Recommended Posts

16864468_10207117542930540_8995384534644642167_n.jpg

16807387_10207087726625151_4980078047744946713_n.jpg

Edited by மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர்
  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites

IMG_4587.png

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

15541328_10206622085184406_2949422292437127321_n.jpg

12 hours ago, MEERA said:

IMG_4587.png

உந்தக் கோதாரியை எனக்குக் கண்ணிலையும் காட்டக்கூடாது.

15941017_10206826769461385_6790037070856457001_n.jpg

15036619_10206375243453517_5339264333050604972_n.jpg

15672658_10206678713920089_5455329639364642553_n.jpg

14681636_10206182656718969_1192469035019351244_n.jpg

Edited by மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர்
  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
1 hour ago, ராசவன்னியன் said:

இது நல்லா இருக்கு! :)

நன்றி அண்ணா

Share this post


Link to post
Share on other sites

ஏற்கனவே உங்களது படங்கள் நிறைய இங்கு பதிந்து இருக்கின்றிர்கள். மேலும் பதியவும் அழகாய் இருக்கின்றது.....!  tw_blush:

Share this post


Link to post
Share on other sites
5 hours ago, suvy said:

ஏற்கனவே உங்களது படங்கள் நிறைய இங்கு பதிந்து இருக்கின்றிர்கள். மேலும் பதியவும் அழகாய் இருக்கின்றது.....!  tw_blush:

மிச்சப்படம் போட விடுகுதில்லை அண்ணா

3 hours ago, ஈழப்பிரியன் said:

படங்கள் சுட்டதா எடுத்ததா?

நானே ஐபோனில் எடுத்தது.கமறா என்றால் நீங்கள் ஜீவன்சிவா போடுவதுபோல் தெளிவாக இருக்கும்.

Share this post


Link to post
Share on other sites

நானும் ஓடியந்து பார்த்தால் ம்கும் நல்லா இருக்கே tw_blush:

Share this post


Link to post
Share on other sites
2 hours ago, முனிவர் ஜீ said:

நானும் ஓடியந்து பார்த்தால் ம்கும் நல்லா இருக்கே tw_blush:

நான் படம் எடுத்துக்கொண்டு நிக்கிறன் எண்டோ ??:unsure:tw_blush::14_relaxed:

 

 

Edited by மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர்

Share this post


Link to post
Share on other sites

17458187_10207299670163607_2310856972861634442_n.jpg

ஒரு படத்துக்கு மிஞ்சி போட விடுகுதில்லை ஏன் ?????

வருகைக்கும் பச்சைக்கும் நன்றி புத்தன், நிழலி,தமிழினி,சுவி அண்ணா,வந்தியத்தேவன், ஈழப்பிரியன், யாயினி 

17362502_10207299672323661_6408340813948

17424999_10207299672443664_3855094592763

17458196_10207299670563617_4063588873554

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

12800295_10204862370712644_7523786519721

 

1510596_10204825388388109_35607377663497

12670372_10204729825919107_7306753966211

Edited by மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர்
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 3/23/2017 at 1:07 AM, மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர் said:

நான் படம் எடுத்துக்கொண்டு நிக்கிறன் எண்டோ ??:unsure:tw_blush::14_relaxed:

 

 

 இருக்கலாம் யாரோ சொல்லி இருக்கான் சீறும் பாம்பை நம்பு சிரிக்கும் பெண்ணை நம்பாதே இருக்கலாம்   tw_blush:

ஜீவன் அண்ணையின் வீட்டில் சுட்டவை

20170317_101113.jpg

20170317_101220.jpg

20170317_101207.jpg

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
3 hours ago, முனிவர் ஜீ said:

 இருக்கலாம் யாரோ சொல்லி இருக்கான் சீறும் பாம்பை நம்பு சிரிக்கும் பெண்ணை நம்பாதே இருக்கலாம்   tw_blush:

ஜீவன் அண்ணையின் வீட்டில் சுட்டவை

20170317_101113.jpg

20170317_101220.jpg

20170317_101207.jpg

 

ஜீவன் அண்ணாவீட்டு மணிவாழை மிக அழகு...:cool:
அது சரி அண்ணை வீட்டு பூக்கண்டுகளுக்கு தண்ணி ஊத்தி பராமரிக்கிறது யார்?:oO:

Share this post


Link to post
Share on other sites
58 minutes ago, குமாரசாமி said:

ஜீவன் அண்ணாவீட்டு மணிவாழை மிக அழகு...:cool:
அது சரி அண்ணை வீட்டு பூக்கண்டுகளுக்கு தண்ணி ஊத்தி பராமரிக்கிறது யார்?:oO:

வேற யாரு அவரு தான் இவருக்கு நான் வேற ஊரில் இருந்து செவ்வரத்தை கொண்டு போய் கொடுத்தன் அதிகாலையிலே சகல வேலைப்பாடுகளையும், தான் தான் முடிக்கிறார்  நான் 8.30  வரைக்கும் தூங்கினேன் அவர் வீட்டில் அவர்  அதனால் சொல்கிறேன் நம்பலாம் அண்ணைtw_thumbsup:

Share this post


Link to post
Share on other sites
2 hours ago, முனிவர் ஜீ said:

வேற யாரு அவரு தான் இவருக்கு நான் வேற ஊரில் இருந்து செவ்வரத்தை கொண்டு போய் கொடுத்தன் அதிகாலையிலே சகல வேலைப்பாடுகளையும், தான் தான் முடிக்கிறார்  நான் 8.30  வரைக்கும் தூங்கினேன் அவர் வீட்டில் அவர்  அதனால் சொல்கிறேன் நம்பலாம் அண்ணைtw_thumbsup:

அங்கை போய் நின்றுவிட்டு அண்ணையை விட்டுக்கொடுக்கவா போறீர்கள்??? 

Share this post


Link to post
Share on other sites
12 hours ago, மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர் said:

அங்கை போய் நின்றுவிட்டு அண்ணையை விட்டுக்கொடுக்கவா போறீர்கள்??? 

அப்படி இல்லை உன்மையை சொல்லத்தானே வேண்டும்  இதில் என்ன விட்டுக்கொடுப்பு  இருக்கிறது :107_hand_splayed:

Share this post


Link to post
Share on other sites
1 hour ago, மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர் said:

 

17425053_10207299677963802_6660252286342

17425053_10207299677963802_6660252286342

சுமே அழகான படம் / எனது பங்கிற்கு நானும் கொஞ்சம் மேக்கப் போட்டுள்ளேன்.

Edited by ஜீவன் சிவா
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

அட மேக்கப் போட்டால் அழகாகத்தான் இருக்கு. நானும் இனிமேல் போடுறன்.

Share this post


Link to post
Share on other sites

17522573_10207322010042090_2901812759183

 

17425057_10207322031962638_6097931433504

Edited by மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர்
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
2 hours ago, மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர் said:

17309443_10207299675723746_1031613870133

17425817_10207299676403763_8528127092214

17426046_10207329418867306_1259596312149

 

உதுகளை நாங்கள் வீடுவளியை வைச்சு வளர்க்கிறேல்லை..

Share this post


Link to post
Share on other sites

  • Topics

  • Posts

    • ராத்திரியில் பூத்திருக்கும் தாமரைதான் பெண்ணோ  ராஜசுகம் தேடி வர தூது விடும் கண்ணோ  சேலைச் சோலையே பருவசுகம் தேடும் மாலையே  பகலும் உறங்கிடும் .....!    ராத்திரியில்...! ஆண் : வீணை எனும் மேனியிலே தந்தியினை மீட்டும்  பெண்: கைவிரலில் ஒரு வேகம்  கண் அசைவில் ஒரு பாவம்  ஆண் : வானுலகே பூமியிலே வந்ததுபோல் காட்டும்  பெண் : ஜீவநதி நெஞ்சினிலே ஆடும் மோதும் ஓடும்  புதிய அனுபவம் .......!                           ராத்திரியில்.....!   ஆண் :மாங்கனிகள் தொட்டிலிலே தூங்குதடி அங்கே  பெண்:மன்னவனின் பசியாற மாலையிலே பரிமாற  ஆண் : வாழையிலை நீர் தெளித்து போடடி என் கண்ணே  பெண் :  நாதஸ்வரம் ஊதும்வரை நெஞ்சில் இன்னும் கொஞ்சம்  பொறுமை அவசியம் .........!     ராத்திரியில்.....! பாடல் வரிகள்: வாலி......!   😍        
    • தமிழர்களை கொன்று குவித்தது மகிந்த, கோத்தா கும்பல். ஆனால் தமிழர்களுக்கு ஒரு நன்மை செய்ய நினைத்தாலும் ஏனையோரின் எதிர்ப்பை மீறி செய்ய மகிந்த கோத்தா கும்பலால் முடியும். (அதற்காக செய்வார்கள் என கூறவில்லை). ஆனால் உங்கள் ஜனநாயக தேசிய முன்னணியால் அதை செய்ய முடியாது. செய்ய விட மாட்டார்கள்.
    • Life360 app மூலம் பிள்ளைகள் எங்கு நிற்கின்றார்கள் என்று தெரியும்தானே. அது ரென்சனைக் குறைக்கவல்லவா வேண்டும்!
    • மதத்தை வெறுப்பது… ஆகஸ்ட் 2019 - ஆர்.அபிலாஷ் · கட்டுரை நேன்ஸி மொரேஜோன் எனும் க்யூபக் கவிஞரின் ‘கறுப்பினப் பெண்’ எனும் கவிதையைப் பற்றி ஒருநாள் வகுப்பில் விவாதிக்கும்போது அக்கவிஞரின் மார்க்ஸிய அரசியல் பின்னணி, மார்க்ஸியத்துக்கும் கிறித்துவத்துக்குமான தொடர்பு பற்றிக் குறிப்பிட்டேன். அந்தப் புரட்சிகர கவிதையில் சில வரிகள் விவிலியத்தின் தாக்கம் கொண்டவை என்பதை சுட்டிக் காட்டினேன். ஆனால் மாணவ, மாணவியரில் கணிசமானோருக்கு மதத்தை பற்றி விவாதிப்பதில் ஒரு அசூயை உள்ளதைக் கவனித்தேன். அதை ஒரு பழம் பஞ்சாங்கமாக, மரபின் சுவையாக அவர்கள் காண்கிறார்கள். இதன் பொருள் அவர்கள் நாத்திகர்கள் என்றோ தத்துவார்த்தமாக மதத்தை மறுப்பவர்களோ என்றில்லை. இந்த தலைமுறை சில பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு விடலைப் பருவத்தில் நாங்கள் இருந்ததைப் போன்றே இருக்கிறார்கள். மரபில் அறிந்து கொள்ள முக்கியமாக ஒன்றுமே, வாழ்க்கை தினம் தினம் புதிதாக ஒரு மலரைப் பூக்க வைக்கிறது. அதை ரசிக்காமல் ஏன் வாடிப் போன பழைய மலர்களை தொகுத்துப் பாதுகாக்க வேண்டும் என நாங்கள் பதின்வயதினராக இருந்தபோது நினைத்தோம். ஆகையால், எங்கள் வகுப்பில் பழமை மீது ஒரு விடலைத்தனமான எதிர்ப்பு எப்போதும் இருந்தது. கிறித்துவ பாதிரியாராகப் பயிலும் என் நண்பர்கள் கூட ஒருவித எதிர்ப்புடனே விவிலியத்தை வாசித்தார்கள். இன்றைய தலைமுறையைப் பொறுத்தமட்டில், மரபில் அவர்கள் ஏற்பது சாதியும் குடும்பம் வழியாக அவர்கள் பெற்ற சமூக நம்பிக்கைகளையும் மட்டுமே. மற்றபடி பழைய மொழி, பழைய சினிமா, பழைய மனிதர்கள், பழைய அன்பு, பழைய வெறுப்பு எல்லாவற்றையும் அவர்கள் அலுப்புடன் எதிர்கொள்கிறார்கள்; கைகொட்டி சிரிக்கிறார்கள். இந்த விடலைத்தனமான கலக பாவனை எங்கிருந்து வருகிறது? ஏன் இருபதின் துவக்கம் வரை நாம் வேர்களை உதறி விட்டுப் பறக்க விரும்பும் பூஞ்செடிகளாக இருக்கிறோம்? இது என்னவித மனநிலை? நான் இதை இவ்வாறு புரிந்து கொள்கிறேன். மானிடர்களின் அடிப்படையான விழைவு உயிருடன் இருப்பதல்ல. ஏனென்றால் உயிர்வாழ்தல் ஒரு செயல் அல்ல. அது ஒரு நீரோட்டம். அதற்குத் துவக்கமோ முடிவோ உண்டென்றால் அதை வாழும் மனிதன் உணரப் போவதில்லை. வாழும் போராட்டத்தை விட காலமும் இடமும் நிர்பந்திக்கும் எல்லைகளைக் கடந்து போகும் போராட்டமே பெரிது. பிறந்த குழந்தை என்ன பண்ணுகிறது? அது அழுகிறது. “நான் இதுவல்ல, நான் இன்னொன்றாக, பசியை ஆற்றும் இருப்பாக, தாய்மையின் பாதுகாப்பை, அக்கறையை அறியும் இருப்பாக, என் சத்தத்தால் உலகில் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தும் ஆற்றலாக இருக்க விரும்புகிறேன்” என்பதே அந்த அழுகையின் பொருள். இதனால்தான் குழந்தைகளே அதிக சத்தத்தில் உலகின் அத்தனை ஒலிகளையும் வெல்லுமளவுக்கு வீரிடுபவர்களாக இருக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட ஒரு சைரன் ஒலியைப் போல. பிறந்த குழந்தையுடன் மல்லாடி ஒரு தாய் களைத்துப் போகிறாள். அடுத்து அது எழுந்து நடக்கத் தொடங்க அவள் அதன்மீது கண்வைத்தே களைக்கிறாள். அடுத்து அது ஓடத் துவங்க உலகமே அதன் பின்னால் ஓடுகிறது. அது கொண்டு வரும் குதூகலம் அனைவருக்கும் தொற்றிக் கொள்கிறது. மொழியின், அன்றாடத்தின், பண்பாட்டின், காலத்தின், வெளியின் விதிகளை அது ஒவ்வொன்றாய் முறிக்கிறது; அது அப்போது காயப்படுகிறது, முட்டியை சிராய்த்துக் கொண்டு, தாயிடம் அடிவாங்கிக் கொண்டு அழுகிறது. மெல்ல மெல்ல அது முதிர்கிறது. அப்போது அது காலத்தின் கதவுகளை உடைத்து வெளியேற பல புது வழிகளைக் கண்டு கொள்கிறது – உணவு, விளையாட்டு, சிரிப்பு, வன்முறை, காமம், கலை … எதையும் முரணாக, நேர்மாறாக சிந்திப்பதில் ஒரு பேருவகை, சுதந்திரம் உண்டு என்பதை குழந்தைதான் முதலில் கண்டுகொள்கிறது. குழந்தைகளே நம் உலகில் சங்கோஜமற்று வெடித்து சிரிக்கிறவர்களாக், உடம்பை வில்லாக வளைத்து கோணல் சேஷ்டைகள் பண்ணுகிறவர்களாக, நடந்து போக வேண்டிய இடங்களுக்கு ஓடியும், ஓடிச் செல்ல வேண்டிய இடங்களுக்குத் தாவியும் செல்கிறவர்களாக இருக்கிறார்கள். இது ஒவ்வொன்றுமே கால-வெளியின் இறுக்கங்களை லகுவாக்கும் முயற்சிகளே. குழந்தைகளே நிஜமாக ஆத்மார்த்தமாக வாழ்வதாய் நமக்குத் தோன்றுகிறது. வளர்ந்த ஒவ்வொருவரும் குழந்தைகளின் சேட்டைகளைக் கண்டு பூரிக்கிறார்கள்; ஒரு குழந்தை தூங்குவதில் கூட பாசாங்கற்ற கவலையற்ற விடுதலை பாவனை உண்டு. குழந்தையின் துயிலைக் கண்டு புன்னகைத்தபடி ரசிக்கிறோம். மனதுக்குள் “ராராரோ” என முணுமுணுக்கிறோம். ஆனால் இந்தப் பூரிப்பின் பின்னால் ஒரு பொறாமை உள்ளதை நாம் உடனடியாய் உணர்வதில்லை. இந்தப் பொறாமையே குழந்தையைத் திருத்த, பாதுகாக்க நம்மைத் தூண்டுகிறது. இதே மனநிலைதான் பதின்வயதினரைக் கண்டதும் நமக்குக் கவலையும் அலட்சியமான கேலியும் அவர்கள்பால் தோன்றக் காரணமாகிறது. புரிதலின்றி எல்லாவற்றையும் எதிர்க்கிறார்கள். கட்டுப்பாடின்றி காலத்தையும் ஆற்றலையும் வீணடிக்கிறார்களே என சாலையில் பைக்கில் சீறிப் போகும் ஒரு விடலையைக் கண்டதும் நமக்குத் தோன்றுகிறது. ஆனால் பதின்வயது என்பது மதலைப் பருவத்தின் நீட்சி மட்டுமே. ஒரு மதலையைப் போன்றே ஒரு பதின்வயதினன் காலத்தை ஒவ்வொரு நொடியையும் புதுமையாக, தன் விருப்பப்படி வளைக்க முடியும் என நம்புகிறான். அவன் முன்பு வளையாது நிற்பது “கடந்த காலம்” மட்டுமே. கடந்த காலத்தின் அடிப்படையில் நிகழ்காலம் மதிப்பிடப் படுவது அபத்தம் என அவனுக்குத் தோன்றுகிறது. கடந்த காலத்தை உதறுவது, பகடி பண்ணுவது, எதிர்ப்பதே அதைக் கடந்து போக தனக்கு உதவும் என அவன் நம்புகிறான். கடந்த காலம் இல்லாத ஒரு வாக்கியத்தைக் கற்பனை பண்ணுங்கள். “நான் சிந்திக்கிறேன்” – இது “நிகழ்காலம்” எனும்போதே இதற்கு ஒரு துவக்கப் புள்ளியும் உண்டல்லவா? கடந்த காலத்தில் காலூன்றி அல்லவா “சிந்திக்கிறேன்” எனும் வினைச்சொல் தோன்றுகிறது. நான் இதற்கு முன் சிந்திக்கவில்லை, இப்போதே “சிந்திக்கிறேன்” என்பதல்லவா இதன் மறைபொருள். மொழிக்குள் காலத்தின் இருமை நமக்கு மிகப்பெரிய சவால். எதிர்க்கலாச்சாரமும் இப்படி ஒரு மரபான கலாச்சாரத்தை எதிர்த்தே தன்னை நிலைநிறுத்துகிறது. காலத்தைக் கடப்பது அசாத்தியம் என உணரும் போது மேலும் மூர்க்கமாய் பதின்வயதினன் அதனோடு மோதுகிறான். அப்போது தற்காலிகமாகவேனும் அவன் தன்னை “காலத்தைக் கடந்தவனாக” உணர்கிறான். “பிக்பாஸின்” ஒரு அத்தியாயத்தைப் பார்த்து ரசித்த பின் உடனடியாய் நாம் அதே அத்தியாயத்தின் உணர்ச்சிகர தருணங்களைப் பகடி பண்ணும் மீம்களை, கிண்டல் கேலிகளையும் யுடியூபில் பார்த்து ரசிக்கிறோம். இரண்டு முரணான நிகழ்ச்சிகள் – மிகை உணர்ச்சியைக் கொண்டாடும் ஒன்றும், அதை மறுத்துக் கேலி பண்ணும் மற்றொன்றும் – இணைந்து நமக்கு இரண்டு எதிரெதிர் மனநிலைகளையும் அடைய, அதன் வழி அவற்றை கடந்து செல்ல உதவுகிறது. இதுவே காலத்தை கடந்து செல்லும் பேருவகை, இதை நாம் ஒரு ஜோக்குக்காக சிரிக்கும்போதே அதிகமாக உணர்கிறோம் என்கிறார் மார்ட்டின் ஹைடெக்கர். ஒரு ஜோக் என்ன சொல்ல வருகிறது என தெரியாமலே தான் அதற்காக சிரிக்கிறோம். அதன் அர்த்தத்தை அறியாத நொடியில் நாம் கடந்த காலத்தின் லட்சுமண ரேகையை கடந்து செல்கிறோம். ஏனென்றால் நம்மைக் காலத்துடன் கட்டிப் போடுவது மொழி உருவாக்கும் அர்த்தங்கள். அர்த்தம் அனர்த்தமாகும் போது கடந்த காலத்துக்கும் நிகழ்காலத்துக்கும் இடைப்பட்ட ஒரு காலாதீதத்தில் உறைகிறோம். ஆனால் காலத்தின் கட்டமைப்புகளை மீறுவது கலை, பண்பாட்டு அனுபவங்களுடன் நின்று போவதில்லை. அது அரசியலிலும் நடக்கிறது. மதத்தை மறுப்பதும் வெறும் விடலைத்தனமான கலகம் அல்ல – அது நமது இருப்பின் ஆத்மார்த்தமான அடியொழுக்கமான உயிர்வாழும் விழைவு. இங்கு உயிர்வாழ்தல் என்பது ஒவ்வொரு நொடியும் புதிதாக மலர்வது. ஆனால் இதன் துயரம் ஒன்றையும் நான் இங்கு குறிப்பிட வேண்டும். இந்தக் கலகவாதிகள் வயதாக ஆக தம் கலக வாழ்வின் அநிச்சயத்தை, அநிச்சயம் ஏற்படுத்தும் பயத்தை, பதற்றத்தை உணர்கிறார்கள். உறவில், வேலையில், தம் உடல்நிலையில், சமூகத்தில், பொருளாதாரத்தில் எதையொன்றையும் அவர்களால் பற்றிக் கொள்ள முடியாது போகிறது. இன்று உள்ளது நாளை இருக்காது என்பதே நிதர்சனமாகிறது அப்போது அவர்களுக்குப் பற்றுகோல் தேவையாகிறது. இப்போது அவர்கள் கடந்த காலத்தைக் கொண்டாடும் “மரபின் மைந்தர்கள்” ஆவார்கள். அவர்கள் 80s ளீவீபீs ஆகி “அழகியை”, “ஆட்டோகிராபை” பார்த்து உருகுவார்கள். 90s ளீவீபீs ஆகி நினைவேக்கம் சொட்டும், கதையே இல்லாத “96” போன்ற படங்களை ஓட வைப்பார்கள். விவீறீறீமீஸீஸீவீuனீ ளீவீபீs ஆகி பெண்களைத் தூற்றும் சூப் பாய்ஸ் பாடல்களை ரசிப்பார்கள். வாட்ஸ் ஆப் குரூப்களில் தம் நினைவுகளைப் புதுப்பித்து பழைய காதலிகளிடம் சொல்லாமல் சொல்லித் தவிப்பார்கள். அரசியல் களத்தில், இன்னொரு பக்கம், இவர்கள் இந்துத்துவாவை, தேசியவாதத்தை சார்ந்திருக்க தொடங்குவார்கள். கடந்த காலத்தை உதறிச் செல்வதே உயிர்த்திருத்தல் என நினைத்தவர்கள் பின்னுக்கு போவதே உயிர்த்திருத்தல் என இப்போது கருதுவார்கள். எப்படி கற்பனைக்கு அகப்படாத எதிர்காலம் கட்டற்றதோ அவ்வாறே நமது கடந்த காலம், வரலாறு, தொன்மம், புராதன நம்பிக்கைகள் என ஒவ்வொன்றுமே ஒரு அகப்படாத இருப்பு, அகப்படாத எதுவும் கட்டற்ற சுதந்திரத்தை நல்குவது, சமகாலத்தின் கட்டுப்பாடுகளை உடைக்க வல்லது என இவர்கள் நம்பத் தொடங்குவார்கள். தமக்கு உவகை அளிக்கும்படி கடந்த காலத்தைக் கற்பனை பண்ணி, அதை மீட்பதற்காக அணிசேர்ந்து முழங்குவார்கள். இதுவே இன்று நினைவேக்க பெருமூச்சுகளின் காலமாக, காவிப்படைகளின் மிகப்பெரிய எழுச்சியின் வரலாற்றுக் கட்டமாக உருமாற ஒரு முக்கிய காரணம். நம் காலத்தில் மிக அதிகமாய் நினைவேக்கம் கொள்பவர்கள் தம் இளமைக் காலத்தில் தம் சமூகத்தை, நடைமுறைகளை வெறுத்தவர்கள்; மாற்றத்துக்காக ஏங்கினவர்கள். இன்று மதவாதத்தை மிகப்பெரிய அளவில் முன்னெடுப்பவர்களில் ஒரு பகுதியினர் ஆரம்பத்தில் இருந்தே தம் மனத்தின் ஆழத்தில் இறைநம்பிக்கை அற்றவர்களாக, மதத்தை ஒரு கலாச்சார சின்னமாக, அடையாளமாக மட்டுமே காண்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். கடவுளை நம்புகிறவன் குஜராத் வன்முறையை எப்படி நிகழ்த்தியிருக்க முடியும்? கடவுளை நம்புகிறவன் எப்படி காந்தியை சுட்டுக் கொன்றிருக்க முடியும்? கோட்ஸேயைப் பற்றி ஆய்வு செய்யும் ஆஷிஸ் நந்தி அவர் அடிப்படையில் ஒரு நாத்திகர், இந்து புராதன சடங்குகளைப் பின்பற்றாதவர், மாட்டுக்கறியை விரும்பி உண்டவர் என்கிறார். முழுக்க முழுக்க மேற்கத்திய நாத்திகத்தை, பகுத்தறிவுவாதத்தைப் பின்பற்றியவர்களிடம் இருந்தே வலதுசாரி அரசியல் தோற்றம் கொண்டது என்பதில் எந்த விநோதமும் இல்லை. விடலைகளின் உலகம் சிலநேரம் மதத்தை ஆவேசமாய் மறுப்பதில் துவங்கி அதை விட வெறியுடன் அதை இறுகப் பற்றிக் கொள்வதில்தான் போய் முடியும். மிகையின்றி எப்படி காலத்தின் தளைகளை அறுப்பது என இவர்களுக்குத் தெரியாது என்பதே அடிப்படையான பிரச்சினை. அதுவே நம் வரலாற்றுத் துயரம். மனித அன்பின், பிடிப்பின் பின்னுள்ள முரண்களை அறிந்து அதன் வழி காலத்தை வெல்ல அவர்கள் கற்றுக் கொள்வதில்லை. பீங்கான்கள் விற்கும் கடையில் யானை புகுந்தது போல அவர்கள் ஒரு தத்துவக்குழப்பத்துடன் நம் வரலாற்றுக்குள் வருகிறார்கள். மதத்தை அதன் சாரத்தில் வெறுத்துக் கைவிடுகிறவர்களே மதவாதிகள் ஆவது நம் காலத்தின் மிகப்பெரிய நகைமுரண்.     https://uyirmmai.com/article/மதத்தை-வெறுப்பது/
    • பழைய கஞ்சி, பழைய சாதத்தை விரும்பி உண்ணும் பலர் உள்ளார்கள். 😀