kavimahan

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content Count

    8
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

3 Neutral

About kavimahan

  • Rank
    புதிய உறுப்பினர்
  • Birthday ஞாயிறு 04 அக்டோபர் 1987

Profile Information

  • Gender
    Male
  • Location
    tamileelam
  • Interests
    tamileelam,reporting,sports

Recent Profile Visitors

1,082 profile views
  1. சென்ற வாரம் **** அழுகுரல்கள் வானளவு எழுந்தது. ஆனால் அந்த குரல்கள் எந்த வல்லரசுக்கும் கேட்கவே இல்லை… தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது அந்த இடத்தை துடைத்தழிப்பதற்கான தாக்குதல்கள் …. அப்போது தான் அண்ணா……. அந்த குரல் தேய்ந்து கொண்டிருந்தது.. தொடர்ச்சி**** இரத்த வெள்ளம் அந்த காட்டு மண்ணை சிவப்பாக்கி கொண்டிருந்தது. என் உடலும் அந்த குருதியில் குழித்தது. டேய் கவி அண்ணா இங்க ஓடி வாடா எல்லாருமே காயம்டா என் தம்பி கத்துகிறான். யாரை தூக்குவது யாரை தவிர்ப்பது என்பது புரியவில்லை. சுமார் என் உறவுகள் முப்பது பேருக்கு மேலானவர்கள் அந்த இடத்திலே சூழ்ந்திருந்தோம். அதில் குறித்த சிலரைத்தவிர அனைவருக்கும் படு காயம். கட்டு போடுவதற்கு எந்த அவகாசமும் கிடைக்கவில்லை. அந்த சந்தர்ப்பத்தை சிங்கள தேசம் எமக்கு தரவில்லை. பாய்ந்து வந்து கொண்டிருந்தன சிங்களன் ஏவிய எம்மை கொல்லுவதற்கான இரும்புத்துண்டுகள். அதற்குள்ளும் தவழ்வதும் உருழ்வதுமாக ஒவ்வொருவராக பார்க்கின்றோம். அனைவரும் முனகி கொண்டு இருக்கின்றார்கள். இருந்த துணிகள் அனைத்தும் அவர்களுக்கு கட்டுப்போடும் துணிகள் ஆகின்றன. கை உடைந்ததும் கால் துண்டானதுமாக ஒவ்வொருவரும் துடித்து கொண்டிருந்தார்கள். தம்பி அண்ணா மாமா என்று பல குரல்கள் எம்மை அழைத்து கொண்டிருந்தன. முதலில் பலத்த காயமடைந்தவர்களுக்கான முதலுதவி செய்ய முனைகிறேன். ஆனால் எதுவுமே முடியவில்லை. அந்தளவு தாக்குதல் அங்கே நடத்தப்படுகிறது. இருப்பினும் அனைவருக்கும் கிடைத்த துணிகள் கொண்டு இரத்த போக்கை கட்டுப்படுத்த முயல்கிறோம். அந்த இடத்தில் என் உறவுகளில் ஏற்கனவே காலில் பலத்த காயமடைந்த நிலையில் களமுனையில் இருந்து விலகி மூத்த போராளி ஒருவரும் குடும்பமும் படுத்திருந்ததும் அவர்களது எந்த சத்தமும் எமக்கு கேட்காததும் நாம் உணராத ஒன்றாக இருந்தது. அவர்களுக்கு என்ன நடந்தது என்பதை நாம் யோசிக்கவே இல்லை. ஆனால் மீண்டும் தம்பியின் குரல் “டே அண்ணா இங்க ஓடிவாடா” இங்க வந்து பாருடா…. அவனின் கூப்பிட்ட குரலுக்கு நான் ஓடி சென்ற போது அந்த காட்சி என்னால் நம்பவே முடியாது இருந்தது. தாய் தந்தைக்கு நடுவில் தூங்கி கொண்டிருந்த பொன்னும் பையனும் நடந்த சம்பவத்தால் திக் பிரமை பிடித்தவர்களாக திகைத்து போய் கிடந்தார்கள். இவற்றையும் தூக்கி நெஞ்சோடு அணைத்து கொள்கிறேன். செல்லங்களுக்கு ஒன்றும் இல்ல மாமா இருக்கான் குட்டிக்கு ஒன்றும் இல்லை என்று அணைத்த வாறு பங்கருக்குள் பாய்கிறேன். உண்மையில் அதிசயமா அல்லது எது என்று என்னால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை காரணம்.அனைவரும் சாகும் தருவாயில் காயமடைந்து கிடந்த போதும் அந்த குழந்தைகளுக்கு எந்த கீறல்களும் இல்லை. அவர்கள் இருவரும் தப்பி இருந்தார்கள். பங்கருக்குள் அவர்களை இருந்தி விட்டு திரும்ப அங்கே போன போது, ஏற்கனவே காயத்தால் உடைந்து போய் கிடந்த கால் மீண்டும் ஒரு தடவை பல இஞ்சி எலும்பை உடைத்தெறிந்து பிஞ்சு போய் கிடந்தது. தம்பி என் பிள்ளைகளை காப்பாத்து. அவர் அப்பிடித்தான் சொல்லி கொண்டிருந்தார். அவரது காலுக்கு மம்பெட்டி பிடியை கழட்டி வைத்து கட்டுகிறேன். அவரது கால் தோலில் மட்டும் தொங்கிய படி கிடக்கிறது. இரத்தம் தொடர்ந்து வெளியேறி கொண்டே இருக்கிறது. கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. இருந்தாலும் இரத்தத்தை கட்டுப்படுத்த பலவாறு முனைகிறேன் இரத்தமோ தொடர்ந்தும் வெளியேறுகிறது. கட்டுப்படவில்லை…. முயற்சியில் சிறு வெற்றி அதனால் அவரது மனைவியின் காயத்துக்குமான இரத்தக்கட்டுப்படுத்தலை செய்து முடித்து நிமிரும் போது மீண்டும் அந்த குரல் அண்ணா…. அந்த குரல் தேய்ந்து கொண்டே போனது… நாளை அந்த குரலுக்கு என்ன நடந்தது…? கூறுகிறேன் தொடர்ந்து வாசிக்க http://www.kavikkural.com/2016/03/20/%E0%AE%A4%E0%AF%82%E0%AE%A4%E0%AF%81%E0%AE%B5%E0%AE%B3%E0%AF%88-%E0%AE%9A%E0%AE%AE%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%B2%E0%AF%8D-11/
  2. அம்மா நீ எங்கன இருக்கா? *************************************** எனே,... அம்மா எங்கன இருக்கிறா? கையில் ஒரு பூக்கூடை பையில் ஒரு படையல் என முந்தி மாதம் தவறா உன் விழி மழையின் வீழ்ச்சியில் குளிப்பாட்டி மகிழ்வித்து முத்தம் தந்து குளிர்விப்பவளே நீ எங்கன இருக்கிறா? நீ அறிவியான நான் சாகா வரம் பெற்றவன் யார் சொன்னார் என்னை இறந்ததென்று? மண்ணின் சுவாசத்துக்காக மண்ணில் வாசகம் செய்கிறேன். சாவுக்குள் கண்மூடி உறங்கி உயிர்த்தெழுகிறேன் திக்கெட்டும் தேடுகிறேன் என் உயிர் உறவுகளின் தாயை தேடும் ஓலம் மட்டும் காதில் ஒலிக்கிறதே உன்னை மட்டும் காணவில்லை நீ எங்கன இருக்கிறா? கைகள் மரத்து போய் விறகு விற்று நீ ஊட்டிய உப்பு கஞ்சி குடித்து திடம் வளர்த்து சேனை கொண்டு பகை வென்று சாதனையோடு ஈழ களம் வென்று சாகாது மண்ணுக்குள் உயிரோடு வாழ்கின்றேன் இன்று உன் இருப்பின்றி மனம் வெந்து கிடக்கிறேன். நீ எங்கன இருக்கிறா? என் மனம் வலித்ததில்லை விழுப்புண் பெற்று வீழ்ந்த என் உடலில் ரணங்கள் இல்லை இதயத்தில் துடிப்பும் இல்லை குருதி ஓட்டம் இல்லை துடித்தெழும் உடல் நரம்புகள் இயக்கம் இல்லை ஆனாலும் நான் மடியவில்லை துடிப்போடு மண்ணுக்குள் இயங்கி கொண்டு இருக்கிறேன் நான் செத்ததாக சொன்னது வெறும் பொய்யன வரி உடுத்தி வெறும் தூக்கத்திலே கிடக்கிறேன் உன் தாலாட்டுக்காக காத்து கிடக்கிறேன் அம்மா நீ எங்கன? எனே அம்மா.... இப்ப கொஞ்சநாளா தலை வலி... இடர் மிகுந்த அமைதியின்மை நீ தலை தூக்கி தாலாட்டு பாடிய இடமெல்லாம் கரிய இருட்டு சூழ்ந்து கிடக்கன கால் மிதித்து தினம் நடக்கும் பாதகர் பாதங்களால் உடல் வலி நிமிர்ந்து கிடக்கன என் உடல் தின்ற புழுக்கள் கூட பயந்தொடுங்கி மண்ணுக்குள் இத்து கொண்டிருக்கும் என்பு மச்சங்களுக்குள் பதுங்கி கிடக்கன.. என் உடல் மீதேறி நிக்கும் பன்றிகள் கூட்டத்தின் அவல சிகரம் சென்ற நிலையை கண்டு என்புகள் கூட ஒழிந்து கொள்ள இடம் தேடுதுன இதுகளை போல நீயும் ஒழிந்தான கிடக்கிறா? எனே அம்மா எங்கன நீ கொஞ்சம் வலி மருந்து தர மறைந்திருந்து விம்மாது என்னிடம் வான உன் விழி நீரால் குளிப்பாட்டி மடி இருத்தி புன்னகை தந்திடன மறைவில் இருந்து வெளிவந்து மருந்து தந்திடன... நீ என்னை தேடிய காலங்கள் கடந்து போச்சோ? நான் உன்னை தேடும் காலம் இதுவென்றாச்சோ உன் மகன் வலிக்கு மருந்திட வழியிருக்கோ உன்னை அன்றி எனக்கு வேறு மருந்துண்டோ.... அம்மா நீ எங்கன இருக்கா?
  3. 2009 வைகாசி 12 ஆம் நாள் சர்வதேசத்தின் கரங்களுக்காகவும் இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்காகவும் நாங்கள் வானொலிகளை திருப்பி கொண்டு, அடுக்கப்பட்டு கிடந்த துணிகளால் ஆன மண் மூடைகளுக்கு நடுவே கிடந்த அந்த பொழுது. அவற்றையும் தொலைத்து விட்டு வெறும் நிலமே பாதுகாப்பாக படுத்திருந்த அந்த பொழுதுகள் சர்வதேசமே எங்கள் இருப்பை உறுதிப்படுத்த முடியாது தவித்து கொண்டிருந்த நாட்களில் ஒன்று. பல வல்லரசுகள் எம்மை ஒன்றிணைந்து அழித்தொழித்த நாட்களில் ஒன்று. நாங்கள் வழமையான சில பணிகளில் கிடக்கிறோம். வழமை போலவே அந்த இரவும் எமக்கு விடிந்து போனது. செல்லும் ரவையும் விமானமும் எங்கள் தலைகளை குறி வைத்து பாய்ந்து வந்து கொண்டிருந்த ஒரு காலை பொழுது அது. இதில ஒன்றை வெட்டுங்க அவடத்தில ஒன்றை வெட்டுங்க ” I ” வடிவ பதுங்குகுழிகளை அமைக்கும் தீவிர முயற்சியில் நாம் எமக்கான தந்தையின் கட்டளைகள் இவை அதையும் தாண்டி அம்மாவின் குரல் ஒலிக்கிறது. “எல்லோரும் சாப்பிடுவம் வாங்கோ”… கிடந்த அரிசியில் கிடைத்த உப்பை இட்டு காச்சப்பட்ட கஞ்சி ஒரு குவளை எமக்கு அம்மாவிடம் இருந்து கிடைக்கிறது. அதை உண்பதற்காக நாங்கள் ஆவல் கொண்டிருந்தாலும், உயிர் பிரியும் அபாயம் எம்மை துரத்தி கொண்டு இருந்ததால் நாங்கள் அவ்விடத்துக்கு மெதுவாகவே நகர்கிறோம். தலை தூக்கி நடந்தால் பதுங்கி சுடும் குறியாளர்களின் தாக்குதல் நிட்சயமாக எம்முயிரை பறிக்கும் அல்லது எதிரியால் தொடர்ந்து சுடப்பட்டு கொண்டிருந்த பீ.கே என்று சொல்லப்படுகின்ற கனரக இயந்திர துப்பாக்கி ரவைகள் எம்மை சாகடிக்கும். இத்தனைக்கும் மத்தியிலும் தொடர்கிறது எங்கள் உயிர் காக்கும் அந்த பதுங்கு குழி வெட்டும் பணி. கிடைத்த கஞ்சிக்காக நாங்கள் கூடி இருந்த அந்த நேரம் எனது சிறிய தந்தையின் மகளின் குரல் கேட்கிறது. ” அந்த குரல் அண்ணா தூதுவளை சம்பல் தாறதா…?” எப்பிடி அதை தயார் செய்தாள் என்பது யாரும் அறியாதது. ஆனால் அங்கே பற்றைக்குள் படர்ந்திருந்த தூதுவளையில் உப்பிட்டு தரமான சம்பல் ஒன்றை செய்திருந்தாள் சிறிய தந்தையின் மகள் அதை தொட்டு கொண்டு கஞ்சியை குடித்த போது உண்மையில் அந்த நேர மரண அச்சம் கூட காணாமல் போயிருந்தது. எப்பிடி அது அவளால் முடிந்தது? சாவுக்கான மணித்துளி எண்ணப்பட்டு கொண்டிருந்த போதும் கஞ்சிக்கு சுவையாக அதை தயார் செய்ய அவளுக்கு எப்படி எண்ணம் வந்தது யாரும் அறியா நியம். பல வேளைகள் உண்ணாதிருந்த எமக்கு அது உண்மையில் அமிர்தமே… அன்றைய பொழுதி சாய்ந்து இருள் சூழ்ந்த அந்த மணிப்பொழுது கேட்டுக் கொண்டிருந்த அல்லது பாய்ந்து வந்து கொண்டிருந்த உயிர் குடிக்கும் இரும்புத்துண்டுகளின் வரவில் சிறு ஓய்வு… பத்து பதினைந்து நிமிடங்கள் அது நீடித்திருக்கும். அதுவே எங்கள் மேல் விழப்போகும் சாவுக்கான குறியீடு என்று புரியவில்லை எமக்கு. சிறிது நேரம் விழி அயர்ந்து போனோம் எங்கள் இருப்பிடத்துக்கு மேல் “வண்டு ” என்று எம்மால் குறியிடப்படும் வேவு விமானம் (beech craft ) இரைகிறது என் மனது நடக்க இருக்கும் அசம்பாவிதத்தை உணராமல் இல்லை தூங்கிய அனைவரையும் எழுந்து பாதுகாப்பு தேட சொல்லி உத்தரவிடுகிறேன் அனைவரும் தம்மால் முடிந்த பாதுகாப்பு நிலையான குப்பற படுத்து கொள்கிறனர். எந்த மறைப்புக்களும் அற்ற அந்த பற்றைகளை பாதுகாப்பரண்களாக கொண்டு நாங்கள் அனைவரும் படுத்து கிடக்கிறோம். எங்கெங்கெல்லாமோ வீழ்ந்து வெடிக்கும் எறிகணைகள் ரவைகளின் சத்தங்களை தாங்க முடியாது இரு காதுகளும் திணறுகின்றன. நாங்கள் இரு கைகளையும் நெஞ்சுக்கும் நிலத்துக்கும் இடையே வைத்து கொண்டு விரல்களால் இரு காதுகளையும் பொத்திய படி படுத்து கிடக்கிறோம். இவை மட்டுமே அன்றைய நாட்களின் எமது பாதுகாப்பு அரண்கள். சிங்களத்தின் முல்லைத்தீவு பிரதான ஆட்லறித்தளத்தில் இருந்து எறிகணைகள் ஏவப்பட்டு கொண்டிருந்த போது அந்த ஆட்லறி எறிகணை எம் இடத்தை நோக்கி வருகிறது. நான் படுத்திருந்த அந்த சிறு குழி போன்ற இடத்தில் இருந்து ஐந்து மீற்றர் தூரத்தில் நின்ற மரம் ஒன்றில் பட்டு சிதறிப்போகிறது. மரத்தின் முன் பக்கமாக அமைக்கப்பட்டு இருந்த ஒரு பதுங்குகுழி இடம்காணாமல் போகிறது அதற்குள் இருந்த கிட்டத்தட்ட பத்துப்பேருக்கு மேலான உறவுகள் உடல் சிதறி கிடப்பது எனக்கு புரிகிறது ஆனாலும் என்னால் எழுந்து சென்று பார்க்க முடியாத நிலை மீண்டும் மீண்டும் எறிகணைகள் வீழ்ந்து வெடித்து கொண்டிருந்ததால் தலை நிமிர்த்த முடியவில்லை நான் படுத்தே இருந்தேன். என் அருகில் படுத்திருந்த அனைவரும் பட்ட காயத்தின் வேதனையில் முனக தொடங்குகிறார்கள். அங்கே ஒரு இரத்த வெள்ளம் உருவாகியது. அனைவரும் காயமடைந்திருந்தார்கள் என்னையும் ஒரு சகோதரனையும் தவிர. மீதி இருந்தவர்கள் அனைவரும் காயப்பட்டிருந்தார்கள். தம்பி எனக்கு கட்டு போடு ஐயோ அம்மா வலிக்குது ….. என்று மாறி மாறி எழுந்த குரல்களுக்கு இடையே நானும் எனது சகோதரனும் ஓடிக்கொண்டிருந்தோம் காயத்துக்கு கட்டு போட முடியவில்லை யாருமே யாரையும் பார்க்க முடியவில்லை அந்த அளவுக்கு அந்த இடத்தை முழுவதும் புகை சூழ்ந்திருந்தது. அழுகுரல்கள் வானளவு எழுந்தது. ஆனால் அந்த குரல்கள் எந்த வல்லரசுக்கும் கேட்கவே இல்லை… தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது அந்த இடத்தை துடைத்தழிப்பதற்கான தாக்குதல்கள் …. அப்போது தான் அண்ணா……. அந்த குரல் தேய்ந்து கொண்டிருந்தது..
  4. ஆறடி கிடங்குக்குள் இருந்து ஓர் குரல்... ********************************************************* என் குரல் ஓய்ந்து போனதா? ஓய வைக்கப்பட்டதா? முடக்கப் பட்டு மண்ணுக்குள் மூடப்பட்டதா? புயல் புகுந்து சுழன்ற மண்ணின் பூ என்றுதானே சொன்னார்கள் இன்று புயலடித்து தின்ற வாடிய மலரிதழாய் கூடு விட்டு வெளியில் வர முடியாது செத்து கிடக்கிறது காரணம் தெரியவில்லை அருகில் நின்றவரை கேட்கிறேன் திரும்பி கூட பார்க்காது போகிறான் நான் பார்ப்போரை கேட்டு கேட்டு களைத்து என் தங்ககம் செல்கிறேன். தேடி தேடி செத்துப் போன மனம் தோற்றுப் போய் கிடக்கிறது. என் குரல் துடிப்பற்று கிடப்பது ஏன்? நான் கேட்பது உங்களுக்கு கேட்கவில்லையா பிச்சையாய் உங்கள் பதிலிடுங்கள். நோக்கம் அறிந்து விட துடிக்கும் இதயத்தை அடக்க ஆசை கொள்கிறேன் முடியவில்லை எனக்கேன் இந்த நிலை ? பணமா? என் குணமா? பிறர் திணை வாழ நான் கொண்ட திண்ணமா? மாறி மாறி வினாக்கள் எழுந்து மறைகின்றன தினமும் என் குரலுக்கான பயணத்தில் மனதுக்கும் எண்ணங்களுக்கும் இடையே விடை அறிய துடிக்கும் பூகம்பம், எழுந்து துடித்து அடங்கி பெறும் நிலை பூச்சியமாகும் போதும் மறுபடியும் மனசு எண்ணத் துவங்கும் யாரோ அருகில் இருந்த கிடங்கில் முனகுவது கேட்கிறது ஓ.. நான் மரணித்து விட்டேனா? என் உடலை தொட முனைகிறேன் முடியவில்லை... இப்போது தான் புரிகிறது வல்லாதிக்க பாதங்களிடையே நசுக்கப்பட்டு சாகடிக்கப்பட்டேன். என் வசந்த காலங்கள் என நினைத்த என் தினங்கள் என்னை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தின்று தீர்த்த போது என் சுமாரகம் அற்று இருந்தது இந்த பூமி இப்போது என் குரலை சொல்லி சலசலக்கிறது நான் தான் மரணிக்க வைக்கப்பட்டேனே எதுக்கு இந்த சலசலப்பு? நாதிகளுக்காய் நிமிர்ந்து நின்ற என் குரல் உயர்ந்து நின்ற போது அஞ்சிய ஜெகமே இன்று என்னை ஏன் அஞ்ச வைக்கிறாய்? ஓங்கி கத்த எண்ணம் வந்தாலும் என் குரல் மண் துணிக்கைகளுக்கு கூட கேட்காத கனவாகவே கிடக்கிறது ஊடக புழுக்கள் தின்று கொண்டிருக்கும் என் உடலில் வழியும் இரத்த துளிகள் மண்ணோடு மரித்து போகிறதே... அத்தனையையும் தெரிந்து என் செவிகளும் கண்களும் தங்கள் உணரிகளால் உணர மறுத்தன அப்போதும் என் குரல் மௌனித்தே கிடந்தது எட்டுத்திக்கும் கட்டுக்கடங்காது பாய்ந்த புது வெள்ளமான என் குரல் அடக்கப்பட்டது ஏன்? வாய் திறக்க முடியாது ஆறடி நிலத்திற்குள் நான் தூங்க முயல்கிறேன் விழிகள் நிரந்தரமாய் மூடியும் தூக்கம் வர மறுத்து அடம்பிடிக்கின்றன. எனக்கு இனி வைகறை இல்லை இருள் மட்டுமே என் விழிகளுக்கு கிடைக்கும் வெளிச்சம் இப்போதெல்லாம் நான் வெளிச்சமற்ற வெளிச்சத்துக்குள் வாழ கற்று கொண்டுவிட்டேன் முதிரன் தினமும் என் குரலை புணர்ந்து கொள்கின்றான்... அனுகன் என்று வந்தவன் என் குரலை ரசித்து உண்கிறான் பலர் என் விருப்பற்று தங்கள் ஆண்மைகளை விலைபேசி குரலை தின்கிறார். பெண்ணியவாதிகள் கூட பெண் என மறந்து என்னை கதறியழ வைக்கிறார். என் குரலாய் பல குரல்கள் முளைத்து வானவெளியில் புதுப்பயணம் தொடர்கிறன இது என் குரலா? என் மனதின் வரிகளால் எழுந்த குரலா? என் பெயர் சொல்லு நிமிரும் ஆதிக்க வெறிக்குரலா? நினைவில்லை. இதை என்னை வஞ்சித்து தினமும் தின்று தீர்க்கும் இந்த உலகே தீர்மாினி்க்கட்டும் முடிவு தெரியாது நான் வெளிவர முடியா மண் சிறைக்குள் மல்லார்ந்து கிடக்கிறேன். கூரிய வாளால் என் குரலை கீறிக் கொள்கிறது இவ்வுலகு என் உடலை மறைத்து கிடக்கும் பருத்தி துணியின் மேலே நிர்வாண வர்ணம் பூசி அழகு பார்க்கிறது என் இனம் நானோ என் மானம் காக்கும் உடையின் மறைப்பில் மரணித்து கிடக்கிறேன் என் குரலும் விபச்சாரியாக்கப்பட்டு விட்டதோ? எழுந்த வினா முடிய முன்னே மறு வினா துளிர்த்தது பெற்று வளர்த்த தாயை, பெற்ற பிள்ளையை இன்னொருத்தனுக்கு கூட்டி குடுக்கும் துணிவு பெற்று வளைந்து கொடுக்கிறதோ பல சமயங்கள் மௌனம் சில நிமிடங்கள் குமுறல் தினமும் களைத்து போகும் வரை என் குரல் தனித்து குமுறுகிறது மண் துணிக்கைகள் மூடி கிடக்கும் ஆறடி கிடங்குக்குள்ளே...
  5. என் அத்தை மக…. சினிமா பாடல் வரிகளை விசில் அடித்துக் கொண்டு சிவா வீட்டுக்கு கீழ் உள்ள நிலவறையில் காரை நிறுத்தி விட்டு மாடிப்படியேறி ஓடுகிறான். அன்று வெள்ளிக்கிழமை வார இறுதிநாள். திருமணமாகி இரு வாரங்களே கடந்த புது துணைவி. அவளுடனான புதுவாழ்க்கைக்கு இடையே இருவரது பணிகளின் குறுக்கீடு. இருந்தாலும் அவன் சந்தோசமாகவே இருந்தான் தான் விரும்பியவளை கரம்பிடித்த மகிழ்வை அவனின் துள்ளல் நடை பறைசாற்றியது. பணியிடத்தின் பணிச்சுமைகளை இறக்கி விட்டு புத்துயிர் பெற்றவனாய் இன்ப சொரூபமான அவளை நோக்கி செல்கிறான். தொடர்ந்து வாசிக்க
  6. சாரும்மா .... 

    என் அத்தை மக…. சினிமா பாடல் வரிகளை விசில் அடித்துக் கொண்டு சிவா  வீட்டுக்கு கீழ் உள்ள நிலவறையில் காரை நிறுத்தி விட்டு மாடிப்படியேறி ஓடுகிறான். அன்று வெள்ளிக்கிழமை வார இறுதிநாள். திருமணமாகி இரு வாரங்களே கடந்த புது துணைவி. அவளுடனான புதுவாழ்க்கைக்கு இடையே இருவரது பணிகளின் குறுக்கீடு. இருந்தாலும் அவன் சந்தோசமாகவே இருந்தான் தான் விரும்பியவளை கரம்பிடித்த மகிழ்வை அவனின் துள்ளல் நடை பறைசாற்றியது.  பணியிடத்தின் பணிச்சுமைகளை இறக்கி விட்டு புத்துயிர் பெற்றவனாய் இன்ப சொரூபமான அவளை நோக்கி செல்கிறான்.

    தொடர்ந்து  வாசிக்க %E0%AE%9A%E0%AE%BE%E0%AE%B0%E0%AF%81%E0%

  7. ஆறடிக்கிடங்குக்குள்  இருந்து  ஒரு குரல் 

    என் குரல் ஓய்ந்து போனதா?
    ஓய வைக்கப்பட்டதா?
    முடக்கப் பட்டு மண்ணுக்குள்
    மூடப்பட்டதா?
    புயல் புகுந்து சுழன்ற மண்ணின்
    பூ என்றுதானே சொன்னார்கள்
    இன்று புயலடித்து தின்ற
    வாடிய மலரிதழாய்
    கூடு விட்டு வெளியில் வர
    முடியாது செத்து கிடக்கிறது
    காரணம் தெரியவில்லை
    அருகில் நின்றவரை கேட்கிறேன்
    திரும்பி கூட பார்க்காது போகிறான்
    நான் பார்ப்போரை கேட்டு கேட்டு
    களைத்து என் தங்ககம் செல்கிறேன்.
    தேடி தேடி செத்துப் போன மனம்
    தோற்றுப் போய் கிடக்கிறது.

    தொடர்ந்து  வாசிக்க ?%20%E0%AE%93%E0%AE%AF%20%E0%AE%B5%E0%AF

     

  8. என் குரல் ஓய்ந்து போனதா?ஓய வைக்கப்பட்டதா?முடக்கப் பட்டு மண்ணுக்குள்மூடப்பட்டதா?புயல் புகுந்து சுழன்ற மண்ணின்பூ என்றுதானே சொன்னார்கள்இன்று புயலடித்து தின்றவாடிய மலரிதழாய்கூடு விட்டு வெளியில் வரமுடியாது செத்து கிடக்கிறதுகாரணம் தெரியவில்லைஅருகில் நின்றவரை கேட்கிறேன்திரும்பி கூட பார்க்காது போகிறான்நான் பார்ப்போரை கேட்டு கேட்டுகளைத்து என் தங்ககம் செல்கிறேன்.தேடி தேடி செத்துப் போன மனம்தோற்றுப் போய் கிடக்கிறது. தொடர்ந்து வாசிக்க ....http://www.kavikkural.com/2016/03/21/%E0%AE%86%E0%AE%B1%E0%AE%9F%E0%AE%BF-%E0%AE%95%E0%AE%BF%E0%AE%9F%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AF%81%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AF%81%E0%AE%B3%E0%AF%8D-%E0%AE%87%E0%AE%B0%E0%AF%81%E0%AE%A8%E0%AF%8D/