யாழ் இணையத்தில் அறிவித்தல் விளம்பரங்களை இணைத்துக் கொள்வதன் மூலம் தாயக மக்களின் நல்வாழ்வுக்கு உதவிடலாம்.
விபரங்களிற்கு
Sign in to follow this  
Meera Kugan

ஒரு பொய்யாவது சொல் கண்ணே, உன் காதல் நான் தான் என்று . (காதல் கதை)

Recommended Posts

Chapter 1

அரோகரா அரோகரா என்ற ஒரே கோஷம் எல்லா திசைகளிலிருந்தும் ஒலித்துக் கொண்டு இருந்தது . மக்கள் வெள்ளம் ஒருவரை ஒருவர் முண்டி அடித்துக்கொண்டு முன்னேற படாத பாடு பட்டுக்கொண்டு இருந்தனர் . இப்போராட்டத்தில் பக்கத்தில் நிற்பவரை கூட தம்மை அறியாது காயப்படுத்தி விடுவோமோ என்ற எண்ணம் அவ்வேளையில் அவர்களுக்கு கொஞ்சமேனும் இருந்ததாக தெரியவில்லை . எப்படியும் தாங்கள் தாங்கள் முண்டியடித்து முன்னேறி முருகப் பெருமானுக்கு அருகில் சென்று தரிசனம் பெற்று விட வேண்டும் என்பதே அவர்களின் ஒரே நோக்கமாக இருந்தது. நல்லூர் ஆறுமுகப் பெருமானும் அழகாக பச்சை சாத்தி மெல்ல ஆடி ஆடி அசைந்து வரும் அக்காட்சி கண்கொள்ள காட்சியாக இருந்தது . ஆதித் அம் மக்கள் வெள்ளத்தில் அகப்படாமல் ஒரு ஓரமாக நின்று மிக சுவாரசியத்துடன் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான் . அவனுக்கு அங்கு காண்பவை எல்லாம் மிக புதுமையாக இருந்தது . அவன் என்றுமே அப்படி ஒரு மக்கள் வெள்ளத்தை கண்டதில்லை . எப்படி முடியும் ? அவன் வாழும் ஜேர்மனி நாட்டில் இப்படி ஒரு திருவிழா இல்லையே ! அத்துடன் அங்கே ஒரு சில கோவில்களே காணப்பட்டாலும் அம்மாவின் கட்டாயத்தின் பேரில் அக்கோவில்களுக்கு சென்ற பொழுதெல்லாம் அக் கோவில்களில் பெரிய அளவில் மக்கள் வெள்ளம் அலை மோத சாமி சுற்றி அவன் கண்டதில்லை . யதுஷன், அது தான் அவன் சின்னம்மாவின் மகனின் வற்புறுத்தலுக்கு இணங்கி இன்று கோவிலுக்கு வந்தது ஒரு வழியில் நன்மையாக போய்விட்டது . இல்லாவிடில் இப்படியான பக்திமயமான காட்சியை அவன் தவற விட்டிருப்பான் .

பக்கத்தில் நின்ற யதுஷனிடம் இந்த பக்தர்களின் பக்தி பரவசத்தைப் பற்றி நகைச்சுவையாக குறிப்பிட திரும்பினால் அவன் பக்கத்தில் இல்லை . என்ன இது ? என்னுடன் நின்ற யதுஷன் கண் இமைக்கும் நேரத்துக்குள் எங்கே மாயமாக மறைந்து விட்டான் ? ஒருவேளை மக்கள் வெள்ளம் அவனை அடித்து சென்று விட்டதோ ? தனக்குள் கூறிக் கொண்டே மெல்ல நின்ற இடத்தை விட்டு அகன்று தேரடி பக்கமாக சென்று பாதுகாப்பாக நின்று கொண்டான் . ஆருமுகப்பெருமானும் வெளி வீதி சுற்றி கோவிலுக்குள் சென்று விட்டார் . கொஞ்ச கொஞ்சமாக பக்தர்கள் கோவில் வாசலினூடாக வெளியே வர ஆரம்பித்தனர் . யதுஷனும் நிச்சயம் தன்னை தேடி இப்பொழுது வரவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் கோவிலின் கோபுர வாசலை நோக்கியபடியே ஆதித் காத்திருந்தான் . யதுஷனை எதிர்பார்த்த வண்ணம் இருந்த கண்ககள் சடுதியாக கூர்மை பெற்றது . கார் மேகம் சூழ்திருந்த வானத்தை கிழித்துக்கொண்டு சூரிய கதிர் ஊடுருவது போன்று அந்த பக்தர் வெள்ளத்தின் மத்தியில் ஒரு இந்திர லோகத்து தேவதை ஒருத்தி மெல்ல அசைந்து வந்துக் கொண்டிருந்தாள் . அவளது பேரழகு ஆதித்யை ஒரு கணம் அப்படியே நிலைகுலைய வைத்தது . மிகவும் சுவாரசியமாகவும் ஆர்வமாகவும் அவளை கூர்ந்து பார்த்தான் . அம்மா எப்பொழுதும் கூறும் அந்த குத்துவிளக்கு அழகு என்பது இப்பெண் தானோ ! அந்த அழகியோ எவரையும் பொருட்படுத்தாது தன்னுடன் சேர்ந்து வந்து கொண்டு இருந்த பெண்ணிடம் ஏதோ சுவாரசியமாக அளவளாவிக் கொண்டிருந்தாள் . தனக்கு மிகவும் பிடித்த நிறமான இள நீல நிறத்தில் அப்பெண் தாவணி அணிந்திருந்தது அவனை மேலும் ஆச்சரியத்திற்குள்ளாக்கியது. எவ்வளவு நன்றாக இந் நிறம் அப்பெண்ணுக்கு பொருந்துகிறது ! அப்பெண்ணை ரசித்தபடியே பார்த்துக் கொண்டு இருந்த ஆதித் அவள் பின்னால் யதுஷன் மிக பவ்யமாக வந்து கொண்டிருப்பதை கண்டான். நேரே முன்னால் அவனை எதிர்பார்த்து காத்துக்கொண்டிருந்த ஆதித்யை அவன் கண்டு கொண்டதாக தெரியவில்லை . ஆதித்யின் மனதில்  தான் "சிறுவயதில் வாசித்த கதையான பீட்டர் பாணும் அவனது புல்லாங்குழல் இசையில் மயங்கிய எலிகளின்" காட்சி தான் நினவு வந்தது . தனக்குள் சிரித்துகொண்டு குறும்புடன் அப்பெண் அவனுக்கு அருகில் வருகையில் கொஞ்சம் தொண்டையை கனைத்தபடியே  அட , எங்கே இத்தனை காலமாய் இருந்தாய் ? உன்னை தேடி தேடியே  என் கண்கள் பூத்து போயினவே என்று மிக குறும்பாக பைந் தமிழில் கூறினான் . அப்பெண் இவனது குரலை மிக அருகில் கேட்டவுடன் ஒரு கணம் திடுக்கிட்டு தான் விட்டாள் . பின்னர் ஆதித்யை நோக்கி கோபத்துடன் முறைத்தாள் . முறைத்தது மட்டுமின்றி ஆத்திரத்துடன் அவனை நோக்கி திட்டுவதற்காக எத்தனித்த வேளையில் ஆதித் முந்திக்கொண்டு ஏய் பெண்ணே நான் உன்னை குறிப்பிட்டேன் என்றா நினைத்தாய் ? அடப் பாவமே நான் எனது நண்பனை அல்லவா தேடினேன் . உங்களுகெல்லாம் ஏன் தான் இந்த தேவை இல்லாத கர்வமோ ? நீ என்ன அப்படி ஒரு பேரழிகியோ ? ஏதோ ஆண்கள் எல்லாம் உங்களுக்கு பின்னால் சுற்றுகிறார்கள் என்று தேவையில்லாத எண்ணம் ! சீச்சீ... மச்சான் யதுஷன் எங்கேயடா போயிருந்தாய் ?  உன்னை நான் தேட, யாரோ தன்னை தான் தேடுகிறேன் என்று நினைக்கிறார்கள் . வா வா கிளம்புவோம்“, என்று சிரிப்புடன் அவளை தாண்டி யதுஷனிடம் சென்றான்.  அப்பெண்ணும் ஆதித்யை நோக்கி மீண்டும் ஒரு கடும் பார்வையை விடுத்து விட்டு விறு விறுவென்று அகன்று சென்றாள் . இவை ஒன்றையும் விளங்கிக் கொள்ளாத யதுஷன் ஆதித் நான் கோவில் உள்ளே சென்று சுவாமி தரிசனம் செய்து விட்டு வந்தேன் . உன்னை தவறாக எண்ணிய அப்பெண் எனக்கு அறிமுகமானவள் தான் . என்னுடன் ரியூஷன் வகுப்புக்கு வருகிறவள் . மிக நல்ல பெண். நீ அவளைப் பார்த்து கூறியதாக தவறாக நினைத்து விட்டாள் . வேறு ஒன்றுமில்லை . சரி வா , வீடு கிளம்பு முன்னர் கோவிலுக்கு பின் வீதியில் இருக்கும் கடைகளுக்கு சென்று கடலை கொஞ்சம் வாங்குவோம் . அப்படியே கொறித்துக்கொண்டே நடந்து போக நன்றாக இருக்கும் .இருவரும் கிளம்பினர் .

வீட்டில் அம்மாவிடம் நல்லூர் கோவிலில் கண்ட சன நெருக்கத்தை ஆச்சரியமாக ஆதித் குறிப்பிடுகையில் அம்மாவோ இது என்னடா கூட்டம்? காலையில் தேர் திருவிழாவுக்கு நீ வந்திருக்க வேண்டும் , வெள்ளன எழும்பும் பஞ்சியில் இழுத்து மூடிக்கொண்டு படுத்து விட்டாய் . அப்பொழுது வந்திருந்தால், நல்லூர் முருகனை நாடி அவன் அருளை பெற எட்டு திக்குகளிலிருந்தும் வந்திருந்த மக்கள் வெள்ளத்தை கண்டு ஆச்சரியப்பட்டிருப்பாய் !. நான் சிறுமியாக இந்த மண்ணில் வாழ்கையில் நல்லூர் திருவிழா தொடங்கினால் எமக்கெல்லாம் ஒரே கொண்டாட்டம் தான். நானும் உன்னுடைய சின்னம்மாவும் ஒரு நாள் தவறாமல் கோவிலுக்கு போவோம் . இந்த திருவிழாவை வெளிநாடு சென்ற பிறகு ஒவ்வொரு வருடமும் ஆவணி மாதங்களில் பார்க்க முடியாமல் எவ்வளவு வருந்தி இருப்பேன் தெரியுமா ? இந்த முறை முருகனை தரிசித்த பிறகு தான் தான் எனது ஏக்கம் கொஞ்சம் தீர்ந்துள்ளது “, என்று அம்மா தனது பழைய கதைகளில் மூழ்க ஆதித் போதும் போதும் அம்மா, உங்கள் பசுமையான நினைவுகளில் என்னை தயவு செய்து இழுத்து வாட்டாதீர்கள் என்று சிரிப்புடன் இடைமறித்தான் . அங்கு வீட்டில் கூடி இருந்த எல்லோரும் வாய் விட்டு சிரிக்க தொடங்கினர். இப்படியே எல்லோரும் கோவில் தரிசனத்தை பற்றியே கதைத்தபடியே உறங்க செல்கையில் ஏனோ ஆதித் மட்டும்  அப்பெண்ணை மீண்டும் ஒரு கணம் நினைத்துப் பார்த்தான்.

 

ஆதித் மீண்டும் அப்பெண்ணை சந்தித்தானா என்பதை அறிய அடுத்த வாரம் வரை காத்திருங்கள்  ......

 

Edited by Meera Kugan
  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

ஆதித் மீண்டும் அப்பெண்ணை சந்தித்தானா என்பதை அறிய அடுத்த வாரம் வரை காத்திருங்கள்  ......

சந்தித்து சின்னாபின்னம் ஆகப்போவது உறுதி.. :o:D

Share this post


Link to post
Share on other sites

சந்தித்து சின்னாபின்னம் ஆகப்போவது உறுதி.. :o:D

சே 40தாண்டினா பொறுமை போயிட்டுதோ இசை ? :lol:  கொஞ்சம் பொறுங்கோ ஆதித் கட்டும் தாஜ்மகாலில் ஒரு கல்லாவது உங்கள் பங்குக்கு வேண்டாமா ? :lol:

மீரா குகன் அடுத்த முடிவுக்காக காத்திருக்கிறேன். கதையை பந்தி பிரித்து பதியுங்கள் வாசிக்க உதவியாக இருக்கும்.

Share this post


Link to post
Share on other sites

யார் சின்னாபின்னமாகப் போகிறார்கள் என்று வெகுவிரைவில் தெரிய வரும் .

சாந்தி உங்கள் அறிவுரைக்கு மிகவும் நன்றி . தொடர்ந்து என் தொடர்கதையை வாசித்து உங்கள் கருத்தை அறியத்தாருங்கள் .

Share this post


Link to post
Share on other sites

சந்தித்து சின்னாபின்னம் ஆகப்போவது உறுதி.. :o:D

 

பெண்ணும் சுண்டெலியும் ஒன்று. சிக்குவது எல்லாம் சின்னாபின்னமாவது உறுதி.  :lol:  :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

ஏன் சின்னாபின்னமாக்குவதிலேயே குறியாக இருக்கிறீர்கள் ?

நீங்கள்  காதலில் விழாத சுண்டெலி என்று சொன்னால் யார் நம்புவார்கள் ? நிச்சயம் இல்லை . :rolleyes: :rolleyes:

Share this post


Link to post
Share on other sites

குத்து விளக்கு . :icon_mrgreen:

வாசிக்க கஷ்டமாக இருக்கு இன்னமும் பெரிய எழுத்தில் பதியுங்கள் . :lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites

ஒரு பொய்யாவது சொல் என் கண்ணே ....

அத்தியாயம் 2

 

ஆதித் விடிஞ்சு எவ்வளவு நேரமாகி விட்டது ! இன்னமும் என்ன நித்திரை ?  நான், காலை திருவிழாவுக்கு கோவிலுக்கு கிளம்புகிறேன். எழும்பி குளித்து காலை உணவை சாப்பிடுடா „! அம்மாவின் அதட்டும் குரல் மெலிதாக கேட்டது . ஒருவாறு சோம்பலை முறித்து விட்டு கட்டிலை விட்டு எழும்பினான் ஆதித் .

காலைக் கடன்களை முடித்துவிட்டு யதுஷனை தேடினான் . அவனோ எங்கும் காணோம் . சமையல் அறையை நாடினால் அங்கு சின்னம்மா மதிய உணவை தயார்படுத்திக் கொண்டு இருந்தார் . ஆதித்யை கண்டதும் தம்பி கோப்பி வைத்து தரவா ராசா“? என அன்போடு விசாரித்தார் . வேண்டாம் சின்னம்மா, எனக்கு கோப்பி குடித்து பழக்கமில்லை என்று நேரே குளிர்சாதன பெட்டியை திறந்து அவன் குடிக்கும் ஜூஸ் பெட்டியை தேடினால் அதுவும் அங்கு இல்லை .

நேற்று தான் குடித்து முடித்தது நினைவுக்கு வர சின்னம்மாவிடம் திரும்பி யதுஷன் எங்கே சின்னம்மா?“ என்று அவரிடம் வினவினான் . யதுஷன் ட்யூஷனுக்கு போய்விட்டான் ராசா , சித்தப்பா மட்டும் முன்னால் அறையில் இருக்கிறார் . இன்று வேலைக்கு போகவில்லை . உனக்கு வேறு எதுவும் வேண்டுமென்றால் கூறடா செய்து தருகிறேன் ? “ என்று தனது அலுவல்களிலேயே கவனமாக இருந்தார் . சரி சின்னம்மா , என்று முனுமுனுத்து விட்டு முன் வாசல் பக்கம் சென்றான் .

இப்பொழுது என்ன செய்வது ? வெளியே கடைக்கு போகலாம் என்றால் யதுஷன் சைக்கிளை கொண்டு போயிருப்பான் . எப்படி போகிறது? என்று யோசனை செய்து கொண்டிருக்கும் பொழுது சித்தப்பா இன்று வேலைக்கு போகவில்லை, என்று சின்னம்மா கூறியது நினைவுக்கு வர அவரை தேடி அவர் அறைக்கு சென்றான் . சித்தப்பா அறையில் தொலைக்காட்சி பார்த்துகொண்டிருந்தார் . காலை வணக்கத்தை சொல்லி விட்டு சித்தப்பாவின் மோட்டார் சைக்கிளை இரவல் கேட்டான் ஆதித் . சித்தப்பாவும் ஒரு தயக்கமும் இன்றி அனுமதி தர உற்சாகத்துடன் மோட்டார்சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு கடைக்கு கிளம்பினான் .

அங்கு ஜேர்மனியில் மோட்டார்சைக்கிளில் ஓட அம்மாவும் அப்பாவும் ஒருபோதும் அனுமதிப்பதில்லை . அங்கத்தைய விரைவான  போக்குவரத்து நெரிசல்கள் காரணமாக சைக்கிளை தவிர வேறு வாகனம் செலுத்த அவனால் இன்னும் முடியவில்லை . இப்பொழுது தான் 18 வயது ஆரம்பித்திருந்தபடியால் இந்த சுற்றுல்லா முடிந்து வீடு சென்ற பிறகு எப்படியும் வாகன சாரதி பத்திரம் எடுப்பது என்று தன்னுள் முடிவு செய்திருந்தான் .

ஆனால் சித்தப்பா ஒரு தயக்கமும் இன்றி தனது மோட்டார் சைக்கிளை தந்ததும் அவனுக்குள் சந்தோஷம் பொங்கியது . விருப்பமான பாட்டொன்றை சீட்டி அடித்த படியே மோட்டார்சைக்கிளை செலுத்திக்கொண்டு பிரதான வீதியை வந்தடைந்தான் . வலப்பக்கம் திரும்பவா அல்லது இடது பக்கம் போவதா என்று ஒரு கணம் யோசித்து விட்டு லாவகமாக வலது பக்கம் திருப்பியபடியே செலுத்திச் சென்றான் . யாழ்ப்பாணத்து வெப்பம் அவனை பொதுவாகவே வாட்டி எடுத்தது . ஜேர்மன் நாட்டு கோடைக் கால வரவை ஆவலுடன் எதிர்ப்பார்த்து மகிழ்வடையும் ஆதித்தினால் இந்த யாழ்ப்பாணத்து வெப்பத்தை மட்டும் ஏனோ தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை . ஆனால் இன்று மோட்டார்சைக்கிளில் பயணிக்கையில் மட்டும் சுகமாக இருந்தது . தலை கவசத்தைகூட கழட்டி வைத்து விட்டான் . வீதியில் செல்வோரை பார்த்து கை அசைத்தபடியே குதூகலமாக சென்று கொண்டிருக்கையில் தூரத்தில், நேற்று கண்ட அதே பெண் கையில் புத்தகங்களுடன் வந்து கொண்டிருந்தாள் .

அவளை கண்டவுடன் ஆதித் அருகில் நெருங்கி ஹாய்! என்று சாதாரணமாக அழைத்தான் . அவளோ அவனை கவனியாதது போல் முகத்தை கடுமையாக வைத்தபடி கடந்து சென்று கொண்டிருந்தாள் . அவளது அழகிய உருவம் ஆதித்யை ஏதோ வகையில் நேற்று  பாதித்திருந்தபடியால் மோட்டார் சைக்கிளை திருப்பியபடியே அவளை பின் தொடர்ந்தவாறு ஹாய் மிஸ், நாம் நேற்று கோவிலில் அறிமுகமானோம். ஞாபகம் இருக்கு தானே? வாருங்கள் எனது பைக்கிலேயே நீங்கள் போக வேண்டிய இடத்தில் இறக்கி விடுகிறேன் . தயங்காமல் ஏறுங்கள் , அத்துடன் உங்கள் பெயரை அறிந்துக்கொள்ளவும் ஆசைப்படுகிறேன், தயவு செய்து சொல்ல முடியுமா? எனது பெயர் ஆதித் . ஜேர்மன் நாட்டிலிருந்து விடுமுறை நாட்களை கழிக்க வந்திருக்கிறேன் . உங்கள் தொலைபேசி இலக்கத்தையும் தருவீர்களா ? என்று மிகவும் சகஜமாக அவளுடன் உரையாடினான் .

ஆனால் அப்பெண் அப்படியே ஒருகணம் நின்று விட்டாள். அவளது முகம் இரத்த நிறமாக ஆத்திரத்தில் சிவந்தது . ஆதித்யை முறைத்தபடியே உங்களுக்கு எத்தனை தைரியம் இருக்கவேண்டும் ? நான் என்ன சாதாரணமான பெண் என்று நினைத்து விட்டீர்களா ? என்னிடம் வந்து சேஷ்டை செய்வதற்கு எனது காலில் இருக்கும் செருப்பு தான் பதில் தரும். இனி ஒரு கணம் இங்கே நிற்பீர்கலாயின் இதோ வீதியில் செல்வோரிடம் உங்களை பற்றி முறையிடப்போகிறேன் என்று மிக இறுக்கமாக கூறிவிட்டு விரைவாக அகன்று செல்ல முற்பட்டாள் .

அதற்குள் வீதியில் சென்ற நபரொருவர் அப்பெண்னிடம் வந்து என்னம்மா ஏதும் பிரச்சனையா ? „ என மிக கரிசனையோடு கேட்க ஆதித் அவசரமாக அது ஒன்றும் மில்லை பெரியவரே. இவள் எனக்கு அறிமுகமானவள் தான் , நாம் சாதாரணமாக தான் உரையாடுகிறோம் , நீங்கள் ஏன் இடையில் புகுகிறீர்கள் ? என்று திருப்பி கேட்க,  அந்த பெண் கண்களில் கண்ணீர் பெருக்கெடுக்க உடனே ஓடினாள் .

அவளது கலக்கத்தை கண்ட ஆதித் அப்படியே உறைந்து போய் நின்றான் . நான் என்ன அப்படி தவறாக கூறி விட்டேன் என்று இந்தப் பெண் தாறுமாறாக கத்திவிட்டு ஓட்டம் எடுக்கிறாள். அவளை நான் ஒன்றும் அவமானப்படுத்தவில்லையே ? அப்படி இருக்கையில் ஏன் அவள் இவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும் ? ஒரு வேளை தனது அழகில் மிகவும் கர்வம் கொண்டவள் போலும் . அதுதான் இப்படி அநாகரீகமாக நடந்துகொள்கிறாள். இருக்கட்டும் எனக்கென்ன வந்தது அதனால்,  ஆதித் தனது தோளை ஒரு முறை குலுக்கி விட்டு பைக்கில் மீண்டும் ஏறியிருந்து கடையை தேடிச் சென்றான் .

அவன் வீடு திரும்ப அன்று பின்னேரம் ஆகி விட்டது . அம்மா கோவிலுக்கு கிளம்பி இருப்பா என்று எண்ணிக் கொண்டு உள்ளே வந்தவன் அங்கே அம்மாவை காண ஆச்சரியப்பட்டான் . ஆவலுடன் அம்மா என்று கூப்பிட்டுக்கொண்டே அருகே சென்றான் . வாடிய முகத்துடன் அம்மா இவன் வரவை தான் எதிர்ப்பார்த்து காத்துக்கொண்டிருதார் என்பதை அவன் அறியவில்லை .

யதுஷனும் அங்கே நிற்பதைக்கண்டதும் ஆதித் மகிழ்ச்சியாக அட , இன்று கோவிலுக்கு போகாமல் நீயும் நின்று விட்டாயா , நல்லது வா நாம் இருவரும் கொஞ்ச நேரம் அரட்டை அடிக்கலாம் என்று அழைக்க அம்மா குறுக்கிட்டு ஆதித் போதும் உன்னால் நான் அவமானப்பட்டது . நாங்கள் நாளையே இங்கிருந்து மீண்டும் கிளம்புகிறோம் . உன்னை இன்னமும் சின்னப் பையன் என்று தவறாக நினத்தது எனது தவறு தான் . வெளிநாடுகளில் பிள்ளைகளை வளர்ப்பது போன்ற கஷ்டம் வேறு ஒன்றும் இல்லை . அவர்கள் என்னவெல்லாம் என்னிடம் கேட்டு விட்டார்கள் ? காவாலி பிள்ளையை பெற்று வளர்த்து இங்கே கூட்டிக்கொண்டு வந்திருக்கிறேன் என்று எனது முகத்துக்கு நேரே கேட்கையில் எனக்கு தலையை குனிய வேண்டியதாகி போய்விட்டது „  .அம்மா ஒரேயடியாக புலம்பிக்கொண்டு இருப்பதை காண ஆதித்க்கு ஒன்றும் புரியவில்ல .

யதுஷனை பார்த்து என்ன நடந்தது ? ஏன் அம்மா இப்படி கவலை படுகிறா?“ என்று கண்ணால் சைகை செய்ய அவனோ உனக்கு நேற்றே கூறினேன்  அவள், அது தான் என் சஹானா மிகவும் நல்ல பெண் , அவளிடம் ஒரு வம்புக்கும் போக வேண்டாம் என்று ஏற்கனவே எச்சரித்தேன்  . அப்படி இருந்தும் ....என்று அவன் கோபத்துடன் பதிலுக்கு கொஞ்சம் கடுமையாகவே கூறினான் . யார் சஹானா ? யாரை பற்றி கூறுகிறாய் ? எனக்கு அப்படி ஒருவரையும் தெரியாதே ! என்று முழித்தான் ஆதித் . அம்மாவிடம் சென்று என்ன அம்மா அப்படி நடந்து விட்டது ? யார் வந்து என்னைப்பற்றி குறை கூறிச் சென்றார்கள் ? காட்டுங்கள் ! நான் சென்று முறையாக இரண்டு கேள்வி கேட்டு விட்டு  வருகிறேன் ! அம்மாவுக்கு ஒரேயடியாக ஆத்திரம் வந்து விட்டது .

போதும் ஆதித் போதும் ! ஒன்றும் தெரியாதது போல நடிக்க வேண்டாம் . பொய் வேறு பேச தொடங்கிவிட்டாயா இப்பொழுது ? . அது தான் இன்று மதியம் வீதியில் ஒரு அப்பாவி பெண்ணிடம் உனது சேஷ்டையை காட்டினாயே . அதை தான் குறிப்பிடுகிறேன் . அந்த பெண்ணின் தகப்பன் வந்து எல்லாவற்றையும் கூறி உங்கள் பிள்ளையை உடனே கூட்டி சென்றுவிடுங்கள் என்று கெஞ்சி கேட்டு விட்டு சென்றுள்ளார் .

ஓகோ அந்த பெண்ணின் பெயர் தான் சஹானவா! அந்த பெண்ணினால் தான் இத்தனை குழப்பமா !. நான் அப்படி ஒன்றும் அவளிடம் தவறு இளைக்கவில்லையே ? அவளுக்கு உதவி செய்ய முனைந்ததுக்கு அந்த பெண்ணின் கர்வத்தினால் இங்கே தனது தகப்பனிடம் கோள் மூட்டி விட்டு எமது வீட்டில் பிரச்னை உண்டு பண்ணியிருகிக்றாள் போலும் . அந்தப் பெண்ணை ஆதித் மனதினுல்லேயே திட்டி தீர்த்துகொண்டான் . அதற்கு பிறகு பதில் ஒன்றும் கூறாமல் தன் அறைக்கு சென்று தனது உடுப்புகளை அடுக்க தொடங்கினான் .

அம்மாவை நினைக்க தான் அவனுக்கு மிகவும் கவலையாக இருந்தது . நீண்ட காலங்களுக்கு பின் தனது நாட்டிற்க்கு திரும்பி வந்திருக்கிறார் . அத்துடன் காலையும் மாலையும் தவறாமல் கோவில் திருவிழாவில் பங்கேற்று சந்தோஷப்பட்டு கொண்டிருந்தவர் . அவரின் சந்தோஷத்தில் இப்படி தேவையில்லாமல் யாரோ ஒரு கர்வம் கொண்ட பெண்ணினால் மண் தூவி விடப்பட்டு இடையில் நாம் கிளம்ப வேண்டியுள்ளது . அதுவும் இந்த யதுஷன் . ஒரே வயதுடையவன் என்பதால் இருவரும் நல்ல நண்பர்களாகி விட்டிருந்தனர் . அப்படிபட்டவன் கூட இப்பொழுது என்னிடம் கோபம் கொள்கிறான் . எனக்கு பரவாயில்லை . ஜேர்மன் நாடு தானே எனது பிறப்பிடம் . எனது நண்பர்களும் அங்கே தான் . அத்துடன் அப்பாவும் எம்மை பிரிந்து இந்த 2 வாரங்களும் கஷ்டப்பட்டிருப்பார் . தனக்குள்ளேயே ஆதித் சமாதானப்படுத்திக்கொண்டான் .

ஆனாலும் யதுஷன் கூறிய அந்த என் சஹானா என்ற அந்த வரியை அப்பொழுதே அவன் கொஞ்சம் உன்னிப்பாக கேட்டிருந்தால் எதிர்காலத்தில் அவன் எத்தனையோ துன்பங்களை தவித்திருக்கலாம் . ஆனால் விதி யாரை விட்டது . கண்ண பகவான் கீத உபதேஷத்தில் கூறியது போல எது நடக்க வேண்டுமோ அது நன்றாகவே நடந்தேறியது அன்று .  தொடரும் ........

 

Edited by Meera Kugan
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

நான் நினைத்தேன் மோட்டார் சைக்கிள் அக்சிடென்ட் சீன் ஒண்டு வரும் எண்டு ஆனா வரவில்லை
ம்ம் நல்லாத்தான் போகுது, வாழ்த்துக்கள்

சப்டர் என்பதை தமிழில் போட்டால் இன்னும் அழகு

Share this post


Link to post
Share on other sites

எங்கே ஒரே சினிமாதனமாக இருக்க போவதாக நினைத்தீர்களா ?

வாழ்த்துக்கு நன்றி .

 

இரண்டாம் அத்தியாத்தை இணைத்து விட்டேன் என்பதை எப்படி மற்றவர்களுக்கு அறியத்தருவது ?

தொடர்ந்து விரைவில் பதிவேற்றுவேன் .

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

பூக்கடைக்கு விளம்பரம் தேவையில்லை சகோதரி...! அதன் நறுமணமே நாலா பக்கமிருந்தும் ஆட்களை அழைத்து வந்துவிடும்...! தொடருங்கள்...!  :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

பூக்கடைக்கு விளம்பரம் தேவையில்லை சகோதரி...! அதன் நறுமணமே நாலா பக்கமிருந்தும் ஆட்களை அழைத்து வந்துவிடும்...! தொடருங்கள்...!  :)

 

மிகவும் நன்றி சகோதரா . மிக விரைவில் மூன்றாவது அத்தியாத்தை இணைத்து விடுகிறேன் . தொடர்ந்து வாசித்து உங்கள்

கருத்தை தெரிவியுங்கள் .நன்றி

Share this post


Link to post
Share on other sites

தொடருங்கள் ..யாழில் நிலைத்து இருக்க வாழ்த்துக்கள்.

Share this post


Link to post
Share on other sites

ஒரு பிள்ளையின் பெயர் அறிய எத்தனை மாதம் மினக்கெட வேணும்.

ஜேர்மனியில் இருந்து வந்து பெயரை  மாத்திரமல்ல தொலைபேசி இலக்கத்தையும் வேணுமெண்டா?

தற்ஸ் டு மச்

Share this post


Link to post
Share on other sites

அத்தியாயம்  3

வாழ்க்கையில் நாம் எத்தனையோ சம்பவங்களை அன்றாடம் சந்திக்கிறோம் . ஆனாலும் வாழ்க்கைச் சக்கரம் ஒரு நிகழ்வுடன் நின்று போகாது தன் போக்கில் சுற்றிக் கொண்டே இருக்கும் . இதற்கு இணங்கியது போல் ஆதித் இலங்கை வந்து திரும்பி 5 ஆண்டுகள் ஓடோடிப் போய்விட்டன . அவன் பிறந்து வளர்ந்த தனது நாடு என்று கருதுகிற ஜேர்மன் நாட்டுக்கு திரும்பி வந்தவுடனேயே அவன் யாழில் நடந்த அந்த சம்பவத்தை அடியோடு மறந்துவிட்டான் .

இப்பொழுது இளைஞனாக உருவெடுத்திருந்தாலும் கவலைகளோ பொறுப்புகளோ இல்லாமையினால் அவனுள்ளேயே குடிகொண்டிருந்த அந்த குறும்புதனத்தை மட்டும் அவன் விட்டானில்லை . ஒரே ஒரு பிள்ளை என்பதனால் அவனது பெற்றோரின் அன்பிலே நனைந்து வளர்ந்ததினால் எல்லாவற்றையும் அவன் விளையாட்டாகவே எடுத்துக்கொண்டான் . அத்துடன் அவன் தந்தை ஒரு தனியார் நிறுவனத்தை நிருவகிப்பதினால்  பொருளாதார வளத்தில் உயர்ந்த நிலைமையில் இருந்தமையினாலும் அவனால் தனது வாழ்வை ஒரு வித பணப்பிரச்சனையுமின்றி நன்றாக அனுபவிக்க முடிந்தது . விரும்புகிற இடத்திற்கு விரும்புகிற நேரம் தன் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து சென்று உல்லாசம் அனுபவிக்க அவனின் பெற்றோரும் அனுமதி மறுத்ததில்லை .

இவ்வாறே வழமை போன்று நண்பர்கள் சகிதமாக பக்கத்து நாடாகிய சுவிட்சலார்ந்து நாட்டிற்க்கு பனிசறுக்கு விளையாட்டு விளையாடுவதற்காக ஆதித் ஆயத்தம் செய்துக்கொண்டிருந்தான்  . அம்மா அறையினுள் வந்து அவனது உடைகளை அடுக்குவதற்கு உதவி செய்துக்கொண்டிருந்தார் . ஆதித் அம்மாவிடம் அன்பாக அம்மா, உங்களுக்கு சுவிஸ்லிருந்து சொக்லேட் கொண்டு வரவா ? என்று கொஞ்சலாக கேட்டான் .அம்மா பதிலுக்கு சிரித்தவாறே எனக்கு ஒன்றும் வேண்டாமடா . நீ கவனமாக திரும்பி வந்தாலேயே போதும் . உனக்கு தெரியுமும் தானே ரேசிங் காரோடுகிற மைகேல் ஷுமார்க்கருக்கு நடந்தது! அதனால் மிக கவனமாக வீடு திரும்பவேண்டும் . இந்த விளையாட்டெல்லாம் விட்டு எப்ப தான் பொறுப்புள்ளவனாக மாறப் போகிறியோ தெரியவில்லை .

ஆதித், உனக்கு சொல்ல மறந்து விட்டேன் . உனது நண்பன் யதுஷன் அடுத்த கிழமை இங்கு வருகிறான் . உனது அப்பாவின் நிறுவனத்திலேயே வேலை கொடுப்பதாக அப்பாவும் சம்மதம் கூறி உள்ளார் . நீயே பார் . எவ்வளவு பொறுப்புள்ள பையன் யதுஷன் ! நீயும் இந்த விளையாட்டை எல்லாம் விட்டு கொஞ்சம் பொறுப்புள்ளவனாக மாறினால் எனக்கும் சந்தோஷமாக இருக்கும்என்று ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு ஒன்றை விட்டார் .

ஆதித் ஐயோ அம்மா போதும் உங்கள் உபதேசம் . இதோ ஜெரி வரப்போகிறான் . அடுத்த கிழமை மீண்டும் சந்திக்கும் வரை உங்களிடமிருந்து விடைபெறும் உங்கள் அன்பு மகன் ஆதித் என்று நகைச்சுவையாக இராணுவர் மரியாதை செலுத்துவர் போன்று அம்மாவுக்கு சலூட் அடித்து விட்டு தனது உடமைகளுடன் ஜெரியின் வாகனத்துக்கு அருகில் சென்றான்.

வழமைப்போன்றே  ஆதித்யின் உயிர் நண்பன் ஜெரியின் மாமாவுக்கு சொந்தமான ஹோட்டல் ஒன்றிலேயே தங்க ஒழுங்கு செய்யப்படிருந்தது . ஆதித் , ஜெரி மற்றும் இரு நண்பர்களுமாக பாட்டும் கும்மாளமுமாக சுவிஸ் நாட்டை வந்தடைந்தனர் . சுவிஸ் நாட்டின் இயற்கை அழகை  ரசிப்பதும் மலைப்பதும் ஆதித்க்கு வழமையான பழக்கமாக போய்விட்டிருந்தது. எத்தனை முறை அவன் இங்கு வந்திருந்தாலும் அவனுக்கு ஒரு போதும் இந்த நாடு அலுத்ததேயில்லை .

ஆரவாரமாக ஹோட்டலினுள் வந்த நண்பர்கள் நேரே வரவேற்பு பெண்ணிடம் சென்றார்கள் . ஜெரி தன்னை அப்பெண்ணிடம் சென்று அறிமுகப்படுத்திகொண்டான் . பின்னால் வந்த ஆதித் ஜெரி கதைத்துக்கொண்டிருந்த பெண்ணை கண்டவுடன் ஆச்சரியப்பட்டான் . அட, இந்த பெண் அவள் அல்லவோ . மலைப்புடன் நெருங்கி ஏய் சஹானா, உங்கள் பெயர் சஹானா தானே ? என்ன ஆச்சரியம் ? உங்களை நான் மீண்டும் சந்திப்பேன் என்று ஒருபோதும் நினைக்கவேயில்லை . அதுவும் கடல் தாண்டி இந்த அழகிய சுவிஸ் நாட்டில்! என்று கைலாகு கொடுப்பதற்காக தனது வலது கையை நீட்டினான் ஆதித் .

சஹானாவின் முகத்தில் முதலில் அதிர்ச்சியும் பின்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முகம் சூடேறுவதை கவனித்தான் ஆதித் . மறு நிமிடமே ஆதித்யை முற்றாக புறக்கணித்து விட்டு ஜெரியிடம் உங்களை சுவிஸ் இன் வரவேற்றுகிறது ! நீங்கள் தங்குவதற்கு அறைகள் தயாராக உள்ளன . இதோ உங்கள் சாவிகள். இங்கே உணவு விடுதியில் சாப்பிடுவதற்க்கான ஏற்பாடும் செய்யப்பட்டுள்ளது . வேறு எதுவும் தேவை என்றால் என்னிடம் கூறுங்கள். அதை உடனே நிறைவேற்ற முயலுகிறேன் என்று மிக படபடப்பாக கூறிவிட்டு அவ்விடத்தை விட்டு அகன்று சென்றாள் .

ஆதித் அப்படியே மலைப்புடன் நின்றான். அவனது நண்பர்களோ ஒருசேர கொல்லென்று சிரித்தனர் . ஆதித் உன்னையும் ஒரு பெண் அவமதிப்பதா? இது என்ன அதிசயம் ! பொதுவாக பெண்களிடையே மிகவும் பிரபலமான ஆதித்யையும் ஒரு பெண் , அதுவும் அவனது நாட்டு பெண்ணொருத்தி, ஆதித்யை புறக்கணித்து விட்டு ஜெரியிடம் பேசுகின்றாள் என எல்லோரும் நகைச்சுவையாக கூறி கேலிப் பண்ணினார்கள் . ஆதித் தனது தோளை ஒருமுறை குலுக்கி விட்டு தனது அறையை நாடிச் சென்றான் . அவனுக்குள் கொஞ்சம் ஆத்திரமாகவும் இருந்தது . என்ன கர்வம் இந்த பெண்ணிற்கு . சாதாரணமாக அவளிடம் பேசினாலும் இப்படி அலர்ச்சியப்படுத்துகிறாளே ! தான் என்ன மகாராணி என்ற நினைப்போ ? மனதினுள்ளே வைது கொண்டான் .

அடுத்த நாள் அவர்கள் காலை உணவு உன்ன நண்பர்கள் சகிதமாக உணவு விடுதிக்கு செல்லும் வழியில் சஹானாவை வரவேற்பறையில் கண்டான் . அவள் இவர்களை கண்டதும் ஒதுங்கிக் கொள்ள முயற்சித்தாள் . என்றாலும் அவர்களை நேருக்கு நேர் சந்திக்க வேண்டி வந்தது . முகத்தை சாதாரணமாக வைத்துக்கொண்டு ஜெரியிடமும் மற்றைய நண்பர்களிடமும் மட்டும் காலை வணக்கத்தை தெரிவித்து விட்டு மீண்டும் ஆதித்தை அவமதிக்கும் முகமாக அவசரமாக தனது கைபையை எடுத்துக் கொண்டவாறு அவளது பணி முடிந்த காரணத்தினால் அவசரமாக வெளியேறினாள் . இதை அவதானித்த ஆதித்யின் நண்பர்கள் மீண்டும் பரிகாசமாக நையாண்டி செய்ய ஆதித்க்கு மேலும் கோபத்தை ஏற்றியது . இனி அவளை காணக்கிடைத்தால் நேரே அவளிடமே அவளது நடத்தையை பற்றி கேட்டு விடவேண்டும் என்று முடிவு செய்துக்கொண்டான்.

உணவு முடித்த கையோடு பனி சரக்கு விளையாடுவதற்காக மலைக்கு சென்றனர் . ஒரே பனி மூடிய மலைகளை காணும்பொழுது ஆதித்தை உற்சாகம் தொற்றிகொண்டது . வெள்ளை வெளீர் என பஞ்சு கம்பளம் விரித்திருந்த அந்த மலைகளுக்கும் வானத்துக்கும் இடையில் இடைவெளி மிகவும் குறைந்தது போல் தென்பட்டது . அம்மலையில் ஏறினால் அந்த வானத்தை எட்டி தொட்டு விடலாம் போலிருந்தது . ஆதித் தன் நண்பர்களிடம் யார் முதலில் மலையில் ஏறுவது என்று சவால்விட்டவாறே உடனே அவர்களுக்கு காத்து நிற்காது மின்தூக்கியில் அட, அதுதான் அந்த லிப்டில் ஓடிச் சென்று ஏறினான் . திரும்பி பின்தொடர்ந்து ஓடி வந்துக்கொண்டிருந்த நண்பர்களை பார்த்து விழுந்து விழுந்து சிரித்தான் . சற்று முன்னர் அவனுள் கொதித்துக்  கொண்டிருந்த கோபம் எங்கோ சென்று மறைந்து விட்டது . மலை உச்சிக்கு சென்று பனி சரக்கு விளையாட்டில் ஈடுபட்ட பொழுது ஆதித்தும் அவன் நண்பர்களும் சிறு பிள்ளைகள் போல் பனியில் விழுந்தும் புரண்டும் விளையாடி மகிழ்ந்தனர் .

ஒருவாறு அன்று முழுவதும் பனி சறுக்கு விளையாட்டிலேயே ஈடுபட்ட பின்னர் மிகுந்த களைப்புடன் இரவு தமது ஹோட்டல்யை வந்தடைந்தனர் . இராப்போசனத்தை ஒரு பிடி பிடிக்க வேண்டும் என்று நான்கு நண்பர்களும் உணவு விடுதியை ஒரே ஆரவாரத்துடன் சென்றடைந்தார்கள் . அங்கு வைன் அருந்திக் கொண்டிருந்த ஜெரியின் மாமாவை கண்டவுடன் நால்வரும் அவருடன் சென்று இணைந்துகொண்டனர் . மாமாவும் அவர்களின் நலம் விசாரித்து விட்டு அவர்கள் ஹோட்டலின் சௌகரியங்களை பற்றி விசாரித்தார் . அந்நேரம் பார்த்து சஹானாவும் அவளுடன் பணியாற்றும் பெண்ணும் தமது பணி முடிந்து மாமாவிடம் விடைப்பெற்று போவதற்காக வந்தனர் .

சஹானாவை கண்டதும் மகிழ்ச்சியுடன் எழுந்த ஜெரி அவர்கள் இருவரையும் தங்களுடன் இருந்து உரையாட அழைத்தான் . சஹானாவிற்கு ஒரே தர்மசங்கடமாகிவிட்டது. தங்களது முதலாளியின் முன்னிலையில் மறுப்பது அவ்வளவு நல்லதாக இல்லாவிடினும் ஆதித் அவர்களில் ஒருவராக அமர்ந்து இவளை யோசனையுடன் அவதானிப்பதை கண்டதும் ஏதாவது காரணம் கூறி செல்ல எத்தனிக்கும் வேளையில் மாமாவே வா சஹானா, வந்து எம்முடன் அமர்ந்து கொஞ்ச நேரம் உரையாடு ! என்று ஆதித்யின் பக்கம் திரும்பி ஆதித் உனக்கு தெரியுமா ? சஹானாவும் உனது நாட்டை சேர்ந்தவள் தான் . இங்கு வேலைக்கு சேர்ந்து ஒரு சில நாட்களே ஆகுகின்றது . மிக மரியாதை தெரிந்த அமைதியான பெண் . உனக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கவேண்டும் என்று நான் நினைத்தேன் . இது ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பமாக அமைந்து விட்டது என்று கூறினார் .

ஆதித்க்கு பளிச்சென்று ஒரு பொறி தட்டியது . உடனே எழும்பி இதோ எல்லோருக்கும் குடிக்க ஏதாவது எடுத்து வருகிறேன் என்று பதிலுக்கு கூட நிற்காது மது வகைகளும் குளிர்பானங்களும் கொடுக்கும் இடத்திற்கு சென்றான் . தனக்கும் நண்பர்களுக்கும் பியர் பானத்திற்கு கூறிவிட்டு மாமாவிற்கு வைனும் அதே நேரத்தில் இன்னுமொரு கிளாஸ் வைனுடன் 2 கிளாஸ் பழச்சாறுக்கும் உத்தரவுயிட்டான் . எல்லா குடிவகைககளையும் பெற்றுக்கொண்ட ஆதித் ஒரு கிளாசில் மட்டும் வைனுடன் பழச்சாறையும் கலந்து எடுத்துக்கொண்டு வந்து வழமைபோல் நண்பர்களுக்கு பியரை கொடுத்து விட்டு வைனுடன் கலந்த அந்த கிளாசை மட்டும் சஹானவிடம் நீட்டினான் .

மற்றையவர் முன்னிலையில் மறுப்பு தெரிவிக்க முடியாத நிலையில் சஹானாவும் அதை எடுத்து குடித்தாள் . ஆதித் கண்களில் குறும்புடன் சஹானாவை ஓரக்கண்ணால் அவதானித்து கொண்டிருந்தான் .     

சிறிது நேரம் எல்லோரும் சுவாரசியமாக அளவளாவி கொண்டிருகையில் சஹானாவுக்கு ஏனோ தலை சுற்றுவது போன்று இருந்தது . என்றாலும் சமாளித்தவாறே உரையாடலில் கலந்து கொள்ள முயற்சித்தாள் . ஆதித் தன் மனதினில் சிரித்தவன்னமாக மீண்டும் மீண்டும் எல்லோருக்கும் குளிர் பானங்களை வழங்கினான் . சஹானவிற்கு எப்படியும் 2 கிளாசுக்கு மேல் வைன் கலந்த பழச்சாறை எடுத்துக்கொண்டு வந்து கொடுத்திருப்பான் . இவனது தில்லுமுல்லு ஒன்றும் அறியாத சஹானாவும் அதை வெறும் பழச்சாறு என்றே குடித்து முடித்தாள் .

 தொடரும் .......

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

ஒரு பிள்ளையின் பெயர் அறிய எத்தனை மாதம் மினக்கெட வேணும்.

ஜேர்மனியில் இருந்து வந்து பெயரை  மாத்திரமல்ல தொலைபேசி இலக்கத்தையும் வேணுமெண்டா?

தற்ஸ் டு மச்

 

நீங்கள் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருப்பீர்கள் என்று உங்களுக்கு தெரியும் . ஆனால் ஜேர்மனியில் பிறந்து வளர்ந்த பையனின் நிலை

வேறு அல்லவா ? அவனுக்கு இங்கு எல்லாம் சகஜம் .இங்கத்தைய இளசுகளை கொஞ்சம் புரிந்து கொள்ளுங்கள் .

அதுசரி காதல் கதை படிக்க அம்மா அனுமதி கொடுத்தவவா ஈழப்பிரியன் ?

நன்றாக உள்ளது தொடருங்கள்....

 

3ம் அத்தியாத்தையும் வாசித்து உங்கள் கருத்தை தெரிவியுங்கள் . நன்றி

தொடருங்கள் ..யாழில் நிலைத்து இருக்க வாழ்த்துக்கள்.

 

உங்கள் வாழ்த்துக்கு மிகவும் நன்றி நிலாமதி .

Share this post


Link to post
Share on other sites

ஆதித் சஹானாவை ஒரு வழி பண்ணாமல் விடமாட்டான் போலிருக்கு...! தொடருங்கள்...!! :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

ஆதித் சஹானாவை ஒரு வழி பண்ணாமல் விடமாட்டான் போலிருக்கு...! தொடருங்கள்...!! :)

 

பொறுத்திருந்து பாருங்கள் Suvy.

உங்கள் ஆதரவுக்கு மிகவும் நன்றி .

Share this post


Link to post
Share on other sites

வெளி நாட்டில் வெள்ளைக்காரிகள் ஒரு கோலாவை வாங்கிக் கொடுத்தாலே இரண்டாவது நாளும் வந்து நிற்பார்கள். அதற்காக ஈழத்தில் வாழும் தமிழ்ப் பெண்களையும் அப்படி நினைக்கலாமா? 

ஆதித் விடும் பிழைகளில் ஒன்று அவர் ஈழப் பெண்களின் மன நிலையைப் புரியாமல் இருப்பது தான். :D

 

இப்ப தான் சுவிஸ் வந்திட்டாவே இனிமேல் சஹானாவே அதை இவருக்குப் புரிய வைக்கலாம்.

 

கதை சொல்லும்  லாவகம்  எங்களையும் ஒரு முறை இலங்கை, ஜேர்மனி, சுவிஸ் என இழுத்துச் செல்கின்றது.
தொடருங்கள்

Share this post


Link to post
Share on other sites

வெளி நாட்டில் வெள்ளைக்காரிகள் ஒரு கோலாவை வாங்கிக் கொடுத்தாலே இரண்டாவது நாளும் வந்து நிற்பார்கள். அதற்காக ஈழத்தில் வாழும் தமிழ்ப் பெண்களையும் அப்படி நினைக்கலாமா? 

ஆதித் விடும் பிழைகளில் ஒன்று அவர் ஈழப் பெண்களின் மன நிலையைப் புரியாமல் இருப்பது தான். :D

 

இப்ப தான் சுவிஸ் வந்திட்டாவே இனிமேல் சஹானாவே அதை இவருக்குப் புரிய வைக்கலாம்.

 

கதை சொல்லும்  லாவகம்  எங்களையும் ஒரு முறை இலங்கை, ஜேர்மனி, சுவிஸ் என இழுத்துச் செல்கின்றது.

தொடருங்கள்

 

நீங்கள் சொல்வது முற்றிலும் உண்மை . ஆதித்தை அங்கே ஈழத்தில் ஒரு ஆறு மாதங்கள் தங்க விட்டிருந்தால் சிலவேளை

நம் ஈழப்பென்களைப் பற்றி புரிந்திருக்குமோ என்னவோ . :unsure:

 

உங்கள் பாராட்டுதலுக்கு மிகவும் நன்றி . விரைவில் தொடரை இணைக்கிறேன்.

Share this post


Link to post
Share on other sites

ஒரு பொய்யாவது சொல் என் கண்ணே அத்தியாயம் 4

 

சஹானாவின் தலை ஒரேயடியாக சுற்றுவது போல் இருந்தது . அவளுக்கு ஒன்றுமே விளங்கவில்லை . ஏன் இப்படி தனக்கு இருந்தாப்போல் இயலாமல் போகிறது ?

மெதுவாக எழும்பி எல்லோரிடமும் விடை பெற எண்ணுகையில் மாமாவிற்கு ஒரு முக்கிய தொலைபேசி அழைப்பு வர அவர் முந்திக்கொண்டு எல்லோரிடமும் விடைபெற்று எழுந்து அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றார் .

சஹானா இது தான் தருணம் என்று மேலும் தாமதிக்காமல் எழுந்தவள் ஒரு நிலையில் நிற்க முடியாமல் அப்படியே தொபால் என்று மீண்டும் அவர்கள் இருந்து உரையாடிக்கொண்டிருந்த அந்த சோபாவிலேயே விழுந்தாள் . ஆதித் இவளது தள்ளாட்டத்தை கண்டு பகீர் என்று சிரித்து விட்டான் . என்ன என்று புரியாது குழம்பி நின்ற ஜெரி இவனது சிரிப்பை கண்டதும் நிலைமையை புரிந்துக்கொண்டான் .

ஏய் ஆதித், என்ன வேலை செய்திருக்கிறாய் ? பாவமடா, இந்த பெண்என்று  கூற எத்தனிக்கையில் ஆதித் பதிலுக்கு இல்லை, இல்லை இந்த பெண்ணை நான் ஏற்கெனவே சந்தித்திருக்கிறேன் . சாதுவாக தோற்றம் அளித்தாலும் இவள் மிகவும் கர்வம் பிடித்தவள் . என்னை தெரிந்திருந்தும் இங்கு கண்டவுடன் ஒரேயடியாக அலர்ச்சியப்படுத்தினாள் . ஆகவே தான் ஒரு சிறு பகிடி செய்து பார்த்தேன் . அம்மணிக்கு போதை நன்றாக ஏறிவிட்டது . இவளை பார்க்கையில் எனக்கு ஒரே நகைச்சுவையாக இருக்கிறது என்று வாய் விட்டு சிரித்தான் .

சஹானா சோபாவில் சாய்ந்திருப்பதை கண்ட அவளது நண்பி மெதுவாக அவளை எழும்ப உதவி செய்தாள் . சஹானா நான் தூங்க வேண்டும் . ஒரே நித்திரையாக வருகிறது என்று முனுமுனுத்தாள். ஆதித் இவளது முனுமுனுப்பை கேட்டதும் உடனே விரைந்து வரவேற்பு பகுதில் காணப்பட்ட தங்கும் அறைகளுக்கான சாவிகள் கொளுவப்பட்டிருந்த பிரிவிற்கு சென்றான் .

ஒரு நிமிடம் யோசனை செய்து விட்டு அதிலிருந்த ஒரு சாவியை எடுத்துகொண்டு சஹானாவையும் அப்பெண்ணையும் பின்தொடர பணித்தவாறே குறித்த அறைக்கு கூட்டிச்சென்று கதவையும் திறந்து விட்டான் . சஹானாவிடம் இன்றிரவு நீங்கள் இவ்வறையில் தங்கி விடுங்கள் . நீங்கள் இருக்கும் நிலையில் இப்படியே வீடு திரும்புவது நல்லது அல்ல என்று அறிவுரை கூறுவது போல் நடித்துவிட்டு மீண்டும் தன் நண்பர்களிடம் திரும்பி வந்தான் .

அவனுக்கு எல்லாம் ஒரு விளையாட்டு போலிருந்தது . சஹானாவை நினைத்து விழுந்து விழுந்து சிரித்தான் . அத்துடன் நின்று விடாது நண்பர்களே நாளை உங்களுக்கு ஒரு மிகுந்த நகைச்சுவை விருந்தொன்றிற்கு ஏற்பாடு செய்துள்ளேன் . ஆகவே ரசித்து மகிழ அன்போடு வரவழைகிறேன் என்று பாசாங்கு செய்வது போல் தலை வணங்கினான் .

அடுத்த நாள் காலை யாரோ மிகுந்த ஆத்திரத்தில் கூச்சல் போடுவது சஹானாவின் காதில் லேசாக கேட்டது . அவளுக்கு கண்களை திறப்பது மிகுந்த சிரமமாக இருந்தது . அத்துடன் அவளது முதலாளியின் குரல் போலிருந்த ஒருவர் இவளது பெயரை கூறி அவசரமாக எழும்புமாறு கேட்டதையிட்டு சஹானா கண்களை கசைக்கியவாறு எழும்பி உற்கார முயற்சித்தாள் .

அவளுக்கு ஒரு நிமிடம் தான் எங்கு இருக்கிறோம் என்பது முற்றாக புரியவில்லை . அதுமட்டுமின்றி அவளை சுற்றி முதலாளி உட்பட பலர் கோபத்துடன் இவளையே பார்த்துகொண்டு நின்றதை கண்டாள்  . சஹானா ஒருவாறு தன்னை சுதாகரித்துக்கொண்டு கட்டிலை விட்டு இறங்கினால் . அவளது தலை விண்ணென்று வலித்தது .

அதற்குள் மிகவும் நவ நாகரீகமாக உடை அணிந்த ஒரு பெண் சஹானாவை நோக்கி உனக்கு என்ன தைரியம் இருந்தால் எனக்கு ஒதுக்கி வைத்த விசேட அறையில் வந்து இப்படி தூங்குவாய் . இச்செயல் என்னை அவமதித்தது போலிருக்கிறது . இதோ நான் வேறு ஒரு ஹோட்டலை பார்த்து கிளம்புகிறேன் என்று காட்டுக் கத்தல் கத்தினாள் . அப்படியே முதலாளியையும் நோக்கி முதலில் உங்கள் பணியாளர்களை விருந்தினர்களுக்கு மரியாதை கொடுத்து நடக்க சொல்லி கொடுங்கள் . அதற்கு பிறகு என்னைப் போன்ற  பிரபலமானவர்களை வரவழையுங்கள்என்று கத்தி விட்டு ஆக்ரோஷமாக வெளியேறினாள்.

முதலாளியின் முகத்தில் எள்ளும்கொள்ளும் வெடித்தது . அவர் சஹானாவை நோக்கி  „இன்றுடன் உனது வேலை காலி . அதாவது குடிபழக்கத்துடன் எம்மை நாடி வந்த பிரபலமானவர்களை அவமதித்த உனக்கு என்ன தண்டனை கொடுத்தாலும் தகும் . ஆதலால் உடனே நீ இந்த ஹோட்டலை விட்டு வெளியேறி விடு என்று கத்தி விட்டு சென்றார்.

சஹானாவின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது . அதற்குள் மகளே சஹானா!“ என்று தந்தையின் குரலை கேட்டதும் அப்படியே அதிர்ச்சி அடைந்தாள் சஹானா  . அப்பா! என்று குரல் வந்த திசையை நோக்குகையில் அவள் தந்தை நெஞ்சை பிடித்தவண்ணம் கலங்கி நின்றார்.

மகள் இரவு வீடு திரும்பாததால் அவளை தேடி ஹோட்டலுக்கு வந்து அங்கு நடைபெற்ற அவ்வளவையும் நேரில் கண்டு மனம் வெதும்பி நின்றார் . தனது ஆசை மகள் சஹானா குடிபழக்கத்துக்கு அடிமையானவளா? . அத்துடன் மற்றவரை என்றும் மதித்து நடப்பவள் எப்படி இவ்வாறு நடந்து கொள்கிறாள் ? அவரால் ஒன்றையும் ஜீரணித்துக்கொள்ள முடியாது தடுமாறி நின்றார் .

ஒருவேளை பணக்கஷ்டம் காரணமாக ஹோட்டல் ஒன்றில் வேலைக்கு மகளை அனுப்பியது தான் பிழையாக போய்விட்டதோ ! அவரால் இனி ஒரு நிமிடமும் அங்கு நிற்பதை தாங்கிக்கொள்ள முடியாது திரும்பியும் பாராது நெஞ்சை பிடித்துக்கொண்டே வெளியேறினார் .

சஹானா குமுறி குமுறி அழுதாள் . அவளுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை . எப்படி தான் இந்த அறைக்கு வந்தேன் ? அவளால் தன் தலையை உயர்த்தக் கூட முடியாது தலை வலித்தது . தனக்கு மது பழக்கம் இல்லையே அப்படியிருக்க எல்லோரும் என்னிடம் பழி சுமத்துகிறார்களே . அதுவும் எனது அப்பா தன்னிடம் குற்றம் சுமத்தி விட்டு செல்வது என்றால் அவளால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை .

தான் நேற்று பழச்சாறு மட்டும் தானே குடித்தேன் என்று அவள் எண்ணுகையிலேயே ஆதித் அவளையே பார்த்துக்கொண்டு அவ் அறையில் நிற்பது தெரிந்தது . அவனது நண்பர்களும் மற்றவர்களும் நாசூக்காக வெளியேறுவதும்  தெரிந்தது .

ஓஹோ இந்த கயவன் ஆதித்யின் சதி வேலையோ இது . அவன் பழச்சாறில் மதுபானத்தை கலக்கி எனக்கு தந்துள்ளான் . என்னை பழி வாங்கும் நோக்கில் இவ்வாறு என்னை அவமானப்படுத்தியுள்ளான் . அன்றே அவனை கண்டவுடனேயே ஜாக்கிரதையாக இருந்தும் இப்படி மாட்டிவிட்டேனே என்று தன்னுள்ளேயே மருகினாள் . அப்பா மிகவும் கலக்கத்தில் வெளியேறினார் அவரிடம் ஓடிச்சென்று உண்மையை உரைக்கவேண்டும் என்று அவசரமாக ஓடினாள்.

வெளியேறுகையில் ஆதித்யை நோக்கி உன்னால் தான் இப்படி அவமானப்பட்டு நிற்கிறேன்!“ என்று குற்றம் கூறும் பார்வை பார்த்து விட்டு மட்டும் சென்றாள் .

ஆதித் அப்படியே இவளது பார்வையை தாங்காது உறைந்து நின்றான் . ஒரு வார்த்தை கூறாது ஆனால் அவளது நெருப்பு சுமந்த பார்வையை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை . விளையாட்டு என்று நினைத்தது வினையாக போய்விட்டது . குறும்பு தனத்துடன் சேஷ்ட்டை செய்ய விளைந்தது இப்படி ஒரு பெரும் பிரச்சனையில் முடியும் என்று அவன் எண்ணியிருக்கவில்லை .

அன்று யாழ்ப்பாணத்தில் அவளின் முறைப்பாட்டால் அம்மா திருவிழா முடியும் முன்னரே திரும்ப வேண்டியிருந்தது . அதற்கு பதிலாக கொஞ்சம் மதுவை கலந்து கொடுத்து முசுப்பாத்தி பார்க்க முனைந்தான் . ஆனால் சஹானாவின் வேலை பறிபோகும் என்று அவன் ஒருபோதும் நினைத்திருக்கவில்லை . அதுவும் மட்டும்மின்றி அவளை தான் தங்க வைத்த அதே அறைக்கு இன்று அந் நடிகை தங்க வருவாள் என்றும் அவன் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை .

ஏதோ ஜெரியின் மாமாவிடம் மாட்டி விட்டு கூத்து பார்க்கலாம் என்பது தான் அவன் திட்டம் . அதற்குள் எல்லாம் கை மீறி போய் சஹானாவின் தந்தை அங்கு நடந்தவற்றை எல்லாம் நேரில் காண வேண்டி வந்ததும் அவரால் எதையும் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது மிகுந்த வருத்தத்தில் வெளியேறியதும் அவனுக்குள் கவலையை தந்தது .

அத்துடன் சஹானாவின் அந்த குற்றம் சுமத்தும் பார்வை ! அவனது நெஞ்சை ஏதோ பிசைந்தது . தான் பெரும் தவறு செய்து விட்டேன் என்பதை உணர்ந்தான் . ஒரு அப்பாவி பெண்ணிற்கு  தனது விளையாட்டுதனம் அவளது வேலை பறிக்கும் அளவுக்கு பாதித்து விட்டதை அவன் நன்றாகவே உணர்ந்தான் . என்ன செய்வது என்று புரியாது குனிந்த தலையுடன் அவனும் அவ்வறையை விட்டு வெளியேறினான் . அதே குற்ற உணர்வு அவனை முழுதாக ஆட்கொண்டது .

அடுத்து வந்த நாட்களில் ஆதித் தனது சந்தோஷம், குறும்புத்தனம்  எல்லாவற்றையும் தொலைத்து விட்டான் . ஜெரி உட்பட அவனது நண்பர்கள் அவனை பழைய நிலைக்கு மாற்ற பெரிதும் முயற்சி செய்தாலும் அவனால் தன் குற்ற உணர்விலிருந்து எழவே முடியவில்லை. அவனது மனத்திரையில் சஹானா அழுதபடியே வெளியேறுகையில் அவனை பார்த்த அந்த வெறித்த குற்றம் சுமத்தும் பார்வை அப்படியே பதிந்திருந்தது .

http://www.youtube.com/watch?v=MxAswJoN95g

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

கதைக்கு நன்றிகள் தொடரட்டும் உங்கள் படைப்புக்கள்.....

Share this post


Link to post
Share on other sites

நன்றாக உள்ளது தொடருங்கள்,

யாழில் ஒரு காதல் கதை என்ற ஒரு தொடர் முடியாமல் இருக்குறது, ஏலும் என்றால் அதையும் முடித்து விடுங்கள்

 

http://www.yarl.com/forum3/index.php?/topic/136917-யாழில்-ஒரு-காதல்-யாழ்கள-உறவுகள்/page-2

Share this post


Link to post
Share on other sites

கதைக்கு நன்றிகள் தொடரட்டும் உங்கள் படைப்புக்கள்.....

 

மிகவும் நன்றி Putthan. விரைவில் தொடர்கிறேன் .

நன்றாக உள்ளது தொடருங்கள்,

யாழில் ஒரு காதல் கதை என்ற ஒரு தொடர் முடியாமல் இருக்குறது, ஏலும் என்றால் அதையும் முடித்து விடுங்கள்

 

http://www.yarl.com/forum3/index.php?/topic/136917-யாழில்-ஒரு-காதல்-யாழ்கள-உறவுகள்/page-2

 

மிகவும் நன்றி .

நிச்சயமாக அதையும் எழுத முயற்சிக்கிறேன் .

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

யாழ் இணையத்தில் அறிவித்தல் விளம்பரங்களை இணைத்துக் கொள்வதன் மூலம் தாயக மக்களின் நல்வாழ்வுக்கு உதவிடலாம்.
விபரங்களிற்கு


  • Topics

  • Posts

    • போக்குவரத்து   இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் போக்குவரத்து ......!   🌻
    • அதுவே என் கருத்தும் ஆனாலும் புதிய தொழில்நுட்பத்தில் அதீத ஆர்வம் காட்டும் அரசியல் வாதிகள்  அப்பாவி மக்களை பற்றி ஒரு துளியாவது சிந்திக்கவும்  வேண்டும்
    • பிரபஞ்ச நூல் - ஷோபாசக்தி இந்தக் கதையைத் தனது இரகசியக் குரலைக் கலையவிடாது, தகரத்தில் மெல்லிய ஆணி முனையால் கிறுக்குவது போன்ற கூசிய தொனியில் ஏற்ற இறக்கங்களின்றி சித்திரைலிங்கம் என்முன்னே சொல்லத் தொடங்கினான். நடுநடுவே கதையை நிறுத்தி அதே இரகசியக் குரலில் என்னிடம் சந்தேகங்களும் கேட்டான். நான் 2012-ல் சித்திரைலிங்கத்தை சென்னை புத்தகச் சந்தையில் கடைசியாகப் பார்த்தது. மனைவி பிள்ளைகளுடன் ‘க்ரியா புத்தகக் கடை’க்குள் நின்றுகொண்டிருந்தான். கையில் ‘கிரியாவின் தற்காலத் தமிழ் அகராதி’ வைத்திருந்தான். என்னைக் கண்டதும் முதல் வார்த்தையாக “மச்சான் நீ இந்த அகராதியில் ஏதோ பிழை இருக்கிறது என்று எழுதியிருந்தாய். அதுதான் வாங்கிச் சரி பார்க்கப் போகிறேன்” என்றான். அன்றிரவே அவுஸ்ரேலியா திரும்பும் அவசரத்திலிருந்தான். க்ரியாவில் அந்தச் சந்திப்பு நிகழ்ந்து ஏழு வருடங்கள் கழித்து, 2019 புதுவருடம் பிறந்த நள்ளிரவில் சிட்னியின் புறநகர்ப் பகுதியான செவன் ஹில்ஸிலுள்ள சித்திரைலிங்கத்தின் வீட்டில் நாங்கள் மறுபடியும் சந்தித்துக்கொண்டோம். ஒரு நாடகத்தில் நடிப்பதற்காக நான் பிரான்ஸிலிருந்து கிளம்பிப்போய் அப்போது சில மாதங்கள் சிட்னியில் தங்கியிருந்தேன். நள்ளிரவில் புது வருடம் பிறந்து ஆளுக்காள் வாழ்த்துச் சொல்லிக் கொண்டாடியதும் சித்திரைலிங்கத்தின் மனைவி வானதியும் குழந்தைகளும் படுக்கைக்குப் போய்விட, நானும் சித்திரைலிங்கமும் வீட்டின் பின்புறம் ரசனையுடன் அமைக்கப்பட்டிருந்த தோட்டத்தில் தனியாக நாற்காலிகளில் அமர்ந்தோம். ஜனவரி மாத இரவில் கூட சிட்னியில் வெப்பக் காற்றடிக்கிறது. வானம் முப்பரிமாண ஓவியமொன்றுபோல நட்சத்திரங்களை நெருக்கிமாக அடுக்கி வைத்திருக்கிறது. இந்தக் காலத்தில் பிரான்ஸில் வானம் பனிப் பாளமாகத் தரைக்கு இறங்கிவரும். சித்திரைலிங்கத்திற்கு மது அருந்தும் பழக்கமில்லை. எனக்காக மதுவும் சிகரெட்டுகளும் வாங்கி வைத்திருந்தான். சித்திரைலிங்கத்தின் வீட்டை மூன்றடுக்கு மாளிகை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அவன் வைத்திருக்கும் காரும் அப்படியானதுதான். நியூ சவுத் வேல்ஸ் மாநில அரசு நிர்வாகத்தின் கணினித் துறையில் உயர்ந்த பதவியிலிருந்தான். ஆனால் அய்ம்பது வயதான அவன் எழுபது வயதுத் தோற்றத்திலிருந்தான். ஆள் முப்பது கிலோதான் தேறுவான். ஆடை அணியும் முறைகூடக் கிழவர்களைப் போலயிருந்தது. தலையில் ஒரு மயிர் கிடையாது. முன்வாய்ப் பற்கள் நான்கு விழுந்து பொய்ப்பற்கள் கட்டியிருப்பதாகச் சொன்னான். எனது நீண்ட தலைமுடியைத் தனது கைகளால் தடவிப்பார்த்து ஆராய்ந்து, உண்மையான முடியா இல்லை நாடகத்திற்காக வைத்த டோப்பாவா எனக் கேட்டான். பகடி விட்டாலும் சரி மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும் சரி பயந்தாலும் சரி முகத்தை ஒரே மாதிரியாகத்தான் சீரியஸாகச் சித்திரைலிங்கம் வைத்திருப்பான். இந்தக் கதையைச் சொல்வதற்கு முன்பு எப்படிக் கதையை ஆரம்பிப்பது எனத் தெரியாமல் சித்திரைலிங்கம் தட்டுத் தடுமாறித் தேவையில்லாதது எல்லாம் பேசிக்கொண்டிருந்தான். பின்பு, தனது கைத்தொலைபேசியை அணைத்து வைத்துவிட்டு, தோட்டத்திற்குள் நுழையும் வீட்டின் பின்புறக் கதவுகளை வெளிப்பக்கமாகத் தாழிட்டுவிட்டு, நாற்காலியை நகர்த்தி எனக்கருகே போட்டுக்கொண்டு இந்தக் கதையைச் சொல்ல ஆரம்பித்தான். கதை ஒரு புத்தகத்தைப் பற்றியது. 2 சித்திரையில் பிறந்ததால்தான் எனக்கு சித்திரைலிங்கம் என்று அழகான பெயர். நாஞ்சில் நாடனின் ‘எட்டுத் திக்கும் மதயானை’ நாவலில் பூலிங்கம் என்றொரு பெயர் உண்டு. அது இன்னும் திறமான பெயர். இங்கே என்னுடய அலுவலகத்தில் வெள்ளைக்காரர்கள் என்னை ‘சித்’ என்று அவர்களின் வசதிக்குச் சுருக்கிக் கூப்பிடுவதை நான் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. இதனாலேயே அலுவலகத்தில் நாலைந்து பிரச்சினைகள் வந்திருக்கின்றன. வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியர் என்றும் கப்ரியல் கார்ஸியா மார்குவெஸ் என்றும் நாங்கள் உச்சரிக்கிறோம்தானே. இவர்களின் நாக்குகளிற்கு மட்டும் சித்திரைலிங்கம் என உச்சரிப்பதில் என்ன பிரச்சினை! 1985-ம் ஆண்டு சித்திரைமாதம் எனக்குப் பதினாறு வயது முடிந்திருந்தது. என்னுடைய பிறந்தநாளைக் கொண்டாடுவதற்காக என்னுடைய கிராமத்திலிருந்து நான்கு நண்பர்களை அழைத்துக்கொண்டு யாழ்ப்பாண நகரத்துக்குப் போனேன். எங்கள் அய்வரில் மூத்தவனுக்குப் பத்தொன்பது வயது. இளையவனுக்குப் பதினைந்து வயது. எங்களில் யாருக்கும் குடிக்கும் பழக்கம் இல்லை . மூத்தவன் மட்டும் இரகசியமாகச் சிகரெட் குடிப்பான். மத்தியானம் பரடைஸ் ஹோட்டலில் புரியாணி சாப்பிட்டுவிட்டு, அதற்கும் மேலாக லிங்கம் கூல் ஃபாரில் சர்பத் குடித்துவிட்டு, வின்ஸர் தியேட்டரில் மதியக் காட்சிப் படத்துக்குப் போனோம். சிவாஜியும் அம்பிகாவும் நடித்தது…’காலம் மாறலாம் நம் காதல் மாறுமா’ என்றொரு பாட்டு இருக்கிறது..என்ன படம் அது? “வாழ்க்கை..” அதேதான்..படம் முடிந்தவுடன் நடந்து பண்ணைப் பாலத்துக்கு வந்தோம். ஊர் திரும்ப பஸ்சுக்கு காசு இருந்ததுதான். என்றாலும் மண் அள்ளவரும் ட்ராக்டர்களில் தொற்றிக்கொண்டு ஊர் திரும்புவதில்தான் எங்களுக்கு மகிழ்ச்சி. யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து ஒரு நாளைக்கு அய்ம்பது ட்ராக்டர்களாவது எங்கள் கிராமத்திற்கு மண் அள்ள வரும். அந்த ட்ராக்டர் சாரதிகளும் எங்களிற்குப் பழக்கமானவர்களாகவே இருப்பார்கள். அந்தச் சாரதிகளில் மோட்டாண்டி எங்களுக்கு நெருங்கிய பழக்கம். எங்களைக் கண்டால் தானாகவே ட்ராக்டரின் வேகத்தைச் சற்றே குறைப்பார் . ஓடும் ட்ராக்டரில் நாங்கள் தொற்றி ஏறிப் பெட்டிக்குள் குதிப்போம். அன்றும் அதுதான் நடந்தது. பண்ணைப் பாலத்தால் மோட்டாண்டியின் ட்ராக்டர் எங்களை ஏற்றிக்கொண்டு கிராமத்தை நோக்கிப் பறக்கலாயிற்று. நாங்கள் சினிமா நடிகர்களிற்கு மட்டுமல்லாமல் ட்ராக்டர் சாரதிகளிற்கும் தீவிர ரசிகர்களாயிருந்த பருவமது. மோட்டாண்டி சிவந்த மேனியும் சுருட்டைத் தலையும் கொண்ட கவர்ச்சிகரமான மனிதர். அவர் எப்போதும் கட்டும் பற்றிக் சாரத்தை முழங்கால்வரை வழித்துவிட்டுக்கொண்டு வாயில் ‘த்ரிரோஸ்’ சிகரெட்டையும் வைத்துக்கொண்டு அசுர வேகத்தில் அவர் ட்ராக்டர் ஓட்டுவது தொங்கலாயிருக்கும். அவர் ட்ராக்டரைத் தாறுமாறாக ஓட்டும் வேகத்தால்தான் அவருக்கு மோட்டாண்டி என்ற பெயர் கிடைத்திருக்கவேண்டும். ட்ராக்டரின் வெற்றுப் பெட்டி பண்ணைப் பாலத்தில் துாக்கித் துாக்கிப் போடும். அந்தப் பெட்டிக்குள் ‘பலன்ஸ்’ பண்ணி நிற்பது எங்களின் சாகசமாக இருக்கும். யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து பண்ணை பிரதான வீதியின் வழியாக மூன்று கட்டைகள் துாரம் ஓடினால் எங்கள் கிராமம் வந்துவிடும். வீதியிலிருந்து ஒரு கட்டைத் துாரத்தில்தான் தெற்குப் புறமாகக் குடிமனைகள் இருந்தன. பிரதான வீதியருகில் குடிமனைகள் கிடையாது. வெறும் தரவை நிலத்திற்குள்ளால் அந்த வீதி செல்லும். வீதியில் குட்டி வழிப் பிள்ளையார் கோயிலும் அதற்குச் சற்றுத் தள்ளி, ஒருமாதம் முன்பாகப் புதிதாக முளைத்த ஒரு தேநீர் கடையுமிருந்ததன. அந்தக் கடையை நல்லூர் பக்கத்திலிருந்து வந்த ஒரு நடுத்தர வயதுத் தம்பதிகள் நடத்தி வந்தனர். அந்தக் கடைக்காரரின் சரியான பெயர் என்னவென்று தெரியவில்லை. அந்தக் கடைக்கு ‘பப்பன் கடை’ என்று கிராமத்தவர்கள் பெயரிட்டிருந்தார்கள். கடைகாரரை ‘பப்பன்’ என்றுதான் கூப்பிடுவோம். அப்போதெல்லாம் எனது கிராமத்து மக்கள் தேநீர் கடைகளுக்குப் போவதில்லை. யாழ்ப்பாணச் சந்தைக்குப் போனால் கூட கடைகண்ணியில் பச்சைத் தண்ணீர் கூடக் குடிக்காமல் வீட்டுக்குத் திரும்பிவந்துதான் தொண்டையை நனைப்பார்கள். பப்பன் கடை வரும்வரை எங்கள் கிராமத்தில் தேநீர் கடையே இருக்கவில்லை. எங்களை மாதிரி நட்டாமுட்டி பொடியன்கள் மட்டுமே பப்பன் கடைக்கு போய் கல்லுப் போன்ற வாய்ப்பன் சாப்பிட்டுத் தேநீர் குடிப்போம். மற்றப்படிக்கு அந்த வழியால் போகும் லொறி, ட்ராக்டர் சாரதிகள் அங்கே சிலவேளைகளில் தேநீர் குடிப்பார்கள்.  பப்பன் கடையில் ஒரு சுடுதண்ணீர்ப் பானையும் நாலைந்து கிளாசுகளும் இருக்கும். ஒரு தட்டில் சுட்ட வாய்ப்பன்கள். மற்றபடிக்கு நாலைந்து யானைச் சோடாக்கள், பீடி சிகரெட் இவ்வளவும்தான் அந்தக் கடை. நான்கு பக்கங்களிலும் கிடுகுகளால் மறைக்கப்பட்டு பனையோலையால் கூரை வேயப்பட்ட அந்தக் கடை இருந்த இடம் அரசாங்கக் காணிதான். பிரதான வீதியோரமாக இருந்த உவர்நில அரசாங்கக் காணிகளை அப்போது யார் வேண்டுமானாலும் பிடித்துக் குடிசை போட்டுக்கொள்ளலாம். இப்போது அந்த இடத்தில் இந்தியாக்காரர்கள் வந்து அதிகாரிகளுக்குக் காசுகொடுத்து உறுதி முடித்து ஓர் ‘இன்டர்நஷனல் ஸ்கூல்’ கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அய்ம்பது பரப்பில் சுற்றிவர மதில் எழுப்பிவிட்டார்கள். ஊருக்குச் சென்றபோது பார்த்தேன். பப்பன், தனது கடையை மாலை ஆறுமணிக்கு அடைத்துவிடுவார். கடையில் பெயருக்குத்தான் தேநீர் வியாபாரம் நடப்பதாகவும் இரவுகளில் அந்தக் கடைக்குள் விபச்சாரத் தொழில் நடப்பதாகவும் ஊருக்குள் சிலர் பேசிக்கொண்டார்கள். பொழுதுபட்ட பிறகு யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து அந்தக் கடைக்கு ஒரு மஞ்சள் நிறப் பெண் வருவதாகவும் அவள் வந்த பின்பாக யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து பஸ்ஸிலோ மோட்டார் சைக்கிளிலோ வாடிக்கையாளர்கள் வந்து இறங்குவதாகவும் பேச்சிருந்தது.  எங்கள் கிராமத்தில் இந்த விபச்சாரப் பிரச்சினை கனகாலமாக இருந்து வந்தது. அப்போது யாழ்ப்பாண பஸ்நிலையத்தில் நிற்கும் விபச்சாரிகளை வாடிக்கையாளர்கள் அழைத்துக்கொண்டு போக யாழ்ப்பாண நகரத்தில் லொட்ஜ்கள் கிடைப்பது லேசான விசயமில்லை. முழு யாழ்ப்பாண நகரத்திலுமே இரண்டோ மூன்றோ லொட்ஜ்கள்தான் இருந்தன. அதனால் வாடிக்கையாளர்களை அழைத்துக்கொண்டு விபச்சாரிகள் பஸ் பிடித்து எங்கள் ஊர் பிரதான வீதியில் இறங்கிவிடுவார்கள். பிரதான வீதியின் வடக்குப்புறமாகப் பரவைக்கு கடலையொட்டி கன்னாவும் நொச்சியும் பற்றைகளாக வளர்ந்துகிடக்கும். அந்தப் பற்றைகளிற்குள் புகுத்து அவர்கள் மறைந்துகொள்வார்கள். எங்களிலும் மூத்த எங்களது கிராமத்து இளைஞர்களின் கண்களில் அவர்கள் எப்போதாவது சிக்கினால், இளைஞர்கள் அவர்களை நன்றாக அடித்து உதைத்துத் துரத்திவிடுவார்கள். இதையொரு சமூகசேவையாக அந்த இளைஞர்கள் ஊருக்குள் பெருமையாகச் சொல்லிக்கொள்வார்கள். இதெல்லாம் அன்றுவரை நான் கேள்விப்பட்டிருந்த விசயங்கள்தானே தவிர, என் வாழ்வில் நான் ஒரேயொரு விபச்சாரியைக் கூட அதுவரை நேரில் பார்த்திருக்கவில்லை.  ஆனால் ஒரு விபச்சாரி எப்படியிருப்பாள் என்று எனக்கொரு கணக்கிருந்தது. நான் வாசித்த கதைகளிலிருந்து அந்தச் சித்திரத்தை நான் கலவையாக உருவாக்கி வைத்திருந்தேன். அழகான பெண் ஒருத்தி விபச்சாரத்திற்கு வா என ஒரு அய்யரை ஆசைகாட்டிக் கூப்பிட்டு நளினமாகப் பேசிக் காசையும் வாங்கிக்கொண்டு, கும்பிட்டுவிட்டு வருகிறேன் என வேதக் கோயிலிற்குள் நுழைந்து மறைந்துவிடுவாளே, கதைக்கு தட்சணை எனப் பெயர்.. யார் அந்தக் கதையை எழுதியது? “அலெக்ஸ் பாரதி..” ஆம்! என்னவொரு எழுத்தாளர் அவர்!! பெரிதாகக் கவனம் பெறாமலேயே போய்விட்டார். நீங்கள் இரண்டுபேரும் வேதக்காரர்கள் என்பதாலோ என்னவோ உங்களுடைய கதை எழுதும் முறையில் ஓர் ஒற்றுமையிருக்கிறது. நாங்கள் வந்த ட்ராக்டர் பப்பனின் தேநீர் கடையை நெருங்கியபோது எங்களிற்கு எதிரே, தேநீர்க் கடைக்குச் சற்றுத் துாரத்தில் நின்றிருந்த யாழ்ப்பாண நகரத்திலிருந்து வந்த பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கி, தலையில் சேலையால் முக்காடிட்டுத் தலையைக் குனிந்தவாறு ஒரு பெண் பப்பன் கடையை நோக்கி விறுவிறுவென நடந்தார். பஸ் உறுமிக்கொண்டு மீண்டும் புறப்பட்டபோது அந்தப் பெண் சற்றே திரும்பிப் பார்த்து தன்னுடைய கையால் காதொன்றைப் பொத்திக்கொண்டார். அவரது தோளில் ஒரு கறுப்புநிறக் கைப்பை தொங்கியது. அலெக்ஸ் பாரதியின் கதையில் வரும் விபச்சாரியின் தோளிலும் ஒரு கறுப்புநிறக் கைப்பை தொங்கும். அவர் எங்கள் ட்ராக்டரைக் கடந்துபோனதும் ட்ராக்டர் சாரதி மோட்டாண்டி சிரித்துக்கொண்டே தலையைத் திருப்பி எங்களைப் பார்த்துச் சொன்னார்: “தம்பியவை..சோடாமூடி போகிறது.” கதையை இடைநிறுத்திய சித்திரைலிங்கம் என்னிடம், “அந்தக் காலத்தில் யாழ்ப்பாண இளைஞர்களிடையே எந்தச் சொல் அதிகமும் பிரபலம் சொல் பார்ப்ப்போம்?” என்று கேட்டான். இதில் யோசிப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது! எனவே நான் உடனேயே, “தமிழீழம் என்ற சொல்தான்” என்றேன். சித்திரைலிங்கம் எப்போதும்போலவே தனது முகத்தைச் சீரியஸாக வைத்துக்கொண்டு இல்லை என்பதுபோல தலையாட்டி என்னை மறுத்துவிட்டுக் கதையைத் தொடர்ந்தான்: ‘தமிழீழம்’ என்ற சொல்லைக் காட்டிலும் ‘சோடாமூடி’ என்ற சொல்தான் அப்போது யாழ்ப்பாண இளைஞர்களிடையே அதிகமும் பிரபலம். தமிழீழம் என்ற சொல்லைக் கேள்விப்படாதவன் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் சோடாமூடி என்ற சொல்லைத் தெரிந்திராதவன் எவனுமில்லை. விபச்சாரம் செய்யும் பெண்களை அப்போது யாழ்ப்பாணத்தில் ‘சோடாமூடி’ எனச் சொல்வார்கள். இந்தப் பெயருக்கான காரணம் யாருக்கும் சரிவரத் தெரியவில்லை. ஒரு முறை திறந்தால் மறுபடியும் மூட முடியாது என்பதால் சோடாமூடியென்று பெயர் எனச் சிலர் சொன்னார்கள். ஒருவன் இருட்டுக்குள் ஒரு விபச்சாரியோடு உறவு கொண்டுவிட்டுச் சில்லறை நாணயங்கள் எனச் சொல்லிச் சில சோடாமூடிகளைக் கொடுத்து ஏமாற்றிவிட்டுச் சென்றதால் அந்தப் பெயர் வந்தது எனச் சிலர் சொன்னார்கள். யாழ்ப்பாண பஸ்நிலையத்தில் ஆதியில் நின்ற விபச்சாரிக்கு சோடாமூடியென்ற பட்டம் என்பதால் அதுவே எல்லா யாழ்ப்பாண விபச்சாரிகளிற்கும் அடையாளப் பெயராகத் தொடர்ந்தது என்றும் சிலர் சொன்னார்கள். ட்ராக்டர் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போதே நாங்கள் அய்வரும் ஆளுக்கொரு பக்கமாக பெட்டியிலிருந்து குதித்து வீதியோர மணற் திட்டுகளில் விழுந்தோம்.  எங்களில் மூத்தவன்தான் கதையை ஆரம்பித்தான். “கேள் சித்திரைலிங்கம்! ஊருக்குள் வந்து வேசையாடிவிட்டுப் போவதை நாங்கள் அனுமதிக்க முடியாது.” அதுவொரு தெந்தெட்டான காலம் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். இராணுவத்தை இயக்கங்கள் முகாம்களிற்குள் முடக்கிவிட்டிருந்தார்கள். பொலிஸ் நிலையங்களை இயக்கக்காரர்கள் தாக்கி அழிக்கத் தொடங்கிய பின்பு பொலிஸ் நிர்வாகம் ஊருக்குள் கிடையாது. பதிலுக்குப் பல இயக்கங்களும் இருந்து பொலிஸ் வேலையைச் செய்தாலும் எங்களுடைய சின்னஞ் சிறிய கிராமத்திற்குள் இயக்கங்களின் நடமாட்டம் அதிகமிருப்பதில்லை. இதனால் எங்களது கிராமத்தில் நாங்கள் நான்கு பேர்கள் சேர்ந்தால் எதையும் செய்யக்கூடிய ஒரு நிலையிருந்தது. கல்லுாரிகளில் படிக்கின்ற பொடியன்கள் என்று கிராமத்திற்குள் எங்களுக்குக் கொஞ்சம் மரியாதையுமிருந்தது. எங்களிலும் மூத்த இளைஞர்களில் சிலர் இந்தியாவிற்கு இயக்கப் பயிற்சிக்குப் போனதாலும் மற்றவர்கள் சவூதிக்கும் ஜெர்மனிக்கும் புறப்பட்டுப் போய்விட்டதாலும் விடலைகளான எங்களுடைய கைகளில்தான் கிராமமிருந்தது. நல்லது கெட்டது எல்லாவற்றிற்கும் நாங்கள்தான் முன்னே நின்றோம். அராலிச் சந்தியையும் யாழ்ப்பாண நகரத்தையும் இணைக்கும் பிரதான வீதிதான் எங்கள் கிராமத்திற்குள்ளால் நீள்கிறது. அந்த வீதியால் போகும் வாகனங்கள், வீதியைக் கடக்கும் ஓர் ஆட்டை மாட்டைத் தப்பித் தவறி மோதிவிட்டால் நாங்கள்தான் பஞ்சாயத்து செய்வோம். எங்களுக்கு இயக்கத் தொடர்புகள் இருப்பது போன்றவொரு தோற்றத்தையும் ஊருக்குள் உருவாக்கி வைத்திருந்தோம். எப்போதாவது ஊருக்குள் இயக்கங்கள் வந்தால் நாங்கள்தான் முன்னின்று கூடமாட உதவிகள் செய்வோம். அப்போதெல்லாம் என்ன பெரிய உதவி..கூட்டங்கள் வைக்க இடம் தேடிக்கொடுப்பது, உணவுப் பார்சல்கள் பெற்றுக்கொடுப்பது அவ்வளவுதான். சில முன் இரவுகளில் பிரதான வீதியோரத்தில் பனை மரங்களிற்குப் பின்னால் மறைந்து நிற்போம். பனைமட்டை அல்லது தடியை உரப் பையால் சுற்றி வைத்திருந்து துவக்குப் போல பாவனை செய்வோம். வீதியால் தனியாக ஏதாவது வாகனம் வரும்போது பனைமர மறைவிலிருந்து திடீரென ஆளுக்கொரு திசையில் வீதியில் குதிப்போம். வாகனங்களை நிறுத்தச் சொல்லி ‘செக்’ செய்வோம். பின்பு பனங்காட்டிற்குள் மறைந்துபோவோம் . இயக்கம் போல பாவனை செய்வது எங்களுக்கொரு ‘த்ரில்’ விளையாட்டு. வாகனத்தில் வருபவர்கள் எங்களை இயக்கம் என நினைத்து வியப்பும் மிரட்சியும் பணிவுமாக எங்களைப் பார்ப்பதில் எங்களுக்கொரு போதை. நான் விபச்சாரி ஒருத்தியை அதுவரை பார்த்திருக்காதது போலவே வாகனக்காரர்களிலும் பலர் இயக்கப் பொடியன்களை அதுவரை கண்டிருக்கமாட்டார்கள். சில சமயங்களில் வீதியில் தனியாக வரும் மோட்டார் சைக்கிள்களைக் கடத்தி அரை மணிநேரம் காத்திருக்குமாறு மோட்டார் சைக்கிளில் வந்தவர்களிடம் சொல்லிவிட்டு ஏதோ தாக்குதலுக்குப் போகின்றவர்கள் போன்ற தோரணையில் எங்களில் மூவர் மோட்டார் சைக்கிளில் ஏறிப் பறக்க, மிச்சப் பேர்கள் மோட்டார் சைக்கிளில் வந்தவரை பனைங்கூடலிற்குள் அழைத்துச் சென்று தடுத்து வைத்து ஏதாவது ‘அட்டாக்’ கதை சொல்லித் தாக்காட்டிக்கொண்டிருப்பார்கள். சொன்னமாதிரியே அரைமணி நேரத்தில் திரும்பவும் மோட்டார் சைக்கிளை ஒப்படைத்துவிடுவோம். மோட்டார் சைக்கிள் ஓட்ட அந்த வயதில் யாருக்குத்தான் ஆசையிருக்காது!  இப்போது, பப்பன் கடைக்குள் நடக்கும் விபச்சாரத்தை ஒழிப்பதென நாங்கள் தீர்மானித்தோம். பப்பன் கடைக்குள் நுழைந்து தாக்குதல் நடத்தி, அந்த மஞ்சள் நிற விபச்சாரியை அங்கிருந்து துரத்திவிடுவதாக முடிவு செய்தோம். வழமைபோலவே அன்றைக்கான புனைபெயர்களை நாங்கள் எங்களுக்குச் சூடிக்கொண்டோம். இயக்கப் பாணியில் தாக்குதலொன்றுக்குச் செல்லும்போது எங்களிற்குள் ஆளையாள் சொந்தப் பெயரில் அழைத்துக்கொள்வது எங்களது வழக்கமில்லை.  எங்களில் மூத்தவன் எப்போதும் தனக்கு முஸ்லீம் பெயர்களைத்தான் வைத்துக்கொள்வான். அரபுப் பெயர்களில் அவனுக்கு ஒரு மோகமிருந்தது. பப்பன் கடைத் தாக்குதலுக்காக அவன் தனக்கு வைத்துக்கொண்ட பெயர் அலாவுதீன். நான் என் பெயரைச் சற்றே மாற்றி வைத்தியலிங்கம் என வைத்துக்கொண்டேன். எனக்கு அப்படியான பெயர்களில் ஓர் ஈர்ப்பு. மற்ற மூவரும் பிரசாத், ரோம், எஸ்ஸெல்லார் எனப் பெயர்களை வைத்துக்கொண்டார்கள். நேரம் அப்போது மாலை ஆறு மணியிருக்கும். நாங்கள் அய்வரும் சட்டைக் கைகளை மடித்துவிட்டுக்கொண்டு ஒருவர் பின் ஒருவராகப் பப்பன் கடையை நோக்கி வேகமாக நடந்தோம். இந்த நேரத்திலெல்லாம் இந்தப் பிரதான வீதிப் பகுதி பெரிதாக ஆள் நடமாட்டம் இல்லாமற்தான் கிடக்கும். கிராம மக்கள் பஸ் ஏறுவதற்கு மட்டும்தான் பிரதான வீதிக்கு வருவார்கள். மாலை ஆறுமணிக்குப் பிறகு யாரும் கிராமத்திலிருந்து வெளியே கிளம்பமாட்டார்கள். எப்போதாவது வரும் பஸ்ஸிலிருந்து நகரத்தில் வேலை முடிந்துவரும் ஓரிருவர் பிரதான வீதியில் இறங்கிக் குடிமனைக்குள் போனால்தானுண்டு.  நாங்கள் பப்பன் கடையைச் சுற்றிவளைத்து உள்ளே பாய்ந்தபோது, பப்பனின் கடை அடைக்கப்பட்டு ஓர் ஆள் குனிந்து நுழையுமளவிற்கு வாசற் தட்டி திறந்திருந்தது. முதலில் அந்தத் தட்டியைத்தான் பிடுங்கி எறிந்தோம். கடைக்கு உள்ளே பப்பன் அடுப்பில் வேலையாக இருந்தார். தரையில் சாயவோலைப் பாயில் அமர்ந்து பப்பனின் மனைவியும் சற்று முன்னே பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கிவந்த பெண்ணும் வெற்றிலை சப்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். முன்னால் போன அலாவுதீன் தடாலடியாக அந்தப் பெண்ணுக்கு கன்னத்தில் அறைந்த அறையின் வேகத்தில் அந்தப் பெண்ணின் வாயிலிருந்த வெற்றிலைச் சாறு அலாவுதீனின் டிஸ்கோ சேர்ட் முழுவதும் தெறித்தது. அந்தப் பெண் திகைத்துப்போய் தனது கன்னங்களை இரண்டு கைகளாலும் பொத்திக்கொண்டு எழுந்து நின்றார். கடைசியாக நான் ஒரு விபச்சாரியை என் கண்களால் கண்டுவிட்டேன்.  அந்தப் பெண், கிராமத்தவர்கள் பறைந்த மாதிரி மஞ்சள் நிறப் பெண்ணல்ல. பொதுநிறமான பெண்தான். ஆனால் முகத்தில் மஞ்சளை அப்பிப் பூசிக் கழுவியது பளீரெனத் தெரிந்தது. எங்களது கிராமத்தில் அப்போது முகத்துக்கு மஞ்சள் பூசும் பழக்கமே இருந்ததில்லை. அந்தப் பெண்ணின் அகன்ற நெற்றியில் விபூதித் தீற்றலும் அதன் கீழே கறுப்பு நிறத்தில் திலகமுமிருந்தன. அந்தப் பெண்ணின் உயரம் சாதாரணமாக இலங்கையில் காணமுடியாத உயரம். கிட்டத்தட்ட ஆறடி இருப்பார். சற்றே மெலிந்த தோற்றம். பரட்டையான சுருள் முடி , நாடியில் எம்.ஜி.ஆருக்கு இருப்பது போலவொரு வெட்டு. அவர் கட்டியிருந்த ஊதா நிறச் சேலை அவரது கால்களை முழுவதுமாக மறைக்க இயலாமல் பாதங்களிற்கு ஓரடி மேலே நின்றது. வயது முப்பதிலிருந்து முப்பத்தைந்துக்குள் இருக்கலாம். ஒரு பக்கக் காதுத் துவாரத்திற்குள் பஞ்சு வைத்திருந்தார். கறுப்பு நிறம் ஊறிய அந்தப் பஞ்சு அருவருப்பாயிருந்தது. ஆனால் வெற்றிலைச் சாறால் கனிந்திருந்த அவரது மெல்லிய உதடுகளின் வசீகரத்தை என் வாழ்க்கை முழுவதும் என்னால் மறக்க முடியாது என்றுதான் நினைக்கிறேன். அதை மறப்பதானால் சத்திமுத்தப் பாணரின் ‘பழம்படு பனையின் கிழங்கு பிளந்தன்ன பவளக் கூர்வாய்ச் செங்கால் நாராய்’ என்ற வார்த்தைகள் ஒருபோதும் என் நினைவில் வராமலிருக்க வேண்டும். நாங்கள் பப்பன் கடையை நாசம் செய்தோம். தேநீர் பானையைத் துாக்கி வீதியில் வீசினோம். மூன்றே நிமிடங்களில் நாங்கள் அய்வரும் சேர்ந்து பப்பன் கடையைச் செத்தை வேறு கூரை வேறாகப் பிரித்துப் போட்டுவிட்டோம். பப்பனுக்கும் கன்னத்தில் சில அறைகளும் புட்டத்தில் காலால் சில உதைகளும் விழுந்தன. “இது என்ன வேசையாடுவதற்கான ஊரென்று நினைத்தாயா?” “அய்யோ தம்பிமார் நான் அப்படிச் செய்வேனா..இது என்னுடைய தங்கச்சி, என்னைப் பார்த்துவிட்டுப் போக வந்திருக்கிறாள்.” பிரசாத் சொன்னான், “நாங்கள் இவளை விசாரிக்க வேண்டும்!” அப்போதுதான் பப்பனுக்கும் அந்தப் பெண்ணுக்கும் நாங்கள் இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற அச்சம் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். யார் இயக்கம் யார் இயக்கமில்லை எனக் கண்டுபிடிக்க முடியாத காலமல்லவா அது. பப்பன் நடுங்கத் தொடங்கினார். பப்பனின் மனைவி எங்களின் கால்களில் விழுந்து மன்றாடத் தொடங்கினார். அந்தப் மஞ்சள் நிறப் பெண்ணோ இப்போது திகைப்பிலிருந்து நீங்கி எங்களைச் சாதாரணமாகப் பார்த்தார். எங்களை இயக்கம் என அவர் நம்பியதால் ஒருவேளை அவர் பாதுகாப்பாக உணர்ந்திருக்கலாம். நாங்கள் பப்பன் கடைக்குள் நுழையும்வரை, அந்தப் பெண்ணை அடித்து மறுபடியும் யாழ்ப்பாணத்திற்குத் துரத்திவிடுவதே எங்களது திட்டமாயிருந்தது. ஆனால் இப்போது பிரசாத் அந்தப் பெண்ணை விசாரிக்க வேண்டும் எனச் சொன்னவுடன் அதையும் செய்துவிடலாம் என எங்களிற்குத் தோன்றியது. நாங்கள் அந்தப் பெண்ணை எங்களுடன் வரச் சொன்னோம். அந்தப் பெண் கொஞ்சம் தயங்கியபோது எஸ்ஸெல்லார் காலைத் துாக்கி அந்தப் பெண்ணின் வயிற்றில் எத்தினான். அந்தப் பெண் ‘அம்மோய்’ என முனகிக்கொண்டு வயிற்றைக் கைகளால் பொத்திக்கொண்டு தரையில் உட்கார்ந்தார். பின்புறமிருந்து அவரது முதுகில் ஒரு மிதி விழுந்தது. அந்தப் பெண் எதுவும் பேசாமல் எழுந்து தனது கறுப்பு நிறக் கைப்பையையும் எடுத்துக்கொண்டு எங்களுடன் வரத் தயாரானார். நாங்கள் மஞ்சள் நிறப் பெண்ணை அழைத்துக்கொண்டு அருகிலிருந்த பனங்காட்டிற்குள் நுழைந்தோம். எங்களில் சின்னவனான ரோம் என்று பெயர் வைத்துக்கொண்டவனை, யாராவது வருகிறார்களா என எல்லாப் பக்கமும் சுற்றிப் பார் என ‘சென்ரி’யாகப் போட்டுவிட்டு, அந்தப் பெண்மீதான புலன் விசாரணையைத் தொடங்கினோம். அந்தப் பெண் எந்த ஒளிவு மறைவுமின்றி, தனது பிள்ளைகளிற்குச் சாப்பாடு கொடுப்பதற்காக விபச்சாரம் செய்வதாகச் சொன்னார். கதைப் புத்தகங்களில் வரும் எல்லா விபச்சாரிகளும் இதைத்தானே சொல்கிறார்கள் என நினைத்துக்கொண்டேன். ‘பொன்னகரம்’ கதை ஞாபகம் வருகிறதல்லவா உனக்கு..எங்களது விசாரணை தொடரலாயிற்று. “அடையாள அட்டையை காட்டு..” “இல்லை..தொலைந்து போய்விட்டது.” “எந்த ஊர்?” “கோணாந்தோட்டம்..” “ஒரு ஆளுக்கு எவ்வளவு வாங்குவாய்?” “இருபத்தைந்து ரூபாய்..சில நேரம் முப்பது ரூபாய்..” “புருஷன் இல்லையா?” “மன்னாரில் கருவாடு காயப்போடும் வேலைக்கு போனவர் காணாமற் போய்விட்டார்.” “பிள்ளைகள் ?” “மூன்று பிள்ளைகள். மூத்தவனிற்கு அய்ந்து வயது, கடைசிக்கு இரண்டு வயது” மற்றைய மூன்றுபேரும் கடகடவென மாறி மாறிக் கேள்விகள் கேட்டு விசாரணை நடத்த நான் மட்டும் சும்மா நிற்பது எனக்குக் கூச்சமாயிருந்தது. நான் மஞ்சள் நிறப் பெண்ணின் கன்னத்தில் ஓர் அறை கொடுத்துவிட்டு அவரது கைப்பையைப் பறித்துக்கொண்டேன். நான் இழுத்த வேகத்தில் கைப்பையின் பட்டை கிழிந்து பை கையோடு வந்துவிட்டது. அந்தக் கைப்பையைத் திறந்து பார்த்தேன். உள்ளே ஒரு கைக்குட்டை, சில சில்லறை நாணயங்கள், ஒரு பொட்டலத்தில் மஞ்சள் கிழங்குத் துண்டுகள், சீப்பு, பழுப்பேறிய ஒரு வெள்ளைத் துணித்துண்டு இவற்றுடன் ஒரு புத்தகமும் இருந்தது. நான் அந்தத் துணியைத் தொட்டுவிட்டாமல் கவனமாகப் புத்தகத்தை விரல்களால் துாக்கியெடுத்துப் பிரித்துப் பார்த்தேன். அந்தப் புத்தகம் பிரபஞ்சன் எழுதிய ‘ஒரு ஊரில் இரண்டு மனிதர்கள்’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பு. எனக்கு அப்போது கதைப் புத்தகங்கள் படிப்பதில் ஒரு வெறியேயிருந்தது. ஊரில் நல்ல புத்தகங்கள் கிடைப்பது குறைவு. எங்களது கிராமசபை நுாலகத்திலிருந்த இருநுாறு புத்தகங்களையும் படித்து முடித்துவிட்டிருந்தேன். தமிழ்வாணன், சுஜாதா, ஜெகசிற்பியன், ஜி.நேசன், செங்கை ஆழியான் எனப் படித்திருந்தேன். புதுமைப்பித்தனின் ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்புக் கூட அப்போதே படித்திருந்தேன். ஆனால் பிரபஞ்சன் என்ற பெயரை இப்போதுதான் முதன் முதலாகப் பார்க்கிறேன். நான் அந்தப் புத்தகத்தை என்னிடமே வைத்துக்கொண்டு கைப்பையை அந்தப் பெண் முன்னால் துாக்கி வீசினேன். அந்தப் பெண் குனிந்து கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டு என் கையிலிருந்த புத்தகத்தையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றார். அவரது மெல்லிய உதடுகள் குவிந்திருந்தன.  “வேசையாடுவதற்கு எதற்குப் புத்தகம்?” எனக் குரலை உயர்த்தி உறுக்கிக் கேட்டேன்.  “அரைவாசிப் புஸ்தகம்தான் படித்திருக்கிறேன்…” என்று அந்தப் பெண் சொன்னார். அப்போது அவர் புன்னகைப்பது போலத்தான் எனக்குத் தோன்றியது. அந்தப் புத்தகத்தாலேயே நான் அந்தப் பெண்ணின் கன்னத்தில் அடித்தேன். அந்தப் புத்தகத்தை அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்வதென நான் புத்தகத்தைப் பார்த்தபோதே முடிவு செய்திருந்தேன். இப்போது எங்களில் மூத்தவனான அலாவுதீன், அந்தப் பெண்ணுக்கு அறிவுரைகள் சொல்லத் தொடங்கினான். ஒழுக்கமாக வாழ்ந்து கூலி வேலை செய்தாவது பிள்ளைகளைக் காப்பாற்றச் சொன்னான். அதன் பின்பு அந்தப் பெண்ணிற்கு, விபச்சாரம் செய்ததற்காகத் தண்டனை வழங்கலானோம்.  எங்களில் ஒருவன் கையில் காய்ந்த பனைமட்டையுடன் தயாரானான். அவன் “சேலையைத் துாக்கிப் பிடி” எனச் சொல்ல, அந்தப் பெண் “அடிக்காதீர்கள்” என முனகியவாறே தனது சேலையை உள்பாவாடையோடு சேர்த்து முழங்கால்கள்வரை துாக்கினார். “இன்னும் தூக்கு” என்று சொல்லி அந்தப் பெண்ணின் பிடரியில் ஒரு தட்டுத் தட்டினான் அலாவுதீன். இப்போது மஞ்சள் நிறப்பெண் இடுப்புவரை தூக்கினார். அந்தப் பெண் உள்ளாடை எதுவும் அணிந்திருக்கவில்லை. அவரது இடுப்பில் இருந்த கறுப்புக் கயிறு அரைஞாண்கொடி மஞ்சள் படிந்து அழுக்கு மஞ்சள் கயிறாயிருந்தது. அதன் கீழே காய்ந்து வற்றிப்போயிருந்த அவரது புட்டங்களில் அடர்த்தியாகத் தேமல் படர்ந்திருந்தது. அந்தத் தேமல் மீது நான்கு பனைமட்டை அடிகள் விழுந்தன. ஒவ்வொரு அடிக்கும் முனகிக்கொண்டே அந்தப் பெண் கால் விரல்களில் எழுந்து நின்றார். அவரது கைகள் ஒவ்வொரு அடிக்குப் பின்பாகவும் பின் பகுதியைத் தேய்த்துவிட்டுக்கொண்டன. அவர் வாயில் ‘ஸ்ஸ்ஸ்…’ என்ற மெல்லிய ஊளை வலியோடு எழுந்தது.  தண்டனை முடிந்ததும், இனிமேலும் ஊருக்குள் இருக்காமல் பஸ்ஸைப் பிடித்து உடனடியாக யாழ்ப்பாணம் போகுமாறு அந்தப் பெண்ணிடம் சொல்லிவிட்டு நாங்கள் கிளம்பினோம். அந்தப் பெண் என்னைப் பார்த்து ‘புஸ்தகம்’ என்றார். ‘ஓடு’ எனச் சொல்லி இன்னுமொரு உதை கிடைத்தது மஞ்சள் நிறப் பெண்ணுக்கு. நான் வீட்டுக்கு வந்ததும் எனது அறைக்குள் போய் கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டு பிரபஞ்சனின் புத்தகத்தை விரித்துப் படிக்கத் தொடங்கினேன். புத்தகத்தில் மனம் செல்வதாக இல்லை. புத்தகத்தின் பக்கங்களில் அந்தப் பெண்ணின் இடுப்பிலிருந்த மஞ்சள் அரைஞாண்கொடி நாடாப்புழுப்போல நெளியலாயிற்று. நான் என் வாழ்க்கையில் முதன் முதலாகப் பார்த்த வயது வந்த பெண்ணின் நிர்வாணம் அதுதான். கட்டிலில் எழுந்து உட்கார்ந்து அந்தப் புத்தகத்தில் துாமைத் துணியின் வீச்சம் வருகிறதா என மறுபடியும் மறுபடியும் முகர்ந்து பார்த்தேன். இரவுணவைச் சாப்பிட்டுவிட்டு மீண்டும் பிரபஞ்சனின் புத்தகத்தைப் படிக்கத் தொடங்கினேன். மெதுமெதுவாகப் புத்தகம் என்னைத் தன்னுள் உள்வாங்கத் தொடங்கியது. மூன்றாவது கதையைப் படித்து முடிக்கும் தறுவாயில் என் அறையின் ஜன்னலில் ரோம் தோன்றினான். வெளியே வந்தபோது ஒழுங்கைக்குள் அலாவுதீன் நின்றான். ‘அந்த விபச்சாரி ஊரைவிட்டுப் போய்விட்டாளா எனப் பார்க்கப் போகிறோம் வருகிறாயா?’ என்றார்கள். வீட்டுக்குள் அப்பா சாய்மனைக் கட்டிலில் இருந்து பிபிஸி தமிழ் செய்தியறிக்கை கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அம்மாவிடம், நாடகம் பழகப் போகிறோம் எனச் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினேன். ‘நாளைக்குக் கல்லூரி இருக்கிறதல்லவா..சீக்கிரமாக வந்துவிடு’ என்றார் அம்மா. மற்றைய இருவரின் வீடுகளிற்கும் போய் அவர்களையும் கூட்டிக்கொண்டு போனோம். அவர்களின் வீட்டிலும் அதே நாடகம் பழகும் பொய்தான். இந்தப் பொய் எப்போதும் செல்லுபடியாகக் கூடிய பொய். ஏனென்றால் நாங்கள் உண்மையிலேயே வருடத்திற்கு இரண்டு நாடகங்களாவது கிராமக் கோயில் திருவிழாக்களில் அரகேற்றிவிடுவோம். பிரசாத் நாடகத்தை எழுதுவான். அலாவுதீனுக்கு எல்லா நாடகத்திலும் கதாநாயகன் வேடம். கதாநாயகி பாத்திரம் எப்போதும் எனக்குத்தான். உனக்குத் தெரியுமா? நான் அவுஸ்ரேலியா வந்த புதிதில் தமிழ்ச் சங்க விழாவில் சந்திரமதிக்கு நடித்திருக்கிறேன். அப்போது நேரம் இரவு பத்துக்குக் கிட்டமுட்டயிருக்கும். நாங்கள் ஊர்மனையைத் தாண்டி, வயல்வெளிகளையும் பனங்கூடல்களையும் கடந்து பிரதான வீதியில் ஏறினோம். வீதி அமைதியாகக் கிடந்தது. அப்போது இரவு நேரங்களில் பண்ணை வீதியால் வரும் வாகனங்களின் மீது கோட்டையிலிருந்த இராணுவத்தினர் இடைக்கிடை சுடுவதுண்டு. அதனால் பத்து மணிக்குப் பிறகு அந்த ரோட்டில் போக்குவரத்தே இருக்காது. நாங்கள் பப்பனின் கடையைப் பதுங்கிப் பதுங்கி நெருங்கியபோது உள்ளே பேச்சுக் குரல்கள் கேட்டன. அது எனக்கு மகிழச்சியைக் கொடுத்தது உண்மை.  நாங்கள் பிய்த்துப் போட்டுவிட்ட வந்த பப்பன் கடையின் செத்தைகள் இப்போது மறுபடியும் நிமிர்த்தி வைக்கப்பட்டிருந்தன. வெளியிலிருந்து செத்தைத் துவாரம் வழியாகப் பார்த்தபோது கூரையில்லாத அந்த அடைப்புக்குள் குப்பி விளக்கு வெளிச்சத்தில் பப்பனும் அவரது மனைவியும் தரையில் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் அருகே சாயவோலைப் பாயில் அந்த மஞ்சள் நிறப் பெண் படுத்திருந்தார். நாங்கள் இருளில் நின்றுகொண்டு “அந்தப் பட்ட வேசையை வெளியே அனுப்பு” எனக் குரல் கொடுத்தோம். பப்பன் விளக்கைக் கையிலெடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தார். “அதுதானே அவளைத் தாறுமாறாக அடித்துவிட்டீர்கள் இனியென்ன தம்பிமார்?” இப்போதும் பப்பனின் குரலில் பணிவு இருந்தாலும் அந்தக் குரலில் ஓர் எரிச்சலும் இழையோடுவது போலிருந்தது. “அவளை ஏன் இன்னும் இங்கே வைத்திருக்கிறாய்?” “அனுப்பத்தான் பார்த்தேன்..ஆனால் பஸ் ஒன்றும் வரவில்லை. காலையில் முதல் பஸ்ஸில் அவள் போய்விடுவாள் தம்பி.” அந்த மஞ்சள் நிறப் பெண் சத்தம் கேட்டுத் துாக்கத்திலிருந்து எழுந்திருந்தார். குப்பி விளக்கின் ஒளியில் அவரது நிழல் செத்தையில் ஆடியது. அவரை நாங்கள் மீண்டும் விசாரிக்க வேண்டும் என்றோம். இப்போது பப்பனுக்கு நாங்கள் இயக்கப்பொடியன்கள் இல்லை என்பது தெளிவாகவே தெரிந்திருக்கும். ஆனாலும் நாங்கள் ஊர்ப் பொடியன்கள். வந்தான் வரத்தானான அவர் எங்களை எதுவும் செய்துவிட முடியாது என்பதும் அவருக்குத் தெரியும். என்றாலும் அவர் அந்தப் பெண்ணை எங்களோடு இரவில் அனுப்ப முடியாதென்றும் எதுவானாலும் காலையில் வந்து பேசிக்கொள்ளலாம் என்றும் சொன்னார். நாங்கள் பப்பனை மண்ணில் தள்ளிக் கால்களால் உதைப்பதைப் பார்த்ததும் அந்த மஞ்சள் நிறப் பெண் எங்களோடு வரத் தயாரானார். இவ்வளவு பிரச்சினையிலும் பப்பனின் மனைவி வாய் திறந்து ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை. ஆனால் எங்களை எரித்துவிடுவதுபோல பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.  அந்த மஞ்சள் நிறப் பெண்ணோடு நிலா வெளிச்சத்தில் நாங்கள் பிரதான வீதியால் நடந்தோம். இப்போது எஸ்ஸெல்லார் ஒரு வில்லுக்கத்தி கொண்டுவந்திருந்தான். அதை அந்தப் பெண்ணினது கழுத்தில் வைத்து அவரை முன்னே நடத்தினான். கத்தியை உணர்ந்ததும் அந்தப் பெண் ”எனக்குத் தலையை மொட்டை வழிக்கத்தானே போகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். பனங்காட்டுக்கு நடுவே அந்தப் பெண்ணை உட்கார வைத்துவிட்டு நாங்கள் அய்வரும் சுற்றி உட்கார்ந்துகொண்டோம். ஜெயமோகன் எழுதும் மகாபாரதம் தொடர் படிக்கிறாயா என்ன? நீ படிக்கமாட்டாய்! எங்களில் யார் அந்தப் பெண்ணை முதலில் தொட்டது என்பதை அந்த இருளுக்குள் அனுமானிக்க முடியவில்லை. ஆனால் எங்கள் எல்லோரது கைகளும் ஒரே நேரத்தில் அந்தப் பெண்ணின் உடலின் பாகங்களைப் பிசைந்துகொண்டிருந்தன. இப்போது அந்தப் பெண்ணைத் தவிர நாங்கள் யாருமே பேசவில்லை. அந்தப் பெண் மட்டுமே பேசினார். ‘என்னை விட்டுவிடுவீர்கள் இல்லையா..’ எனத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்டார். அந்தப் பெண்ணின் மார்பில் நான் முகத்தைத் தேய்த்தபோது அவர் என் தலையைத் தடவிக் கொடுத்தது போலத்தானிருந்தது. ‘உங்களுடைய பெயர் என்ன? என்று மஞ்சள் நிறப் பெண் என்னிடம் கேட்டார். நான் ‘வைத்தியலிங்கம்’ எனக் கிசுகிசுத்தபோது அந்தப் பெண்ணின் மார்பு ஒருமுறை குலுங்கியது. அந்தப் பெண் மூத்திரம் பெய்து விட்டு வருகிறேன் என்றார். இங்கேயே பெய் என்றோம்.  இவ்வளவு ஆட்கள் இருந்தால் எனக்கு மூத்திரம் வராது என்றார் அந்தப் பெண். நால்வர் விலகிச் செல்ல ஒருவன் மட்டும் அந்தப் பெண்ணுடன் நின்றான். அய்ந்து நிமிடத்துக்குப் பிறகு அவன் அடுத்தவனைக் கூப்பிட்டான். இப்படியாகப் பத்துத் தடவைகள் நிகழ்ந்தன. நான் அந்தப் பெண்ணின் மீது இயங்கியபோது அவரது மெல்லிய வசீகர உதடுகளில் முத்தமிட முயன்றேன். அந்தப் பெண் உதடுகளை உள்பக்கமாக மடித்து வாயை இறுக மூடிக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. நான் அவரது வாயில் முத்தமிட முயன்றபோது அவர் முகத்தை அங்குமிங்குமாக அசைத்தவாறிருந்தார். நான் அவரின் வாய்க்குள் எனது ஆட்காட்டி விரலை வைத்து அவரது வாயைத் திறக்க முயன்றேன். வாயைத் திறந்து மஞ்சள் நிறப் பெண் மெல்லிய குரலில் கேட்டார்: “நான் இன்னும் அந்தப் புஸ்தகத்தைப் படித்து முடிக்கவில்லை திருப்பித் தருகிறீர்களா தம்பி..” காலையில் அப்பாவின் மோட்டார் சைக்கிளில் அவரோடு ஏறி கல்லுாரிக்குச் சென்றுவிட்டேன். பாடப் புத்தகங்களோடு பிரபஞ்சனின் நூலையும் எடுத்துப் போயிருந்தேன். ஆனால் அந்தப் புத்தகத்தின் ஒரு பந்தியைக் கூட என்னால் மனமூன்றிப் படிக்க முடியாமலிருந்தது.  முழுவதுமாக, கடந்த இரவு நடந்தவை பற்றிய யோசனைதான் எனக்கு. நடந்த விசயம் ஊருக்குள் தெரியவருமா? பிரச்சினை இயக்கங்கள் வரை போகுமா? ஏதாவதொரு இயக்கம் எங்கள் அய்வரையும் வரிசையாக மின்கம்பங்களில் கட்டி, கழுத்தில் ‘பாலியல் வல்லுறவுக் குற்றவாளிகள்’ என அட்டை எழுதிப்போட்டு நெற்றியில் சுடுமா என்றெல்லாம் மண்டை ஓடிவெளித்தது. நாங்கள் மஞ்சள் நிறப் பெண்ணை பலாத்காரம் செய்யவில்லை என்றுதான் என் மூளை சொல்லியது. அந்தப் பெண் எங்களுக்கு எந்தவித எதிர்ப்பும் தெரிவிக்கவில்லையே. அந்தப் பெண்ணை அனுப்பும்போது அய்ந்துபேரும் கையிலிருந்த காசுகளைப் போட்டுக் கிட்டத்தட்ட நூறு ரூபாய்கள் அந்தப் பெண்ணிடம் கொடுத்திருந்தோம். நடந்தது காசுக்கு விபச்சாரம். விபச்சாரம் செய்தவர்கள் இயக்கத்திடம் போனால் முதலில் அவர்களுக்குத்தான் பிரச்சினை. எனவே அவர்கள் இயக்கத்திடம் போக வாய்ப்பில்லை. எங்களைப் பற்றி ஊருக்குள் பப்பன் சொன்னாலும், சனங்கள் நாங்கள் சொல்வதைத்தான் நம்புவார்கள். தவிரவும் பப்பன் தனது கடைக்குள் வைத்து விபச்சாரம் நடத்துவதாக ஏற்கனவே ஊருக்குள் பேச்சிருந்ததால் பப்பனின் பேச்சு ஊருக்குள் எடுபடாது. நாங்கள் செய்ததற்குச் சாட்சிகளும் கிடையாது. நாங்கள் அய்ந்துபேரும் எங்களது வாய்களை இறுக மூடிக்கொண்டிருந்தால் அதுவே போதுமானது. அதற்குப் பின்பு சரியாக முப்பத்து நான்கு வருடங்கள் எங்களது வாய்கள் மூடியிருந்தன. இப்போதுதான் முதன்முதலாக உன் முன்னேதான் வாயைத் திறந்து நான் அது பற்றிப் பேசுகிறேன். அந்த இரவு நிகழ்ந்து ஆறுமாதத்திலெல்லாம் நாங்கள் குடும்பத்தோடு கொழும்புக்குப் போய் அங்கிருந்து அவுஸ்ரேலியா வந்துவிட்டோம். மற்றைய நான்கு பேரில் ஒருவன் கனடா போய்விட்டான். காலப்போக்கில் மற்றைய மூவரும் ஒருவர் பின் ஒருவராக அய்ரோப்பா போய்விட்டார்கள். உலகத்தின் எந்த மூலையிலிருந்தாலும் நண்பர்கள் அய்ந்துபேரிடமும் எப்போதும் தொடர்பும் உறவுமிருக்கிறது. நாங்கள் அய்வரும் ஒருமுறை ஜெர்மனியில் குடும்பங்களோடு சந்தித்துக்கொள்ளவும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. ஆளையாள் தனியாகவும் சந்தித்திருக்கிறோம். சந்திக்கும்போதெல்லாம் பழைய கதைகளைப் பற்றி நாங்கள் பேசி மாளாது. ஊரில் நடந்த ஒவ்வொரு சிறு சம்பவத்தையும் மனதில் ஞாபகம் வைத்துப் பேசிச் சிரிப்போம். சிறுவயதில் நாங்கள் செய்த நன்மை தீமைகள் எல்லாவற்றையும் பற்றிப் பேசிக்கொள்வோம். ஆளையாள் கேலி செய்வோம் . ஆனால் ஒரேயொரு முறைகூட நாங்கள் அந்த இரவு குறித்தோ, அந்த மஞ்சள் நிறப் பெண் குறித்தோ சாடைமாடையாகக் கூட எங்களிற்குள் பேசிக்கொண்டதே கிடையாது. அன்றைய இரவில் நடந்த சம்பவம் என் மனதின் ஒரு மூலையில் அவ்வப்போது நெருடிக்கொண்டிருந்தாலும் அது என்னை எப்போதும் பெரிதாகத் தொந்தரவுபடுத்தியதில்லை என்றுதான் சொல்வேன். ஆனால் நான் பிரபஞ்சனைச் சந்தித்த இரவில் எல்லாம் மாறிப் போயிற்று. இரண்டு வருடங்களிற்கு முன்பு, ஜனவரி விடுமுறையில் மனைவியையும் பிள்ளைகளையும் கூட்டிச்சென்று யாழ்ப்பாணத்தில் விட்டுவிட்டு நான் நான்குநாள் பயணமாகச் சென்னை புத்தகச் சந்தைக்குப் போனேன். கே.கே. நகரில்தான் தங்கியிருந்தேன்.  மூன்றாவது நாள் இரவில் கே.கே.நகரின் பொன்னம்பலம் சாலையிலுள்ள வீதியோரத் தேநீர்க் கடையொன்றில் தேநீர் சொல்லிவிட்டு நின்றுகொண்டிருந்தபோது, முப்பத்துநான்கு வருடங்களிற்கு முன்பு என் கையில் கிடைத்த புத்தகத்தின் பின்னட்டையிலிருந்த உருவம் என்னை நோக்கிச் சடுதியில் வருவதை உணர்ந்து உறைந்துபோய்விட்டேன். நீலநிறத்தில் ஜிப்பாவும் வெள்ளை நிறத்தில் காற்சட்டையும் அணிந்திருந்த பிரபஞ்சன் அங்குமிங்குமாகப் பராக்குப் பார்த்தவாறு நடந்து வருவதைக் கண்டேன். அவரிடம் போய்ப் பேசலாமா வேண்டாமா என்ற சிறு மனப் போராட்டத்தில் நான் இருந்தபோது, அவரது பார்வை என்னில் விழுவது போலிருந்தது. அந்தப் பார்வை என்னை அவரிடம் அழைத்துக்கொண்டது. அவர் முன்னே போய் என் நெஞ்சில் கைவைத்துத் தலைசாய்த்து வணக்கம் சொன்னேன். முகம் மலர்ந்து சிரித்தார்.  “உங்களுடைய எல்லா நூல்களையும் படித்திருக்கிறேன்..ஒரு தேநீர் சாப்பிடலாமா?” என்றேன். “சாப்பிடலாமே” என்றார் பிரபஞ்சன் .  அடுத்து என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை. மஞ்சள் நிறப் பெண் என் தலையை உலுக்கத் தொடங்கியிருந்தார். எச்சிலை விழுங்கியவாறு ‘வானம் வசப்படும்’ நாவலின் சிறப்புகளைச் சொல்லத் தொடங்கினேன். தேநீர் கோப்பையை வைத்திருந்த என் கை நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. பிரபஞ்சன் சட்டென என் கையைப் பிடித்தார். “உங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்..” என்று மறுபடியும் சிரித்தார். அவரில் கமழ்ந்த நறுமணம் என்னை மூழ்கடித்தது. அதிக நேரம் நாங்கள் பேசவில்லை. அவர் ரசித்துத் தேநீரைப் பருகி, அதன் பின்பு ஒரு சிகரெட்டை அவர் மெதுமெதுவாகப் புகைத்து முடிக்கும்வரைதான் பேசினோம். அது முதற் சந்திப்பு என்ற மாதிரியில்லாமல் வெகுநாளைய நண்பன் ஒருவனோடு பேசுவதுபோல பிரபஞ்சன் பேசிக்கொண்டிருந்தார். என் முன்னே பிரபஞ்சன் வெளிச்சச் சொரூபம் போல ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தார். அவர் முன்னே என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் குழம்பிப்போய் “எனக்கும் உங்களுக்கும் ஒரு தொடர்புள்ளது, எனது பெயர் சித்திரைலிங்கம் உங்களது இயற்பெயர் வைத்தியலிங்கம்” என்றெல்லாம் உளறிக்கொட்டினேன். வைத்தியலிங்கம் என்று உச்சரிக்கும்போதே நான் மஞ்சள் நிறப் பெண்ணிடம் ‘என் பெயர் வைத்தியலிங்கம்’ எனச் சொல்லிவைத்தது என் மூளையில் தைக்க அங்கே துவாரம் ஏற்பட்டு அது பெரிதாகலாயிற்று..  பேச்சின் போக்கில் பிரபஞ்சன் “உண்மையிலேயே வாழ்க்கை என்பது எனக்கு எழுத்துத்தான் சித்திரைலிங்கம், ஆனால் அந்த வாழ்க்கைக்கு அர்த்தமுள்ளதா என்பதுதானே தவிர்க்க முடியாத நம்முடைய வாழ்நாள் கேள்வியாகவுமிருக்கிறது இல்லையா…” என்று சொல்லிப் பேசிக்கொண்டே போனார். ஆனால் என்னால் அவரது பேச்சைத் தொடர்ந்து செல்ல முடியவில்லை. என் மூளைத் துவாரத்தில் மஞ்சள் நிறப் பெண் புகுந்துகொண்டு என்னை வதைக்கத் தொடங்கினார். 3 முப்பது கிலோ புத்தகப் பொதியுடன் விமானத்தில் கொழும்புக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருக்கும்போது என் மனம் முழுவதும் மஞ்சள் நிறப் பெண்ணே நிறைந்திருந்தார். என் கண்களில் கண்ணீர் வருவதுபோல உணர்ந்து கண்களைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். அங்கே கண்ணீர் இல்லை. கண்ணீரை வரவழைக்க முயன்றேன் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். கொழும்புவரை அது வரவேயில்லை. யாழ்ப்பாணம் போனதும் மனதில் ஒரு யோசனை தோன்றியது. அந்த மஞ்சள் நிறப் பெண்ணுக்கு இப்போது மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனாலும் எழுபது வயதுதானிருக்கும். அவரைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தாலென்ன என்று யோசித்தேன். தேடிக் கண்டுபிடித்து என்ன செய்யப் போகிறேன்? பணம் கொடுக்கப் போகிறேனா? தெரியாது! ஆனால் அவரைக் கண்டு பிடிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமே என் மனம் முழுவதும் நிறைந்து என்னை அலைக்கழித்தது. ஆனால் அதற்கு வாய்ப்பே இல்லை என்று என் அறிவு சொல்லிற்று. அந்த மஞ்சள் நிறப் பெண்ணின் பெயர்கூட எனக்குத் தெரியாது. அந்தப் பெண்ணிடம் அவரது பெயரை நாங்கள் கேட்டதாக எனக்கு ஞாபகம் இல்லை. மற்றைய நான்கு பேருக்கும் போன் செய்து விசாரிக்கலாமா என்றுகூட எனக்குத் தோன்றியது. நிம்மதியாக இருக்கும் அவர்களையும் இந்த வதை வளையத்திற்குள் இழுத்து வரவேண்டாம் என நினைத்து அந்த யோசனையைக் கைவிட்டேன். அந்தப் பெண் சொல்லிய ஊரின் பெயர் ஞாபகமிருக்கிறது. மச்சானின் மோட்டார் சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு கோணாந்தோட்டத்துக்குப் புறப்பட்டேன். முப்பது வருடங்களிற்கு முன்பு கோணாந்தோட்டம் ஒரு சேரி போலதான் இருந்தது. இப்போது அது மாறி யாழ்ப்பாண டவுனின் ஒரு பகுதியாகிவிட்டது. இந்தச் சன நெரிசலுக்குள், பெயர் தெரியாத மஞ்சள் நிறப் பெண்ணை நான் எங்கே கண்டுபிடிப்பது? அவரை எதிரே பார்த்தால் கூட என்னால் அடையாளம் காணமுடியுமா என்ன! இன்று இரவு உன்னை அழைத்துவர நான் செவன் ஹில்ஸ் ரயில் நிலையத்திற்கு வந்தபோது நீ என்னையே அடையாளம் கண்டுபிடிக்கவில்லையே. ஏழு வருடங்களிற்குள் என்னில் இத்தனை தோற்ற மாற்றமென்றால், இத்தனை வருடங்களில் மஞ்சள் நிறப் பெண்ணின் தோற்றம் எவ்வளவு மாறியிருக்கும்! நான் மோட்டார் சைக்கிளில் கோணாந்தோட்டத்தைச் சுற்றிவரும்போது ஓர் இடத்தில் ஒரு நினைவுக் கல்லைக் கண்டேன். 1993-ம் வருடம் அந்த இடத்தில் சந்தை இருந்ததாகவும் சந்தையின் மீது விமானத் தாக்குதல் நடந்து அய்ம்பத்தேழு பேர்கள் கொல்லப்பட்டதாகவும் அந்த நினைவுக் கல்லில் குறித்திருந்தது. மஞ்சள் நிறப் பெண்ணும் அந்தக் குண்டு வீச்சில் இறந்திருக்கக் கூடும் என நினைத்துக்கொண்டேன். உண்மையில் அப்போது எனது மனம் ஏனோ அமைதி அடையலாயிற்று. ஒருமுறை நினைவுக்கல்லை உற்றுப் பார்த்து மெதுவாகத் தலை சாய்த்துவிட்டுக் கிளம்பினேன். நான் அவுஸ்ரேலியா திரும்பியதன் பின்னாக மஞ்சள் நிறப் பெண் மெதுமெதுவாக என் மனதிலிருந்து விலகிப் போய்விட்டார். இப்போது, ஒரு மாதம் முன்பாக ஒரு வெள்ளிக்கிழமை மாலையில், இங்கே ‘மே ஹில்ஸி’ல் இருக்கும் முருகன் கோயிலுக்கு என் மனைவியை காரில் அழைத்துச் சென்று இறக்கிவிட்டு வீடு திரும்பினேன். ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமை மாலையிலும் முருகன் கோயிலுக்கு அவள் தவறாமல் போவாள். இரவு எட்டு மணிக்கு மறுபடியும் அவளை அழைத்துவர வேண்டும். அன்றைக்குத் திரும்பிவந்து கட்டிலில் படுத்துக்கிடந்து வாசிக்கத் தொடங்கியவன் அப்படியே கண்ணயர்ந்து தூங்கிவிட்டேன். எட்டுப் பதினைந்துக்கு மகள் தொலைபேசியோடு மேலே படியேறி வந்து என்னை எழுப்பினாள். மனைவிதான் அழைத்திருந்தாள். “கண்ணயர்ந்துவிட்டேன்..இதோ கிளம்பி வருகிறேன் அல்லது ஊபர் எடுத்து வா” என்றேன். “வேண்டாம், எனக்குத் தெரிந்தவர்கள் இங்கே இருக்கிறார்கள், அவர்கள் காரில் அழைத்துவந்து விடுவார்கள்” என்றாள். சரியென்று சொல்லிவிட்டுக் கீழே சென்று இரவுச் சமையலை ஆரம்பித்தேன். வாசல் கதவைத் திறந்துகொண்டு மனைவி வரும் ஓசை கேட்கவும் வரவேற்பறைக்குப் போனேன். மனைவியுடன் ஓர் இளைஞனும் ஒரு தடிமனான பெண்மணியும் உள்ளே வந்தார்கள். வந்தவர்களை உட்கார வைத்துவிட்டு அவர்களை எனக்கு என் மனைவி அறிமுகப்படுத்தலானாள். அந்தப் பெண்மணியின் பெயர் செல்வம் அன்ரியாம். முருகன் கோயிலுக்கு அவரும் ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் வருவதால் என் மனைவிக்குச் சிநேகிதமாம். கூட வந்திருப்பது அவரின் இளைய மகனாம். ‘ரோயல் அவுஸ்ரேலியன் நேவி’யில் வேலையிலிருக்கிறானாம். என் மனைவி சொல்லாவிட்டால் கூட நான் அதைக் கண்டுபிடித்திருப்பேன் என்றுதான் நினைக்கிறேன். அந்த இளைஞன் நடக்கும் தோரணையிலும் உட்கார்ந்திருக்கும் கம்பீரத்திலும் அந்த மிடுக்கு இருந்தது.  மனைவி, விருந்தாளிகளுக்குத் தேநீர் தயாரிக்கக் குசினிக்குள் போய்விட, நான் விருந்தாளிகள் முன் உட்கார்ந்து என்ன பேசுவதென்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். செல்வம் என்ற அந்தப் பெண்மணி என்னிடம் ஏதோ கேட்டபோதுதான் நான் அவரின் முகத்தைக் கவனித்தேன். அவரது நாடியில் எம்.ஜி.ஆருக்கு இருப்பதுபோல ஒரு வெட்டு இருந்தது. அது எனக்குத் தெரிந்த முகம் போல இருந்தது. என் இரத்தம் அப்போது தண்ணீராக மாறியது. அந்தப் பெண்மணியை மேலும் கீழுமாகப் பார்த்தேன். தளதளவென்று செழிப்பான தேகம். சற்றே வெளிறிய நிறம். முன்னந்தலையில் முடி செறிவில்லாமலிருக்க முக்கால் நெற்றி மறையுமாறு குங்குமம் வைத்திருந்தார் . முதுகைக் கூனிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார். நீல நிறத்தில் வெள்ளிச் சரிகையிழைத்த சேலை அணிந்திருந்தார். பளீரிட்ட மூக்குத்திக்குக் கீழே அவரது உதடுகள் சுருங்கிப்போயிருந்தன. இவர்தானா அந்த மஞ்சள் நிறப் பெண்?  அவர்கள் பதினைந்து நிமிடங்கள் என் வீட்டில் இருந்திருப்பார்கள். வேலை, கப்பலில் வந்த அகதிகள்,கோயில், விஜய் சேதுபதியின் நடிப்பு போன்ற வழமையான பேச்சுகள்தான் பேசிக்கொண்டோம். தேநீர் குடித்துவிட்டு அவர்கள் போய்விட்டார்கள். நான் சமையலை விட்டுவிட்டு என்னுடைய அறைக்குள் போய் இருந்துகொண்டேன்.  என்ன முட்டாள்தனமான எண்ணமிது? இந்தப் பெண்மணிதான் மஞ்சள் நிறப் பெண் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? ஆனால் அந்த முகம் எனக்குத் தெரிந்த முகம்போல ஏன் தோன்றுகிறது? அந்தப் பெண்மணியைப் பற்றி மேலும் விபரங்கள் என் மனைவிக்குத் தெரிந்திருக்குமா? நான் மனநோய் பிடித்தவன் போலாகிவிட்டேன். என் ஒவ்வொரு ரோமக்கால்களிலும் வதை புகுந்துகொள்ளலாயிற்று. அடுத்தநாள் பேச்சுவாக்கில் என் மனைவியிடம் “நேற்று வந்தாரே செல்வம் அன்ரி.. எங்கே இருக்கிறார், எப்போது அவுஸ்ரேலியாவுக்கு வந்தாராம்?” எனக் கேட்டேன். “அவர் வந்து கன காலமிருக்கும், பிள்ளைகள் இங்கேதான் படித்தவர்களாம்,’ரோஸ் பே’யில் அவர்களுடைய வீடிருக்கிறதாம்..” என்றாள் மனைவி. சிட்னியில் செல்வந்தர்கள் வசிக்கக் கூடிய கடற்கரையோரப் பகுதி ‘ரோஸ் பே’.  அதற்குப் பின்பு நான் இரண்டு தடவைகள் ‘ரோஸ் பே’க்குப் போனேன் . ஏனென்று தெரியாது. அதுதான் சொன்னேனே மனநோய் பிடித்தவனாகிவிட்டேன் என்று. ‘ரோஸ் பே’ தெருக்களில் காரைச் சுற்றிச் சுற்றி ஓட்டிக்கொண்டிருந்தேன். அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு முருகன் கோயிலுக்குப் போனபோது நானும் கோயிலுக்கு உள்ளே நுழைந்தேன். கூடியிருந்த முகங்களை ஒவ்வொன்றாகக் கவனித்துப் பார்த்தேன். அங்கே செல்வம் என்ற அந்தப் பெண்மணி இல்லை. சென்ற டிசம்பர் 21-ம் தேதி ஒரு வெள்ளிக்கிழமை. அன்று மாலையில் எனக்குச் சாவு குறித்த தகவல் கிடைத்தது. சற்றே தணிந்திருந்த என் மனநோய் நெருப்புப் போல என்னில் பற்றிப் படரலாயிற்று. கிறிஸ்துமஸ் விடுமுறை முடிந்ததும் மனநோய் மருத்துவரிடம் போயே ஆகவேண்டும் என மனதிற்குள் தீர்மானம் செய்துகொண்டேன். மனைவியை முருகன் கோயிலுக்கு அழைத்துச் செல்கையில் கதையோடு கதையாக “செல்வம் அன்ரி இன்றைக்கு வருவாரா?” எனக் கேட்டேன். “அன்ரி மாடிப்படியில் காலிடறி விழுந்து நடக்க முடியாமல் இருக்கிறாராம்” என்றாள் மனைவி. பின்பு, அவள் எப்போதும் செய்வதுபோலவே தலையை மில்லி மீட்டரளவு இடமும் வலமுமாக அசைத்துக்கொண்டே நாவால் இரண்டுதரம் ‘ச் ச் ‘ என ஒலி எழுப்பிவிட்டு “அன்ரியைப் போய்ப் பாரக்க வேண்டும்” என்றாள். நான் அமைதியாகக் காரைச் செலுத்திக்கொண்டிருந்தேன். கோயிலில் அவளை இறக்கிவிடும்போது “கிறிஸ்துமஸ் நாளன்று அன்ரியைப் போய்ப் பார்க்கலாம்” என்றேன். கிறிஸ்துமஸ் அன்று காலையிலேயே நானும் மனைவியுமாகப் பலகாரங்கள் தயாரித்தோம். மாலையில் குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்ள ‘ப்ளாக் டவுனி’லிருந்து என்னுடைய தங்கை வந்து சேர்ந்ததும், பலகாரங்களைப் ப்ளாஸ்டிக் பாத்திரங்களில் போட்டு எடுத்துக்கொண்டு மனைவி தயாரானாள். நான் முதல்நாள் இரவே என்னுடைய புத்தக அலுமாரியிலிருந்து பிரபஞ்சனின் நான்கு புத்தகங்களை எடுத்துப் பொதிசெய்து வண்ணத் தாளால் மூடி ஒட்டி வைத்திருந்தேன். நான் யார் வீட்டுக்குப் போனாலும் புத்தகங்களையே பரிசாகக் கொடுப்பதால் என் மனைவிக்கு எல்லாமே வழமைபோலத்தான் தோன்றியிருக்கும். ‘ரோஸ் பே’யை நாங்கள் சென்றடையும் போது மாலை ஏழு மணியிருக்கும். ஒரு சிறிய குன்றில் அந்த அழகிய வீடு தனித்திருந்தது. வீட்டின் பின்புறமாகக் கடலில் விழுந்துகொண்டிருந்த சூரியனின் இறுதி வெளிச்சம் அந்த வீட்டையும் தோட்டத்தையும் பாதி இருளாயும் பாதி ஒளியாயும் துலங்கச் செய்த காட்சி அபோரிஜினல் பழங்குடிகள் வரைந்த சித்திரம் போலிருந்தது.  எங்களை எதிர்பார்த்து செல்வம் அன்ரி வரவேற்பு அறையில் இருந்தார். இளைய மகனும் அவனுடைய வெள்ளைக்கார மனைவியும் இரண்டு குழந்தைகளும் அங்கிருந்தார்கள். நான் உள்ளே நுழைந்ததுமே அந்த வீட்டின் வரவேற்பறையைக் கவனமாகப் பார்த்தேன். ஒரு புத்தகத்தைக் கூட அங்கே காணவில்லை. தனியாகப் புத்தக அறை இருக்குமோ என்னவோ! அல்லது நான்தான் என் மனநோயின் பிரகாரம் புத்தகங்களைச் சுமந்து வந்திருக்கிறேனா? செல்வம் அன்ரி வசதியான நாற்காலி ஒன்றில் உட்கார்ந்திருந்தார். சிவப்பு நிறத்தில் நீண்ட கவுன் அணிந்திருந்தார். அவர் அருகே ஊன்றுகோல் ஒன்று சுவரோடு சாத்திவைக்கப்பட்டிருந்தது. அவர் அங்கும் இங்கும் உடலைத் திருப்பும்போது அவரது முகம் கோணிக்கொண்டது. வலியால் அவதிப்படுகிறார். நான் அவரை நோக்கி நடந்துபோனேன். கையிலிருந்த புத்தகப் பொதி உண்மையிலே பிணக் கனம்தான் கனத்தது. “நத்தார் வாழ்த்துகள் அன்ரி” என்று சொல்லி அந்தப் பொதியை அவரின் கைகளில் கொடுத்துவிட்டு அவரின் அருகிலிருந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்துகொண்டேன். அந்தப் பெண்மணி அந்தச் சிறிய பொதியைப் பிரிக்கவே சிரமப்படுவது தெரிந்தது. கீழுதட்டைப் பற்களால் கடித்தவாறு அந்தப் பொதியைப் பிரித்தார். உள்ளேயிருந்த புத்தகங்களை ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் பார்த்தவரின் கண்கள் ஒரு கணம் அசையாமல் நின்றன. கண்கள் மீண்டும் அசைந்தபோது முகத்தில் சட்டெனத் தோன்றிய ஒரு வெட்கத்தோடு அவர், ஒரு புத்தகத்தின் பின்னட்டையில் செம்மஞ்சள் வண்ண ஜிப்பாவும் கறுப்புக் குளிர் கண்ணாடியும் அணிந்து அச்சாகியிருந்த பிரபஞ்சனை பழம்படு பனையின் கிழங்கு பிளந்தன்ன பவளக் கூர்வாயால் முத்தமிட்டார். நான்கு நாட்கள் தாமதமாக, இன்று பிரபஞ்சன் இறந்திருந்தால் அவரது வாழ்நாள் கேள்விக்கு விடை கண்டுபிடித்திருப்பார் என நான் அப்போது நினைத்துக்கொண்டேன். சித்திரைலிங்கம் கதையைச் சொல்லி முடித்துவிட்டுத் தனது கண்களைக் கைகளால் அழுந்தத் தேய்த்துவிட்டான். பின்பு, “இப்போதும் பார் என் கண்களில் நீரே வரவில்லை” என்று சொல்லிவிட்டு என்னைப் பார்த்து “உனக்கு எப்போதாவது கண்ணீரோ அல்லது எனக்கு வந்ததுபோல மனவருத்தமோ, வதையோ வந்திருக்கிறதா?” எனக் கேட்டான். நான் எதுவும் சொல்லாமல் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். சித்திரைலிங்கம் எப்போதும் போல சீரியஸாகத் தனது முகத்தை வைத்துக்கொண்டே என் கண்களைப் பார்த்துச் சொன்னான்: “நீ பிரான்ஸை அவுஸ்ரேலியாவாக்கி, உன்னுடைய பெயரை சித்திரைலிங்கம் என்றாக்கி கதையொன்று எழுதி அதைத் தணித்துக்கொள்வாய்!” (‘காலம்’ ஜூன் 2019 இதழில் கதை வெளியாகியது)     http://www.shobasakthi.com/shobasakthi/2019/07/16/பிரபஞ்ச-நூல்/  
    • ஒரு போராளியின் பார்வையில் இன்றைய ஈழமே’சினம்கொள்’: ரஞ்சித் ஜோசப் அண்மையில் கனடாவில் சிறப்புத் திரையிடல்கள் மூலம் சினம்கொள் திரைப்படத்தை பார்வையிட்ட ரசிகர்கள் இதை ஒரு முக்கியமான ஈழத் திரைப்படம் என்று பாராட்டுகின்றார்கள். இந்த திரைப்படத்தை பார்த்த தமிழகத்தில் உள்ள முக்கியஸ்தர்களையும் தம்மை படம் வெகுவாக பாதித்துள்ளதாக கூறுகின்றனர். இன்னும் வெளியிடப்படாத இந்த திரைப்படத்திற்கு சிறப்பு திரையிடல்கள் ஐரோப்பிய நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. லண்டனில் எதிர்வரும் 20ஆம் திகதியும் சுவிஸில் 21ஆம் திகதியும் நோர்வேயில் 27ஆம் திகதியும் பிரான்ஸில் 28ஆம் திகதியும் சிறப்பு திரையிடல் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்த நிலையில் அண்மையில் ஆனந்த விகடன் இதழில் வெளியாகி பெரும் வரவேற்பை பெற்ற இயக்குனரை் ரஞ்சித் ஜோசப்பின் இவ் நேர்காணலை வணக்கம் லண்டன் நன்றியுடன் இங்கே பிரசுரம் செய்கின்றது. ஆசிரியர்   “எம் விடுதலைப் போராட்டத்தையோ, எம் மக்களின் கதையையோ தமிழகத் தமிழர்களால் எக்காலத்திலும் உருவாக்க முடியாது. தமிழகத்தில் இருக்கக்கூடிய படைப்பாளிக்கு அது ஒரு கதை. ஈழத்திலிருந்து வரக்கூடிய இயக்குநருக்கு அது ரத்தமும் சதையுமான வாழ்க்கை. தமிழகம்தான் எங்கள் தாய்வீடு. நான் இங்குதான் சினிமா கற்றேன். அந்த நன்றி எனக்கு எப்போதும் உண்டு. ஆனால் எங்கள் சினிமாவை எங்களால்தானே உருவாக்க முடியும்.”  இப்படி அழுத்தமாக பேசுகின்றார் இயக்குனர் ரஞ்சித். இது இந்தியத் தயாரிப்பில் எடுக்கப்பட்ட முதல் முழுநீள ஈழ சினிமா. முழுக்க ஈழ நிலப்பரப்பில் எடுக்கப்பட்ட திரைப்படத்தில் நடித்தவர்கள் அனைவருமே ஈழத் தமிழர்கள். இந்தியாவில் தணிக்கை பெற்று ‘U’ சான்றிதழ் வழங்கப்பட்டுள்ள ‘சினம் கொள்’, தேசிய விருதுத் தேர்வுக்கும் அனுப்பப்பட்டுள்ளது.   “நீங்கள் யார், ஈழத்தில் எந்த ஊர்… உங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?” “பிறந்து வளர்ந்தது, இலங்கை யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள நீர்வேலி. யுத்தம் ஆரம்பிக்கப்பட்ட காலகட்டத்தில் அங்கிருந்து 91-ம் ஆண்டு கொழும்புக்கு இடம்பெயர்ந்தோம். கொழும்பிலிருந்து 93-ம் ஆண்டு என் 16-வது வயதில் கனடாவுக்கு அகதியாகச் சென்றோம். ஸ்கூல், காலேஜ் அனைத்தும் கனடாவில்தான்.பிலிம் அண்டு டெலிவிஷனில் டிகிரி கோர்ஸ் சேர்ந்தேன். கோர்ஸ் முடித்துவிட்டு குறும்படங்கள் எடுத்தேன். பிறகு கனடாவில் உள்ள தமிழ்த் தொலைக்காட்சி ஒன்றில் வேலை செய்தேன். 2005-ம் ஆண்டு இறுதியில் திரைக்கதை பற்றிய லெக்சர் கொடுப்பதற்காக வன்னிக்கு அழைக்கப்பட்டேன். நான்கைந்து மாதங்கள் வன்னியில் தங்கியிருந்தேன். அப்போது அரசியல் துறை சார்ந்தவர்களுடன் கதைக்கும்போது, ‘சினிமா என்ற இந்த ஊடகத்தை விடுதலைப் போராட்டத்துக்கு எப்படிப் பயன்படுத்தலாம்’ என்று பேசினோம். அந்தவகையில்தான் தமிழ்நாடு சென்று இயக்குநர் ஒருவரிடம் உதவி இயக்குநராகச் சேருவது என்று முடிவெடுத்தேன்.”       “யாரிடம் உதவி இயக்குநராகச் சேர்ந்தீர்கள்?” “2007-ல் இந்தியா வந்து கவிஞர் அறிவுமதி அண்ணன் மூலம் இயக்குநர் சசி சாரிடம் உதவி இயக்குநராகச் சேர்ந்து ‘பூ’ படத்தில் வேலை செய்தேன். இன்று எங்களுடைய மண் சார்ந்து, மொழி சார்ந்து ஒரு படம் எடுத்திருக்கிறேன் என்றால் அதற்கு கனடாவில் கற்ற சினிமாவைவிட சசி சாரிடம் கற்ற அனுபவங்கள்தான் முக்கியமான காரணம்.” “ ‘சினம் கொள்’ எந்தப் புள்ளியில் தொடங்கியது?” “‘இலங்கை அரசாங்கத்தால் கைது செய்யப்பட்டுக் காணாமல்போனவர்களைப் பற்றி ஆவணப்படம் செய்யணும். இங்கு வருகிறீர்களா’ என்று 2017-ல் ஈழத்து எழுத்தாளர் தீபச்செல்வன் என்னை அழைத்தார். 2005-க்குப் பிறகு நான் ஈழம் பக்கமே போகவே இல்லை. திரும்ப உள்ளே போகும்போது ஒருவேளை கைது செய்யப்படலாமோ என்ற அச்சம். என்னதான் நடக்கிறதென்று பார்ப்போம் என்று துணிந்து போனேன். அங்கு டிஸ்கஷனின் போது, ‘இதை ஏன் நாம் முழுநீளப் படமா பண்ணக்கூடாது’ என்ற எண்ணம். அதற்கு இலங்கைப் பணத்துக்கு ஒரு கோடி ரூபாய். இந்தியப் பணத்துக்கு 40 லட்சம் தேவை என்பது புரிந்தது. நண்பர்களும் உதவ முன்வந்தார்கள். ‘சினம் கொள்’ தொடங்கிவிட்டோம். இறுதிக்கட்டப்போரில் கைதுசெய்யப்பட்ட ஒரு போராளி, ஒன்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு விடுவிக்கப்படுகிறான். ‘போராட்டம் மௌனிக்கப் பட்ட 2009-க்குப் பிறகு ஈழத்தமிழனுடைய நிலை என்ன?’ என்ற கேள்வியை அவன் பார்வையில் மூன்றுவிதமான கருத்துகளோடு முன்வைக்கிறேன். ஒன்று, ‘எந்நேரத்திலும் சுடப்படுவாய். செத்துப் போகத் தயாராகவே இரு’ என்று மக்களை பய உணர்வோடே வைத்திருப்பது. அடுத்து, தமிழ் நிலப்பரப்பில் கஞ்சா, ஆல்கஹால், நீலப்படம் போன்ற பண்பாட்டுச் சீரழிவுகள். மூன்றாவது, போராளிகளின் தற்போதைய நிலை. சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட போராளிகளின் பொருளாதார நிலை பரிதாபகரமாக உள்ளது. ஒருவேளைச் சாப்பாட்டுக்கே அல்லல் படுகிறார்கள். விடுவிக்கப்பட்ட போராளிகளில் இதுவரை 100-க்கும் மேற்பட்டோர் இறந்துள்ளனர். ‘என் இறுதிக்காலத்தில் மாவீரர்களின் குடும்பங்களுக்காகவும் காயப்பட்டு உடல் அவயவங்களை இழந்த போராளிகளுக்காகவும் வாழ்வதுதான் என் இலக்கு’ என்று தலைவர் பிரபாகரன் சொல்லியிருக்கிறார். அதற்கு சர்வதேசரீதியில் ஒரு பொருளாதாரத்தைக் கட்டியெழுப்பி வைத்திருந்தார். இன்று அவர் இல்லை என்ற சூழலில் அவர் கட்டியெழுப்பிய அந்தப் பொருளாதாரம் என்ன ஆனது? வெளிநாடுகளில் உள்ள அந்தப் பொருளாதாரக் கட்டமைப்புகள் அனைத்துமே அதற்கான பொறுப்பாக இருந்தவர்களின் சொந்தச் சொத்தாக மாறிவிட்டன என்பதே உண்மை. ‘சினம் கொள்’ பட வில்லனே அப்படி ஒரு புலம் பெயர்ந்த தமிழர்தான். இப்படியான பிரச்னைகளை ஓரளவுக்கேனும் சர்வதேச சமூகத்தின் முன் இந்தப் படம் வைக்கும். வசனம் மற்றும் பாடல்களை எழுத்தாளர் தீபச்செல்வன் எழுதியிருக்கிறார். இசை என்.ஆர்.ரகுநந்தன், ஒளிப்பதிவு மாணிக்கம் பழனிக்குமார், படத்தொகுப்பு அருணாசலம். ‘ஆண்டவன் கட்டளை’ படத்தில் நடித்த அரவிந்தன்தான் ‘சினம் கொள்’ நாயகன். நாயகி, நர்வினி டேவிட். டென்மார்க்கில் வசிக்கும் ஈழப் பெண். இவர்களுடன் தமிழக நடிகர் தனஞ்செயனும் நடித்திருக்கிறார்.”     “ஈழத்தில் படப்பிடிப்பு நடத்த அனுமதி கிடைத்ததா?” “ஸ்க்ரிப்டை இலங்கைத் திரைப்படக் கூட்டுஸ்தாபனம் ஏற்றுக்கொள்ளுமா என்ற தயக்கத்திலேதான் கொடுத்தோம். படப்பிடிப்பு நடத்த அனுமதித்தனர். 15 நாள்கள் ஷூட்டிங் முடித்திருந்த நிலையில் திடீரென்று ஒருநாள் இலங்கை பிலிம் போர்டில் இருந்து ‘ஷூட்டிங்கை நிறுத்துங்கள். மீறிச் செய்தால் கேமராவைப் பறிமுதல் செய்வோம், கைது செய்வோம்’ என்று சொன்னார்கள். நீண்ட முயற்சிகளுக்குப் பிறகு, ‘ஷூட் பண்ணும்போது எங்கள் கண்காணிப்பாளர் ஒருவர் உங்களுடனேயே இருப்பார். அவரிடம் காட்சிகளைச் சொல்லி அனுமதி பெற்ற பிறகே ஷூட் செய்ய வேண்டும்’ என்ற நிபந்தனையுடன் அனுமதித்தார்கள். அப்படித்தான் படத்தை முடித்தோம்.’’ “2005-க்குப் பிறகு 12 வருடங்கள் கழித்து 2017-ல் ஈழம் சென்றீர்கள். எப்படி இருந்தது அந்த உணர்வு?” “எத்தனையோ ஆயிரம் குடும்பங்களில் தலைவன் கிடையாது, தலைவி கிடையாது, பிள்ளைகள் கிடையாது. மீதம் இருப்பவர்களுக்கும் கைகால்கள் கிடையாது. தமிழர் பகுதிகளில் இன்று தமிழ் இரண்டாம் நிலைக்குப்போய், எங்கும் சிங்களம்தான். எங்கு பார்த்தாலும் ராணுவம். சுதந்திரமாக இருக்கிறோம் என்ற எண்ணமே உங்களுக்கு வராது. யாரோ ஒருவர் உங்களைக் கண்காணித்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள் என்ற எண்ணம்தான் வரும்.” “இலங்கையில் சமீபத்தில் நடந்த குண்டுவெடிப்புச் சம்பவத்தை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?” “என் பார்வையில் இது ஒரு திட்டமிடப்பட்ட சதி. தமிழர்களுக்கு எதிரான யுத்தத்தில் சிங்களப் பேரினவாத அரசு சில முஸ்லிம்களைப் பயன் படுத்திக்கொண்டது. சிங்களவர்களைத் தவிர தமிழர்கள், முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்துவர்கள் எனச் சிறுபான்மை இனங்கள் நிம்மதியாக வாழ முடியாது என்ற சூழலை இலங்கை அரசாங்கம் உருவாக்கியுள்ளது என்பதே உண்மை.” http://www.vanakkamlondon.com/sinamkol-ranjith-joseph-18-07-2019/?fbclid=IwAR0HSQiqLfWxBS0_pkYnRfQQnEcdqhiou8teRHz9EjCBMxfsBZVDyFQVyuw நேர்காணல் – ம.கா.செந்தில்குமார். நன்றி – ஆனந்த விகடன்