• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt

jkpadalai

கருத்துக்கள உறுப்பினர்கள்
  • Content Count

    78
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

jkpadalai last won the day on June 20 2012

jkpadalai had the most liked content!

Community Reputation

50 Good

1 Follower

About jkpadalai

  • Rank
    புதிய உறுப்பினர்
  • Birthday July 25

Contact Methods

  • Website URL
    http://www.padalay.com

Profile Information

  • Gender
    Male
  • Location
    Melbourne

Recent Profile Visitors

709 profile views
  1. அன்புள்ள நிழலி, உங்கள் பதில்களை காலதாமதமாகவே பார்த்தேன். மன்னிக்கவும். என்பதிவுகளை இன்னொருவர் அனுமதியில்லாமல் பிரதியிட மறுப்பதற்கு சில காரணங்கள் இருக்கின்றன. 1) யாழ்ப்பாணத்து தினமுரசு பத்திரிக்கை பதிவுகளை அச்சொட்டமாக களவெடுத்து அனுமதியில்லாமல், என் பெயருமில்லாமல் பிரிண்ட் பண்ணினார்கள். கேட்டால் பதில் இல்லை. 2) பதிவுகளை நல்லெண்ணத்துடன் கொப்பி பண்ணுபவர்கள் முழுவதாக கொப்பிபாண்ணாமல் சிலவற்றை விட்டுவிடுகிறார்கள். அதனால் முழுமையான தாற்பரியம் தொலைந்துபோகிறது. எனக்குத்தெரியாமல் நடப்பதால் தொடர்ந்துவரும் கருத்துகளுக்கு பதிலும் கொடுக்க முடிவதில்லை. 3) படலையில் வந்து பதிவுகளை வாசித்தால் எனக்கு ஊக்கமாக இருக்கும். ஆனால் யாழ் களத்தில் முழுமையாக வெளியிடவேண்டும் என்ற விதி இருக்கிறது. 4) என் பதிவுகள் பலதை அச்சுக்கு கொண்டுசெல்கிறேன். என் நிலைமையை புரிந்துகொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன். உங்கள் ஆதரவுக்கு என்றும் நன்றிகள். அன்புடன் ஜேகே www.padalay.com
  2. நன்றி நிலாமதி! நன்றி கோமகன்! நன்றி புங்கையூரான்! நன்றி பகீ!
  3. [size=4] [size=4]ஆஸ்திரேலியா, கேசி தமிழ் மன்றம் நடத்திய ஆடிப்பிறப்பு நிகழ்வு அன்று “மறந்து போகுமோ?” என்ற கவியரங்கத்தில் “பள்ளிப்பருவம்” பற்றிய எனது படைப்பு. இதில் கவித்துவமோ, நான் பகிர்ந்த விதத்தில் ஒரு அரங்க பாணியோ கிடையாது. ஆனால் அனுபவங்களின் நினைவூட்டல் என்ற வகையில் ஓரளவுக்கு திருப்தியை தந்த படைப்பு. வாசித்து விட்டு சொல்லுங்கள்![/size][/size] [size=4] தமிழுக்குள் என்னை ஆட்கொண்ட எழுத்துக்கு வேந்தர் சுஜாதா எங்கள் கம்பவாரிதி ஜெயராஜ் இருவரையும் மனதார பணிந்து வணங்கி! [/size][size=4] கூழுக்குள் நீந்தியது காணும்! கரையேருங்கள்! எனக்கு புரையேறுகிறது! கவிதைக்கு அவ்வப்போது கரவோசையும் வேணும்!. அவைக்கு அடங்கி ஆரம்பிக்கிறேன் வணக்கம். [/size] [size=4] பரணிகள் பலவும் முழங்கிய தேசம். அதை பரணிலே போட்டுவிட்டு படகேறியவர் நாம். நாம் தமிழர்![/size][size=4] பனி விழும் தேசத்தில், பட்டதெல்லாம் மறந்துவிட்டு படகுக்காரும், பத்தினியும் பளிங்கினால் ஒரு மாளிகையும் கட்டியவனுக்கு பட்டென்று சுட்டது எதுவோ? அதுவே சுயத்தை என்றான் ஒருவன். சுரத்தை வந்த நேரம் சுற்றம் எல்லாம் சுடுகாட்டில் பரத்தை அழகின் செழிப்பில் விழைந்து மறத்தை இழந்து மர மிசை ஏகிய பழிப்பு வந்திடுமோ? இனத்தின் கோபம் எம்மை துரத்தி வந்திடுமோ? பயத்தில் தூக்கம் தொலைந்து போயிடுமோ? தாயன்ன தமிழாம் அது விலத்தி சென்றிடுமோ? படுத்தியதில், பாடாய் மனம் படுத்தியதில் சுருட்டியதை எடுத்துக்கொண்டு பேசாமல் வீட்ட போய் செட்டில் ஆவோமோ? திடீரென்று உதித்த ஞானம் சில்லாலையில் சென்டர்லிங்க் இல்லையென்றதும் ஸ்லிப்பாகி விட்டது! [/size] [size=4] இருந்தாலும் வெளிப்பாக உணர்வை காட்டி விறைப்பாக வீரம் பேசும் எண்ணத்தில் துரைக்கு தொலைபேசி போட்டேன் ஆடிக்கு கூழ் ஊற்றுகிறோம் பாடிவிட்டு போவதற்கு மேடை போட்டு அரங்கு அமைக்கிறோம் கவிதை எழுதுவாயா தம்பி? என்றார் கிலோ எவ்வளவு அண்ணே? என்றேன். கஷ்டப்பட்டு கட்டிய மன்று இது! பார்த்து பத்திரம். கட்டிய வேட்டி பத்திரம். பாடும் மீன் ஓடினாலும் உறு மீனாம் எங்கள் மணி அண்ணே! அவரும் பாடுவார்! பாட்டும் பத்திரம்! பயம் பிடித்துவிட்டது! வேட்டு நிச்சயம் என்றாலும் – ஒரு காட்டு காட்டவேணும் எண்டு கடங்கார ஆசை மோதி முட்டி விட்டது! கடவுளின் மேல் பாரத்தை போடலாம் என்றால் அவனே ஒரு கடங்காரன், அவன் பாட்டு தனிப்பாட்டு! அது கிடக்கட்டும் கவிக்கு வருகிறேன்![/size] [size=4] மறந்துபோகுமோ? மறதி தமிழில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த வார்த்தை! மறந்ததால் தான் மூன்று வேளையும் எனக்கு வயிறு செரிக்கிறது! மற்றவன் மீட்டுத்தருவான் என்று மண்ணை மறந்து இருப்பவன்! மனிதரை பக்கத்தில் இருந்தும் மதிக்காமல் தனித்து கிடப்பவன்! தன்னுயிர் தந்து மண்ணுயிர் காத்தவரை அரை வினாடி மௌன அஞ்சலிகளில் அடக்கியவன்!! மறதி கொண்டதால் எமக்கு மறத்தமிழன் என்றும் ஒரு பெயர்! [/size][size=4] மறந்து போகுமோ? நனவிடை தோய்தல் என்பது வெறுமையில் காணும் ஒரு இனிமை கனிந்து உலர்ந்தபின் பூவின் வாசம் தேடும் பேதமை! காய்ந்து உதிர்ந்த பின் வசந்தங்களை மீட்கும் சருகுகளின் ஏழமை! மனைவியின் கண்களில் முதல் காதலியை தேடும் கணவனின் கள்ளமை பழையன மீட்டல் பழுது என்றான் புதுவையை புனைபெயரில் கொண்டவன்! நினைக்கவேண்டாம் நெஞ்சம் கனக்கும் என்றான். ஆனாலும் சுவைக்காக இருக்கிறது ஒன்று! மறந்தாலும் நினைக்க மறக்காத – உயர பறந்தாலும் மறந்து போகாத இரந்தாலும் இனியும் திரும்பிக்கிடைக்காத ஒரு பருவம்! உருவம் மாற்றிய பருவம் செருப்பை கூட நல்லெண்ணெயில் துடைத்து போட்டு, செருக்காய் திரிந்த விதிர்த்த பருவம் குனித்த பூவுக்கும் கொவ்வைச்செவ்வாய்க்கும் பருக்கள் தோன்றிய வயதில் தெருக்கள் முழுதும் மேக கருக்கலாய் திரிந்த பொறுக்கி பருவம்! சுள்ளென்று கொள்ளிக்கட்டை சுடும்நாளில் கணம் நினைத்தால் சில்லென்று குளிர் வந்து தணிக்கும் சிலிர்த்த பருவம்! எங்களின் பத்தாண்டு பள்ளிப்பருவம்! [/size][size=4] [/size][size=4] விடிய வெள்ளன தட்டி எழுப்பி கொப்பி புத்தகம் எடுத்து படி செல்ல குஞ்சல்லோ என்று அதிகாலையில் அம்மா தருவாள்! அது கோப்பி! அண்ணா கோப்பி! குடிச்சதும் பல் துலக்க பயன்படும் அண்ணா பற்பொடி! கரண்டு கம்பத்தில் பிடுங்கின பீங்கான் கப்பி மருண்ட ராணுவம் விட்டுச்சென்ற ஓட்டை வாளி தேடா வளையத்தில் கட்டி இறக்கினால் தின்னவேலி கிணற்றில் தண்ணி இறைப்பதற்குள் திண்டதெல்லாம் செமிச்சுப்போயிடும்! அவசரமாய் அக்காவுக்கு தெரியாமல் அவள் அழிரப்பர் திருடி, அட்டவணை பார்த்து அத்தனை கொப்பிகளையும் அள்ளிப்போட்டுக்கொண்டு லுமாலா சைக்கிளை எடுக்கும் போது அப்பன் கொஞ்சம் நில்லு! - என்று அம்மா, சங்கிலி பணிசோடு படலைக்கு ஓடிவரும்! போறவனை புறத்தால கூப்பிடாத என்ற அப்பா குரல் அம்மாவை வையும்![/size] [size=4] சைக்கிள் சவாரி நல்லூரை எட்டுகிறது! கிழக்கு வாசலில் தோழியர் சூழ கோகிலவாணி! என் முதற்காதல்! நித்தமும் பாடங்களை படித்த ஞானிக்கு பதின்மங்களை உணரவைத்த ரஞ்சிதா! கல் நெஞ்சுக்காரி, கிஞ்சித்தும் ஒரு சிரிப்பு தானும்? ம்ஹூம்!. வஞ்சிக்கு எழுதிய கடிதங்கள் என் பெஞ்சுக்குள் கிடந்தது கண்டு பஞ்சர் வாத்தியிடம்! நான் வாங்கியது! ஆறு கால பூசை! பத்னஞ்சு வருடம் கழிந்து நேற்று குஞ்சியழகின் குடும்ப படத்தை முகநூலில் கண்டேன். சற்று பருத்திருந்தாள்! பக்கத்தில் விறைத்த மண்டையன் ஒருத்தன்! கக்கத்துக்கு இரண்டாய் நான்கு குழந்தைகள் வெறுத்துப்போய் பெயர் கேட்டேன். நாலாவதுக்கு கூட என் பெயர் இல்லை! நாய்க்குட்டி பெயரை கேட்டால்! அது கூட அதோ நாதாறி பெயர் தான்! நான் பாவம்! ஆண் பாவம்![/size] [size=4] எங்கள் ஊரில் இரண்டு கொட்டில்கள்! கள்ளுக்கு ஒன்று கல்விக்கு ஒன்று சில வாத்திமார் கள்ளுக்கு சைன் வைத்துவிட்டே கற்பிக்க வருவினம். கரும்பலகை அறியாது வெறும் பலகையில் எழுதுவினம். வாயில் சொல்லுக்கும் பஞ்சமிராது! பனை சிலாகையில் செய்த வாங்கின் சிராய் தேய்த்து பாண்டு எல்லாம் பீத்தலாகும்! குடை வெட்டுப்பாவடைகள் காற்றில் பறந்து வேறு எதை எதையோ கந்தலாக்கும்! வாத்தி வேறு வரிசைமாற்றம் சேர்மானம் வரையறுக்க சொல்லி வீட்டில் மனிசி அறுத்ததை நமக்கு வந்து அறுக்கும்! நம்ம பெடியளும் சளைத்தவர் இல்லை. படிப்பில் பக்திமான்கள். நவீன எறிபத்த நாயன்மார்கள் வில்லுக்கு விஜயன் விட்டு எறிந்த ரொக்கட் முன்னுக்கு வாங்கில் இருக்கும் சிவானியின் சிலுப்பி முடி மீது குத்தி நிற்கும். கொல்லென்று கூட்டம் கை கொட்டி சிரிக்கும். புல்லுருவி புண்ணியவான் ஒருவன் போட்டு கொடுக்க இருப்பான். விஜயனுக்கு வந்தது வில்லங்கம்! வில்வ காம்பால் வாங்கும் அடியில் பிரேமாதாசா தந்த சீருடை படங்கு புழுதி பறக்க படக்கு படக்கு என்று சத்தம் போடும்![/size] [size=4] நான் வயதுக்கு வந்த பருவம்! குண்டுகள் சத்தத்தில் அவசர அவசரமாக வெடித்த பருத்தி செடி! அந்தரங்கங்களை அங்கீகரிக்கும் அறிவை ஊட்டாத நம் கலாச்சாரம்! ஒன்றுமே புரியாது! மின்சாரம் இல்லாமல் ஒளிரும் டியூப்லைட்! அகதியாக் காய்ந்துகிடந்தவனுக்கு அட்டைப்பக்கத்து விகடனின் குஷ்பு படம் தான் காமசூத்திரம் ஆனது! அதில் கூட முகம் தவிர எல்லாமே கறுப்பு மையாலே மறைந்திருக்கும் படத்தை சுரண்டி சுரண்டி கைகள் தமக்கு தாமே கரியை பூசும்! அறியாமலேயே இருபதுகளுக்குள் நுழைந்த அதிசய இளைஞன் நான்![/size] [size=4] நான் பாடசாலையில் ஒதுங்கியத்தை விட பங்கருக்குள் பதுங்கிய நாட்களே அதிகம்! வெடிப்புகள் காணாத வீடுகளே இல்லை! அரிக்கன் லாம்பு சிமினி கூட தன் பங்குக்கு லேசாய் வெடித்து கிடக்கும்! தண்ணிக்கு மேலே எண்ணை நிற்கும் விஞ்ஞானம் தமிழன் படிப்புக்கு விளக்கெரிக்க பயன்பட்டது! இடரிலும் தளரிலும் இடுக்கண்கள் தொடரினும் இடைவிடாது இடம் பெயரினும் பாடபுத்தகத்தை முதலில் மூட்டை கட்டும் பரம்பரை அது.[/size][size=4] பள்ளி விட்டு வீடு வரும் வழியில் அண்ணை மார்! அவசரமா மறிப்பினம்! மற்றவன் மரிப்பில் மனிசனுக்கு ஏன் படிப்பு போதாது ஆள் என்று போருக்கு அழைப்பினம். பாம்புகள் சூழ்ந்து படமெடுத்து ஆடுது கட்டுப்பாட்டை மீறி பட்டங்கள் எல்லாம் மேற்படிப்புக்கு பறந்துபோட்டுது மற்றவன் எல்லாம் படகேறிவிட்டான். மிச்சம் நீயும் நானும் தான் என்பார்! சொல்ல சொல்ல யோசித்தேன்! நான் ஒரு பயந்தாங்கொள்ளி. என் நீளக் காற்சட்டையில் ஈரம் கொஞ்சம் எட்டிப்பார்த்தது. படிச்சு நானும் வெளிய போய் பாங்காய் உழைச்சு ஊருக்கு அனுப்பவா? என்று பம்மாத்தாய் ரெண்டு வார்த்தை உளற செவிட்ட பொத்தி ஒரு அறை! கிண் என்று வலித்தது. இன்று நிமிர்ந்து பார்க்கிறேன்! அட! சாம்பல் பூசணிக்காய் சாயம் உங்கள் கன்னங்களிலும் ஒட்டிக்கிடக்குது அடி பலமோ?[/size][size=4] பள்ளிப்பருவம் மறந்துபோகுமோ? மறந்து தான் போகலாமோ? கண் கெட்ட பின் சூரிய நமஸ்காரம் செய்யும் கண்ணாடியில் கூட பிறர் முகம் தேடும் தன் குளியலறை நிர்வாணத்தை தானே எதிர்கொள்ள அஞ்சும் குழப்பங்களின் நாயகன் நம் தமிழன். காதற்ற ஊசியை தேடி கடைத்தெருவுக்கு வந்தவன் வந்த இடத்தை சொந்தமாக்கினான். சொந்த இடத்தை இப்போது சென்ற இடம் ஆக்குகிறான்! ஒன்றே ஒன்று சொல்லிக்கொள்ளுகிறேன். மறந்துபோகுமோ மறப்பது நன்றன்று. மன்னிக்க முடியாத குற்றமும் கூட! நம் ஊரில் ஒரு பழமொழி இருக்கிறது. மறதிக்கு மருந்து மாஸ்டரின்ட பிரம்பு! ............... நன்றி வணக்கம்![/size] [size=4] http://www.padalay.com/2012/08/blog-post.html[/size]
  4. நன்றி நண்பர்களே .. நன்றி கோமகன் பகிர்வுக்கு .. தொடர் முடிந்தவுடன் நானே யாழ் களத்தில் பதிகிறேன் .. நன்றி!
  5. நன்றி நண்பர்களே .. உதயம் அவர்களே .. என் பதிவு எனக்கு குழந்தை போல .. நீங்கள் நகலெடுத்து பகிர்வதில் எனக்கு ஆட்சேபம் இல்லை. ஆனால் பதியும் பொது நேர்த்தியுடன் சரியான பந்தி பிரிப்புகளுடன் போடவேண்டும் ... அல்லது ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருந்தால் நானே செய்திருப்பேன். http://www.padalay.com/2012/06/blog-post_25.html
  6. [size=4]ஏழு மணிக்கு அலுவலகத்துக்கு ரெடியாகி ஹோலுக்குள் வந்தால், அம்மா சன் டிவியில் வணக்கம் தமிழகம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ப்ளேன் டீ குடித்துக்கொண்டே அசுவாரசியமாக கவனித்தால் அட, பாரதி பாஸ்கரும் ராஜாவும் காஷுவலாக ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தனர். எள்ளலும் துள்ளளுமாக தமிழை பதினைந்து நிமிஷமாக … நேரம் போனதே தெரியவில்லை. காலை வேளையில் இப்படி நிகழ்ச்சி .. யார் சொன்னது தொலைகாட்சி நம்மை கெடுத்துக்கொண்டு இருக்கிறது என்று?[/size] [size=4]மபொசி பற்றி சொல்லும்போது ஏதோ ஈழத்து பிரச்னையை தான் கோடி காட்டுகிறார்களோ? என்று சந்தேகம் வந்தது. சேர் பொன் இராமநாதன் ஏமாற்றப்பட்டது போல மபொசி ஏமாற்றப்படவில்லை! அல்லது ஏமாறவில்லை! மபொசி பற்றி மேலும் தேடி வாசிக்கவேண்டும்.[/size] [size=4][/size]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=lS36-lx7rIk [size=4]தில்லுமுல்லு படத்து இன்டர்வியூ காட்சியும் பேச்சில் அடிபட்டது. அடடா என்று இதற்கென்றே தேடி பார்த்தேன். ஐந்து நிமிட காட்சி தான். எத்தனை விஷயங்கள் இருக்கிறது பாருங்கள். அடி நாதமாக நகைச்சுவையை வைத்துக்கொண்டு பாலச்சந்தர் அடித்து ஆடியிருக்கிறார். ரஜனி பேசும் “Mustache is the mirror of Heart” என்பது ஷேக்ஸ்பியர் வசனம்(இதுவே ஒரு தனி கதை, இங்கே எழுதியிருக்கிறேன்). கூடவே Black Pearl என்ற உதைபந்தாட்ட வீரர் பற்றி வருகிறது! அவர் பெயர் சொல்லமாட்டார்கள். தேவையென்றால் நீயே தேடி கண்டுபிடி என்று பாலச்சந்தர் நினைத்திருக்கிறார். இரண்டு வசனங்களும் படத்தின் கதைக்கு பின்னாடி தேவைப்படும் foreshadowing வகை வசனங்கள். ப்ரில்லியன்ட்.[/size] [size=4][/size] [size=4]இத்தகைய வசனங்கள் இந்தக்காலத்து படங்களில் கிடைக்குமா என்று அங்கலாய்ப்பவர்களுக்கு .. ஒரே பதில் .. கிடைக்கும் .. கிடைக்கிறது. சாம்பிளுக்கு ஒன்று![/size] [size=4][/size]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=AgXetZrIs3Y ஹேராமுக்கு பின்னர் தமிழில் வெளிவந்த மிகச்சிறந்த படம் “பிரிவோம் சந்திப்போம்”! src : http://www.padalay.com/2012/07/12-07-2012.html
  7. [size=4]பொப் டிலானின் “When the Deal Goes Down” என்ற கவிதை. எப்போது கவிதை எழுத போனாலும், இப்படி சில கவிதைகள் ஞாபகத்துக்கு வந்து “ஏன் உனக்கு வேண்டாத வேலை?” என்று ஏசும். படிமம் தான். வாசிக்கும்போது முகத்தில் பளாரெண்டு அடிக்கும் படிமம். நீங்களும் வாங்குங்களேன்.[/size] [size=3] [/size] [size=4] The moon gives light and it shines by night Well, I scarcely feel the glow We learn to live and then we forgive O’er the road we’re bound to go More frailer than the flowers, these precious hours That keep us so tightly bound You come to my eyes like a vision from the skies And I’ll be with you when the deal goes down [/size] [size=4]கேதாவின் கவிதைகளை, குறிப்பாக அவனின் படிமங்களை வாசிக்கும்போது இயல்பாக பொப் டிலான் கவிதைகள் ஞாபகத்துக்கு வருவதை தவிர்க்கமுடியாது. குறிப்பாக, அவனுடைய “காற்றில் ஒடிந்த தளிர்கள்” கவிதையை வாசித்தபோது கூட இதே ஞாபகம். ஆனால் சொல்லமாட்டேன். சொன்னால் திட்டு விழும். “ஏன் ஒப்பிடுறீங்க?” என்று “இரு குழல் பீரங்கி” போல ரெண்டு பேரும் கும்மோ கும்முவார்கள். தனியனாக சமாளிக்கமுடியாது.[/size] [size=4]இன்றைக்கு பேசிக்கொண்டு இருக்கும் போது, மேலே இருந்த கவிதை பற்றியும் வந்தது. இதை தமிழில் வாசித்து பார்க்கும் ஆர்வம்; ஆனால் நம்மால் முடியாது சாமியோவ். வேறு யாரால்? கேதாவை கேட்டேன்; வாசித்தான்; வசமிழந்து; வசப்பட்டு மீண்டு வரும்போது கையில் ஒரு அழகான குழந்தை என்னை பார்த்து சிரித்தது. பெற்றுக்கொடுத்துவிட்டான். கவிஞன்![/size] [size=4]மொபைலில் வாசிப்பவர்கள் வீடு போகும் மட்டும் வாசிக்கவேண்டாம் ப்ளீஸ். வீட்டிலே இருந்தால், டிவியை நிறுத்திவிட்டு, யாருடனும் சாட் பண்ணாமல், இந்த கவிதையை வாசித்து முடித்து, இரண்டு நிமிடம் கண்மூடி அதனை உள்வாங்கி, மீண்டும் வாசியுங்கள். ஏதோ செய்யும்.[/size] [size=5] இரவெல்லாம் எறிகிறது நிலவு எனக்கு மட்டும் இருட்டு. அந்தி நேரத்து பூ காம்பு தொலைத்து விழும் நேரம், கையில் ஏந்திக்கொண்டாய். யார் நீ? யாரோ நீ! நாம் போகும் பாதை சொல்லித்தருகிறது புரியாத நம் வாழ்வை. மன்னிக்க கற்றுக்கொண்டபின் முட்கள் கூட முத்தமிடுகின்றன. எப்போதும் எங்கேயும் எல்லாமும் இனி நீ இன்றி இல்லை நான் இல்லை! [/size] [size=4]பொப் டிலானின் கடைசி இருவரிகளை ஏன் மொழிமாற்றம் செய்யாமல் விட்டாய்? என்று கேட்டபோது வந்த பதில்,[/size] “சில விஷயங்களை பேசாமல் அப்படியே விட்டுவிடவேண்டும்” மூலம் : http://www.padalay.com/2012/07/12-07-2012.html
  8. //..எப்பிடி வேணும்?. குளிகையாயோ ? பொடியாயோ ? சும்மா அடிச்சா ஒரே ஊக்கமாயிருக்கும்// அதான் சொல்லீட்டிங்க இல்ல .. அடி இனி தூள் தான் தலைவரே! எழுதிடுவோம்!
  9. நன்றி லியோ நன்றி கோமகன் நன்றி @விசுகு! .. ஐயையோ .. எதுக்கப்பா இந்த நாரதர் வேலை எல்லாம் .. நான் சும்மா flowவில எழுதினது .. ஊர் பேர் பாவிச்சா தான் ஒரு முழுமை கிடைக்கும் இல்லையா ... சிக்கல் என்றா ஒரு மெசேஜ் தாங்க .. அத அப்பிடியே நயினாதீவு ஆக்கிடுவோம்! அன்பின் புங்கையூரான்! //கல்வியில் அவ்வளவுக்குப் பின்தங்கி விட்டதா, புங்குடுதீவு இப்போது? //. நான் அப்பிடி எழுதவில்லை .. ஏதாவது ஊர் பெயர் போட்டா தான் நல்லா இருக்கும் என்று தோன்றியது. நயினாதீவு, வட்டக்கச்சி, கோண்டாவில் என்று பழைய கதைகளில் ஏற்கனவே கனக்க பெயர்கள் பாவித்துவிட்டதால் இம்முறை புங்குடுதீவு என்று எழுதிவிட்டேன். சர்ச்சை அதிகமாகும் என்றால் இப்படி மாற்றிவிடுவோம். " மாஸ்டர் ஜூபிட்டர் கிரகத்தில் எஸ்எஸ்ஸி பாஸ் பண்ணி, டொக்டராகும் ஆசையில் யுரேனஸ் மத்திய மகாவித்தியாலயத்தில் இங்க்லீஷ் மீடியம் சேர்ந்து " ... நன்றி தமிழ் சிறி .. தொடர்ந்து ஊக்கம் தாருங்க யாழ் கள நண்பர்களே.
  10. “உணவு சங்கிலி என்பது சுற்றாடலில் உள்ள ..” அரியலிங்கம் மாஸ்டர் ஒரு வலதுகைக்காரர். இடதுகை கரும்பலகையில் விறுவிறுவென்று எழுதிக்கொண்டிருக்கும்போதே, வலது கை லோங்க்ஸ் பொக்கெட்டில் வறு வறுவென்று சொறிந்துகொண்டிருக்கும். ரிவிரச ஒபரேஷன் முடிந்த ‘கையுடன்’ கழுத்தடியில் ஜெயசிக்குறு ஒபரேஷன் ஆரம்பிக்கும். நீங்கள் மைதானம் பக்கம் உள்ள மிடில் ஸ்கூல் கழிப்பறைக்கு ஒதுங்கினால், கிழக்கேயிருந்து சரியாக நான்காவது அறையின் உள் கூரையில் “சொறியலிங்கம் ஒரு சொறி….” என்று கரித்துண்டால் எழுதப்பட்டு, மிகுதிப்பகுதி, மாஸ்டரின் யாரோ ஒரு ஆஸ்தான மாணவனால் அழிக்கப்பட்டு இருப்பதை கவனிக்கலாம். பக்கத்திலேயே முருகானந்தம் மிஸ்ஸின்… “சேர்” என்று யாரோ கூப்பிட, மாஸ்டர் திரும்பி பார்க்காமலேயே சொன்னார். “ஐஞ்சு நிமிஷம் தான்... டக்கென்று போயிட்டு வரோணும் .. அங்கனக்க இழுபட்டு கொண்டு திரிஞ்சாய் எண்டால் இழுத்துப்போட்டு அறுப்பன்” சொல்லிக்கொண்டே தொடர்ந்து எழுத ஆரம்பித்தார். “உயிரினங்களுக்கு இடையிலான உணவுத்தொடர்பை விளக்குகிறது..” “சேர்…” இம்முறை கொஞ்சம் அழுத்தமாகவே கூப்பிட, மாஸ்டர் திரும்பிப்பார்த்தார். மூன்றாவது வரிசையில் இருந்த மயூரன் தான்; மயூரன் வகுப்பில் பெரும் கெட்டிக்காரன் கிடையாது. முதலாம் தவணை என்றால் தட்டுத்தடுமாறி பத்தாம் பிள்ளைக்குள் வந்துவிடுவான். இரண்டாம் மூன்றாம் தவணைகள் கொஞ்சம் டைப்படித்து பன்னிரெண்டு பதினைந்து என்றாகிவிடும். அழுத்தக்காரன். அப்பா வைத்தி, கல்வியங்காட்டு சந்தையில் தேங்காய் கடை வைத்திருக்கிறார். ஞாயிற்றுகிழமையானால் இவனும் போய் கடையில் உட்கார்ந்துவிடுவான். கணக்கு பாடம் கொஞ்சம் செய்வான். அதிலும் சிட்டை கணக்கு ஒருநாளும் பிழைக்காது. சோக் கட்டியை மேசையில் போட்டுவிட்டு மயூரனிடம் நெருங்கினார் மாஸ்டர். “என்ன பிரச்சனை?” “சேர் வந்து... நேத்து மந்திரி பரீட்சை பேப்பர் திருத்தி தந்தனிங்களல்லோ” “அதுக்கென்ன?” மாஸ்டரின் இரண்டு கைகளும் இப்போது இரண்டு பொக்கெட்டுகளிலும் நுழைந்திருந்தது. ஆனையிறவிலிருந்தும் மாங்குளத்திலிருந்தும் இருமுனைகளை திறந்துகொண்டு ஸ்ரீலங்கா இராணுவம் ஜெயசிக்குறு நடவடிக்கையை ஆரம்பித்திருந்தது. “அதில இலையானுக்கு எத்தனை கால்கள்? எண்ட கேள்விக்கு நான் ஆறு எண்டு போட்டிருக்கிறன். நீங்க பிழை போட்டிருக்கிறீங்க” “எந்த ஊரிலையடா இலையானுக்கு ஆறு கால்? அதுக்கு சரியான ஆன்சர் எட்டு தான்… பேசாம கிட” “இல்ல சேர்... எனக்கு வடிவா தெரியும் .. இலையானுக்கு ஆறு கால் தான்” மாஸ்டருக்கு சரக்கென்று கோபம் வந்தது. “நீ எனக்கு படிப்பிக்கப்போறியோ? அதெல்லாம் எட்டு கால் தான் .. வேணுமெண்டா லைப்ரரில போய் பார்” “இல்ல சேர் .. அடிச்சு சொல்லுறன் .. ஆறு தான்” மயூரன் தொடர்ந்து அழும்பு பிடிக்க, மாஸ்டருக்கு இப்போது கோபம் தலைக்கேறி, கட கடவென்று மேசைக்கு போனார். அங்கே இருந்த கிளுவை தடியை எடுத்து வந்து, “கையை நீட்டு .. எங்க இப்ப சொல்லு .. இலையானுக்கு எத்தனை கால்” “…. அம்மானை … ஆறு சேர்” “படீர்” என்று மயூரனின் கையில் அடி விழுந்தது. “அம்மா” என்று கத்திக்கொண்டே சடக்கென்று கையை உதறினான் மயூரன், கண்கள் இலேசாக கலங்கிவிட்டது அவனுக்கு. “எங்க பார்ப்பம் .. இப்ப எத்தினை கால் எண்டு .. “ “இல்ல … சேர் .. வீட்டில ..” “சுளீர்” என்று இம்முறை சுருதி மாறியது. கிளுவை நுனி இலேசாக வெடித்து வழுக்கல் சிதறி பக்கத்து கதிரை சஞ்சீவன் முகத்தில் தெறித்தது. மயூரன் இன்னமும் உதறிக்கொண்டே கதறினான். “செல்லம் .. இப்ப சொல்லுங்கோ இலையானுக்கு எத்தினை கால்கள்?” “… ட்டு சேர்..” “வடிவா கேக்கேல்ல, வகுப்பில எல்லோருக்கும் கேக்கோணும்; எங்க கத்தி சொல்லு பார்ப்போம்.. ஆ இலையானுக்கு” “…இலையானுக்கு மொத்தமா … எட்டு ..கால்கள் சேர்” மயூரன் அழுதுகொண்டே சொன்னான். “தேங்காய் லோட் ஏத்திறதுகள் எல்லாம் கேள்வி கேட்க வெளிக்கிட்டிதுகள்… இதுகளுக்கு அடி உதவிறது போல அண்ணன் தம்பி உதவாங்கள்” சொல்லிக்கொண்டே அரியலிங்கம் மாஸ்டர் கரும்பலகைக்கு போனார். “சூழலில் ஒரு இனத்திலிருந்து இன்னொன்றுக்கு உணவும் சக்தியும் கடத்திச்செல்லபடுவதை”.. ஜெயசிக்குறு ஒப்ரேஷனில் இராணுவம் மீண்டும் முன்னேற ஆரம்பித்திருந்தது. ------------------------------------- “என்ன சேர், என்ர பெடியனுக்கு நேற்று அடிச்சுப்போட்டியலாம்?” அடுத்தநாள் வகுப்பில் வைத்தி திடும் என்று இப்படி வந்து நிற்பார் என்று அரியலிங்கம் மாஸ்டர் கனவிலும் நினைத்திருக்கமாட்டார். பாடசாலை வருவதற்காக வைத்தி கட்டியிருந்த புது சாரம் படக் படக் என்று பொங்கியிருந்தது. உரிக்க முயன்றும் முடியாமல் போன ஸ்டிக்கரில் கிப்ஸ் பிராண்ட் இன்னமும் வெளித்தெரிந்தது. மேலுக்கு நீலக்கலரில் மார்டின் சேர்ட், இரண்டு பட்டன்கள் போடாமல் கிடக்க, கழுத்தில் தொங்கிய செயின், தேங்காய் ஏன் எண்பது ரூபாய்? என்பதற்கு விளக்கம் கொடுத்தது. மாஸ்டருக்கும் வைத்தியின் கடையில் தனக்கிருக்கும் அக்கவுண்ட் ஞாபகம் வர, “என்ன வைத்தி இதுக்கு போய் இவ்வளவு தூரம் வந்தியா? இவன் பெடியன் ஒரு கேள்வி பிழையா சொல்லி..” “இலையானுக்கு மெய்யாலுமே எத்தினை கால் சேர்?” “இதென்ன கதை .. பூச்சிக்கு எல்லாம் எட்டு கால் தான் .. இலையான் எண்டா என்ன ..நுளம்பு எண்டா என்ன? எல்லாத்துக்கும் ஒண்டு தான்” மாஸ்டருக்கு இப்போது தான் முதன்முதலாக டவுட் வந்தாப்போல இருந்தது. மாஸ்டர் புங்குடுதீவில் எஸ்எஸ்ஸி பாஸ் பண்ணி, டொக்டராகும் ஆசையில் ஸ்கந்தாவரோதயாவில் இங்க்லீஷ் மீடியம் சேர்ந்து பார்த்தார். கல்லு நகரவில்லை. மூன்றாம் தடவையில் ஏஎல் மூன்று பாடம் ஒருவழியாக பாஸ் பண்ணி, ஓரெட்டர் சுப்ரமணியம் கொடுத்த சிபாரிசு கடிதத்தால் சைன்ஸ் மாஸ்டர் ஆனவர். “டேய் தம்பி .. அந்த இலையானை எடுத்து காட்டுடா” வைத்தி மயூரனுக்கு சொல்ல, மயூரன் தன் பொக்கெட்டில் இருந்த நெருப்புபெட்டியை எடுத்து கவனமாக திறந்தான். உள்ளே ஒரு இலையான்; ஓரளவுக்கு பெரிய இலையான். அடிபட்டு செத்துப்போய் கிடந்தது. “சேர் வடிவா பாருங்கோ .. அடிச்ச அடில ஒரு கால் உடைஞ்சு தொங்குது. ஆனாலும் ஆறுகால் தான்” மயூரன் சொல்ல சொல்ல, மாஸ்டருக்கு சாதுவாக வியர்க்க ஆரம்பித்தது. கையை பொக்கட்டில் இருந்து வெளியே எடுத்தார். இந்த இருபத்தி ஐந்து வருட எக்ஸ்பீரியன்ஸில் ஒரு இலையான் கூட இந்த காட்டு காட்டியதில்லை. இன்றைக்கு செத்த இலையான் ஒன்று மாஸ்டருக்கு தண்ணி காட்டுகிறது. “இல்ல .. இது வந்து .. நீங்க அடிச்ச அடில மற்ற ரெண்டு காலும் அடிச்ச இடத்திலேயே உடைஞ்சு ஒட்டியிருக்கும்..அதோட இந்த இலையான் உண்மையிலேயே இலையான் வகை இல்லை .. இது ஒரு பூச்சி வகை .. தென்னை மரத்தில ….” மாஸ்டர் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும் போதே மயூரன் தன் பையிலிருந்து ஒரு ஷொப்பிங் பாக்கை இப்போது வெளியே எடுத்தான். பாக்கின் உள்ளே இருபது முப்பது இலையான்கள். குற்றியுரும் குலையுயிருமாய் ஊர்ந்துகொண்டிருந்தது. சின்னதும் பெரிதுமாய்; “நேற்று பின்னேரம் முழுக்க இவனுக்கு இதான் வேலை சேர். டியூஷனுக்கும் போக இல்லை. ஒரு அடி மட்டத்தை எடுத்து கண்ட இலையான் எல்லாத்தையும் அடி அடி என்று அடிச்சு, பத்தாம தேங்காய் கடைக்கும் வந்திட்டான். சந்தையடியிலையும் விசாரிச்சம் சேர் .. ஆறு கால் தானாம்..” மாஸ்டர் தான் சுற்றி வளைக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்தார். இனி தப்ப முடியாது. “இலையானுக்கு நிஜமாகவே ஆறுகால் தான் போல. ஐயோ, இவன் வைத்தி கொம்ப்ளைன் பண்ணினால் பிரின்சி நாயாய் குலைக்குமே” என்று யோசிக்க மாஸ்டருக்கு கொஞ்சம் நடுக்கமும் தொடங்கியது. “இல்லை வைத்தி அது மார்க்கிங் ஸ்கீம்ல அப்பிடித்தான் இருக்கு. இலையான் எண்டுறது டிப்டேரா எண்ட விஞ்ஞான குடும்பத்தை சேர்ந்த பூச்சி .. எட்டு கால் தான் இருக்கோணும். எதுக்கும் நான் மற்ற சயன்ஸ் டீச்சர்மாரோடையும் கதைச்சிட்டு செய்யுறன். உண்மையிலேயே இலையானுக்கு ஆறுகால் தான் என்றால் கோட்டக்கல்வித்திணைக்களத்துக்கு அனுப்பி எடுக்கோணும். சிலபஸும் மாத்தோணும். நீ யோசியாத .. நான் சரியா திருத்தி கொடுக்கிறன்” மாஸ்டர் டிப்டேரா, கோட்டக்கல்வி, சிலபஸ் என்று வைத்திக்கு புரியாத பாஷையில் விளக்கம் கொடுத்து சமாளித்தார். “என்னத்த சீலம்பா டிப்பரோ, அறுந்த இலையானுக்கு எத்தினை கால் எண்டு கூட தெரியாத படிப்பு… ” புலம்பிக்கொண்டே வைத்தி புறப்பட, மாஸ்டர் வகுப்பறையை திரும்பிக்கூட பார்க்காமல் நேரே கரும்பலகைக்கு போனார். “ கதையை விட்டிட்டு எழுதுங்கடா… விலங்குகளில் தாவர உண்ணி, விலங்கு உண்ணி, அனைத்தும் உண்ணி என்று ..” ஜெயசிக்குறு நடவடிக்கை மீள ஆரம்பிக்க தொடங்கியது. மெதுவாகவும் பலமாகவும். வறு..வறு…வறு…. “ படீர்” “என்னடா அங்க சத்தம்?” .. “சரியான இலையான் சேர்” ------------------------------------------ முற்றும் ------------------------------------------------- மூலம் : http://www.padalay.com/2012/06/blog-post_18.html
  11. அடடா .. கவிதைகள் எல்லாம் அழகாக இருக்கிறது...
  12. லியோ .. அழகான ஹைக்கூ .. உங்கள் அனுமதியில்லாமல் கொஞ்சம் மாற்ற முயற்சிக்கிறேன்! பசுமையான வயல்கள் [size=1][size=4]அறுவடைக்கு தயாராகும் களைகள்[/size][/size] [size=1][size=4]வன்னி [/size][/size] [size=1][size=4]நன்றி[/size][/size] ஹ ஹ ஹ .. நன்றி புத்தன்! நன்றி புங்கையூரான் .. அழகிய முயற்சி ... மூன்றாவது வரியை கொஞ்சம் செப்பனிடலாமோ? @புங்கையூரான் .. அந்த இரண்டாவது கைக்கூ .. உங்களுடைய ஆதாரம் சிதறாமால் இப்படி மாற்றலாமா? பசியில் சிறுவன் வீசும் தூண்டில்! விம்பங்கள் மட்டுமே சிக்குகின்றன! என்று எழுதுகையில் .. சிறுவன் பசியில் களைத்து போய் பொறுமை கெட்டதால் மீன் கிடைக்கவில்லை .. மீன் சிக்க பொறுமை வேண்டும் என்ற பொருளும் சேருகிறது ... அட இந்த டிஸ்கஷன் நல்லா இருக்கே! //தாயில்லாமல் நானில்லை [size=1][size=4]ஆசியா [/size][/size] [size=1][size=4]நாயில்லாமல் நானில்லை [/size][/size] [size=1][size=4]ஐரோப்பா //[/size][/size] [size=1][size=4]அருமை. அதை நாயில்லாமல் தாயில்லை என்றும் மாற்றலாம் .. இங்கே அம்மாமார் எல்லா பிள்ளையை டே கயாரில் விட்டு விட்டு நாயை தான் walking கூட்டிபோகிறார்கள் ... எல்லோரையும் சொல்லவில்லை.[/size][/size]
  13. சிலமாதங்களுக்கு முன்னர் எழுதிய ஹைக்கூ பதிவு காட்டில் நிலாவான கதை தனிக்கதை! ஆனாலும் ஆசை யாரை விட்டது. கவிதை வடிவங்களில் ஓரளவுக்கேனும் சுமாராக எழுதுவேன் என்று நம்புவது இந்த ஹைக்கூவை தான். கேதாவின் National Geographic website இல் வந்த படத்தை பார்த்தவுடன் இதற்கு பொருத்தமான கவிதை ஒன்று எழுதவேண்டும் என்று தோன்றியது. இந்த படத்தின் மூடுக்கு வெண்பாவோ, ஐந்து வரி புதுக்கவிதையோ குழப்பிவிடும்! ஹைக்கூ தான் சரிவரும் என்று தோன்றியது. ஹைக்கூ. ஜப்பானிய கவிதை வடிவம். அதற்கென்று ஒரு வரையறை இருக்கிறது. The essence of haiku is "cutting". This is often represented by the juxtaposition of two images or ideas and a cutting word between them, a kind of verbal punctuation mark which signals the moment of separation and colours the manner in which the juxtaposed elements are related. எளிமையாக சொல்லுவதாக என்றால், இரண்டு படிமங்களை முதல் இரண்டு வரிகளிலும் சொல்லி, மூன்றாவது வரி அவற்றை தொடுக்கவேண்டும். அந்த தொடுப்பு, கவிதையை வேறு தளத்துக்கு கொண்டு செல்லவேண்டும். இதிலே எத்தனை சிலபல்கள்(syllables) எல்லாம் வேண்டும் என்றும் ஒரு ரூல் இருக்கிறது. அது தமிழில் எழுதும்போது பொருந்தாது என்பதால் ஹைக்கூவின் ஆதாரமான விஷயத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொள்வோம். இந்த படத்துக்கு ஹைக்கூ எழுதுவது சவாலான விஷயம். படம் ஏற்கனவே பல கதைகள் சொல்லுகிறது. அந்த கருவை சிதைத்துவிட கூடாது. தூண்டில் போடும் சிறுவனும், நீரில் மின்னும் நட்சத்திரங்களும் தான் சாரம். அதை தொடுக்கவேண்டும். தொடுத்துப்பார்த்த முயற்சி தான் இது! [size=4][/size] [size=5]தூண்டில் வீசும் சிறுவன். விண்மீன் எல்லாம் கடலில் விழுந்து மண்புழு தேடி அலைகிறது![/size] முதல் இரண்டு வரிகளும் படிமங்கள். சட்டத்தை இன்னமுமே மீறவில்லை. மூன்றாவது தான் அந்த கோர்ப்பு. ஏன் விண்மீன்கள் கடலில் விழவேண்டும்? ஐயோ பாவம், இந்த சிறுவன் நீண்ட நேரமாக மீனுக்கு காத்திருக்கிறானே! ஒரு வெளிச்சத்தை கொடுத்து பார்ப்போமே! என்று கடலில் விழுகிறது. விழுந்தது அப்படியே கிடக்கவேண்டியது தானே? இல்லை. அதற்கு அப்பாலே சென்று, அட நாமும் மீன் தானே, அந்த தூண்டிலில் போய் நாமாகவே மாட்டிகொள்வோமா? அப்போது மீன் மாட்டியது என்று அவன் முகத்தில் சின்ன சந்தொஷத்தையாவது பார்க்கலாமே என்ற ஆர்வத்தில், “எங்கே அந்த மண்புழு” என்று அவை தேடி தேடி அலைகின்றனவாம். உயர்திணை நிகழ்ச்சியில் கோகிலா மகேந்திரன் கேதாவின் “காற்றில் ஒடிந்த தளிர்கள்” என்ற சிறுகதையை வெகுவாக சிலாகித்து, ஒரு கவிதை என்பது காலம் கடந்து, சொல்லும் விஷயம் கடந்து, மேலும் மேலும் பலதை சொல்லவேண்டும் என்றார். இப்போது இங்கே எழுதிய ஹைக்கூ வேறு என்ன விஷயம் சொல்லுகிறது? இது கூட உருவகம் தான். யோசித்துப்பாருங்கள். இந்த விண்மீன்கள், தங்களை மீன்களாக காட்டி ஏமாற்றி, சிவனே என்று மீன் பிடித்துக்கொண்டு இருக்கும் சிறுவனை தூண்டி விட்டு, அவனுக்கு மெல்லிய சந்தோஷத்தை கொடுக்க முயன்று, இறுதியில் அவனுக்கு ஏமாற்றம் தானே கிடைக்கும்? தூரத்தில் இருந்து மின்னுவதற்கு மட்டுமே லாயக்கான விண்மீன்களுக்கு எதற்கு இந்த விபரீத ஆசை? ஏன் இந்த மோசம்? இந்த உருவகத்தை நம்முடைய வெளிநாட்டு தமிழர்களோடு பொருத்தினால்… ப்ச்ச் .. அந்த சிறுவனை மீன் பிடிக்கவிடுங்கள் ப்ளீஸ்! இதே கேதாவின் இன்னுமொரு படத்துக்கு ஒரு ஹைக்கூ முயற்சி. [size=5]சூரியன் மறையும் சமயம்[/size] [size=5]காத்திருக்கும் காவலரண்[/size] [size=5]உள்ளே சீருடை![/size] நானே எழுதி நானே ரசிக்கும் வங்குரோத்து வேலையை திரும்பவும் செய்யப்போவதில்லை! ஆனால் சீருடை யார் யாரெல்லாம் அணிவார்கள்?. [size=1]பிற்குறிப்பு : முதலில் ஹைக்கூவில் ஆரம்பத்தில் “தூண்டில் போடும் சிறுவன்” என்றே எழுதினேன். கேதா தான் அதை “வீசும்” என்று மாற்றினால் கொஞ்சம் சந்தம் கூட வரும் என்றான். That’s what called attention to details![/size] [size=3]மூலம் : http://www.padalay.com/2012/06/blog-post_16.html[/size]
  14. அப்பா சொல்ல சொல்ல எழுதினது .... கோபம் .. ஆற்றாமை .. மீண்டும் அப்படி ஒரு நிலைமைக்கு .. அதே கையாலாகாத நிலை ... எழுத தான் முடிகிறது என்று தாழ்வு மனப்பான்மை .. என்னத்த சொல்ல?
  15. உனக்கப்ப ஒரு வயசு கூட ஆகேல்ல எண்டு நினைக்கிறன். ஏதோ ஒரு எலெக்ஷன். இவங்கள் அமுதலிங்கம், செல்வநாயகம் எல்லாம் சேர்ந்து எடுத்த மாவட்ட சபையா தான் இருக்கோணும்... மறந்துபோச்சு. சுன்னாகம் மயிலினி மகாவித்தியாலயத்தில தேர்தல் வாக்களிப்பு நிலையம். நான் தான் எஸ்பிஓ (Senior Presiding Officer). நிலையத்து பொறுப்பதிகாரி. முதல் நாளே போய் வோட்டிங் பொக்ஸ் எல்லாம் செக் பண்ணி ரெடி பண்ணி வைக்கோணும். கச்சேரிக்கு போறன். அங்க வாசலிலேயே மறிச்சு திருப்பி அனுப்பீட்டாங்கள். குளியாபிட்டியாவில இருந்தெல்லாம் சிங்களவனை இறக்கியிருக்கிறாங்கள். அவங்கள் தான் எல்லா வேலையும் பார்ப்பாங்கள். எங்கள வேணுமெண்டா நேரே வரச்சொன்னாங்கள். அதிகாரிக்கு கொடுக்கவேண்டிய வாகனமும் இல்லை. என்னடா இது சனியன் எண்டு நினைச்சுக்கொண்டே வீட்ட போறன்! அடுத்தநாள் மே 31. 1981 ஆ 82 ஆ? சரியா ஞாபகம் இல்ல. அண்டைக்கு காலம யாழ்ப்பாணம் முழுக்க டென்ஷன் .. கச்சேரி முழுக்க ஆர்மியை இறக்கீட்டான். ஆனா மயிலணி பூத்தில சனமெண்டா .. அப்பிடி ஓரு சனம். தொண்ணூறு வீதம் வோட் விழுந்துது. பின்னேரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நியூஸ் வர தொடங்கீட்டுது. மூண்டு போலீசை பெடியள் போட்டவங்கள் எண்டு நினைக்கிறன். கூட்டணியிண்ட ஓபிஸ் சுக்கல் நூறு. டவுணுக்க கடையெல்லாம் உடைக்க தொடங்கீட்டாங்கள். பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு ஆர்மி பாதுகாப்போட பஸ்சில போறம். தாவடிச்சந்தில ஒரு கடைல நிப்பாட்டி ஆர்மியே கதைவை உடைச்சு சிகரெட் எடுக்கிறான். நாங்க ஒண்டும் பறயேல்ல! வீடு போனா காணும். நியூஸ் வெளிய வரத்தொடங்கீட்டு. சென்றல் கொலிஜ் பக்கத்தால, அப்ப யாழ்ப்பாணம் எஸ்பியா இருந்த சுந்தரலிங்கம் போய்க்கொண்டிருந்தார். அவருக்கு கீழ வேலை செஞ்ச போலீஸ் காரனெல்லாம் கூவடிக்கிறானாம். சுப்பிரிண்டனுக்கு கூவடிக்கிற அளவுக்கு சேட்டை கூடிப்போச்சுது. இவர் உடனே கொழும்புக்கு அறிவிச்சிருக்கிறார். அங்கால பக்கம் இருந்து எந்த ரெஸ்போன்ஸும் இல்ல. இது சரிவராது எண்டு அவரும் வீட்ட போய்ட்டார். மினிஸ்டர் காமினி எல்லாம் யாழ்ப்பாணத்தில தான் நிக்கிறான். ராவைக்கு தொடங்கீட்டான்கள். ஜேஆரும் சப்போர்ட். ரெண்டு மூண்டு நாளைக்கு எரிஞ்சுது. ரெண்டு மூண்டு சனத்தையும் கொண்டிட்டான்கள் ... அவங்கள் சதிராடுறாங்கள் .. எங்களால ஒண்டும் செய்ய ஏலுதில்ல! இவன் அல்பிரட் துரையப்பா கலாதியா தொடங்கின லைப்ரரி. அரண்மனை மாதிரி… கிட்ட போனாலே சும்மா நிமிர்த்திக்கொண்டு நிப்பார்! இந்தியால இருந்தெல்லாம் வந்து படிக்கிறவங்கள். ஒரு லட்சம் புத்தகங்கள்.. .. ஏடெல்லாம் இருநதுது ..ஸ்கந்தாவில படிக்கேக்க நானும் தம்பியும் அடிக்கடி போய் நிறைய வாசிச்சிருக்கிறம். நல்லூர் மாதிரி தாண்டா எங்களுக்கு அது .. கோயில். ச்சே .. எரிச்சிட்டாங்கள் .. நாயள்! மூலம் :வியாழமாற்றம் 31-05-2012