Search the Community

Showing results for tags 'தமிழ்'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • யாழ் இனிது [வருக வருக]
    • யாழ் அரிச்சுவடி
    • யாழ் முரசம்
    • யாழ் உறவோசை
  • செம்பாலை [செய்திக்களம்]
    • ஊர்ப் புதினம்
    • உலக நடப்பு
    • நிகழ்வும் அகழ்வும்
    • தமிழகச் செய்திகள்
    • அயலகச் செய்திகள்
    • அரசியல் அலசல்
    • செய்தி திரட்டி
  • படுமலைபாலை [தமிழ்க்களம்]
    • துளித் துளியாய்
    • எங்கள் மண்
    • வாழும் புலம்
    • பொங்கு தமிழ்
    • தமிழும் நயமும்
    • உறவாடும் ஊடகம்
    • மாவீரர் நினைவு
  • செவ்வழிப்பாலை [ஆக்கற்களம்]
    • இலக்கியமும் இசையும்
    • கவிதைப் பூங்காடு
    • கதை கதையாம்
    • வேரும் விழுதும்
    • தென்னங்கீற்று
    • நூற்றோட்டம்
    • கவிதைக் களம்
    • கதைக் களம்
  • அரும்பாலை [இளைப்பாறுங்களம்]
    • சமூகவலை உலகம்
    • வண்ணத் திரை
    • சிரிப்போம் சிறப்போம்
    • விளையாட்டுத் திடல்
    • இனிய பொழுது
  • கோடிப்பாலை [அறிவியற்களம்]
    • கருவிகள் வளாகம்
    • தகவல் வலை உலகம்
    • அறிவியல் தொழில்நுட்பம்
    • சுற்றமும் சூழலும்
  • விளரிப்பாலை [சிந்தனைக்களம்]
    • வாணிப உலகம்
    • மெய்யெனப் படுவது
    • சமூகச் சாளரம்
    • பேசாப் பொருள்
  • மேற்செம்பாலை [சிறப்புக்களம்]
    • நாவூற வாயூற
    • நலமோடு நாம் வாழ
    • நிகழ்தல் அறிதல்
    • வாழிய வாழியவே
    • துயர் பகிர்வோம்
    • தேடலும் தெளிவும்
  • யாழ் உறவுகள்
    • யாழ் 21 அகவை - சுய ஆக்கங்கள்
    • யாழ் 20 அகவை - சுய ஆக்கங்கள்
    • யாழ் 19 அகவை - சுய ஆக்கங்கள்
    • யாழ் ஆடுகளம்
    • யாழ் திரைகடலோடி
    • யாழ் தரவிறக்கம்
  • யாழ் களஞ்சியம்
    • புதிய கருத்துக்கள்
    • முன்னைய களம் 1
    • முன்னைய களம் 2
    • பெட்டகம்
  • ஒலிப்பதிவுகள்
  • Newsbot - Public club's Topics
  • தமிழரசு's நாபயிற்சி
  • தமிழரசு's வயிறு குலுங்க சிரிக்க..
  • தமிழரசு's வரவேற்பு
  • தமிழரசு's என்றும் கேட்க்கக்கூடிய பாடல்கள்
  • தமிழரசு's படித்ததில் பிடித்தது
  • தமிழரசு's மறக்க முடியாத காட்சி
  • தமிழரசு's பனங்காய்ப் பணியாரத்தால் தமிழருக்குள் என்ன நிகழ்ந்தது தெரியுமா?
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s நினைவலைகள்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s தொழிற்நுட்பம்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s தமிழ்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s கணணி
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s வாழ்த்துக்கள்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s நற்சிந்தனை
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s குழுமம் வரவேற்பு
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s காணொளிகள்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s பாடல்கள்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s மீனாட்சி கோயில் 360'
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s கட்டமைப்பு
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s நகைச்சு வை
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s ரசித்தவை
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s செய்தி / துணுக்கு
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s புகைப்படங்கள்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s பேசும் படம்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s சுற்றுலா
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s ஒலிப்பேழை
  • "இலையான்" அடிப்போர் சங்கம்.'s சங்கத்தின் திறப்பு விழா.
  • "இலையான்" அடிப்போர் சங்கம்.'s அந்தநாள், ஞாபகம் வந்ததே....!
  • வலைப்போக்கன் கிருபன்'s புத்தக அலுமாரி
  • வலைப்போக்கன் கிருபன்'s என்றும் இனிய பாடல்கள்
  • வலைப்போக்கன் கிருபன்'s உலக சினிமா

Calendars

  • நாட்காட்டி
  • மாவீரர் நினைவு

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


AIM


MSN


Website URL


ICQ


Yahoo


Jabber


Skype


Location


Interests

Found 7 results

  1. “ஏய்! என்னடா சொல்ற!... எப்பிடிடா?! எப்படா?” – உச்சக்கட்ட அதிர்ச்சியில் நான் ஏறத்தாழ அலறினேன். “நேத்து நைட் சடன்னா மார் வலிக்குதுன்னாங்க. இம்மீடியட்டா ஐ.சி.யு-ல அட்மிட் பண்ணிட்டோம். ஆனா, காலைல பாத்தா…” - அதற்கு மேல் பேச முடியாமல் அவனுக்குத் தொண்டையை அடைப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. எனக்கும் என்ன பேசுவது என்றே தெரியவில்லை. சில நொடிகள் மௌனத்துக்குப் பின் அவனே தொடர்ந்தான். “உன்னால வர முடியாதுன்னு தெரியும். இருந்தாலும் டிரை பண்ணிப் பாருடா! அம்மா… அம்மா உன்ன கண்டிப்பா எதிர்பார்ப்பாங்க” என்றபோது அதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த அழுகை அவனுக்குப் பீறிட, நானும் நாத் தழுதழுத்தபடி, “சரிடா… சரி!... நீ தைரியமா இரு! நான் எப்படியாவது வரப் பாக்கறேன்” என்று கூறி அழைப்பைத் துண்டித்தேன். ராகேஷ் அம்மா இறந்து விட்டார் என்பதை இன்னும் என்னால் நம்ப முடியவில்லை. மூன்று நாட்களுக்கு முன்புதான் பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்து கையைப் பிடித்தபடி அவர்களோடு பேசிக் கொண்டிருந்தேன். வாழ்விலேயே முதன் முறையாக வெளிநாட்டுப் பயணம் போகிறேன் என்று சொல்லி அவர்களிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டுதான் இலண்டனுக்கே கிளம்பினேன். அதைக் கேட்டு அவர்கள் முகத்தில் பூத்த மகிழ்ச்சி கூட என் மனதில் இன்னும் அப்படியே தெரிகிறது. இப்பொழுது, நான் அவர்களைப் பார்த்தது அதுவே கடைசி எனச் சொன்னால் எப்படி நம்புவது!... ராகேஷ் அம்மாவின் இறுதிச் சடங்கில் கலந்து கொள்ள முடியாதது உயிர்த்தோழனின் உச்சக்கட்டத் துக்கத்தில் தோள் கொடுக்க முடியாத ஒரு நண்பனின் துயரம் மட்டுமில்லை, அம்மாவின் முகத்தைக் கடைசியாகப் பார்க்கத் துடிக்கும் ஒரு பிள்ளையின் பரிதவிப்பும் கூட! ஆம்! ராகேஷ் அம்மா எனக்கும் அம்மா மாதிரிதான். சொல்லப் போனால், ராகேஷை விட அவர்களுக்கு நான்தான் நெருக்கமானவன். அவனிடம் கூடச் சொல்லாத தன் அடி மனத்து ஆவல்களை, குடும்பச் சிரமங்களை, சின்னச் சின்ன ரசனைகளை எல்லாம் சிறு வயதிலிருந்தே என்னிடம்தான் அம்மா பகிர்ந்து கொள்வார்கள். பள்ளி வயதிலிருந்தே படிக்கும் பழக்கமும் எழுத்தார்வமுமாய் வளர்ந்த எனக்குத் தமிழ் ஆசிரியரான அவரின் இலக்கிய ரசனையும் இலக்கண அறிவும் வரலாற்று ஆர்வமும் நிரம்பவே பிடித்துப் போனதால் எனக்கும் அவர்களிடம் பேசவும், தெரிந்து கொள்ளவும் நிறையவே இருந்தன. இருவரும் சம வயதுத் தோழர்களைப் போல் மணிக்கணக்கில் பேசிக் கொண்டிருந்த கணங்கள் இப்பொழுது கண்ணீரின் ஈரம் படர்ந்த என் மனக்கண்ணில் நிழலாடுகின்றன. அப்பேர்ப்பட்ட ஒரு தாய்… ஆசிரியர்… தோழி… அங்கே பிணமாகக் கிடக்க, நானோ உலகின் இன்னொரு மூலையில்! அவருடைய கடைசி மணித்துளிகளில் அவரோடு இருக்க முடியாத எனக்கு, கடைசியாக அவருடைய முகத்தைக் பார்க்கவாவது வாய்ப்புக் கிடைக்குமா?... ********** இல்லை, கிடைக்கவில்லை. இதோ, ராகேஷின் வீட்டுக்குள் நுழைகிறேன். வீட்டு வாசலின் ஈரம், எல்லாம் முடிந்து இப்பொழுதுதான் கழுவித் தள்ளப்பட்டிருப்பதைக் காட்டுகிறது. உள்ளே போகிறேன். நான் பார்க்க விரும்பாத அந்தக் காட்சி. வீட்டின் நட்டநடுக் கூடத்தில் காமாட்சி அம்மன் விளக்கு ஒன்று ஏற்றப்பட்டிருக்கிறது. அதையே பார்த்துக் கொண்டு நான் நின்றிருக்கிறேன். உள்ளறையிலிருந்து எதற்காகவோ வெளியே வந்த ராகேஷ் “முகில்!...” என்று குரலெடுத்து அழைத்தபடி என்னை ஓடி வந்து கட்டிக் கொண்டான். அப்பொழுதுதான் எனக்குத் தன்னுணர்வே வந்தது. என் கண்ணீரை மறைத்துக் கொண்டு நான் அவனை அமைதிப்படுத்த, யாரோ இரண்டு நாற்காலிகளைக் கொண்டு வந்து வைத்தார்கள்; உட்கார்ந்தோம். “லாஸ்ட் செகண்ட் வரைக்கும் உன்ன எதிர்பார்த்தேன்டா!” என்றான் ராகேஷ். “சாரிடா! நீ விஷயத்தை சொன்ன உடனே அடுத்த நான்-ஸ்டாப் பிளைட்டையே புக் பண்ணிட்டேன். ஆனா, அது கிளம்பறதுக்கே நாலு மணி நேரம் ஆயிடுச்சு. அதுக்கப்புறம் ஜர்னி டைம், ஏர்போர்ட்ல இருந்து இங்க பாரீஸ் வர்றதுக்கான டைம் அது இதுன்னு… முடியலடா!... என்னதாண்டா நடந்தது” என்று நான் கேட்க, “நல்லாத்தாண்டா இருந்தாங்க. நைட் கூட நல்லாப் பேசி சிரிச்சிக்கிட்டு, டி.வி-யெல்லாம் பாத்துட்டுதான் போய்ப் படுத்தாங்க. நைட் ஒரு திரீ ஓ கிளாக், திரீ தர்ட்டி இருக்கும். கதவத் தட்டி என்னை எழுப்பி மார் ரொம்ப வலிக்கற மாதிரி இருக்குன்னாங்க. உடனே, கார் எடுத்துக்கிட்டு பக்கத்துல இருக்குற அந்த நிஷாந்த் ஹாஸ்பிட்டலுக்குப் போயிட்டோம். மைல்ட் அட்டாக்னு சொல்லிதான் ஐ.சி.யு-ல அட்மிட் பண்ணாங்க. ஆனா, காலையில பார்த்தா உயிர் போயிடுச்சுன்றானுங்கடா!...” வருத்தத்துடன் நான் தலைகுனிந்து கொள்ள, அப்பொழுது வந்த ராகேஷின் மனைவி வர்ஷா, “ராக்கி! ஆண்ட்டி ஏதோ லெட்டரைப் பத்தி சொல்லிட்டிருந்தாங்களே!...” என்று நினைவூட்டினார். நான் கேள்விக்குறியோடு நிமிர்ந்து பார்க்க, “ஏ, ஆமாண்டா! மறந்தே போயிட்டேன்” என்றபடி பரபரப்பாக எழுந்து போனான் ராகேஷ். “என்னடா லெட்டர்?” என்று கேட்டேன். “என்னடா லெட்டர்?” என்று கேட்டேன். “தெரியலடா! ஹாஸ்பிட்டலுக்குப் போய்க்கிட்டிருக்கும்போது அம்மா சொன்னாங்க. ‘புக் ஷெல்ப்ல ஒரு லெட்டர் வெச்சிருக்கேன். படிச்சிப் பாரு’ன்னு”. சொல்லிக் கொண்டே உள்ளேயிருந்து ஒரு தாளைத் கொண்டு வந்தான். நான்காக மடிக்கப்பட்டிருந்த அந்தத் தாள் பார்க்கவே கொஞ்சம் பழையதாக இருந்தது. பிரித்தேன். அம்மாவின் கையெழுத்துதான். இடது மேல் மூலையில் ‘நாள்: 12.8.2010’ என்று இருந்தது. ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எழுதியதா?! அதை இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பின் அவ்வளவு உயிர் போகிற வலியிலும் படிக்கச் சொல்லி நினைவுபடுத்தியிருக்கிறார் என்றால்... வியப்போடும் புதிரோடும் நான் படிக்க ராகேஷும் அவன் மனைவியும் கேட்கத் தொடங்கினர். “உயிரினும் இனிய மகன் ராகேஷுக்கு, அம்மா எழுதும் முதலும் கடைசியுமான கடிதம். மகனே! நீ இந்தக் கடிதத்தைப் படிக்கும்பொழுது நான் உயிருடன் இருக்க மாட்டேன். நான் இறந்த பிறகுதான் இது உன் கைக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே இதை நீ நெருங்காத இடமான புத்தக அடுக்கினுள் ஒளித்து வைக்கிறேன். கடைசிக் கடிதம் என்றவுடன் அம்மா ஏதோ சொத்து பத்து எழுதி வைக்கப் போகிறாளோ என்று ஆவலை வளர்த்துக் கொள்ளாதே! இது வெறுமே என்னுடைய கடைசி விருப்பம் ஒன்றை உன்னிடம் தெரிவிக்கும் நோக்கம்தான், வேறொன்றுமில்லை. அது என்ன என்பதைத் தெரிவிக்கும் முன், ஏன் இப்படி ஒன்றைக் கேட்கிறேன் என்கிற காரணத்தைச் சொல்லி விடுகிறேன். சிறு வயதிலிருந்தே மிகுந்த தமிழ்ப் பற்றுக் கொண்டவள் நான். பள்ளியில் படிக்கும்பொழுதே கட்டுரைப் போட்டி, பட்டிமன்றம் என வளர்ந்தவள். கல்லூரியில் இன்னும் ஒரு படி மேலே போய்த் தமிழ் இனத்துக்கான போராட்டங்களில் கூடக் கலந்து கொண்டேன். ஆனால், திருமணம் என் வாழ்க்கையை முற்றிலும் மாற்றிப் போட்டது. உன் அப்பா எனக்கு நேர் எதிர். திருமணச் சடங்கிலேயே எங்களுக்குள் முரண்பாடுகள் வேர்விடத் தொடங்கி விட்டன. நான் தமிழ் முறைப்படி திருமணம் நடக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன். உன் அப்பாவும், அவர் வீட்டினரும் வழக்கமான முறைப்படிதான் நடக்க வேண்டும் என்றனர். மணமான பிறகு இருவரும் சேர்ந்து எங்காவது வெளியில் போவது என்றால், என் தேர்வு கவியரங்கம், மேடை நாடகம் என்று இருக்கும். உன் அப்பாவோ திரைப்படம், கடற்கரை போன்ற இடங்களுக்குத்தான் அழைத்துப் போவார். இவையெல்லாமாவது சிறு சிறு விஷயங்கள். ஆனால், பெற்ற பிள்ளையை வளர்ப்பதில் கூட உன் அப்பா ஒன்றைக் கூட என் விருப்பப்படி விடவில்லை. நான் உனக்காக மிகவும் சிந்தித்து அழகழகாகப் பதினைந்து தமிழ்ப் பெயர்களைப் பட்டியலிட்டு வைத்திருந்தேன். ஆனால், அவரோ ‘ஷ்’ என்கிற எழுத்தில் முடியும்படி பெயர் வைப்பதுதான் நாகரிகம் என்று சொல்லி உனக்கு ‘ராகேஷ்’ என்கிற பெயரைச் சூட்டினார். அது மட்டுமா? நீ எந்தப் பள்ளியில் படிக்க வேண்டும், கல்லூரியில் எந்தப் படிப்பைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும், யாரை நீ திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்கிற வரைக்கும் எல்லாமே அவர் விருப்பப்படியும், உன் விருப்பப்படியும்தான் இந்த வீட்டில் இதுவரை நடந்திருக்கின்றனவே தவிர, என் விருப்பப்படி ஓர் அணுவும் இங்கு அசைந்ததில்லை. மகனே! வாழ்க்கை முழுக்க இப்படி அடுத்தவர் விருப்பப்படியே வாழ்ந்து முடித்து விட்ட எனக்கு, இறந்த பிறகாவது ஒன்றே ஒன்றை என் விருப்பப்படி நடத்தி வைப்பாயா?... ராகேஷ்! தமிழ்நாட்டின் பல்வேறு இடங்களில் நடக்கும் அகழ்வாராய்ச்சிகளில் இன்றும் முதுமக்கள் தாழிகள் கிடைப்பது, இறந்தவர்களைப் புதைப்பதுதான் பழந்தமிழர் மரபு என்பதைக் காட்டுகிறது. எரிப்பது பிற்காலத்தில் தோன்றிய வழக்கமாக இருக்கலாம் என்பது என் கருத்து. கிறித்தவர், இஸ்லாமியர், எகிப்தியர் போன்ற உலகின் மற்ற இனங்களில் கூட இறந்த பின் புதைக்கும் வழக்கம்தான் இருக்கிறது. எனவே, பழந்தமிழ் நாட்டின் வழக்கமும் அதுவாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். எனவே, மகனே! நான் இறந்த பின் என்னை நெருப்பிலோ, மின்சாரத்திலோ போட்டு எரித்து விடாதே! தமிழ் வழக்கப்படி புதைத்து விடு! நான் பிறந்த இந்த மண்ணுக்கே என் உடல் அர்ப்பணமாக வேண்டும்! என் உடம்பு என் தமிழ் மண்ணுக்கே உரமாக வேண்டும்! என்னுடைய இந்தக் கடைசி விருப்பத்தை நிறைவேற்றி வைப்…” - படித்து முடிப்பதற்குள், “அம்மா!...” எனப் பெருங்குரலெடுத்து அழத் தொடங்கினான் ராகேஷ். “என்னடா? டேய்! என்னாச்சுடா?” என நான் அவனை உலுக்க, “இப்பதாண்டா அம்மாவை கிரெமெடோரியத்துல வெச்சு எரிச்சுட்டு வந்துருக்கேன்” என்றான் அவன். “அடப்பாவி! என்னடா இப்பிடி பண்ணிட்டே! நான் வர்ற வரைக்கும் ஏண்டா வெயிட் பண்ணிட்டிருந்தே? முன்னாடியே இந்த லெட்டரை படிச்சுப் பார்த்துருக்கலாம்ல?” “என்னடா பேசறே? எனக்குத்தான் தமிழ் படிக்க வராதுன்னு தெரியும்ல! சின்ன வயசுலேர்ந்து சி.பி.எஸ்.சி-ல படிச்சு வளர்ந்தவன்; செகண்ட் லேங்க்வேஜ் இந்தி; தமிழ் தேர்டு லேங்க்வேஜ்தான். வர்ஷாவுக்கும் தமிழ் தெரியாது. வேற யார் படிக்கறது? அப்பிடியும் ஸ்டார்ட்டிங்கை கொஞ்சம் எழுத்துக்கூட்டிப் படிச்சுப் பார்த்தேன். ஏதோ பர்சனலா எழுதியிருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சுது. அதைப் போய் வேற யார்கிட்டயாவது படிக்க சொல்ல முடியுமா? எனக்கு அப்புறம் நீதானே அவங்களுக்கு பையன் மாதிரி? அதனாலதான் வெயிட் பண்ணோம். ஆனா, இப்பிடி ஒரு விஷயத்தை சொல்லி இருப்பாங்கன்னு நான் கொஞ்சம் கூட எக்ஸ்பெக்ட் பண்ணவே இல்லடா” என்றவன், “அம்மா! தமிழ் படிக்க தெரியாததனானால உன் கடைசி ஆசைய கூட ஃபுல்ஃபில் பண்ண முடியாமப் போயிட்டேனேம்மா!...” என்று கதறி அழ, கண்ணீர் கொட்டும் விழிகளோடு அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் எனக்கு இந்த அழுகை இந்த ஒரு ராகேஷோடு ஓயாது என்று தோன்றியது. ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ (நான் திண்ணை இதழில் ௨௪-௧௦-௨௦௧௬ அன்று எழுதியது. #StopHindiImpositionமுதலான சிட்டைகள் மூலம் உலகை அதிர வைத்த தமிழ்ச் சூறாவளிகள் அனைவர்க்கும் இப்படைப்பு காணிக்கையாகுக). படம்: நன்றி ஓவியர் இளையராஜா - https://agasivapputhamizh.blogspot.com/2019/06/thaaimoli.html
  2. ஆங்கிலத்துடன் ஒரு அக்கப்போர்! மொழிகளின் இயற்கை புரிந்துவிடு! மனிதர்க்குத் தமிழே ஆதிமொழி!-1 பேராசிரியர் ந. கிருஷ்ணன், ம.சு.பல்கலைக்கழகம், திருநெல்வேலி. "பொங்கு தமிழர்க்கு இன்னல் விளைத்தால் சங்காரம் நிசமெனச் சங்கே முழங்கு!" - பாவேந்தர் பாரதிதாசன் "இங்கிலீஸ்காரன் 26 எழுத்தை வைச்சுக்கிட்டு ஒலகத்தையே ஆட்டிப்படைக்கிறான்! தமிழ்-ல உயிர்-12; மெய்:1௮, உயிர்மெய்:216; ஆய்தம்:1 ன்னு ஆகமொத்தம் 247 வைச்சி ஒண்ணும் கிழிக்க முடியலே! தமிழ உருவாக்கின சிவபெருமான் short and sweet-ஆ யோசிக்கல போல", என்றார் நண்பர். "இருக்கலாம்!", என்றேன் நான். "என்னப்பா! ஏதாச்சும் சுவாரசியமாச் சொல்லுவேன்னு நெனச்சா பொசுக்குனு படுத்துட்டயே!", என்று உண்மையாகவே வருத்தப்பட்டார் நண்பர். "கேள்வி கேட்டால் விடை சொல்லலாம். நீயே முடிவும் சொல்லி, விரிவான கருத்தும் சொன்ன பிறகு, நான் சொல்ல என்ன இருக்கு?", என்றேன் நான். "அப்ப நான் சொன்னது சரியானது இல்லையா?", என்று படபடத்தார் நண்பர். "அப்படிச் சொல்லவில்லையே! உண்மையின் ஒரு பகுதியை மட்டுமே சொன்னாய்", என்றேன் நான். "மிச்சத்தை நீயே சொல்லேன்! கேட்டுக்கிறேன்", என்றார் நண்பர். தமிழ் - 'குறுங்கணக்கு'ம் 'நெடுங்கணக்கு'ம் "தமிழில் vowels எனப்படும் உயிரெழுத்துக்கள் 12 தனியாகவும், Consonents எனப்படும் உயிரின்றி இயங்காத மெய்யெழுத்துக்கள் : 18 தனியாகவும், ஆக மொத்தம் 30 அடிப்படை எழுத்துக்கள்தாம் உண்டு!. ஆங்கிலத்தில் இப்படித் தனித்தனியே பிரிக்காமல், vowels எனப்படும் ஆங்கில உயிரெழுத்துக்கள் a, e, i, o, u ஐந்தும், Consonents எனப்படும் ஏனைய மெய்யெழுத்துக்கள் 21-றுடன் விரவிக்கலந்து 26 எழுத்துக்கள் a-z எழுதப்படுகின்றன.", என்றேன் நான். "அப்படீன்னா ஆய்த எழுத்து 1, உயிர்மெய் 216 எழுத்துக்கள் ஆகியன தமிழ் எழுத்துக்கள் இல்லையா?", என்று கொதித்தார் நண்பர். "இல்லையென்று சொல்லவில்லை! உயிரும் மெய்யுமான அடிப்படை எழுத்துக்கள் தம்முள் புணர்வதால் உருவாகும் கூட்டு எழுத்துக்களின் மொத்தமே உயிர்மெய் 216. அனைத்தும் கூடிய 247 எழுத்துக்களுக்கு 'தமிழ் நெடுங்கணக்கு' என்றும், 30 அடிப்படை எழுத்துக்களுக்கு 'தமிழ் குறுங்கணக்கு' என்றும் பெயர். ஆங்கில மொழி 'Vowel:5+consonents:21 = 26 என்ற ஆங்கில குறுங்கணக்குடன் தன் எழுத்துக் கணக்கை முடித்துக்கொண்டது.", என்றேன் நான். 18-19ம் நூற்றாண்டுவரை உயிர்மெய் இல்லாத ஆங்கில ஐரோப்பிய மொழிகள் 'உயிர்மெய் இல்லாமலா ஆங்கிலம் இயங்குகின்றது? நம்புறமாதி இல்லையே!", என்று சந்தேகப்பட்டார் நண்பர். "ஆங்கிலம் மட்டுமல்ல, ஜேர்மன், பிரெஞ்சு, லத்தீன், கிரேக்கம் உள்ளிட்ட ஐரோப்பிய மொழிகள் பலவும் உயிர்மெய் இல்லாமலேதான் 19வது நூற்றாண்டுவரை இயங்கிவந்தன என்பதை அறியவும்.", என்றேன் நான். "மற்றது கிடக்கட்டும்! ஆங்கிலத்தின் உயிர்மெய் எழுத்துக்கள் எத்தனை? எப்படி எழுதுகிறார்கள்?", என்றார் நண்பர் ஆர்வம் பொங்க. "சொல்கிறேன்! அதற்கு முன், உயிர்மெய் என்றால் என்ன? என்று நீ சொல்", என்றேன் நான். "உயிர்மெய் என்றால் 216 உயிர்மெய் எழுத்துக்களின் வரிவடிவங்கள்.", என்றார் நண்பர். தமிழ் எழுத்துக்கள் ஒலிவடிவைக் குறிப்பன! "இல்லை! உயிர்மெய் 216ம் வரிவடிவ எழுத்துக்கள் அன்று! அவை 216 உயிர்மெய் ஒலிவடிவக் குறியீடுகள். உயிரெழுத்து 12ம் மெய்யெழுத்து 18ம் வெறும் எழுத்துக்களின் வரிவடிவங்கள் அன்று. அவையும் ஒலிவடிவக் குறியீடுகளே!", என்றேன் நான். "இரண்டுக்கும் என்ன வேறுபாடு?", என்றார் நண்பர். ஆங்கில ஐரோப்பிய எழுத்துக்கள் வரிவடிவைக் குறிப்பன! "ஆங்கிலத்தில், அடிப்படை எழுத்துக்களின் வரிவடிவங்களே 26 எழுத்துக்களாக இருப்பதால்தான் எழுதுவதுபோல் படிக்க முடிவதில்லை. 'அ' 'ம்' 'மா' என்ற தனித்தனி எழுத்துக்களின் சேர்ந்த ஒலிகளும், 'அம்மா' என்ற சொல்லின் ஒலியும் ஒத்துப்போகிறது இல்லையா? ஆனால், 'P' 'U' 'T' என்ற தனி எழுத்துக்களின் ஒலிகளும், 'PUT' என்ற சொல்லின் ஒலியும் ஒத்தே போகவில்லையே! ஆங்கில எழுத்துக்கள் வரிவடிவத்தை மட்டுமே குறிப்பதால், ஆங்கிலச் சொல்லில் வரும் தனிச்சொற்களை உச்சரித்து, அச்சொல்லின் ஒலியைப் பெற இயலாது. 'BUT' மற்றும் 'PUT' வரிவடிவில் ஒரே ஒலிவடிவு இருப்பதுபோல் எழுத்தால் காணப்பட்டாலும், ஒலி வடிவில் முதலாவது 'பட்' என்றும் இரண்டாவது 'புட்' என்றும் ஒலிக்கப்படுகின்றன. ஆங்கிலம் கற்பவர் இவ்வொலி வடிவங்களை செவி வழியாக ஆங்கில ஆசிரியரின் வாய் உச்சரிப்பைக் கேட்டுக் கேட்டு, மனதில் மீண்டும் மீண்டும் 'மக்கு உரு'ப் போட்டுதான் நுனிநாக்கு ஆங்கிலம் பேச முடியும்!", என்றேன் நான். "நமக்குச் சரி! ஆங்கிலேயனுக்கு எப்படி இம்முறை சரிப்படும்? குழம்புகிறதே!", என்று சோர்வானார் நண்பர். "சரி! உன் வழிக்கே வருகிறேன். நாம தமிழ் எழுத்துக்களை எப்போ கத்துக்கிட்டோம்?", என்றேன் நான். "என்னப்பா! நம்ம காலத்துல இந்த LKG கருமாந்திரம்லா வரலன்றதால அஞ்சு வயசு முடிஞ்சுதான் ஒன்றாம் வகுப்புக்கு ஆனா, ஆவன்னா கத்துக்கப் போனோம். அதுக்கு இப்போ என்ன?", என்றார் சலிப்புடன். "ஒன்னாம் வகுப்பு போறதுக்கு முன்னாலேயே தமிழ் பேசுனியா இல்லையா?", என்றேன் நான். "இதென்னப்பா வம்பாப் போச்சு! நான் பத்து மாசத்திலேயே பேச ஆரம்பிச்சுட்டேன்னு எங்கம்மா சொல்லுவாங்க! பொறவு அஞ்சு வயசாகும்போது எப்படிப் பேசிருப்பேன்?", என்றார் நக்கலாக. "அதேதான்! தமிழ், ஒலிவடிவத்தில் தாய்-தந்தை உள்ளிட்ட உற்றார்-உறவினரால் நாமறியாமலேயே நமக்குக் கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டுவிட்டது! அதனால்தான், 'அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வம்!' என்று முதலில் அறிவித்த முதல் ஆசிரியர்களாக தாய்-தந்தை வருகின்றார்கள்.", என்றேன் நான். "தெரிஞ்ச விசயம்தானே!", என்றார் நண்பர் சலிப்புடன். "ஆமாம், இதேபோலத்தான், ஆங்கிலேயன் வீட்டுக் குழந்தை, ஒலிவடிவ ஆங்கிலத்தைத் அதனுடைய Dady-Mummy உள்ளிட்ட Near and Dear மூலம் வீட்டிலேயே கற்றுக் கொண்டுவிடுகின்றது. School-ல் வரிவடிவ எழுத்தைக் கூட்டி, சொல்லைக் கற்பிக்கும்போது, ஒலிவடிவம் மறைமுகமாகப் பயிற்றுவிக்கப்படுகின்றது. "BUT'-ஐயும் 'PUT'ஐயும் வரிவடிவ உச்சரிப்பில் 'பியுடி' என்று தனித்தனி எழுத்துக்களாகப் படித்தாலும், 'BUT' என்ற சொல்லை ஒலிவடிவில் மட்டுமே உள்வாங்கிக் கொள்ளப் பயிற்றுவிக்கப்படுகின்றது. வேற்றுமொழியினருக்கு ஆங்கிலம் பயிற்றுவித்தலில் இந்த தனியெழுத்து வரிவடிவம், சொல்-ஒலிவடிவம் முரண்பாடுகள் பெரும் தடைக்கற்களாக உருவெடுக்கின்றன!" என்றேன் நான். "ஆங்கிலேயனே ஒலிவடிவை மக்கு-உருப் போடணும்னா நம்ம கதையக் கேக்கவே வேண்டாம்!", என்ற நண்பர், '18-19ம் நூற்றாண்டில் ஆங்கிலத்துல உயிர்மெய் எழுத்துக்கள் உருவாக்கியவர் யார்? ஆங்கில உயிர்மெய் எழுத்துக்கள் எப்படி எழுதப்படுகின்றன? நான் அவற்றை இதுவரை பார்த்ததில்லையே! அதப்பத்தி கொஞ்சம் சொல்லேன்", என்றார் அப்பாவியாக. "அது ஒரு தனிக்கதை! இப்போ வெளியூருக்குப் போறேன்! நாளை மறுநாள் வந்து சொல்றேனே!", என்றவாறு விடைபெற்றேன்! வெள்ளம் போல் தமிழர் கூட்டம்! வீரங்கொள் கூட்டம்! அன்னார் உள்ளத்தால் ஒருவரே! மற் றுடலினால் பலராய்க் காண்பார்! கள்ளத்தால் நெருங்கொணாதே எனவையம் கலங்கக் கண்டு துள்ளும் நாள் எந்நாளோ! - புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசன்! மொழிகளின் இயற்கை அறிவோம்!
  3. தமிழின் சொல்வளமையும் செறிவான சொற்சிக்கனமும் பேராசிரியர் ந. கிருஷ்ணன், ம.சு.பல்கலைக்கழகம், திருநெல்வேலி எந்த ஒரு மொழியின் செறிவான வளமை என்பது அம்மொழியின் "தனிச்சொற்கள் தொகுதி" எண்ணிக்கை அன்று. அம்மொழியின் செறிவான கருத்துக் குறியீட்டு வளமே உண்மையான வளம் ஆகும். தமிழ்மொழியின் சொல்வளமை! உயர்தனிச் செம்மொழியான தமிழ் செறிவான கருத்துக் குறியீட்டு வளத்தைத் தன்னகத்தே கொண்டு விளங்கி வருகின்றது. உதாரணமாக, தந்தையின் உடன்பிறந்தவர்கள் பெரியப்பா, சித்தப்பா என்றும், அன்னையின் உடன்பிறந்தவர் அம்மான்(தாய்மாமன்) என்றும் அவரவரின் தனிச்சிறப்புகளுடன் வழங்குகிறது தமிழ் மொழி; இச்சொல்லாற்றல்கள் தமிழ்மொழியின் இனச்செறிவைப் பறைசாற்றுகின்றன. ஆங்கிலமொழியின் சொல்வளமைக் குறைபாடு! ஆங்கிலமொழியோ, இவ்வுறவுகளின் நுட்பங்களைப் பதிவுசெய்யும் ஆற்றலின்றித் தன் இயலாமையை , 'Uncle' என்ற ஒற்றைச் சொல்லில் வெளிப்படுத்துகின்றது. அதேபோல், அம்மான்(தாய்மாமன்) மனைவியை 'மாமி' என்றும், அப்பாவின் சகோதரியை 'அத்தை' என்றும் தனித்துவப்படுத்தும் அழகே தமிழின் சிறப்பு! இங்கும் ஆங்கிலம் 'Aunty' என்ற ஒற்றைச் சொல்லில் இவர்களின் தனித்துவத்தை வெளிப்படுத்தும் ஆற்றலின்றித் தவிக்கின்றது! தேவையற்ற சொற்கள் தரும் மூளைச்சுமை! இவ்வாறு, ஒரு மொழியில் பல கருத்துக்களைக் குறிக்கப் பல சொற்கள் தேவைப்படுவது இயல்பானதுதான். அதேவேளை, தேவையற்ற பலசொற்களை உருவாக்கும் மொழி, அம்மொழி பேசுபவரின் மூளைச்சுமையை அதிகமாக்குகின்றது! பல சொற்கள் தேவையின்றிப் புகுத்தப்படுவதால், அம்மொழி பேசும் இனத்தவரின் மூளை அத்தேவையற்ற சொற்களை வீணாகச் சுமக்கவேண்டிய அவலத்துக்கு ஆளாக்கப்படுகின்றன! மூளைச்சுமையை அதிகமாக்கும் ஆங்கிலமொழி! எடுத்துக்காட்டாக, 'Lightning' (என்னும் மின்னலின்ஆற்றல்) 'Power' ஆங்கிலத்தில் 'Electricity' எனப்படுகின்றது. எனவே, 'Lightning', Power, Electricity என்ற மூன்று கருத்துக்களுக்கு இம்மூன்று வேறு வேறு தொடர்பற்ற சொற்களை ஆங்கில மொழியினத்தின் மூளை சுமக்கின்றன! மூளைச்சுமையைக் குறைக்கும் தமிழ்மொழி! உயர்தனிச் செம்மொழியான தமிழ் இந்நிலையை எவ்வாறு செறிவாகக் கையாளுகின்றது என்பதைச் சற்று உற்று நோக்குவோம்! புதிய அறிவான Electricity என்னும் புதிய பொருளுக்கு, 'மின்னாற்றல்' என்ற புதிய அறிவுச் சொல்லை, மின்னல், ஆற்றல் என்ற பழைய அறிவுடன் தொடர்புப்படுத்தி, அப்பழைய அறிவின் பொருளையும், பொருட் பண்பையும் இப்புதிய அறிவுச்சொல்லுடன் ஆழப்பதிய வைக்கின்றது. இதனால், தொடர்பற்ற மூன்று சொற்கள் தவிர்க்கப்பட்டு, மின்னல், மின்னாற்றல் என்ற இரண்டு சொற்களாகவே குறிக்கப்படுவதால், மொழிச் சிக்கனமும், இயற்கை அறிவு வழியும் கொண்டு தமிழ் மொழி தன்னைச் செறிவூட்டிக் கொள்கின்றது! இவ்வாறு, செம்மொழியான தமிழ்மொழி தேவையற்ற சொற்களைத் தவிர்த்து, சில தனிச்சொற்களின் அடிப்படையில் திரிபுச்சொற்களை அமைத்துத் தமிழ் மொழிக்கு வளமும் சிக்கனமும் கொண்ட செறிவாற்றலை உருவாக்கிக் கொள்கின்றது!
  4. சிங்கள நண்பா! உங்களுக்காக அழுவதற்கு நான் தயார்! ஆனால் என்னிடம் கண்ணீர் இல்லை! உன்னைக்காப்பாற்ற என் கைகளை நீட்டியிருப்பேன்! உன்னைக்காப்பாற்ற ஓடி வந்திருப்பேன்! முடியவில்லை என்னால்; காரணம் இதே போல ஒரு மாதத்தில்த்தான் அவற்றை நீ வெட்டிவிட்டாயே! நீ மறந்திருப்பாய். என்னால் மறக்கமுடியவில்லை. காரணம் என்னால் நடக்கமுடியவில்லை! நினைவிருக்கிறதா உனக்கு.. நீ மறந்திருப்பாய். நீ கொலைவெறியோடு விரட்டும் போது; ஒரு கையில் குழந்தையும் இன்னொரு கையில் நாய்க்குட்டியுமாகத்தான் ஓடினோம். நாய்க்குட்டிக்கு அழுத நாங்கள் உனக்காய் அழமாட்டமா? ஆனால்; மன்னித்துவிடு சகோதரா... இப்போது எங்களிடம் கண்ணீர் கைவசமில்லை! நீ தண்ணீரில் தான் தத்தழிக்கிறாய் நாங்கள் கண்ணீரில் தத்தளிக்கிறோம்! நாளை இந்த வெள்ளம் வற்றி நீ நலம் பெறுவாய்! உனக்காய் உலகமே வரும்! குற்றுயிராய் நந்திக்கடலில் மூழ்கியபோது; எனக்காய் யாரும் வரவும் இல்லை இனியும் வரவும் மாட்டார்கள். இனி வரவும் தேவையில்லை! சிங்கள சகோதரா! உனக்காக நான் அழுவதற்கு தயார் ஆனால் என்னிடம் கண்ணீர் கைவசம் இல்லை. கொத்துக்கொத்தாய்.. பூவும் பிஞ்சுமாய்... குஞ்சு குருமனாய்... குடல் கிழிந்து... சதை கிழிந்து... வயிறொட்டி... உயிரற்ற பிண்டங்களையாய்... உணர்வற்ற பூச்சிகளாய்... இதே ஒரு மாதத்தில்தான் .... வானம் அதிர குழறினோம்!! உண்மையை சொல்லு உனக்கு கேட்டதா? இல்லையா?? எனக்காய் நீ ஒரு கரம் கூட நீட்டவில்லையே! எனக்காய் ஒரு துளி கண்ணீர் கூட விடவில்லையே! எனக்காய் ஒரு குரல் கூட தெற்கில் கேட்கவேயில்லையே!!! உனக்கும் எனக்குமா போர் நடந்தது? இல்லையே!!! எதற்காக மெளனமாக இருந்தாய்? ஏன் திரும்பி நடந்தாய்? போர் உங்கள் முன்னால்... எங்களை; கடித்துக்குதறி... கைகளை பின்னே கட்டி.. கறுப்புத்துணியால் கண்களை மூடி.. முதுகில் உதைத்து பிடரியில் அடித்து... சப்பித்துப்பி... தின்று... கைகழுவிப்போனபோது... அம்பாந்தோட்டையிலும்... அழுத்கமவிலும்... நீங்கள் வெடி கொழுத்தி கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தீர்கள். பின்னர் ஒரு நாளில் முட்கம்பி வேலிக்குள்... நாங்கள் வானம் அதிர.. தொண்டை கிழிய... குழறிக்கொண்டிருந்தோம். நீங்கள் கொழுத்தி கொண்டாடிய "சீனா வெடிகளில்" ... எங்களின் கூக்குரல்... உங்களுக்கு கேக்கவேயில்லை! இன்று உனக்காக நான் அழுவதற்கு எனக்கு விருப்பம். ஆனால் என்னிடம் கண்ணீர் கைவசம் இல்லை! போன கிழமைதான்.. நந்திக்கடலோரம்... நான் என் அண்ணாவுக்காய் அழுதுகொண்டிருந்தேன். முள்ளிவாய்க்காலில் தொலைத்த தன் மகனை ... தாயொருத்தி தேடிக்கொண்டிருந்தாள்! நீயோ! கிளிநொச்சியின் வீதிகளில் "சிங்கலே" கொடி கட்டுவதிலும்... யாழில் விகாரைக்கு அடிக்கல் நாட்டுவதிலும் மும்முரமாக இருந்தாய். கொழும்பு வீதிகளில்... வெடி கொழுத்துவதிலும்; வெற்றிக்கொண்டாட்டங்களில் "கிரிபத்" தின்பதிலும்... ஆரவாரமாய் இருந்தாய்! நீ மறந்திருப்பாய். ஆனால் நான் மறக்கவில்லை. மறக்கவும் முடியாது! மறக்கவும் கூடாது! உனக்காய் நான் அழவும்.. உனக்காய் என் கரம் நீழவும்.. உனக்காய் நான் ஓடிவரவும்... என்னால் முடியாது. ஏனெனில்; என் கால்களை... என் கைகளை இதே போல ஒரு மாதத்தில்தான் நீ வெட்டி எறிந்தாய். நீ மறந்திருப்பாய்.. ஆனால் நான் மறக்கவில்லை! ஏனெலில் என்னால் நடக்கமுடியவில்லை! சிங்கள நண்பா! உனக்காய் நான் அழ விருப்பம்தான்.. என்னிடம் கண்ணீர் இல்லையே! ஆனால்; உன் துன்பத்தில் நானும் துணையாக வர இனியாவது உன் கரங்களை நீட்டு... காத்திருக்கிறேன்.. வாற வருடம் முள்ளிவாய்க்காலில் என்னோடு "தீப்பந்தம்" ஏத்தவருவாய் என நம்பி... ஆரியகுளத்து புத்தனிடம் உனக்காய் வேண்டுகிறேன். என்னைக்காப்பாற்றாத போதிமரத்தான் உன்னைக்காப்பாற்றக்கூடும்!! அன்புடன் #தமிழ்ப்பொடியன் 27/05/2017 குறிப்பு: எனக்கு சிங்களத்தில் எழுத தெரியாது. முடிந்தால் யாராவது சிங்களத்தில் மொழிபெயர்த்து அவர்களிடம் கொடுத்துவிடுங்கள். My dear Sinhalese Friend! I want to cry for you. But I have no tears to shed! I could have extended my hands to save you .. I could have rushed to save you But I couldn't, I couldn't come to save you as it is in this month you severed my legs You may have forgotten. But I couldn't Because I can't walk anymore! Do you remember my friend? You may have forgotten When you were pursuing us with murderous intent. We were running with an infant in one hand and a puppy in another. We cried for our puppy. Wouldn't we cry for you my friend? However, Forgive me my friend We don't have any more tears to shed ! You are swaying in water, but We swayed in tears my friend. Tomorrow the floods will recede and you shall recover, The whole world will come to your aid! When we were bleeding to death in "Mullivaikal", No one came to our rescue. They won't come anymore. We don't need them either! My dear Sinhalese Friend! I want to cry for you... But I have no tears to shed. We lost thousands of our Young and old... Babies and infants, Torn intestinal and Bleeding wounds... Starved stomachs... Lifeless bodies ... We are Senseless insects! We are cursed slaughters! It is in this month Our cries shaking the skies! Be honest my dear friend Didn't you hear our pleas? There was no arm... extended towards me! No tear shed for me ! No voice raised for me! from South. Was the war between you and me? No it wasn't. Why were you silent my friend? Why did you walk away? When War Teared... Handcuffed... Blindfolded... Kicked and Destroyed us... Right in front of your eyes! You were lightening fire crackers in "Hambantota" and "Aluthgama" Celebrating its victory !! Days later We were lamenting Behind barbed wires ... You couldn't hear our lament. In the midst of the sound from fire crackers!! My dear Sinhalese Friend! I want to cry for you... But I have no tears to shed! Last week In "Mullivaikal" I was mourning my Brother, Who died in this shores. A mother was Searching for her son... She lost in the "Mullivaikal" coast. However you were busy Raising the "Singha le" flags in the street of "Killinochi"! And... Laying foundation for a "vihara" in jaffna ! You were celebrating the victory By lightening crackers And eating "kiri buth" in the streets of Colombo! You may have forgotten. But I haven't. I shouldn't forget, I can't forget either !! I can't cry for you I can't extend my arm to help you I can't rush to be with you. Because; It is in this month You severed my legs! It is in this month You severed my hands ! You may have forgotten. But I haven't. Because I can't walk ! My dear Sinhalese friend! I want to cry for you ... But I have no tears left ! However, I am waiting for you to extend your arm towards me, So that I can solace you in future! I hope and pray to the Lord Buddha! Next year you will Join me in lightening a flame of remembrance In "Mullivaikal". Again i pray to the Lord Buddha ! Who failed to save me May rescue you !!! Your dearest; Tamilfriend. (Vimale) https://www.facebook.com/podiyanpage/ "சிங்கள நண்பா” எனும் கவிதைக்கு பலவிதமான கருத்துக்கள் எல்லா ஊடகங்களிலும் சமூக வலைத்தளங்களிலும் பகிரப்படுவதை காணமுடிகிறது. முதலில் அதை எழுதியவன் என்ற அடிப்படியில் ஒரு சில கருத்துக்களை பகிரவேண்டிய கட்டாயம் எனக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. இது வெறும் தன்னினலை விளக்கமோ அல்லது நியாயப்படுத்தலோ அல்ல என்பதை முதலில் பதிவு செய்கிறேன். இந்த கவிதை எழுதியதன் முதல் நோக்கம் என்னை நான் பிரபலப்படுத்துவதோ அல்லது முகப்புத்தகத்தில் அதிக விருப்புகளையும் பகிர்வுகளையும் பெறுவது அல்ல. மேலும் முகம் தெரியாமல் என்னை ஒழித்து “புனைபெயரில்” எழுதப்பட்ட கவிதையும் அல்ல. ஒரு சாதாரண தமிழனாக முப்பது வருட வலிகளை அனுபவித்தவனாக ,எனக்குள் ஆறாத வடுக்களாக இருக்கும் வலிகளை மொழிபெயர்த்துள்ளேன். இந்த கவிதையை எழுதும் போது ஒரு சிங்கள சகோதரனின் கைகளுக்காவது போய்ச்சேராதா என்ற ஆதங்கத்துடன் தான் எழுதினேன். ஆனால் இந்தக்கவிதை சிங்களத்திலும் ஆங்கிலத்திலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு இலங்கையின் சிங்கள ஊடகங்களில் வந்திருக்கிறது என்பதை பார்க்கும் போது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. காரணம் சிங்கள ஊடகங்கள் எப்போதும் எங்களின் வலிகளை எப்போதுமே மொழிபெயர்த்தது இல்லை. ஆனால் இன்று இந்த கவிதையை அவர்கள் பிரசுரித்துள்ளார்கள் என்பது என்னைப்பொறுத்தவரையில் ஆச்சரியமாகவே உள்ளது. சரி கவிதையின் உள்ளடக்கத்துக்கு வாறன். கவிதையின் எந்த ஒரு இடத்திலும் காழ்ப்புணர்ச்சியை அல்லது பழிவாங்கலை தூண்டும் சொற்களை நான் கவனமாக தவிர்த்திருக்கிறேன். ஒரு கவிஞனுக்கு நியாயமாக வரும் “ அறச்சீற்றத்தை” மென்மையான வார்த்தைகளால் சொல்வது மிக மிக கடினம். அப்பிடி இருந்தும் என்னால் ஒரு சில இடங்களில் மறைமுகமாக “ நியாயமான கோபத்தை” என்னால் அடக்கிவைக்க முடியாமல் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறேன். கடந்த காலத்தில் குறிப்பாக 2009 களின் பிறகு “ தமிழர்களின் தீராத சோகம் , வலிகள்” என்பவற்றை தென்னிலங்கை சமூகம் புரிந்துகொள்ளவேயில்லை எனும் கோபம் எனக்குள் இருக்கிறது. ஒரு இனம் அழிக்கப்பட்டு போரின் வடுக்களை சுமந்து நாளாந்தம் கண்ணீர் சிந்திநிற்கிறது. போரை நடத்தியது அரசின் ராணுவ எந்திரங்களாக இருந்தபோதும் போரின் பின்னரான காலப்பகுதிகளில் சாதாரண தென்னிலங்கை மக்கள் “தமிழர்களின் வலிகளை”மனதார புரிந்துகொள்ளவேயில்லை. ஆகக்குறைந்தது புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கவும் இல்லை என்ற கசப்பான உண்மையை ; நாம் கண்ணுக்கு முன்னே நடந்த “மே மாத போர்வெற்றிக்கொண்டாட்டங்கள்” கன்னத்தில் அறைந்து சொல்கின்றன. 2009 களின் பின் தமிழர்கள் அனுபவிக்கும் ஒவ்வொரு அவலத்திலும் தென்னிலங்கை சமூகம் பாராமுகமாகவே இருந்தது. இருக்கிறது. உதாரணத்துக்கு பல விடயங்களை சுட்டிக்காட்டலாம். 2009 இல் எத்தனையோ தமிழர்கள் முள்வேலிக்குள் அனுபவித்த “ கொடுமைகளைகளை” “ மிகப்பெரிய அவலங்களை” யாரும் கண்டுகொள்ளவேயில்லை. மழைவெள்ளத்தில் தடுப்பு முகாம்களில் எத்தனையோ மக்கள் சொல்லொணா துன்பத்தை அனுபவித்தார்கள். அப்போது யாரும் வரவும் இல்லை. உதவிக்கரம் நீட்டவும் இல்லை. ஒரு சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் கூட இதே போல ஒரு வெள்ள அனர்த்தம் வன்னியில் வந்தது. அப்போது கூட தென்னிலங்கையின் பெரும்பாலான மக்கள் கண்டுகொள்ளவேயில்லை. கண்ணீர் சிந்தவும் இல்லை. உதவிக்கரம் நீட்டவும் இல்லை. ஒரு சிலர் செய்தார்கள். அதை மறக்கமுடியாது. போரின் பின்னர் கண்ணுக்கு முன்னே சரணடைந்த பலர் இன்று எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று யாருக்கும் தெரியாது. ஆயிரம் ஆயிரம் தாய்மார்கள் நாள்தோறும் கண்ணீரோடு கதறிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.இந்த வாரத்தோடு சுமார் 100 நாட்கள் அவர்கள் வெயிலிலும் மழையிலும் காய்ந்து கண்ணீரோடு வீதியோரங்களில் கேப்பாரற்ற அனாதைகளாக இருக்கிறார்கள். எம்மினத்தவர்களே அவர்களின் வலிகளை புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதற்கு அப்பால் லச்சக்கணக்காக நாள் தோறும் “புதினம்” பார்க்க வடக்குக்கு வரும் தென்னிலங்கை சமூகம் இந்த அவலத்தை ஒரு நிமிடம் கூட நின்று பார்க்கத்தவறிவிட்டது. போர் வெற்றிகளை கொண்டாடும் இடங்களில் குதுகலித்து மகிழ்ந்துவிட்டு போகும் அவர்கள் அதற்கு அப்பால் ஆயிரம் ஆயிரம் சக மனித உயிர்கள் காவுகொள்ளப்பட்ட இடத்தில் ஒரு துளி கண்ணீர் சிந்துவதற்கோ அல்லது அந்த இடத்தில் நின்று ஒரு நிமிடம் மனம் வருந்துவதற்கோ தயாராகவில்லை. வடக்கில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் மே மாதம் என்பது தமிழர்களை பொறுத்த வரை “ வலி சுமந்த கறுப்பு மாதம்”. அந்த மாதம் முழுவதும் எல்லாவீடுகளிலும் “ஒப்பாரிச்சத்தம்” மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் தெற்கில் அந்த மாதம் “ போர் வெற்றி மாதமாக” குதுகலத்துடனும் வெற்றிக்கொண்டாட்டங்களுடனும் கடந்து போகின்றன. ஒரு இனம் அழிக்கப்பட்டதை ... அழிந்துபோனதை அதே மண்ணில் வாழும் இன்னொரு இனம் மகிழ்ச்சியாய் கொண்டாடி மகிழ்வதை “மனிதாபிமான இதயம்” கொண்ட எவராலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. ‘எனக்காக நீ அழுதால் மட்டுமே நான் உனக்காக அழுவேன்” என்ற நியாயமற்ற கோரிக்கையை நான் எந்த இடத்திலும் கவிதையில் குறிப்பிடவில்லை. “ உனக்காக அழுவதற்கு எனக்கு விருப்பம்தான் ஆனால் கண்ணீர் என்னிடம் கைவசம் இல்லை சகோதரா” என்றே ஒன்றுக்கு மூன்றுமுறை தெளிவாக குறிப்பிட்டுள்ளேன். இதில் எங்கே “ காழ்ப்புணர்ச்சி” இருக்கிறது? இதில் எங்கே “ இனத்துவேசம்” இருக்கிறது? இதில் எங்கே “ பழிவாங்கும் உணர்ச்சி” இருக்கிறது? எனக்கு புரியவேயில்லை. “உனக்காக என் கரங்களை நீட்டுகிறேன். இறுக்கிப்பிடித்துக்கொள்” “உனக்காக புத்தனிடம் வேண்டுகிறேன்” என கவிதையை முடித்திருக்கிறேன். இதில் எங்கே “ இனத்துவேசம், காழ்ப்புணர்வு, பழிவாங்கும் உணர்ச்சி” இருக்கிறது? எனக்கு இன்னும் புரியவேயில்லை. ஒருவனின் வலிகளில் இன்பம் காணும் ஈனப்பிறவிகளா நாங்கள்? அல்லது சகமனிதன் சாவில் சந்தோசம் கொள்ளும் “உணர்வற்ற கல் நெஞ்சக்காரர்களா?” தமிழர்கள்! எனக்குப்புரியவேயில்லை. போன கிழமை மே 18 அன்று “கிளிநொச்சியில் வெடிகொழுத்தி கொண்டாடினாய்!” “சிங்க லே” என்ற தனிச்சிங்கள கொடிகளை கிளிநொச்சி வீதிகளில் ஏற்றி குதூகலித்தாய். “புதிய விகாரைகளை” அமைப்பதிலும் அதை கொண்டாடுவதிலும் மும்முரமாக நின்றாயே சிங்கள சகோதரா? ஏன் என் வலிகளை உணர மறந்தாய்? ஏன் இப்படி நியாயமற்று நடந்தாய்? என கேள்வி கேட்பதிலும் என்ன பிழை என எனக்கு தெரியவில்லை. “வெள்ள அனர்த்தத்தால் சனம் செத்துக்கொண்டிருக்கும் போது” இப்படி கேட்பது பிழை என ஒரு சிலர் ஆதங்கப்பட்டார்கள். நான் அவர்களிடம் கேட்கிறேன்? “வெடி கொழுத்தி போர் வெற்றியை கொண்டாடும் தருணத்தில்” அவர்களுக்கு இந்த கவிதையை எழுதினால் கேட்டிருக்குமா? 8ஆண்டுகளாக எத்தனை பேர் கண்ணீர் வடித்து கதறி அழுகிறோம் முள்ளிவாய்க்காலில்... எங்களின் அவலக்குரல் கேட்டதா அவர்களுக்கு? போர் முடிந்து 8 ஆண்டுகளில் இன்றுவரை ஒரு சிங்கள சகோதரன்.... அல்லது தென்னிலங்கை சமூகத்தில் ஒரு அரசியல் பிரதிநிதி முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தலுக்கு வந்து மனதார எங்களின் அழுகுரல்களை கேட்டிருப்பார்களா? இல்லையே ஏன்??? ஏன் கனக்க? 2009 இல் போர் தின்ற மக்கள் அதன் பிறகு எத்தனை “அவலங்களை” சந்தித்து இருப்பார்கள். ஒரு உதவிக்கரமாவது தென்னிலங்கையில் இருந்து எமக்காக நீட்டப்பட்டதா? இல்லையே ஏன்??? அப்படியிருக்கும் போது; இப்போது எனக்கு வரும் கோபம் அல்லது கவலை நியாயமானதா? இல்லையா? அதுசரி எல்லாம் இருக்கட்டும். என்னதான் நாங்கள் கோபப்பட்டாலும் வடக்கில் இருந்து உதவிகள் இப்போது தென்னிலங்கை மக்களின் அவலத்தை துடைக்க நீள்கிறதா? இல்லையா? இதிலிருந்தே புரிந்துகொள்ளுங்கள் நாங்கள் எவ்வளவு பெரிய “உயிர்நேய வாதிகள்” என்று. மேலும்; இந்தக்கவிதையில் “இனத்துவேசம்” “காழ்ப்புணர்வு” “ பழிவாங்கும் உணர்ச்சி” ஒரு இடத்தில் கூட இருந்திருந்தாலும் இலங்கையின் சிங்கள ஊடகங்களோ அல்லது ஆங்கில ஊடகங்களோ இதை வெளியிட்டிருக்காது. அவர்கள் இந்த கவிதையை “திறந்த மனதோடும் ” பார்க்கிறார்கள் என்றுதான் நினைக்கிறேன். பல்கலைக்கழக சிங்கள மாணவ சகோதரன் ஒருவன் இந்த கவிதைக்கு பதில் எழுதும் போது “ நானும் என் நண்பர்களும் அடுத்த வருடம் நடக்கும் முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் நிகழ்வுக்கு வந்து உங்களின் துன்பத்தில் பங்குகொள்ள ஆயத்தமாய் இருக்கிறேன்” என்று சொல்லும் போதுதான் நான் சரியாகத்தான் எழுதியிருக்கிறேன் என்று முழுமையாக உணர்ந்தேன். மற்றப்படி இந்த கவிதை சிங்களவர்களை நோக்கி... “ இரங்கி கையேந்தி நிற்கிறது” “நல்லிணக்கமும் மண்ணாங்கட்டியும்” “சிங்களவன் திருந்தான்” “சாகட்டும் விடுங்கோ” போன்ற கடுமையான விமர்சனங்களுக்குக்கும் அதைப்போன்ற பின்னூட்டங்களுக்கும் நான் பொறுப்பாளி அல்ல! நன்றி #தமிழ்ப்பொடியன்
  5. என் அத்தை மக…. சினிமா பாடல் வரிகளை விசில் அடித்துக் கொண்டு சிவா வீட்டுக்கு கீழ் உள்ள நிலவறையில் காரை நிறுத்தி விட்டு மாடிப்படியேறி ஓடுகிறான். அன்று வெள்ளிக்கிழமை வார இறுதிநாள். திருமணமாகி இரு வாரங்களே கடந்த புது துணைவி. அவளுடனான புதுவாழ்க்கைக்கு இடையே இருவரது பணிகளின் குறுக்கீடு. இருந்தாலும் அவன் சந்தோசமாகவே இருந்தான் தான் விரும்பியவளை கரம்பிடித்த மகிழ்வை அவனின் துள்ளல் நடை பறைசாற்றியது. பணியிடத்தின் பணிச்சுமைகளை இறக்கி விட்டு புத்துயிர் பெற்றவனாய் இன்ப சொரூபமான அவளை நோக்கி செல்கிறான். தொடர்ந்து வாசிக்க
  6. ஈழப் போர், பல துயரங்களை இன்று வரை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் விடை காண முடியாத வினாக்களின் எச்சங்களாக எம்மிடையே விட்டுச் சென்றிருக்கிறது. ஈழப் போர்ச் சூழலில் வாழ்ந்த வயதானவர்களிடம் கூட, சில காட்சிகளை, சில கொடூரங்களைத் தாங்குகின்ற சக்தி இல்லாத போது, சிறியவர்களிடம் எப்படி இக் கொடூரங்களைத் தாங்கிக் கொள்கின்ற பக்குவம் வந்திருக்கும்? ஈழப் போரில் தம் கனவுகளை, எதிர்காலத்தைத் தொலைத்த பல மனிதர்களுள், சிறுவர்கள் தான் தம் வாழ் நாள் முழுவதும் ஆற்றுப்படுத்த முடியாத வடுக்களைத் தாங்கியவாறு இன்றும் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஈழத்தின்(இலங்கையின்) வட கிழக்குப் பகுதிகளை அடிப்படையாக வைத்து வெளியாகிய பல குறும்படங்கள் போராட்டத்திற்கான பிரச்சாரக் கருத்துக்களைத் தம் மையக் கருத்தாகக் கொண்டிருந்தாலும், அத்தி பூத்தாற் போல, ஒரு சில படங்கள் சமூகத்தின் பிரச்சினைகளை, ஓர் இனத்தின் மீது போர் விட்டுச் சென்ற சாபங்களைத் தம் உள்ளக் கருத்தாகக் கொண்டு வெளிவந்திருக்கின்றன. வன்னிப் பகுதியில் வாழ்கின்ற பெரும்பாலான நடுத்தரப் பொருளாதார வர்க்கத்தினைச் சேர்ந்த குடும்பங்களின் ஜீவனோபாயத் தொழில் வயல் விதைப்பு, விறகு வெட்டி விற்றுச் சந்தைப்படுத்துதல், கடற்றொழில், விவசாயம் முதலியவையாகும். அன்றாடங்க் காய்ச்சிகளாகத் தம் காலத்தினைக் கடத்தும் ஒரு குடும்பத்தில் வாழுகின்ற சிறுமிக்கு, சமூகத்தில் உள்ள ஏனைய பெண் பிள்ளைகளைப் போன்று ஆசா பாசங்கள் இருப்பது இயல்பான ஓர் விடயம். ஆனால் பொருளாதாரச் சூழ் நிலைகளின் காரணமாகத் தன் ஆசைகளை நிறைவேற்றி விட முடியாது, அக் குழந்தையின் மன உணர்வுகள் எவ்வளவு பாடுபடுமென்பதையும், சிறுகச் சிறுகப் பணம் சேர்த்துத் தன் நீண்ட நாள் கனவினை நிறைவேற்றப் போகும் வேளையில்; மிதிவெடியில் கால் வைத்து தன் ஒரு காலினை இழந்த பின்னர் கனவுகளைக் காற்றில் பறக்க விட்டு, மனதில் உள்ள நினைவுகளோடு வாழுகின்ற சிறுமியின் உணர்வுகளைத் தாங்கி வெளிவந்திருக்கின்ற படம் தான் செருப்பு. ராஜ்குமாரின் தயாரிப்பில். கௌதமனின் எண்ணம்-எழுத்துருவாக்கம் இயக்கத்திலும், ஞானதாஸின் இணைத் தயாரிப்பிலும், முரளியின் இசையிலும் வெளிவந்திருக்கும் படம் தான் ‘செருப்பு’. கௌரி, பிரகலதா, வினோத், செல்லையா, டிலானி, ஆகியோர் ஈழத்து மண் வாசனையோடு கூடிய உணர்வின் மூலம் இக் குறும்படத்திற்கு உயிர்ப்பளித்துள்ளார்கள். விறகு வெட்டித் தன் குடும்பத்தின் பொருளாதாரச் சுமையினைத் தாங்கிக் கொள்ளும் தந்தை, அவருக்கு ஆதரவாய் இருக்கும் இல்லத்தரசி, தன் பிஞ்சு வயசுக்கேயுரிய கனவுகளோடு நடைபோடும் சிறுமி, அன்றாடங்காய்ச்சிகளாய் வாழும் இக் குடும்பத்திற்கு கடனாகச் சிறு தொகைப் பணத்தினைக் கொடுத்து விட்டு, அடிக்கடி கேட்டு நச்சரிக்கும் நாயகனின் நண்பன் இவர்களை வைத்து, தனது உயிர்ப்புள்ள, உணர்வின் வரிகள் பேசும் கதையினை நகர்த்தியுள்ளார் இயக்குனர் கௌதமன். இராணுவத்தினரால் தம் நிலப் பகுதி களவாடப்பட்ட(கைப்பற்றப்பட்ட) பின்னர், மீண்டும் தமது ஊர் புலிகளிடம் வந்து கொள்ள அங்கே சென்று குடியேறித் தமது வாழ்க்கையினை நகர்த்தத் தொடங்கும் ஓர் குடும்பத்தின் உணர்வுகளோடு காட்சிகள் விரிந்து கொள்கிறது. போர்ச் சூழலிலில், (புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளில்) வாழ்ந்த மக்கள் மீது இலங்கையின் அரச தரப்பினரால் மேற்கொள்ளப்பட்டிருந்த பொருளாதாரத் தடையனாது, பல அத்தியாவசியப் பொருட்களை புலிகள் கட்டுப்பாட்டு மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்க முடியாத ஒரு சூழலினை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இத்தகைய சூழ் நிலையின் போது எமக்கு ஏதாவது ஆடம்பரப் பொருட்கள் தேவைப்படும் பட்சத்தில் யாராவது இராணுவக் கட்டுப் பாட்டுப் பகுதியான தென்னிலங்கைப் பக்கம்(இலங்கையின் தலை நகர்ப் பக்கம்) செல்லுவோரிடம் சொல்லித் தான் எம் ஆசைப் பொருட்களை அதிஷ்ட ரேகை நம் பக்கம் இருக்கும் பட்சத்தில் வாங்கிப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியும். தன் பள்ளித் தோழி ஒருத்தி அழகிய செருப்பினை அணிந்திருப்பதனைப் பார்த்து, அவளிடம் எங்கே வாங்கினனீ? என்று ஆவலுடன் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளும் நோக்கில் வினாவினைத் தொடக்க ‘என் மாமா கொழும்பிற்குப் போகும் போது வாங்கி வந்தது’ என்று சொல்லி, வறிய பொருளாதாரச் சூழலில் தன் காலத்தினைக் கடத்தும் சிறுமியின் கனவில் கைக்கெட்டாத கனவினை செருப்பு எனும் ஆசையாக விதைத்து விடுகிறாள் அவளின் பள்ளித் தோழி. தந்தையார் விறகு வெட்டி விட்டு வீடு வரும் ஒவ்வோர் இரவும், அவரிடமிருந்து இரண்டு ரூபாய்க் குற்றிகளை வாங்கித் தன் தேங்காய் உண்டியலில் போட்டுச் செருப்பு வாங்குவதற்காகச் சேமித்து வைக்கும் பிஞ்சு மனம், தன் உண்டியலை எடுத்துப் பார்த்து, ‘இது எப்போது நிறைந்து கொள்ளும்’ எனும் ஏக்கம் கலந்த பார்வையினை வெளிப்படுத்தும் காட்சியானது வரும் சமயத்தில் உணர்வுள்ள அனைவரின் கண்களிலும் நீர் சொரியப் போவது நிச்சயம். கொடுத்த கடனை வாங்குவதற்காக வீடு தேடி வந்து நச்சரிக்கும் கடன்காரனின் செயற்பாடுகள், செருப்பு வாங்கி என் காலில் போட்டு அழகு பார்க்க மாட்டேனா என எண்ணும் சிறுமியின் உணர்வில் மண் தூவிச் செல்கின்றது. காலுக்கு மருதாணிக் கோலமிட்டு அழகு பார்க்கும், சிறுமியின் உள்ளம், தன் தாயிடம் ‘அம்மா அப்படியே இந்தக் காலுக்கு ஒரு செருப்பு வாங்கிப் போட்டால் எப்படி இருக்கும்’ எனக் கேட்பதும், ‘அப்படியே ஒரு கால் கொலுசும் வாங்கிப் போட்டால் எப்படி இருக்கும்? என்று அடுத்த வினாவினை முன் வைக்க, தன் மகளின் ஆசையினை நிறைவேற்ற முடியாதவளாய் அந்தத் தாய் பார்க்கும் பார்வை இருக்கிறதே.. அதனைத் தாங்கிக் கொள்ளும் சக்தி உள்ளவர்கள் மாத்திரம் இந்தப் படத்தினைப் பார்க்க நுழையுங்கள். நீண்ட நாட்களாகச் செருப்பு வாங்கி அணிவிப்பதற்காகச் சிறுகச் சிறுகச் சேமித்த பணத்தினைச் சந்தைக்குப் போகும் தந்தையிடம் கொடுத்து விட்டு, தன் தந்தையின் வரவினை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்து, அவர் வரும் வழியில் அவரை வழிமறித்து, தன் புதுச் செருப்பினை அணிந்து பார்க்க வேண்டும் எனும் ஆவலில் செருப்புப் பற்றிய கனவுகளோடு; மனதில் மகிழ்ச்சி பொங்க போர்ச் சூழல் காரணமாக கைவிடப்பட்ட காணியினூடு ஓடிச் செல்லும் சிறுமியின் காலினை மிதிவெடி பதம் பார்க்கின்றது. மிதிவெடியில் கால் வைத்து தன் ஒருகாலை இழந்த சிறுமி....இறுதி வரை செருப்பினைத் தன் இரு கால்களிலும் அணிந்து அழகு பார்க்க முடியாதவாறு ஏக்கங்களோடு நகரப் போகும் வாழ்க்கையினைப் படம் பிடித்துக் காட்டியிருக்கிறது செருப்பு. இன்றும் போர்ச் சூழலின் பின்னரான ஈழத்தில் பல சிறுமிகள் தம் உடல் அவையங்களை இழந்து அங்கவீனர்களாக வாழ்கின்றார்கள். இவர்களுக்கு நாம் என்ன செய்யப் போகின்றோம்? பின்னணி இசையினை முரளி அவர்கள், வேண்டிய இடங்களில் ஏற்ற இறக்கங்கள் கொடுத்து, மென்மையான இசை கலந்து படத்திற்கேற்றாற் போல வழங்கியிருக்கிறார். ஈழத்தின் இடிந்து போன கட்டங்களையும், செம்புழுதித் தெருக்களின் தடம் மாறாத ஒற்றையடிப் பாதையினையும் காட்சிப்படுத்திக் காட்சியமைப்பினை கதை நிகழ் களத்திற்கேற்றாற் போல, நகர்த்தியிருக்கிறார் ஒளிப்பதிவாளர். செருப்பு: ஈழத்தின் இன்னல்களினூடே, தம் கனவுகளைத் தொலைத்த பிஞ்சு உள்ளமொன்றின் உணர்வுகளைச் சொல்லுகின்ற உயிர்ச் சித்திரம். மனதில் உணர்வுகளைத் தாங்கும் சக்தியுள்ளோர் மாத்திரம் இப் படத்தினைப் பார்க்கவும். 15 நிமிடங்கள் மாத்திரம் கொண்ட இப் படத்தினைப் பார்க்க, இவ் இணைப்பினூடாகச் செல்லவும். செருப்பு: http://thiraikadsi.b.../blog-post.html http://thiraikadsi.b.../blog-post.html http://www.thamilnat...og-post_23.html