Jump to content
  • Veeravanakkam
  • Veeravanakkam
  • Veeravanakkam

திருநாவுக்கரசர் பாடல்கள்


Recommended Posts

தேவார முதலிகளில ஒருவரான திருநாவுக்கரசருக்கு மருணீக்கியார்> தருமசேனர்> வாகீசர்> அப்பர்> தாண்டகவேந்தர் என்னும் நாமங்களுமுண்டு.  இதில் அப்பர் என்னும் திருநாமம் திருஞானசம்பந்தரால் கொடுக்கப்படது என்பர்.  அப்பர் பாடிய முதற்பாடல் “கூற்றாயினவாறு விலக்ககிலீர்..” என்று தொடங்குவதாகும்.   இந்தப் பதிகம் முழுவதும் அவர் வயிற்று உபாதையால் அதாவது சூலை நோயாற் பட்ட துன்பத்தின் ஆற்றாமையையும் அதனைக் குறைக்குமாறு இறைவனை வேண்டுவதையுமே காட்டி நிற்கின்றது.

அப்பர் தான் பெற்ற இறையனுபவத்தைப் பற்றிப் பாடும் “மாசில் வீணையும்…” பாடல் மிகுந்த இயற்கை நுகர்வை அனுபவிக்கும் ஓர் கவிஞனாக அவரை வெளிப்படுத்துகின்றது.  அவரின் து}ய இசைப்பற்றும் அதில் தெரிகின்றது.   அபசுரம் தட்டாத> பழுதுபடா மாசில் வீணையின் நாதம்> மாலையில் தோன்றும் குளிர் நிலா> உடலை இதமாக வருடி வீசும் தென்றல்> பூக்கள் மலர்ந்து சிரிக்கும் வசந்த காலமான இளவேனில்> ரீங்காரமிட்டு பூக்களெங்கும் மொய்த்துத்திரியும் வண்டுகள் நிறைந்த பொய்கை - இவைகளைப் போன்று இன்பம் தருவதே இறைவனின் பாத சரணாகதியென்று அவர் அந்த இன்பநிலையை ஒப்பிடுகிறார்.

இங்கு ஒரு கேள்வியெழுகின்றது.  மேற்சொன்னவையெல்லாம் எளிதில் கிடைக்கக் கூடியவையே.  பூரண சரணாகதி மூலம் இறைவனைக் கலத்தலால் வரும் பேரின்பத்தை இவற்றிற்கு நிகராகக் கொள்ள முடியுமா? என்பதுதான் அந்தக் கேள்வி.  உண்மையில் அந்தப் பேரானந்த அனுபவத்தைத் தம்முள் உணர்ந்த அப்பர் இயற்கையை நுகரும்போது அங்கே இறையருளைக் காண்கிறார்.  அதுவே அவரை அவ்வாறு ஒப்பிடச் செய்கின்றது.

பாரதியும் காக்கைச் சிறகினிலே நந்தலாலா உன்றன் கரிய நிறம் தோன்றுதடா நந்தலாலா பார்க்குமிடங்களெல்லாம் நந்தலாலா உன் பச்சைநிறம் தோன்றுதடா நந்தலாலா என்று தான் பெற்ற தெய்வீகவுணர்வை தனது இயற்கை நுகர்ச்சியினூடாக வெளிப்படுத்துவதையும்> வாடிய பயிரைக் கண்டால் வாடுமென் நெஞ்சு என்று வள்ளலார் பசுமைக்காய் ஏங்குவதையும் இங்கு ஒப்பு நோக்கலாம்.

அப்பர் இறைவனை இயற்கை நிகழ்வுகளில் கண்டின்புறுவதை  அவரது இன்னொரு பாடலான “மாதர்ப் பிறைக்கண்ணியானை…” என்னும்பாடல் விளக்குகின்றது.  திருவையாற்றில் கங்கையையும் இளம் பிறையையும் சூடிய சிவனை மலைமகளுடன் சேர்த்துப் பாடிச்செல்லும் அடியார் கூட்டத்துள் யாரும் அடையாளம் காணாதபடி செல்கையில் களிறெொன்று மடப்பிடியோடு காதல் செய்வதைக் கண்டேன்.  நான் கண்டறியாத விடயமது. அந்த இயற்கை நிகழ்வு இறைவனின் திருப்பாதத்தை எனக்கு நினைவூட்டியது> கண்டேனவர் திருப்பாதம் கண்டறியாதன கண்டேன். என்று இரண்டு தடவைகள் வியந்து சொல்கிறார்.  இந்த இயற்கைச் செயற்பாட்டில் இறைவனைக்காணும் அப்பரின் பாடலை குழந்தைகளெல்லாம் ஆலய பஜனைகளில் பக்தியோடு பாடுவதை சைவ சமய ஆர்வலர்கள் கேட்டு மகிழ்கிறார்கள்.

அப்பரின் பாடல்களில் அஞ்சாமையை வெளிப்படுத்தும் “நாமார்க்கும் குடியல்லோம்  நமனையஞ்சோம்…” என்னும்பாடல் இறைபக்தியுள்ளோருக்கு வாழ்வில் மிகுந்த நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகின்றது.  தருமசேனராயிருந்தபோது சூலைநோயென்னும் வயிற்று உபாதையால் துன்ப்பபட்ட அப்பர் “ஏமாப்போம் பிணியறியோம் பணிவோமல்லோம் இன்பமே ஒருநாளும் துன்பமில்லை..” என்று உறுதியோடு கூறுவது இறை நம்பிக்கையால் அவரடைந்த சுகத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.  சிவபெருமானின் சுற்றத்தார் நாம் அஞ்சுவதற்கு எதுவுமில்லை அஞ்சப் போவதுமில்லை  என்று “சுண்ண வெண் சந்தனச் சாந்தும்..” என்று தொடங்கும் பாடலில் இவ் அஞ்சாமையை அவர் மேலும் குறிப்பிடுகிறார்.

மகா அலெகஸாண்டர் இந்தியாவுக்குப் படையெடுத்து வந்தபோது ஒரு திகம்பரர் இவ்வாறு அந்த மன்னனின் அழைப்பைப் பயமின்றி மறுத்ததாக வரலாறுண்டு. பின்னர் மன்னனே சென்று அவரைச் சந்தித்தானாம்.  வடக்கிருந்து மகாநிர்வாண நிலையடைந்த இத்தகைய ஜைன ஞானிகளிடமிருந்த அச்சமற்ற போக்கு> தர்மசேனராயிருந்து வைதிகத்திற்கு மீண்ட திருஞானசம்பந்தரிடமும் குடிகொண்டிருந்தது தனது ஜைன வாழ்வில் அவர் பெற்ற பக்குவ நிலையாலேயே என்று ஊகிக்கத் தோன்றுகின்றது.  அல்லாவிடில்> சைவத்திற்கு மீண்ட குறுகிய காலத்தினுள்ளேயே மகேந்திர பல்லவ மன்னனின் அழைப்பை மறுத்து அவர் இவ்வாறு கூறுமளவுக்குப் பரிபக்குவ நிலை ஏற்பட்டிருக்க நியாயமில்லை.

அப்பரின் இறை தொடர்பான கொள்கையில் அவர் தன் பக்தியின் பயனாய் இறைவனின் இருப்பிடத்தைக் கண்டுகொண்டமையை “தேடிக் கண்டு கொண்டேன் தேடிக் கண்டு கொண்டேன் தேடித் தேடொணாத் தேவனை என்னுளே தேடிக் கண்டு கொண்டேன்..” என்ற வரிகள் மூலம் தெளிவாக்குகிறார்.   “உள்ளம் பெருங்கோயில்> ஊனுடம்பு ஆலயம்> தெள்ளத் தெளிந்தார்க்கு சீவன் சிவலிங்கம்..” என்னும் திருமூலர் திருமந்திரம்> “நட்டகல்லைத் தெய்வமென்று நாலு புஷ்பம் சாத்துறீர் நட்ட கல்லுப் பேசுமோ நாதனுள்ளிருக்கையில்..” என்னும் சித்தர் பாடல்;;> “தேற்றனே தேற்றத் தெளிவே என் சிந்தனையுள் ஊற்றான உண்ணார் அமுதே…” என்னும் மணிவாசகர் கூற்று போன்றவற்றால் இறைவன் மேற் பக்திசெய்த அனைவரும் இறுதியில் இறைவனைத் தம் உள்ளத்திலேயே கண்டு இன்புறுவதைக் காண முடிகின்றது.  யேசுபிரானும் தனது மலைப்பிரசங்கத்தில் இவ்வாறே உள்ளத்தைத் தட்டுங்கள் திறக்கப்படும்> கேளுங்கள் தரப்படும்> அங்கே தேடுங்கள் கிடைக்குமென்று  என்று வேறொரு வகையாகக் கூறுகிறார்.

கைவல்ய நவனீதனான இறைவன் விறகில் தீயைப் போலவும் பாலின் நெய்யைப் போலவும் மறைய நிற்கிறான்.  அவனுடன் உறவு கொண்டு உணவென்னும் மத்தால் முறுகக் கடையும்போது முன்வந்து நிற்பான் என்கிறார் அப்பர்.  தனியே வைதிகத்தின் சகுண பக்திக்கு மட்டும் உட்படாது ஆரம்பத்தில் நிர்க்குண பிரமத்தில் ஈடுபாடு காட்டிப் பல யோக தியான சாதனைகளின் மூலம் புறச் சமயங்களைத் தழுவியவர்கள்; இறைவனைத் தம் உள்ளத்திற் காணலாம் என்னும் நம்பிக்கையுடனேயே வைதிகத்திற்கு மீண்டு வருகிறார்கள்.  மணிவாசகரும் பற்பல மதி மயக்களுக்குட் சிக்கி இறுதியில் “அருபரத்தொருவன் அவனியில் வந்து குருபரனாகி அருளிய பெருமையினால்..” சிவனவன் என் சிந்தையுள் நின்றவதனால் அவனருளாலே அவன்றாள் வணங்கினேன்..” என்கிறார். அப்பரும் இவ்வாறே தருமசேனராயிருந்து பல சமண தியான சாதனைகளால் தன்னுணர்வு பெற்றவராதலால் வைதிகத்திற்கு மீண்டபோது தான்பெற்ற அனுபவங்களைக் கொண்டு வந்ததோடல்லாமல் “தேவனை என்னுளே தேடிக் கண்டுகொண்டேன்..” என்கிறார்.

அப்பரின் பாடல்களில் சங்ககால அக இலக்கிய மரபைத் தழுவிய பாடலுக்கு உதாரணமாக “முன்னம் அவனுடைய நாமம் கேட்டாள்..” என்னும் திருத்தாண்டகத்தைக்; குறிப்பிடலாம்.  தன் கணவன் பெயரைப் பிறர் சொல்லக் கேட்டு இன்புறுவது தலைவியாகிய மனைவிக்கு இயல்பு.  “சிறையாரும் மடக்கிளியே இங்கே வா தேனொடுபால் முறையாலே உணத்தருவேன்… துலங்குமிளம் பிறையாளன் திருநாமம் எனக்கொருகாற் பேசாயோ!”  என்று சம்பந்தர் நாயகன் நாயகி பாவத்துடன் இறைவனைப் பக்தி செய்கிறார்.  அவர் இறைவியின் திருமுலைப்பாலை உண்டு சிவனுக்கு மகனானதாகவும் வரலாறுண்டு.  ஆனால் அதனைத் தந்தையாருக்குச் சொன்ன போதும்கூட “காடுடைய சுடலைப் பொடி பூசியென் உள்ளங்கவர் கள்வன்..” என்று ஒரு இளநங்கை காதலனைப்பற்றிக் கூறுவதைப் போன்றே கூறியிருக்கிறார்.  இதே நாயகன் நாயகி பாவத்தில் தன்னைமறந்து இறைவனிடம் சரண்புகும் ஓர் பெண் இறைவனின் நாமம்> அவனிருக்கும் வண்ணம்> அவன் எழுந்தருளியிருக்கும் ஊர் ஆகியவற்றைக் கேட்டு அவன் மேற் பித்துப்பிடித்தவளாகி> தன் குல ஒழுக்கத்தை மறந்து> தாய் தந்தையரைத் துறந்து காதல் வயப்பட்டு தலைவன் திருவடிகளிலேயே சரணடைந்து விடுகிறாள்.  என்பதை ஓர் அழகிய அக இலக்கிய வடிவில் பக்திச் சுவை ததும்ப அப்பர் எடுத்துரைக்கிறார்.

ஓர் மிகச்சிறந்த கவிஞராகவும் சிந்தனாவாதியாகவுமிருந்த அப்பர்> இளமையிலேயே தாய் தந்தையரையிழந்து பின் நிச்சயிக்கபபட் மணவாளனையுமிழந்த தனது தமக்கையாரான திலவதியாரின் அன்பு வேண்டுகோளைத் தட்ட முடியாது> எல்லா வழியுமொன்றே என்ற உறுதியான நம்பிக்கையோடு சைவத்தைத் தழுவிக்கொண்டார். பிற்காலத்தில் அவர் சமணத்தை எதிர்த்தாராயினும் தருமசேனராயிருந்த அவரது காலப்பகுதியில் அவர் ஜைன மார்க்கம் தொடர்பான பல்வேறு அருட்பாக்களை இயற்றியிருக்கவும் கூடும். “தமிழோடிசை பாடல் மறந்தறியேன்” என்று பாடிய அவர் தனது இளமைக் காலத்தில் எதையும் எழுதாமல் இருந்திருக்க நியாயமில்லை.

சரித்திரம் இருண்ட காலமென்று பலவற்றை ஒதுக்கி விட்டது போல அப்பரின் ஜைன மதம் தொடர்பான கருத்துக்களையும் பாடல்களையும் இருட்டடிப்புச்செய்து விட்டது போலும்.  அவையெல்லாம் இன்று நமக்குக் கிடைத்திருக்குமாயின் தமிழிலக்கியத்தில்>  குறிப்பாக தத்துவ இலக்கியத்தில் மேலும் அரிய ஆக்கங்கள் எமக்குச் சேர்ந்திருக்கும். ஒரு வள்ளுவம் எம் தமிழை உலகில் உயர்த்தி வைத்திருப்பது போல தர்மசேனரின் பாடல்களும் வியத்தகு சொத்தாய் தமிழ்த் தாயை அலங்கரித்திருக்கும்.

- By Karu -

Link to post
Share on other sites
  • கருத்துக்கள உறவுகள்

தேவார முதலிகளில் ஒருவரான திருநாவுக்கரசருக்கு மருணீக்கியார், தருமசேனர், வாகீசர், அப்பர், தாண்டகவேந்தர் என்னும் நாமங்களுமுண்டு. இதில் அப்பர் என்னும் திருநாமம் திருஞானசம்பந்தரால் கொடுக்கப்படது என்பர். அப்பர் பாடிய முதற்பாடல் “கூற்றாயினவாறு விலக்ககிலீர்..” என்று தொடங்குவதாகும். இந்தப் பதிகம் முழுவதும் அவர் வயிற்று உபாதையால் அதாவது சூலை நோயாற் பட்ட துன்பத்தின் ஆற்றாமையையும் அதனைக் குறைக்குமாறு இறைவனை வேண்டுவதையுமே காட்டி நிற்கின்றது.

அப்பர் தான் பெற்ற இறையனுபவத்தைப் பற்றிப் பாடும் “மாசில் வீணையும்…” பாடல் மிகுந்த இயற்கை நுகர்வை அனுபவிக்கும் ஓர் கவிஞனாக அவரை வெளிப்படுத்துகின்றது. அவரின் தூய இசைப்பற்றும் அதில் தெரிகின்றது. அபசுரம் தட்டாத, பழுதுபடா மாசில் வீணையின் நாதம், மாலையில் தோன்றும் குளிர் நிலா, உடலை இதமாக வருடி வீசும் தென்றல், பூக்கள் மலர்ந்து சிரிக்கும் வசந்த காலமான இளவேனில், ரீங்காரமிட்டு பூக்களெங்கும் மொய்த்துத்திரியும் வண்டுகள் நிறைந்த பொய்கை - இவைகளைப் போன்று இன்பம் தருவதே இறைவனின் பாத சரணாகதியென்று அவர் அந்த இன்பநிலையை ஒப்பிடுகிறார்.

இங்கு ஒரு கேள்வியெழுகின்றது. மேற்சொன்னவையெல்லாம் எளிதில் கிடைக்கக் கூடியவையே. பூரண சரணாகதி மூலம் இறைவனைக் கலத்தலால் வரும் பேரின்பத்தை இவற்றிற்கு நிகராகக் கொள்ள முடியுமா? என்பதுதான் அந்தக் கேள்வி. உண்மையில் அந்தப் பேரானந்த அனுபவத்தைத் தம்முள் உணர்ந்த அப்பர் இயற்கையை நுகரும்போது அங்கே இறையருளைக் காண்கிறார். அதுவே அவரை அவ்வாறு ஒப்பிடச் செய்கின்றது.

பாரதியும் காக்கைச் சிறகினிலே நந்தலாலா உன்றன் கரிய நிறம் தோன்றுதடா நந்தலாலா பார்க்குமிடங்களெல்லாம் நந்தலாலா உன் பச்சைநிறம் தோன்றுதடா நந்தலாலா என்று தான் பெற்ற தெய்வீகவுணர்வை தனது இயற்கை நுகர்ச்சியினூடாக வெளிப்படுத்துவதையும், வாடிய பயிரைக் கண்டால் வாடுமென் நெஞ்சு என்று வள்ளலார் பசுமைக்காய் ஏங்குவதையும் இங்கு ஒப்பு நோக்கலாம்.

அப்பர் இறைவனை இயற்கை நிகழ்வுகளில் கண்டின்புறுவதை அவரது இன்னொரு பாடலான “மாதர்ப் பிறைக்கண்ணியானை…” என்னும்பாடல் விளக்குகின்றது. திருவையாற்றில் கங்கையையும் இளம் பிறையையும் சூடிய சிவனை மலைமகளுடன் சேர்த்துப் பாடிச்செல்லும் அடியார் கூட்டத்துள் யாரும் அடையாளம் காணாதபடி செல்கையில் களிnறொன்று மடப்பிடியோடு காதல் செய்வதைக் கண்டேன். நான் கண்டறியாத விடயமது. அந்த இயற்கை நிகழ்வு இறைவனின் திருப்பாதத்தை எனக்கு நினைவூட்டியது, கண்டேனவர் திருப்பாதம் கண்டறியாதன கண்டேன். என்று இரண்டு தடவைகள் வியந்து சொல்கிறார். இந்த இயற்கைச் செயற்பாட்டில் இறைவனைக்காணும் அப்பரின் பாடலை குழந்தைகளெல்லாம் ஆலய பஜனைகளில் பக்தியோடு பாடுவதை சைவ சமய ஆர்வலர்கள் கேட்டு மகிழ்கிறார்கள்.

அப்பரின் பாடல்களில் அஞ்சாமையை வெளிப்படுத்தும் “நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனையஞ்சோம்…” என்னும்பாடல் இறைபக்தியுள்ளோருக்கு வாழ்வில் மிகுந்த நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகின்றது. தருமசேனராயிருந்தபோது சூலைநோயென்னும் வயிற்று உபாதையால் துன்ப்பபட்ட அப்பர் “ஏமாப்போம் பிணியறியோம் பணிவோமல்லோம் இன்பமே ஒருநாளும் துன்பமில்லை..” என்று உறுதியோடு கூறுவது இறை நம்பிக்கையால் அவரடைந்த சுகத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. சிவபெருமானின் சுற்றத்தார் நாம் அஞ்சுவதற்கு எதுவுமில்லை அஞ்சப் போவதுமில்லை என்று “சுண்ண வெண் சந்தனச் சாந்தும்..” என்று தொடங்கும் பாடலில் இவ் அஞ்சாமையை அவர் மேலும் குறிப்பிடுகிறார்.

மகா அலெகஸாண்டர் இந்தியாவுக்குப் படையெடுத்து வந்தபோது ஒரு திகம்பரர் இவ்வாறு அந்த மன்னனின் அழைப்பைப் பயமின்றி மறுத்ததாக வரலாறுண்டு. பின்னர் மன்னனே சென்று அவரைச் சந்தித்தானாம். வடக்கிருந்து மகாநிர்வாண நிலையடைந்த இத்தகைய ஜைன ஞானிகளிடமிருந்த அச்சமற்ற போக்கு, தர்மசேனராயிருந்து வைதிகத்திற்கு மீண்ட திருஞானசம்பந்தரிடமும் குடிகொண்டிருந்தது தனது ஜைன வாழ்வில் அவர் பெற்ற பக்குவ நிலையாலேயே என்று ஊகிக்கத் தோன்றுகின்றது. அல்லாவிடில், சைவத்திற்கு மீண்ட குறுகிய காலத்தினுள்ளேயே மகேந்திர பல்லவ மன்னனின் அழைப்பை மறுத்து அவர் இவ்வாறு கூறுமளவுக்குப் பரிபக்குவ நிலை ஏற்பட்டிருக்க நியாயமில்லை.

அப்பரின் இறை தொடர்பான கொள்கையில் அவர் தன் பக்தியின் பயனாய் இறைவனின் இருப்பிடத்தைக் கண்டுகொண்டமையை “தேடிக் கண்டு கொண்டேன் தேடிக் கண்டு கொண்டேன் தேடித் தேடொணாத் தேவனை என்னுளே தேடிக் கண்டு கொண்டேன்..” என்ற வரிகள் மூலம் தெளிவாக்குகிறார். “உள்ளம் பெருங்கோயில், ஊனுடம்பு ஆலயம், தௌ;ளத் தெளிந்தார்க்கு சீவன் சிவலிங்கம்..” என்னும் திருமூலர் திருமந்திரம், “நட்டகல்லைத் தெய்வமென்று நாலு புஷ்பம் சாத்துறீர் நட்ட கல்லுப் பேசுமோ நாதனுள்ளிருக்கையில்..” என்னும் சித்தர் பாடல்;;, “தேற்றனே தேற்றத் தெளிவே என் சிந்தனையுள் ஊற்றான உண்ணார் அமுதே…” என்னும் மணிவாசகர் கூற்று போன்றவற்றால் இறைவன் மேற் பக்திசெய்த அனைவரும் இறுதியில் இறைவனைத் தம் உள்ளத்திலேயே கண்டு இன்புறுவதைக் காண முடிகின்றது. யேசுபிரானும் தனது மலைப்பிரசங்கத்தில் இவ்வாறே உள்ளத்தைத் தட்டுங்கள் திறக்கப்படும், கேளுங்கள் தரப்படும், அங்கே தேடுங்கள் கிடைக்குமென்று என்று வேறொரு வகையாகக் கூறுகிறார்.

கைவல்ய நவனீதனான இறைவன் விறகில் தீயைப் போலவும் பாலின் நெய்யைப் போலவும் மறைய நிற்கிறான். அவனுடன் உறவு கொண்டு உணவென்னும் மத்தால் முறுகக் கடையும்போது முன்வந்து நிற்பான் என்கிறார் அப்பர். தனியே வைதிகத்தின் சகுண பக்திக்கு மட்டும் உட்படாது ஆரம்பத்தில் நிர்க்குண பிரமத்தில் ஈடுபாடு காட்டிப் பல யோக தியான சாதனைகளின் மூலம் புறச் சமயங்களைத் தழுவியவர்கள்; இறைவனைத் தம் உள்ளத்திற் காணலாம் என்னும் நம்பிக்கையுடனேயே வைதிகத்திற்கு மீண்டு வருகிறார்கள். மணிவாசகரும் பற்பல மதி மயக்களுக்குட் சிக்கி இறுதியில் “அருபரத்தொருவன் அவனியில் வந்து குருபரனாகி அருளிய பெருமையினால்..” சிவனவன் என் சிந்தையுள் நின்றவதனால் அவனருளாலே அவன்றாள் வணங்கினேன்..” என்கிறார். அப்பரும் இவ்வாறே தருமசேனராயிருந்து பல சமண தியான சாதனைகளால் தன்னுணர்வு பெற்றவராதலால் வைதிகத்திற்கு மீண்டபோது தான்பெற்ற அனுபவங்களைக் கொண்டு வந்ததோடல்லாமல் “தேவனை என்னுளே தேடிக் கண்டுகொண்டேன்..” என்கிறார்.

அப்பரின் பாடல்களில் சங்ககால அக இலக்கிய மரபைத் தழுவிய பாடலுக்கு உதாரணமாக “முன்னம் அவனுடைய நாமம் கேட்டாள்..” என்னும் திருத்தாண்டகத்தைக்; குறிப்பிடலாம். தன் கணவன் பெயரைப் பிறர் சொல்லக் கேட்டு இன்புறுவது தலைவியாகிய மனைவிக்கு இயல்பு. “சிறையாரும் மடக்கிளியே இங்கே வா தேனொடுபால் முறையாலே உணத்தருவேன்… துலங்குமிளம் பிறையாளன் திருநாமம் எனக்கொருகாற் பேசாயோ!” என்று சம்பந்தர் நாயகன் நாயகி பாவத்துடன் இறைவனைப் பக்தி செய்கிறார். அவர் இறைவியின் திருமுலைப்பாலை உண்டு சிவனுக்கு மகனானதாகவும் வரலாறுண்டு. ஆனால் அதனைத் தந்தையாருக்குச் சொன்ன போதும்கூட “காடுடைய சுடலைப் பொடி பூசியென் உள்ளங்கவர் கள்வன்..” என்று ஒரு இளநங்கை காதலனைப்பற்றிக் கூறுவதைப் போன்றே கூறியிருக்கிறார். இதே நாயகன் நாயகி பாவத்தில் தன்னைமறந்து இறைவனிடம் சரண்புகும் ஓர் பெண் இறைவனின் நாமம், அவனிருக்கும் வண்ணம், அவன் எழுந்தருளியிருக்கும் ஊர் ஆகியவற்றைக் கேட்டு அவன் மேற் பித்துப்பிடித்தவளாகி, தன் குல ஒழுக்கத்தை மறந்து, தாய் தந்தையரைத் துறந்து காதல் வயப்பட்டு தலைவன் திருவடிகளிலேயே சரணடைந்து விடுகிறாள். என்பதை ஓர் அழகிய அக இலக்கிய வடிவில் பக்திச் சுவை ததும்ப அப்பர் எடுத்துரைக்கிறார்.

ஓர் மிகச்சிறந்த கவிஞராகவும் சிந்தனாவாதியாகவுமிருந்த அப்பர், இளமையிலேயே தாய் தந்தையரையிழந்து பின் நிச்சயிக்கபபட் மணவாளனையுமிழந்த தனது தமக்கையாரான திலவதியாரின் அன்பு வேண்டுகோளைத் தட்ட முடியாது, எல்லா வழியுமொன்றே என்ற உறுதியான நம்பிக்கையோடு சைவத்தைத் தழுவிக்கொண்டார். பிற்காலத்தில் அவர் சமணத்தை எதிர்த்தாராயினும் தருமசேனராயிருந்த அவரது காலப்பகுதியில் அவர் ஜைன மார்க்கம் தொடர்பான பல்வேறு அருட்பாக்களை இயற்றியிருக்கவும் கூடும். “தமிழோடிசை பாடல் மறந்தறியேன்” என்று பாடிய அவர் தனது இளமைக் காலத்தில் எதையும் எழுதாமல் இருந்திருக்க நியாயமில்லை.

சரித்திரம் இருண்ட காலமென்று பலவற்றை ஒதுக்கி விட்டது போல அப்பரின் ஜைன மதம் தொடர்பான கருத்துக்களையும் பாடல்களையும் இருட்டடிப்புச்செய்து விட்டது போலும். அவையெல்லாம் இன்று நமக்குக் கிடைத்திருக்குமாயின் தமிழிலக்கியத்தில், குறிப்பாக தத்துவ இலக்கியத்தில் மேலும் அரிய ஆக்கங்கள் எமக்குச் சேர்ந்திருக்கும். ஒரு வள்ளுவம் எம் தமிழை உலகில் உயர்த்தி வைத்திருப்பது போல தர்மசேனரின் பாடல்களும் வியத்தகு சொத்தாய் தமிழ்த் தாயை அலங்கரித்திருக்கும்.

Link to post
Share on other sites
  • கருத்துக்கள உறவுகள்
திருவள்ளுவரின் முதலாவது குறளே சமண சமயத்தின் கடவுள் கொள்கையில் இருந்து விலகுகின்றது. அப்படி இருக்க வள்ளுவரை எப்படி சமணர் என்பது ?
 
அப்பர் சமண சமய பாடல்களைப் பாடி இருக்க அவை அழிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்பது கற்பனையாகத் தான் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில்..
 
சைவம் தவிர்ந்த ஏனைய‌ படைப்புகள் அழிக்கப்பட்டிருக்கும் என்றால் மணிமேகலை எப்படித் தப்பியது ?
 
 
 
   
Link to post
Share on other sites

நன்றி ஈசன்!

வள்ளுவரைப்பற்றி நானொன்றும் இங்கு எழுதவில்லையே! வள்ளுவம் தமிழுக்கு அழகு செய்வது போல அப்பரின் சமணக் கருத்துக்களும் அவை கிடைத்திருந்தால் தமிழுக்கு மேலும் அழகூட்டியிருக்குமென்றே எழுதினேன். அதை நீங்கள் தப்பாகப் புரிந்து கொண்டு விட்டீர்கள்.  

இயற்கையிலேயே சிறந்த கவிஞரான நாவுக்கரசர் சமணராயிருந்தபோது இளைஞராக இருந்திருப்பார்.  பல பாடல்களையும் பாடித்தானிருப்பார்.  ஆனால் எமக்கு அவை கிடைக்கவில்லை.  அது ஒரு இழப்பல்லவா?

 

மணிமேகலை  (பெளத்த காவியம்) சிலப்பத்திகாரம், சீவக சிந்தாமணி (சமண காவியங்கள்)போன்ற நூல்கள் தப்பிப்பிழைத்ததற்காக சமய ரீதியாக எதுவும் ஒதுக்கவோ அழித்தொழிக்கவோ படவில்லையென்று கூறமுடியாது.  பல நூல்களை அப்படி அழித்திருக்கிறார்கள்.  அழிந்தவை போக மிஞ்சியவைதான் இப்போது எம் வசமுள்ளன.

 

 

Link to post
Share on other sites
  • கருத்துக்கள உறவுகள்
அப்பர் உண்மையில் சமண பாடல்களை இயற்றி இருப்பாரயிருந்தால் சில சமயம் அவரே தன் தவறுணர்ந்து அவற்றை அழித்திருக்கலாமல்லவா ? (சைவத்திற்கு மீண்ட போது )
 
அப்பரின் பாடல்கள் தன் உணர்வின் வெளிபாடுகளே.
 
சம‌ணத்தில் தன் உணர்வை வெளிப்படுத்தவல்ல கவித்துவமான விசயங்களும் இல்லை.  :unsure:  :)
 
உதாரணமாக சைவத்தில் அவன் இவன் என்று சொல்லவல்ல உறவுமுறையான இறைவன் இருக்கிறான். ஆட்கொள்ளல் என்னும் பந்தமும் அங்கே வந்து விடுகின்றது. பின் கவிதைகளுக்கா பஞ்சம் ? 
 
Link to post
Share on other sites

குண்டல கேசி,  நீலகேசி போன்ற பெளத்த சமணத் தருக்க நூல்கள் (குண்டலகேசி முழுமையாக இல்லை) தமிழில் உள்ளன. மணிமேகலையும் அத்தகையதே. அவைகள் கதைகளாயிருந்தாலும் சமயக் கோட்பாடுகளை வலியுறுத்துவனவாகவே யுள்ளன.  நாவுக்கரசரின் நாவன்மையால் சமணக்கருத்துக்களை அவர் கூறாமல் விட்டிருக்க மாட்டார்.   ஆனால்,  இருவேறு கொள்கைகளை ஒருவரே பரப்பக்கூடாது என்பதற்காகத் தனது ஆக்கங்களைத் தானே அழித்திருக்கலாம்.  அவ்வகையில் நீங்கள் கூறுவதும் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடியதே.

Link to post
Share on other sites

Archived

This topic is now archived and is closed to further replies.

  • Tell a friend

    Love கருத்துக்களம்? Tell a friend!
  • Topics

  • Posts

    • புலம் பெயர்ந்த சாதியம் – 6 May 11, 2021  — அ. தேவதாசன் —  மாடு ஓடவிட்டு கயிறு எறியவேணும் என்று சொல்லுவார்கள். புலம் பெயர் தேசங்களில் அந்த வித்தையை சாதிய பாதுகாவலர்கள் மிகவும் நிதானமாக கடைப்பிடிக்கிறார்கள். தங்களைவிட குறைந்த சாதியினர் எனக்கருதுவோரை தமது பிள்ளைகள் காதல் கொண்டுவிட்டால் அவர்கள் யாரைக் காதலிக்கிறார்கள் என்பதை தேடித்துளாவிக் கண்டுபிடித்து விடுகிறார்கள். தமது பிள்ளைகளோடு கதையோடு கதையாக “அவையளோட நாங்கள் ஊரில் பழகிறதில்லை, வீட்டுக்குள்ள விடுகிறதில்லை” இப்படியாக பல சுயபெருமைக் கதைகளை ஆலோசனை அல்லது அறிவுரை என்கிற பெயரில் பிள்ளைகளிடம் கூறி மனதை மாற்ற முயற்சிப்பார்கள். ஆனால் பிள்ளைகளுக்கு இது புரியாது. ஒரே மொழி, ஒரே நிறம், ஒரே தொழில், ஒரே நாடு இதிலென்ன வேறுபாடு என யோசிப்பார்கள். இது ஒருபுறம்! மறுபுறம் சிங்களவன்தான் நமது எதிரி நாம் எல்லோரும் தமிழர்கள் ஒன்றுபட்டு போராடி நாடு பிடிக்க வேண்டும் என்கிற கருத்துக்களும் பிள்ளைகள் மத்தியில் புகுத்தப்படுகிறது. ஒருபுறம் தமிழர் ஒற்றுமை, மறுபுறம் சாதிவேற்றுமை. பொது இடத்தில் பேசுவது ஒன்று வீட்டுக்குள் பேசுவது வேறொன்று. தமிழர்களுக்கான ஒரு நாடு வேண்டும் என்பதில் தொண்ணூறுவீதமான தமிழர்களுக்கு எந்த முரண்பாடுகளும் இல்லை. அதற்காக தமிழ்த்தேசியத்தை கையில் எடுப்பதும் முரண்பாடு இல்லை. அதேவேளை சாதிய ஒடுக்குமுறை, பிரதேச வாதம், மதவாதம், பெண்ணிய ஒடுக்குமுறை, வர்க்கமுரண்பாடு என்பனவற்றின் தெளிவும், அதை அகற்றவேண்டும் என்கிற உறுதியும், அதற்கான வேலைத்திட்டங்களும் தமிழ்த் தேசியத்தை உயர்த்திப் பிடிக்கும் தலைமைகளிடம் அறவே இல்லை. மாறாக இவைகள் அனைத்தையும் அழியவிடாது தற்காத்துக்கொண்டே விடுதலையை வென்றெடுப்போம் என்கிற குறுகிய சிந்தனைப் போக்கும், இந்த முரண்பாடான வாழ்க்கை முறையும் இங்கு பிறந்த தலைமுறையினருக்கு விடுதலை பற்றிய பெரும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இதனால் பெரும்பாலான பிள்ளைகள் பெற்றோரது தர்க்கீகம் அற்ற ஆலோசனையை அல்லது அறிவுரையை கவனத்தில் கொள்வதில்லை. இதற்காக பெற்றோர்களும் துவண்டு விடுவதில்லை. தொடர்ந்து குறைந்தது மூன்று வருடங்கள் காதல் தொடரும்போது காதலர்கள் மத்தியில் சிறிது சிறிதாக உரசல்கள், கோபங்கள், முரண்பாடுகள், சில நாள் பிரிவுகள் வந்து போவது இயல்பு. இந்த இடைவெளிகளை பெற்றோர்கள் மிகக்கெட்டியாக பிடித்துக்கொள்வார்கள். சில தினங்கள் பிள்ளைகள் சோர்வுற்று இருக்கும் நேரங்களில் “நாங்கள் முந்தியே சொன்னனாங்கள் நீதான் கேக்கயில்லை, நீ இப்படி இருக்கிறது எங்கட மனதுக்கு எவ்வளவு கஸ்டமாயிருக்கு” இப்படியாக அன்பு மழை கொட்டி இறுதியாக ஒன்று சொல்வார்கள், “சாதிப்புத்தியக் காட்டிப்போட்டான் அல்லது போட்டாள்”. இவ்வாறு தொடர்ந்து சொல்லிச் சொல்லி சிறிய இடைவெளியை பெரும் வெளியாக மாற்றி விடுவார்கள். கல்லும் கரையத்தான் செய்யும், அடிமேல் அடியடித்தால் அம்மியும் நகரும்… இப்படியாக பல காதல்கள் பிரிந்து போன வரலாறுகளும் உண்டு.   இந்தியாவில் குறிப்பாக தமிழ்நாட்டில் சாதியை உடைத்து இணைந்த காதலர்களின் சாதிமறுப்புத் திருமணங்களை ஆதிக்க சாதியினர் அவசரமாக கொலைகள் செய்து பழி தீர்த்து விடுவதுண்டு. அதை ஆணவக்கொலை என்பர். அப்படி யாழ்ப்பாணத்து ஆதிக்க சாதியினர் அவசரப்படுவதில்லை. மிகவும் பொறுமையாக இலக்கை நோக்கி விழிப்புடன் இருப்பார்கள். மாடு ஓட கயிறு எறிந்து வீழ்த்திவிடுவார்கள். அதாவது சந்தர்ப்பம் பார்த்து பிரித்து விடுவார்கள். தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்கள் ஆனாலும் சரி யாழ்ப்பாணத் தமிழர்கள் ஆனாலும் சரி நோக்கம் ஒன்றுதான் சாதியை காப்பாற்றுவது. செயயற்பாடுகள்தான் வேறுபாடானவை.. சாதிய ஆதிக்கம் என்பது ஒவ்வொரு விடயத்திலும் மிக நுணக்கமாக புலம் பெயர் தேசங்களில் செயற்படுத்தப்படுகிறது. ஒவ்வொரு சாதிக்கும் ஒவ்வொரு ஊர்ச்சங்கங்கள் இருப்பது போன்று தமிழர்களுக்கு என பொதுவான சங்கங்களும் உண்டு. தமிழர் நட்புறவுச்சங்கங்கள், அபிவிருத்திச் சங்கங்கள், பாடசாலை பழைய மாணவர் சங்கங்கள், கோயில் பரிபாலன சபைகள் போன்ற பல அமைப்புகள் இயக்குகின்றன. இவைகளில் அதிகமானவை தமிழ்த்தேசிய பற்றாளர்கள் என்போரால் வழி நடாத்தப்படுகின்றன. இவ்வமைப்புக்கள் அறிவியல் பலத்தில் செயற்படுவதில்லை, மாறாக பொருளாதார பலத்தின் ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்டே செயற்படுகின்றன. இப்பொருளாதார பலம் ஆதிக்க சாதியினர் எனப்படுவோர் கைவசமே இருப்பதனால் இவ்வமைப்புகளை ஆதிக்க சாதிகள் கையகப்படுத்த இலகுவான வாய்ப்பாக அமைகிறது.   இவ்வமைப்புக்களை மேலோட்டமாக பார்க்கிற போது தமிழர்களின் விடுதலைக்கும் மேம்பாட்டுக்கும் சமத்துவமாக செயற்படுத்துவது போன்ற தோற்றப்பாடு தெரியும். இவைகளுக்கு உள்ளே சென்று பார்த்தால் சாதிய ஆதிக்கம் மிக நுணுக்கமாக செயற்படுவதை கண்டுகொள்ளலாம். இவ்வமைப்புகளுக்கு வெளித்தோற்றத்தில் ஒரு நிர்வாகம் இருந்தாலும் அதற்குள் ஒரு நிழல் நிர்வாகம் இருந்துகொண்டே இருக்கும். அந்த நிழல் நிர்வாகிகள் அந்த அமைப்புகளின் உறுப்பினராக கூட இருக்கமாட்டார்கள். ஆனால் அவர்களே நிர்வாகம் எப்படி இயங்கவேண்டும் நிர்வாகத்தில் யார் யார் இடம்பெறவேண்டும் என்பதை தீர்மானிக்கிறார்கள். வெளிப்படைத்தன்மையற்ற இவ் இயங்கியல் முறை சரியான ஜனநாயக வடிவத்தை தேட முடியாமலும், சமூக மாற்றத்திற்கான விதைகளை ஊன்ற முடியாமலும், அறிவார்ந்த சமூகத்தை உருவாக்க முடியாமலும் பழமைவாத சிந்தனைகளுக்குள் முடங்கிக் கிடக்கிறது.   இதனால், புலம்பெயர் தேசங்களில் பிறந்த இளஞ்சந்ததியினர் “பழமைவாத சக்திக”ளோடு தங்களை இணைத்துக்கொள்ள முடியாது தூர விலகி தமக்கான வாழ்க்கையில் மட்டும் கவனம் செலுத்துபவர்களாக இருக்கின்றனர். இச்செயற்பாடுகள் புலம் பெயர்ந்து வாழும் ஏனைய சமூகங்களுடன் புரிந்துணர்வுடன் கூடிய சமூக நல்லுறவை இழக்கும் நிலையையும் ஏற்படுத்துகிறது. புலம் பெயர் தேசங்களில் உருவாக்கப்பட்ட சகல அமைப்புகளின் முதன்மை நோக்கம் என்பது கலாச்சாரத்தை காப்பாற்றுவது. இதற்காக சகல அமைப்புகளும் கலாச்சார நிகழ்வுகள் நடாத்த வேண்டியது கட்டாயம். கலாச்சார நிழ்ச்சிகளில் முதலாவது நிகழ்வாக மங்கல விளக்கு ஏற்றுதல் நடக்கும். ஆளுயர குத்துவிளக்கு வைத்து, அந்தந்த அமைப்புகளுக்கு நிதி வழங்கும் ஊர்ப்பணக்காரர் சிலரும் ஊரில் ஆசிரியராக இருந்து இடையில் விட்டிட்டு வந்தவர்கள் அல்லது பென்சனுக்கு பிறகு வந்தவர்கள் ஆகியோரை அழைத்து விளக்கு ஏற்றப்பட்ட பின்னர் இறைவணக்கம் செய்யப்படும். இவ் இறைவணக்கம் பரதநாட்டிய நடனம் மூலம் கடவுளுக்கு காணிக்கையாக்கப்படும். இதனைத்தொடர்ந்து  நடனம், நாடகம், இசை இப்படி பல நிகழ்வுகள் இடம்பெறும் கலாச்சார நிகழ்வுகளின் பிரதான நிகழ்வாக பரத நாட்டியம் மட்டும் நிகழ்ச்சி நேரங்களில் அதிக நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ளும். ஏனேனில், மேற்குலக நாடுகளுக்கு புலம்பெயர்ந்த பின்னர், “பரதம் தமிழர்களின் கலை” என்று பலராலும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு அது கற்றுக்கொள்ளபடுகிறது. மேற்குலக நாடுகளின் பணபலம் நம்மவர் மத்தியிலும் பரவலாக புழக்கத்தில் உள்ளதால் பணம் படைத்தவர்களுக்கான கடவுளைப் புகழும் பரதநாட்டியம் தமிழரின் அதி உச்ச கலையாக மாறிப்போனது வேடிக்கை. மேற்குறிப்பிட்ட சங்க நிகழ்வுகளுக்கு பெண்கள் சீலை அணிந்து வருவதும் ஆண்கள் கோட்சூட் அணிந்து வருவதும் கலாச்சாரத்தை காப்பாற்றும் நோக்கம் என்றே கருதுகிறார்கள். நிகழ்வு மேடைகளிலும் கலாச்சாரம் காப்பாற்ற வேண்டும் என்கிற உபதேசங்கள் உரத்த குரலில் அறிஞர் பெருமக்களால் பேசப்படும். நானும் பலரிடம் தமிழ்க்கலாச்சாரம் பற்றிய அறிதலுக்காக அதற்கான கேள்விகளை முன்வைத்திருக்கிறேன். கலாச்சாரம் என்றால் என்ன என்ற கேள்விக்கு அறிஞர் பெருமக்கள் தொடக்கம் சாதாரண மக்கள் வரை அவர்களின் பதிலாக இருப்பது “பெண்கள் சேலை அணிவது, பொட்டு வைப்பது, தாலி கட்டுவது, ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என வாழ்வது” ஆகியவைதான் என முடித்து விடுவார்கள். இந்தியாவில் தமிழர்கள் அல்லாதவரும் சேலை, போட்டு, தாலி, ஒருத்தனுக்கு ஒருத்தி வாழ்க்கை முறைப்படி வாழ்கிறார்கள். இதுதான் தமிழ் கலாச்சாரமா? தமிழர்களுக்கென தனித்துவமாக வேறேதும் இல்லையா? என திருப்பிக் கேட்டால் சிரிப்பு மட்டுமே பதிலாக வரும். நமக்கு தெரிவதெல்லாம் கலாச்சாரம் என்கிற ஒற்றைச் சொல் மட்டுமே! இந்த ஒற்றைச் சொல்லக்குப் பின்னால் சாதியமும் பெண்ணொடுக்கு முறையும் நிரம்பிக்கிடக்கிறது.             தொடரும்……   https://arangamnews.com/?p=4998    
    • உங்களை யார் பிள்ளைகளை படிக்க வைத்து அவர்களுக்கு அறிவை ஊட்ட சொன்னது. நாங்கள் அவர்களை தெருவில் நின்று தறுதலையாக திரிய வேண்டும் என்று எவ்வளவு கஸ்ரப்படுகிறோம். நீங்கள் என்ன என்றால்  உங்களை எல்லாம் திருத்த முடியாது. இப்படியே போனால் நாங்கள் எப்படி பிழைப்பு நடத்துவது
    • தமிழ் எழுத்துக்களின் வரலாறு | எழுத்து உருவான பின்னணி | தொல்காப்பியம் | பேசு தமிழா பேசு  
    • எல்லாத்தையும் கலப்பினம், பதவி கொடுப்பினம்  பிறகு பறிகொடுத்துவிட்டு வாய் பாப்பினம். இதுதானே காலா காலமாய் நடக்குது. சாணக்கியன் நிலைத்திருந்தால் அதுவே பெரிய சாதனை.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.