Search the Community

Showing results for tags 'சிறு கதைகள்'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • யாழ் இனிது [வருக வருக]
    • யாழ் அரிச்சுவடி
    • யாழ் முரசம்
    • யாழ் உறவோசை
  • செம்பாலை [செய்திக்களம்]
    • ஊர்ப் புதினம்
    • உலக நடப்பு
    • நிகழ்வும் அகழ்வும்
    • தமிழகச் செய்திகள்
    • அயலகச் செய்திகள்
    • அரசியல் அலசல்
    • செய்தி திரட்டி
  • படுமலைபாலை [தமிழ்க்களம்]
    • துளித் துளியாய்
    • எங்கள் மண்
    • வாழும் புலம்
    • பொங்கு தமிழ்
    • தமிழும் நயமும்
    • உறவாடும் ஊடகம்
    • மாவீரர் நினைவு
  • செவ்வழிப்பாலை [ஆக்கற்களம்]
    • இலக்கியமும் இசையும்
    • கவிதைப் பூங்காடு
    • கதை கதையாம்
    • வேரும் விழுதும்
    • தென்னங்கீற்று
    • நூற்றோட்டம்
    • கவிதைக் களம்
    • கதைக் களம்
  • அரும்பாலை [இளைப்பாறுங்களம்]
    • சமூகவலை உலகம்
    • வண்ணத் திரை
    • சிரிப்போம் சிறப்போம்
    • விளையாட்டுத் திடல்
    • இனிய பொழுது
  • கோடிப்பாலை [அறிவியற்களம்]
    • கருவிகள் வளாகம்
    • தகவல் வலை உலகம்
    • அறிவியல் தொழில்நுட்பம்
    • சுற்றமும் சூழலும்
  • விளரிப்பாலை [சிந்தனைக்களம்]
    • வாணிப உலகம்
    • மெய்யெனப் படுவது
    • சமூகச் சாளரம்
    • பேசாப் பொருள்
  • மேற்செம்பாலை [சிறப்புக்களம்]
    • நாவூற வாயூற
    • நலமோடு நாம் வாழ
    • நிகழ்தல் அறிதல்
    • வாழிய வாழியவே
    • துயர் பகிர்வோம்
    • தேடலும் தெளிவும்
  • யாழ் உறவுகள்
    • யாழ் 21 அகவை - சுய ஆக்கங்கள்
    • யாழ் 20 அகவை - சுய ஆக்கங்கள்
    • யாழ் 19 அகவை - சுய ஆக்கங்கள்
    • யாழ் ஆடுகளம்
    • யாழ் திரைகடலோடி
    • யாழ் தரவிறக்கம்
  • யாழ் களஞ்சியம்
    • புதிய கருத்துக்கள்
    • முன்னைய களம் 1
    • முன்னைய களம் 2
    • பெட்டகம்
  • ஒலிப்பதிவுகள்
  • Newsbot - Public club's Topics
  • தமிழரசு's நாபயிற்சி
  • தமிழரசு's வயிறு குலுங்க சிரிக்க..
  • தமிழரசு's வரவேற்பு
  • தமிழரசு's என்றும் கேட்க்கக்கூடிய பாடல்கள்
  • தமிழரசு's படித்ததில் பிடித்தது
  • தமிழரசு's மறக்க முடியாத காட்சி
  • தமிழரசு's பனங்காய்ப் பணியாரத்தால் தமிழருக்குள் என்ன நிகழ்ந்தது தெரியுமா?
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s நினைவலைகள்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s தொழிற்நுட்பம்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s தமிழ்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s கணணி
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s வாழ்த்துக்கள்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s நற்சிந்தனை
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s குழுமம் வரவேற்பு
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s காணொளிகள்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s பாடல்கள்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s மீனாட்சி கோயில் 360'
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s கட்டமைப்பு
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s நகைச்சு வை
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s ரசித்தவை
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s செய்தி / துணுக்கு
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s புகைப்படங்கள்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s பேசும் படம்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s சுற்றுலா
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s ஒலிப்பேழை
  • "இலையான்" அடிப்போர் சங்கம்.'s சங்கத்தின் திறப்பு விழா.
  • "இலையான்" அடிப்போர் சங்கம்.'s அந்தநாள், ஞாபகம் வந்ததே....!
  • வலைப்போக்கன் கிருபன்'s புத்தக அலுமாரி
  • வலைப்போக்கன் கிருபன்'s என்றும் இனிய பாடல்கள்
  • வலைப்போக்கன் கிருபன்'s உலக சினிமா

Calendars

  • நாட்காட்டி
  • மாவீரர் நினைவு

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


AIM


MSN


Website URL


ICQ


Yahoo


Jabber


Skype


Location


Interests

Found 2 results

  1. “ஏய்! என்னடா சொல்ற!... எப்பிடிடா?! எப்படா?” – உச்சக்கட்ட அதிர்ச்சியில் நான் ஏறத்தாழ அலறினேன். “நேத்து நைட் சடன்னா மார் வலிக்குதுன்னாங்க. இம்மீடியட்டா ஐ.சி.யு-ல அட்மிட் பண்ணிட்டோம். ஆனா, காலைல பாத்தா…” - அதற்கு மேல் பேச முடியாமல் அவனுக்குத் தொண்டையை அடைப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. எனக்கும் என்ன பேசுவது என்றே தெரியவில்லை. சில நொடிகள் மௌனத்துக்குப் பின் அவனே தொடர்ந்தான். “உன்னால வர முடியாதுன்னு தெரியும். இருந்தாலும் டிரை பண்ணிப் பாருடா! அம்மா… அம்மா உன்ன கண்டிப்பா எதிர்பார்ப்பாங்க” என்றபோது அதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த அழுகை அவனுக்குப் பீறிட, நானும் நாத் தழுதழுத்தபடி, “சரிடா… சரி!... நீ தைரியமா இரு! நான் எப்படியாவது வரப் பாக்கறேன்” என்று கூறி அழைப்பைத் துண்டித்தேன். ராகேஷ் அம்மா இறந்து விட்டார் என்பதை இன்னும் என்னால் நம்ப முடியவில்லை. மூன்று நாட்களுக்கு முன்புதான் பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்து கையைப் பிடித்தபடி அவர்களோடு பேசிக் கொண்டிருந்தேன். வாழ்விலேயே முதன் முறையாக வெளிநாட்டுப் பயணம் போகிறேன் என்று சொல்லி அவர்களிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டுதான் இலண்டனுக்கே கிளம்பினேன். அதைக் கேட்டு அவர்கள் முகத்தில் பூத்த மகிழ்ச்சி கூட என் மனதில் இன்னும் அப்படியே தெரிகிறது. இப்பொழுது, நான் அவர்களைப் பார்த்தது அதுவே கடைசி எனச் சொன்னால் எப்படி நம்புவது!... ராகேஷ் அம்மாவின் இறுதிச் சடங்கில் கலந்து கொள்ள முடியாதது உயிர்த்தோழனின் உச்சக்கட்டத் துக்கத்தில் தோள் கொடுக்க முடியாத ஒரு நண்பனின் துயரம் மட்டுமில்லை, அம்மாவின் முகத்தைக் கடைசியாகப் பார்க்கத் துடிக்கும் ஒரு பிள்ளையின் பரிதவிப்பும் கூட! ஆம்! ராகேஷ் அம்மா எனக்கும் அம்மா மாதிரிதான். சொல்லப் போனால், ராகேஷை விட அவர்களுக்கு நான்தான் நெருக்கமானவன். அவனிடம் கூடச் சொல்லாத தன் அடி மனத்து ஆவல்களை, குடும்பச் சிரமங்களை, சின்னச் சின்ன ரசனைகளை எல்லாம் சிறு வயதிலிருந்தே என்னிடம்தான் அம்மா பகிர்ந்து கொள்வார்கள். பள்ளி வயதிலிருந்தே படிக்கும் பழக்கமும் எழுத்தார்வமுமாய் வளர்ந்த எனக்குத் தமிழ் ஆசிரியரான அவரின் இலக்கிய ரசனையும் இலக்கண அறிவும் வரலாற்று ஆர்வமும் நிரம்பவே பிடித்துப் போனதால் எனக்கும் அவர்களிடம் பேசவும், தெரிந்து கொள்ளவும் நிறையவே இருந்தன. இருவரும் சம வயதுத் தோழர்களைப் போல் மணிக்கணக்கில் பேசிக் கொண்டிருந்த கணங்கள் இப்பொழுது கண்ணீரின் ஈரம் படர்ந்த என் மனக்கண்ணில் நிழலாடுகின்றன. அப்பேர்ப்பட்ட ஒரு தாய்… ஆசிரியர்… தோழி… அங்கே பிணமாகக் கிடக்க, நானோ உலகின் இன்னொரு மூலையில்! அவருடைய கடைசி மணித்துளிகளில் அவரோடு இருக்க முடியாத எனக்கு, கடைசியாக அவருடைய முகத்தைக் பார்க்கவாவது வாய்ப்புக் கிடைக்குமா?... ********** இல்லை, கிடைக்கவில்லை. இதோ, ராகேஷின் வீட்டுக்குள் நுழைகிறேன். வீட்டு வாசலின் ஈரம், எல்லாம் முடிந்து இப்பொழுதுதான் கழுவித் தள்ளப்பட்டிருப்பதைக் காட்டுகிறது. உள்ளே போகிறேன். நான் பார்க்க விரும்பாத அந்தக் காட்சி. வீட்டின் நட்டநடுக் கூடத்தில் காமாட்சி அம்மன் விளக்கு ஒன்று ஏற்றப்பட்டிருக்கிறது. அதையே பார்த்துக் கொண்டு நான் நின்றிருக்கிறேன். உள்ளறையிலிருந்து எதற்காகவோ வெளியே வந்த ராகேஷ் “முகில்!...” என்று குரலெடுத்து அழைத்தபடி என்னை ஓடி வந்து கட்டிக் கொண்டான். அப்பொழுதுதான் எனக்குத் தன்னுணர்வே வந்தது. என் கண்ணீரை மறைத்துக் கொண்டு நான் அவனை அமைதிப்படுத்த, யாரோ இரண்டு நாற்காலிகளைக் கொண்டு வந்து வைத்தார்கள்; உட்கார்ந்தோம். “லாஸ்ட் செகண்ட் வரைக்கும் உன்ன எதிர்பார்த்தேன்டா!” என்றான் ராகேஷ். “சாரிடா! நீ விஷயத்தை சொன்ன உடனே அடுத்த நான்-ஸ்டாப் பிளைட்டையே புக் பண்ணிட்டேன். ஆனா, அது கிளம்பறதுக்கே நாலு மணி நேரம் ஆயிடுச்சு. அதுக்கப்புறம் ஜர்னி டைம், ஏர்போர்ட்ல இருந்து இங்க பாரீஸ் வர்றதுக்கான டைம் அது இதுன்னு… முடியலடா!... என்னதாண்டா நடந்தது” என்று நான் கேட்க, “நல்லாத்தாண்டா இருந்தாங்க. நைட் கூட நல்லாப் பேசி சிரிச்சிக்கிட்டு, டி.வி-யெல்லாம் பாத்துட்டுதான் போய்ப் படுத்தாங்க. நைட் ஒரு திரீ ஓ கிளாக், திரீ தர்ட்டி இருக்கும். கதவத் தட்டி என்னை எழுப்பி மார் ரொம்ப வலிக்கற மாதிரி இருக்குன்னாங்க. உடனே, கார் எடுத்துக்கிட்டு பக்கத்துல இருக்குற அந்த நிஷாந்த் ஹாஸ்பிட்டலுக்குப் போயிட்டோம். மைல்ட் அட்டாக்னு சொல்லிதான் ஐ.சி.யு-ல அட்மிட் பண்ணாங்க. ஆனா, காலையில பார்த்தா உயிர் போயிடுச்சுன்றானுங்கடா!...” வருத்தத்துடன் நான் தலைகுனிந்து கொள்ள, அப்பொழுது வந்த ராகேஷின் மனைவி வர்ஷா, “ராக்கி! ஆண்ட்டி ஏதோ லெட்டரைப் பத்தி சொல்லிட்டிருந்தாங்களே!...” என்று நினைவூட்டினார். நான் கேள்விக்குறியோடு நிமிர்ந்து பார்க்க, “ஏ, ஆமாண்டா! மறந்தே போயிட்டேன்” என்றபடி பரபரப்பாக எழுந்து போனான் ராகேஷ். “என்னடா லெட்டர்?” என்று கேட்டேன். “என்னடா லெட்டர்?” என்று கேட்டேன். “தெரியலடா! ஹாஸ்பிட்டலுக்குப் போய்க்கிட்டிருக்கும்போது அம்மா சொன்னாங்க. ‘புக் ஷெல்ப்ல ஒரு லெட்டர் வெச்சிருக்கேன். படிச்சிப் பாரு’ன்னு”. சொல்லிக் கொண்டே உள்ளேயிருந்து ஒரு தாளைத் கொண்டு வந்தான். நான்காக மடிக்கப்பட்டிருந்த அந்தத் தாள் பார்க்கவே கொஞ்சம் பழையதாக இருந்தது. பிரித்தேன். அம்மாவின் கையெழுத்துதான். இடது மேல் மூலையில் ‘நாள்: 12.8.2010’ என்று இருந்தது. ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எழுதியதா?! அதை இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பின் அவ்வளவு உயிர் போகிற வலியிலும் படிக்கச் சொல்லி நினைவுபடுத்தியிருக்கிறார் என்றால்... வியப்போடும் புதிரோடும் நான் படிக்க ராகேஷும் அவன் மனைவியும் கேட்கத் தொடங்கினர். “உயிரினும் இனிய மகன் ராகேஷுக்கு, அம்மா எழுதும் முதலும் கடைசியுமான கடிதம். மகனே! நீ இந்தக் கடிதத்தைப் படிக்கும்பொழுது நான் உயிருடன் இருக்க மாட்டேன். நான் இறந்த பிறகுதான் இது உன் கைக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே இதை நீ நெருங்காத இடமான புத்தக அடுக்கினுள் ஒளித்து வைக்கிறேன். கடைசிக் கடிதம் என்றவுடன் அம்மா ஏதோ சொத்து பத்து எழுதி வைக்கப் போகிறாளோ என்று ஆவலை வளர்த்துக் கொள்ளாதே! இது வெறுமே என்னுடைய கடைசி விருப்பம் ஒன்றை உன்னிடம் தெரிவிக்கும் நோக்கம்தான், வேறொன்றுமில்லை. அது என்ன என்பதைத் தெரிவிக்கும் முன், ஏன் இப்படி ஒன்றைக் கேட்கிறேன் என்கிற காரணத்தைச் சொல்லி விடுகிறேன். சிறு வயதிலிருந்தே மிகுந்த தமிழ்ப் பற்றுக் கொண்டவள் நான். பள்ளியில் படிக்கும்பொழுதே கட்டுரைப் போட்டி, பட்டிமன்றம் என வளர்ந்தவள். கல்லூரியில் இன்னும் ஒரு படி மேலே போய்த் தமிழ் இனத்துக்கான போராட்டங்களில் கூடக் கலந்து கொண்டேன். ஆனால், திருமணம் என் வாழ்க்கையை முற்றிலும் மாற்றிப் போட்டது. உன் அப்பா எனக்கு நேர் எதிர். திருமணச் சடங்கிலேயே எங்களுக்குள் முரண்பாடுகள் வேர்விடத் தொடங்கி விட்டன. நான் தமிழ் முறைப்படி திருமணம் நடக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன். உன் அப்பாவும், அவர் வீட்டினரும் வழக்கமான முறைப்படிதான் நடக்க வேண்டும் என்றனர். மணமான பிறகு இருவரும் சேர்ந்து எங்காவது வெளியில் போவது என்றால், என் தேர்வு கவியரங்கம், மேடை நாடகம் என்று இருக்கும். உன் அப்பாவோ திரைப்படம், கடற்கரை போன்ற இடங்களுக்குத்தான் அழைத்துப் போவார். இவையெல்லாமாவது சிறு சிறு விஷயங்கள். ஆனால், பெற்ற பிள்ளையை வளர்ப்பதில் கூட உன் அப்பா ஒன்றைக் கூட என் விருப்பப்படி விடவில்லை. நான் உனக்காக மிகவும் சிந்தித்து அழகழகாகப் பதினைந்து தமிழ்ப் பெயர்களைப் பட்டியலிட்டு வைத்திருந்தேன். ஆனால், அவரோ ‘ஷ்’ என்கிற எழுத்தில் முடியும்படி பெயர் வைப்பதுதான் நாகரிகம் என்று சொல்லி உனக்கு ‘ராகேஷ்’ என்கிற பெயரைச் சூட்டினார். அது மட்டுமா? நீ எந்தப் பள்ளியில் படிக்க வேண்டும், கல்லூரியில் எந்தப் படிப்பைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும், யாரை நீ திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்கிற வரைக்கும் எல்லாமே அவர் விருப்பப்படியும், உன் விருப்பப்படியும்தான் இந்த வீட்டில் இதுவரை நடந்திருக்கின்றனவே தவிர, என் விருப்பப்படி ஓர் அணுவும் இங்கு அசைந்ததில்லை. மகனே! வாழ்க்கை முழுக்க இப்படி அடுத்தவர் விருப்பப்படியே வாழ்ந்து முடித்து விட்ட எனக்கு, இறந்த பிறகாவது ஒன்றே ஒன்றை என் விருப்பப்படி நடத்தி வைப்பாயா?... ராகேஷ்! தமிழ்நாட்டின் பல்வேறு இடங்களில் நடக்கும் அகழ்வாராய்ச்சிகளில் இன்றும் முதுமக்கள் தாழிகள் கிடைப்பது, இறந்தவர்களைப் புதைப்பதுதான் பழந்தமிழர் மரபு என்பதைக் காட்டுகிறது. எரிப்பது பிற்காலத்தில் தோன்றிய வழக்கமாக இருக்கலாம் என்பது என் கருத்து. கிறித்தவர், இஸ்லாமியர், எகிப்தியர் போன்ற உலகின் மற்ற இனங்களில் கூட இறந்த பின் புதைக்கும் வழக்கம்தான் இருக்கிறது. எனவே, பழந்தமிழ் நாட்டின் வழக்கமும் அதுவாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். எனவே, மகனே! நான் இறந்த பின் என்னை நெருப்பிலோ, மின்சாரத்திலோ போட்டு எரித்து விடாதே! தமிழ் வழக்கப்படி புதைத்து விடு! நான் பிறந்த இந்த மண்ணுக்கே என் உடல் அர்ப்பணமாக வேண்டும்! என் உடம்பு என் தமிழ் மண்ணுக்கே உரமாக வேண்டும்! என்னுடைய இந்தக் கடைசி விருப்பத்தை நிறைவேற்றி வைப்…” - படித்து முடிப்பதற்குள், “அம்மா!...” எனப் பெருங்குரலெடுத்து அழத் தொடங்கினான் ராகேஷ். “என்னடா? டேய்! என்னாச்சுடா?” என நான் அவனை உலுக்க, “இப்பதாண்டா அம்மாவை கிரெமெடோரியத்துல வெச்சு எரிச்சுட்டு வந்துருக்கேன்” என்றான் அவன். “அடப்பாவி! என்னடா இப்பிடி பண்ணிட்டே! நான் வர்ற வரைக்கும் ஏண்டா வெயிட் பண்ணிட்டிருந்தே? முன்னாடியே இந்த லெட்டரை படிச்சுப் பார்த்துருக்கலாம்ல?” “என்னடா பேசறே? எனக்குத்தான் தமிழ் படிக்க வராதுன்னு தெரியும்ல! சின்ன வயசுலேர்ந்து சி.பி.எஸ்.சி-ல படிச்சு வளர்ந்தவன்; செகண்ட் லேங்க்வேஜ் இந்தி; தமிழ் தேர்டு லேங்க்வேஜ்தான். வர்ஷாவுக்கும் தமிழ் தெரியாது. வேற யார் படிக்கறது? அப்பிடியும் ஸ்டார்ட்டிங்கை கொஞ்சம் எழுத்துக்கூட்டிப் படிச்சுப் பார்த்தேன். ஏதோ பர்சனலா எழுதியிருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சுது. அதைப் போய் வேற யார்கிட்டயாவது படிக்க சொல்ல முடியுமா? எனக்கு அப்புறம் நீதானே அவங்களுக்கு பையன் மாதிரி? அதனாலதான் வெயிட் பண்ணோம். ஆனா, இப்பிடி ஒரு விஷயத்தை சொல்லி இருப்பாங்கன்னு நான் கொஞ்சம் கூட எக்ஸ்பெக்ட் பண்ணவே இல்லடா” என்றவன், “அம்மா! தமிழ் படிக்க தெரியாததனானால உன் கடைசி ஆசைய கூட ஃபுல்ஃபில் பண்ண முடியாமப் போயிட்டேனேம்மா!...” என்று கதறி அழ, கண்ணீர் கொட்டும் விழிகளோடு அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் எனக்கு இந்த அழுகை இந்த ஒரு ராகேஷோடு ஓயாது என்று தோன்றியது. ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ (நான் திண்ணை இதழில் ௨௪-௧௦-௨௦௧௬ அன்று எழுதியது. #StopHindiImpositionமுதலான சிட்டைகள் மூலம் உலகை அதிர வைத்த தமிழ்ச் சூறாவளிகள் அனைவர்க்கும் இப்படைப்பு காணிக்கையாகுக). படம்: நன்றி ஓவியர் இளையராஜா - https://agasivapputhamizh.blogspot.com/2019/06/thaaimoli.html
  2. அனுராதபுரப் புகையிரத நிலையத்தில் ஒரு பெருமூச்சோடு தனது பயணத்தின் பாதி தூரம் கடந்த நிம்மதிய்டன் தன்னைச் சற்று ஆசுவாசப் படுத்தியது அன்றைய யாழ்தேவி! தனது பயணத்தின் பாதித் தூரம் கடந்த நிம்மதியுடன் வாசுகியும் தனது பயணப் பொதியைத் தோளில் தொங்கவிட்ட படியே யாழ்தேவியை விட்டு இறங்கினாள்! ஏழு வருடங்களுக்கு முன்னர் அங்கு ரீச்சர் வாசுகியாக இறங்கும் போதிருந்த பயமும், தயக்கமும் அவளிடமிருந்து விடை பெற்று நீண்ட காலம் போய் விட்டது போல இருந்தது! வழக்கமாக அவளுடன் கூடவே பயணிக்கும் மாம்பழம், பலாப்பழம், நல்லெண்ணெய், பனங்கிழங்கு, முருங்கைக்காய் போன்றவையும் அவளுடன் இன்று பயணிக்கவில்லை! பாரதி கண்ட புதுமை பெண்ணைப் போன்ற மனநிலையில் அனுராதபுரம் பஸ் நிலையத்தை நோக்கி அவளது கால்கள் நடந்து கொண்டிருந்தன! முன்பெல்லாம் நேரே புகையிரத நிலையத்திலிருந்து, பஸ் நிலையத்துக்கு ஓடியே போயிருப்பாள்! இருட்ட முன்னர் போய்ச் சேர்ந்து விட வேண்டும் என்று பயம் மட்டுமே மனது முழுவதும் நிறைந்திருக்கும்! இப்போதெல்லாம் அவசரம் அவளுடன் படணிப்பதில்லை! நிறைய நேரம் இருந்தது போல இருக்கவே அவசரமில்லாமல் அனுராதபுரத்தின் புனித நகர்ப் பகுதிக்குள்ளால் நடந்து செல்ல எண்ணினாள்! ருவான் வெலிசாய விகாரையின் சுற்றுக் மதில்களை அலங்கரிக்கும் யானைகளையும், புனித வெள்ளரச மரத்தையும், தூப ராப விகாரையின் அழிவையும் ஒரு வெளிநாட்டுப் பயணியைப் போல... எந்த விதப் பற்றோ அல்லது வெறுப்போ இல்லாத நிலையில் அவளால் ரசிக்க முடிந்தது! வழியில் சந்தித்த பிக்கு அவளை ஏற இறங்கப் பார்த்ததை அவள் கடைக் கண்ணால் கவனித்தாலும், அதைக் கவனிக்காதது போல நடந்து கொண்டிருந்தாள்! அருகில் வந்த பிக்கு, அழகிய தமிழில் வணக்கம் என்றார்! பதிலுக்கு வணக்கம் சொள்ளவளிடம், வெளி நாடா என்று கேட்டார்! இல்லை என்று கூறியவள், தனது பயணத்தின் இடையில் கிடைத்த அவகாசத்தில் விகாரைகளைப் பார்த்து விட்டு போக நினைத்ததாகக் கூறி விட்டுத் தொடர்ந்து நடந்தாள்! அவள் கனகாலத்தின் பின்னர் வந்திருக்கிறாள் என்பதை அந்த பிக்கு மணந்திருக்க வேண்டும்! பழைய பஸ் நிலையம், புதிய பஸ் நிலையம் என்று கனக்க விளங்கப் படுத்தியதிலிருந்து எதோ மாற்றம் நிகழ்ந்திருக்கின்றது என்பதைப் புரிந்து கொண்டாலும் அதனை அவள் வெளிப்படையாகக் காட்டிக் கொள்ளவில்லை! வரிடமிருந்து பலவந்தமாகத் தன்னைப் பிடுங்கிக் கொண்டவள் பழைய பஸ் நிலையத்தை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தாள்! அவளுக்கு எப்போதுமே பிடித்த அனுராதபுரத்திலிருந்து புத்தளம் செல்லும் பஸ் பாதையில் பயணம் செய்யப் போகின்றோம் என்ற எண்ணமே அவளுக்குள் ஒரு புத்துணர்வை ஊட்டியிருக்க வேண்டும்! இரண்டு பக்கமும் ஓங்கி வளர்ந்த மரங்கள் வீதிக்குக் குடை பிடிப்பது போல ஒரு அலங்கார வளைவு மாதிரி வீதியைப் பல இடங்களில் மூடியிருக்கும்! அத்துடன் சாதாரண சிங்கள மக்களின் காட்டுத் தடிகளால் கட்டப் பட்டு மண்ணுருண்டை கொண்டு வடிவமைக்கப் பட்ட வீடுகளும், செவ்விளனி மரங்களின் வரிசைகளும், இடைக்கிடை வந்து போகும்! இடையிடையே பிணங்கள் எரிந்து வெறும் சாம்பல் மட்டுமே பூத்துக் கிடக்கும் சுடலைகளும் மாறி மாறி வந்து போகும்! அவற்றின் அருகே கட்டப் பட்டிருக்கும் வெள்ளைக் கொடிகள் அவற்றை அடையாளம் காட்டும்! இடைக்கிடையே தோன்றி மறையும் பெரிய ஈரப்பலா மரங்களை விட வேறு எதுவும் புதிதாக மாறி விடவில்லை என்பதையும் அவதானித்தாள்! அந்தப் பஸ்சுக்குள் பயணிக்கும் போது.. வழக்கமாகத் தமிழர்கள் சிலரும் பயணிப்பதுண்டு! ஆனால் இன்று அவ்வாறு ஒருவரையும் அவளால் காண முடியவில்லை! வழக்கம் போல முஸ்லிம் வியாபாரிகள் பயணித்தாலும் அவர்கள் சிங்களத்திலேயே தங்களுக்குள் உரையாடிய படி இருந்தார்கள்! பஸ் புத்தளத்தை அடைந்ததும் ..புத்தளம் கூட அவ்வளவு மாறி விடவில்லை என்று தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்! பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது போலிருக்க ஒரு சாப்பாட்டுக் கடையினுள் போய் அமர்ந்தவள் சாப்பாடு ஓடர் பண்ணும் போது ஒரு 'குருமா' வும் ஓடர் பண்ணவும் சாப்பாடு ஓடர் எடுத்தவன் அவளை மேலும் கீழும் சில முறை பார்த்தது அவளுக்கு ஒரு மாதிரியிருந்தது! அவள் நோர்வேயில் இருக்கும் போது அவளது வேலையே,,மீன்களைக் கீறிச் சுத்தப்படுத்துவதும்..அவற்றை தரம் பிரிப்பதும் தான்! எனவே மீன் சாப்பிடுவதை அவள் அவ்வளவு விரும்புவதில்லை! இங்கே யாருக்காக அவள் வேடம் போட வேண்டும் என நினைத்தவள் கடைப் பையனின் பார்வையை முற்றாக அலட்சியப் படுத்தினாள்! சாப்பாடு வந்தது அதை அவள் சாப்பிட்டு முடிக்கும் வரையும் அவளை ஆச்சரியமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கடை முதலாளி அவளிடம் வந்து, இப்பெல்லாம் ரொம்ப மாறிட்டீங்க ரீச்சர் என்றவனை அண்ணார்ந்து பார்த்தவளின் முகத்தில் புன்முறுவல் பூத்தது! எந்த விதக் குற்றவுணர்வும் இல்லாதவளாக...அனஸ்..எப்படியிருக்கிறீங்க என்று அவள் கேட்கவும் அவள் தன்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டதைக் கண்டு அனஸுக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது! ரீச்சர் கல்பிட்டிக்குத் தானே போறீங்க...நானும் இண்டைக்குக் கடை பூட்டினப் பிறகு அங்க தான் போகப் போறன்! நீங்கள் என்னுடனேயே வரலாம் ரீச்சர் என்று கூறியவன் பதிலுக்காகக் காத்திருக்கவில்லை! அவன் இன்னும் திருமணம் செய்யவில்லை என்றும் பெற்றோருடன் தான் தங்கியிருப்பதாகவும், அவள் ஸ்கூட்டரில் தன்னுடனேயே வரலாம் என்று கூறவும் அவளால் மறுக்க முடியவில்லை! அவளது முந்தைய குவாட்டர்சில் இருந்து அவனது வீடு வெகு தூரத்தில் இல்லை என்பதால் அவனது பெற்றோருடனும் அவளுக்குப் பழக்கம் உண்டு! பாலாவி தாண்டியபோது.. வீதியின் இருமருங்கிலும் தென்னை மரங்கள் தோன்றத் தொடங்கின! கல்பிட்டியை நோக்கிச் செல்லச் செல்ல அவற்றின் அடர்த்தி அதிகரித்த படியே சென்றது! யாழ்ப்பாணத் தென்னை மரங்களைப் போல இல்லாது, இந்தத் தென்னை மரங்களில் திட்டுத் திட்டாக ஒரு விதமான் ஒட்டுண்ணித் தாவரம் வேர்களைப் போலத் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்! அத்துடன் ஒரு பெரிய வகை வண்டுகளும் அந்தத் தென்னைகளில் வசிப்பதுண்டு! கழுதைகள் கத்தும் போது அந்த வண்டுகள் விழுந்து விடும் என்று ஊரவர்கள் கூறுவார்கள்! வீதியோரங்களில் மணல் மேடுகளில் படர்ந்திருந்த கசுக்கொட்டை மரங்களும், அவற்றின் கீழே வெய்யிலுக்காகப் படுத்திருந்த பூ ஆமைகளும், கடலின் மணமும் கல்பிட்டி அண்மித்து விட்டதற்குக் கட்டியம் கூறின! இது வரை மௌனமாக ஸ்கூட்டரை ஒட்டிக்கொண்டு வந்த அனஸ்.. ஜெயனுதீன் மாஸ்ரரின்ர வாப்பா போன வருஷம் மௌத்தாயிட்டங்க என்று மெதுவாகக் கூறினான்! அப்படியா என்று கூறியவள் நல்ல மனிசன் என்று மட்டும் கூறினாள்! அவருக்கு இன்னமும் ‘நிக்காஜ்' சரி வரல்ல..அதே மாசுக்கருவாட்டைத் தான் இன்னும் சமையலுக்குப் பாவிக்கிறாங்க.. என்று கூறிச் சிரித்தான்! மாஸ்ரர் பாவம் என்று கூறியவன்… ரீச்சர் என்ன மாதிரி என்று கேட்டான்! ரீச்சரும் பாவம் என்று அவனது பாணியிலேய பதிலளித்தவள், கும்ப்பாக் கிழவன் எப்படி என்று விசாரித்தாள்! இருக்காரு என்று ஒரு உணர்வையும் காட்டாது பதில் வந்தது! மாஸ்ரர் ஒரு மாசிக்கருவாட்டுத் துண்டு ஒன்றை ஒரு கம்பியில் கொழுவி வைத்திருப்பார்! பின்னர் சமைக்கும் ஒவ்வொரு கறிகளுக்குள்ளும் அந்த மாசிக்கருவாட்டை கொஞ்ச நேரம் இறக்கி ஊற விடுவார்! பின்னர் கொஞ்ச நேரத்தில் அதை வெளியே எடுத்து அடுத்த நாள் சமையலுக்காக அதை பத்திரப் படுத்தி விடுவார்! ஜெய்னுதீன் மாஸ்ரும், அவளும் ஒரே பாடசாலையில் ஒன்றாகப் படிப்பித்தவர்கள் தான்! அவளுக்கும், அவருக்கும் இடையில் ஒரு விதமான காதல் மாதிரி ஒன்று ஏற்பட்டது என்னவோ உண்மை தான்! பெண்ணென்றும் பார்க்காது..சம்பிரதாயங்களையும் மறந்து,, நேரடியாகவே தனது காதலை அவரிடம் அவள் கூறியதும் உண்மை தான்! கற்பிட்டி ஒல்லாந்தர் கோட்டையின் திறை சேரியின் இறுகப் பூட்டப் பட்ட இரும்புக் கதவுகளைப் போல, அவரது முகம் எந்த விதமான உணர்சிகளையும் பிரதி பலிக்கவில்லை! பரவாயில்ல்லை மாஸ்ரர் என்றவள்,, மறந்திடுங்கோ மாஸ்ரர் என்ற படி அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றதும் நினைவுக்கு வந்தது! ஒன்றுமில்லை ரீச்சர்...மார்க்கம் என்று அவர் கூறியது மட்டும் மெதுவாக அவளுக்குக் கேட்டது போல இருந்தது! அதன் பின்னர் விடுமுறைக்காக வீட்டுக்கப் போனவளின் வாழ்க்கை திசை மாறிப் போனதுடன் அனைத்துத் தொடர்புகளுமே விடு பட்டுப் போயின! மறு நாள் கண் விழித்தவள் அனஸின் அம்மா வட்டிலப்பம் செய்து கொண்டிருப்பதை அவதானித்தாள்! உங்களுக்கு இது இப்பவும் பிடிக்கும் தானே ரீச்சர் என்று அவர் கேட்கவும்.. நான் நானாகத் தான் இருக்கிறேன் என்று சிரித்தபடியே கூறியவள் இரண்டு ஐயாயிரம் ரூபாய் நோட்டுக்களை அவரிடம் கொடுத்தாள்! அனஸின் தாய் மவன் என்ன சொல்லுவானோ என்று தயங்கிய மாதிரிக் கிடந்தது! நான் உங்கள் மகள் மாதிரி என்று கூறியவள் அந்தப் பணத்தை அவளது கைக்குள் வலிந்து திணித்தபடியே ‘கும்ப்பாக் கிழவனின்; வீட்டுக்குக் கூட்டிப் போகும் படி கேட்டாள்! அவள் குடிசையை அண்மித்த போது கும்பாவின் நாய் குரைத்ததைக் கேட்ட கும்பா நொண்டியபடி வெளியே வந்தான்! வாசுகியைக் கண்டதும் அவனது முகம் மலர்ந்தது! எனக்குத் தெரியும் பிள்ளை நீ என்னை மறக்க மாட்டாய் என்று கூரியவனிடம் காலுக்கு என்ன நடந்தது என்று விசாரித்தாள்! அது ஒரு திருக்கை வெட்டிப்போட்டுது என்று சொன்னவன்.. அதெல்லாம் மாறியிடும் பிள்ளை.. எப்படி வெளிநாட்டு வாழ்க்கை? என்ற படியே கதையின் திசையை மாற்றினான்! கும்பா மீன் பிடிக்கிறது உனக்குத் தொழில்...அந்த மீனை வெட்டிறது எனக்குத் தொழில்..அவ்வளவு தான் வித்தியாசம் என்றாள்! அப்படியெண்டால் நீ படிச்ச படிப்புக்கு ஏற்ற வேலை கிடைக்கேல்லையா பிள்ளை என்று கேட்டவனின் முகத்தில் ஒரு ஆதங்கம் தோன்றி மறைந்தது! அங்கு அவள் வாழ்ந்த காலத்தில் கும்பா அவளின் தந்தையைப் போலவே எல்லா உதவிகளையும் செய்திருந்தான்! நான் ஒருத்தருக்கும் ஒரு சாமானும் வாங்கேல்லை கும்பா! ஆனால் உனக்கு மட்டும் தான் ஒரேயொரு சாமான் வாங்கினனான் என்ற படி,, ஒரு வெளிநாட்டு விஸ்கிப் போத்தலொன்றை அவனிடம் கொடுக்க,,அவன் கண்களில் தோன்றிய பிரகாசம் நீண்ட நேரமாக மறையவேயில்லை! கும்பாவிடம் விடை பெற்றுத் திரும்புகையில்,,அவளும் ஜெய்னுதீன் மாஸ்ரரும் மாலை நேரங்களில் சந்தித்துப் பேசும் சிறிய குடிசைப் பள்ளிவாசல் குறுக்கிடவும் அனஸின் அம்மாவே..மகள் அங்க போவம் என்று கூறினாள்! கூடப் பிறந்த சொந்தங்கள் எல்லாமே கொஞ்சம் விலகிச் செல்லுற மாதிரிப் பழகிற போது.. ஒரு குறுகிய காலம் மட்டும் தன்னுடன் பழகியவர்களால் மட்டும் எவ்வாறு எனது விருப்பங்களையும் எதிர் பார்ப்புகளையும் புரிந்து கொள்ள முடிகின்றது என்பதை அவளால் இறுதிவரை புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை! அந்த குடிசைப் பள்ளிவாசலுக்குள் ஒரு விதமான எண்ணெய்த் தன்மையான மணலைப் போட்டிருந்தார்கள்! அதனுள் கால்கள் புதையும் போது இனந்தெரியாத ஒரு உணர்வில் மனம் சாந்தமடைவதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள்! அதனுள் யாரோ ஒரு முஸ்லிம் பெரியவரின் உடல் புதைக்கப்பட்டுள்ளதாக மாஸ்ரர் கூறியது அவள் நினைவுக்கு வந்தது! இறுதியில் நீங்கள் கூட உருவ வழிபாடு செய்கின்றீர்கள் என்று அவள் அவருடன் வாக்குவாதப் பட்டதும் அவள் நினைவுக்கு வந்தது! அன்றைய மாலையில்.. அவள் வரவைக் கேள்விபட்ட ஜெயனுதீன் மாஸ்ரர் அவளைத் தேடி வந்தார்! அவரை எதிர்பாராமல் கண்டதும் அவளது இதயம் ஒரு கணம் துடிக்க மறந்தது! சிறிது நேரத்தில் தன்னைச் சுதாரித்துக் கொண்டவளிடம்...ரீச்சருக்கு விருப்பமெண்டால் மாஸ்ரரோட வெளிய நடந்து போயிற்று வாங்கோ என்றாள் அனஸின் அம்மா! சிறிது நேரம் சேர்ந்து நடந்தவர்கள் பழைய நினைவுகளை மட்டும் பகிர்ந்து கொண்டார்கள்! வீட்டை அண்மித்ததும் மெல்ல இருளத் துவங்கியது! திடீரென ரீச்சர் உங்கட கழுத்தில தாலியைக் காணவில்லையே என்று ஜெயனுதீன் மாஸ்ரர் கேட்கவும் ,நான் இன்னும் திருமணம் செய்யவில்லை என்று கூறினாள்! ஏன் என்று மாஸ்ரர் கேட்கவும் எனக்கு அதில் இப்போது ஆர்வமில்லை என்று கூறியவள் எனக்கு இப்போது இரண்டு குழந்தைகள் இருக்கின்றன என்றும் கூறினாள்! இரண்டு அனாதைக் குழந்தைகளைத் தத்தெடுத்து வளர்ப்பதைத் தான் வாசுகி அவ்வாறு குறிப்பிட்டிருந்தாள்! ரீச்சர் நீங்கள் விரும்பினால் என்று ஜெய்னுதீன் மாஸ்ரர் கூறவும்,,தனது விரல்களால் சைகை காட்டி அவரது வசனத்தை இடை நடுவில் நிறுத்தியவள்....அன்றைக்கும், இன்றைக்கும் எனக்கு உள்ள வித்தியாசம் பணம் மட்டும் தானே மாஸ்ரர்? வேறு எதுவும் மாறி விடவில்லையே? மார்க்கம் இப்போது எங்கே போய் விட்டது மாஸ்ரர் என்று கேட்ட படி வீட்டின் பின் புறமிருந்த முருங்கை மரத்தின் கீழ் பார்வையைச் செலுத்தினாள்! முன்பே புதைக்கப் பட்ட நண்டுக் கோதுகள் நிலவு வெளிச்சத்தில் பளபளத்தது அவளுக்குத் தெரிந்தது! காற்று மணல்களை அகற்றியிருக்க வேண்டும்! வணக்கம் மாஸ்ரர் ....நண்பர்களாகவே இருப்போம் என்று கூறிய படி விடை பெற்று நடந்தாள்! மாஸ்ரர் வாசலில் உறைந்து போய் நின்றது.அவளது கடைக்கண்ணில் விம்பமாகிப் பிரதிபலித்தது! (யாவும் கற்பனை)