Sign in to follow this  
மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர்

பீனாகொலடா ( சிறுகதை ) / சாத்திரி ( பிரான்ஸ் )

Recommended Posts

பீனாகொலடா ( சிறுகதை ) / சாத்திரி ( பிரான்ஸ் )

images.jpg


இன்று லீவு நாள் வழக்கம்  போல ஆறுதலாக நித்திரையால் எழும்பி சோம்பல் முறித்து எழும்பி போய் ஒரு பிளேன் டீ  யை போட்டு எடுத்த  படி ஹாலுக்குள் வந்து டிவியை போட்டு விட்டு  சோபாவில் அமர்ந்து டீ யை ஆசையாய் ஒரு உறுஞ்சு உறுஞ்சும் போதே "என்னாங்கோ ஒருக்கா வாங்கோ "எண்டு  அறையில் இருந்து  மனைவியின் சத்தம்.."லீவு நாளிலை  கூட நிம்மதியாய் ஒரு டீ குடிக்க முடியேல்லை"  என்று  சின்ன சினத்தோட அறைக்குள் போய் எட்டிப்பார்க்க கட்டிலில் குவிந்து கிடந்த துணிகளில் சிலதை எடுத்து என்னிடம் நீட்டியபடி இதுகளை கொண்டு போய் ரெட் குறொஸ் பெட்டிக்குள்ளை போடிட்டு வாங்கோ முக்கியமா இந்த பச்சை ரீ  சேட் நீங்கள் போடுறதும் இல்லை வருசக் கணக்கா கிடக்கு  இந்த வருசமாவது எறியுங்கோ என்றபடி அதை மட்டும் தனியாக கையில் தந்தாள்.. வருசத்துக்கு ஒரு தரம்  இப்பிடித்தான் அலுமரிக்குள் இருக்கிற பாவிக்காத  உடுப்புகளை பொறுக்கி யெடுத்து கொண்டுபோய் செஞ்சிலுவைச்சங்க பெட்டிக்குள் போடுவது வளமை. செஞ்சிலுவை சங்க காரன் உன்மையிலேயே  அந்த உடுப்புக்களை இங்கை கஸ்டப்பட்ட ஆக்களுக்கு குடுக்குறானா அல்லது ஆபிரிக்காவுக்கோ ஆசியாவுக்கோ அனுப்புகிறானா அதையும் விடுத்தது  குப்பையிலை போடுகிறானா என்பதெல்லாம் அவங்களுக்கு மட்டுமே வெளிச்சம்.மனிசி தந்த உடுப்புக்களை கொண்டு மறுபடியும் ஹாலுக்குள் நுழைந்து சோபாவில் சரிந்த படி அங்கிருந்த சின்ன மேசையில் உடுப்புக்களை போட்டுவிட்டு அந்த பச்சை ரீசேட்டை கையில் எடுத்தபடி டிவி றிமோட்டை அமத்திய படி  டீ யை உறுஞ்சத்தொடங்கினேன் ..
        00000000000000000000000000000000000000000000000000000000
கொழுத்திய கோர வெய்யில்  தலையில் பட்டு விடாமல் தடுக்கும் முயற்சியாக புத்தக பையை தலைக்கு மேலே துக்கிப்பிடித்த படி புழுதி படர்ந்த பாதையில்  வீட்டை நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாக போய் கொண்டிருந்தாள் அமுதவல்லி.வீட்டை நெருங்கும் போது அவள் வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டு வெளியே வந்த புல்லட் வண்டி அவளை கடந்து போகும்போது அதிலிருந்த ராமலிங்கம் அவளைப்பார்த்து லேசாய் புன்னகைத்து விட்டு போனான் .ஐயையோ இவன் என்னத்துக்கு வீட்டுக்கு வந்திட்டு போறான் அன்னிக்கு இப்பிடித்தான் தனிய வந்து கொண்டிருந்த நேரம் தீடிரென முன்னாலை வந்து  "ஏய் என்னை கட்டிகிறியா" எண்டு கேட்டிவிட்டு போனான் அவளும் பயத்தில யாருக்கும் சொல்லவேயில்லை .இப்ப நேர வீட்டிலேயே வந்து  வீட்டிலேயே கேட்டிட்டு போறனா..??

அமுதவல்லிக்கு இதயத்துடிப்பு அதிகரிக்க இன்னமும் வேகமாக வீட்டுக்குள் ஓடிப்போய் நுழைந்து மூச்சுவாங்க நின்றவளை   ஏய் பெட்டைக்கழுதை இப்பிடியா ஓடி வாறது கலியாணமாகி நாளைக்கே அடுத்தவன் வீட்டுக்கு வாழப்போற பெட்டச்சி அடக்க ஒடுக்கமா ஒழுங்க இரு என்று அவள் அம்மா திட்டியதும் எதோ நட்டக்கப்போகிறது என்று அவளுக்கு புரிந்தது நேரே அடுப்படிக்குள் போய் பானைக்குள் இருந்த தண்ணீரை செம்பில் நிரப்பியெடுத்து அவசரமாய் அண்ணாந்து குடிக்கும் போதே பாதி நீர் கடவாயால் கழுத்து வழியாக அவள் சட்டையை நனைத்தபடி கீழிறங்கிக் கொண்டிருக்க குடித்து முடித்தவள் சட்டையை உதறியபடி அம்மா எதுக்கு அவன் இங்கை வந்திட்டு போறான் முடிக்க முதலே கையை ஓங்கிக் கொண்டு  முன்னால் வந்த அம்மா மூடுடி வாயை. கட்டிக்க போறவனை போய் அவன் இவன் எண்டுகிட்டு...

என்னது கட்டிக்க போறவனா யாரை ??

உன்னையத்தான் ..

எனக்கு புடிக்கல நான் படிக்கபோறன்.

நீ பத்தாவது வரை படிச்சதே போதும் அப்பா வரட்டும் மீதியை பேசிக்கலாம் பொத்திக்கிட்டு உள்ளை போய் இரு...

அமுதவல்லிக்கு ஓடி வந்த களைப்பு கோபமாய் மாறி இப்போ அழுகையாக வெடிக்கும் போல இருந்தது அறைக்குள் போய் சாத்திக்கொண்டாள்.
சிறிது நேரத்திலேயே அப்பாவும் தங்கையும் வந்து சேர்த்து விட்டிருந்தனர்.அம்மாவும் அப்பவும் மாறி மாறி கதைப்பது லேசாய் கேட்டது இடையே அறைக்குள் ஓடி வந்த தங்கை அவளை சுரண்டி அக்கா உனக்கு கல்யாணமாம் என்றுவிட்டு ஓடி விட்டாள்.விவாதம் முடிந்து அப்பா உள்ளே வந்த சதம் கேட்டு கட்டிலில் அமுதவல்லி  எழும்பி உட்கார்ந்து கொள்ள லேசாய் அவள் தலையை தடவியவர் .இந்தா பாரும்மா எனக்கும் பெரிசா பிடிக்கல ஆனா அம்மா சொல்லுறதிலையும் நியாயம் இருக்கு. நான் சாதாரண வாத்தியார் உனக்கு அடுத்ததும் பெண்ணு ஒன்னு வீட்டில இருக்கு. அதவிட அவங்கள் நம்ம ஜாதிக்காரங்க ஊரிலேயே பெரிய பணக்காரங்க வேறை.. ஒரே பையன்  அவனா  வீடு தேடி வந்து கேட்டிட்டு போயிருக்கான் போற இடத்துல நிச்சயமா நீ நல்லயிருப்பாயம்மா.தடவிய அப்பாவின் கைகளை பிடித்த படி இல்லலப்பா எனக்கு படிக்கணும் அவள் குரல் அடைத்தது.எனக்கும் நீ படிக்கணும் எண்டுதான் ஆசை ஆனா வாத்தியார் பிள்ளை மக்கு என்கிற மாதிரி உனக்கு அதுவும் பெரிசா வரல்லையே அதைவிட மேல உன்னை படிக்க வைக்கிற வசதி கூட என்கிட்டை இல்லம்மா யோசிச்சு சொல்லு.. அவள் தலையை தான் மார்போடு அணைத்தார்...

அமுதவல்லி அப்பாவின் பேச்சில் கரைத்து போனாள். ராமலிங்கம் வீட்டில் அவன் செல்லப்பிள்ளை ஊதரித்தனமாய் ஊர் சுற்றி திரிந்தவன் கலியாணம் ஆகிட்டால் அடங்கிடுவான் என்பதால் அவனது ஆசைக்கு யாரும் குறுக்கே நிக்கவில்லை.அதைவிட அமுதவல்லியின் தந்தை வசதி இல்லாது விட்டாலும் வாத்தியார் ஊரில் நல்ல பெயர் எடுத்தவர் உள்ளூர் யோசியரும் ஜாதகம் பார்த்து  கோவில் பூசாரியும் பூ போட்டு பார்த்து சரி சொன்னதில்  சீர் வரிசை அதிகம் எதிர்பார்க்காமல் திருமணத்திற்கு சம்மதித்தார்கள்.நிச்சயதார்த்தத்தின் போதே  "ஏம்மா மருமகளே நீ முதல்லை எனக்கு ஒரு பேரனை மட்டும் பெத்துக்குடுத்துடு அது போதும் எனக்கு அவனுக்கு நான் எங்க குல தெய்வம் முனியாண்டிக்கு மொட்டை போட்டு காது குத்தணும்"என்று அவளின் வருங்கால மாமியார் சொன்னபோது அங்கு நின்ற அனைவரும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தாலும்  அமுதவல்லிக்கு மட்டும் அடிவயிற்றில் இருந்து உருண்டைகள் உருள்வதுபோலஇருந்தது.

000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

சிங்கப்பூரின் இசூன் பகுதியில் நுழைந்த டாக்ஸி ஒரு அடுக்கு மாடி கட்டிடத்தின் முன்னால் நின்றுகொள்ள பணத்தை கொடுத்து விட்டு நான் இறங்கியதும் பின்னால் வந்து டிக்கியில் இருந்த சிறிய சூட்கேசை எடுத்து என் முன்னால் வைத்துவிட்டு டாக்ஸி காரன் விடை பெற்றான்.பாத்துமணிநேர விமானப்பயணம் போய் குளித்து விட்டுமுதல் வேலையாக வீட்டுக்கார  ஓனரம்மாக்கு போன் அடிச்சு நான் வந்திட்டன் எண்டு சொல்லிட்டு  வாடகையை கொண்டு போய் குடுக்க வேணும் என்று நினைத்தபடி வீடிற்குள் நுழைத்ததும் சூட்கேசை திறந்து அதில் இருந்த பைலை  எடுத்து பீரோவில் வைத்து பூட்டி விட்டு வீட்டு யன்னல்கள் எல்லாம் திறந்து விட்டேன்.மூன்று வாரதுக்கு மேலாக வீட்டில் இல்லை குளியலறை குழாய்களில் இருந்து வரும் நாத்தம் வீட்டை லேசாய் நிறைத்திருந்தது.குளித்து முடித்து வீட்டு வாடகையையும் கொண்டு போய் கொடுத்து விட்டு சாப்பிட்டு முடித்து வீட்டுக்கு வரும் வழியில்  கொஞ்சம் பியர்களையும் வாங்கிவிட்டு வழக்கம் போல அந்த  மலே டாக்சிகாரனின் இலக்கத்தை அழுத்தினேன்
போனை எடுத்தவன் சார் வந்தாச்சா எது வேணும் தாய்லாந்து. மலேசியா .பிலிப்பின் .ஸ்ரீலங்கா இந்தியா..

ஜப்பான் இல்லையா..??

என்ன சார் எப்ப பாத்தாலும்ஜப்பான் கேக்ககிறிங்க அது ரெம்ப கஷ்டம் சார்.. இந்தியா ஒண்ணு இப்பதான் புதிசு..

இந்தா பார் எல்லாருக்கும் சொல்லுற மாதிரி எனக்கும் இப்பதான் புதிசு எண்டு சொல்லாதை.எனக்கு புதிசெல்லாம் வேண்டாம் .பிறகு நான் பாடமெடுக்கவே விடிஞ்சிடும் அனுபவசாலியா அனுப்பு..

கடவுளே உங்களுக்கு போய்  பொய் சொல்லுவனா...

சரி எதுக்கு கடவுள் அவரை விடு .நோத்தா ?.சவுத்தா ?..

ஒரு நிமிசம் சார் கேட்டு சொல்லுறன் .

அவன் வேறு யாருக்கோ இன்னொரு போனில் பேசிவிட்டு.. சார் சவுத்தாம் சார்

கேரளாவா ..கன்னடாவா ..ஆந்திராவா??

அதெல்லாம் நீங்களே நேரில கேட்டு தெரிஞ்சுக்குங்க ஒரு நைட் தானே??

ம்......  ஆனா அடுத்த தடவையாவது ஜப்பான் றை பண்ணு.....

பேசாமல் நீங்க ஜப்பானிலயே போய் றை பண்ணுங்க இப்போ இந்தியாவை கூட்டிட்டு  அரை மணி தியாலத்தில வாரன்.தொலை பேசி கட்டானது ..

சே...இந்த ஜப்பான் மட்டும் கிடைக்கிதேயில்லை சின்ன வயசில இருந்தே சோனி .ஏசியா ..ஹோண்டா ..டொயோட்டா..கானோன்.. எண்டு பார்த்து பழகிட்டாதாலை ஜப்பான் மேலை அப்பிடி ஒரு ஈர்ப்பு. அவன் சொன்ன மாதிரி ஜப்பானுக்கே போக வேண்டியதுதான் .

இளையராஜாவின் இசை கானங்கள் காசெட்டை  எடுத்து வி .சி.ஆர் . இற்குள் போட்டுவிட்டு ஒரு சிகரட்டை பத்தவைத்து பால்கனியில் நின்று இழுத்து விட்டுக்கொண்டிருந்தபோதே டாக்ஸி காரன் வீட்டு பெல்லை அடித்தான் .டிவி யில் இளயராஜா "நான் தேடும் செவ்வந்திப்பூவிது  ஒரு நாள் பார்த்து அந்தியில் பூத்தது"   பாடிக்கொண்டிருந்தார் .அவனிடம் பணத்தை கொடுத்து அனுப்பி விட்டு அவளை உட்கார் என்றபடி கதவை சாத்தி  திரும்பினேன் சோபாவின் நுனியில்  கைப்பையை இறுக்கி மார்போடு அணைத்தபடி தலையை குனிந்து அந்தரத்தில் அமர்திருந்தவளிடம் சம்பிரதாய ஹாய் சொல்லிவிட்டு அவளை கண்களால் அளந்த படியே  ஆங்கிலத்தில் என்ன குடிக்கிறாய் ..

நீங்க தமிழா ?

"இல்லை இங்க்லீஷ் காரன் தமிழ்ப்பாட்டு கேட்கிறேன்"..சிரித்துவிட்டு  தமிழ்தான் ..கொஞ்சம் பதட்டத்தோடு.. எந்த ஊருங்க
பயப்பிடாதை நான் உன்னோட ஊர் இல்லை சிலோன் . என்ன குடிக்கிறாய்
தயங்கிய படியே ..தண்ணி என்ற படி வலக்கை பெரு விரலால் குடிப்பது போல சைகையிலும் கேட்டாள்.அவள் களைத்துப் போயிருந்தது கண்களிலேயே  தெரிந்தது கொண்டு வந்து கொடுத்த தண்ணீர் டம்ளரை அண்ணாந்து மடக்கு மடக்கென குடிதவள்  வாயை துடைத்தபடி நீட்டிய டம்ளரை வாங்கி படி   "என்ன சரியான டயட்டா இருக்கா" ...?

ஆமாங்க நேத்திக்கு ஒரு அரபிக்காரன் இன்னிக்கு மதியம் வரை குடுத்த காசுக்கு தூங்க விடவேயில்லை.ஒருக்கா குளிச்சிட்டா எல்லாம் சரியாயிடும் பாத் ரூம் எங்கயிருக்கு...
அந்த ரூமுக்குள்ளை போ அதுக்குள்ளையே பாத் ரூம் இருக்கு ஒண்டும் அவசரம் இல்லை குளிச்சிட்டு கொஞ்ச நேரம் தூங்கு எனக்கும் கொஞ்சம் வேலையிருக்கு வெளியே போயிட்டு வாரன் என்ற படி அறை க்குள் போய் துவாயைஎடுத்து அவளிடம் நீட்ட  கைப் பையுடனேயே பாத் ரூமில் நுழைந்து கொண்டாள்.

அநியாயத்துக்கு அப்பாவியா இருக்கிறாளே எப்பிடி இந்த தொழிலுக்கு ..ஏமாந்திருப்பாளோ,?  ஆனா இப்பதான் புதிசு எண்டது உண்மை .நான் இங்கேயே இருந்தால் பயத்தில படுக்க மாட்டாள் கொஞ்சம் வேலையும் செய்வம்.போட்டோ கொப்பி கொஞ்சம் அடிக்கவேண்டியிருந்தது பூட்டியிருந்த பீரோவை திறந்து பைலை எடுத்து அதிலிருந்த சில ஆவணங்களை எடுத்துவிட்டு மீண்டும் அதை பீரோவில் வைத்து பூட்டி வெளியே வந்து கதவையும் பூட்டி விட்டு போட்டோ கொப்பி கடையை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன் .
                                    .........................................................
ஒரு மணி நேரம் கழித்து ஆறுதலாக வீடுக்கு வந்து கதவை திறந்தேன் நன்றாக இருட்டி விட்டிருந்தது பாட்டுக்கசெட் முடிந்து திரும்பவும் ரீவைண்ட் ஆகி விட்டிருந்தது.லைட்டை  போட்டு விட்டு அறைக்கதவை மெதுவாக திறந்து பார்தேன் இரண்டு கைகளையும் கூப்பி தலைக்கு வைத்தபடி  முழங்கால்களை மடித்து ஒருக்களித்து ஒரு குழந்தையைப்போல படுத்திருந்தாள்.இன்னும் கொஞ்ச நேரம் படுக்கட்டும் என நினைத்தபடி கொண்டு வந்த போட்டோ கொப்பிகளையும் வேறு ஆவணங்களையும் மேசையில் பரப்பி வைத்து விட்டு பெச்சில் .அழி ரப்பர் .கலர் கலராய் பேனைகளையும் எடுத்துப்போட்டு விட்டு எலோக்ரோனிக் டைப் ரைட்டரை எனக்கு முன்னால் இழுத்தபடி வேலையை  தொடங்கினேன் ..நேரம் போனதே தெரியவில்லை இரண்டு மணித்தியாலங்கள் ஓடி விட்டிருந்தது.காசை குடுத்து கூட்டியந்து தூங்க வைக்கிறமோ ..என்று யோசனை வர  எல்லாவற்றையும் கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு எழும்பும் போதே அவளும் எழும்பி வெளியே வந்தவள் ..ஐயையோ ரெம்ப நேரம் தூங்கிட்டனா மன்னிச்சுக்கோங்க என்றவளிடம் .மன்னிப்பு எல்லாம் கிடையாது தண்டனை உண்டு என்றபடி இன்னொரு பாட்டுக்கசெட்டை வி சி ஆர் ரில் தள்ளிவிட்டு  பிறிச்சை திறந்து பியரை எடுத்தபடி குடிப்பியா..??

விரும்பி குடிச்சதில்லை  கசப்பு ...ஆனால் குடிப்பன். கஸ்டமர் சந்தோசத்துக்காக பழகிட்டன்

சந்தோசம் கஸ்டமருக்கா.. உனக்கா??

எனக்கும்தான்..அந்த போதையிலேயே எல்லாத்தையும் மறந்து நல்லா தூங்கலாம்...

கசப்பு பிடிக்காது போதை பிடிக்கும் அப்பிடித் தானே..?

லேசா வெட்கத்தோடு. ம் .....தலையாட்டினாள்.இப்போ பயம் படபடப்பு இல்லாமல் சாதாரணமாக பேசியது பிடித்திருந்தது.ஒரு நிமிசம் என்றபடி அவசரமாக கீழே இருந்த கடைக்குப்போய் பொருட்களை வாங்கிவந்து கிச்சனில்  பரப்பி விட்டு ஒரு ரசாயன ஆய்வு கூ டத்தில் விஞ்ஞானி பல திரவங்களை குடுவையில் கலப்பதைப்போல.வாங்கி வந்த திரவங்களில் எல்லாத்திலும் கொஞ்சமாய் சில்வர் குடுவையில் ஊற்ரி ஐஸ் கட்டியை ஒரு துணியில் போட்டு அதை மேசையில் ஓங்கி அடித்து உடைத்த துண்டுகளையும் குடுவையுள்  போட்டு குலுக்கி அதை இரண்டு கிண்ணத்தில்  ஊற்றி மேலே லேசாய் நுரையோடு இருந்த இரண்டு கிண்ணங்களையும் தூக்கி வந்து ஒன்றை அவளிடம் நீட்டி விட்டு மற்றதை அவளது கிண்ணத்தோடு முட்டி சியஸ் சொன்னதும் அதுவரை ஒரு மாய வித்தை காரனை பார்ப்பது போல என்னையே  பார்த்துக்கொண்டு நின்றவள்  ஐ....கலர் கலரா இருக்கு என்றபடி கிண்ணத்தை  இரண்டு தடவை மூச்சை நிறுத்தி குடித்து முடித்து  பால் குடித்து முடித்த  பூனையொன்று தன் நாவால் உதடுகளை நக்குவது போல் தன் மேல் உதட்டில் ஒட்டியிருந்த நுரையைதனது நாவால் லாவகமாக நக்கி துடைத்தவள்.. மீண்டும் கிண்ணத்தை நீட்டி நல்லாயிருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் யூஸ் குடுங்களேன்..

இது யூஸ் இல்லை  பீனாகொலடா..

என்னங்க எதோ கெட்ட வார்த்தை மாதிரி இருக்கு..

வார்த்தைகளில் கெட்டது நல்லது தீர்மானிக்கிறது யார் வார்த்தைகளை உருவாக்கியது?நாங்கள் தானே பிறகு எதுக்கு கெட்ட வார்த்தைகளை உருவாக்கினோம்..

"ஒன்னும் புரியல எனக்கு யூஸ் வேணும்" குடித்து முடித்த கிண்ணத்தை நீட்டியபடி  ஆமா உங்க பேர் என்ன சொல்லவேயில்லை ..

நீயும் கேட்கல நானும்  கேட்கல அதை தெரிஞ்சு என்ன பண்ணப்போறம்...

கொஞ்சம் யோசித்தவள்  என் பேரு ரோஸி ஊரு சென்னை
என் பேரு ரஜேந்திர சோழன்  என்று சிரித்த படியே அடுத்த கிண்ணத்தை நிரப்பி அவளிடம் நீட்டினேன் . முன்றாவது கிண்ணமும் முடிந்து விட்ட நிலையில் அறைக்குள் புகுந்து ஜன்னல் சீலைகளை இழுத்து மறைக்க அவளும் லேசாய் தள்ளாடியபடி பின்னால் வரவே விளக்கை அணைத்தேன்  "புதிய பூவிது பூத்தது புதிய வண்டு தான் பாத்தது " இளையராஜா சிற்றி வேசன் சோங்  போடத் தொடங்கியிருந்தார் .
                                      ...............................................................
முயங்கி முடித்த மூச்சுக் காற்றின் வேகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் இறங்கிக் கொண்டிருக்க போர்வையால் மார்புவரை போர்த்தபடி கட்டிலில்  நிமிர்த்து அமர்தவள் லேசாய் விசும்புவது போலஇருக்க காற் சட்டையை  தேடியெடுத்து மாட்டி க்கொண்டு விளக்கை போட்டுப் பார்த்தேன்.அழத்தொடங்கியிருந்தாள்.
சே எதுக்கு இப்ப அழுகிறாய் ஆதரவாய் அவள் தலையை மார்போடு இழுத்து தடவிக் கொடுக்க.."நான் உங்களுக்கு பொய் சொல்லிட்டன் என் பேரு ரோசியிலை  அமுதவல்லி"

ரோஸி இல்லைன்னு தெரியும்.அமுதவல்லி என்னுதெரியாது..

ரோஸி இல்லேண்டு எப்பிடி தெரியும்..?

உன்னோட ஏஜெண்டு எல்லாருக்குமே வைக்கிற பேர் ரோஸி தான்..

என் ஊர் கூட சென்னை இல்லை..

ம் ...சொல்லு..

நான் பத்தாவது படிக்கும்போதே நம்ம சாதி சனத்தில வசதியான இடத்தில கல்யாணம் பண்ணி வச்சிட்டாங்க எனக்கு முதலாவது பெண்ணு பிறக்கும் வரைக்கும் எல்லாம் நல்லாத்தான் போய்க்கிட்டிருந்தது.எங்களோட சாதி சனத்தில முதலாவது பையனா பிறந்தா தான் ஊரிலை ஒரு மரியாதை பையனுக்கு ஊரையே கூட்டி  எங்க குல சாமி கோயில்லை மொட்டை போட்டு காது குதுவங்க.பெண்ணா பிறந்திட்டா கண்டுக்கவே மாட்டங்க.நானும் பிரசவத்துக்கு அம்மா  வீட்டுக்கு போயிருந்தனா பெண்ணு பிறந்திருக்கு எண்டு கேள்விப்பட்டதுமே என்னோட வீட்டுகாரர் வந்து பாக்கவேயில்லை.என்னோட துணிமணி எல்லாம் ஒருதரிட்டை குடுத்தனுப்பி என்னை வீட்டுப்பக்கம் வரவேண்டாம் எண்டு சொல்லிட்டாங்க.அப்பாக்கு ஊரில கொஞ்சம் மரியாதை இருந்ததாலை ஊர் பெரியவங்க எல்லாரும் போய்  அடுத்தது பையனா பெதுக்குடுப்பா எண்டு சமாதனம் பேசி  என்னையும் பிள்ளையையும் கொண்டுபோய் விட்டிட்டு வந்தாங்க.பெண்ணுக்கு நானே மகா லட்சுமி  என்னு பெயர் வச்சு நானே கூப்பிட வேண்டிய கொடுமை .அங்கை முன்னைய மாதிரி பெரிசாயாருமே  என்னை கண்டுக்கவேயில்லை  கொடுமையா இருந்திச்சி அப்பதான் எனக்கு ....

 எனும்போதே உடைந்து அழத்தொடங்கியவளின் வாயிலிருந்து வார்த்தைகள் வர மறுத்து விக்கலாக வந்து கொண்டிருக்க தண்ணீரை எடுத்துக் கொண்டு போய் கொடுத்து.. ஒண்டும் கவலைப்படாத ஆறுதலா மீதிய சொல்லு என்று  சமாதனப் படுத்தி விட்டு சிகரெட்டை  பற்ற வைத்து ஜன்னலை  திறந்து புகையை வெளியே தள்ளிக் கொண்டிருக்கும் போது சில மடக்கில் தண்ணீரை குடித்து முடித்தவள் பெட் சீட்டை  இழுத்து உடலில் சுத்திய படி குளியலறைக்குப் போய் முக்கை சீறி முகத்தை கழுவி விட்டு வந்து கட்டிலில் ஏறி குந்தியிருந்தபடி விட்ட இடத்தில இருந்து தொடர்ந்தாள்.அப்பதான்  எனக்கு இரண்டாவது பிரசவம் ஆச்சு. என்னோட உடம்பு ரெம்ப வீக்கா இருந்ததால பக்கத்து  ஊரில இருந்த கவர்மன்ட்  ஹாஸ்பிட்டல   கொண்டு போய் போடிட்டங்க அடுத்ததும்   பெண்ணாவே பிறந்திடிச்சு.செய்திய கேள்விப் பட்டு யாருமே வந்து பாக்கல.நாலு நாள் கழிச்சு அப்பதான் வந்து வண்டிய பிடிச்சு புருசன் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போனார்.ஆனா வாசல்ல வண்டிய பாத்ததுமே  என் மாமியார்  எதுக்கு இங்க வந்தீங்க நாங்க தலை முழிகிட்டம் அப்பிடியே போயிடுங்க என்று கத்தினார். சரி என் பெண்ணு மகா லட்சுமியை குடுத்திடுங்க நான் போயிடுறன் எண்டதும் ..நீ பிரசவத்துக்கு போனதுமே அதுக்கு விசக் காச்சல் வந்து செத்துப்போச்சு  புதைச்சிட்டம் எண்டு சொல்லிட்டு உள்ளை போய் கதவை சாத்திட்டாங்க என்று....திரும்ப உடைந்து அழுதவள்   பாதி அழுகை பாதி வார்த்தைகளாக சொல்லி முடித்து  சில நிமிட மௌனத்தை இடைவேளையாக எடுத்துக் கொண்டாள் ...


எனக்கு இன்னொரு ஜுஸ்தாறிங்களா...

அது ஜுஸ் இல்லை பீனா கொலடா..

எதோ ஒண்ணு.. தாங்களேன்..

அவளின் கதையோ அழுகையோ எனக்குள் எந்த தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தியதாக தெரியவில்லை  சண்டையும் பாட்டும் இல்லாத ஒரு  படம் பார்ததை போலஇருந்தது அடுத்த இரண்டு பீனகொலடாவை தயாரித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே கிச்சனுக்குள் வந்தவள். சாரிங்க என்னோட கதைய சொல்லி உங்களை குழப்பிட்டனா .?

அதெல்லாம் இல்லை இதவிட நிறைய கதை என்னட்டை இருக்கு இந்தா..  என்று கிண்ணத்தை நீட்டி விட்டு எப்பிடி சிங்கப்பூர் வந்தாய்
கிண்ணத்தில் உதட்டை வைத்து ஒரு உறுஞ்சு உறுஞ்சியவள் மேசை மேலே ஏறி அமர்ந்தபடி சிங்கப்பூர் வந்தாதா..அது வந்து ...ம் ..நான் அப்பாவோட வீட்டுக்கு போயிட்டானா திரும்பவும் ஊர் பெருசுகள் எல்லாம் ஒண்டு கூடி  இரண்டு வீட்டையும் எங்க குல தெய்வம்  சாமி கோயில்ல கூப்பிட்டு பேசினாங்க ஆனா புருசன் வீட்டில அறுத்து விடுங்க எண்டு சொல்லிட்டாங்க .அப்பா எனக்காக எவ்வளவோ கெஞ்சி கூத்தாடிப்பார்த்தார். உன் பொண்ணுக்கு சுகம் வேணுமெண்டால் அப்பப்ப அனுப்பிவை இனி சேர்ந்தெல்லாம் வாழ முடியாது எண்டு அப்பாக்கிட்ட என்னோட  மாமியார் சொன்ன வார்த்தை  அன்னிக்கு செத்துப்போயிடலாம் எண்டு தோனிச்சு..
மூதேவி முண்டை ..என்று தொடங்கி சில கெட்ட வார்த்தைகளால் திட்டி  பக்கத்துல இருந்த குப்பைத் தொட்டியில் காறித் துப்பியவள்.  ஊ ர் காரங்க அவங்களுக்கு அடங்கிப்போயிட்டங்க அறுத்து விட சொல்லிட்டாங்க .அப்பா போலிசில கூ ட போய் சொல்லிப் பார்த்தார் இது பெரிய வீட்டு பிரச்னை நீங்களே பேசி தீத்துக்குங்க எண்டு சொல்லி அனுப்பிடங்க .என் மூத்த மகளுக்கு என்ன நடந்தது உண்மையிலேயே காச்சல் வந்தாதா அல்லது கொன்னு போட்டங்களா எதுவுமே தெரியல ஒரு மூண்டு மாசம் அழுதபடியே வீட்டுகுள்ள கிடந்தனா அந்த ஊரிலையே எனக்கு இருக்கப் பிடிக்கல.கொஞ்சம் மாற்றம் வரட்டும் எண்டு அப்பா மதுரைக்கு  சொந்தக்காரங்க வீட்டுக்கு அனுப்பி வைச்சாங்க அதிகம் படிக்காததாலை வேலையும் எதுவும் கிடைக்கல அங்கை ஒரு மூனு  மாசம் ஓடிட்டுது.

அப்பதான் ஒரு ஏஜெண்டு  சிங்கப்பூரில வீட்டு வேலை இருக்கு அம்பதாயிரம் செலவாகும் ஒரு வருசத்திலேயே அதை சம்பாதிச்சுடலம்  போறியா எண்டு கேட்டாரு. அப்பா ஊரில வீட்டை அடமானம் வச்சு குடுக்கும்போதே பின்னாடி உனக்கு ஒரு தங்கச்சி இருக்கு பாத்து நடந்துக்கோ இனி எல்லாம் உன் கையில தான் இருக்கு எண்டு சொல்லி கொடுத்திட்டார் .அப்பதான் நானும் சம்பாதிச்சு என்னோட ஊரிலையே போய் எல்லாரும் பாக்கிற மாதிரி வாழணும் எண்டு ஒரு வேகத்தோட  ஒரு வயசு குழந்தைய அம்மாக்கிட்ட குடுத்திட்டு இங்கை வந்து சேர்ந்தனா ..என்று அவள் இழுத்ததும் .ஒ கதை இன்னும் முடியலையா.. பொறு என்று விட்டு ஒரு கதிரையை எடுத்து அவளுக்கு முன்னால் போட்டு அவள் கால்களுக்கிடையில் அமர்ந்து கொள்ள கால்களை கதிரையில் தூக்கி வைத்தவள் ..

இங்கைவந்த என்னையும் இன்னொரு கேரளா பெண்ணையும்   ஏஜெண்டு கூட்டிப்போய் ஒரு வீட்டில விட்டிட்டு எங்களோட பாஸ்போட்டை வாங்கிட்டு போயிட்டான்.அங்க அம்மு எண்டு ஒரு பெண்ணு இருந்திச்சு அதுதான் எங்களை கவனிச்சுக்கிட்டு இருந்திச்சு இரண்டு நாளா சாப்பிடுறதும் கதை பேசிறதும் படுக்கிறதும் தான் வேலை எங்களுக்கு என்ன வேலை எண்டு அம்முவை கேட்டபோதுதான் நான் சட்டில இருந்து அடுப்பில விழுந்தது புரிஞ்சுது.ஆரம்பத்தில கொஞ்சம் கடுமையா எதிர்ப்பு காட்டி சாப்பிடாமல் இருந்தும் பார்த்தோம் ஆனால் என்னைப்  போலவே மற்ற கேரளா பெண்ணும் குடும்பத்தால பதிக்கப் பட்ட பெண்ணுதான்.எங்களோட குடும்ப பிரச்னை நாங்க பட்ட கடன் எவ்வளவு எண்டு எல்லா விபரமுமே அம்முவுக்கு அத்துப்படியா தெரிஞ்சிருக்கு.அதெல்லாம் சொல்லி அம்மு நிதானமா பேசினப்போ தான் இந்தியாவில உள்ள ஏஜென்ட் பிளான்பண்ணியே என்னை மாதிரி பெண்ணுங்களை தேடிப்பிடிச்சு அனுப்பிறான் என்று எனக்கு புரிஞ்சுது  .
பாஸ்போர்ட் கையில இல்ல. வெளியே போலிஸ் பிடிச்சா ஜெயில். அடம்பிடிச்சு ஊருக்கு திரும்ப போனாலும் வாங்கின கடனை அடைக்க முடியாமல் குடும்பத்தோடை தற்கொலைதான் செய்ய வேணும். ஆனா எல்லாத்துக்கும் ஒத்துக்கொண்டா ஒரு வருசத்திலேயே கடனை அடைச்சிடலாம்.இனி எங்களுக்கெண்டு ஒரு வாழ்க்கை இல்லை குடும்பத்துக்காக பிள்ளைக்காக வாழப்போறம் அதை எப்படி வாழ்ந்தால் என்ன  எண்டு அம்மு சொன்னதெல்லாம் சரி எண்டே தோணிச்சுது நாங்களும் ஒத்துக்கொண்டம்.அம்முவே கஸ்டமரோட எப்பிடிஎல்லாம் பழக வேணும் எண்டு சொல்லிக் குடுத்தா.நாங்க சரி சொன்னதுக்கப்புறம் எங்களை வேறை ஒரு வீட்டுக்கு மாத்தினாங்க அங்கே கஸ்டமர் வந்து போவங்க ஒரு மாசத்துக்கு மேல வெளியே அனுப்பவே இல்லை.நான் நல்லபடியா நடந்துக்கிட்டதால வெளியே அனுப்புறாங்க.ஆனா பிரச்னை ஏதும் வந்திட கூடாதுன்னு தமிழ்நாட்டு  கஸ்டமர்கிட்ட அனுப்புறதில்லை விசாரிச்சுத்  தான் அனுப்புவாங்க ஆனா நான் இங்க வந்ததுமே தமிழ்ப்பாட்டு போட்டிருந்துதா நான் அதிர்ச்சியாயிட்டன்.நீங்க சிலோன் எண்டதும் கொஞ்சம் நின்மதி இங்க வந்த மூனு மாசத்தில நான் பாத்த முதல் தமிழ் கஸ்டமர் நீங்கள்தான்.


ஒ அதுதான் உன் கஸ்டமெல்லாம்என்கிட்ட சொன்னியா...??

செல்லமாய் என் தலையை இழுத்து வயிற்றோடு அணைத்தவள்.நீண்ட நாளா யாரிட்டயாவது சொல்லவேணும் போல இருந்த மனப்பாரம். நீங்களும் நல்லவராஇருந்தீங்களா இந்த ஜூசும் நல்லா இருந்திச்சு அதுதான் சொல்லிட்டன்.

ஜுஸ் நல்லா இருந்திருக்கும் ஆனால் என்னை எப்பிடி நல்லவன் எண்டு சொல்லுறாய் ...?

உள்ளை வந்ததுமே உடனையே துணியை கழட்டச் சொல்லாமல் தூங்க சொன்ன போதே ..

அப்ப உன்னை தூங்க சொன்னது விடிய விடிய விழித்திருக்கலாம் என்கிற சுயநலம் தான் என்றபடி அவளை அப்படியே அள்ளிக் கொண்டு அறைக்குள் போய் கொண்டிருக்கும்போது என் கழுத்தை கைகளால் கோர்த்தபடி
அதுசரி நீங்க எதுக்கு சிங்கப்பூர் வந்தீங்க சொல்லவே இல்லையே
இதுக்குத்தான் ...என்ற படி அவளை கட்டிலில் போட்டு விட்டு விளக்கை அணைத்தேன் .
                         .......................................................................

தொலை பேசி சத்தம் கேட்டு திடுக்கிட்டு விழித்து அதை எடுத்து காதில் வைத்தேன்    இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில வந்துடுறன் ரெடி பண்ணுங்க போன் கட்டாகி விட்டது.அவளை கட்டிலில் காணவில்லை நேரத்தைப்பார்த்தேன்  பத்துமணியை தாண்டிக்கொண்டிருந்தது எதையாவது எடுத்துக்கொண்டு போயிருப்பாளோ சட்டென்று உறைத்தது.போக முடியாது இரவே கதவை பூட்டி சாவியை மறைத்து வைத்திருந்தேன். காற்ச்சட்டையை தேடினேன் காணவில்லை அவசரமாக பெட் சீட்டை இழுத்து இடுப்பில் சுற்றியபடி எழுந்தபோது அடுப்படிக்குள் இருந்து சத்தம் வந்தது போய் பார்த்ததும் முதல்நாள் இரவு அப்படியே போட்டு விட்டிருந்த பத்திரங்கள் அனைத்த்தும் கழுவி அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது நான் போட்டிருந்த துணிகள் தோய்க்கப்பட்டு யன்னலுக்கு வெளியே கொடியில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது .நிலத்தை துடைத்துக்கொண்டிருந்தவள் என்னை கண்டதும்.. 

எழும்பியாச்சா போய் குளிச்சுட்டு வாங்க டீ செய்யிறன் என்றவளிடம்
 எதுக்கு உனக்கு இந்த வேண்டாத வேலை
இதுக்கு எக்ஸ்ராவா எல்லாம் பணம் கேட்க மாட்டன் .
டாக்ஸி காரன் போன் அடுச்சவன் ரெடியாகு ...சட்டென்று  முகம் மாறியவள்   என்னும் எவ்வளவு நேரத்தில வருவான் ...?

ஒரு மணி நேரதுக்குள்ளை..

சரி...  பிறிச்சில குடிக்கிறதை தவிர சமையல் சாமான் ஒண்டும் இல்லை சீக்கிரமா குளிச்சுட்டு போய் கறி காய் எதாவது வாங்கிட்டு வாங்க எதாவது சமைச்சு வச்சுட்டு போயிடுறன்..அதெல்லாம் வேண்டாம் நான் குளிச்சுட்டு வாறன் நீ ரெடியாகு வெளியில எதாவது சாப்பிடலாம்.என்றபடி குளியல் அறைக்குள் போகும்போதே "ஒரு தடவையாவது உங்களுக்கு சமைச்சு போடணும். என்னமோ தோணிச்சுது உங்களுக்கு பிடிக்காட்டி வேண்டாம்" .அவள் குரல் தழுதழுத்தது.ஒரு விநாடிநின்று  அவளை உற்று பார்க்க  தலை குனிந்து நின்றாள் முதல் தடவையாக அவள் மீது எனக்கு கொஞ்சம் கரிசனை பிறந்திருந்தது .சரி வாறன் என்றபடி குளித்து முடித்து அவள் தந்த டீ யை அவசரமாக உறுஞ்சி விட்டு கீழே போய் ஏ .ரீ. எம்  மிசினில் எனது மட்டையை விட்டு எவ்வளவு பணம் இருக்கு என்று பார்த்தேன் உடனடி செலவு போக கூட்டிக் கழித்து விட்டு  டாக்ஸி காரனுக்கு போனடித்து அந்த பெண்ணு இன்னும் ஆறு நாள் என் கூடவே இருக்கட்டும் வந்து பணத்தை வாங்கிட்டு போ  என்றதும் ஐயையோ அதெல்லாம் முடியாது பிரச்சனையாயிடும் அவங்கள் சந்தேகப் படுவாங்க சார் மோசமான  ஆக்கள் பிறகு நான் தொழில் பண்ண முடியாது என்று கெஞ்சினான்.

அவனை சமாதனப் படுத்தி  அவளை  எனக்கு இன்னுமொரு ஆறு நாளைக்கு பிடிச்சிருக்கு அவ்வளவுதான். அதுக்கு மேல என்னட்டை பணம் இல்லை அவங்களுக்கு பணம் தானே வேணும் வந்து வந்து வாங்கிட்டுப் போ என்றேன்.டாக்ஸி காரன் இறங்கி வந்தான் டாக்ஸி  யிலிருந்து.இப்போ அவனே திட்டத்தை போட்டான்.இப்ப கூட்டிட்டு போயிட்டு இன்னொரு  பார்டிக்கு ஆறு நாளைக்கு வேணும் எண்டு சொல்லி சாயந்தரம் திரும்ப கொண்டாந்து விடுறேன் ஒருத்தருக்கும் பிரச்னை இல்லை என்றான்.அவன் சொன்னதும் சரியாகப் பட்டது.மேலே வந்த என்னிடம் என்னங்க வெறும் கையோட வாரிங்க எதுவுமே வாங்கலையா..இல்லை நீ இன்னிக்கு சமைக்க வேண்டாம் நாளைக்கு விரும்பின மாதிரி சமைக்கலாம் இப்ப புறப்படு என்று சொன்ன என்னை புரியாமல் பார்த்தவளிடம் டாக்ஸி காரனிட்டை பேசிட்டன் இன்னும் ஆறு நாள் என் கூடத்தான்.ஆனா இப்ப போயிட்டு சாயந்தரம் வரணும்.சொல்லி முடித்ததும் அவளிடம் முதலில் சந்தேகம். விபரமாய் சொன்னதும்  ஆச்சரியம். கட்டியணைத்து ஒரு இச் வைத்ததும் மகிழ்ச்சி.புறப்பட்டு போய் விட்டாள் .
                                   ...................................................

அன்று மாலை எதிபார்த்து கீழேயே நின்றிருக்க மானின் துள்ளலோடு டாக்ஸியை விட்டிறன்கினாள்.பணத்தை எண்ணி டாக்ஸிகாரனின் கையில் வைத்தேன்.சார் பிரச்னை ஒண்ணும் பண்ணிட மாட்டின்களே.. குழைந்தான். என்னை எவ்வளவு காலமா உனக்கு தெரியும் இதுவரை எதாவது பிரச்னை வந்திருக்கா..?

இல்லை சார் ஆனால் நீங்களும் முதல் தடவையா ஒரு வாரத்துக்குகேக்கிறீங்க .. தலையை சொறிந்தான்
சட்டப்படி செய்கிற எல்லா தொழிலையும் தான் பொய்யும் பித்தலாட்டமும் நிறைய இருக்கும்.இது மாதிரி நாங்கள் செய்கிற தொழில் எல்லாத்துக்குமே  நம்பிக்கைதான் முதல்ல முக்கியம் ..அது எப்ப போகுதோ அங்கை உயிரும் போயிடும்.ஒண்டு எடுக்கவேணும் அல்லது குடுக்கவேணும் இது எல்லாருக்குமே தெரியும்  ஒண்டும் பிரச்னை இல்லை நம்பலாம் போ...  சரி சார் பொண்ணு கிட்ட  போன் குடுத்து அனுப்பியிருக்கிறாங்க காத்தால ஒருக்கா ராத்திரில ஒருக்கா மறக்காம அவ ஏஜெண்டுக்கு போன் பண்ணிட சொல்லுங்க  ஒரு பாதுகாப்புக்கு அவ்வளவு தான் இல்லாட்டி அவங்களா போன் பண்ணினா உங்களுக்கு தொந்தரவு.. டாக்ஸி காரன் கிளம்பும் போது  ஆமா அவங்களிட்டை வேற பார்டி எண்டு தானே சொல்லியிருக்கிறாய்  சொல்ல மறந்திட்டன் சீனா காரன் எண்டு சொல்லியிருக்கிறன்  அவ போன் றின்ங் ஆனா நீங்க எடுத்திடாதீங்க சார் ... போய் விட்டான்.
பாவிப் பயலே ..ஆபிரிக்கா காரன் எண்டு சொல்லியிருந்தாலும் பெருமையா இருந்திருக்கும் இப்பிடி சீனாக்காரன் எண்டு சொல்லி சிறுமைப் படுத்திட்டானே என்று எரிச்சலாய் இருந்தது.ஆனாலும் அடுத்த ஆறு நாட்கள் எல்லாம் மறந்து சினிமா கடைகள் பார்க் என்று  சிங்கப்பூர் முழுதும் சுற்றினோம்.விதவிதமாய் சமையல் செய்தாள். அவளுக்காக சில துணிகள் எடுத்துக் கொடுத்தேன். .ஜீன்ஸ் ரீ சேட்டில் அழகாயிருந்தாள்.ஆறாவது பொழுதாக  சூரியனும் சுருங்கி விரிந்திருந்தன் என்னைப்போலவே.அன்று அவள் போக வேண்டிய நாள் இந்த ஆறு நாளில் நிறையவே பேசியிருந்தோம்.அவள் அழுகை, சிரிப்பு, கோபம் என்று அனைத்தையும் கொட்டியி ருந்தாள்.அதைவிட பீனா கொலடா காக்ரெயிலை  சுவையாக கலக்க கற்றுக்கொண்டிருந்தாள்.

எல்லாம் தயார் செய்து விட்டு டாக்ஸி காரனுக்காக காத்திருந்த அந்த இறுக்கமான பொழுதில் இரண்டு பீனா கொலடாவை தயாரித்து இரண்டு கிண்ணத்தில் கொண்டு வந்தவள் ஒன்றை என்னிடம் நீட்டி கடைசி சியர்ஸ் என்றவள்  உங்க கிட்ட ஒன்னு கேக்கலாமா ....
என்ன இழுவை நீளமா இருக்கு. ம் ..கேளு
நீங்க எதுக்கு என்னைய மாதிரி பெண்ணுகளோட சகவாசம்.... ஒரு நல்லா பெண்ணா பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமே
நான் நல்லவனா ,?

ம் ...ரெம்பவே ..

உன்னோட ஏஜெண்டு ?

நல்லவந்தான் .....

உனக்கு எல்லாம் சொல்லி தந்த அம்மு ?

அவளும்தான்...

உன்ன வைச்சு சம்பாதிக்கிறவனும் நல்லவன் உன்கிட்டை சுகம் அனுபவிக்கிறவனும் நல்லவன் .அப்போ நீ மட்டும் உன்னை எதுக்கு கெட்டவளா நினைக்கிறாய்..

நான் செய்யறது எனக்கு மனச்சாட்சி உறுத் துதே.அது என்னை கெட்டவள் எண்டு சொல்லுது..

நீ யாருக்காவது நம்பிக்கை துரோகம் செய்திருக்கிறியா..??

ம் ......எனக்கு தெரிஞ்சு இல்லை..

அப்போ நீ நல்லவள் தான்.இந்த உலகத்திலேயே நம்பிக்கை துரோகம் ஒண்டு மட்டும் தான்  கெட்டது மற்றபடி கொலை செய்தவன்.கொள்ளை அடிக்கிறவன்  கூட  நல்லவந்தான்.நீ முதல்ல உன்னோட மனச்சாட்சியை கொன்னுட்டு உனக்கு சரி எண்டு பட்டதை செய்திடு .காலமும்  நீ செய்தவைகளால் உனக்கு என்னவெல்லாம் கிடைக்கிறதோ அவைதான் நீ செய்தவை சரியா தவறா எண்டு தீர்மானிக்கும்...என்று குட்டி பிரசங்கத்தை முடித்தேன் .
என்னங்க எதோ சாமியார் மாதிரியே பேசுறீங்களே
அதலைதான் உன்னை மாதிரி அழகான பெண்கள் பக்கத்தில் இருக்கிறார்கள்
லேசாய் வெட்கப் பட்டு சிரித்தவள்  தனது பையிலிருந்து ஒரு சிறிய பார்சலை எடுத்து நீட்டி  இது உங்களுக்கு.வாங்கி பிரித்துப் பார்த்தேன்  எனக்கு பிடிக்காத பச்சை நிறத்தில் ஒரு ரீ சேட் .

இது எப்ப வாங்கினாய் ?

நீங்க எனக்கு ஜீன்ஸ் வாங்கும் போதே உங்களுக்கு தெரியாமல் வாங்கிட்டன்.பிடிச்சிருக்கா..?

ம் ..பிடிச்சிருக்கு என்றபடி அதை போட்டுக் கொள்ள டாக்ஸி வரவும் சரியாக இருந்தது.அவளிடம் கொடுக்க நினைத்து ஐம்பது டாலரை கையில் எடுத்ததுமே என்ன எனக்கு டிப்ஸ்சா என்கிற அவளது கடும் தொனியிலான கேள்வியால் கொஞ்சம் தடுமாறி.. ச்சே ..இந்த ஆம்பிள புத்தியே இப்பிடித்தான் சொதப்பிடும் என்று நினைத்தபடி பணத்தை சட்டென்று சட்டைப்பையில் வைத்து விட்டு என்ன குடுக்கலாம் யோசித்தேன் சட்டென்று பொறி தட்டியது காக்டெயில் கலக்கும் சில்வர் கிண்ணத்தை எடுத்து வந்து இந்தா உனக்குப் பிடித்த பீனா கொலடா செய்ய என்னோட ஞாபகமா...... அவள் முன்னால் நீட்ட அதை வாங்கி விட்டு என் கழுத்தை கையால் வளைத்து கன்னத்தில் அழுத்தமாய் ஒரு ப்... ச்  .....

நிச்சயமாய் அது சம்பிரதாய முத்தமாக இருக்கவில்லை ஒரு ஆத்மார்த்த அன்பு இருந்தது.ஏதோ என்னால உனக்கு செய்ய முடிஞ்ச உதவி இவ்வளவுதான்  இந்த ஆறு நாள் நின்மதியா சந்தோசமா இருந்தியா என்றதும் தலையை குனிந்து "கல்யாணமாகி மூண்டு வருசம் என் புருசனோட இருந்ததை விட இந்த ஆறு நாள் ஆயுள் முழுதும் போதும் நன்றி"  என்றவள்  டாக்ஸியில் கையசைத்து விட்டு சென்று விட்டாள்.நானும் சில நாளில் வேறு நாடுகளிற்கு போய்விட்டு சில மாதங்கள் கழித்து சிங்கப்பூர் போய் டாக்ஸி காரனிடம் விசாரித்தேன் அவளை கொங்கொங்  அனுப்பிவிட்டார்கள் இன்னொண்டு சவுத் இந்தியன் புதுசு வேணுமா என்றன்.சாமி இந்தியாவே வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டேன்.ஆனால் நான் ஜப்பான் கேட்பதை நிறுத்தவில்லை அவனும் கடைசிவரை கொடுக்கவேயில்லை .
                     00000000000000000000000000000000000000000000000

கடந்த வருடம் நானும் மனைவியும் தமிழ்நாடு முழுக்க ஒரு சுற்றுப்பயணம் போவதாக முடிவு செய்திருந்தோம் ட்ராவல் ஏஜென்சி ஒரு வாரத்துக்கான பயண திட்டத்தை தந்தான்.அதிலிருந்த இடங்கள், கோவில்கள், ஊர்கள்  என பாத்துக்கொண்டு வந்தபோது ஒரு ஊ ரின் பெயரைப்பார்ததும் சட்டென்று அமுதவல்லி நினைவுக்கு வந்தாள்.பல வருடங்களுக்கு முந்திய நினைவுகளை என் மூளையின் நியாபக மடிப்புகளில் இருந்து வெளியே எடுக்க முயற்சித்தேன் அதில் பலனும் கிடைத்தது.அவளின் ஊருக்குள் எங்கள் வண்டி நுழைத்ததும் டிரைவரிடம் முனியாண்டி கோவிலை விசாரிக்கச்சொன்னேன்.பிரதான வீதியில் இருந்து  புழுதி படர்ந்த மண் பாதையில் வயலும் சிறிய பற்றை காடுகளையும் தாண்டிப்போய் முனியாண்டி கோவிலுக்கு முன்னால் வண்டி நின்றது.பரந்து விரிந்த பெரிய ஆல மரம் ஒரு மண்டபத்தில் சிறிது பெரிதாய் சிலைகள் அங்காங்கு நடப்பட்டிருந்த சூலமும் வேல்களும் லேசாய் ஒரு வித அச்ச உணர்வை தந்தது வண்டியில் இருந்து இறங்கிய மனைவி என்னங்க இப்பிடி ஒரு கோயிலுக்கு கூ ட்டியந்திருகிறீன்கள்
இது சக்தி வாய்ந்த கடவுளம் போய் கும்பிடு..

யார் சொன்னது ?

ஒரு பேஸ்புக் பிரெண்ட் சொன்னான்..

பேஸ்புக் பிரெண்ட் சொன்னதை எல்லாம் நம்பி வாறதா லூசா.உங்களுக்கு...

பேஸ்புக் பிரெண்ட் எண்டால் அவ்வளவு கேவலமா ..

இல்லை கோயில் சின்னதா இருக்கே.,??

கோயில் சின்னதா இருந்தா சாமியில சக்தி இருக்காதா??

என் கையில் இருந்த கற்பூரத்தை வெடுக்கென்று பிடிங்கியவள் கோயிலுக்குள் போய் கற்பூரத்தை கொழுத்தி கும்பிடும்போதே நான் கோவிலை நோட்டம் விட்டேன் அமுதவல்லி சொன்ன அடையாளங்கள் உபயகரரின் பெயர்கள் சரியாகவே இருந்தது இதுதான் அவளது குலதெய்வகோவில் என்று உறுதியானது.மனைவி கும்பிட்டு முடித்ததும் புறப்பட்டோம் பிரதான வீதிக்கு வந்ததும் வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லி போன் றீ சார்ச் பண்ணிட்டு வாறதா சொல்லிடு போய் அங்கிருந்த கடையில் நின்றிருந்த பெண்ணிடம் போன் இலக்கத்தை சொல்லி ஏர் செல் என்று ஐநூறு ரூபாயை நீட்டி விட்டு..இந்தாம்மா இங்கை அமுத வல்லி தெரியுமா பதினெட்டு வருசத்துக்கு முன்னாடி சிங்கப்பூரில வேலை பார்த்தவங்க தெரியுமா என்றதும்.பதினெட்டு  வருசத்துக்கு முன்னாடியா அப்பஎனக்கு தெரியாதுங்க இது நான் வாழ்க்கைப்பட்ட ஊரு அந்த பெரியவரை கேளுங்க என்று மரத்தடியில் குந்தியிருந்தவரை காட்டினாள்.


அவரிடம் போய் அதே அமுதவல்லி கேள்வியை கேட்டதும் வாயில் குதப்பிக் கொண்டிருந்த வெற்றிலை எச்சிலை பக்கத்திலிருந்த செடியின் மீது பொழிந்து விட்டு நான் கேட்டதற்கு பதில் தராமல் தம்பி எந்த ஊரு எங்கையிருந்து வாறிங்க..எதிர் கேள்வியை போட்டார்.ஐயா நான் சிங்கப்பூரில அமுதவல்லியோடை  வேலை பார்த்திருக்கிறன்.இப்ப இந்த பக்கமா வந்தனா சும்மா பாத்திட்டு போகலாம் எண்டு விசாரிச்சன் அவ்வளவுதான் என்றதும் அமுதவல்லியா.... என்று தாடையை தடவியவர் மேலதிகமா எதாவது க்குளு  கிடைக்குமா என்னை பார்த்தார்.அவ அப்பா வாத்தியார் பெரிய வீட்டில சம்பந்தமாகி பிரிஞ்சிட்டங்க இரண்டு பெண்ணு அதில ஒண்டு செத்துப்போச்சு என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே கிழவர் கண்ணில் மின்னல் .அட நம்ம அமுதவல்லி வெளி நாட்டில வேலை செஞ்ச பெண்ணு அதோட மூத்த பெண்ணு செத்துப்போகல அவங்க மாமியார் தான் கோவத்துல குழந்தைய யாருகிட்டயோ குடுத்திருங்க அமுதவல்லி எப்பிடியோ அதை தேடிப்பிடிசுட்டுது இப்ப இரண்டு பெண்ணுங்களும் மெட்ராசில படிக்குது.

அமுதவல்லி இப்போ பெரிய ஏஜென்ட்டு எங்க ஊருல மட்டுமில்ல பக்கத்துக்கு ஊரு பெண்ணுகளை எல்லாம் வெளி நாட்டுக்கு வேலைக்கு அனுப்புது அடிக்கடி அதுவும் வெளி நாடெல்லாம் போய் வருது நம்ம சாதிக்கார பெண்ணு எண்டு சொல்லவே பெருமையா இருக்கு  என்று  இன்னொரு தடவை செடி மீது எச்சிலை பொழிந்தவரிடம்  வீடு எங்கை எண்டு சொல்லவே இல்லையே என்றதும்  இப்பிடியே நேரா போங்க இடப்பக்கம் பச்சை கலரில ஒரு மாடி வீடு வரும் அதோட பேர் கூட வாயில நுழையாத வெளிநாட்டுப் பேர் வைச்சிருக்கு அதுதான் வீடு .அவருக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு புறப்படும்போது தம்பி உங்க பேரை சொல்லவே இல்லையே .என் பேரு ராஜேந்திர சோழன் .அவர் முகத்தில் திருப்தியில்லை மீண்டும் உங்க முழுப்பேரு என்னதம்பி.

அவர் என்பெயரில் என்னத்தை தேடுகிறார் என்று புரிந்தது  ஆனால் புரியாத மாதிரியே முளுப்பெயரா அப்பிடின்னா என்றதும் உங்க அப்பா பெயர் என்னதம்பி என்றார் .போன் சார்ச் ஆகி எஸ். எம் .எஸ் வந்தது அப்பா பெயர் ராஜ ராஜ சோழன் என்றுவிட்டு வண்டியில் ஏறி ரைவரிடம் கொஞ்சம் மெதுவா போப்பா என்றுவிட்டு இடப்பக்கம் இருந்த வீடுகளை கவனித்துக் கொண்டேயிருந்தேன் பச்சைக் கலர் மாடி வீடு வந்தது முன்னால் ஒரு டொயோட்டா வண்டி. மாடிச்சுவரில் pinacolada என்று எழுதியிருந்ததை பார்த்ததும் சிரிப்புத்தான் வந்தது.வீட்டுக்கு இப்பிடி பெயரை யாராவது வைப்பாங்களா  சில நேரம் அவள் வாழ்க்கையில் அதுவே ஒரு மற்றதை குடுத்திருக்கலாம் அல்லது என் நினைவுகள் இன்னமும் இருக்கலாம் என்னுடைய பெயர் தெரியாததால் நான் கற்றுக் கொடுத்த pinacolada வின் பெயரை வைத்திருக்கலாம்  என்று நினைத்தாலும்  அவள் வசதியாக வாழ்வது மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது.

ஆனால்  பல பெண்களை வெளிநாட்டுக்கு அனுப்புறதா அந்த கிழவர் சொன்னாரே அமுதவல்லியே அந்த ஏஜென்டா மாறியிருப்பாளா..? இருக்காது எவ்வளவு சிரமங்களை அனுபவித்தவள் அப்படி செய்ய மாட்டாள்.அப்போ எப்பிடி இவ்வளவு வசதி வாய்ப்புவந்தது..? இப்படி சந்தேகத்தையும் சமாதனத்தையும் மனது சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.வண்டி ஊர் எல்லையை தாண்டிக்கொண்டிருக்க  உடம்பு சூடாவது போல இருந்ததால் ஏ சி யை கொஞ்சம் கூட்டி விட்டு அப்படியே சரிந்து கண்களை மூடிக்கொண்டேன்.
                        .............................................................................

என்னப்பா நித்திரை இன்னமும் முறியேல்லையோ துணியளை கொண்டு போய் போட்டிட்டு கடைக்குப்  போய் பூனைக்கு சாப்பாடும் வங்கிக் கொண்டு வாங்கோ.. சத்தத்தை கேட்டு சோபாவிலில் சாய்ந்திருந்த நான் திடுக்கிட்டு விழித்துப் பார்த்தேன் ரீ  வி யில் செய்தி சொல்லிக்கொண்டிருந்த பிரெஞ்சு பெண் திடீரென என்னைப் பார்த்து நீ முதல்ல உன்னோட மனச்சாட்சியை கொன்னுட்டு உனக்கு சரி எண்டு பட்டதை செய்திடு .காலமும்  நீ செய்தவைகளால் உனக்கு என்னவெல்லாம் கிடைக்கிறதோ அவைதான் நீ செய்தவை சரியா தவறா எண்டு தீர்மானிக்கும்...என்று தமிழில் சொல்வது போல் இருக்க  கண்களை கசக்கிவிட்டு ரீ வி யை பார்த்தேன்.லெபனானில் கட்டிடங்களில் வீழ்த்து வெடித்த குண்டுகளின் கரும் புகை நடுவே வெள்ளையுடை அணிந்த குழந்தைகள் சிவப்பாய் இரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்தன. கருப்பு துணியால் தன்னை முழுவதுமாக மறைத்த ஒருவன் ஆரஞ்சு துணியோடு முழங்காலில் அமர்திருந்த அமெரிக்க படப்பிப்டிப்பாளனின் கழுத்தை அறுத்துக்கொண்டிருந்தான்.செய்தியில் காட்சிகள் மாறிக்கொண்டிருந்தது. பச்சை நிற ரீ சேட்டை இந்த வருடம் எறிந்து விடுவதென முடிவெடுத்தேன் ..

 

http://malaigal.com/?p=5730

•••

Edited by மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர்
  • Like 9

Share this post


Link to post
Share on other sites

 கதை இணைப்பில் சிறு தவறு இருந்தது திருத்தியுள்ளேன் ..கதையை இணைத்ததுக்கு நன்றி  .. பிரசுரம் செய்த மலைகளுக்கும் நன்றி படிப்பவர்குக்கும் நன்றி ..

 

Edited by sathiri
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

ஒரு மூச்சில் வாசித்து முடித்துவிட்டேன் .அருமையிலும் அருமை .

சாத்திரியார் சினிமா எடுக்கும் திட்டம் இல்லையோ ? உந்த கதை குறும்படத்திற்கு சூப்பர் .

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

அமுதவள்ளி வாங்கித்தந்த பச்சை டீசர்ட் ... 
வீசாமல் ஒழித்து வைக்க முடியாதா :(
 

Share this post


Link to post
Share on other sites
பச்சை நிற ரீ சேட்டை இந்த வருடம் எறிந்து விடுவதென முடிவெடுத்தேன் ..
டிசேர்ட்டை எறியலாம்....அமுதவல்லியின் நினைவுகளை ....... :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

அமுதவல்லி என்ன செய்யுறா என்று மண்டைக்குள்ளே குடையுது...முடிவை பார்த்தா சோகமா இருக்கு.....

Share this post


Link to post
Share on other sites

கதையும் சண்டை, பாட்டு இல்லாதமாதிரி இருக்கு. ஜப்பான் இன்னும் கிடைக்கவில்லையா?

Share this post


Link to post
Share on other sites

ஒரு மூச்சில் வாசித்து முடித்துவிட்டேன் .அருமையிலும் அருமை .

சாத்திரியார் சினிமா எடுக்கும் திட்டம் இல்லையோ ? உந்த கதை குறும்படத்திற்கு சூப்பர் .

 

சொந்த செலவில் சூனியம் வைக்கும் திட்டம் எதுவும் இல்லை ..அப்பிடி யாராவது படமா எடுத்தால் அமுதவல்லி பாத்திரத்துக்கு  நதியாவை நடிக்க வைத்தால் நான்  நடிக்க தயார் ..:)

கருத்துக்கு நன்றி

Edited by sathiri

Share this post


Link to post
Share on other sites

நதியா கிடையாது , சமந்தாதான்... இஷ்டமென்றால் நடிக்கலாம்...! அதுசரி அந்த டாக்சி ட்ரைவரின் போன்நம்பர் என்ன  , சும்மா லொகேசன் பாக்கத்தான்...! :lol::)

Share this post


Link to post
Share on other sites

அமுதவள்ளி வாங்கித்தந்த பச்சை டீசர்ட் ... 

வீசாமல் ஒழித்து வைக்க முடியாதா :(

 

 

ஒவ்வொரு மனிதருக்குள்ளும் எறியமுடியாமல் ஒழித்து வைத்திருக்கும் எதாவது ஒரு பொருள் இருக்கத்தான் செய்யும் ஆனாலும் எறியத்தான் வேண்டி இருக்கும்

Share this post


Link to post
Share on other sites

இன்றுதான் வாசித்தேன் சாத்திரி....  எனக்கு லைட்டாக நான் யாழில் எழுதிய 'தகிக்கும் தீயடி நீ' சிறுகதையும் நினைவில் வந்து போனது.

 

அடுத்த வருடம் அநேகமாக தமிழகம் போவேன். அமுதவல்லி என்ன தொழில் செய்கின்றார் என்று பார்த்து வருவதற்காக அவர் விலாசத்தினைத் தர முடியுமா?

Share this post


Link to post
Share on other sites

டிசேர்ட்டை எறியலாம்....அமுதவல்லியின் நினைவுகளை ....... :D

 

ஏறியமுடியாது தான் :wub:

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

 

அது சரி சார் .அந்த அமுதவல்லியை ஆர் வைச்...........க?

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

சாத்திரியார், நான் இண்டைக்குத் தான் இந்தக் கதையை வாசித்தேன்!

 

நாங்களே ஒருவரின் முதுகை மற்றவர் தட்டிக்கொடுக்கிற மாதிரி நீங்கள் நினைக்கக் கூடாது! :lol:

 

உண்மையிலேயே உங்கள் கதையின் நகர்வு... வேலையை மறந்து என்னை தனக்குள் உள்வாங்கிக் கொண்டது!  நேரம் நகர்ந்து போனதே தெரியவில்லை!

 

ஒரு சமுதாயத்தின் சீர்கேடுகளையும்... பெண்ணடிமைத் தனத்தையும் உங்கள் கதை தொட்டுச் செல்வது, அதனது தனிச்சிறப்பு!

 

இந்தக் கதையை  ' தமிழ் நாட்டின் 'மாமியார்' குலத்துக்குச்' சமர்ப்பணமாக்கி விடுங்கள்!

Share this post


Link to post
Share on other sites

வணக்கம் சாத்திரி அண்ணா, உங்கள் கதை என்பதால் எதிர்பார்ப்பு இருந்தது, கதை அந்த எதிர்பார்ப்பை பூர்த்தி செய்தது. தொய்வில்லாமல் கதையை நகர்த்திய விதம் அருமை. இணைத்தவர்களுக்கு வழமையாக குத்துவதில்லை , அதனால் உங்கள் கருத்துக்கு குத்தி விட்டிருக்கு. உத வித்துக் காசாக்கிறது உங்கட கெட்டித்தனம்.

Share this post


Link to post
Share on other sites

அமுதவல்லி என்ன செய்யுறா என்று மண்டைக்குள்ளே குடையுது...முடிவை பார்த்தா சோகமா இருக்கு.....

 

அமுதவல்லி இப்போ ஆளும்கட்சி வார்டு கவுன்சிலர் :lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites

சாத்திரி வழக்கமான பாணியில் நன்றாகவே எழுதியுள்ளார். இக்கதையை வாசிக்கும் பொழுது அமுதவல்லிகள் உருவாகிறார்களா உருவாக்கப்படுகிறார்களா என்ற பட்டி மன்றம் என் மனதுக்குள்..... என்றாலும் பாவம் அமுதவல்லி. அதைவிடபாவம் பச்சை ரீசேட்.

Share this post


Link to post
Share on other sites

இன்றுதான் வாசித்தேன் சாத்திரி....  எனக்கு லைட்டாக நான் யாழில் எழுதிய 'தகிக்கும் தீயடி நீ' சிறுகதையும் நினைவில் வந்து போனது.

 

அடுத்த வருடம் அநேகமாக தமிழகம் போவேன். அமுதவல்லி என்ன தொழில் செய்கின்றார் என்று பார்த்து வருவதற்காக அவர் விலாசத்தினைத் தர முடியுமா?

 

'தகிக்கும் தீயடி நீ அந்தக் கதை படித்த நினைவு இருக்கிறது .அமுதவல்லியின் விலாசம் தரலாம் ஆனால் அது தீயல்ல .எரிமலை ..அணைப்பது சிரமம் ..விலாசம் வேண்டுமா :lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites

நதியா கிடையாது , சமந்தாதான்... இஷ்டமென்றால் நடிக்கலாம்...! அதுசரி அந்த டாக்சி ட்ரைவரின் போன்நம்பர் என்ன  , சும்மா லொகேசன் பாக்கத்தான்...! :lol::)

 

சும்மா லொக்கேசன் பாக்கத்தானே ??  விலாசம் தரலாம் .கிராமத்து லொக்கேசன் அந்த மாதிரி இருக்கும் .ஆனால் வாள் .வேல் ..என்று ஆயுதங்கள் புழங்கிற இடம் .கவனம் :lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites

கதையும் சண்டை, பாட்டு இல்லாதமாதிரி இருக்கு. ஜப்பான் இன்னும் கிடைக்கவில்லையா?

 

ஜப்பானுக்கு போயிருந்த போது கிடைத்தது :icon_mrgreen:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

  • Topics

  • Posts

    • புத்தா-(மகனே )சிறுகதை-சாத்திரி..நடு இணைய சஞ்சிகைக்காக ..     பச்சை கம்பளி போன்று தேயிலை செடிகளால் தன்னை போர்த்தியிருந்த சிரிமல்வத்தை கிராமத்தில் அந்த கம்பளிக்கும் மேலால் அழகுக்காக போர்த்தியிருந்த பனி மேகங்கள் விலகிக் கொண்டிருந்தது காலைப்பொழுது. பெரும்பாலும் சிங்களவர்கள், இஸ்லாமியர்கள், ஒரு சில தமிழ் குடும்பங்களையும் கொண்டிருந்த அந்தக்கிரமத்தின் மலைச்சரிவில் பாதி கட்டி முடிக்கப்பட்டு முன்பக்கம் மட்டுமே பூசி பெயின்ட் அடிக்கப்பட்டு மேல் மாடி கட்டாமல் கம்பிகள் நீட்டிக்கொண்டிருக்கம் சிறிய வீடுதான் சிங்களவரான குணதாச வீடு. பியசீலி தேனீர் தயாரித்துக்கொண்டிருக்கப் பல் தேய்க்கும் பிரஸ்ஸை வாயில் வைத்தபடியே தொட்டியில் நிரப்பப் பட்டிருந்த தண்ணீரை ஒரு வாளியில் அள்ளிக்கொண்டு போய் கழிப்பறையில் வைத்து விட்டு “அப்பா தண்ணி ரெடி” என்று கத்தினான் குமார. இது அவனது அன்றாட நிகழ்ச்சி நிரலில் முக்கியமானது. இதை எப்போ தொடங்கினான் என்று தெரியாது. அவனுக்கு விபரம் தெரிய வந்த நாளில் ஒரு நாள் காலை வழமையாக பியசீலி தொட்டியிலிருந்து தண்ணீரை அள்ளியதுமே “அம்மா நான் கொண்டு போய் வைக்கிறேன்.” என்று அந்த வாளியை தூக்க முடியாமல் தூக்கி கொண்டுபோய் கழிப்பறையில் வைக்கத் தொடங்கியிருந்தான். இப்போ மூன்று வருடங்களாக அந்த வேலையை ஒரு கடமையாக ஒருவித மன நிறையோடு அவன் செய்து வருகிறான். சத்தம் கேட்டதுமே குணதாச படுக்கையிலிருந்து எழுந்து பக்கத்திலேயே சுவரில் சாத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த ஊன்று கோல்களை எடுத்து இரண்டு பக்கமும் கைகளுக்கிடையில் வைத்துகொண்டு எழும்பி கொஞ்சம் தடுமாறினாலும் சுதாகரித்துக்கொண்டு ‘டக்….. டக்….’ என்கிற சத்தத்தோடு ஒற்றை காலை நிலத்தில் தடவியபடியே கழிப்பறைக்கு போவதை பல் தேய்த்தபடியே அவர் எங்கும் விழுந்துவிடக்கூடாது என்கிற அக்கறையோடு குமார கவனித்துக்கொண்டிருந்தான். “குமார……. பன்சாலைக்கு போகவேணும் கெதியா வா ” என்கிற பியசீலியில் சத்தம் கேட்டு அவசரமாக தொட்டி தண்ணீரில் குளித்து முடித்தவன், அவள் எடுத்து வைத்திருந்த வெள்ளை ஆடையை அணிந்து கொண்டு அவனது ஆடையை போலவே வெள்ளை வெளேரென முற்றத்தில் மலர்ந்திருந்த நித்தியகல்யாணி பூக்களை பிடுங்கி ஒருதட்டில் நிரப்பியவன் சிலவற்றை எடுத்து ஒரு தட்டில் வைத்து விட்டு, வரவேற்பறையின் மூலையில் பொருத்தப்பட்டிருந்த பலகையின் மேல் சிறிய கண்ணாடி கூண்டில் அமர்ந்திருந்த புத்தர் சிலைக்கு முன்னால் காய்ந்து போயிருந்த பூக்களை எடுத்து எறிந்து விட்டுப் பியசீலி கொடுத்த தேநீரை குடித்து முடிந்ததும் அவள் தலை வாரி விட்டு நெற்றியில் ஒரு முத்தம் வைத்தாள். காலைக்கடனை முடித்து முகம் கழுவிவிட்டு தட்டில் குமார வைத்த பூக்களை எடுத்து கண்ணாடிக் கூண்டில் அமர்ந்திருந்த புத்தர் முன்னால் வைத்து வணங்கிவிட்டுக் கதிரையில் வந்தமர்ந்த குணதாச முன்னால் பூக் கூடையை தூக்கியபடியே ஓடிப்போய் நின்றான். “உன் கோபத்தை குறைத்து நல்ல புத்தியை கொடுக்கும்படி புத்த பிரானை நன்றாக வேண்டிக்கொள்.” என்று பியசீலி வாரிவிட்ட தலையை லேசாய் கலைத்துவிட்டு ஒரு முத்தம் கொடுத்து அனுப்பிவைத்தார். இன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் குணதாச கடை திறக்கவேண்டியதில்லை எனவே தொலைக்காட்சியை போட்டுவிட்டு கதிரையில் சாய்ந்துவிட பியசீலி சமையலில் இறங்கிவிட்டாள். சிறிது நேரத்திலேயே வீதியில் எதோ சத்தம் கேட்டது “நோனா….. நோனா….. ஓடியாங்க உங்களோட மகன் என்னோட மகனை போட்டு அடிக்கிறான். தயவு செய்து ஓடியாங்க”. என்கிற சத்தத்தோடு அதே தெருவிலிருக்கும் ரமணி ஓடி வந்துகொண்டிருந்தாள். சத்தம் கேட்டு சமையலறையிலிருந்த பியசீலி வெளியே போய் ரமணியோடு சேர்ந்து ஓடினாள். குமார கொண்டுபோன மலர்தட்டு கீழே விழுந்து பூக்கள் எங்கும் சிதறிப்போய் கிடக்க அவன் ரமணியின் மகனை குப்புறப்போட்டு முதுகில் ஏறியிருந்து மாறி மாறி குதிக்கொண்டிருந்தான். பெரும்பாடு பட்டு அவனை பிரித்தெடுத்த பியசீலி “எதுக்கடா அவனை அடிக்கிறாய்? உனக்கு கோபம் குறைந்து நல்ல புத்தி கொடுக்க தானே பன்சாலைக்கு போ என்று அனுப்பினேன். எதுக்கடா?” என்றபடி கன்னத்தில் ஓங்கி ஒரு அறை வைத்தாலும் அது அவனுக்கு வலிக்கவில்லை . “அம்மா அவன் அப்பாவை கிண்டல் பண்ணினான்.அப்பா போல தாண்டி தாண்டி நடந்து காட்டினான். அதுக்காக அடிச்சது பிழையா?” என்று சத்தமாகவே கேட்டான் . “இல்ல நோனா அவன் நேற்று பந்து விளையாடும்போது உண்மையிலேயே மகனுக்கு காலில் அடிபட்டு விட்டது. அதுதான் தாண்டியபடி நடக்கிறான்”. என்று பயந்தபடியே ரமணி சொல்லி முடிக்க. “சரி உன்னைப்பார் ஒரே அழுக்கு, இனி பன்சாலை போகவேண்டாம்.” என்றபடி கீழே விழுந்திருந்த தட்டை தூக்கியவள் குமாரவின் கையை பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு வரும்போதே தடியை ஊன்றியபடி குணதாச பாதி வழிக்கு வந்து விட்டிருந்தான். “என்ன நடந்தது?” என்கிற அவனது கேள்விக்கு, “எல்லாம் உங்களாலைதான் .” என்றுவிட்டுப் பியசீலி வேகமாக கடந்து சென்றுவிட, தடியை ஊன்றி வேகமாக நடந்ததால் தோள் பட்டைகள் வலியெடுக்க அப்படியே கொஞ்ச நேரம் குனிந்து நின்று ஆறுதல் படுத்திக்கொண்டு மீண்டும் வீட்டிற்குதிரும்பியிருந்தான். வீட்டுக்குள் நுழையும்போதே பியசீலிக்கும் குமாரவுக்கும் நடந்த கோபமான உரையாடல் அவன் காதில் விழுந்தது. “அம்மா நீ சொல்வது போல அவர்கள் ஒன்றும் நல்லவர்களில்லை. அவன் வேணுமெண்டே அப்பாவை கிண்டலடித்தான்..” “இல்லை மகனே அவர்கள் நல்லவர்கள். “எங்களுக்கு நிறைய உதவியிருக்கிறார்கள் ..” “இல்லை கெட்டவர்கள்…. அவர்களால் தான் அப்பாவுக்கு இந்த நிலைமை. அவரை பார் எவ்வளவு சிரமப்படுகிறார்?” “அது வேற. இது வேறடா. புரிஞ்சுகொள் ……” “இல்லை அவர்கள் எல்லாமே அப்பிடிதான். அவர்களை அடிக்க வேணும். முடிந்தால் கொலை கூட …..” “டேய்…… நீ கூட ………?” என்று பியசீலி ஆத்திரத்தில் கத்தும் போது உள்ளே வந்து விட்டிருந்த குணதாச “வேண்டாம் நிப்பாட்டு……..” என்று அதை விட சத்தமாக கத்தினான். வேகமாக வீட்டினுள் புகுந்து தன்னுடைய கால்பந்தை எடுத்துக்கொண்டு பின்புறமாக சென்ற குமார சுவரோடு பந்தை அடிக்கத் தொடங்கியிருந்தான். அவனுக்கு கோபம் வரும்போதெல்லாம் தன் கோபத்தை குறைக்க அவன் செய்யும் வேலையது. சுவரில் பந்தை அடித்து அடித்து அது டமாலென வெடித்த பின்புதான் அவன் கோபம் ஆறும். பந்து சுவரில் மோதும் சத்தம் கேட்கத் தொடங்கிருந்தது. குணதாச கைத்தடிகளை கீழே போட்டு விட்டு நிலத்தில் அமர்து கொண்டு “என்ன பியசீலி நீ கூட….?” என்று சொல்லும்போதே அவன் கண்கள் கலங்க தொடங்கியிருந்தது. “இல்லை இப்போ அவன் வளர்த்துவிட்டான். எல்லாம் தெரிந்துகொள்ளும் வயதும் வந்து விட்டது. இனிமேலும் எல்லாத்தையும் மறைக்க முடியாது. அவனாக தெரிந்து கொண்டால் எங்கள் மீது வெறுப்பு வரும். எனவே சொல்லிதானே ஆகவேணும் ..?” “சரி சொல்லலாம். கொஞ்ச நாளில பள்ளிக்கூட விடுமுறை வந்துவிடும். நாங்கள் எல்லோரும் ஒரு சுற்றுலா போகலாம். அப்போ நானே பக்குவாமா அவனுக்கு சொல்லுறேன். அதுவரை பொறுமையா இரு”. டமாலென்று பந்து வெடிக்கும் சத்தம் கேட்டது. சரி இன்னொரு பந்து வாங்கவேண்டும் என்றபடி பியசீலி வீட்டின் பின்புறமாக போனாள். ௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦ இதே கிராமத்தில் இதே காணியில் இருந்த சிறிய குடிசையில் தன் தாய் சகோதரியோடு தான்  குணதாச வாழ்ந்தான். தந்தை யாரென்றோ அதைப்பற்றி அறியும் ஆவலோ அவனுக்கு இருந்ததில்லை. நீ வயிற்றில் இருக்கும்போதே, “அப்பா யாரோடோ ஊரை விட்டு ஓடிப்போய் விட்டார்.” என அம்மா சொன்னதை தவிர வேறெந்த தகவலும் அவனுக்கு தெரியாது. தேயிலை பதனிடும் சிறிய தொழிற்சாலை ஒன்றில்தான் அவன் அம்மா வேலை செய்தார். குணதாசவுக்கும் படிப்பில் பெரிய ஆர்வமில்லாததால் எட்டாவது வகுப்போடு நிறுத்திவிட்டு அம்மாவோடு அதே தொழிற்சாலைக்கு வேலைக்கு போக தொடக்கி விட்டிருந்தான். அவன் அக்கா பத்தாவது படித்து விட்டு வீட்டிலிருந்தபோது பன் சாலையில் வணங்க வந்த ஒரு போலிஸ் காரர் அவளைப் பிடித்துப்போய் பெண் கேட்டு வந்து திருமணமும் நடந்து அவர்களோடு அம்மாவும் கண்டி நகருக்கு போய்விட. வாழ்கையில் எந்த இலட்சியமும் இல்லாமல் வெறுமனே நாட்களை கடதிக்கொண்டிருந்த குணதாசவுக்கு தேயிலை தொழில்சாலையில் வேகமாக சுற்றிக்கொண்டிருந்த இயந்திரத்தின் பட்டி அறுந்து தோள்பட்டையில் அடிதபோதுதான் வாழ்கையின் முதல் வலி தெரிந்தது . அவசரமாக அவனை வைத்தியசாலைக்கு கொண்டு போனதும் வலியை குறைப்பதுக்காக மென்மையான வலியோடு ஊசி மருந்தை செலுத்திய தாதி பியசீலியை முதன் முதலாக சந்தித்தான். பின்னர் அவளை சந்திப்பதுக்காகவே வலிக்கான வழியை தேடி கண்டுபிடித்து வைத்திய சாலையின் வாடிக்கையாளன் ஆனான். தினமொரு வலியோடு தன்னை சந்திக்கவே வழி தேடி வருவதாக பியசீலி உணர்ந்துகொண்ட தருணத்தில் அவளுக்கும் அவனை பிடித்துப்போய் விடவே, “அடிக்கடி அடிபட்டு வராதே அன்பே. அன்போடு நானே உனை தேடி வருகிறேன். அப்பாவை வந்து பார்.” என்று அவள் சொல்லி விட்டாள். அவன் அவளின் அப்பாவை தேடிப்போனான். அவரோ, “வேலையென்ன? சம்பளமென்ன? இப்போவெல்லாம் வசதியான பெண்களை வழைத்து போட்டுக்கொண்டு வாழ்க்கையை அனுபவிக்கிறதே உங்களுக்கு வேலையாய் போச்சு. போய் முடிந்தால் ஒரு வசதியான வீட்டை கட்டி முடி. அப்போதான் என் மகளை கட்டிக்கொடுக்க முடியுமென்று கறாராக சொல்லி விட்டார்”. கூரை பிய்ந்து தொங்கிய குடிசையில் குந்தியிருந்து யோசித்தான். தேயிலை கொம்பெனியில் வேலை செய்து கூரை கூட வேயமுடியாது. வீடு எப்பிடி காட்டுறதாம்..? அப்போ தான் வாகனத்தில் வந்தவர்கள் வீசி விட்டு போன விளம்பரத்தை எடுத்தான். ‘எம் தேசத்தை நாமே மீட்க வேண்டும். இருக்கும் இந்த தீவு மட்டுமே எமக்கான இருப்பிடம். நான்கு பக்கமும் கடலால் மட்டுமல்ல எதிரிகளாலும் சூழப்பட்டிருக்கிறோம். இது அவசர தேவை. அதிக சம்பளம்.’ படித்து முடித்ததுமே கொஞ்சம் நெஞ்சை நிமிர்த்தி கைகளை மடக்கி மேலே உயர்த்தி தசைகள் புடைக்கிறதா என பார்த்து விட்டு அடுத்த நாளே அந்த விளம்பரதிலுள்ள விலாசத்துக்கு போவதென முடிவெடுத்திருந்தான். அன்றிரவே அவன் கனவில் அந்த இடத்தில் ஒரு மாடி வீடு பிளஸ் மொட்டை மாடியில் பிய சீலியை அணைத்தபடி அவன்………. 000000000000000000000 இராணுவத்தில் சேர்ந்து விட்டிருந்தவன் பயிற்சிகள் முடிந்ததுமே கட்டாய சேவையாக வடக்குக்கு அனுப்பப் பட்டிருந்தான். புதிதாக சேர்ந்தவர்களின் கடமையே இரவுநேர காவல் நிலைகளில்தான் தொடங்கும். சண்டை தொடக்கி விட்டால் முன்னுக்கு செல்பவர்களும் அவர்கள் தான். மூன்று வருடங்கள் லீவு எடுக்கமால் அவ்வப்போது பியசீலிக்கு மட்டும் கடிதமெழுதி அனுப்பி விட்டு கல்வீட்டை கட்டி காதலியை மனைவியாக்கும் கனவோடு கடமையிலிருந்தானே தவிர நாட்டை பற்றிய கவலையேதுமிருக்கவில்லை. சண்டை தொடங்கி விட்டாலே எரிச்சலாவிருக்கும். முடிந்தவரை எங்காவது பதுங்கி விடுவான். “சண்டையில் என்ன கிழித்தாய்?” என்று அவன் அதிகாரி கேட்கும் கேள்விக்காக வானத்தை நோக்கி சுட்டு விட்டு துப்பாக்கி ரவை தீர்ந்த கணக்கை காட்டுவான். சமாதான பேச்சுவார்த்தை தொடங்கலாமென பேச்சு அடிபட்டுகொண்டிருந்த நேரம் தொடர்ச்சியாக விடுமுறையே எடுக்காத அவனுக்கு விடுமுறை கிடைத்தது. நேரடியாக பியசீலியின் வீட்டுக்கு சென்றவன் அவள் தந்தையிடம் “இதோ பொறுப்பான வேலையிலிருக்கிறேன். நல்ல சம்பளம். நாளையே ஒரு இஞ்சினியரை அழைத்துவந்து வீட்டுக்கு பிளான் கீறி அத்திவாரம் போடப்போகிறேன். தனி வீடு அல்ல மாடி வீடு”. என்று வாசலில் நின்றபடி சத்தமாகவே சொன்னான். இராணுவ உடையில் துப்பாக்கியோடு வேறு வந்திருக்கிறான். இதுக்கு மேலையும் முடியாது என்று சொன்னால் சுட்டாலும் சுட்டு விடுவான் என்கிற பயத்தில் உடனே அவர் ‘சரி’ சொல்லிவிட, எளிமையாக அவர்களின் திருமணம் நடந்து முடிந்து விட்டிருந்தது. வீடு கட்டும் வேலைகளும் ஆரம்பித்து விட்டதால் அவன் பியசீலி வீட்டிலேயே தங்கியிருந்தான். ஒரு மாத லீவு ஓடித் தீர்ந்துவிட அவளை வங்கிக்கு அழைத்துப்போய் அவள் பெயரை தன் கணக்கில் இணைத்தவன், “பணத்தை எடுத்து வீட்டு வேலைகளை கவனித்துக் கொள். அடுத்த விடுமுறைக்கு வரும்போது புது வீட்டுக்கு குடி போய் விடலாமென்றவன்.”, புதிய காதல் மனைவியை கண்ணீரோடு விடை பெற்றான். அப்போ சமாதான காலமென்பதால் அவனுக்கு அடிக்கடி விடுமுறை கிடைத்தது. கீழ் தளம் மட்டுமே கட்டி முடிக்கப்படிருந்த வீட்டுக்குள் இருவரும் மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை போய்க்கொண்டிருந்தாலும் வருடங்கள் செல்ல செல்ல அவர்களுக்கு குழந்தை பிறக்கவில்லையே என்கிற கவலை மனதுக்குள் புகுந்து கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தது . அங்கங்கே சிறு மோதல்களும் நடந்து பேச்சு வார்த்தை குழம்பி மீண்டுமொரு யுத்தம் தொடங்குவதுக்கான அறிகுறிகள் தோன்றியிருந்ததால் விடுமுறையில் போயிருக்கும் இராணுவத்தினர் அனைவரையும் உடனடியாக கடமைக்கு திரும்புமாறு அறிவித்தல்களும் வெளியாகியிருந்தது. சண்டை தொடங்கி விட்டால் இனி அடிக்கடி விடுமுறை கிடைக்காது எனவே வைத்தியரை போய் பார்த்து விடலாமென்று உள்ளுரிலிருந்த வைத்தியசாலையில் போய் பரிசோதனை செய்து பார்த்தார்கள். குறைபாடு குணதாசவிடமே என்றதும் அவனுக்கு மடியிலேயே ஒரு குண்டு விழுந்து வெடித்தது போலவிருந்தது. “இல்லை இவன் சரியில்லை. கொழும்பு போய் பெரிய வைத்திய சாலையில் பார்க்கலாமென்று” பியசீலி அவனை தேற்றினாள். மீண்டும் ஒரு சிறு நம்பிக்கையோடு கொழும்பு போனார்கள். அந்த வைத்தியசாலை பரிசோதனை முடிவுகளும் குணதாசவை நோக்கியே கையை நீட்டியது. அவன் வாழ்நாளில் நினைவு தெரிந்து முதன் முதலாக அழுதான். முழுதாய் உடைந்து போனவனை பியசீலி அணைத்து அழைத்து வந்தாலும் வீட்டில் மாட்டியிருந்த இராணுவ உடையில் கம்பீரமாக நின்றிருக்கும் அவனது படம் அவனைப்பார்த்து விழுந்து விழுந்து சிரிப்பது போலவேயிருந்தது. கண்ணை மூடும் போதெல்லாம் பியசீலியின் தந்தை, “நீயெல்லாம் ஒரு ஆம்பிளையா ? உனக்கெதுக்கு ராணுவ உடுப்பு? கையில துப்பாக்கி தூ ………” என்று துப்புவது போலவேயிருந்தது. ஒரு நாள் முழுதும் துவண்டுபோய் வீட்டிலேயே படுத்திருந்தவனுக்கு பியசீலியின் நிலையை யோசித்தான். பாவம் என்னை நம்பி வந்தவள், அவளை சமாதானப் படுத்த வேண்டும்என்பதுக்காக, “சரி விடு. எல்லாம் புத்தபகவான் பார்த்துக்கொள்ளுவார். மருத்துவத்தால் மாற்ற முடியாததையும் அவர் மாற்றுவார்.” என்று தேற்றியவன், மறு நாளே சில வேலைகளை திட்டமிட்டு செய்யத் தொடங்கியிருந்தான். வீடு மேல் தளம் கட்டுவதை இப்போதைக்கு தள்ளி வைக்கலாம் என்று முடிவெடுத்தவன் தன் பெயரில் ஆயுள் காப்புறுதி செய்துவிட்டு அன்றே வேலைக்கு திரும்பி விட்டிருந்தான். சில நாட்களிலேயே யுத்தமும் தொடக்கி விட்டிருக்க அவனை மன்னார் தளத்துக்கு அனுப்பி விட்டிருந்தார்கள். இராணுவம் மன்னாரிலிருந்தே களமுனையை திறந்து விட்டிருந்தது. இந்தச் சண்டையில் எப்படியும் செத்துப்போய் விடவேண்டும் அப்போதான் அவளுக்கு காப்புறுதி பணம் கிடைக்கும். வேறு யாரையாவது திருமணம் செய்து மகிழ்ச்சியாக இருக்கட்டும் என்பது மட்டுமே அவனது நோக்கம். இதுவரை காலமும் பதுங்கியிருந்து வானத்தை நோக்கி சுட்டவன் இப்போ முன்னுக்கு வந்து மூர்க்கமாகக் களமாடத்தொடங்கியிருந்தான். அவனது திறமையை பார்த்த அதிகாரியே அசந்துபோய் ஊடுருவி தாக்கும் சிறிய குழுவுக்கு தலைமை தாங்கும் பொறுப்பை கொடுத்திருந்தார். இராணுவம் மடுவைத் தாண்டி பல குறுக்கு பாதைகளாலும் கிளிநொச்சியை அண்மித்துக்கொண்டிருந்தது. அவனும் யுத்த களத்தில் திறமையால் குவித்த வெற்றிகளை பாராட்டி குறுகிய காலத்திலேயே ஒரு படையணியை வழிநடத்தும் அதிகாரியாகி விட்டிருந்தான். பியசீலிக்கு அவ்வப்போது குறுஞ் செய்தி அனுப்புவதோடு அவனுக்கு கிடைத்த பாராட்டுக்களும் பதவிகளாலும் ‘நான் வீரமான ஒரு ஆண்மகன். எனக்கு எந்தக்குறையுமில்லை.’ என நம்பத் தொடங்கியிருந்தான். கிளிநொச்சியின் பாரிய மண் அணையை உடைத்து உள்ளே புகுந்த அணியில் அவனது அணியும் முக்கியமானது. பொது மக்களை சரணடையும்படி அறிவித்தல் கொடுத்ததுமே எங்காவது ஒரு வழி கிடைக்காதா என காயங்களோடும் பசியோடும் ஏங்கயிருந்த மக்கள் சாரை சாரையாக சரணடையத் தொடங்கியிருந்தார்கள். இராணுவத்தினர் ஆண்களை, பெண்களை, வயதானவர்களை, காயமடைந்தவர்களை எனத் தனித்தனியாகப் பிரிக்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள். நடைப்பிணங்களாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தவரிசையில் ஒரு சலசலப்பு. அவன் என்னவென்று விசாரித்தான். யாரோ ஒரு இளம்குடும்பம் பெண் நிறைமாத கர்ப்பிணியாம். கணவன் அவளை தனியாக விடமாட்டேன் என்று அடம்பிடித்துக்கொண்டிருந்தான். அனைத்தையும் கவனிதுக்கொண்டிருந்தவன் நேராகப்போய் அடம்பிடிதுக்கொண்டிருந்தவனை எட்டி உடைத்து விட்டு இழுத்துக்கொண்டு போங்கள் என்று கட்டளையிட்டான். “ஐயா பெறு மாசம் ஐயா. இண்டைக்கோ நாளைக்கோ பிறந்திடும். அவள் வேற நோஞ்சான இருக்கிறாள். நான் பக்கத்திலை பாத்துக்கொள்ளுறேன். விடுங்கோ ஐயா.” எண்டு புலம்பியபடியே இருந்தவனை இராணுவத்தினர் தள்ளிக்கொண்டு போனார்கள். அவள் மொத்தமாக அழுது கண்ணீர் தீர்ந்திருக்க வேண்டும். வயிற்றைப்பிடித்தபடி பற்களால் உதட்டை கடித்து கண்களை மூடி நின்றிருந்தவளை இராணுவ பெண்ணொருத்தி அழைத்துக்கொண்டு போனாள். இரவானதும் சரணடைவு நிறுத்திவைக்கப்பட்டு மறுநாள் வரும்படி அறிவித்தார்கள். இடைவிடாது கேட்டுக்கொண்டிருந்த துப்பாக்கிகளின் சத்தம் அன்று கொஞ்சம் ஓய்ந்திருந்தது. அவர்களது தலைநகரம் வீழ்ந்து விட்டது. இன்னும் கொஞ்சம்தான் முற்றாக முடித்துவிடுவோம் என்று வெற்றிக்களிப்பில் நிறைந்திருந்த தன் அணியினர்ருக்கு வாழ்த்து சொன்னவன். தற்காலிக தங்குமிடமாகப் பாதி இடிந்தவீடு ஓன்றில் ஓய்வெடுக்க சென்றிருந்தான். ஜெனறேற்றரில் ஒரேயொரு பல்ப்புமட்டும் மெல்லிய வெளிச்சம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. லேசாகக் கண்ணயர்த்து போகும் நேரம் மீண்டும் சலசலப்பு. வேகமாக வந்த ஒருவன் சலூட் அடித்துவிட்டு, “சேர் .. சரணடைந்த ஒரு பெண்ணுக்கு குழந்தை பிறக்கப்போகிறது. வலியில் கத்துகிறாள் என்ன செய்யலாம்? ” என்றான். பல நாட்களுக்கு பின்னர் கழற்றி மாட்டியிருந்த சட்டையை போட்டுக்கொண்டு பெண்கள் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த இடத்துக்கு போனவன் வலியில் துடிதுக்கொண்டிருந்தவளைப் பார்த்தான். அவன் அடித்து விரட்டியவனின் மனைவியேதான். “ராணுவ மருத்துவருக்கு தகவல் கொடுங்கள். அவளை என் தங்குமிடத்துக்குத் தூக்கிவாருங்கள்.” என்று கட்டளையிட்டு விட்டு மீண்டும் இருப்பிடம் திரும்பி விட்டான். அவளைக் கொண்டுவந்து நிலத்தில் கிடத்தி விட்டிருந்தார்கள். வைத்தியர் வந்து சேரும்போது வலியில் முனகிக்கொண்டிருந்தவள் மயக்க நிலைக்கு சென்று கொண்டிருந்தாள். வைத்தியர் வந்ததுமே அவள் நாடித்துடிப்பை தொட்டுப்பார்த்து விட்டு வேகமாக இயங்கத் தொடங்கினார். குளுக்கோஸ் பையை எடுத்து ஒரு தடியில் கட்டி ஊசியை குழாயில் இணைத்து அவள் கையில் நரம்பை தேடிப்பிடித்து ஏற்றி விட்டு. சிறு பிளேட்டை எடுத்து அவளின் அடி வயிற்ரைக் கிழித்து குழந்தையை வெளியே எடுத்தவர், அதே பிளேட்டால் தொப்பிள் கொடியை வெட்டி விட்டு தண்ணீர் வேணுமென்றதும் குணதாசவே வாளியில் தண்ணீரை கொண்டு வந்து வைத்தான். அதில் குழந்தைதையை அமிழ்த்தி கழுவத்தொடங்கியதுமே அழத் தொடங்கியிருந்தது. “குழந்தைக்கு பால் கொடுக்க உடனே ஏற்பாடு செய்யுங்கள்” என்று வைத்தியர் சொன்னதுமே, காவலுக்கு நின்ற ஒருவனை அழைத்து, “கைதானவர்களில் பால் கொடுக்கக் கூடிய தாய் யாராவதிருந்தால் உடனே வேகமாக அழைத்து வா..” என்று கட்டளையிட்டான். சில நாட்களுக்கு முன்னர் பிறந்த கைக்குழந்தையோடு ஒரு தாயை அவன் முன்னால் கொண்டு வந்து நிறுத்தினார்கள். அவன் சைகை செய்ததுமே ஒருவன் அவளிடமிருந்த குழந்தையை வாங்கிக்கொள்ள அழுதுகொண்டிருந்த குழந்தையை அவள் கையில் கொடுத்ததும் அங்கிருந்து ஓரமாக அவள் சென்றுவிட குழந்தையின் அழுகை சத்தம் நின்று போய் விட்டிருந்தது. தன் கடமைகளை முடித்த வைத்தியர் அவனிடம் வந்து, “தையல் போட்டிருக்கிறேன். நிறைய இரத்தம் வெளியேறியிருக்கிறது. ஏற்கனவே அந்தப்பெண் பலவீனமாக இருக்கிறாள். உடனடியாக இரத்தம் செலுத்த வேண்டும். இல்லா விட்டால் உயிருக்கு ஆபத்து. வசதியுள்ள பெரிய வைத்திய சாலைக்கு எடுத்துப்போங்கள்.” என்று சொல்லிவிட்டு அவனுக்கு முன்னால் சல்யூட் அடித்து விட்டு விடை பெற்றுக்கொண்டான். வைத்தியர் போனதும் சுற்று முற்றும் பார்த்தான். மங்கலான வெளிச்சத்தில் காவலுக்கு நின்றவர்களும் குழந்தைக்குப் பால் கொடுக்கும் பெண்ணும் சிறிது தூரத்திலேயே நிற்பது தெரிந்தது. அறைக்கு திரும்பி அசைவற்றுக்கிடந்த அவளையே சில நிமிடங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன் மீண்டும் வெளியே பார்த்தான். அருகாக யாருமில்லை. கதவை மெதுவாக சாத்தி விட்டு இடுப்பிலிருந்த சிறிய கத்தியை எடுத்து அவளின் அடி வயிற்றின் கீழே செருகி மேல் பக்கமாக இழுத்தான். அப்போதுதான் போடப்பட்டிருந்த தையல்கள் கத்திக்கு வழி விட்டு இலகுவாக ஒவ்வொன்றாக அறுத்துக்கொண்டு சில அங்குலங்கள் அதையும் தாண்டி வந்து நின்றது. கத்தியை இழுத்தெடுத்து குளுக்கோஸ் குழாயை அறுத்தவன், அதிலிருந்து வழிந்த குளுக்கோசில் கழுவி மீண்டும் இடுப்பில் செருகி விட்டு குனிந்து பார்த்தான். அவள் அவனை வெறித்துப் பார்த்தபடியே உடல் ஒரு தடவை அசைந்தது. எதோ சொல்ல முயற்சித்தது போலவிருந்தது. கழுதுப்பக்கத்தில் விரல்களை வைத்துப் பார்த்தான். நாடித் துடிப்பு அடங்கிப்போயிருந்தது . வெளியே வந்து லேசாக விசிலடித்ததும் ஓடி வந்த பாது காவலனிடம், ‘அவள் இறந்து விட்டாள். கொண்டு போய் புதைத்துவிடு.’ என்று சைகையிலேயே சொன்னதும், இயந்திரம் போல இயங்கிய பாதுகாவலன் இறந்தவளின் உடலை அவள் கிடத்தியிருந்த துணியிலேயே சுருட்டி தோளில் சுமந்தபடி இருளில் மறையத் தொடங்கியிருந்தான். அவளுடலில் வழிவதற்கு இரத்தம் இருந்திருக்கவில்லை. வெளியே பாலுட்டி முடித்திருந்தவளிடம் அவளின் குழந்தையையும் எடுத்துக்கொண்டுபோய் உள்ளே படுக்கசொன்னதும் அவள் குழந்தைகளோடு உள்ளே நுழைந்து இரண்டு குழந்தைகளையும் அணைத்தபடி நித்திரையாகிப்போனாள். அரையிருளில் அறுந்துபோன குளுக்கோஸ் குழாயிலிருந்து இன்னமும் துளிகள் விழுந்துகொண்டிருந்தது. 0000000000000000000000000 நீண்ட நாளின் பின் குணதாச தொலைபேசியில் பிய சீலியை அழைத்ததும் அதிகாலை நேரம் பயத்தில் பரபரத்து, “உங்களுக்கு ஒன்றுமில்லையே…….? என்றவளிடம் , “இல்லை காலை விடிந்ததும் ஒரு வண்டியை பிடித்துக்கொண்டு கொஞ்சம் பணமும் எடுத்துக்கொண்டு வவுனியா வந்துவிடு. இராணுவ அலுவலகத்துக்கு போக வேண்டாம். ரயில் நிலைய பக்கமாக வந்துவிடு. அங்கேயே காத்திரு. நான் வந்துவிடுகிறேன்.” என்று விட்டு தொலை பேசியை துண்டித்து விட்டான் . நடந்த முழு உண்மையையையும் பியசீலியிடம் சொல்ல முடியாது. எனவே அவளுக்கு சொல்வதுக்ககவே ஒரு கதையை தயார் செய்ய வேண்டியிருந்தது .யோசித்தான். கதை இதுதான் : ‘பயங்கரவாதிகளிடமிருந்து அப்பாவி பொது மக்களை மீட்டுக்கொண்டிருந்தோம். அப்போ ஒரு கர்ப்பிணி பெண்ணும் கணவனோடு ஓடி வந்துகொண்டிருந்தாள். அப்போ பயங்கரவாதிகளின் சூடு பட்டு கணவன் இறந்து போய் விடக் காயமடைந்த கர்ப்பிணி பெண்ணை மட்டும் என்னால் காப்பாற்ற முடிந்தது. ஆனால் அன்றிரவே குழந்தை பிறந்துவிட பலவீனமாக இருந்த அந்தப்பெண் இறந்து விட்டாள். எவ்வளவோ முயன்றும் என்னால் அவளை காப்பாற்ற முடியவில்லை. குழந்தையை மட்டுமே காப்பாற்ற முடிந்தது. புத்த பிரானே எமக்காக இந்த குழந்தையை என் கையில் கொடுத்ததாக நினைத்தேன். இனி இவன் எங்கள் குழந்தை……” இதை பலமுறை அவன் சொல்லிப் பார்த்துக்கொண்டான். அதிகாலையே எழுந்தவன் நித்திரையிலிருந்த பெண்ணிடம், “உன் குழந்தையை கொண்டுபோய் முகாமில் உன் உறவினர் அல்லது தெரிந்தவரிடம் கொடுத்துவிட்டு வா.” என்றவன் பழைய துணியால் சுற்றியபடி நித்திரையிலிருந்த குழந்தையை தன்னுடைய இராணுவ சீருடை ஒன்றில் சுற்றி கையில் எடுத்து பார்த்தபடியே நிற்றிருக்கும்போதே அவள் வந்து விட்டிருந்தாள். குழந்தையை அவள் கையில் கொடுத்து ஜீப்பில் ஏற சொன்னவன், வண்டியை இயக்கியதும் அது ஏ 9 பாதையால் ஓடத் தொடங்கியிருந்தது. வழி நெடுகலும் அங்காங்கு இருந்த இராணுவ தடை கம்பங்கள் எல்லாமே அவனின் அடையாளத்தை உறுதி செய்து வழி விட்டுக்கொண்டிருந்தது. வவுனியா இரயில் நிலையத்துக்கு அருகில் வந்தவன் தொலைபேசியில் பியசீலியை தொடர்பு கொண்டதுமே, அருகிலிருந்த ஒரு வாகனத்திலிருந்து இறங்கி சுற்று முற்றும் பார்த்து விட்டு, வண்டியிலிருந்தவளிடம் குழந்தையை வாங்கும்போதே அது வீரிட்டு அழத் தொடங்கியிருந்தது. கொஞ்சம் பலவந்தமாகவே குழந்தையை பிரித்தெடுக்கும் போது அவள் உதடுகளை கடித்து கண்களை மூடிய படியே பேசாமலிருந்தாள். பியசீலியின் கைகளில் குழந்தையை கொடுத்தவன், பியசீலிக்காக சொல்வதுக்கு தாயார் செய்து வைத்திருந்த கதையை வேகமாக சொல்லி முடித்துவிட்டு , “நீ ஊருக்கு போக வேண்டாம். அமாவிடம் விபரம் சொல்லியுள்ளேன். நேராக அவர்கள் வீட்டுக்கு போ. போகிற வழியில் குழந்தைக்கு வேண்டிய பால்மா, பால் போச்சி வாங்கி கொள்.” என்றவனிடம் குழந்தைக்கு என்ன பெயர் என்ற பியசீலியின் கேள்விக்கு, “குமார………..” என்று விட்டு ஜீப்பில் போய் ஏறிக்கொண்டான். மீண்டும் கிளிநொச்சி சென்றுகொண்டிருந்த வாகனத்தை யாருமற்ற காட்டுப் பகுதியில் நிறுத்தி அவளை கீழே இறங்கசொன்னவன் துப்பாக்கியை அவள் தலையில் வைத்தான். எந்த அசைவுமற்று நின்றவளிடம் “உனக்கு சாக பயமில்லையா?” என்றதும் அவளது உதடுகள் லேசாய் விரிந்தது. அதை சிரிப்பென்று அவன் எடுத்துக்கொண்டான். “என்ன பெயர்?” என்று அவளிடமிருந்து வந்த உணர்வுகளற்ற குரலுக்கு. “என்பெயரா….?” என்று கோபமாய் கேட்டான். “இல்ல… உன் பெண்சாதி பெயர் ..” கம்பீரமாய் துப்பாக்கியை நீட்டியபடி நின்றிருந்தவன் கொஞ்சம் தடுமாறி, “எதுக்கு….? என்றான். “அந்தக் குழந்தையைப் பத்திரமா பார்த்துக்கொள்ள சொல்.” என்றதும் துப்பாக்கியை மீண்டும் இடுப்பில் செருகிவிட்டு, “சரி வந்து ஜீப்பில் ஏறு.” என்றான்.அவள் ஏறி அமர்ந்ததும் ஜீப் நகரத்தொடங்கியது. இருவரிடமும் ஆயிரம் கேள்விகள் இருந்தாலும் வார்த்தைகளை வீணாக்க இருவருமே விரும்பவில்லை. ஜீப் மீண்டும் கிளிநொச்சி முகாமுக்குள் நுழைந்ததும் அவளை இறங்கி போகசொன்னவன், “உன் விசாரணைகளை விரைவாக முடித்து விடுதலை செய்ய சொல்கிறேன். நீ போகலாம்.” என்றதும் தன் பிள்ளை இருக்கும் இடத்துக்கு வேகமாக போய் கொண்டிருந்தவளிடம், “கொஞ்சம் நில்லு.” என்றவன், அருகில் போய், “அவள் பெயர் பியசீலி…… குழந்தையை பத்திரமா பார்த்துக்கொள்வாள். இதை பற்றி நீ யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது. போ என்றான்.” எபோதாவது செத்து தொலைந்து விட வேண்டும் என்பதுக்காகவே முன்னரங்கில் மூர்க்கமாக படை நடத்தி வெற்றிகளை குவிதுக்கொண்டிருந்தவன் இப்போதெல்லாம் மெதுவாகவும் பாதுகாப்பாகவும் நகரத் தொடங்கியிருந்தான். ஒரு துப்பாக்கி ரவை கூட உரசிப் பார்க்கமேலேயே வாழ்க்கை வெறுத்துப்போயிருந்த காலங்கள் கடந்து போய் விட்டிருந்தது. இனி வாழ்ந்து விட வேண்டுமென முடிவெடுத்திருந்த அன்றிரவே அவனுக்கு பக்கத்தில் விழுந்து வெடித்த குண்டுச் சத்தத்தில் எழுந்த வலியோடு மயங்கிப் போயிருந்தான். ராணுவ வைத்திய சாலையில் கண்விழித்த போது, ஒற்றை காலடியில் குழந்தையோடு பியசீலி நின்றிருந்தாள். வலப்பக்கமாக பெரும் வலி. வலக்கால் பக்கமாக தொடைக்குக் கீழே வெள்ளை போர்வை மட்டுமே தெரிந்தது. ஆனாலும் விரல்கள் இருக்குமென்கிற நம்பிக்கையோடு அசைத்துப் பார்த்தான். முறிந்த பல்லியின் வால் போல அவனது தொடை மட்டும் கொஞ்சம் அசைந்தது. என்ன நடந்ததென ஞாபகங்கள் அனைத்தையும் ஒன்றோடு ஒன்றாக கோர்த்து பார்க்க முயன்றதில் குண்டு வெடித்தது வரை மட்டுமே ஞாபகத்தில் வந்தது. அறுந்து போயிருந்த நினைவு மீண்டும் ஓட்ட வைத்ததில் ஒற்றைக் கால் இல்லாதவனாகப் படுக்கையில். அதுக்கு மேல் அவனால் நினைவுகளை மீட்க முடியவில்லை. பியசீலி குழந்தையை அவனருகில் கிடத்தியதும், அது இரண்டு கால்களையும் அடித்து எதோ சத்தம் போட்டபோது அவன் ஒற்றைக் கால்வலியை மறந்து போனான். காயம் ஆறும்வரை சில மாதங்கள் வைத்திய சாலையிலேயே கழிக்க வேண்டியிருந்தது. ஒருநாள் வெளியே வீதியெங்கும் பட்டாசு சத்தம். காவலரணில் நின்றிருந்த இராணுவத்தினரும் வானத்தை நோக்கிச் சுட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். வைத்திய சாலை ஊழியர்களும் மகிழ்ச்சியோடு ஒருவரையொருவர் கட்டிப்பிடித்து மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாடி முடித்த மறுநாள் வைத்திய சாலைக்கு வந்திருந்த ராணுவ அதிகாரி காயமடைந்திருந்த அனைத்து வீரர்களின் வாயிலும் ‘பயங்கர வாதத்தை வென்று அரக்கனை கொன்று விட்டோம்.’ என்ற படியே பால்ச்சோற்றை ஊட்டி விட்டுச் சென்று விட்டார். காயம் ஆறிப்போனதும் வீடு திரும்பியிருந்தவனுக்கு காயமடைந்த இராணுவத்தினருக்கு கொடுக்கும் ஊக்கதொகையும் வேறு தொழில் தொடங்குவதுக்காக கைத்தொலைபேசி திருத்தும் பயிற்சியும் அரசால் வழங்கப்பட்டது. கிடைத்த தொகையில் வீட்டுக்கு முன்னாலேயே சிறிய தொலைபேசி திருத்தும் கடை ஒன்றை போட்டுக் கொண்டவனுக்கு ஒய்வுதியமும் கிடைதுக்கொண்டிருந்ததால் வாழ்க்கை சுமுகமாகப் போய்கொண்டிருந்தது. நாட்கள் செல்ல நடந்த சம்பவங்களும் நினைவிலிருந்து விலகிப்போய் இன்றுவரை நிம்மதியாகவே இருந்தான். இன்றைய சம்பவம் மீண்டும் அவனை பழைய நினைவுகளுக்கு இழுத்துக்கொண்டு செல்லவே, அடுத்த லீவுக்குக் குடும்பமாக கிளிநொச்சிக்குச் சுற்றுலாபோய் பியசீலிக்கு அவன் சொல்லி வைத்திருந்த அதே கதையை அங்குவைத்து நம்பும் படியாக குமாரவுக்கு சொல்லிவிடுவதென முடிவெடுத்திருந்தான். 0000000000000000000000000000 வாகனம் கிளிநொச்சி நகரை அண்டியிருந்தது. குணதாசவுக்கும் பியசீலிக்கும் நடுவில் கையில் பந்தை வைத்து உருட்டியபடியே குமார வெளியே வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். குணதாசவோ இறுகிய முகத்தோடு பல வருடங்களுக்கு பின்னர் ஒரு இடத்தைக்காட்டி “இதோ……. இங்குதான் நீ கிடைத்தாய்.” என மீண்டும் சொல்லப்போகும் அந்த கதையையே மனதுக்குள் திரும்ப சொல்லிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். கிளிநொச்சி சந்தியில் சனக்கூட்டமாகவும் சத்தமாகவும் இருக்க, சந்தியில் இருந்த உணவகத்தில் ஏதாவது சாப்பிடலாமென நினைத்து வண்டியை நிறுத்துமாறு சொல்லிவிட்டுத் தன் கைதடியைகளை எடுத்துக்கொண்டு இறங்கிய போது, வீதியின் மறுபக்கம் சனக்கூட்டமாக இருந்தது. “அங்கே என்ன நடக்கிறது?” என்று ஒருவரை கேட்டதும் , “ஒ……… அதுவா? காணமல் போனவர்களுக்கான போராட்டம். இதுவே இவங்களுக்கு வேலையா போச்சு.” எண்டு சொன்னபடி போய் விட்டார். குமார வண்டியிலிருந்து இறங்கும்போது கையிலிருந்த பந்து நழுவி வீதியில் குறுக்கே உருண்டோட தொடங்கியதும் அதை பிடிப்பதுக்காக அவன் வீதியில் பாய மறுபக்கமிருந்து வேகமாக வந்துகொண்டிருந்த தனியார் பேருந்து ஓன்று பிரேக் அடித்து நிக்க, ஓடிப்போன குமார திரும்பவும் மறுபக்கம் வந்து விழுந்திருந்தான். என்ன நடந்தது என எல்லோருமே யோசிக்க முதல் அது நடந்து விட்டிருந்தது. அனைவருமே உறைந்து போய் நின்றிருக்கும் போது குணதாச வீதியில் கிடந்தவனை பார்த்தார். குறுக்கே ஓடிய குமாரவை காப்பாற்ற அவனை தள்ளி விட்டு பேருந்தில் ஒருவர் அடி பட்டு கிடந்திருந்தார். யாரோ போனடித்து விட்டிருக்க அம்புலன்ஸ் அவரை ஏற்றிக்கொண்டு போனதும் அங்கு வந்த போலிசார் பேருந்து ஓட்டுனரை கைதுசெய்து விசாரிக்க தொடங்கியிருந்தார்கள். குறுக்கே போன குணதாச தன் இராணுவ அடையாள அட்டையை காட்டி “என் மகனில் தான் பிழை. அவரை விட்டு விடுங்கள்.” என்றதும் போலிசாரும் “விசாரணைக்கு அழைக்கும்போது வரவேணும்.” என்று அவனை விட்டு விட்டார்கள். குமரவை காப்பாற்ற குறுக்கே விழுந்தவன் கையில் வைத்திருந்த எதையோ எறிந்து விட்டதை கவனித்திருந்த குணதாச அதை போய் எடுதுப்பார்த்தான். ஒரு பதாதையில் படம் ஒட்டியிருந்ததது. கீழே சிலவசனங்கள் . அந்த படம் அவனை உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. அன்றைய இரவின் மங்கிய வெளிச்சத்தில் அவனிடம் எதையோ சொல்ல முயற்சி செய்து அப்படியே அடங்கிப்போனவளின் முகம். இன்னும் அவனின் நினைவிலிருந்தது. அங்கிருந்த ஒருவரிடம் “என்ன எழுதியிருக்கு?” என்று கேட்டான். “என் மனைவியும் பிள்ளையும் எங்கே……”? என்று எழுதியிருக்கு என்று சொல்லிவிட்டு அவன் போய் விட்டான். அக்கம் பக்கம் பார்த்து விட்டு அந்த படத்தை தனியாக பிரித்தெடுத்து சட்டைபைக்குள் மறைத்து வைத்துக்கொண்டான் . உணவகத்தில் சாப்பிட அமர்திருந்தாலும் அவனால் சாப்பிட முடியவில்லை. பியசீலியும் குமாரவும் கூட சரியாக சாப்பிடவில்லை. அரை குறையாக சாப்பிட்டு விட்டு வெளியே வந்திருந்தவர்கள் வண்டியில் ஏறியதும் “திரும்பவும் ஊருக்கே போ………” என்று ஓட்டுனரிடம் சொல்லிவிட எதுவும் புரியாமல் அவனும் வந்த வழியே வண்டியை செலுத்த தொடங்கியிருந்தான். குணதாச மடியிலேயே தலை வைத்து படுத்திருந்த குமார, “அப்பா……. எல்லாம் என்னால தானே…? அவருக்கு ஒண்டும் ஆகியிருக்காதே..?” என்றான். இல்லை ஒண்டும் ஆகியிருக்காது. அவர்களும் நல்லவர்கள் தான்”. என்று சட்டையை தடவிப் பார்த்துக் கொண்டான் குணதாச. ஊரை அடைந்திருந்தபோது இரவாகி விட்டிருந்தது. நீண்ட நேர மௌனத்தை உடைத்தவன், “இன்றைக்கு கொஞ்சம் குடிக்கவேண்டும்.” என்று பியசீலியிடம் மெதுவாக அனுமதி கேட்டான். அவளும் எதுவும் சொல்லவில்லை. வாகனம் சாராய கடையை அண்மித்தபோது றைவரின் தோளில்த் தட்டிப் பணத்தைக் கொடுத்தான். வண்டியை நிறுத்தியவன் ஓடிப்போய் வாங்கி வந்து அவனிடம் கொடுத்து விட்டு வீட்டில் கொண்டு போய் விட்டு விட்டான். இரவு பியசீலி அறைக்குள் போய் படுத்துவிட, அவன் குடிப்பதை ஆச்சரியமாக பார்த்துக்கொண்டிருந்த குமாரவை “வா…” என்று அழைத்தவன், அவனை இறுக்கி அணைத்து முத்தமிட்டு, அப்பா இப்போ உனக்கொரு கதை சொல்லப் போகிறேன்.” என்று சொல்லத் தொடங்கியிருந்தான் 000000000000000000000 மறுநாள் காலை வழமையை விட தாமதமதமாக எழும்பிய குமார குணதாசவை பார்த்தபோது அவன் மூலையில் சிறிய கண்ணாடி கூண்டிலிருந்த புத்தர்சிலையையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அதில் புதிதாக பிடுங்கி வைக்கப்பட்டிருந்த நந்தியாவட்டை பூக்கள் நிரம்பியிருந்தது. அருகில் ஒரு பெண்ணின் படம். ” குமார முகம் கழுவி விட்டு வா. தேநீர் தயார் செய்கிறேன்.” என்கிற பியசீலி சொன்னதை காதில் வாங்கிக் கொள்ளாதவன் பந்தை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு பின்புறமாக சென்றிருந்தான். பந்து சுவரில்மோதும் சத்தம் கேட்கத் தொடங்கியிருந்தது. குணதாச பியசீலியை திரும்பிப் பார்த்தான். அவள் முகட்டை வெறித்துப்பார்த்தபடி சுவரில் சாய்ந்திருந்தாள். குணதாச நினைவு தெரிந்து வாழ்கையில் இரண்டாவது தடவையாக அழ ஆரம்பித்திருந்தான். டமால் என்று பந்து வெடிக்கும் சத்தம் கேட்டது .
    • Mulvaney brashly admits quid pro quo over Ukraine aid as key details emerge White House acting chief of staff Mick Mulvaney made a stunning admission Thursday by confirming that President Donald Trump froze nearly $400 million in US security aid to Ukraine in part to pressure that country into investigating Democrats. Mulvaney insisted that he only knew of a US request to investigate the handling of a Democratic National Committee server hacked in the 2016 election, but text messages between US diplomats show efforts to get Ukraine to commit to an investigation into Burisma, the company on whose board former Vice President Joe Biden's son sat. There is no evidence of wrongdoing in Ukraine by either Biden. "That's why we held up the money," Mulvaney said after listing the 2016-related investigation and Trump's broader concerns about corruption in Ukraine. After weeks during which Trump denied the existence of any political quid pro quo in his withholding of security aid to Ukraine, Mulvaney confirmed the existence of a quid pro quo and offered this retort: "Get over it."   "We do that all the time with foreign policy," Mulvaney said of the influence of politics in the Trump administration. In an unusual statement expressing public distance from the White House, a senior Justice Department official responded: "If the White House was withholding aid in regards to the cooperation of any investigation at the Department of Justice, that is news to us." Trump's attorney Jay Sekulow told CNN's Jim Acosta: "The legal team was not involved in the acting chief of staff's press briefing."   https://www.cnn.com/2019/10/17/politics/mick-mulvaney-quid-pro-quo-donald-trump-ukraine-aid/index.html
    • (நா.தனுஜா) சர்வதேச ஊடகங்களின் முன்னிலையில் கோத்தபாய ராஜபக்ஷ நாட்டையும், இராணுவத்தையும் காட்டிக்கொடுத்துவிட்டதாக புதிய ஜனநாயக முன்னணியின் ஜனாதிபதி வேட்பாளர் சஜித் பிரேமதாச, இவ்வாறு செய்வதற்கு அவருக்கு வெட்கமில்லையா? முதுகெலும்பு இல்லையா? எனவும் கேள்வி எழுப்பினார். புதிய ஜனநாயக முன்னணியினால் கெகிராவ நகரில் இன்று ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த தேர்தல் பிரசாரக் கூட்டத்தில் உரையாற்றுகையிலேயே அவர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்.  இதன்போது மேலும் உரையாற்றிய அவர், கடந்த செவ்வாய்கிழமை உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு ஊடகவியலாளர்களின் முன்நிலையில் கோத்தாபய ராஜபக்ஷ தலைகுனிய நேர்ந்த சம்பவத்தை அனைவரும் அறிவீர்கள்.  அடிப்படைவாதம் மற்றும் தேசிய நல்லிணக்கம் தொடர்பில் எழுப்பப்பட்ட கேள்விக்கு அனைத்து பக்கமும் திரும்பினாரே தவிர, அவரிடமிருந்து பதிலில்லை. இவ்வளவு காலமும் அவர்கள் தேசிய பாதுகாப்பு குறித்தே பேசிவந்தார்கள். எனினும் அந்த ஊடகவியலாளர் சந்திப்பில் உண்மைகள் அனைத்தும் வெளிவந்துவிட்டது.  கடந்த காலத்தில் அவர்கள் யாருக்கு ஜம்பர் அணிவித்து, யாரை சிறையில் அடைத்தார்களோ அவரே போருக்கு தலைமைத்துவம் வழங்கிய யுத்தவீரர் என்று சர்வதேச ஊடகங்களின் முன்நிலையில் அவர்களுடைய வாயாலேயே ஏற்றுக்கொள்ளளும்படி நேர்ந்துவிட்டது.  இராணுவத்தினரை தண்டிப்பார்கள், மின்சாரக்கதிரையில் ஏற்றுவார்கள் என்றெல்லாம் கடந்த காலத்தில் கூறினார்கள். அவ்வாறு மின்சாரக்கதிரையில் ஏற்றுவதற்காகவே அந்தக் கேள்வி கேட்கப்பட்டது. அதற்கு கோத்தபாய ராஜபக்ஷ வழங்கிய பதில் 'காட்டிக்கொடுப்பு'.  ஆனால் பிரேமதாசவினர் யாருக்கும் பயந்தவர்கள் அல்ல. யாருடைய நிபந்தனைகளுக்கும் கட்டுப்படக்கூடியவர்கள் அல்ல. சர்வதேசத்தில் எவரொருவரைக் கண்டும் நான் அஞ்சவில்லை இராணுவத்தினருக்காக என்னுடைய கழுத்தைக் கொடுப்பதற்குக்கூட தயாராக இருக்கின்றேன் என்பதை இங்கு கூறிக்கொள்ள விரும்புகின்றேன் என்றார். https://www.virakesari.lk/article/67112
    • (இராஜதுரை ஹஷhன்) அனைத்து இன மக்களின் பாதுகாப்பினையும் பலப்படுத்திய எம்மை நாட்டு மக்கள் மீண்டும் தெரிவு செய்வார்கள் என  எதிர்க்கட்சி தலைவர் மஹிந்த ராஜபக்ஷ தெரிவித்தார். குளியாப்பிடிய நகரில் இன்று இடம்பெற்ற பொதுஜன பெரமுனவின் தேர்தல் பிரச்சார கூட்டத்தில் கலந்துக் கொண்டு கருத்துரைக்கையில் அவர் மேற்கண்டவாறு குறிப்பிட்டார். தேசிய பாதுகாப்பினை பலவீனப்படுத்தி  மக்களை  அச்சுறுத்தலுக்குள்ளாக்கிய முறையற்ற அரசாங்கம்  புறக்கணிக்கப்பட வேண்டும். எமது ஆட்சியில் பாரிய போராட்டத்தின் மத்தியில் தேசிய பாதுகாப்பு பலப்படுத்தப்பட்டது. இன்று அரசியல் தேவைகளுக்காக பலவீனப்படுத்தியுள்ள தேசிய பாதுகாப்பு மீண்டும் பலப்படுத்தப்படும். நாட்டுக்க  வருமானத்தை ஈட்டும் அபிவிருத்திகளை மாத்திரம்  நிர்மாணித்தோம். துறைமுகம், அபிவிருத்திகள் அனைத்தும் தேசிய வருமானத்தை ஈட்டும் விதமாக காணப்பட்டது. ஆட்சி மாற்றததினை தொடர்ந்து தேசிய  வளங்கள் அனைத்தும் பிற நாட்டவருக்கு  விற்கும்  முயற்சிகள் மாத்திரமே முன்னெடுக்கப்பட்டது. நாட்டை விற்கும் சட்டத்தை தவிர்த்து ஏனைய சட்டங்கள் அனைத்தும்   பாராளுமன்றத்தில் கொண்டுவரப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது என்றும் அவர் கூறினார். https://www.virakesari.lk/article/67118
    • கிருபன் உங்களின் இந்த பார்வையுடன்  நான் உடன்படுகிறேன்.  உங்களை போன்ற மதம் தொடர்பான தெளிவான பார்வையுடன் இருக்கும் எவரையும் மதம் மாற்றும் பேர்வளிகள் எதுவும் செய்ய முடியாது என்பது எனக்கு தெரியும். மதத்தில் நம்பிக்கை அற்ற என்னையும், மதத்தை சம்புரதாயத்திற்காக கடைப்பிடிக்கும் சாதாரண மக்களையும்  மத மாற்றுபவர்களால் மாற்ற முடியாது  நான் முன்னரே குறிப்பிட்டது போல் மதத்தையும் அது கூறிய  மூடப்பழக்கங்களையும்  மிக தீவிரமாக நம்புபவர்களை தான் மதம் மாற்ற முடியும்  நீங்கள் quote செய்த எனது  கேள்வி   கடவுளில் நம்பிக்கை  இருப்பதாக கூறிக்கொண்டு அந்த கடவுளுக்கும் மனித அறிவுக்கும் சற்றும் பொருத்தமற்ற முறையில் மதத்தால் பரப்பப்பட்ட, எமது மக்களின் முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக உள்ள, அடிமுட்டாள் தனமான மூடத்தனங்களையும் நம்பிக்கொண்டு அதையும் பின்பற்ற வேண்டும் என்று வாதிடும் நபர்களுக்கானது. உங்களை போன்ற தெளிந்த சிந்தனை உடையவர்களுக்கானத அல்ல. நன்றி