Jump to content
  • Veeravanakkam
  • Veeravanakkam
  • Veeravanakkam

தங்கள் விடுதலைக்காகக் கிளர்ந்து எழும் மக்களின் உணர்ச்சிமிக்க வரலாறு தான் The battle of algiers!


Recommended Posts

  • கருத்துக்கள உறுப்பினர்கள்

தி பேட்டில் ஆஃப் அல்ஜீயர்ஸ்

தவறான பொருளில் நாம் அதிகம் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகளில் ஒன்று ‘புரட்சி’. ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் தங்கள் விடுதலைக்காகக் கிளர்ந்து எழும்போது உருவாகும் மக்கள் கலகமே புரட்சியாக மாறுகிறது. அப்படித் தங்கள் விடுதலைக்காகக் கிளர்ந்து எழும் மக்களின் உணர்ச்சிமிக்க வரலாறு தான் The battle of algiers! 1957.

விடுதலைப் போராளிகள் ஒளிந்திருக்கும் குடியிருப்புப் பகுதியைச் சுற்றி வளைக்கிறார்கள் ராணுவ வீரர்கள். அங்கிருக்கும் வீடுகளிலிருந்து அப்பாவி மக்களைத் துப்பாக்கி முனையில் வெளி யேற்றுகிறார்கள். ஒரு வீட்டினுள் நுழைந்து, அங்கிருக்கும் ஒரு சுவரில் சலவைக்கல் செயற்கையாக ஒட்டப்பட்ட அந்த இடத்தைச் சூழ்கிறார்கள். உள்ளே மறைவிடத் தின் இருளுக்குள், அலி உள்ளிட்ட விடுதலை இயக்கத்தினர் நான்கு பேர் ஒளிந்திருக்கிறார்கள். வெளியே நிற்கும் ராணுவ அதிகாரி, ‘அலி... நீ இனிமேல் தப்பிக்க முடியாது. உன் இயக் கத்தார் அனைவரும் பிடிபட்டு விட்டார்கள். ஆயுதங்களைப் போட்டுவிட்டு வெளியே வா!’ என அழைக்கிறார். தன் வாழ்வின் கடைசி நிமிடங்களில் இருக்கும் போராளியான அலியின் நினைவு கள் துவங்குகின்றன.

1954. தேசிய விடுதலை முன்னணியின் அறிவிப்பு வெளியாகிறது. ‘மக்களே, நாம் பிரெஞ்சு அரசின் காலனி ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டும். ரத்தம் சிந்து வதைத் தவிர்க்க, அவர்கள் நம்முடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டும். நம் தேசத்தையும் சுதந்திரத்தையும் காப்பது நம் கடமை! சகோதரர்களே... ஒன்றிணையுங்கள்!’ என்ற அறிவிப்பு வெளியாகும் போது, தெரு ஓரத்தில் நின்று கொண்டு இருக்கும் அலியை போலீஸ் மடக்கிப் பிடிக்கிறது. சிறுசிறு குற்றங்கள் செய்து பலமுறை ஜெயிலில் இருந்த அவனை போலீஸ் மீண்டும் சிறையில் அடைக்கிறது. சிறையில் குற்றவாளிகளுடன் இருக்கும் அலி, விடுதலைப் போராளி ஒருவரை போலீஸார் அழைத்துச் செல்வதையும், அந்தப் போராளியின் தலையை கில்லெட்டில் வைத்துத் துண்டிப்பதையும் ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்து அதிர்ச்சி அடைகிறான். விடுதலை ஆகி வெளியில் வந்ததும், விடுதலை இயக்கத்தில் சேர்கிறான்.

1956, ஜூன் காலை 10.32. சாலையில் போலீஸைப் பின் தொடரும் இளைஞன், போலீஸைக் கொன்று அவரிடம் இருந்த துப்பாக்கியை எடுத்துச் செல்கிறான். காலை 11.40. பொதுமக்கள் நான்கு பேர் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குள் நுழைந்து, அதிகாரிகளைக் கொன்று ஆயுதங்களைக் கைப்பற்றுகிறார்கள். மாலை 4.15. நகரத்தின் முக்கிய வீதிகளில் பிரெஞ்சு போலீஸார் இறந்துகிடக்க, ஆயுதம் ஏந்திய இளைஞர்கள் சுட்டுக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். பிரெஞ்சு உயர் அதிகாரிகள் அன்றே கூடி விவாதிக்கிறார்கள். போலீஸ் நிலையங்களுக்குப் பாதுகாப்பு அதிகரிக்கப்படுகிறது. பொதுமக்கள் தங்கள் வீட்டிலிருந்து தெருவுக்கு வரும் பாதைகள் கம்பிவேலிகளால் மூடப்படுகின்றன. மக்கள் அடையாள அட்டையோடு ஒவ்வொருவராக வரிசை யில்தான் வர வேண்டும். போலீஸாரின் கெடுபிடி அதிகரிக்கிறது.

1956, ஜூலை 20. காலை 11.20. பரிசோதிக்கப்படும் பொதுமக்களின் வரிசையில் பர்தா அணிந்த பெண் ஒருத்தி வருகிறாள். பெண் என்பதால், தொட்டுப் பரி சோதனை செய்யவிடாமல் அங்கிருந்து வெளியே வந்ததும், பர்தாவுக்குள் மறைத்து வைத்திருந்த துப்பாக்கியை எடுத்து ஓர் இளைஞனிடம் கொடுக்கிறாள். அவன் ஒரு போலீஸ் அதிகாரியை சுட்டுக் கொல்கிறான். காலை 11.50. பழங்கள் விற்கும் மார்க்கெட். ஒரு பழ வியாபாரி யின் கூடையில் ஒளித்துவைக்கப்பட்ட துப்பாக்கியை எடுக்கும் இளைஞன் அங்கு ரோந்து வரும் அதிகாரியை சுட்டுக் கொல்கிறான். பிற்பகல் 1.30. 15 வயதுள்ள ஒருவன் ஒரு போலீஸ் அதிகாரியைப் பின்தொடர்கிறான். சந்தேகப்படும் அவர் அவனைப் பரிசோதிக்கிறார். அவ னிடம் ஆயுதங்கள் இல்லை என்றதும், அவனைப் போ என விரட்டுகிறார். அவன் அங்கிருக்கும் குப்பைத் தொட்டியில் கிடக்கும் துப்பாக்கியை எடுத்து அவரைச் சுட்டுக் கொன்று விட்டு, துப்பாக்கியைக் குப்பைத் தொட்டியிலேயே போட்டுவிட்டுத் தப்பிக்கிறான். விடுதலை இயக்கம் இப்படிச் சாதாரண மக்க ளின் பங்களிப்புடன் மக்கள் இயக்கமாக மாறத் துவங்கு கிறது.

ஜனவரி 10, 1957. போராளிகளை ஒழிக்க, பல போர்களில் வெற்றி கண்ட கர்னல் மேத்யூ தனது அதிரடிப் படையுடன் நகரத்துக்குள் அணி வகுத்து வருகிறார். பிரெஞ்சு மக்கள் ஆரவாரித்து அவரையும் படையினரையும் வரவேற்கிறார்கள். கர்னல் தன் படைவீரர்களுக்கு எப்படிப் போராளிகளைப் பிடிக்க வேண்டும் என்றும், அங்கிருக்கும் நாலு லட்சம் அராபியர்களில் தீவிரவாதி யார் என்பதைக் கண்டறிய வேண்டும் என்றும் வகுப்பு எடுக்கிறார். நகரம் முழுக்கத் தேடுதல் வேட்டை துவங்குகிறது.

மார்ச் 4, 1957. இயக்கத்தின் இரண்டாம் நிலைத் தலைவர்களான அலியும் ஜாபரும் தேடப்படும்போது இயக்கத்தின் முக்கியத் தலைவரான பென்மெஹிதி கைதாகிறார். கைது செய்யப்பட்ட அவருடன் சேர்ந்து கர்னல் மேத்யூ பத்திரிகையாளர் களைச் சந்திக்கிறார். ‘‘பெண்களின் கூடையில் வெடிகுண்டுகளை வைத்து வெடிக்கவைப்பது கோழைத்தன மாக இல்லையா?’’ என்று பத்திரிகையாளர்கள் கேட்கிறார்கள். ‘‘அப்பாவி மக்கள் மீது விமானங்களிலிருந்து குண்டு வீசுவது வீரமா? உங்கள் விமானங்களைக் கொடுங்கள். எங்கள் பெண்களின் கூடைகளைத் தருகிறோம்’’ என்கிறார் மெஹிதி. மறுநாளே அவர் சிறையில் தற்கொலை செய்து கொண்டதாக அறிவிப்பு வருகிறது. பத்திரிகையாளர்கள் அதைச் சந்தேகித்து கர்னல் மேத்யூவிடம் கேள்விகள் கேட்கிறார்கள். அவர்கள் கேள்விக்குப் பதில் அளிக்கும் கர்னல் மேத்யூ, ‘‘நான் உங்கள் எல்லோரிடமும் கேட்க வேண்டிய ஒரு கேள்வி இருக் கிறது. இந்த நாட்டில் பிரெஞ்ச் ஆகிய நாம் இருக்க வேண்டுமா? வெளியேற வேண்டுமா? இருக்க வேண்டும் என்பது உங்கள் பதில் எனில், நாங்கள் செய்கிற எதையும் கேள்வி கேட்காதீர்கள்’’ என்கிறார். பத்திரிகையாளர்கள் அமைதியாகிறார்கள். கைது செய்யப்பட்ட அனைவரும் அந்த நிமிஷத்திலிருந்து கடுமை யாகச் சித்ரவதை செய்யப் படுகிறார்கள். இதற்குப் பதிலடி கொடுக்கும்விதமாகப் போராளிகளும் நகரத்தில் கடுமை யான தாக்குதலை நடத்துகிறார்கள்.

செப்டம்பர் 24, 1957. ஜாபர் மறைந்திருக்கும் இடத்தை கர்னல் மேத்யூவின் ராணுவம் கண்டுபிடிக்கிறது. வீட்டை விட்டு வெளியே வரவில்லை எனில் அந்தக் கட்டடத்தில் இருக் கும் அப்பாவி மக்களும் கொல்லப் படுவார்கள் என்று அறிவிக்கப்படு கிறது. அப்பாவி மக்களின் உயிரைக் காக்க, சரணடைகிறார் ஜாபர்.

இயக்கத்தில் எல்லோரும் பிடிபட்ட நிலையில், ஒரு அதிகாலையில் அலி தான் மறைந்திருக்கும் இடத்திலிருந்து தப்பிப்பதற்காகத் திட்டமிடுகிறான். ஆனால், திடீரென துப்பாக்கிகள் வெடிக்கும் சத்தம் கேட்க, அங்கு ராணுவம் நுழைகிறது. அலி யுடன் அங்கிருந்த நால்வரும் வேக மாகச் சுவருக்குள் இருக்கும் சின்ன மறைவிடத்தில் ஒளிந்துகொள்ள, அங்கிருக்கும் பெண் அவர்கள் ஒளிந்த இடத்தை சலவைக்கல்லால் மூடு கிறாள். இதையறிந்து சுவரின் அருகே வரும் கர்னல் மேத்யூ, அலி சரண் அடையாவிட்டால் அந்தக் கட்ட டமே தகர்க்கப்படும் என்று மிரட்டு கிறார். சுவரின் இருளுக்குள் தன் வாழ்வின் கடைசி நிமிடங்களில் இருக்கும் அலியின் நினைவுகள் நிறை வடைந்து, நிஜத்துக்கு வருகின்றன.

வெளியில் அந்த சுவரைச் சுற்றி ராணுவ வீரர்கள் சக்தி வாய்ந்த வெடிகுண்டுகளைப் பொருத்து கிறார்கள். கர்னல் மேத்யூ வெளி யில் நின்று, ‘அலி... வெளியே வந்துவிடு. கடைசியாக இன்னும் 30 நொடி தருகிறேன். அதற்குள் சரண டைந்து விடு’ என்கிறார். உள்ளிருக்கும் அலி மன உறுதியுடன் இருக்கிறான். கட்டடத்தில் இருக்கும் அனைவரும் வெளியேற்றப்படுகிறார்கள். சுற்றி இருக்கும் வீடுகளில் இருக்கும் மக்கள் தங்கள் வீடுகளின் மேல் கூடி நின்று பிரார்த்திக்கிறார்கள். கடைசியாக வீட்டுக்குள் இருந்த ராணுவ வீரர்களும் வெளியே ஓடிவருகிறார்கள். அலியுடன் ஒளிந்திருக்கும் சிறுவன் அலியை இறுகக் கட்டிக்கொள்கிறான். கட்டடம் வெடித்துச் சிதறுகிறது. போராளிகளின் இயக்கத்தை அடியோடு ஒழித்துவிட்டோம் என்று கர்னல் மேத்யூவும் அதிகாரிகளும் அங்கிருந்து வெளியேறுகிறார்கள்.

டிசம்பர் 11, 1960. இரண்டு வருடம் எதுவும் இல்லாமல் அமைதியாக இருந்து, எப்படி உருவானது என்பதற்கான காரணமே இல்லாமல் திடீரென மக்கள் கலகம் வெடிக்கிறது. கிழிந்த துணிகளாலும், பழைய சட்டைகளா லும் ஒரே இரவில் தயாரிக்கப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான கொடிகளுடன் சிறுவர்களும், பெண்களும் உள்ளிட்ட மக்கள் கூட்டம் எழுச்சியுடன் ஆர்ப் பரிக்கிறது. ராணுவம், பீரங்கி வண்டிகள், துப்பாக்கிச் சூடு எதனா லும் அடக்க முடியவில்லை. டிசம்பர் 21.1960 எங்கும் புகை மண்டலம். ஒரு அதிகாரி ஒலிவாங்கியுடன் ‘‘உங்க ளுக்கு என்னதான் வேண்டும்?’’ என்று கத்துகிறார். ‘‘சுதந்திரம்’’ என்ற குரல் கூட்டாக ஒலிக்க, கலையும் புகையி லிருந்து ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் எழுச்சியுடன் முன்வருகிறார்கள். ஜூலை 2, 1962&ம் ஆண்டு சுதந்திரம் கிடைத்து, அல்ஜீய நாடு உருவாகிறது. தங்கள் தேசியக் கொடியுடன் ஒரு பெண் சந்தோஷமாக நடனமாட, படம் நிறைவடைகிறது.

மக்கள் எழுச்சியை அந்த உணர்வு மாறாமல் பதிவுசெய்த விறுவிறுப்பான இப்படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியும் முக்கியமானவை. மூன்று பெண்கள் வெடிகுண்டை வைப்பதற்காகச் செல்லும் காட்சிகளும், வெடிகுண்டு வெடிப்பதற்கு முன் அந்த ஓட்டலில் இருக்கும் மனிதர்களின் முகபாவங் களைக் காட்டும் விதமும் இயக்குநரின் திறமைக்கான சாட்சிகள். படம் முழுக்க சிறுவர்களும், குழந்தைகளும் காட்சிப்படுத்தப்பட்ட விதம் அற்புதமானது!

சுவருக்குள் ஒளிந்திருக்கும் போராளிகள் முகத்தில் ஒளிரும் ஒளியை அவர்களுக்குள் தகிக்கும் லட்சியத்தின் சுடராக உணர வைக்கும் ஒளிப்பதிவும், என்ய மொரிக்கானின் பின்னணி இசையும் அற்புதம். புரட்சி தோற்றுவிட்டதாக ஒரு ராணுவ வீரன் அறிவிக்கையில், அவனுக்குத் தெரியாமல் அந்த மைக்கை ஒரு சிறுவன் எடுத்துச் சென்று ‘நம் போராட்டம் வெல்லும்’ என்று சொன்னதும், கூடியிருந்த பெண்கள் குலவை யிட... மக்கள் எழுச்சியுறுகிற காட்சி நம்மைச் சிலிர்க்க வைக்கிறது.

உலக சினிமாவில் முக்கிய அரசியல் படமான இது, பிரான்ஸில் தடை செய்யப்பட்டது. வெனிஸ் விழாவில் ‘தங்கச் சிங்கம்’ விருதுபெற்ற இந்த பிரெஞ்சு மொழிப்படம் 1966&ல் வெளியானது. இதன் இயக்குநர் இத்தாலியைச் சேர்ந்த ஜில்லோ பொன்டேகார்வோ (நிவீறீறீஷீ றிஷீஸீtமீநீஷீக்ஷீஸ்ஷீ).

ஒருமுறை, ஜியாக்ரஃபிக் தொலைக்காட்சியில் பார்த்த ஒரு காட்சி பிரமிப்பாக இருந்தது. பலம் பொருந்திய காட்டெருமை ஒன்றை நூற்றுக்கணக்கான தேனீக்கள் மொய்த்துக் கொட்டுகின்றன. காட்டெருமை இறந்து தரையில் விழுகிறது.

மேலோட்டமான பார்வையில், அதிகாரம் பலம் பொருந்தியதுதான். ஆனால், ஒற்றுமையாக எழும் மக்கள் சக்தியின் முன் பாவம், அது என்ன செய்ய முடியும்?

‘‘இது என் சகோதரர்களின் கதை!’’

உலகெங்கிலும் ஒடுக்கப் படுகிற தேசிய இனங்களின் விடுதலைப்போருக்கு ஒரு விதையாக ஊன்றப்பட்டு இருக்கிறது இந்தப் படம். பிரெஞ்ச் காலனி ஆதிக்கத் திலிருந்து விடுதலை பெறப் போராடுகிற அல்ஜீயர்ஸ் என்கிற இனக் குழுவின் கதைதான் இது. இதை அல்ஜீ யர்ஸின் படமாக மட்டுமே பார்க்க முடியாது. பிரிட்டிஷ் ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுதலை பெறப் போராடிய அயர்லாந்து மக்களின் போராட்டத்துக்கும், இஸ்ரேலின் ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுதலை பெறப் போராடுகிற பாலஸ் தீனியர்களின் போராட்டத்துக்கும், எனது சகோதரர்கள் சிங்கள ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுதலை பெறப் போராடுகிற ஈழ விடுதலைப் போருக்கும் இந்தக் கதை பொருந்தும்.

ஆறுகளில் தண்ணீர் ஓடுகிறது; மக்கள் விடுதலை வரலாறுகளிலோ போராளிகளின் குருதியும், அடிமைப்பட்ட மக்களின் கண்ணீரும் கலந்து ஓடுகிறது. விடுதலை என்பதன் உண்மையான அர்த்தம், மக்களிடமிருந்து உருவாகிற போராளிகளால்தான் தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்பதை இந்தப் படத்தைப் பார்த்தபோது உணர்ந்தேன்.மீண்டும் மீண்டும் விழுகிற அடியைப் பொறுத்துக்கொள்கிற வரைதான் மனதில் பயம்; கண்களில் மிரட்சி. திமிறி எழுந்துவிட்டாலோ, மரணம் மட்டும்தான் எதிர்காலத்தாய கத்துக்கான விதை. ஏனென்றால், நாட்டுக்காக உயிரை விடுவது உத்தமம். ஆனால், உயிரை விட ஒரு நாடு வேண்டாமா?

‘‘உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?’’ என்று அதிகாரி கேட்க, ‘‘விடுதலை’’ என மொத்தக் கூட்டமும் ஆர்ப்பரிக்கிறபோது, அந்தக் குரல் ஈழத்திலிருந்து கேட்பதாகத்தான் எனக்குப் படுகிறது. இந்தப் படம் 90 சதவிகிதம் ஈழப் பிரச்னையோடும் போராட் டத்தோடும் பொருந்திப்போகிறது. அதனால் உணர்வுபூர்வமாக இந்தப் படத்தோடு என்னால் ஒன்ற முடிகிறது! & சீமான்

‘புரட்சி’ இயக்குநர்!

இத்தாலியில், யூத தம்பதிகளுக்கு மகனாக 1919 நவம்பர் 19--_ம் தேதி பிறந்தவர் பொன்டே கார்வோ. வாழ்க்கையில் பல போராட்டங்களைச் சந்தித்தவர் இவர். இத்தாலியில் பாசிஸம் அதிகாரத்துக்கு வந்த காலங்களில், புரட்சிகர இயக்கங்களோடு தொடர்பு உடையவராக இருந்தார். வேதியியல் துறையில் பட்டம் பெற்ற இவர், பத்திரிகையாளராகத் தன் கலை வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். ஐந்து திரைப்படங்களை மட்டுமே இயக்கியிருந்தாலும், உலக சினிமா வரலாற்றில் தனக்கென அழியாத தனி இடத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டவர் இவர்.

இத்தாலிய பாசிஸ சட்டங்களுக்குக் கட்டுப்படாமல் அங்கிருந்து தப்பி ஓடி பிரான்ஸில் தஞ்சம் அடைந்தவர் என்பதாலோ என்னவோ, அடக்குமுறைக்கு எதிரான படங்களாகவே இவருடைய படங்கள் இருக்கின்றன. ‘‘பொழுதுபோக்குப் படங்கள் நம் தரத்தைக் குறைப்பவை. வேகமான எடிட்டிங்கும், விதவிதமான ஸ்பெஷல் எஃபெக்ட்ஸ§ம் இருப்பதால் கமர்ஷியல் படங்கள் மிகவும் குழந்தைத்தனமானவையாகத் தெரிகின்றன. அவை நமக்கு எதையுமே சொல்வதில்லை’’ என்கிற பொன்டே கார்வோ, இந்த வருடம் அக்டோபர் மாதம், ரோம் நகரில் இறந்துபோனார்.

http://www.vikatan.com/

Welcome_to_AV.htm

Link to post
Share on other sites
  • கருத்துக்கள உறுப்பினர்கள்

நன்றி வசந்தன்.

சுதந்திரத்தின் வலியை சொல்லிக்கொடுக்கும் வரிகள்.

அதிகாரத்தை வைத்திருக்கும் பயங்கரவாதத்துக்கு,

ஆதிக்கவெறி அப்பாவி இரத்தங்களில் வேள்வி செய்கிறது.

வெளிஉலகின் காதுகளுக்கு பயங்கராவாதம் வேட்டையாடப்படுகிறது

என்று பூ சுத்துகிறார்கள்.

வியட்நாமுக்குள் வால்நறுக்கப்பட்ட பயங்கரவாதம் ஒன்று,

மற்றவன் நாட்டுக்குள் திரியும் பயங்கரவாதம் பற்றி, அக்கறை: முதலைக் கண்ணீர்

வடிக்கிறது.

இந்திய சுதந்திரப் போரில் வெள்ளையர் அதிகாரத்தின் சட்டம், சுதந்திரப்போராட்டத்தை

பயங்கரவாதம் என்று தீர்ப்பு எழுதி தூக்கில் தொங்கவிட்டது.

இதுதான் நடைமுறை; போராட்டத்துக்கு வைக்கும் பெயர்.

Link to post
Share on other sites

Archived

This topic is now archived and is closed to further replies.

  • Tell a friend

    Love கருத்துக்களம்? Tell a friend!
  • Topics

  • Posts

    • புலம் பெயர்ந்த சாதியம் – 6 May 11, 2021  — அ. தேவதாசன் —  மாடு ஓடவிட்டு கயிறு எறியவேணும் என்று சொல்லுவார்கள். புலம் பெயர் தேசங்களில் அந்த வித்தையை சாதிய பாதுகாவலர்கள் மிகவும் நிதானமாக கடைப்பிடிக்கிறார்கள். தங்களைவிட குறைந்த சாதியினர் எனக்கருதுவோரை தமது பிள்ளைகள் காதல் கொண்டுவிட்டால் அவர்கள் யாரைக் காதலிக்கிறார்கள் என்பதை தேடித்துளாவிக் கண்டுபிடித்து விடுகிறார்கள். தமது பிள்ளைகளோடு கதையோடு கதையாக “அவையளோட நாங்கள் ஊரில் பழகிறதில்லை, வீட்டுக்குள்ள விடுகிறதில்லை” இப்படியாக பல சுயபெருமைக் கதைகளை ஆலோசனை அல்லது அறிவுரை என்கிற பெயரில் பிள்ளைகளிடம் கூறி மனதை மாற்ற முயற்சிப்பார்கள். ஆனால் பிள்ளைகளுக்கு இது புரியாது. ஒரே மொழி, ஒரே நிறம், ஒரே தொழில், ஒரே நாடு இதிலென்ன வேறுபாடு என யோசிப்பார்கள். இது ஒருபுறம்! மறுபுறம் சிங்களவன்தான் நமது எதிரி நாம் எல்லோரும் தமிழர்கள் ஒன்றுபட்டு போராடி நாடு பிடிக்க வேண்டும் என்கிற கருத்துக்களும் பிள்ளைகள் மத்தியில் புகுத்தப்படுகிறது. ஒருபுறம் தமிழர் ஒற்றுமை, மறுபுறம் சாதிவேற்றுமை. பொது இடத்தில் பேசுவது ஒன்று வீட்டுக்குள் பேசுவது வேறொன்று. தமிழர்களுக்கான ஒரு நாடு வேண்டும் என்பதில் தொண்ணூறுவீதமான தமிழர்களுக்கு எந்த முரண்பாடுகளும் இல்லை. அதற்காக தமிழ்த்தேசியத்தை கையில் எடுப்பதும் முரண்பாடு இல்லை. அதேவேளை சாதிய ஒடுக்குமுறை, பிரதேச வாதம், மதவாதம், பெண்ணிய ஒடுக்குமுறை, வர்க்கமுரண்பாடு என்பனவற்றின் தெளிவும், அதை அகற்றவேண்டும் என்கிற உறுதியும், அதற்கான வேலைத்திட்டங்களும் தமிழ்த் தேசியத்தை உயர்த்திப் பிடிக்கும் தலைமைகளிடம் அறவே இல்லை. மாறாக இவைகள் அனைத்தையும் அழியவிடாது தற்காத்துக்கொண்டே விடுதலையை வென்றெடுப்போம் என்கிற குறுகிய சிந்தனைப் போக்கும், இந்த முரண்பாடான வாழ்க்கை முறையும் இங்கு பிறந்த தலைமுறையினருக்கு விடுதலை பற்றிய பெரும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இதனால் பெரும்பாலான பிள்ளைகள் பெற்றோரது தர்க்கீகம் அற்ற ஆலோசனையை அல்லது அறிவுரையை கவனத்தில் கொள்வதில்லை. இதற்காக பெற்றோர்களும் துவண்டு விடுவதில்லை. தொடர்ந்து குறைந்தது மூன்று வருடங்கள் காதல் தொடரும்போது காதலர்கள் மத்தியில் சிறிது சிறிதாக உரசல்கள், கோபங்கள், முரண்பாடுகள், சில நாள் பிரிவுகள் வந்து போவது இயல்பு. இந்த இடைவெளிகளை பெற்றோர்கள் மிகக்கெட்டியாக பிடித்துக்கொள்வார்கள். சில தினங்கள் பிள்ளைகள் சோர்வுற்று இருக்கும் நேரங்களில் “நாங்கள் முந்தியே சொன்னனாங்கள் நீதான் கேக்கயில்லை, நீ இப்படி இருக்கிறது எங்கட மனதுக்கு எவ்வளவு கஸ்டமாயிருக்கு” இப்படியாக அன்பு மழை கொட்டி இறுதியாக ஒன்று சொல்வார்கள், “சாதிப்புத்தியக் காட்டிப்போட்டான் அல்லது போட்டாள்”. இவ்வாறு தொடர்ந்து சொல்லிச் சொல்லி சிறிய இடைவெளியை பெரும் வெளியாக மாற்றி விடுவார்கள். கல்லும் கரையத்தான் செய்யும், அடிமேல் அடியடித்தால் அம்மியும் நகரும்… இப்படியாக பல காதல்கள் பிரிந்து போன வரலாறுகளும் உண்டு.   இந்தியாவில் குறிப்பாக தமிழ்நாட்டில் சாதியை உடைத்து இணைந்த காதலர்களின் சாதிமறுப்புத் திருமணங்களை ஆதிக்க சாதியினர் அவசரமாக கொலைகள் செய்து பழி தீர்த்து விடுவதுண்டு. அதை ஆணவக்கொலை என்பர். அப்படி யாழ்ப்பாணத்து ஆதிக்க சாதியினர் அவசரப்படுவதில்லை. மிகவும் பொறுமையாக இலக்கை நோக்கி விழிப்புடன் இருப்பார்கள். மாடு ஓட கயிறு எறிந்து வீழ்த்திவிடுவார்கள். அதாவது சந்தர்ப்பம் பார்த்து பிரித்து விடுவார்கள். தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்கள் ஆனாலும் சரி யாழ்ப்பாணத் தமிழர்கள் ஆனாலும் சரி நோக்கம் ஒன்றுதான் சாதியை காப்பாற்றுவது. செயயற்பாடுகள்தான் வேறுபாடானவை.. சாதிய ஆதிக்கம் என்பது ஒவ்வொரு விடயத்திலும் மிக நுணக்கமாக புலம் பெயர் தேசங்களில் செயற்படுத்தப்படுகிறது. ஒவ்வொரு சாதிக்கும் ஒவ்வொரு ஊர்ச்சங்கங்கள் இருப்பது போன்று தமிழர்களுக்கு என பொதுவான சங்கங்களும் உண்டு. தமிழர் நட்புறவுச்சங்கங்கள், அபிவிருத்திச் சங்கங்கள், பாடசாலை பழைய மாணவர் சங்கங்கள், கோயில் பரிபாலன சபைகள் போன்ற பல அமைப்புகள் இயக்குகின்றன. இவைகளில் அதிகமானவை தமிழ்த்தேசிய பற்றாளர்கள் என்போரால் வழி நடாத்தப்படுகின்றன. இவ்வமைப்புக்கள் அறிவியல் பலத்தில் செயற்படுவதில்லை, மாறாக பொருளாதார பலத்தின் ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்டே செயற்படுகின்றன. இப்பொருளாதார பலம் ஆதிக்க சாதியினர் எனப்படுவோர் கைவசமே இருப்பதனால் இவ்வமைப்புகளை ஆதிக்க சாதிகள் கையகப்படுத்த இலகுவான வாய்ப்பாக அமைகிறது.   இவ்வமைப்புக்களை மேலோட்டமாக பார்க்கிற போது தமிழர்களின் விடுதலைக்கும் மேம்பாட்டுக்கும் சமத்துவமாக செயற்படுத்துவது போன்ற தோற்றப்பாடு தெரியும். இவைகளுக்கு உள்ளே சென்று பார்த்தால் சாதிய ஆதிக்கம் மிக நுணுக்கமாக செயற்படுவதை கண்டுகொள்ளலாம். இவ்வமைப்புகளுக்கு வெளித்தோற்றத்தில் ஒரு நிர்வாகம் இருந்தாலும் அதற்குள் ஒரு நிழல் நிர்வாகம் இருந்துகொண்டே இருக்கும். அந்த நிழல் நிர்வாகிகள் அந்த அமைப்புகளின் உறுப்பினராக கூட இருக்கமாட்டார்கள். ஆனால் அவர்களே நிர்வாகம் எப்படி இயங்கவேண்டும் நிர்வாகத்தில் யார் யார் இடம்பெறவேண்டும் என்பதை தீர்மானிக்கிறார்கள். வெளிப்படைத்தன்மையற்ற இவ் இயங்கியல் முறை சரியான ஜனநாயக வடிவத்தை தேட முடியாமலும், சமூக மாற்றத்திற்கான விதைகளை ஊன்ற முடியாமலும், அறிவார்ந்த சமூகத்தை உருவாக்க முடியாமலும் பழமைவாத சிந்தனைகளுக்குள் முடங்கிக் கிடக்கிறது.   இதனால், புலம்பெயர் தேசங்களில் பிறந்த இளஞ்சந்ததியினர் “பழமைவாத சக்திக”ளோடு தங்களை இணைத்துக்கொள்ள முடியாது தூர விலகி தமக்கான வாழ்க்கையில் மட்டும் கவனம் செலுத்துபவர்களாக இருக்கின்றனர். இச்செயற்பாடுகள் புலம் பெயர்ந்து வாழும் ஏனைய சமூகங்களுடன் புரிந்துணர்வுடன் கூடிய சமூக நல்லுறவை இழக்கும் நிலையையும் ஏற்படுத்துகிறது. புலம் பெயர் தேசங்களில் உருவாக்கப்பட்ட சகல அமைப்புகளின் முதன்மை நோக்கம் என்பது கலாச்சாரத்தை காப்பாற்றுவது. இதற்காக சகல அமைப்புகளும் கலாச்சார நிகழ்வுகள் நடாத்த வேண்டியது கட்டாயம். கலாச்சார நிழ்ச்சிகளில் முதலாவது நிகழ்வாக மங்கல விளக்கு ஏற்றுதல் நடக்கும். ஆளுயர குத்துவிளக்கு வைத்து, அந்தந்த அமைப்புகளுக்கு நிதி வழங்கும் ஊர்ப்பணக்காரர் சிலரும் ஊரில் ஆசிரியராக இருந்து இடையில் விட்டிட்டு வந்தவர்கள் அல்லது பென்சனுக்கு பிறகு வந்தவர்கள் ஆகியோரை அழைத்து விளக்கு ஏற்றப்பட்ட பின்னர் இறைவணக்கம் செய்யப்படும். இவ் இறைவணக்கம் பரதநாட்டிய நடனம் மூலம் கடவுளுக்கு காணிக்கையாக்கப்படும். இதனைத்தொடர்ந்து  நடனம், நாடகம், இசை இப்படி பல நிகழ்வுகள் இடம்பெறும் கலாச்சார நிகழ்வுகளின் பிரதான நிகழ்வாக பரத நாட்டியம் மட்டும் நிகழ்ச்சி நேரங்களில் அதிக நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ளும். ஏனேனில், மேற்குலக நாடுகளுக்கு புலம்பெயர்ந்த பின்னர், “பரதம் தமிழர்களின் கலை” என்று பலராலும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு அது கற்றுக்கொள்ளபடுகிறது. மேற்குலக நாடுகளின் பணபலம் நம்மவர் மத்தியிலும் பரவலாக புழக்கத்தில் உள்ளதால் பணம் படைத்தவர்களுக்கான கடவுளைப் புகழும் பரதநாட்டியம் தமிழரின் அதி உச்ச கலையாக மாறிப்போனது வேடிக்கை. மேற்குறிப்பிட்ட சங்க நிகழ்வுகளுக்கு பெண்கள் சீலை அணிந்து வருவதும் ஆண்கள் கோட்சூட் அணிந்து வருவதும் கலாச்சாரத்தை காப்பாற்றும் நோக்கம் என்றே கருதுகிறார்கள். நிகழ்வு மேடைகளிலும் கலாச்சாரம் காப்பாற்ற வேண்டும் என்கிற உபதேசங்கள் உரத்த குரலில் அறிஞர் பெருமக்களால் பேசப்படும். நானும் பலரிடம் தமிழ்க்கலாச்சாரம் பற்றிய அறிதலுக்காக அதற்கான கேள்விகளை முன்வைத்திருக்கிறேன். கலாச்சாரம் என்றால் என்ன என்ற கேள்விக்கு அறிஞர் பெருமக்கள் தொடக்கம் சாதாரண மக்கள் வரை அவர்களின் பதிலாக இருப்பது “பெண்கள் சேலை அணிவது, பொட்டு வைப்பது, தாலி கட்டுவது, ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என வாழ்வது” ஆகியவைதான் என முடித்து விடுவார்கள். இந்தியாவில் தமிழர்கள் அல்லாதவரும் சேலை, போட்டு, தாலி, ஒருத்தனுக்கு ஒருத்தி வாழ்க்கை முறைப்படி வாழ்கிறார்கள். இதுதான் தமிழ் கலாச்சாரமா? தமிழர்களுக்கென தனித்துவமாக வேறேதும் இல்லையா? என திருப்பிக் கேட்டால் சிரிப்பு மட்டுமே பதிலாக வரும். நமக்கு தெரிவதெல்லாம் கலாச்சாரம் என்கிற ஒற்றைச் சொல் மட்டுமே! இந்த ஒற்றைச் சொல்லக்குப் பின்னால் சாதியமும் பெண்ணொடுக்கு முறையும் நிரம்பிக்கிடக்கிறது.             தொடரும்……   https://arangamnews.com/?p=4998    
    • உங்களை யார் பிள்ளைகளை படிக்க வைத்து அவர்களுக்கு அறிவை ஊட்ட சொன்னது. நாங்கள் அவர்களை தெருவில் நின்று தறுதலையாக திரிய வேண்டும் என்று எவ்வளவு கஸ்ரப்படுகிறோம். நீங்கள் என்ன என்றால்  உங்களை எல்லாம் திருத்த முடியாது. இப்படியே போனால் நாங்கள் எப்படி பிழைப்பு நடத்துவது
    • தமிழ் எழுத்துக்களின் வரலாறு | எழுத்து உருவான பின்னணி | தொல்காப்பியம் | பேசு தமிழா பேசு  
    • எல்லாத்தையும் கலப்பினம், பதவி கொடுப்பினம்  பிறகு பறிகொடுத்துவிட்டு வாய் பாப்பினம். இதுதானே காலா காலமாய் நடக்குது. சாணக்கியன் நிலைத்திருந்தால் அதுவே பெரிய சாதனை.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.