Archived

This topic is now archived and is closed to further replies.

தமிழ் சிறி

"சுயஇன்பம்" காண்பதால், தலைமுடி உதிருமா?

Recommended Posts

பக்கவிளைவுகள்

சுயஇன்பம் காண்பதால் தலைமுடி உதிருமா?

தலைமுடி உதிர்வதற்கு சுயஇன்பம் ஓர் காரணம் என்று சொன்னால் நம்புவீர்களா? இது உண்மை தானா என்று பலமுறை கேட்பீர்கள். ஆனால் அது உண்மை தான். ஆண்கள் தங்களுக்கு சுயஇன்பம் பற்றி அனைத்து விஷயமும் தெரியும் என்று நினைத்திருப்பார்கள். ஆனால் சுயஇன்பம் குறித்து ஏராளமான அதிர வைக்கும் விஷயங்கள் உள்ளன.

நல்ல சுகமான உணர்வை அனுபவிக்க உதவும் இச்செயலால் நன்மைகளையும், அதே சமயம் தீமைகளையும் பெறக்கூடும். ஆனால் அதுவெல்லாம் எவ்வளவு முறை செய்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்தது. அதில் சுய இன்பத்தால் பெறும் ஓர் பக்கவிளைவு தான் தலைமுடி உதிர்வது.

பொதுவாக ஆண்கள் தங்களது தலைமுடி மீது அதிக அக்கறை கொண்டிருப்பார்கள். சமீப காலமாக உங்களுக்கு தலைமுடி அதிகமாக உதிர்கிறது என்றால், அதற்கு சுயஇன்பமும் ஓர் காரணமாக இருக்கலாம் என்பதை மறவாதீர்கள். ஆயுர்வேதம் நிறைய நிபுணர்கள் சுயஇன்பத்திற்கும், தலைமுடி உதிர்வதற்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் ஆயுர்வேதம் அதை மறுக்கிறது. சுய இன்பத்திற்கும் தலைமுடி உதிர்வதற்கு நெருங்கிய தொடர்பு உள்ளது என்று ஆயுர்வேதம் கூறுகிறது. விந்து ஆயுர்வேதத்தின் படி, விந்து நிறைய ஊட்டச்சத்துக்கள் நிறைந்த ஒன்றாகும்.

ஒருவர் அளவுக்கு அதிகமாக சுயஇன்பம் காணும் போது, சத்துக்கள் வெளியேற்றப்பட்டு, உடலில் உள்ள ஆற்றல் முழுவதும் வெளியேறிவிடும். பக்கவிளைவுகள் அதிகமாக சுயஇன்பம் காணும் போது, உடலில் இருந்து சத்துக்கள் வெளியேறி, உடல் பலவீனமாவதுடன், தலைமுடி உதிர்வு, முதுகு வலி, இடுப்புப்பகுதியில் வலி, வளைந்த ஆண்குறி போன்ற பக்கவிளைவுகளை சந்திக்க நேரிடும். அதுமட்டுமின்றி, இது ஆண்களுக்கு மலட்டுத்தன்மையைக் கூட ஏற்படுத்தும்.

சுயஇன்பத்திற்கு பின், உடலில் உள்ள ஆண் ஹார்மோனான டெஸ்டோஸ்டிரோன் ஆண் விதைப்பையில் DTH ஆக மாற்றப்படும். பலமுறை சுயஇன்பம் கண்டால், அதனால் ஆண் விதைப்பையில் DTH அளவு அதிகமாகி, அந்த DTH ஸ்கால்ப்பில் உள்ள மயிர்கால்களைத் தாக்கி, மயிர்கால்களுக்கு ஊட்டச்சத்துக்கள் கிடைக்கப் பெறாமல் செய்யும். எண்ணெய் பசை ஸ்கால்ப் DTH தலையில் உள்ள எண்ணெய் சுரப்பியைத் தூண்டி, தலையை எண்ணெய் பசையுடன் வைத்துக் கொள்ளும். மேலும் DTH கார்டிசோல் உற்பத்தியைத் தூண்டி, புரோலாக்டின் அளவை அதிகரித்து, டெஸ்டோஸ்டிரோன் உற்பத்தியைக் குறைக்கும்.

சுயஇன்பத்தால் தலைமுடி உதிர்வதற்கு மற்றொரு காரணமும் உள்ளது. அது அதிக சுயஇன்பம் காணும் போது, விந்து அதிகமாக வெளியேற்றப்பட்டு, உடலில் புரோட்டீன் குறைபாடு ஏற்பட்டு, அதன் காரணமாக தலைமுடி உதிர ஆரம்பிக்கும். தீர்வு சுயஇன்பத்தால் தலைமுடி உதிராமல் இருக்க வேண்டுமானால், கட்டுப்பாடு அவசியம். இது சற்று கடினமானது தான். இருந்தாலும், சுயஇன்பம் காண்பதைக் கட்டுப்படுத்த யோகா, தியானம் போன்றவற்றை தினமும் பின்பற்ற வேண்டும். மேலும் பாலுணர்வைத் தூண்டும் அனைத்து விஷயத்தையும் முற்றிலும் தவிர்க்க வேண்டும்.

நன்றி  தற்ஸ் தமிழ்.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Afficher l'image d'origine

20 வருசத்துக்கு முன் இது தெரியாமல் போச்சே....!  tw_blush:

Share this post


Link to post
Share on other sites
10 minutes ago, suvy said:

Afficher l'image d'origine

20 வருசத்துக்கு முன் இது தெரியாமல் போச்சே....!  tw_blush:

20 வருசமா....:unsure:

Share this post


Link to post
Share on other sites

நாங்க பள்ளிக்கு போற காலத்தில் சுய இன்பம் காண்பவர்கள் உள்ளங்கையில் சிறிது மயிர் முழைத்திருக்கும் என்று சொன்னா கையைப் பார்க்காதவர்களே இருக்க மாட்டார்கள்.

Share this post


Link to post
Share on other sites

தற்ஸ்  தமிழ் போடும் வழக்கமான  அரை குறை மருத்துவ குறிப்புகளில் இதுவும் ஒன்று. சுய இன்பத்துக்கும் தலை முடி உதிர்வுக்கு தொடர்பு இல்லை என்றும் , தொடர்பு உள்ளது என விஞ்ஞ்சான பூர்வமாக நிரூபிக்கப்படவில்லை என்றும் பல நம்பிக்கைக்குரிய மருத்துவ தளங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

 

http://www.belgraviacentre.com/blog/the-truth-about-sex-masturbation-and-hair-loss-134/

Share this post


Link to post
Share on other sites

இது தலையில் விழுந்ததாக இருக்காது.:grin:

Share this post


Link to post
Share on other sites

அப்படி பார்த்தால் யாழ்கள வாசகர்கள் எல்லோரும் மொட்டைத்தலையர்களாக இருப்பர்கள்.

Share this post


Link to post
Share on other sites
15 hours ago, புங்கையூரன் said:

Are you sure.....மிஸ்ரர் தமிழ் சிறி? :cool:

"பொல்லைக் குடுத்து.... அடி வாங்கிறது"  என்று இதைத்தான்... சொல்வார்கள். புங்கை.....  4.gif :grin:

Share this post


Link to post
Share on other sites
17 hours ago, தமிழ் சிறி said:

சுயஇன்பம் காண்பதால் தலைமுடி உதிருமா?

உப்பிடி பார்க்கப்போனால் உங்கை கன பேருக்கு 16,17,18,19திலையே    தலையிலை உள்ள முடியெல்லாம் கொட்டி வனாந்தரமாயிருக்கோணுமெல்லோ..:22_stuck_out_tongue_winking_eye:

Share this post


Link to post
Share on other sites
19 hours ago, புங்கையூரன் said:

Are you sure.....மிஸ்ரர் தமிழ் சிறி? :cool:

121.jpg?v=495715250316

sure.. sure.. !!!!

Image result

Share this post


Link to post
Share on other sites
30 minutes ago, Nathamuni said:

sure.. sure.. !!!!

Image result

 

சூப்பர்....  ரஜனி அண்ணையின், "சொண்டு"   நெளிப்பையும், கையையும்....  பார்த்து,
சிரித்து, விக்கல்... வந்து விட்டது. :grin:

Share this post


Link to post
Share on other sites

:221_see_no_evil: :223_speak_no_evil: :222_hear_no_evil:

Share this post


Link to post
Share on other sites

  • Topics

  • Posts

    • தூத்துக்குடியில் விஷவாயு தாக்கி உயிரிழந்தவர்களின் உடல்களை வாங்க மறுத்து உறவினர்கள் போராட்டம் தூத்துக்குடி அருகே செக்காரக்குடியில் கழிவுநீர் தொட்டியை சுத்தம் செய்த போது விஷவாயு தாக்கி உயிரிழந்த 4 தொழிலாளர்களின் உடல்களை வாங்க மறுத்து திருநெல்வேலி அரசு மருத்துவமனையில் உறவினர்கள் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். தூத்துக்குடி அருகேயுள்ள செக்காரக்குடி வடக்கு தெருவை சேர்ந்த சோமசுந்தரம் வீட்டில் உள்ள கழிவுநீர் தொட்டியை திருநெல்வேலி மாவட்டம் வீரவநல்லூரைச் சேர்ந்த இக்கிராஜா (17), பாலா (20), பாண்டி (28) மற்றும் ஆலங்குளத்தை சேர்ந்த தினேஷ் (20) ஆகிய 4 பேரும் நேற்று முன்தினம் சுத்தம் செய்தனர். அப்போது விஷவாயு தாக்கியதில் அவர்கள் 4 பேரும் உயிரிழந்தனர். இது குறித்து தட்டப்பாறை போலீஸார் வழக்கு பதிந்து விசாரிக்கிறார்கள். உயிரிழந்த 4 பேரின் உடல்களும் பிரேத பரிசோதனைக்காக திருநெல்வேலி அரசு மருத்துவ கல்லூரி மருத்துவமனைக்கு கொண்டு வரப்பட்டிருந்தது. இந்நிலையில் 4 பேரின் உடல்களையும் வாங்க மறுத்து அவர்களது உறவினர்கள் இன்று காலையிலிருந்து மருத்துவமனை வளாகத்தில் அமர்ந்து போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். உயிரிழந்தவர்களின் குடும்பத்தினருக்கு உரிய நிவாரணம், குடும்பத்தில் ஒருவருக்கு அரசு வேலை வழங்க வேண்டும் என்று அவர்கள் வலியுறுத்தினர். இதையடுத்து போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்களுடன் அதிகாரிகளும், போலீஸாரும் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினர். உரிய நிவாரணம் கிடைக்க நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று அதிகாரிகள் உறுதி அளித்ததை தொடர்ந்து உடல்களைப் பெற்றுக்கொள்ள உறவினர்கள் நேற்று மாலையில் ஒப்புக்கொண்டனர். https://www.hindutamil.in/news/tamilnadu/562548-tutcorin-family-protest-not-getting-the-bodies-of-4-who-died-while-cleaning-sewage-tank-1.html
    • கொட்டுக்காளான் தான் அது.  மழைகாலங்களிலை அங்கினேக்கை தென்னங்குத்தியிலை முளைச்சு வரும்.
    • உணர்ச்சிகள் இல்லாமல் கணிக்கப்பட்ட உண்மை நிலவரம்:  https://warontherocks.com/2020/07/indias-pangong-pickle-new-delhis-options-after-its-clash-with-china/   INDIA’S PANGONG PICKLE: NEW DELHI’S OPTIONS AFTER ITS CLASH WITH CHINA CHRISTOPHER CLARY AND VIPIN NARANG JULY 2, 2020 COMMENTARY     In early May, “fist fights and stone-pelting” broke out between Chinese and Indian troops at two separate sites along their disputed border. India and China are no strangers to border incidents ­— even prolonged standoffs — so the skirmishes were newsworthy but not especially noteworthy. By the end of the month, Indian and Chinese media had focused attention on several points along the Indian territory of Ladakh in the western sector of the disputed border, known as the Line of Actual Control. In this sector, that official name for the boundary is a misnomer: There is no agreement on where any “line” is, nor is there a clear mutual delineation of the territory under “actual control” of either party. By the end of the month, this episode involved a level of military activity that was at least comparable to a multi-month standoff at Doklam near the Bhutan-India-China trijunction in 2017. Despite the regularity of Sino-Indian border standoffs, there had not been a fatality or shot fired on the border since 1975. This was in part because India and China agreed to confidence-building measures in 1993, 1996, and 2013 in an effort to prevent the use of force — especially deadly force — in the border dispute. That record of nonfatal confrontation collapsed on June 15 when simmering tensions boiled over and Indian and Chinese forces engaged in a brutal brawl in the Galwan Valley. Involving stones and nail-studded clubs but no firearms, this clash claimed the lives of at least 20 Indian soldiers — including a commanding officer — and an unknown number of People’s Liberation Army (PLA) forces. It was the bloodiest confrontation on the Sino-Indian frontier in over half a century. Indian Prime Minister Narendra Modi now faces a daunting strategic predicament. Having already seized several tactically important positions, China is not going to just pack up and go home. Yet India’s military options to compel a Chinese retreat are poor, forcing Modi to weigh the dangers of escalation against the certainty of strategic humiliation if India does nothing to restore the status quo. Options between full-scale war and capitulation — such as limited attacks to expel Chinese forces or indirect military, diplomatic, and economic efforts to coerce withdrawal — carry their own substantial risks, including the very real possibility that they will not work. These already-difficult calculations take place in the context of a COVID-19 outbreak in India that is slowly churning through some of the country’s largest cities while devastating its economy. Modi’s position is unenviable as he considers his responses. His options range from bad, to worse, to truly ugly. China’s Moves On the Border India’s efforts at “quiet diplomacy,” its standard playbook during border standoffs with China, have thus far failed. While local military commanders reportedly reached a preliminary agreement to disengage on June 6, there was apparently still disagreement over whether China would have to abandon a position near what India calls Patrol Point 14, at a bend in the Galwan River from which China can observe Indian military movements. While Indian troops were trying to remove the newly established Chinese position, tempers finally exploded on June 15, and forces that had been arrayed against each other for weeks at high altitude and under harsh conditions finally clashed. Although military disengagement talks continue, they appear stalled, with China apparently slow-rolling by continuing to blame India for the clash and using talks to schedule further talks, all the while gaining time to consolidate its defenses at a few tactically important positions. Why is China risking a conflict with its nuclear-armed neighbor amidst a global pandemic? China has been remarkably opaque, so there are more hypotheses than answers. As Yun Sun and M. Taylor Fravel have observed, the pandemic may have heightened Chinese concerns about domestic political legitimacy and therefore sovereignty — not just with respect to India but elsewhere as well, such as Hong Kong. These concerns may have magnified Chinese leaders’ preexisting desire to arrest Indian road- and bridge-building on the frontier that might weaken China’s ability to defend disputed terrain. Beijing may additionally fear that New Delhi’s August 2019 decision to change the constitutional status of Kashmir and Ladakh was a precursor to additional Indian moves along the border, notably over the disputed region of Aksai Chin, that need to be deterred. China’s limited messaging — and its habit of lying — makes it hard to distinguish between whether China is motivated by fear of future Indian nibbling at Aksai Chin, a key plateau linking Tibet to the rest of China, or by opportunism, seeing a chance to gain territory on the cheap from an India distracted by economic and public health challenges. Or, perhaps, Beijing is simply trying to teach New Delhi a lesson that in Asia’s pecking order, China is number one. What we do know is that the scope and swath of China’s recent incursions seems different this time. The Chinese military pressed not at one point as in the past, but at several tactically important pressure points with thousands of forces across hundreds of kilometers: at Pangong Lake, Hot Springs, Galwan Valley, and Depsang Plains. There are concerning reports that China may be opening, or preparing to open, fronts in Arunachal Pradesh in the eastern sector of the disputed border. The buildup seems orchestrated by senior PLA leaders, rather than the product of local commander freelancing, and in several places Indian officials believe China has pushed forces beyond points it previously claimed. Whether this is into “Indian territory” or not is hotly debated, but there is no doubt China is attempting to change the status quo through a series of faits accomplis. Shallow incursions in the Galwan Valley and on the Depsang Plains give China significant vantage points over — and the potential to cut off — India’s recently constructed all-weather motorway, the Darbuk-Shyok-Daulet Beg Oldi Road, along the Line of Actual Control, as well as critical feeder roads to the line itself. Elsewhere, China may be less concerned about interdicting Indian roads, and more interested in securing a buffer to protect National Highway 219, the key artery connecting Tibet with the rest of China. If China is worried about India unilaterally fortifying or settling the boundary, or paranoid about Indian Home Minister Amit Shah’s recent statements about reclaiming Aksai Chin, taking these points may help prevent that. Regardless, it is clear that the Chinese military came to play, and does not intend to go away quickly or easily. India’s Options Going Forward: From Bad to Worse to Ugly India was surprised by the scale of China’s incursions and was initially caught unprepared. It now faces the difficult challenge of trying to restore the status quo. Unfortunately, the best time to resist a fait accompli is before it is fully completed. As research by Dan Altman shows, if a fait accompli is not quickly resisted or reversed, it becomes more difficult to do so over time as the aggressor consolidates and fortifies its position, establishing a new normal. Of 59 land grabs around the world where the aggressor held territory at the end of a militarized international dispute, Altman finds 47 where the aggressor held that territory uninterrupted for the next 10 years. Those are enviable odds for China’s ability to retain its new real estate in the Himalayas. With the PLA firmly ensconced at points further along Pangong Lake, Galwan Valley, and Depsang, and with time on China’s side, what are India’s options? First, it needs to stop the bleeding. The Indian Army has to deter Chinese forces from acquiring more territory, both at the current incursion points and at other potential points of vulnerability. This means adopting a robust defensive posture that denies any deeper incursions at the existing friction points. New Delhi should also identify any additional vulnerable points along its frontier with China, focus intelligence, surveillance, and reconnaissance assets on detecting potential Chinese threats to those points, and deploy forces to deny the PLA additional gains elsewhere. Simply put, India cannot afford additional fronts or any deeper penetration where it has already suffered losses. This will be easier said than done. China has not seized positions willy nilly: In many locations it holds positions precisely because they are valuable and easier to defend than alternative claim lines. For India, stopping additional transgressions thus risks advertent escalation if it must meet Chinese penetrations head-on. There is also the growing risk of inadvertent escalation if tempers flare again — altitude and harsh conditions stress the short fuse forces may have in this area — or if there is an accident, for example involving helicopters operating in bad weather and difficult terrain, or between the speedboats that both countries deploy on Pangong Lake. Aidan Milliff correctly points out that the mountainous, high-altitude terrain in eastern Ladakh may inhibit fears of a large-scale war, but that same terrain creates “multiple windows of opportunity at the tactical level” that might provoke clashes, many of which could prove deadly. Although India’s military mobilization is now substantial, with both ground and air forces shifted to the theater and postured to deter further Chinese penetration, China has also amassed substantial forces in depth along with artillery and air power. Moreover, India has eliminated previous restrictions on the use of firearms at the border and granted “complete freedom of action” to military commanders to respond to “extraordinary situations” after the June 15 clash, and it should be assumed that China has done the same. All the ingredients for further loss of life persist, then, even if India’s sole goal is to stop further Chinese incursions. If India is successful in preventing additional losses, in the medium to long term how can it attempt to restore the pre-May status quo? The problem with faits accomplis is that the defender’s options to reverse them once completed range from bad to worse to downright ugly. There are really only three options, all of which are difficult to achieve in practice. The first option is to try to expel Chinese forces directly. This means amassing enough military power to successfully execute limited offensives at the points China now occupies and drive PLA forces back, in order to reestablish control of the lost territory or at least deny Chinese control thereof. This is a substantial amount of terrain stretching approximately 200 kilometers, from the Depsang Plains in the north past the Galwan Valley incursion, and beyond the Hot Springs transgression to Pangong Lake further south, where China has apparently seized several additional kilometers of lakefront property. There are two problems with the direct expulsion option. First, time is on China’s side. The PLA is consolidating its new positions, making it more difficult for India to undertake limited coordinated offensives at any one point, let alone all of them. Second, the mountainous terrain likely benefits the defender — in this case Chinese troops who now occupy large portions of the disputed territory — because amassing enough forces and firepower to dislodge a fortified position with limited offensives may be nearly impossible now without significant escalation. India might have to open up a new front to put pressure on Chinese lines at more tactically vulnerable points or use artillery or airpower — or both — on or behind the Line of Actual Control for the first time in decades, inviting unpredictable responses from China. The second option available to India is to indirectly expel Chinese forces by generating leverage at other points or in other domains, and trade for withdrawal. New Delhi could symmetrically seize equivalent, relatively undefended, territory on the “Chinese side” of the border and trade it in a negotiation, or punish China elsewhere through other means. Such asymmetric punishment might include actions in another theater (e.g., the South China Sea), economic pressure, or diplomatic moves that signal India’s increasing willingness to align with a broader coalition to contain an aggressive China. Here, India’s options are again limited and unattractive. There are certainly places along the disputed border where India possesses local advantages, such as it showed in Chumar in 2014, and could theoretically seize land to trade away to restore the status quo ante. Unfortunately, India’s prospects for doing so now without the element of surprise are limited, as China will have likely anticipated such retaliation and improved its defenses in those areas, neutralizing many of India’s advantages. In the maritime domain, India’s navy certainly matches well with the PLA Navy in the Indian Ocean region, but its punitive options beyond that (e.g., in the South China Sea or western Pacific) are extremely limited. Furthermore, the track record of naval pressure achieving results on land is not inspiring and at best, as Julian Corbett observed long ago, “its effects must always be slow.” India’s non-military options are also realistically limited. Economically, the two countries’ trade balance favors China, and India is dependent on China for key inputs in major sectors — such as active ingredients in pharmaceuticals or microchips in electronics — that are not easy to replace quickly. Even before the border crisis, India was seeking to curtail Chinese direct investment, which is fairly modest in scale though arguably disproportionately influential in certain areas such as India’s startup sector. India can also ban specific Chinese consumer goods and services, as it did on June 29 when it blocked nearly 60 mobile applications including TikTok, denying Chinese companies access to Indian users and data. However, in many areas these moves will prove more irksome or symbolic — and unenforceable — than coercive. Although India may attempt to reduce economic activity with China in the long term, its ability to do so in a timeframe that compels withdrawal from the heights of eastern Ladakh is limited. China is likely betting that any economic punishment will hurt India more than it hurts China, the world’s second-largest economy and one on which India depends for much of its vertical supply chain. Diplomatically, India may seek to strengthen its alignment with the United States and/or the other members of the “Quad” of democratic powers in Asia, Australia and Japan. But, such moves were already afoot before the latest crisis, and any further alignment with the West faces speedbumps — such as India’s heavy dependence on Russian frontline military equipment — that will not suddenly disappear overnight. Most diplomatic moves are not likely to be painful enough to China to incentivize relinquishing valuable territory it now holds, and may merely reinforce Chinese hawks’ belief that India was always anti-China and merited preventive action as a result. The third option is perhaps the ugliest, strategically and politically: India may have no choice but to accept China’s faits accomplis and anesthetize the domestic fallout by exploiting the ambiguity around the definition and non-delineation of the Line of Actual Control, claiming that it is not Indian territory, which of course depends on the definitions of “Indian,” “territory,” and frankly, “is.” There are hints that the Indian government is preparing itself and the domestic public to do just this, as Modi himself stated that no Chinese forces were on “Indian territory” after an all-party meeting on June 19. Subsequent clarifications only served to generate confusion. But faced with few military, diplomatic, or economic options to reverse Beijing’s faits accomplis, New Delhi may have no choice but to quietly accept them. The risk, of course, is that this approach may only further embolden China to be more aggressive toward India or seize additional territory. Even if ceding these particular points to China does not amount to a tactical loss for India on the ground, the broader impact of doing so could be quite costly. In order to prevent future land grabs, India might have to mobilize a much larger force along the 2,000-plus mile border. Already, retired senior officers are talking of the need to turn the Line of Actual Control into something akin to the heavily militarized and fenced Line of Control that divides Indian- from Pakistani-administered Kashmir. Attempting something this ambitious would be challenging during good times, and virtually impossible in the midst of a pandemic forecast to cause a 4.5 percent contraction in the Indian economy this year — the worst economic crisis India has faced in a generation. A New Delhi distracted by border disputes with China cannot focus on the broader strategic competition with Beijing, gives Pakistan some breathing room, and weakens itself by diverting precious resources to defending inhospitable terrain in the hinterland. Quiet acceptance of the accumulated Chinese revisions of the territorial status quo could amount to one of India’s greatest geopolitical and strategic setbacks in decades. Looking Ahead India finds itself in a very difficult position vis-à-vis China on their disputed border. At some point, India will have to determine how it could have allowed China to surprise it and execute faits accomplis in multiple places, and what the strategic and operational warning signs were that it missed or failed to act upon. But, at the moment, its immediate challenge is to stop the bleeding, which in and of itself has all the ingredients for a tense and potentially long and escalatory standoff between Asia’s two nuclear-armed giants. Even if it can halt additional gains by the Chinese military, New Delhi may find it difficult to restore the status quo, since its options range from bad to worse to ugly. This is precisely why faits accomplis are so attractive to states, and why they are so important to reverse quickly, before they are completed and consolidated. In international politics, possession is not just nine-tenths of the law, it is the law.   Christopher Clary is an assistant professor of political science at the University at Albany, State University of New York and a nonresident fellow with the Stimson Center’s South Asia Program. Vipin Narang is an associate professor of political science and member of the Security Studies Program at the Massachusetts Institute of Technology and a nonresident scholar in the Nuclear Policy Program at the Carnegie Endowment for International Peace. Image: Wikicommons (Image by Nitai Mondal)
    • வவுனியா செட்டிகுளம் பகுதியிலுள்ள கிராம அலுவலகர் ஒருவர் தனது வீட்டிற்குள் புகுந்த பக்கத்துவீட்டு உறவினரின் வளர்ப்பு நாய் மீது துப்பாக்கிச் சூடு மேற்கொண்டபோது சம்பவ இடத்தில் நாய் துடிதுடித்து உயிரிழந்துவிட்டதாக வளர்ப்பு நாயின் உரிமையாளர் செட்டிகுளம் பொலிஸ் நிலையத்தில் முறைப்பாட்டினை மேற்கொண்டுள்ளார் .  இவ்விடயம் குறித்து மேலும் தெரியவருகையில்,  இன்று பிற்பகல் வவுனியா செட்டிகுளம் கங்கன்குளம் 2 ஆம் பாம் வீதியிலுள்ள கிராம அலுவலகரின் வீட்டிற்குள் புகுந்த பக்கத்துவீட்டு உறவினரின் நாய் மீது குறிவைத்து குரங்குகள் சுடும் துப்பாக்கியைப்பயன்படுத்தி துப்பாக்கிச்சூடு மேற்கொண்டதாகவும் இதனால் குறித்த நாய்க்கு வலிப்பு ஏற்பட்டு சம்பவ இடத்தில் துடிதுடித்து உயிரிழந்துவிட்டதாக  தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.  இந்நிலையில் குறித்த கிராம அலுவலகரிடம் குரங்கு சுடும் துப்பாக்கி வைத்திருப்பதாகவும் அதனைப்பயன்படுத்தி நாய் மீது துப்பாக்கி  சூடு நடத்தியுள்ளதாக வளர்ப்பு நாயின் உரிமையாளர் செட்டிகுளம் பொலிஸ் நிலையத்தில் முறைப்பாடு ஒன்றினை மேற்கொண்டுள்ளார். இவ்விடம் குறித்து செட்டிகுளம் பொலிசார் மேலதிக விசாரணைகளை மேற்கொண்டு வருகின்றமை குறிப்பிடத்தக்கது. https://www.virakesari.lk/article/85070