’

    ‘அவை சிறிய ஓய்வில் செல்கின்றன’.

    ‘மீண்டும் வருமா? அப்படியானால் மறு பிறப்பை நீங்கள் ஏற்கிறீர்களா?’

    ‘மறு பிறப்பா! அப்படியில்லை. இது கதாநாயகிகள் ஒரு காலகட்டத்துக்குப் பிறகு அம்மா வேடத்தில் திரும்ப வருவது போல’.

    நான் சிரித்தேன். அன்றைக்கு அறிவற்றிருப்பதற்கும் அறிவை நகர்த்தி வைத்திருப்பதற்குமான வேறுபாடுகளைக் குறித்து குரு நெடுநேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். சம்பாஷணை எங்கெங்கோ விரிந்து இறுதியில் உச்சகட்ட ஆன்மிகம் என்பது சிவனைத் துறப்பதில் சென்று முடியும் என்று சொன்னார். ‘ஆனால் கவனம்! இது நாத்திகமல்ல. அரசியல் நாத்திகத்துக்கும் சித்தாந்த நாத்திகத்துக்கும் அப்பால் தர்க்கபூர்வமாக அணுக முடிந்தால் மட்டுமே இதனைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்’.

    பலமுறை அவர் சொல்லியிருக்கிறார். ‘நாம் கடவுளை ஏற்காதவர்கள். ஆனால் கடவுளை நினைக்காதிருப்பதில்லை’.

    ஏற்பதும் மறுப்பதும் அல்ல. நினைப்பதும் நினைக்காதிருப்பதும்தான் இங்கு விஷயம். நான் அந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்க ஆரம்பித்தேன். மதங்கள் வரையறுக்கும் சட்டதிட்டங்கள். அல்லது மதத்தின் பெயரால் குருமார்கள் தீர்மானிக்கும் சட்டதிட்டங்கள். எல்லோரையும் அச்சுறுத்த எல்லோருக்கும் யாராவது ஒரு சில நாலு கண்ணன்கள் வேண்டித்தான் இருக்கிறார்கள்.

    ‘நமக்கு, கண்ணனினும் பெரிய நாலு கண்ணன் இல்லை’ என்று குரு சொன்னார். அவரது கீதை வகுப்புகள் பிரமாதமாக இருக்கும். வருடம் இருமுறை எங்களுக்கு அவர் தலா பதினெட்டு தினங்கள் கீதை வகுப்புகள் எடுப்பார். அந்நாள்களில் எங்கள் ஆசிரமத்தில் கண்ணனுக்குப் பிடித்த நாவல் பழங்கள், அவல் பொரி, வெண்ணெய் போன்ற பிரசாதங்கள் தாராளமாகக் கிடைக்கும். குருநாதரின் சொற்பொழிவுகளின் மூலம் கண்ணனை அறிபவர்களுக்கு அது ஒரு சிலிர்ப்பூட்டும் அனுபவமாக இருக்கும். ஒரு தெய்வமாகவோ, ஞானியாகவோ, ராஜதந்திரியாகவோ அவர் எப்போதும் கண்ணனைச் சுட்டிக்காட்டியதே இல்லை. உலகின் ஆகப்பெரிய அரசியல்வாதி அவந்தான் என்று அவர் சொல்லுவார்.

    எதையோ சொல்ல வந்து நகர்ந்துவிட்டேன். சிவ மூலிகை. ஆம். குருநாதர் எனக்கு அது எதற்கு என்று கேட்டார்.

    ‘நான் போதைப் பொருள்களைக் குறித்துச் சிறிது யோசிக்க விரும்புகிறேன்’ என்று சொன்னேன். அவர் சிரித்துவிட்டார். ‘இல்லை. உண்மையாகவே குருஜி. பக்தி எப்படிப்பட்ட போதையாக இருக்கும் என்பதை அறியாமல் அதைக் குறை கூறிக்கொண்டிருப்பதில் அர்த்தமில்லை. நாலு இழுப்பு கஞ்சா எனக்கு பக்தியைப் புரியவைக்கும் என்று நினைக்கிறேன்’.

    அவர் எனது அந்த யோசனையை விமரிசனம் செய்வார் என்று நண்பர்கள் எதிர்பார்த்தார்கள். ஆனால், ‘முட்டாள். கஞ்சாவைக் கொளுத்திப் புகைப்பது அநாகரிகம். அது போதையல்ல. மயக்கம். போதை என்பது போதத்துக்கு நெருங்கிச் செல்வது’.

    ‘புரியவில்லை குருஜி’.

    அன்று மாலை ஆசிரமத்துக்கு ஒரு குடியானவன் வந்தான். குருஜியைச் சந்தித்துத் தனது இடுப்பு முடிப்பில் இருந்து கொத்தாகக் கொஞ்சம் கஞ்சா இலைகளை அள்ளிப் போட்டான். எனக்கு மிகுந்த வியப்பாகிவிட்டது.

    ‘குருஜி, எனக்காகவா?’ என்று கேட்டேன்.

    ‘ஆம். நீதானே ஆசைப்பட்டாய்? ஆனால் இதைப் பயன்படுத்தும் விதம் வேறு. நான் சொல்லித்தருகிறேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு, விக்னேஷை அழைத்து ஒரு லிட்டர் பாலைக் காய்ச்சச் சொன்னார். பிறகு, என்னைக் கடைக்கு அனுப்பி ஒரு தேன் பாட்டில் வாங்கிவரச் சொன்னார். நான் கடைக்குப் போய் வருவதற்குள் காயத் தொடங்கியிருந்த பாலில் கஞ்சா இலைகளைக் கசக்கிப் போட்டுக் கிளறிக்கொண்டே இருக்கச் சொல்லியிருக்கிறார். சீடர்களுக்கு குரு ஏன் இப்படியொரு விஷப் பரீட்சையில் இறங்குகிறார் என்பது புரியவேயில்லை.

    நான் தேன் பாட்டில் வாங்கி வந்தபோது, அந்த ஒரு லிட்டர் பால் அரை லிட்டராகச் சுண்டிவிட்டிருந்தது. பொடித்துப் போட்ட கஞ்சா இலைகள் அதில் எங்கு போயின என்று தெரியவில்லை. குருநாதர், நான் வாங்கி வந்த தேனை அந்தப் பாலில் ஊற்றி அடுப்பைவிட்டு இறக்கி வைத்தார்.

    ‘குருவே, என்ன செய்கிறீர்கள்?’

    ‘என் பிரியத்துக்குரிய சீடனுக்கு நான் சோமபானம் தயார் செய்கிறேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு, ஒரு தண்ணீர்த் தொட்டிக்குள் அந்த மூடிய பால் பாத்திரத்தைக் கொண்டுபோய் வைத்தார். ‘அது இருக்கட்டும். மூன்று மணி நேரம் சும்மா விட்டுவிடு’ என்று சொன்னார்.

    ‘இதுவா சோமபானம்?’

    ‘ஆம்’.

    ‘இல்லை. ஏதோ ஒரு நிலவுத் தாவரத்தின் இலையில் இருந்து எடுக்கப்படுவதாகக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்’.

    ‘எல்லாம் இந்தத் தாவரம்தான் விமல். பஸ் ஸ்டாண்டுக்குப் போ. அங்கே ஒரு திபெத்தியன் ஸ்வெட்டர் விற்றுக்கொண்டிருப்பான். அவனிடம் போய் கஞ்சாவுக்கு திபெத்திய மொழியில் என்ன பெயர் என்று கேள். சோமராஜா என்று சொல்லுவான்’.

    ‘அப்படியா?’

    அன்றிரவு ஆசிரமத்தில் என் நண்பர்கள் அனைவரும் விநோதமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, குருநாதர் அந்தத் தண்ணீர்த் தொட்டிக்குள் இருந்த பால் பாத்திரத்தை எடுத்து அப்படியே என் கையில் கொடுத்து, ‘அருந்து’ என்று சொன்னார்.

    ‘உங்களுக்கு?’

    ‘விருப்பமில்லை. நீ குடி. நீதானே ஆசைப்பட்டாய்?’

    நான் அந்த போதைப் பாலை ருசித்து அருந்த ஆரம்பித்தேன். தேன் கலந்த பால். இனிப்புக்குக் கேட்கவா வேண்டும்? ‘பிரமாதமாக இருக்கிறது. உங்களில் யாருக்காவது வேண்டுமா?’ என்று என் நண்பர்களைக் கேட்டேன். சொல்லிவைத்த மாதிரி அனைவருமே வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட்டார்கள். எனக்கென்ன போயிற்று? திருப்தியாக அந்த அரை லிட்டர் பாலையும் குடித்துவிட்டுப் பாத்திரத்தைக் கீழே வைத்தேன்.

    ‘உட்கார்’ என்று குரு சொன்னார்.

    நான் ஒரு பாயை விரித்து அமர்ந்தேன்.

    ‘சுவரோரம் சாய்ந்து அமர்ந்துகொள்’.

    அப்படியே செய்தேன்.

    ‘கண்ணை மூடிக்கொள்’ என்று சொல்லிவிட்டு என் காதருகே வந்து குரு ஓம் என்று சொன்னார். அந்தச் சொல் ஒரு மெல்லிய தாமிரக் கம்பியைப்போல் என் செவிக்குள் நுழைய ஆரம்பித்தது. நான் அதனைப் பற்றிக்கொண்டேன். ஒற்றைச் சொல். வெறும் ஓம். நான் திருப்பிச் சொல்லவில்லை. வெறுமனே அந்த ஒலியைப் பிடித்துக்கொண்டேன். அதனோடு கூட மெல்ல நடக்க ஆரம்பித்தேன். ஓம். காற்றின் அசைவில் அது சற்று வேகமெடுக்கத் தொடங்கியது. நானும் என் நடைவேகத்தை அதிகரித்தேன். ஓம். சட்டென்று அது ஓடத் தொடங்கியபோது நானும் பிடியை நழுவ விடாமல் உடன் ஓடினேன். ஓம். அதன்பின் அது என்னை எங்கு இழுத்துச் சென்றது என்று நினைவில்லை.

    நான் போய்ச் சேர்ந்த இடத்தில் அண்ணாவைப் பார்த்தேன். ஒரு மொட்டைப் பாறையின் மீது அவன் அமர்ந்திருந்தான். ஒரு சார்மினார் சிகரெட்டுக்குள் கஞ்சாவைத் திணித்து இழுத்துக்கொண்டிருந்தான்.

    (தொடரும்)

    http://www.dinamani.com/

  15. கைவிடப்பட்டது சர்வகட்சி மாநாடு
     

    தமிழ் மக்களின் அபிலாஷைகள் என்ன? (பகுதி -156)

    அரசும் மதமும் 

    ஒரு நாட்டை ஆள்வதற்கான உரிமையை, ஓர் அரசன் எவ்வாறு பெற்றுக்கொண்டான் என்பது, அரசாட்சி பற்றிய மிக அடிப்படையான கேள்விகளில் ஒன்று.

    மேற்குலகைப் பொறுத்தவரை, ஒருவனுக்கு ஆட்சி அதிகாரம் செலுத்துதற்கான ஏற்புடைமை பற்றிய நியாயப்படுத்தல், பல நூற்றாண்டுகளுக்கு, “தெய்வீகத்தன்மை வாய்ந்த உரிமை” என்ற ரீதியில்தான் நியாயப்படுத்தப்பட்டு வந்தது.

    அதாவது, அந்த உரிமை இறைவனால் நேரடியாக அரசனுக்கு வழங்கப்பட்டது என்று நம்பப்பட்டது. இதனால் அரசன், இறைவனுக்குக் கீழ்ப்பட்டவனாகவும், மக்களுக்கு மேற்பட்டவனாகவும் கருதப்பட்டான். ஆகவே அவன், இறைவனைத் தவிர வேறெவர்க்கும் பொறுப்புடையவன் அல்லன் என்றும் கருதப்பட்டான். 

    பழங்காலத் தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை, அரசன் “இறையனார்”, “கோ”, “கோன்” என்று விழிக்கப்பட்டான். ஆகவே அரசனை, இறைவனாக அல்லது இறைவனின் ரூபமாகக் காணும் மரபிருந்தது என்று சிலர் குறிப்பிடுவர். 

    நிற்க, ஐரோப்பாவைப் பொறுத்தவரை “தெய்வீகத்தன்மை வாய்ந்த உரிமையினூடாக” அரசாட்சி நியாயப்படுத்தப்பட்டதானது, கத்தோலிக்கத் திருச்சபைக்கும், இறைவனின் முகவராகக் காணப்பட்ட போப்பாண்டவருக்கும், அரசின் மீது அதீத செல்வாக்கை வழங்கியது. இதன்படி, ஐரோப்பிய மத்தியகாலங்களில் போப்பாண்டவர், பல கிறிஸ்தவ இராச்சியங்களின் மன்னர்களைப் பதவிநீக்கிய வரலாறும் உண்டு. இந்தக் காலப்பகுதியில், மதமும் திருச்சபையும், அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கவில்லை என்பதோடு, அரசைக் கட்டுப்படுத்தத்தக்க பலத்தை, மதமும் திருச்சபையும் கொண்டிருந்தன. 

    இந்தப்போக்கில் முதல் தத்துவார்த்த மாற்றம், 16ஆம் நூற்றாண்டில் மார்ட்டின் லூதரின் புரட்டஸ்தாந்து எழுச்சியோடு தொடங்கியது. அரசனுக்கும் திருச்சபைக்குமான முதல் முறிவு, இங்கிலாந்தின் எட்டாவது ஹென்றி மன்னன், தன்னுடைய மனைவி கத்தரீனை விவாகரத்துச் செய்ய போப்பாண்டவர் மறுத்ததில் ஏற்பட்டது. அம்முடிவை ஏற்க மறுத்த மன்னன், தன்னுடைய தலைமையில் இங்கிலாந்துக்கான தனித்த இங்கிலாந்து திருச்சபையை ஸ்தாபித்தான். அத்தோடு நிற்காது, தன்னுடைய அதிகாரத்தின் இரும்புக் கரம் கொண்டு, இங்கிலாந்துத் திருச்சபையை நாடு முழுவதும் பரப்பினான். இதனால் கத்தோலிக்கர்கள் உள்ளிட்டவர்கள் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டனர். தம்முடைய நம்பிக்கையைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள விரும்பியவர்கள், இங்கிலாந்தை விட்டு பல்வேறு இடங்களுக்கும் இடம்பெயர்ந்தார்கள். மக்களின் நம்பிக்கையில் அரசாங்கம் தலையிடக்கூடாது என்ற எண்ணம் துளிர்விட்ட முக்கிய சந்தர்ப்பம் இது எனலாம். 

    இதன் பின்பு 17, 18ஆம் நூற்றாண்டுகளில், ஐரோப்பா, அறிவொளி எழுச்சியைக் கண்டது. ஜோன் லொக், ஜோன் ஜக் ரூஸோ ஆகியோரிடமிருந்து, சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடு என்ற தத்துவம் பிறந்தது. அரசாட்சியின் ஏற்புடைமை, சமூகத்தின் ஒப்புதல் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு நியாயப்படுத்தப்பட்டது.

    தனிமனித உளச்சான்று, சுதந்திரம் போன்ற கருத்துகள் பலம்பெற்றன. தொடர்ந்து வந்த ஃபிரெஞ்சுப் புரட்சியோடு ஏற்பட்ட மொன்டெஸ்க்யு, வோல்டேயர், டிடெறோ உள்ளிட்டவர்களது தத்துவார்த்த எழுச்சி, மதம்சாரா அரசின் தோற்றத்துக்கு வழிவகுத்தது. அதாவது, திருச்சபையின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து அரசு விலக்கப்பட்டது. அரசு, முற்றிலும் மதம் சாராததானது.

    அரசில் திருச்சபைக்கு நேரடிப் பங்கு எதுவுமில்லை என்ற அடிப்படையிலான மதச்சார்பற்ற ஃபிரெஞ்சு தேசிய-அரசு உருவானது. இதே சமகாலத்தில்தான், பிரித்தானிய கொலனித்துவத்தை விரட்டியடித்தபின், அமெரிக்கா என்ற அரசும் தோற்றம் பெற்றது. ஃபிரெஞ்சுப் புரட்சியில் பிறந்த தத்துவங்களின் ஆதிக்கத்தில், அமெரிக்காவும் மதம்சாரா அரசாக, அமெரிக்க அரசமைப்பின் உருவாக்கத்தோடு தோற்றம் பெற்றது.

    அரசு என்ற ஆட்சி அதிகாரத்திலிருந்து மதத்தை விலக்கி வைப்பதற்கு, பல நூற்றாண்டுகால போராட்டம் அவசியப்பட்டிருக்கிறது. மதம்சாரா அரசு என்பது, மதங்களுக்கு எதிரான அரசு என்று அர்த்தமல்ல. அரசுக்கு மதமில்லை; அது நடுநிலையானது; பக்கச்சார்பற்றது என்று அர்த்தம்.

    சுதந்திர இலங்கையில் அரசும் மதமும் 

    இலங்கையைப் பொறுத்தவரை, கொலனித்துவத்திலிருந்து நாம், தேசிய-அரசு என்ற கட்டமைப்பைச் சுவீகரித்துக்கொண்டோம்.

    1947இல் பிரித்தானிய வெஸ்மினிஸ்டர் முறையின்பாலான சோல்பரி அரசமைப்பை நாம் பெற்றுக்கொண்ட போது, அது மதம்சாரா இலங்கைத் தேசிய-அரசை ஸ்தாபிக்கும் வகையிலான கட்டமைப்பைக் கொண்டிருந்தது.

    ஆனால் அடுத்த கால் நூற்றாண்டுக்குள் இந்த நிலை மாறியது. இனங்களை, மதங்களைக் கடந்த ஒற்றைத்தேசிய அடையாளம் ஒன்றைக் கட்டியெழுப்புவதற்குப் பதிலாக, பெரும்பான்மை மக்களது இன-மத அடையாளத்தை, இலங்கை அரசு பூசிக்கொண்டது.

    மத்தியகால மேற்குலகில், அரசுகள் மீது கத்தோலிக்க திருச்சபை கொண்டிருந்த ஆதிக்கத்தோடு ஒப்பிடத்தக்க வகையில், இலங்கை அரசின் மீது, பௌத்த மகா சங்கத்தின் ஆதிக்கம் வலுப்பெறத் தொடங்கியது. 

    எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கவோடு ஆரம்பித்த இந்த ஆதிக்கம், அதன் உச்ச நிலையை, ஜே.ஆர். ஜெயவர்தனவின் ஆட்சியில் அடைந்தது என்று சொன்னால் அது மிகையல்ல. அரசியலுக்கும் மதத்துக்குமான உறவு மிக நெருக்கமானது, அதேவேளை மிகச் சிக்கலானது.

    ஏனெனில், ஒன்று மற்றொன்றுக்குப் பயன்தரும் பலமான கருவியாகிறது. இங்கு, எது எதைக் கட்டுப்படுத்துகிறது என்பது முக்கியம்.

    சுதந்திர இலங்கையின் மூன்றாவது பிரதமராக இருந்த சேர் ஜோன் கொத்தலாவல, “அரசியலில் பிக்குகள் ஈடுபட்டால், அவர்களது தலையில் தார் பூசுவேன்” என்று முழங்கியிருந்தாரென, தன்னுடைய நூலில் பிரட்மன் வீரக்கோன் குறிப்பிடுகிறார். அதாவது, பௌத்த துறவிகள் அரசியல் ஈடுபடுதல் என்பது, பௌத்த ஒழுக்கத்துக்கு முரணானது என்பதை, சேர் ஜோன் கொத்தலாவல காரணமாகக் கோடுகாட்டியிருந்தார். 

    ஆனால், பண்டாரநாயக்கவோடு இந்த நிலை மாறியது. “பண்டா-செல்வா” ஒப்பந்தத்தை எதிர்த்துப் பிக்குகள் போராடிய போது, அங்கு கைகட்டி நின்ற பண்டாரநாயக்க, அதன் பின்னர் “பண்டா-செல்வா” ஒப்பந்தத்தைக் கைவிட்டதானது, இங்கு அதிகாரம் யாரிடம் இருக்கின்றது என்பதை உணர்த்துவதாக அமைந்தது. இதுபோன்ற நிலையில்தான், தற்போது ஜே.ஆரும் இருந்தார்.

    image_f9d0be9125.jpg

    ஜே.ஆரின் முடிவுக்கு வலுத்த எதிர்ப்பு 

    சிறில் மத்யூவை பதவி விலக்கியதால், பிரச்சினை முடிந்துவிடவில்லை. ஜே.ஆரின் ஐந்தடுக்கு நிர்வாகப் பொறிமுறை முன்மொழிவுக்கு, சிறில் மத்யூவிடமிருந்து வந்த எதிர்ப்பை விடப் பலமான எதிர்ப்பு, பௌத்த பிக்குகளிடமிருந்து வந்தது.

    சர்வகட்சி மாநாடு என்பது, அரசியல் கட்சிகளுக்கானது. அதில் மகா சங்கத்தினரையும் மதத்தலைவர்களையும் ஜே.ஆர் தான் உள்ளீர்த்திருந்தார். அதற்கு எந்த அவசியமும் இருக்கவில்லை. 

    இன்று ஜே.ஆர் சிக்கியிருந்த நிலைக்கு, ஜே.ஆர் தான் காரணம். இதனை, இரண்டு விதமாகப் பார்க்கலாம். 

    ஒன்று, ஜே.ஆர் இப்போது எழுந்திருந்ததை விரும்பியிருந்தார். அதாவது, தான் கொடுக்க முயன்றாலும், பௌத்த பிக்குகள் தடுத்துவிட்டார்கள் என்ற விம்பத்தை ஜே.ஆர் உருவாக்க விளைந்திருக்கலாம். அந்தப் பெருந்திட்டத்தின் அடிப்படையிலேதான் அவர், சர்வகட்சி மாநாட்டில் பிக்குகளைப் பங்குபெறச் செய்திருந்தார்.

    இரண்டு, நல்லெண்ணத்துடன் ஜே.ஆர் செயற்பட்டிருந்தாலும், அவரது நல்லெண்ணமே அவருக்கு எதிராக அமைந்திருந்தது. தான் நல்லெண்ணத்துடன் அமைத்த வியூகத்தில், தானே சூழ்நிலைக்கைதியாகச் சிக்கிக்கொண்டார்.

    இதில் எந்தப் பார்வையை நாம் எடுத்துக்கொண்டாலும், அது பௌத்த பிக்குகளுக்கு, இலங்கை அரசில் அதீத செல்வாக்கை வழங்குவதாகத்தான் அமைகிறது.

    இங்கு பௌத்த பிக்குகள் எதிர்த்தது, தமிழர் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணியின் முன்மொழிவையோ, இந்தியாவினுடைய முன்மொழிவையோ அல்ல; மாறாக, ஜே.ஆரினுடைய முன்மொழிவை.

    கடும் எதிர்ப்பைச் சமாளிக்க முடியாத ஜே.ஆர், அந்த எதிர்ப்புக்குக் கீழிறங்கிச் செல்ல முடிவெடுத்தார். ஆனால் அதற்கு, தமிழர் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணியைக் காரணமாகச் சொன்னதுதான், இதில் நகைப்புக்குரிய விடயம். 

    கைவிடப்பட்டது சர்வகட்சி மாநாடு

    அதன்படி முன்மொழிவுகளைக் கைவிடவும், சர்வகட்சி மாநாட்டைக் கைவிடவும் தான் முடிவெடுத்திருப்பதாக, 1984 டிசெம்பர் 26ஆம் திகதி நடந்த அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில், ஜே.ஆர் அறிவித்தார்.

    அதனைத் தொடர்ந்து வௌியிட்ட அரசாங்க அறிவிப்பொன்றில் “சர்வகட்சி மாநாட்டின் பெரும்பான்மையினரின் பார்வையைப் பிரதிநிதித்துவம் செய்த முன்மொழிவுகள் சில, 19 டிசெம்பர் 1984 அன்று, அமைச்சரவையின் முன்பு கலந்துரையாடலுக்காகச் சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருந்தன. அவை தொடர்பில், மீண்டும் 1984 டிசெம்பர் 26 அன்றும் கலந்துரையாடப்பட்டன. இதேவேளை, டிசெம்பர் 21ஆம் திகதி வரை அரசாங்கக் குழுவோடு குறித்த முன்மொழிவுகளிலுள்ள அரசாங்கக் கட்டமைப்பு முறை, அதிகாரப் பரவலாக்கம் ஆகியவற்றின் விவரங்கள் தொடர்பில் கலந்துரையாடிக் கொண்டிருந்த தமிழர் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணியானது, இது பற்றி மேலதிகமாகக் கலந்துரையாடுவதால் பயனில்லை என்று பகிரங்கமாக அறிவித்துள்ளது. ஆகவே இந்த முன்மொழிவுகள் பற்றிக் கலந்துரையாடுவதாலோ அல்லது முடிவெடுப்பதோ எந்தப்பயனையும் தரப்போவதில்லை என்று, அமைச்சரவை முடிவெடுத்துள்ளது. அமைச்சரவையானது, அதிமேதகு ஜனாதிபதியிடம் அரசியல் தீர்வொன்றைக் காண்பதற்கான அவருடைய சகல முயற்சிகளையும் எடுக்குமாறு வேண்டிக் கொண்டுள்ளதுடன், பயங்கரவாதத்தை இல்லாதொழிக்க சகல நடவடிக்கைகளையும் எடுக்குமாறும் வேண்டிக்கொண்டுள்ளது” என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. 

    சர்வகட்சி மாநாடு என்ற நாடகம் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது. இதில் அரசியல் தீர்வு காணும் முயற்சிகள் என்பது எடுக்கப்பட்டதோ இல்லையோ, “பயங்கரவாத ஒழிப்பு” தொடர்பில் பாதுகாப்பைப் பலப்படுத்தும் நடவடிக்கை, வடக்கில் டிசெம்பர் 30ஆம் திகதி தீவிரமாக முன்னெடுக்கப்பட்டது. 

    மீண்டும் சங்கடத்தில் அமீர்

    தமிழர் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணியின் தலைவர் அப்பாப்பிள்ளை அமிர்லிங்கம், கடும் அதிர்ச்சியிலிருந்தார்.

    தமிழ் இளைஞர் ஆயுதக் குழுக்களின் கடும் எதிர்ப்பையும் மீறி, சர்வகட்சி மாநாட்டில் அவர் கலந்துகொண்டிருந்தார். இது, ஜே.ஆர் அரசாங்கத்தின் காலங்கடத்தும் செயற்பாடு என்று அக்குழுக்கள் எடுத்துரைத்த போது, அதை மீறியும் அவர் இந்த செயற்பாட்டில் பங்குபற்றியிருந்தார்.

    ஒரு வருட முயற்சி இப்படி ஒன்றுமில்லாமற் போனது நிச்சயம் துரதிர்ஷ்டவசமானதே. மிகுந்த ஏமாற்றத்துடன் அமிர்தலிங்கம் சென்னை சென்றிருந்தார்.

    அமிர்தலிங்கத்தைப் பொறுத்த வரையில், இனி ஆயுதப் போராட்டம்தான் ஒரே வழி என்று சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால், அது அரசியல் தற்கொலைக்குச் சமமானதாகும். பேச்சுவார்த்தை மூலமான தீர்வு முயற்சி தோல்வி கண்டநிலையில், அவர் முன் அதிக தெரிவுகள் இருக்கவில்லை.

    மீண்டும் தமிழகம் சென்றிருந்த அமிர்தலிங்கம், தமிழர் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணி அஹிம்சை வழியில் சத்தியாக்கிரகப் போராட்டத்தை முன்னெடுக்கும் என்று தெரிவித்திருந்தார். இந்த சத்தியாக்கிரகப் போராட்ட அறிவிப்பு, வடக்கிலும் கிழக்கிலும், அதுவும் இளைஞர்களிடையே, அதிருப்தியையும் விசனத்தையும் சினத்தையும்தான் தோற்றுவித்தது.

    “நாங்கள், பல முறை இந்த சத்தியாக்கிரகத்தைப் பார்த்துவிட்டோம். ஒரு கோவிலுக்கு முன்னாள் உட்கார்ந்துகொள்வார்கள்; மங்கையற்கரசி அமிர்தலிங்கம் பாட்டுப்பாடுவார். பிறகு மாலையானதும், பழச்சாறு குடித்துவிட்டுக் கலைந்துவிடுவார்கள். இது ஜே.ஆர். ஜெயவர்தன அரசாங்கத்தின் மீது எந்தத் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தாது” என்பது, அமிர்தலிங்கத்தின் இந்த அறிவிப்புக்கு எதிராக வைக்கப்பட்ட குறிப்பிடத்தக்க விமர்சனமாகும்.

    இப்போது அமிர்தலிங்கத்தின் ஒரே நம்பிக்கையாக இருந்தது, இந்தியாவும் இந்தியாவின் புதிய பிரதமராக பதவியேற்றிருந்த ராஜீவ் காந்தியுமே.

    (அடுத்த திங்கட்கிழமை தொடரும்)

    http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/கைவிடப்பட்டது-சர்வகட்சி-மாநாடு/91-220246

  16. கத்திரிக்காய் ஊறுகாய் செய்வது எப்படி?

     
    அ-அ+

    அனைவருக்கும் ஊறுகாய் பிடிக்கும். இன்று கத்தரிக்காய் வைத்து எளிய முறையில் சூப்பரான காரசாரமான ஊறுகாய் செய்வது எப்படி என்று பார்க்கலாம்.

     
     
     
     
    கத்திரிக்காய் ஊறுகாய் செய்வது எப்படி?
     
    தேவையான பொருட்கள் :

    கத்திரிக்காய் - 500 கிராம்,
    மஞ்சள்தூள் - கால் டீஸ்பூன்,
    புளி - எலுமிச்சம் பழ அளவு,
    மிளகாய்தூள் - 50 கிராம்,
    வெந்தயத்தூள் - ஒரு டீஸ்பூன்,
    எண்ணெய் - 100 கிராம்,
    உப்பு - தேவையான அளவு.

    தாளிக்க :

    வெந்தயம் - அரை டீஸ்பூன்,
    கடுகு - ஒரு டீஸ்பூன்,
    பெருங்காயத்தூள் - கால் டீஸ்பூன்,
    காய்ந்த மிளகாய் - 2,
    எண்ணெய் - ஒரு டீஸ்பூன்.

    201808111423489095_1_brinjal-pickle._L_styvpf.jpg

    செய்முறை :

    கத்திரிக்காயை சுத்தம் செய்து, துடைத்து எடுத்து, துண்டுகளாக வெட்டிக்கொள்ளவும்.

    புளியைக் கரைத்து வடிகட்டி, உப்பு, மஞ்சள்தூள், மிளகாய்த்தூள், வெந்தயத்தூள் சேர்த்து கலக்கவும்.

    ஒரு பாத்திரத்தில் கலந்து வைத்துள்ள புளிக்கரைசலுடன் கத்திரிக்காயையும் சேர்த்து கலந்து அப்படியே இரவு முழுவதும் ஊற வைக்கவும்.

    மறுநாள் காலையில் புளிக் கரைசலை வடிகட்டி, கத்திரிக்காயை மட்டும் தனியாக எடுத்து பிளாஸ்டிக் ஷீட்டில் ஒரு நாள் முழுக்க வெயிலில் வைத்து எடுக்கவும். இவ்வாறு 3 நாட்கள் செய்யவும்.

    பிறகு, அதில் 100 கிராம் எண்ணெயைக் காய்ச்சி கத்தரிக்காய் கலவையில் ஊற்றிக் கலக்கவும்.
     
    கடாயில் ஒரு டீஸ்பூன் எண்ணெய் விட்டு, சூடானதும் கடுகு, வெந்தயம், பெருங்காயம், காய்ந்த மிளகாய் தாளித்து, கத்திரிக்காயில் போட்டுக் கலந்தால். கத்திரிக்காய் ஊறுகாய் தயார்.

    https://www.maalaimalar.com

  17. உடல் எனும் இயந்திரம் 35: தகவல் தடங்கள்

     

     
    udaljpg

    அலைபேசிக் கண்டுபிடிப்புக்கு முன்னால், உலக அளவில் தகவல் தொடர்புக்குப் பிரதான மார்க்கமாகத் தொலைபேசித் தடங்களே இருந்தன. கம்பி மூலம் மக்களைத் தொடர்புகொள்ள வைக்கும் இந்தத் தடங்கள் இப்போதும் இருக்கின்றன. இவற்றைத் ‘தொலைதொடர்புத் தகவல்துறை’ நிர்வகிக்கிறது. இதுபோலவே நம் உடலிலும் தகவல்களைக் கடத்துவதற்கும் நிர்வகிப்பதற்கும் ‘நரம்பு மண்டலம்’ இருக்கிறது. அதில் நரம்புகள் எனும் தடங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. இவை அனைத்தும் உடலின் தலைமைச் செயலகமாகத் திகழும் மூளையின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்குகின்றன.

    உடலில் எந்த ஒரு செயலும் மூளையின் கட்டளைப்படியே நிகழ்கிறது. ஒரு செயலைச் செய்வதற்கு, மூளையிலிருந்து ஓர் உறுப்புக்கு அல்லது அதனோடு இணைந்த திசுக்களுக்குத் தகவல் வருவதால் அந்தச் செயல் நடைமுறைக்கு வருகிறது.

     

    தொலைபேசி முனைகளைத் தொலைபேசிக் கம்பிகள் இணைக்கும்போது, பரஸ்பரம் இருவர் தொலைபேசியில் பேசிக்கொள்ள முடிகிறது. அதேபோல் மூளையையும் உடல் உறுப்புகளையும் நரம்புகள் இணைப்பதால்தான் தகவல்கள் பரிமாறப்பட்டுச் செயல்கள் சாத்தியமாகின்றன.

    நரம்பு மண்டலம் எது?

    மூளையும் அதைச் சார்ந்த நரம்புகளும் இணைந்தது நரம்பு மண்டலம். மனிதருக்கு மத்திய நரம்பு மண்டலம் (Central nervous system), புறநரம்பு மண்டலம் (Peripheral nervous system) என இருவகை உண்டு. மூளையிலும் தண்டுவடத்திலும் (Spinal cord) இருக்கும் நரம்புகள் மத்திய நரம்பு மண்டலத்தைச் சேர்ந்தவை. இந்த இரண்டு உறுப்புகளிலிருந்து உடலை நோக்கி வெளியில் வரும் நரம்புகள் புறநரம்பு மண்டலத்தைச் சேர்ந்தவை.

    மூளைத் தண்டிலிருந்து (Brain stem) வெளியேறும் புறநரம்புகள் கபால நரம்புகள் (Cranial nerves). இவை 12 ஜோடி. தண்டுவடத்திலிருந்து வெளிவரும் புறநரம்புகள் தண்டுவட நரம்புகள் (Spinal nerves). இவை 31 ஜோடி. இந்த இருவகை நரம்புகளும் தொலைபேசிக் கம்பிகளைப்போல இரு வழிப்பாதை கொண்டவை. உடலில் உண்டாகும் தூண்டல்கள் இவற்றின் வழியாக மூளைக்குச் செல்கின்றன. மூளையில் ஏற்படும் எதிர்வினைகள் கட்டளைகளாக மறுபடியும் இந்த நரம்புகளுக்கு வந்து சேர்கின்றன. அவற்றுக்கு ஏற்றபடி உடலில் திசுக்கள், தசைகள், உறுப்புகள், சுரப்பிகள் ஆகியவை வினைபுரிகின்றன.

    புறநரம்பு மண்டலத்தில் தனிச்சிறப்பு கொண்ட நரம்பு மண்டலம் ஒன்று இருக்கிறது. அது ‘தானியங்கி நரம்பு மண்டலம்’ (Autonomous nervous system). இதில் உள்ள நரம்புகள் உடலுக்குள் நிகழும் இதயத் துடிப்பு, சுவாசம், செரிமானம், ரத்த ஓட்டம், பார்வை போன்ற இன்றியமையாத இயக்கங்களையும் சுரப்பிகளையும் செயல்படுத்துகின்றன.

    இவற்றில் பரிவு நரம்புகள் (Sympathetic nerves), இணைப் பரிவு நரம்புகள் (Para sympathetic nerves) என இருவகை உண்டு. உடலியக்கங்களைத் தூண்டுவதும், துரிதப்படுத்துவதும் பரிவு நரம்புகள். உதாரணமாக, நாம் ஓடும்போது இதயம் வேகமாகத் துடிப்பதற்கும், வேகவேகமாக மூச்சு விடுவதற்கும் பரிவு நரம்புகளின் தூண்டுதலே காரணம். மாறாக, இந்த இயக்கங்களைக் குறைப்பதும் கட்டுப்படுத்துவதும் இணைப் பரிவு நரம்புகளின் பணி. உதாரணம்: ஓடி முடித்ததும் இதயத்துடிப்பு பழைய நிலைமைக்குத் திரும்புவது; சுவாசம் சீராக நிகழ்வது.

    சரி, நரம்பு என்பது எப்படி இருக்கும்?

    ஒவ்வொரு நரம்பும் பார்ப்பதற்கு கேபிள் வயர்போல் பல நரம்பிழைகளின் (Nerve fibers) தொகுப்பாக இருக்கிறது. ஒரு நரம்பிழையில் ஏராளமான நரம்பணுக்கள் (Neurons) உள்ளன. நரம்பின் அமைப்புக்கும் செயலுக்கும் அடிப்படையாகத் திகழ்கிறது நரம்பணு. ஒரு நரம்பணுவின் நீளம் 10 மைக்ரான். மூளையிலும் மற்ற நரம்புகளிலும் உள்ள நரம்பணுக்களின் மொத்த எண்ணிக்கை 10,000 கோடி. ஒரு கணக்குக்கு இவற்றை நீளவாக்கில் இணைத்தால் அது 1000 கி.மீ. தூரம்வரை செல்லும்.

    ஒவ்வொரு நரம்பணுவுக்கும் மற்ற இடங்களிலிருந்து தகவல்கள் வந்து சேர வேண்டும். அதேபோன்று ஒவ்வொரு நரம்பணுவில் இருந்தும் தகவல்கள் வெளியில் செல்ல வேண்டும். இதற்காக ஒவ்வொரு நரம்பணுவிலும் வேரிழை (Axon), உடற்பகுதி (Cell body), குற்றிழைகள் (Dendrites) என மூன்று பகுதிகள் உள்ளன.

    நரம்பணுவின் ஒரு பக்கத்தில் மரக்கிளைகள்போல் நீட்டிக்கொண்டிருப்பவைக் ‘குற்றிழைகள்’. நரம்பணுவுக்குத் தகவல் வந்து சேரும் பகுதி இது. இதன் எதிர்ப் பகுதி நீண்ட ஓர் இழையாகப் பாயும். அதன் முனை பார்ப்பதற்கு ஒரு கவட்டையைப்போல் பிரிந்திருக்கும். அது ‘வேரிழை’. அதன் வழியாகத் தகவல் வெளியில் செல்கிறது. அதை ‘நரம்பிழை’ என்றும் அழைப்பது உண்டு. இது ஒரு நரம்புறையால் (Myelination) மூடப்பட்டிருக்கும். இதன் நடுநடுவில் பல குழிகள் (Nodes of Ranvier) இருக்கும். அந்தக் குழிகளில் மட்டும் உறை இருக்காது.

    குற்றிழைக்கும் வேரிழைக்கும் நடுவில் இருப்பது உடற்பகுதி. இதில் உட்கரு இருக்கும். இது ஒரு செல் உறையால் போர்த்தப்பட்டிருக்கும். பொதுவாக, உடலில் மற்ற செல்கள் அழியுமானால், மறுபடியும் அவை வளர்ந்துவிடும். ஆனால், நரம்பின் பகுதிகள் அழிந்துவிட்டால் மறுபடியும் வளராது. இது நரம்புக்கே உரித்தான தனித்தன்மை. அதனால்தான் உடலில் ஏற்படும் நரம்பு நோய்களில் பலவற்றை முழுமையாகத் தீர்க்க முடியவில்லை.

    ஒரு நரம்பணுவில் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட குற்றிழைகள் இருக்கலாம். ஆனால், வேரிழை ஒன்று மட்டுமே இருக்கும். நரம்பணுவில் ஒற்றைக்கொம்பு நரம்பணு (Unipolar neuron), இரட்டைக் கொம்பு நரம்பணு (Bipolar neuron), பல கொம்பு நரம்பணு (Multipolar neuron) என மூன்று வகை உண்டு.

    ஒரு நரம்பணுவின் குற்றிழைகள் அருகிலிருக்கும் வேரிழையோடு இணைந்திருக்கும். அதன் வேரி்ழை எதிர்ப்புறத்தில் இருக்கும் வேறொரு குற்றிழையுடன் இணைந்திருக்கும். இரண்டுக்கும் நடுவில் ‘நரம்புச் சந்தி’ (Synapse) எனும் சிறிய இடைவெளி இருக்கும். அதுதான் தகவல் பரிமாறும் பகுதி. இப்படி ஒரு சங்கிலிப் பின்னல்போல் நரம்புகள் நம் உடல் முழுவதிலும் அமைந்திருப்பதால், மூளையில் புறப்படும் தகவல் கால் விரல் நுனிக்கு எளிதாக வந்து சேர்கிறது.

    நரம்புகளில் தகவல் செல்லும் வேகம் சாதாரணமாக ஒரு நொடிக்கு 100 மீட்டர்; அவசரத்துக்கு நொடிக்கு 180 மீட்டர். இது எப்படிச் சாத்தியம்? அது அடுத்த வாரம்.

    (இன்னும் அறிவோம்)
    கட்டுரையாளர், பொதுநல மருத்துவர்

    https://tamil.thehindu.com

  18. 100. அருந்தூய்மை

     

     

    என்னால் மறக்கவே முடியாத ஒரு தினம் உண்டென்றால் அது அன்றைய தினம்தான். வாழ்வில் முதல் முறையாகவும், ஒரே முறையாகவும் நான் சில தீர்மானங்கள் செய்துகொண்டேன். அவை அனைத்துமே என் குருநாதர் எனக்குப் பிட்சையாக அளித்த யோசனைகள்.

    ‘விமல்! ஒரு சன்னியாசியிடம் இருக்கவே கூடாதவை மூன்று. முதலாவது பணம். இரண்டாவது அசையாச் சொத்து. மூன்றாவது நேரடி அதிகாரம்’ என்று அவர் சொன்னார்.

    நான் உடனே, ‘பெண்?’ என்று கேட்டேன்.

    குரு சிரித்தார். ‘இல்லாதிருந்தால் நல்லது. இருந்தே தீருமானால் அதனால் வரக்கூடிய சிறு இடையூறுகளை அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கும். ஆனால் நான் சொன்ன மூன்றும் பெண்ணைக் காட்டிலும் அபாயகரமானவை’.

    ‘அப்படியா?’

    ‘நிச்சயமாக’.

    ‘ஆனால் பணம் இல்லாமல் ஒரு மனிதன் எப்படி வாழ முடியும்? சன்னியாசிக்கும் பசி உண்டே குருஜி?’

    ‘அதற்குத்தான் உங்களுக்கெல்லாம் பிட்சை எடுக்கப் பயிற்சியளிக்கிறேன். வாரத்தில் மூன்று நாள்கள் கண்டிப்பாகச் சமையல் கிடையாது என்று ஏன் சொல்கிறேன்? பிட்சை எடுத்து உண்பது அகங்கார நாசம் என்பது பொதுவாகச் சொல்லப்படுவது. யோசித்துப் பார். அது அகங்காரத்தை நாசம் செய்வதில்லை. சமைக்கும் பணி அல்லது சம்பாதிக்கும் கடமையில் இருந்து உன்னை நகர்த்தி வைக்கிறது. உனக்கு சிந்திக்க நிறைய நேரம் கிடைக்கிறது’.

    ஒரு விதத்தில் அது உண்மைதான் என்று தோன்றியது. ஆரம்பத்தில் பிட்சைக்குப் போகும்போது எனக்குச் சிறிது சங்கடம் இருந்தது. சில வீட்டு வாசல்களில் நின்று எத்தனை அழைத்தாலும் யாரும் வரமாட்டார்கள். குருநாதர் தெளிவாக எங்களுக்கு ஒரு கட்டளை இட்டிருந்தார். ஒரு வீட்டில் பிட்சை கேட்க முடிவு செய்து வாசலில் நின்றால், அந்த வீட்டில் மட்டும்தான் பிட்சை கேட்க வேண்டும். அங்கே கிடைக்காவிட்டால் திரும்பிவிட வேண்டுமே தவிர, அடுத்த வீடு நோக்கிப் போகக்கூடாது.

    ‘இது பயங்கரமான நிபந்தனையாக இருக்கிறது குருஜி. எந்த சன்னியாசியும் இப்படியொரு வழக்கம் வைத்திருந்ததாக எனக்குத் தெரியவில்லை’ என்று சொன்னேன்.

    ‘அதனாலென்ன? இந்த வழக்கத்தை நீ ஆரம்பித்து வைத்ததாக இருக்கட்டுமே?’

    ‘எதற்கு? என்னால் பசி பொறுக்க முடியாது’.

    ‘அப்படிச் சொல்லாதே. பசியைப் பழகிக்கொள். அது உனக்குப் பிற்காலத்தில் மிகவும் உதவும்’ என்று சொன்னார்.

    அது வெகு விரைவில் உண்மையானது. எனக்குப் பசி பழகிவிட்டது. பசியைக் கட்டுப்படுத்தவும் நான் பழகியிருந்தேன். ஒருவேளை உணவில் இரண்டு மூன்று தினங்கள் தாக்குப்பிடிக்க என்னால் முடிந்தது. உண்மையில் அது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியளித்தது. அதை நினைவுகூர்ந்துதான் அன்றைக்கு குருநாதர் சொன்ன மூன்று விஷயங்களையும் வாழ்வில் கடைப்பிடித்தே தீருவது என்று முடிவு செய்தேன். அதை அவருக்கு சத்தியமாகவும் செய்து கொடுத்தேன். எனக்கென்று என்றுமே ஒரு வங்கிக் கணக்கு இருக்காது. என் பெயரில் எந்தச் சொத்தும் எந்நாளும் சேராது. அதிகார நந்தியாக ஒருபோதும் நான் இருக்கப் போவதில்லை.

    ‘ஆனால் குருஜி, நான் இந்த தேசத்தின் தலையெழுத்தாவேன். அதை உங்களால் மாற்ற முடியாது’ என்று சொன்னேன்.

    அவர் சிரித்தார். ‘விமல், நீ ஒரு ஆக்ரோஷமான அறிவுக் குழந்தை. உனது பலம் என்பது உன் மொழி. அதன் கூர்மை மங்காமல் பார்த்துக்கொள். உன் லட்சியத்தில் நீ நிச்சயமாக வெல்வாய்’ என்று சொன்னார்.

    அன்றைக்கு நாங்கள் சந்தித்த அந்த சன்னியாசி அவர் சார்ந்திருந்த மடத்தின் பீடாதிபதியிடம் கூடச் சொல்லிக்கொள்ளாமல் கிளம்பி வந்திருந்ததாக குரு சொன்னார். அது எனக்கு மிகுந்த அதிர்ச்சியளித்தது.

    ‘என்ன காரணமாயிருக்கும்?’ என்று கேட்டேன்.

    ‘சொன்னேனே. அதிகாரம். பணம். நிர்வாகம். விதிமுறைகள். யாருக்கு யார் கட்டுப்படுவது என்ற வினா. அனைத்துக்கும் மேலாகத் தனியொரு பீடம் நிறுவ எண்ணம் வந்துவிட்டால் தீர்ந்தது கதை’.

    ‘இதையெல்லாம் அவர் உங்களிடம் சொன்னாரா குருஜி?’

    ‘எப்படிச் சொல்வார்? நான் என்ன அவருக்கு நண்பனா? முன்பின் தெரிந்தவனா? ஒன்றுமேயில்லை. அவர் அணிந்திருந்த காவியை நானும் அணிந்திருந்ததுதான் ஒரே பொருத்தம்’.

    ‘பிறகெப்படி இவ்வளவு தீர்மானமாக இதுதான் நடந்திருக்கும் என்கிறீர்கள்?’

    அவர் சிரித்தார். ‘அவருடன் இருந்தவர்களை கவனித்தாயா? ஒருவர் கணக்காளர். ஒருவர் அரசியல்வாதி. இன்னொருவர் அவரது உதவியாளர். நான்காவது நபர் யாரென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஐந்தாவது நபர் இந்த ஊர்க்காரன். அவருக்கு இங்கே வேண்டிய சகாயம் செய்து தரச் சித்தமாக இருப்பவன். அவன்தான் நம்மை காரில் அழைத்து வந்து விட்டது’.

    ‘சரி. அதனாலென்ன?’

    ‘ஒரு சன்னியாசிக்கு இத்தனை வல்லுநர்கள் நண்பர்களாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை விமல். இது ஒரு ராஜனின் தேவைகள். ஒரு ராஜசபைக்கான தேவைகள்’.

    ‘இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே? அவர் ஒரு ராஜரிஷியாக இருப்பதில் உங்களுக்கு என்ன பிரச்னை?’

    ‘எனக்கென்ன பிரச்னை? அவருக்குத்தான் பிரச்னை. எந்த ராஜரிஷியும் ஞானமடைந்ததில்லை’ என்று அவர் சொன்னார். ‘அது ஒரு பதவி. அது ஒரு அந்தஸ்து. அவ்வளவுதான்’.

    எனக்கு வெகுநேரம் பேச்சற்றுப் போய்விட்டது. அந்த சன்னியாசியையே நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். எத்தனை புகழ், எவ்வளவு செல்வம், எப்பேர்ப்பட்ட செல்வாக்கு!

    ‘ஆனால் விமல், எனக்கென்னவோ அவர் உதறிவிட்டு வந்திருப்பதுபோலத் தோன்றவில்லை. நான்கடி முன்னால் தாண்டுவதற்கு ஆறடி பின்னால் வந்துதானே ஓடிப் பாய முடியும்?’

    ‘ஓ. சரிதான்’.

    ‘அவர் நினைப்பது நடந்துவிடும். ஆனால் அவரது துறவின் அருந்தூய்மை அர்த்தமிழப்பது உறுதி’.

    குருநாதர் கற்பு என்னும் கருத்துருவாக்கத்தைத் தொட்டுக்காட்டினார். அதன் புனிதம். அதன் மகத்துவம். அதன் முக்கியத்துவம். அதன் தீவிரம். காலம் காலமாகச் சொற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு சிறை வைக்கப்பட்டிருக்கும் கருத்துருவாக்கம்.

    ‘ஆம் குருஜி. கடவுளைப் போலவே மிகக் கவனமாக அலங்கரிக்கப்பட்டது அது’ என்று சொன்னேன்.

    ‘சிலவற்றை அலங்கரித்து அந்த அந்தஸ்துக்குக் கொண்டு வரலாம். சிலவற்றைத் தன்னியல்புடனேயே அந்தப் பீடத்தில் வைத்துவிட முடியும். துறவு அதிலொன்று’.

    ‘அவர் என்ன ஆவார் என்று நினைக்கிறீர்கள்?’

    குருநாதர் சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டு, ‘ஒன்று தற்கொலை செய்துகொள்வார். அல்லது என்றேனும் ஒரு கொலை வழக்கில் சிக்குவார்’ என்று சொன்னார்.

    அன்றிரவு நான் முடிவு செய்தேன். என் சன்னியாசத்தின் நோக்கம், என் சுதந்தரம் மட்டுமே. சௌகரியங்கள் அல்ல. சந்தோஷங்கள் அல்ல. லாபங்களோ இன்னபிறவோ அல்ல. வெறும் சுதந்திரம். அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய, அனைத்தினின்றும் விலகி நிற்கிற பூரண சுதந்திரம். அதனால்தான் என்னால் ஒரு நிறுவனமாகாமல் நகர்ந்து நிற்க முடிந்தது. மகாராஷ்டிரத்தின் முன்னணி துணி வர்த்தகர் ஒருவர், ஒரு டிரஸ்ட் அமைத்து அதன் வழியாக இயங்கக்கூடிய அமைப்பாக ஒன்றை ஆரம்பித்துத் தருவதாகச் சொன்னார். புனேவுக்கு அருகில் இருபது ஏக்கர் நிலம் அவருக்குச் சொந்தமாக இருந்தது. அதை எனக்குத் தந்துவிடத் தயாராக இருந்தார். அழகிய, பெரியதொரு ஆசிரமம். தியான மண்டபம். பிரசங்கக் கூடம். உணவு விடுதி. வந்து போகிறவர்கள் தங்குவதற்கான ஏற்பாடுகள்.

    ‘நீங்கள் ஒன்றுமே செய்ய வேண்டாம் குருஜி. அனைத்தையும் நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன். உங்கள் சேவையை நீங்கள் இங்கே இருந்து தொடர்ந்தால் போதும்’ என்று சொன்னார்.

    நான் அன்போடு அதை மறுத்தேன். ‘எனக்கு நான் இருக்கும் சிறிய இடம் போதும். அந்த இடம் இப்போதும் அதன் உரிமையாளர் பெயரில்தான் இருக்கிறது. அவர் காலி பண்ணச் சொன்னால் நான் வேறிடம் பார்த்துக்கொண்டு போகவேண்டியதுதான். ஆனால் எனக்கு அதுதான் பிடித்திருக்கிறது’ என்று சொன்னேன்.

    இன்னொரு சமயம் ஒரு வெளிநாட்டு பக்தர் என்னுடைய ஆசிரமத்துக்குப் பத்தாயிரம் டாலர் நிதி கொடுக்க வந்தார். அடக்கடவுளே! அதை நான் எந்த வங்கிக்கணக்கில் போடுவேன்? அதெல்லாம் வேண்டாமப்பா என்று சொல்லிவிட்டேன்.

    பக்தருக்குத் தீராத ஆச்சரியம். வங்கிக்கணக்கு இல்லையா? அதெப்படி முடியும் என்று திரும்பத் திரும்பக் கேட்டார். அவர் ஊருக்குத் திரும்பிப் போவதற்கு முன்னால் ஆசிரமக் கட்டடத்தில் செய்யவேண்டியிருந்த சில மராமத்துப் பணிகளைச் செய்து கொடுத்து, வெள்ளையடித்துக் கொடுத்துவிட்டுப் போகச் சொன்னேன். வெளேரென்ற எனது பிரசங்க அரங்கமும் அதன் பளிங்குத் தரையும் பரிசுத்தமும் அவரால் உருவானவைதான்.

    ஆறு வருடங்களுக்கு முன்னால் உஜ்ஜயினியில் ஒரு சன்னியாசிகள் சம்மேளனம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. நாடு முழுவதிலும் இருந்து நூற்றுக்கணக்கான சன்னியாசிகள் கலந்துகொண்ட அந்தக் கூட்டத்துக்குத் தலைமை வகிக்க என்னைக் கூப்பிட்டார்கள். நான் மறுத்தேன். ‘ஒரு பார்வையாளனாக வந்து போகிறேன். தலைமையெல்லாம் எனக்குச் சரிப்படாது’ என்று சொன்னேன்.

    நான் அந்தக் கூட்டத்தில் பேசக்கூட வேண்டாம் என்று முடிவு செய்திருந்தேன். வெறும் பார்வையாளன். போதுமே? ஆனால் பார்வையாளர்களாக வந்திருந்த பக்தர்கள் கூட்டம் பெரும்பாலும் என்னைச் சுற்றியே குவிந்திருந்தது. நான் அதை உள்ளூர மிகவும் ரசித்தேன். என்ன பெரிய மேடை? என்ன பெரிய கூட்டம்? அப்போது வெளியாகியிருந்த ஒரு அமிதாப் பச்சன் திரைப்படத்தை முன்வைத்து நான் அவர்களுக்கு நிரந்தரமில்லாத வாழ்வில் சந்தோஷமாக இருப்பது எப்படி என்று சொல்லிக்கொடுத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

    எத்தனை அரசியல்வாதிகள், எவ்வளவு பெரிய மனிதர்கள், எப்பேர்ப்பட்ட அரிய வாய்ப்புகள்! எனது அமைப்பை ஒரு மாபெரும் நிறுவனமாக்க எனக்குக் கிடைத்தது போன்ற வாய்ப்புகளும் சந்தர்ப்பங்களும் வேறெந்த சன்னியாசிக்கும் கிடைத்திருக்காது. ஆனால் இன்றுவரை என் அமைப்புக்கு நான் ஒரு பெயரைக்கூடத் தந்ததில்லை. அமைப்பு என்ற ஒன்றே இல்லாத ஏற்பாட்டைத்தான் கவனமாக அமைத்து வைத்திருந்தேன்.

    குருநாதரைத்தான் அப்போது நினைத்துக்கொண்டேன். இயற்பெயரே இல்லாமல் ஒரு மனிதன் வாழ்ந்து முடித்துவிட்டுப் போக முடியுமென்றால் இதெல்லாம் என்ன பெரிய விஷயம்!

    (தொடரும்)

    http://www.dinamani.com

    • Like 1
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.