Recommended Posts

கடந்த ஆண்டு தாயகம் சென்றிருந்தபோது கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு நாளும் நானும் கணவனும் மினி பஸ்சிலோ அல்லது பேருந்திலோ யாழ்ப்பாணம் செல்ல வேண்டிய தேவை இருந்துகொண்டிருந்தது. போய் வரும் நேரங்களில்  அக்கம் பக்கம் புதினம் பார்ப்பது வழமைதானே. சில வேலைகளில் கூடப் பயணம் செய்வோரைப் பார்க்கும்போது அட எமது மக்கள் இத்தனை அழகாய் ஆடை அணிகிறார்களே என்பதற்கும் அப்பால் நான் இன்னும் கொஞ்சம் நல்ல உடுப்புகளாகக் கொண்டு வந்திருக்கலாமோ என்ற எண்ணமும் தோன்றாமல் இருந்ததில்லை.

அன்று என்னவோ எனக்கு கோண்டாவிலுக்குக் கிட்டவே பின் இருக்கை ஒன்றில் இடம் கிடைத்து விட்டது. இடம் கிடைத்த நின்மதியில் எல்லோரையும் அராய முற்பட்டேன். நான் மற்றவகளின் ஆடைகளைஎல்லாம் பார்த்துவிட்டு காலில் என்ன அணிந்துள்ளனர் எனப் பார்க்கத் தொடங்கினேன். இளம் ஆண்கள் வெளிநாடு போலவே நல்ல சப்பாத்துக்களை அணிந்திருந்தனர். பல இளம் பெண்கள் அழகான சாண்டில்ஸ் அணிந்து நாகரீகமாகவே தெரிந்தனர். ஒன்று இரண்டு பேர்தான் செருப்பு.  ஒரு இளம் பெண் வயது ஒரு இருபத்தைந்துள் இருக்கும்,  எனக்கு முன்னே நின்றிருந்தார். அவரின் காலைப் பார்த்த எனக்கு அதிர்ச்சி ஏற்பட்டது. காலில் அவர் எதுவும் அணிந்திருக்கவில்லை. என்னை அறியாமல் எனக்கு அவர்மேல் இரக்கம் ஏற்பட்டது.

நான் வேம்படியில் படித்த காலத்தில், யாழ் மத்திய கல்லூரிக்கும் சென் பற்றிக்ஸ் கல்லூரிக்கும் இடையில் கிரிக்கற் போட்டி ஒன்று மத்திய கல்லூரி மைதானத்தில் நடந்தது. அதைப் பார்ப்பதற்கும் எமக்குப் பிடித்தவர்களுக்கு உர்சாகமூட்டுவதர்க்காகவும் நானும் என் நண்பிகளும் சென்றிருந்தோம். போட்டி முடிவடைந்த பின் சுபாஸ் கபேக்குப் போய் நாங்கள் ரோல்சும் ஐஸ்கிறீமும் உண்டுவிட்டு வெளியே வர என் சாண்டில் அறுந்துவிட்டது. சாண்டில்சைப் போட்டுக்கொண்டு மேற்கொண்டு நடக்கவே முடியவில்லை. சாதாரணமாக் பள்ளிக்கு சப்பாத்தே அணிவதால் இப்படியான நிலை முன்பு ஏற்பட்டதுமில்லை. பயங்கார வெய்யில்வேறு. அதைவிட அந்த டவுனுக்குள்ள செருப்பின்றி நடப்பது என்றால் என் கவுரவம் என்ன ஆவது? என்னை சைட் அடிக்கும் பெடியள் கூட பஸ்ஸிலோ ரோட்டிலோ காணலாம் என்ற எண்ணமே பீதியைக் கிளப்பியது.

எல்லோரும் நன்றாக உண்டதில் யார் கையிலும் புதிய செருப்புக் கூட வாங்கப் பணமும் இல்லை. வேற வழி இல்லையடி சாண்டில்சை கையில தூக்கு என்றாள் ஒருத்தி. அன்றுதான் நான்வேறு யாரையும் ஏறிட்டுப் பார்க்காது தலை குனிந்து வீடுவரை வந்தது. அதுவும் பஸ்ஸில் சனக்கூட்டத்தில் மற்றவர் செருப்போ சப்பாத்தோ  என் காலில் படாமலிருக்க நான் பட்ட பாடு இந்த நேரத்திலும் என் கண்முன்னே வந்தது.

பாவம் இந்தப் பெண் கோண்டாவிலில் ஏறும் போதே செருப்பு அணியாமல்தான் ஏறியுள்ளார் போல என்று எண்ணியபடி  யாழ்ப்பான பஸ்ரான்ட் வரை அவரைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டே வந்தேன். நிறுத்தம் வந்ததும் அந்தப் பெண் விரைவாக இறங்கி நடக்கத் தொடங்கினார். செருப்புப் போட்டிருந்தாலும் சுடும் வெய்யிலில் வெறுங்காலுடன் ஆவர் நடப்பதைப் பார்க்க மனம் எதோ செய்தது. தூரத்தில் பஸ்ரான்ட் ஓரத்தில் காலணிகளை வைத்து விற்றுக் கொண்டிருப்பது  என் கண்ணுக்குத் தெரிய விரைந்து சென்று அப் பெண்ணை அண்மித்தேன். அவர் அந்தக் கடையின் பக்கம் சென்று ஒரு செருப்பை  எடுத்து விலை கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.  கடைக்காரன் முந்நூறு ரூபாய்கள்  என்று சொல்ல, அந்தப் பெண் விலை கூட என்று கூறியபடி செருப்பை போட்டுவிட்டு நகரத் தொடங்கினார். 

தங்கச்சி குறை நினைக்காதைங்க. நான் உங்களுக்கு வாங்கித் தாறன். நீங்கள் நல்லதா ஒண்டை எடுங்கோ என்றேன் நான். ஒரு நிமிடம் என்னைப் பாத்தவர் பின் செருப்புகளை ஆராய்ந்துவிட்டு ஒரு குதி உயர்ந்த  சாண்டில்சை எடுத்துப் போட்டுப் பார்த்தார். அவருக்கு அளவு சரியாகப் பொருந்தியிருக்க கடைகாறனைப் பார்த்து இதையே எடுக்கிறன் என்றார். நான் கடைகாரரின் பக்கம் திரும்பி எவ்வளவு என்று கேட்டதற்கு 850 என்று பதில் வந்தது. காசை எடுத்துக் குடுத்துவிட்டு கடைக்காரர் தரும் மிச்சக் காசை வாங்கி கைப்பையில் வைத்துவிட்டுத் திரும்பினால் அந்தப் பெண் தூரத்தில் போய்க்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.

 

Edited by மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர்
  • Like 6
  • Thanks 3
  • Haha 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

இதை இப்படிப் பார்க்கலாம் என்று தோன்றுகின்றது:

அச்சமூகத்தில், ஒரு வறிய பெண்ணிற்கு, அவள் கேட்காமலேயே உதவி செய்யவருபவர்கள் ஏதோ ஒரு உள்ளார்;ந்த எதிர்பார்புடனேயே அவ்வுதவியினைச் செய்கிறார்கள் போலும். உதவிசெய்தவர்கள் எதிர்பார்க்கும் கைமாறு பல சமயத்தில் அவர்கள் செய்த உதிவியின் பெறுமதியினைக் கர்ட்டிலும் அதிக பெறுமதியுடையதாய் இருக்கிறது போலும். ஓருவேளை, இதனால் சலித்துப் போன ஒரு வர்க்கத்தின் பிரதிநிதியாக, அந்தப் பெண் தன்னையும் பாதுகாத்துக் கொண்டு வருகின்ற உதிவியினையும் பெற்றுக்கொள்ளும் வாழ்வாதாரத்திற்கு அவசியமான பக்குவத்தைப் பெற்றுள்ளாள் என்பதாகக் கூட இருக்காலாம். அப்படியிருப்பின், இதைப் பார்க்கையில் உளம் மகிழ்கிறது. அவளின் நடைமுறை முற்றுமுழுதான முற்போக்குத் தனம்.

நீங்கள் கூட அவளிற்கு வெறும் 850 ரூபா செருப்பை வாங்கிக்கொடுத்து விட்டு அவள் கைமாறாக உங்களை நன்றி மழையில் நனைப்பாள் என்றே உள்ளுர அந்தரங்கமாக நினைத்திருக்கிறீர்கள். அதனால் தான் அவள் ஏதும் கூறாது நடந்து போனமை உங்களிற்குள் உறுத்தியது. நன்றி சார்ந்த எதிர்பார்பு இருந்திராவிடின் அவள் கடந்து சென்றது பதிந்தே இருக்காது. இங்கு நன்றி எதிர்பார்ப்பது நாகரிகமனாதா?

எதற்காக அவளிற்கு நீங்கள் செருப்பு வாங்கிக் கொடுத்தீர்கள் என்பதற்கு சரியாக காரணம் கூறியிருக்கிறீர்கள். அவள் நிலையில் ஒருநாள் நீங்கள் இருந்திருந்தமை உங்களிற்கு அவளின் சிரமத்தைப் புரிய உதவியது. அன்றைக்கு அந்த ஒரு பொழுதில் நீங்களும் உங்கள் நண்பிகளும் செருப்பு வாங்கும் பணமற்றிருந்த ஏழைகள். அந்தக் கணத்தில் உங்களிற்கு யாராவது செருப்பு வாங்க்கிக் கொடுத்திருப்பின் நிச்சயம் நீங்கள் மகிழ்ந்திருப்பீர்கள். ஆனால் வாங்கிக் கொடுத்தவர் நீங்கள் தன்னை ஒரு ஆபத்பாண்டவர் அனாதை ரட்சகர் என்று பார்;க்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அதை வாங்கிக்குடுத்திருப்பின், வெறுங்கால் சூட்டைக் காட்டிலும் அவர் கொடுத்த செருப்பு உங்கள் காலைச் சுட்டிருக்கும். நன்றி கூறுவது நாகரிகம் என்றால், இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் இந்தப் பெண்ணின் விடயத்தில் அவளிற்குச் செருப்பைக் கொடுத்துவிட்டு அவளின் நன்றி மழையினை எதிர்பார்ப்பது அநாகரிகம்—அது அவளைச் சிறுமைப் படுத்தி, அவள் வறுமையினைக் கோடிட்டுக்காட்டும் பக்கவிளைவிற்கே வளி வகுக்கும். 

இந்த இடத்தில், நன்றிக்கு உரித்தான செயல் எவ்வாறிருக்கும் என்றால், செருப்பைப் பெற்றுக் கொடுத்தது யாரென்றே அப்பெண்ணிற்குத் தெரியாது, கடைக்காரரிடன் செருப்பைக் கொடுக்குமாறு கூறிப் பணத்தைக் கொடுத்து விட்டு அவள் பார்க்கு முன்னே நகர்ந்து விடுவது. உண்மையான நன்றிக்குரிய சந்தர்ப்பத்தில் நீங்கள் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து 'என்னது இவள் நன்றிகூறாது; செல்கிறாளே' என நினைத்ததற்குப் பதில், அவள் 'நான் எவ்வாறு; நன்றிகூறுவது என்று உங்களைத் தேடியிருப்பாள்'. 

உதிவி செய்பவர்கள் பலனை எதிர்பார்த்துச் செய்யின் அது உதிவியே இல்லை. மாறாக அது ஒருவகை அடிமை பிடிப்பு என்பது எனது தாழ்மையான கருத்து.

நிச்சயமாக உதவிசெய்யும் மனப்பான்மை ஒரு இதயசுத்தியான கணத்தில் தான் பிறக்கிறத. துரதிஸ்ரவசமாக, பல சந்தர்ப்பங்களில், பல நல்லவர்கள் தங்களை அறியாது தப்பிழைத்து விடுகிறார்கள். உங்கள்பதிவு நிச்சயம் பலரிற்கு தங்களை ஆராய உதவி செய்யும். நன்றிகள்.

  • Like 4
  • Thanks 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
10 hours ago, மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர் said:

தங்கச்சி குறை நினைக்காதைங்க. நான் உங்களுக்கு வாங்கித் தாறன். நீங்கள் நல்லதா ஒண்டை எடுங்கோ என்றேன் நான். ஒரு நிமிடம் என்னைப் பாத்தவர் பின் செருப்புகளை ஆராய்ந்துவிட்டு ஒரு குதி உயர்ந்த  சாண்டில்சை எடுத்துப் போட்டுப் பார்த்தார். அவருக்கு அளவு சரியாகப் பொருந்தியிருக்க கடைகாறனைப் பார்த்து இதையே எடுக்கிறன் என்றார். நான் கடைகாரரின் பக்கம் திரும்பி எவ்வளவு என்று கேட்டதற்கு 850 என்று பதில் வந்தது. காசை எடுத்துக் குடுத்துவிட்டு கடைக்காரர் தரும் மிச்சக் காசை வாங்கி கைப்பையில் வைத்துவிட்டுத் திரும்பினால் அந்தப் பெண் தூரத்தில் போய்க்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.

மிகவும் பரிதாபத்துக்குரியவர்கள் எத்தனையோ பேர் ஊரில் இருக்கிறார்கள்.நீங்கள் ஒன்றைத் தான் கண்டு உங்கள் மனம் நிறைவாக வாங்கிக் கொடுத்துள்ளீர்கள்.  

அவரும் மறுக்காமல் வாங்கியுள்ளார்.இருவருக்கும் அவரவர் தேவை முடிந்தது.நானாக இருந்தால் வலிந்து போய் செய்திருக்கமாட்டேன்.அந்தளவில் உங்களுக்கு பாராட்டுக்கள்.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

முல்லைக்கு தேரும், மயிலுக்குப் போர்வையும் தந்தார்கள் முன்னோர்கள். இங்கே வெறும் காலுக்கு செருப்பு தந்தார் சுமேரியர்.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

நீங்கள் பஸ்ஸில் பிரயாணம் செய்ததால் ஏதோ ஒரு வேகத்தில் வாங்கிக் குடுத்த செருப்பை பறித்து விடுவீர்களோ பக்கத்தில் அவர் வேற உங்களை முறைச்சுக் கொண்டு நின்றிருப்பார் அதனால் மிரண்டு ஓடியிருக்கலாம் என்று நினைக்கிறன்......!  tw_blush:

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
18 hours ago, Innumoruvan said:

 

நீங்கள் கூட அவளிற்கு வெறும் 850 ரூபா செருப்பை வாங்கிக்கொடுத்து விட்டு அவள் கைமாறாக உங்களை நன்றி மழையில் நனைப்பாள் என்றே உள்ளுர அந்தரங்கமாக நினைத்திருக்கிறீர்கள். அதனால் தான் அவள் ஏதும் கூறாது நடந்து போனமை உங்களிற்குள் உறுத்தியது. நன்றி சார்ந்த எதிர்பார்பு இருந்திராவிடின் அவள் கடந்து சென்றது பதிந்தே இருக்காது. இங்கு நன்றி எதிர்பார்ப்பது நாகரிகமனாதா?

 

இன்னுமொருவன் ................

நடைபாதையில் வேகமாக நாம் சென்று கொண்டு இருக்கும்போது ஒருவர்மீது முட்டினாலோ...

பொது இடங்களில் தும்மினாலோ கொட்டாவிவிட்டாலோ...

கழிப்பறைக்குள்போகும்போது ஒரு துப்பரவு பணியாளர் அங்கே மொப் பண்ணிக்கொண்டிருந்தால் உடனே  என்னை மன்னித்துவிடுங்கள் என்று கேட்கும் பழக்கத்தில் வாழ பழகியதாலோ...

இன்னும் ஒருபடி மேலேபோய் சொல்லபோனால்.. 

தமிழனாய் பிறந்து தமிழனாகவே தாயகத்தில் வாழ்ந்திருந்தாலும் , எதிரே வரும்  என்  இனத்தவனுக்கு ‘’வணக்கம்’’ என்று சொல்வதுகூட வெளிநாட்டுக்கு வந்தபின்னரே பழகியதாலோ...என்னமோ... 

நாகரிகங்கள் பலவகைப்படும்!

நன்றியும்  மன்னிப்பும் என்பது ஒரு எதிர்பார்ப்பல்ல , அது ஒருவகை பண்பாடு என்பதை நாமில் பலர் இங்கேதான் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறோம்!

இது மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர் அக்காவின்  அங்கலாய்ப்பாகவும், சிறு ஏமாற்றமாகவும்கூட இருக்கலாம்!

னால் அந்த எதிர்பார்ப்பு தவறில்லை, தப்பு செய்யும்போது தயங்காமல் மன்னிப்பு கேட்பதும், உதவி செய்பவர்களுக்கு உடனடியாக நன்றி சொல்ல பழகிக்குவதும், ஒரு வகை மனிதநாகரிகம்.. அது உலகம் மட்டுமல்ல ..

உலகத்துள் உள்ளடங்கும் தாயகத்தில் இருப்பவர்களும் உடனடியாக பழகவேண்டிய பழக்கம்!

உங்கள் கவலையில் தவறில்லை MS அக்கா...

 வாழ்வின் சிறு நெருக்கடியில் இருக்கும் எமக்கு, உதவுகின்ற மனிதருக்கு நாம் சிறு நன்றியாவது சொல்லாமல்போனால்...

நாங்கள் வாழ்வோம்.. ஆனால்.நாகரிகம் செத்துபோகும்...சின்னதாய் காயபடுத்தும்!

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

ஊரில போரட்டம் நடந்தபோது ஆக்கள் கஷ்டப்பட்டுக்கொண்டிருக்க வெளிநாட்டுக்கு ஓடிப்போய் வசதியாக வாழ்ந்து திரும்ப ஹொலிடே வருபவர்கள் கஷ்டப்பட்டவர்களுக்கு உதவவேண்டிய கடப்பாட்டில் இருப்பவர்கள் என்பதால்தான் நன்றி சொல்லாமல் போனார் போலிருக்கு?

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
3 hours ago, valavan said:

இன்னுமொருவன் ................

நடைபாதையில் வேகமாக நாம் சென்று கொண்டு இருக்கும்போது ஒருவர்மீது முட்டினாலோ...

பொது இடங்களில் தும்மினாலோ கொட்டாவிவிட்டாலோ...

கழிப்பறைக்குள்போகும்போது ஒரு துப்பரவு பணியாளர் அங்கே மொப் பண்ணிக்கொண்டிருந்தால் உடனே  என்னை மன்னித்துவிடுங்கள் என்று கேட்கும் பழக்கத்தில் வாழ பழகியதாலோ...

இன்னும் ஒருபடி மேலேபோய் சொல்லபோனால்.. 

தமிழனாய் பிறந்து தமிழனாகவே தாயகத்தில் வாழ்ந்திருந்தாலும் , எதிரே வரும்  என்  இனத்தவனுக்கு ‘’வணக்கம்’’ என்று சொல்வதுகூட வெளிநாட்டுக்கு வந்தபின்னரே பழகியதாலோ...என்னமோ... 

நாகரிகங்கள் பலவகைப்படும்!

நன்றியும்  மன்னிப்பும் என்பது ஒரு எதிர்பார்ப்பல்ல , அது ஒருவகை பண்பாடு என்பதை நாமில் பலர் இங்கேதான் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறோம்!

 

 

நன்றியறிதல் தமிழன் வெளிநாடுவந்து கற்றுக்கொண்ட விடயமல்ல. இங்கு நன்றியுணர்விற்கெதிராக எவரும் பேசவில்லை. மனித நாகரிகம் பூமி முழுவதும் பொதுமையுடன் தான் கொட்டிக்கிடக்கிறது.

நிஜமான நன்றிக்குரிய தருணங்களில், கொடுத்தவர் மனதில் நன்றி கேட்கும் எண்ணத்திற்கு இடமின்றி மனது; நிறைந்திருக்கும். ஆனால் பெற்றவரிற்கோ நன்றியறியாது இருக்கமுடியாது. இதயசுத்தியான தருணங்கள் இயல்பாகவே இருக்கின்றன. இதில் பாடப்புத்தகங்களிற்கு அவசியமே இல்லை.

பசியியில் வாடியவனிற்கு உணவைக் கொடுத்து விட்டு, அவனது அலகைப் பிடித்து நன்றி கேட்பதோ, அல்லது 'எங்கப்பன் ஆத்மா சாந்தியடையணும் அந்தியேட்டிக்கு வா' வென்று அழைத்து உணவளிப்பதோ நன்றியறிதலோடு தொடர்புடையனவல்ல.

இந்தக் கதையில் கூட, உதவும் மனப்பான்மை இதயசுத்தியாக சித்தரிக்கப்படுமேயாயின், கொதிக்கும் வெயிலில் செருப்பணிந்து நடக்கும் அந்த இழையவளின் கால் மட்டுமே செருப்பைக் கொடுத்தவரின் இதயத்தைப்போல் வாசகரின் இதயத்திலும் முடிவில் நிறைத்திருக்கும். 'அவள் செருப்பணிந்து தீ மிதிக்கையில், பாலளித்த அன்னை போன்று என் இதயம் நிறைய, நேரம் மறந்து அவள் தத்துநடை பாத்து நின்றேன்' என்றவகையில் கதை முடிவடைந்திருக்கும்...

மேலே கூறியவை நன்றியறிதல் சார்ந்த உணர்ச்சி நிலை வியாக்கியானம். தமிழர் நன்றியினை வாயால் கூறுவதற்கப்பால் உடல் மொழி மற்றும் இன்னோரன்ன விடயங்கயில் நன்றியறிபவர்கள். இது தமிழர் பாரம்பரியம். அப்படியிருக்கையில் அந்தப் பெண் நன்றிகூறாது சென்றதில்;, அதுவும் குறிப்பாக 350 செருப்பை விட்டு 850 செருப்பெடுத்து வெடுக்கென்று நடந்து போனதிலும் நிறைய அரசியல் விமாச்சனம் வெளிப்படுகிறது. ஒரு சமூகமாக அதை உள்வாங்க வேண்டியது நமது கடமை.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
5 minutes ago, கிருபன் said:

ஊரில போரட்டம் நடந்தபோது ஆக்கள் கஷ்டப்பட்டுக்கொண்டிருக்க வெளிநாட்டுக்கு ஓடிப்போய் வசதியாக வாழ்ந்து திரும்ப ஹொலிடே வருபவர்கள் கஷ்டப்பட்டவர்களுக்கு உதவவேண்டிய கடப்பாட்டில் இருப்பவர்கள் என்பதால்தான் நன்றி சொல்லாமல் போனார் போலிருக்கு?

வெளிநாட்டில் இருந்து   அவர் வந்தவர் என்று அவர் நெற்றியில் ஸ்டிக்கர் ஒட்டப்பட்டிருக்கும் என்றா நினைக்கிறீர்கள்?

தாயகத்திலிருந்து தப்பியோடியவர்களெல்லாம் தப்பியோடி வசதியாய் வாழ்பவர்களல்ல, பலர் அங்கிருக்கும்போது சிறுநொடியில் மரணத்தில் இருந்து தப்பியவர்கள்.

தப்பி வந்தவர்களெல்லாம் உதவவேண்டும் என்ற கடப்பாடு எந்த சட்டத்திலும் இருக்கவில்லை, எந்த அரசுகளும் சொல்லவில்லை, இன்னும் ஒருபடி மேலே சென்று சொல்லபோனால் இன்றுவரை அது ஒருவகை குற்றமாக பார்க்கப்பட்டு வெளிநாட்டு நீதிமன்றங்கள் போராட்டத்துக்கு உதவியவர்களை உள்ளே தள்ளுகிறது.

உயிர்பயம் என்ற ஒன்றைதவிர , மூச்சிரைக்க மூச்சிரைக்க ஓடிவந்த எமது போராட்டத்தையோ, மக்களையோ யாரும் கைகொடுத்து தூக்கிவிடவில்லை ...எம்மைதவிர.

தப்பியோடியவர்களெல்லாம் பல கிளைகளாய் பிரிந்தவர்கள்தான், ஆனால் வேர்களையும்,மரங்களையும் மறந்தவர்களல்ல, அதனால்தான் உள்ளூர் தமிழர்களை சமாளிக்க தெரிந்த கோத்தபாய,மஹிந்த,மற்றும் சிங்கள கோஷ்டிகள் புலம்பெயர்ந்தவர்களை எப்படி சமாளிக்க என்று தெரியாமல் தவிக்கிறான்.

பெற்றால் வளர்க்கத்தானே வேண்டும் என்பதற்காக வளர்த்த அம்மா அப்பாவிற்கு நன்றியுடன் இருக்கும் பழக்கம் ...இல்லாமல் போகலாம் தப்பில்லை என்பதை நியாயபடுத்துகிறீர்கள் நீங்கள், ஆனால் அது நியாயமாக பலருக்கு தெரிய வாய்ப்பில்லை!

எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இன்றி உதவும் மனிதர்களிடம்கூட சிறு குறை கண்டுபிடிக்கலாம் என்பதுகூட சிக்கலான சிந்தனைதான்!

அந்த காசில் குடும்பத்துடன் யாழ்நகர குளிரூட்டப்பட்ட குளிர்பான கடையொன்றில் ஐஸ்கிறீமும், ரோல்ஸ்சும் சாப்பிட்டு போயிருந்தால், எவர்தான்  என்ன கேள்வி கேட்டிருக்க முடியும்?

15 minutes ago, Innumoruvan said:

 

மேலே கூறியவை நன்றியறிதல் சார்ந்த உணர்ச்சி நிலை வியாக்கியானம். தமிழர் நன்றியினை வாயால் கூறுவதற்கப்பால் உடல் மொழி மற்றும் இன்னோரன்ன விடயங்கயில் நன்றியறிபவர்கள். இது தமிழர் பாரம்பரியம். அப்படியிருக்கையில் அந்தப் பெண் நன்றிகூறாது சென்றதில்;, அதுவும் குறிப்பாக 350 செருப்பை விட்டு 850 செருப்பெடுத்து வெடுக்கென்று நடந்து போனதிலும் நிறைய அரசியல் விமாச்சனம் வெளிப்படுகிறது. ஒரு சமூகமாக அதை உள்வாங்க வேண்டியது நமது கடமை.

நன்றியும், நன்றியறிதலும் அனைத்து இடங்களிலும் தேவைப்படுவதில்லை என்று சொல்கிறீர்கள்,  ஒருவருக்கு சரியென்று படும் விஷயத்தை அது தவறென்று நாம் மறுக்கும்போது நிறைய நேரமும்,முயற்சிகளும் கருத்து பகிர்தலும் தேவைப்படும் என்பதை புரிந்துகொள்ள முடிகிறது!

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

 வெளிநாட்டில் இருந்து போகும்போது ஸ்ரிக்கர் ஒட்டாமல் போனாலும் நடையுடை பாவனையிலேயே இலகுவாகக் கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள். இது சாரம் கட்டிக்கொண்டு உள்ளூர்க்காரன் மாதிரி நடக்க முனைந்த என் அனுபவத்தில் கண்டது.

எதையும், நன்றி உட்பட, யாரிடமும் எதிர்பார்க்கக்கூடாது. அதுபோல வயதுபோன காலத்தில் எங்களைப் பாதுகாப்பார்கள் என்று பிள்ளைகளை வளர்க்கும் காலம் மாறிக்கொண்டு வருகின்றது.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
2 hours ago, கிருபன் said:

வெளிநாட்டில் இருந்து போகும்போது ஸ்ரிக்கர் ஒட்டாமல் போனாலும் நடையுடை பாவனையிலேயே இலகுவாகக் கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள். இது சாரம் கட்டிக்கொண்டு உள்ளூர்க்காரன் மாதிரி நடக்க முனைந்த என் அனுபவத்தில் கண்டது.

வெளிநாட்டுகாரரையும் உள்நாட்டுகாரரையும் கண்டறிய சுலபமான வழி

வெளிநாட்டுகாரர் ஒரு கைதொலைபேசியுடன் திரிவார்கள்

உள்நாட்டுகாரர்கள் இரண்டு கைதொலைபேசி வைத்திருப்பார்கள்.

Share this post


Link to post
Share on other sites

கருத்துக்களைப் பகிர்ந்த, பச்சை வழங்கிய அனைத்து உறவுகளுக்கும் நன்றி. என்னிடம் போதிய பச்சையின்மையால் எல்லோருக்கும் போட முடியவில்லை மன்னிக்க.

இன்னுமொருவன் உங்கள் வருகைக்கும் காத்திரமான விமர்சனத்துக்கும் நன்றி. நான் அந்தப் பெண் நன்றி கூறுவார் என எதிர்ப்பார்த்துச் செய்யவில்லையாயினும் என் அடி மனதில் நீங்கள் கூறுவதுபோன்ற எதிர்பார்ப்பு இருந்திருக்கலாம். அதை எப்படித் தவறு என்று கூறமுடியும் ?

தாயகத்தில் நிற ஒரு மாதத்தில் நடைபெற்ற இருப்பதில் ஒரு நிகழ்வுதான் இது. வெறும் 850 என்று ஏன் கூறுகிறீகள் என்று புரியவில்லை.

On 18/02/2018 at 10:29 PM, Innumoruvan said:

நீங்கள் கூட அவளிற்கு வெறும் 850 ரூபா செருப்பை வாங்கிக்கொடுத்து விட்டு அவள் கைமாறாக உங்களை நன்றி மழையில் நனைப்பாள் என்றே உள்ளுர அந்தரங்கமாக நினைத்திருக்கிறீர்கள். அதனால் தான் அவள் ஏதும் கூறாது நடந்து போனமை உங்களிற்குள் உறுத்தியது. நன்றி சார்ந்த எதிர்பார்பு இருந்திராவிடின் அவள் கடந்து சென்றது பதிந்தே இருக்காது. இங்கு நன்றி எதிர்பார்ப்பது நாகரிகமனாதா?

எதற்காக அவளிற்கு நீங்கள் செருப்பு வாங்கிக் கொடுத்தீர்கள் என்பதற்கு சரியாக காரணம் கூறியிருக்கிறீர்கள். அவள் நிலையில் ஒருநாள் நீங்கள் இருந்திருந்தமை உங்களிற்கு அவளின் சிரமத்தைப் புரிய உதவியது. அன்றைக்கு அந்த ஒரு பொழுதில் நீங்களும் உங்கள் நண்பிகளும் செருப்பு வாங்கும் பணமற்றிருந்த ஏழைகள். அந்தக் கணத்தில் உங்களிற்கு யாராவது செருப்பு வாங்க்கிக் கொடுத்திருப்பின் நிச்சயம் நீங்கள் மகிழ்ந்திருப்பீர்கள்.

இந்த இடத்தில், நன்றிக்கு உரித்தான செயல் எவ்வாறிருக்கும் என்றால், செருப்பைப் பெற்றுக் கொடுத்தது யாரென்றே அப்பெண்ணிற்குத் தெரியாது, கடைக்காரரிடன் செருப்பைக் கொடுக்குமாறு கூறிப் பணத்தைக் கொடுத்து விட்டு அவள் பார்க்கு முன்னே நகர்ந்து விடுவது. உண்மையான நன்றிக்குரிய சந்தர்ப்பத்தில் நீங்கள் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து 'என்னது இவள் நன்றிகூறாது; செல்கிறாளே' என நினைத்ததற்குப் பதில், அவள் 'நான் எவ்வாறு; நன்றிகூறுவது என்று உங்களைத் தேடியிருப்பாள்'. 

உதிவி செய்பவர்கள் பலனை எதிர்பார்த்துச் செய்யின் அது உதிவியே இல்லை. மாறாக அது ஒருவகை அடிமை பிடிப்பு என்பது எனது தாழ்மையான கருத்து.

நிச்சயமாக உதவிசெய்யும் மனப்பான்மை ஒரு இதயசுத்தியான கணத்தில் தான் பிறக்கிறத. துரதிஸ்ரவசமாக, பல சந்தர்ப்பங்களில், பல நல்லவர்கள் தங்களை அறியாது தப்பிழைத்து விடுகிறார்கள். உங்கள்பதிவு நிச்சயம் பலரிற்கு தங்களை ஆராய உதவி செய்யும். நன்றிகள்.

பணத்தைக் கடைக்காரனிடம் கொடுத்துவிட்டு எப்படி அந்நாட்டில் நம்பிச் செல்ல முடியும். நீங்கள் அங்கு சென்று சாதாரண மக்களுடன் பழகவில்லைப் போல் இருக்கு. வெளிநாட்ட்டுக் காரரிடம் எப்பிடி எவ்வளவைக் கறக்க முடியுமோ அவ்வளவைக் கறந்துவிடவேண்டும் என்பதே அங்குள்ள பலரின் செய்கையாக இருக்கிறது.

நான் அன்று அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தபோது உண்மையில் என் செருப்பு அறுந்த நினைவே எனக்கு இல்லை என்றால் நம்பவா போகிறீர்கள்.

உதவி செய்பவர்கள் பலனை எதிர் பார்த்துச் செய்யின் அது உதவியே இல்லையாயின் உதவிசெய்பவரிடம் உதவியை எதிர்பார்ப்பதும், எதிர்பார்க்காது கிடைக்கும் உதவிக்கு ஒரு இன்முகம் காட்டல் கூட இல்லையெனில் நீங்கள் கூட மனத்தால் இந்தப்பெண் நன்றி கூறவில்லை என்று நினைக்கத்தான் செய்வீர்கள் அதுதான் உலக இயல்பு. 

 

 

Edited by மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர்

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 18/02/2018 at 11:03 PM, ஈழப்பிரியன் said:

மிகவும் பரிதாபத்துக்குரியவர்கள் எத்தனையோ பேர் ஊரில் இருக்கிறார்கள்.நீங்கள் ஒன்றைத் தான் கண்டு உங்கள் மனம் நிறைவாக வாங்கிக் கொடுத்துள்ளீர்கள்.  

அவரும் மறுக்காமல் வாங்கியுள்ளார்.இருவருக்கும் அவரவர் தேவை முடிந்தது.நானாக இருந்தால் வலிந்து போய் செய்திருக்கமாட்டேன்.அந்தளவில் உங்களுக்கு பாராட்டுக்கள்.

எனக்கு ஏற்பட்ட பல அனுபவங்களில் இருவும் ஒன்றே.

On 19/02/2018 at 5:06 PM, valavan said:

இன்னுமொருவன் ................

 

இது மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர் அக்காவின்  அங்கலாய்ப்பாகவும், சிறு ஏமாற்றமாகவும்கூட இருக்கலாம்!

னால் அந்த எதிர்பார்ப்பு தவறில்லை, தப்பு செய்யும்போது தயங்காமல் மன்னிப்பு கேட்பதும், உதவி செய்பவர்களுக்கு உடனடியாக நன்றி சொல்ல பழகிக்குவதும், ஒரு வகை மனிதநாகரிகம்.. அது உலகம் மட்டுமல்ல ..

 

வளவன் இது எனது அங்கலாய்ப்பு அல்ல. என் அனுபவங்களை எல்லாம் ஒன்றாகக் கொட்டித் தீர்க்கவேண்டும் என்ற ஆதங்கத்தின் சிறு துளி தான் இது.

On 19/02/2018 at 10:59 PM, கிருபன் said:

 வெளிநாட்டில் இருந்து போகும்போது ஸ்ரிக்கர் ஒட்டாமல் போனாலும் நடையுடை பாவனையிலேயே இலகுவாகக் கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள். இது சாரம் கட்டிக்கொண்டு உள்ளூர்க்காரன் மாதிரி நடக்க முனைந்த என் அனுபவத்தில் கண்டது.

எதையும், நன்றி உட்பட, யாரிடமும் எதிர்பார்க்கக்கூடாது. அதுபோல வயதுபோன காலத்தில் எங்களைப் பாதுகாப்பார்கள் என்று பிள்ளைகளை வளர்க்கும் காலம் மாறிக்கொண்டு வருகின்றது.

நான் 2003 போனபோது இப்படியான மாற்றங்கள் மனித மனங்களில் இல்லை. மிகச் சாதாரணமாகத்தான் நானும்கனவரும் அங்கு திரிந்தோம். ஆனாலும் ஏதோவொன்று எம்மைக் காடிக்கொடுத்துவிடுகிறது.

On 20/02/2018 at 1:07 AM, ஈழப்பிரியன் said:

வெளிநாட்டுகாரரையும் உள்நாட்டுகாரரையும் கண்டறிய சுலபமான வழி

வெளிநாட்டுகாரர் ஒரு கைதொலைபேசியுடன் திரிவார்கள்

உள்நாட்டுகாரர்கள் இரண்டு கைதொலைபேசி வைத்திருப்பார்கள்.

உண்மைதான் ஈழப்பிரியன். நாம் தான் பிச்சைக்கார்ர்கள் அங்கு.

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 19/02/2018 at 9:36 AM, Kavi arunasalam said:

முல்லைக்கு தேரும், மயிலுக்குப் போர்வையும் தந்தார்கள் முன்னோர்கள். இங்கே வெறும் காலுக்கு செருப்பு தந்தார் சுமேரியர்.

ம்க்கும் தந்தார்.

Share this post


Link to post
Share on other sites

நான் சுமேயின் இடத்தில் இருந்திருந்தாலும் ஒரு சிறு புன்னகையையோ அல்லது ஒரு நன்றியுணர்வுடன் கூடிய ஒரு பார்வையையோ எதிர்பார்த்து இருப்பேன். நன்றியை எதிர்பார்க்காமல் இருப்பது மகான்களின் உணர்வாக இருக்கலாம், ஆனால் நன்றியை எதிர்பார்ப்பது சாதாரண மனிதர்களுக்குண்டான இயல்பு. இந்த உலகில் எத்தனையோ நல்ல விடயங்கள் இப்படியான சாதாரண மனிதர்களாலேயே நிகழ்த்தப்படுகின்றன.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

விசயம் இப்பத்தான் ஓடீ வெளிச்சுது.

அக்கா சொல்லாத கதயும் உங்க இருக்குதே...

பெடிச்சீண்ட தேப்பன் தான், சுமேய சைற் அடிச்சு சுழட்டினவர்...

அது ஓரு காலம்.

பெட்டய பார்த்தோன அடையாளம் தெரிஞ்சுட்டுது..... பின்ன ஓரு பாசம் வராதோ....

பழைய ஞாபகங்கள்.....

காசை கொடுத்துட்டு...... சும்மா... இருந்திருந்தால்.... நன்றி கிடைத்திருக்கும்.....

‘கொப்பர்...... எப்படி இருக்கிறார் பிள்ள...’ம்.... ‘அந்த காலத்தில... சைக்கிள்ள சிமாட்டா வந்தார் எண்டா..... நாங்க...வெருண்டு கொண்டு நிப்பமெல்லே‘...

எண்டு சொல்லி... திரும்பினால்.... பெட்ட கோவத்தில திரும்பியும் பாராம போட்டுது... :grin: 

Edited by Nathamuni
  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
44 minutes ago, நிழலி said:

நான் சுமேயின் இடத்தில் இருந்திருந்தாலும் ஒரு சிறு புன்னகையையோ அல்லது ஒரு நன்றியுணர்வுடன் கூடிய ஒரு பார்வையையோ எதிர்பார்த்து இருப்பேன். நன்றியை எதிர்பார்க்காமல் இருப்பது மகான்களின் உணர்வாக இருக்கலாம், ஆனால் நன்றியை எதிர்பார்ப்பது சாதாரண மனிதர்களுக்குண்டான இயல்பு. இந்த உலகில் எத்தனையோ நல்ல விடயங்கள் இப்படியான சாதாரண மனிதர்களாலேயே நிகழ்த்தப்படுகின்றன.

நன்றி நிழலி

4 minutes ago, Nathamuni said:

விசயம் இப்பத்தான் ஓடீ வெளிச்சுது.

அக்கா சொல்லாத கதயும் உங்க இருக்குதே...

பெடிச்சீண்ட தேப்பன் தான், சுமேய சைற் அடிச்சு சுழட்டினவர்...

அது ஓரு காலம்.

பெட்டய பார்த்தோன அடையாளம் தெரிஞ்சுட்டுது..... பின்ன ஓரு பாசம் வராதோ....

பழைய ஞாபகங்கள்.....

காசை கொடுத்துட்டு...... சும்மா... இருந்திருந்தால்.... நன்றி கிடைத்திருக்கும்.....

‘கொப்பர்...... எப்படி இருக்கிறார் பிள்ள...’ம்.... ‘அந்த காலத்தில... சைக்கிள்ள சிமாட்டா வந்தார் எண்டா..... ‘...எண்டு சொல்லி... திரும்பினால்.... பெட்ட கோவத்தில திரும்பியும் பாராம போட்டுது... :grin: 

 

 

 

 

 

அட பாவியளே எங்கை இருந்து கிளம்பி வாறீங்கள் ???? நல்லாய் இருப்பியள்.

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 20/02/2018 at 1:07 AM, ஈழப்பிரியன் said:

வெளிநாட்டுகாரரையும் உள்நாட்டுகாரரையும் கண்டறிய சுலபமான வழி

வெளிநாட்டுகாரர் ஒரு கைதொலைபேசியுடன் திரிவார்கள்

உள்நாட்டுகாரர்கள் இரண்டு கைதொலைபேசி வைத்திருப்பார்கள்.

நான் ரெண்டு. ஓண்டு லோக்கல்.... அத கொற்ஸ்பொட்டா பாவிச்சு.... உங்கத்தயான் போனுக்கு கனக்சனை கொடுத்தால்.... உங்கத்தயான் டேற்ரா கட்டணத்த மிச்சம் பிடிக்கலாம்.

Edited by Nathamuni

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 2/18/2018 at 6:11 AM, மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர் said:

கடைக்காரன் முந்நூறு ரூபாய்கள்  என்று சொல்ல, அந்தப் பெண் விலை கூட என்று கூறியபடி செருப்பை போட்டுவிட்டு நகரத் தொடங்கினார். 

தங்கச்சி குறை நினைக்காதைங்க. நான் உங்களுக்கு வாங்கித் தாறன். நீங்கள் நல்லதா ஒண்டை எடுங்கோ என்றேன் நான். ஒரு நிமிடம் என்னைப் பாத்தவர் பின் செருப்புகளை ஆராய்ந்துவிட்டு ஒரு குதி உயர்ந்த  சாண்டில்சை எடுத்துப் போட்டுப் பார்த்தார். அவருக்கு அளவு சரியாகப் பொருந்தியிருக்க கடைகாறனைப் பார்த்து இதையே எடுக்கிறன் என்றார். நான் கடைகாரரின் பக்கம் திரும்பி எவ்வளவு என்று கேட்டதற்கு 850 என்று பதில் வந்தது. காசை எடுத்துக் குடுத்துவிட்டு கடைக்காரர் தரும் மிச்சக் காசை வாங்கி கைப்பையில் வைத்துவிட்டுத் திரும்பினால் அந்தப் பெண் தூரத்தில் போய்க்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.

 

முன்நூறு ருபாய்க்கு வாங்க முடியாத சூழலில் நீங்களாக முன்வந்து நல்லதா ஒன்றை எடுங்கோ என்று சொல்லும்போது விலை கூடியதை எடுத்துவிட்டார்.. நன்றி கூறவில்லை என்று உங்களுக்கு சங்கடம் இருப்பது போல் அவருக்கும் இந்த சம்பவம் சங்கடமாக இருந்திருக்கலாம்.. ஆனால் அந்த செருப்பு அவரிடம் உள்ளவரை மனதுள் உங்களுக்கு நன்றி சொல்வர் என்றே நினைக்கின்றேன்.  எமது சமூகத்தில் பலவிதமான இறுக்கமான இயல்புகள் பண்பாட்டுதளத்தில் இருக்கின்றது அதனால் நீங்கள் உதவ முன்வந்ததை அவர் ஏற்றுக்கொண்டதே உங்கள் காரியத்துக்கான நன்றி என்றே கருதமுடியும். 

  • Like 2
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
5 hours ago, நிழலி said:

நான் சுமேயின் இடத்தில் இருந்திருந்தாலும் ஒரு சிறு புன்னகையையோ அல்லது ஒரு நன்றியுணர்வுடன் கூடிய ஒரு பார்வையையோ எதிர்பார்த்து இருப்பேன். நன்றியை எதிர்பார்க்காமல் இருப்பது மகான்களின் உணர்வாக இருக்கலாம், ஆனால் நன்றியை எதிர்பார்ப்பது சாதாரண மனிதர்களுக்குண்டான இயல்புஇந்த உலகில் எத்தனையோ நல்ல விடயங்கள் இப்படியான சாதாரண மனிதர்களாலேயே நிகழ்த்தப்படுகின்றன.

  emot502.gif    harcelem1.gif

14 minutes ago, சண்டமாருதன் said:

முன்நூறு ருபாய்க்கு வாங்க முடியாத சூழலில் நீங்களாக முன்வந்து நல்லதா ஒன்றை எடுங்கோ என்று சொல்லும்போது விலை கூடியதை எடுத்துவிட்டார்.. நன்றி கூறவில்லை என்று உங்களுக்கு சங்கடம் இருப்பது போல் அவருக்கும் இந்த சம்பவம் சங்கடமாக இருந்திருக்கலாம்.. ஆனால் அந்த செருப்பு அவரிடம் உள்ளவரை மனதுள் உங்களுக்கு நன்றி சொல்வர் என்றே நினைக்கின்றேன்.  எமது சமூகத்தில் பலவிதமான இறுக்கமான இயல்புகள் பண்பாட்டுதளத்தில் இருக்கின்றது அதனால் நீங்கள் உதவ முன்வந்ததை அவர் ஏற்றுக்கொண்டதே உங்கள் காரியத்துக்கான நன்றி என்றே கருதமுடியும். 

levitation.gifvil-mygod.gif

இங்கேயே மனிதரும், மகானை நோக்கி(?) நகர்பவரும் உள்ளனரே..! vil-cornes.gif

நிகழ்வு ஒன்று, அணுகும் பார்வையில் எவ்வளவு வேறுபாடுகள்..?  you.gif

14 hours ago, மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர் said:

ம்க்கும் தந்தார்.

2mains.gif  ஏனம்மா.. இவ்வளவு சலிப்பு..?

Share this post


Link to post
Share on other sites

ஒரு வேளை வாய்பேசத் தெரியாதவாராகவும் இருக்கலாம் அல்லது அவசர அலுவலாகவும் இருக்கலாம்.  

Share this post


Link to post
Share on other sites

"சில வேலைகளில் கூடப் பயணம் செய்வோரைப் பார்க்கும்போது அட எமது மக்கள் இத்தனை அழகாய் ஆடை அணிகிறார்களே என்பதற்கும் அப்பால் நான் இன்னும் கொஞ்சம் நல்ல உடுப்புகளாகக் கொண்டு வந்திருக்கலாமோ என்ற எண்ணமும் தோன்றாமல் இருந்ததில்லை.

"நான் வேம்படியில் படித்த காலத்தில், யாழ் மத்திய கல்லூரிக்கும் சென் பற்றிக்ஸ் கல்லூரிக்கும் இடையில் கிரிக்கற் போட்டி ஒன்று மத்திய கல்லூரி மைதானத்தில் நடந்தது. அதைப் பார்ப்பதற்கும் எமக்குப் பிடித்தவர்களுக்கு உர்சாகமூட்டுவதர்க்காகவும் நானும் என் நண்பிகளும் சென்றிருந்தோம். போட்டி முடிவடைந்த பின் சுபாஸ் கபேக்குப் போய் நாங்கள் ரோல்சும் ஐஸ்கிறீமும் உண்டுவிட்டு வெளியே வர என் சாண்டில் அறுந்துவிட்டது. சாண்டில்சைப் போட்டுக்கொண்டு மேற்கொண்டு நடக்கவே முடியவில்லை. சாதாரணமாக் பள்ளிக்கு சப்பாத்தே அணிவதால் இப்படியான நிலை முன்பு ஏற்பட்டதுமில்லை. பயங்கார வெய்யில்வேறு. அதைவிட அந்த டவுனுக்குள்ள செருப்பின்றி நடப்பது என்றால் என் கவுரவம் என்ன ஆவது? என்னை சைட் அடிக்கும் பெடியள் கூட பஸ்ஸிலோ ரோட்டிலோ காணலாம் என்ற எண்ணமே பீதியைக் கிளப்பியது."

 

உங்கள் படோபாகார, தம்பட்ட எண்ணங்களுடன், ஒரு இளம் பெண்ணுக்கு தேவையில்லாமல் உதவி செய்தால், அந்த இளம் பெண் மற்றவர்களிடத்தில் இருந்து உதவியை பெறும்போது எவ்வளவு அவமானப்படுவாள், தயவு செய்து எனது மக்களை கோழைகளாக்காதீர். இப்படியான சந்தர்பங்களில், குறைந்தது உங்களுக்கு எனது உதவி தேவையா என்று கேட்டுவிட்டு செய்யுங்கள்.

 

Edited by Knowthyself

Share this post


Link to post
Share on other sites

ஒரு விசயத்தினை எழுதி, நமது பார்வையினை உள்வாங்கி, உங்கள் அடுத்த கதைக்கு தயாராகும்.... எழுத்தாரரின் சிந்தனையின் திறமை வெளிப்படுகிறது.

அதேவேளை.... இந்த விடயத்தினை.... சற்று வித்தியாசமாக பார்ப்போமா....

முன்பின் தெரியாத ஒரு பெண்மணிக்கு.... ஒரு இளம் பெண் மீது கரிசனை வருகிறது என்றால் உங்களுக்கு இருக்கும் பார்வை வேறு.... அந்த பெண்ணின் பார்வை வேறு.

அந்த பெண்ணின் நிலையில் இருந்து யாரும் சிந்தித்ததாக, எழுதியதாக தெரியவில்லையே...

எத்தனை படம் பார்க்கிறோம்.... எதனை விடயங்கள் வாசிக்கிறோம்...

யாரிந்த பெண்.. எதற்க்காக எனக்கு, ....சாதாரணமான என்றால் பரவாயில்லை..... விலை கூடிய காலணியினை வாங்குகின்றா..... அவரது நோக்கம் என்ன....

முக்கியமாக..... நான் பாதுகாப்பாக இருப்பேனா என்றல்லவா நினைத்து இருப்பார்?

நான் சொல்ல வருவது புரியும் என்று நினைக்கிறேன்.... எழுத்தாளர் என்ற வகையில் புரிந்து இருப்பீர்கள்...

வெளிப்படையாக சொல்வதானால்.... கோவிக்காமல்.... சிந்தியங்கள்....

சட்ட ரீதி இல்லா.... சேவைத்தொழில் செய்யும் அம்மணிகள்.... புதிய பெண்களை வலைக்குள் இழுப்பது.... இவ்வகையான உத்திகள் மூலம் தான் என்பதை அந்த பெண் அறிந்து இருக்கலாமே என்பது உங்களுக்கு தோன்ற வில்லையா.... 

(மன்னிக்க வேண்டும்... நீங்கள் உதவி செய்ததாக நினைக்கலாம்... ஆனால்... மேடம் அல்லது ஆண்டி என்று அழைக்கப் படும் அம்மணிகள் இவ்வகையான உதவிகள், பரிசுகள் மூலம் தான் அறிமுகத்தினை உருவாக்குகின்றனர்)

உங்கள் மகளுக்கு இவ்வாறான ஒரு நிலைமையில்.... எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஆலோசனை சொல்லி இருப்பீர்களே... அதனையே அந்தப் பெண்ணின் தாயாரும் சொல்லி கொடுத்து இருக்கலாம் இல்லையா.

இங்கே நன்றிக்கு முன்னாள், பெண் தனது பாதுகாப்பு முக்கியம் என நினைத்து இருக்கலாம் அல்லவா.

ஆகவே நான் சொல்ல வருவது என்னெவெனில்... அந்தப் பெண்ணுக்கு.... நீங்கள் ஒரு 'மேடம்' ஆக தோன்றி இருக்கலாம்.... அந்த சாத்தியத்தினை மறுத்தால்.... நன்றி சொல்லவில்லை என்ற கோபம் வருவது நியாயம்.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
14 hours ago, ராசவன்னியன் said:

  emot502.gif    harcelem1.gif

levitation.gifvil-mygod.gif

இங்கேயே மனிதரும், மகானை நோக்கி(?) நகர்பவரும் உள்ளனரே..! vil-cornes.gif

நிகழ்வு ஒன்று, அணுகும் பார்வையில் எவ்வளவு வேறுபாடுகள்..?  you.gif

2mains.gif  ஏனம்மா.. இவ்வளவு சலிப்பு..?

நான் இப்பதிவைப் போடும்போது இத்தனை விதமானவிமர்சனங்க்களை எதிர்பார்க்கவே இல்லை.

சலிப்பு மனிதர்களுக்கு வருவதுதானே அண்ணா.

14 hours ago, கந்தப்பு said:

ஒரு வேளை வாய்பேசத் தெரியாதவாராகவும் இருக்கலாம் அல்லது அவசர அலுவலாகவும் இருக்கலாம்.  

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
10 hours ago, Knowthyself said:

"சில வேலைகளில் கூடப் பயணம் செய்வோரைப் பார்க்கும்போது அட எமது மக்கள் இத்தனை அழகாய் ஆடை அணிகிறார்களே என்பதற்கும் அப்பால் நான் இன்னும் கொஞ்சம் நல்ல உடுப்புகளாகக் கொண்டு வந்திருக்கலாமோ என்ற எண்ணமும் தோன்றாமல் இருந்ததில்லை.

"நான் வேம்படியில் படித்த காலத்தில், யாழ் மத்திய கல்லூரிக்கும் சென் பற்றிக்ஸ் கல்லூரிக்கும் இடையில் கிரிக்கற் போட்டி ஒன்று மத்திய கல்லூரி மைதானத்தில் நடந்தது. அதைப் பார்ப்பதற்கும் எமக்குப் பிடித்தவர்களுக்கு உர்சாகமூட்டுவதர்க்காகவும் நானும் என் நண்பிகளும் சென்றிருந்தோம். போட்டி முடிவடைந்த பின் சுபாஸ் கபேக்குப் போய் நாங்கள் ரோல்சும் ஐஸ்கிறீமும் உண்டுவிட்டு வெளியே வர என் சாண்டில் அறுந்துவிட்டது. சாண்டில்சைப் போட்டுக்கொண்டு மேற்கொண்டு நடக்கவே முடியவில்லை. சாதாரணமாக் பள்ளிக்கு சப்பாத்தே அணிவதால் இப்படியான நிலை முன்பு ஏற்பட்டதுமில்லை. பயங்கார வெய்யில்வேறு. அதைவிட அந்த டவுனுக்குள்ள செருப்பின்றி நடப்பது என்றால் என் கவுரவம் என்ன ஆவது? என்னை சைட் அடிக்கும் பெடியள் கூட பஸ்ஸிலோ ரோட்டிலோ காணலாம் என்ற எண்ணமே பீதியைக் கிளப்பியது."

 

உங்கள் படோபாகார, தம்பட்ட எண்ணங்களுடன், ஒரு இளம் பெண்ணுக்கு தேவையில்லாமல் உதவி செய்தால், அந்த இளம் பெண் மற்றவர்களிடத்தில் இருந்து உதவியை பெறும்போது எவ்வளவு அவமானப்படுவாள், தயவு செய்து எனது மக்களை கோழைகளாக்காதீர். இப்படியான சந்தர்பங்களில், குறைந்தது உங்களுக்கு எனது உதவி தேவையா என்று கேட்டுவிட்டு செய்யுங்கள்.

 

இதில் நான் நடந்ததைத்தான் எழுதியுள்ளேனே தவிர மற்றவர்கள் என்னைப்பற்றி உயர்வாக என்ன வேண்டும் என்று பொய்யும் புனைவுமாக எழுதவில்லை. இத்தனை பேருக்குத் தோன்றாமல் உங்களுக்கு மட்டும் நான் தம்பட்டம் அடிப்பது போன்று இருக்கிறது என்றால் நீங்கள் எனக்கு எதிராக அல்லது என்னை மட்டம் தட்டவேண்டும் என்னும் நோக்கமே அதில் தெரிகிறது. அதற்காக எனக்கு உங்களிடம் கோபமே வரவில்லை. tw_blush:

வந்து நின்று ஒரு மாதம் பார்த்ததிலேயே அங்கு உள்ளவர்கள் பற்றி நன்கு தெரிந்து விட்டது.

சியவேளை நீங்கள் பெண்ணாக இருந்தால் இரண்டாவது பந்தியில் கடைசியில் நான் எழுதியிருப்பது உங்களுக்கு விளங்கியிருக்கும். நீங்கள் தான் ஒளிந்தே இருக்கிறீர்களே. உங்கள் பெயரையாவது மற்றவர்கள் புரிந்துகொள்ளும்படி வையுங்கள். நான் என்ன சொல்ல ????

கடைசிப் பந்தியில் நீங்கள் எழுதியிருப்பதை வாசிக்க உங்களுக்கே சிரிப்பு வரவில்லையா ?????

ஆனாலும் வருகைக்கும் கருத்துக்கும் மிக்க நன்றி.

10 hours ago, Nathamuni said:

ஒரு விசயத்தினை எழுதி, நமது பார்வையினை உள்வாங்கி, உங்கள் அடுத்த கதைக்கு தயாராகும்.... எழுத்தாரரின் சிந்தனையின் திறமை வெளிப்படுகிறது.

அதேவேளை.... இந்த விடயத்தினை.... சற்று வித்தியாசமாக பார்ப்போமா....

முன்பின் தெரியாத ஒரு பெண்மணிக்கு.... ஒரு இளம் பெண் மீது கரிசனை வருகிறது என்றால் உங்களுக்கு இருக்கும் பார்வை வேறு.... அந்த பெண்ணின் பார்வை வேறு.

அந்த பெண்ணின் நிலையில் இருந்து யாரும் சிந்தித்ததாக, எழுதியதாக தெரியவில்லையே...

எத்தனை படம் பார்க்கிறோம்.... எதனை விடயங்கள் வாசிக்கிறோம்...

யாரிந்த பெண்.. எதற்க்காக எனக்கு, ....சாதாரணமான என்றால் பரவாயில்லை..... விலை கூடிய காலணியினை வாங்குகின்றா..... அவரது நோக்கம் என்ன....

முக்கியமாக..... நான் பாதுகாப்பாக இருப்பேனா என்றல்லவா நினைத்து இருப்பார்?

நான் சொல்ல வருவது புரியும் என்று நினைக்கிறேன்.... எழுத்தாளர் என்ற வகையில் புரிந்து இருப்பீர்கள்...

வெளிப்படையாக சொல்வதானால்.... கோவிக்காமல்.... சிந்தியங்கள்....

சட்ட ரீதி இல்லா.... சேவைத்தொழில் செய்யும் அம்மணிகள்.... புதிய பெண்களை வலைக்குள் இழுப்பது.... இவ்வகையான உத்திகள் மூலம் தான் என்பதை அந்த பெண் அறிந்து இருக்கலாமே என்பது உங்களுக்கு தோன்ற வில்லையா.... 

(மன்னிக்க வேண்டும்... நீங்கள் உதவி செய்ததாக நினைக்கலாம்... ஆனால்... மேடம் அல்லது ஆண்டி என்று அழைக்கப் படும் அம்மணிகள் இவ்வகையான உதவிகள், பரிசுகள் மூலம் தான் அறிமுகத்தினை உருவாக்குகின்றனர்)

உங்கள் மகளுக்கு இவ்வாறான ஒரு நிலைமையில்.... எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஆலோசனை சொல்லி இருப்பீர்களே... அதனையே அந்தப் பெண்ணின் தாயாரும் சொல்லி கொடுத்து இருக்கலாம் இல்லையா.

இங்கே நன்றிக்கு முன்னாள், பெண் தனது பாதுகாப்பு முக்கியம் என நினைத்து இருக்கலாம் அல்லவா.

ஆகவே நான் சொல்ல வருவது என்னெவெனில்... அந்தப் பெண்ணுக்கு.... நீங்கள் ஒரு 'மேடம்' ஆக தோன்றி இருக்கலாம்.... அந்த சாத்தியத்தினை மறுத்தால்.... நன்றி சொல்லவில்லை என்ற கோபம் வருவது நியாயம்.

இதில் கோபப்பட என்ன இருக்கு நாதமுனி? நீங்கள் கூறியது போலும் அங்கு நடக்கலாம் என்று நான் எண்ணிப் பார்க்கவே இல்லை. நான் இதில் கோபப்பட்டதாக எங்குமே கூறவில்லை. இதில் பதிவு போடும் வரை ஏன் அப்பெண் அப்பிடிச் செய்தார் என்னும் கேள்வி மட்டுமே இருந்துகொண்டிருந்தது.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Topics

  • Posts

    • மதத்தை வெறுப்பது… ஆகஸ்ட் 2019 - ஆர்.அபிலாஷ் · கட்டுரை நேன்ஸி மொரேஜோன் எனும் க்யூபக் கவிஞரின் ‘கறுப்பினப் பெண்’ எனும் கவிதையைப் பற்றி ஒருநாள் வகுப்பில் விவாதிக்கும்போது அக்கவிஞரின் மார்க்ஸிய அரசியல் பின்னணி, மார்க்ஸியத்துக்கும் கிறித்துவத்துக்குமான தொடர்பு பற்றிக் குறிப்பிட்டேன். அந்தப் புரட்சிகர கவிதையில் சில வரிகள் விவிலியத்தின் தாக்கம் கொண்டவை என்பதை சுட்டிக் காட்டினேன். ஆனால் மாணவ, மாணவியரில் கணிசமானோருக்கு மதத்தை பற்றி விவாதிப்பதில் ஒரு அசூயை உள்ளதைக் கவனித்தேன். அதை ஒரு பழம் பஞ்சாங்கமாக, மரபின் சுவையாக அவர்கள் காண்கிறார்கள். இதன் பொருள் அவர்கள் நாத்திகர்கள் என்றோ தத்துவார்த்தமாக மதத்தை மறுப்பவர்களோ என்றில்லை. இந்த தலைமுறை சில பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு விடலைப் பருவத்தில் நாங்கள் இருந்ததைப் போன்றே இருக்கிறார்கள். மரபில் அறிந்து கொள்ள முக்கியமாக ஒன்றுமே, வாழ்க்கை தினம் தினம் புதிதாக ஒரு மலரைப் பூக்க வைக்கிறது. அதை ரசிக்காமல் ஏன் வாடிப் போன பழைய மலர்களை தொகுத்துப் பாதுகாக்க வேண்டும் என நாங்கள் பதின்வயதினராக இருந்தபோது நினைத்தோம். ஆகையால், எங்கள் வகுப்பில் பழமை மீது ஒரு விடலைத்தனமான எதிர்ப்பு எப்போதும் இருந்தது. கிறித்துவ பாதிரியாராகப் பயிலும் என் நண்பர்கள் கூட ஒருவித எதிர்ப்புடனே விவிலியத்தை வாசித்தார்கள். இன்றைய தலைமுறையைப் பொறுத்தமட்டில், மரபில் அவர்கள் ஏற்பது சாதியும் குடும்பம் வழியாக அவர்கள் பெற்ற சமூக நம்பிக்கைகளையும் மட்டுமே. மற்றபடி பழைய மொழி, பழைய சினிமா, பழைய மனிதர்கள், பழைய அன்பு, பழைய வெறுப்பு எல்லாவற்றையும் அவர்கள் அலுப்புடன் எதிர்கொள்கிறார்கள்; கைகொட்டி சிரிக்கிறார்கள். இந்த விடலைத்தனமான கலக பாவனை எங்கிருந்து வருகிறது? ஏன் இருபதின் துவக்கம் வரை நாம் வேர்களை உதறி விட்டுப் பறக்க விரும்பும் பூஞ்செடிகளாக இருக்கிறோம்? இது என்னவித மனநிலை? நான் இதை இவ்வாறு புரிந்து கொள்கிறேன். மானிடர்களின் அடிப்படையான விழைவு உயிருடன் இருப்பதல்ல. ஏனென்றால் உயிர்வாழ்தல் ஒரு செயல் அல்ல. அது ஒரு நீரோட்டம். அதற்குத் துவக்கமோ முடிவோ உண்டென்றால் அதை வாழும் மனிதன் உணரப் போவதில்லை. வாழும் போராட்டத்தை விட காலமும் இடமும் நிர்பந்திக்கும் எல்லைகளைக் கடந்து போகும் போராட்டமே பெரிது. பிறந்த குழந்தை என்ன பண்ணுகிறது? அது அழுகிறது. “நான் இதுவல்ல, நான் இன்னொன்றாக, பசியை ஆற்றும் இருப்பாக, தாய்மையின் பாதுகாப்பை, அக்கறையை அறியும் இருப்பாக, என் சத்தத்தால் உலகில் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தும் ஆற்றலாக இருக்க விரும்புகிறேன்” என்பதே அந்த அழுகையின் பொருள். இதனால்தான் குழந்தைகளே அதிக சத்தத்தில் உலகின் அத்தனை ஒலிகளையும் வெல்லுமளவுக்கு வீரிடுபவர்களாக இருக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட ஒரு சைரன் ஒலியைப் போல. பிறந்த குழந்தையுடன் மல்லாடி ஒரு தாய் களைத்துப் போகிறாள். அடுத்து அது எழுந்து நடக்கத் தொடங்க அவள் அதன்மீது கண்வைத்தே களைக்கிறாள். அடுத்து அது ஓடத் துவங்க உலகமே அதன் பின்னால் ஓடுகிறது. அது கொண்டு வரும் குதூகலம் அனைவருக்கும் தொற்றிக் கொள்கிறது. மொழியின், அன்றாடத்தின், பண்பாட்டின், காலத்தின், வெளியின் விதிகளை அது ஒவ்வொன்றாய் முறிக்கிறது; அது அப்போது காயப்படுகிறது, முட்டியை சிராய்த்துக் கொண்டு, தாயிடம் அடிவாங்கிக் கொண்டு அழுகிறது. மெல்ல மெல்ல அது முதிர்கிறது. அப்போது அது காலத்தின் கதவுகளை உடைத்து வெளியேற பல புது வழிகளைக் கண்டு கொள்கிறது – உணவு, விளையாட்டு, சிரிப்பு, வன்முறை, காமம், கலை … எதையும் முரணாக, நேர்மாறாக சிந்திப்பதில் ஒரு பேருவகை, சுதந்திரம் உண்டு என்பதை குழந்தைதான் முதலில் கண்டுகொள்கிறது. குழந்தைகளே நம் உலகில் சங்கோஜமற்று வெடித்து சிரிக்கிறவர்களாக், உடம்பை வில்லாக வளைத்து கோணல் சேஷ்டைகள் பண்ணுகிறவர்களாக, நடந்து போக வேண்டிய இடங்களுக்கு ஓடியும், ஓடிச் செல்ல வேண்டிய இடங்களுக்குத் தாவியும் செல்கிறவர்களாக இருக்கிறார்கள். இது ஒவ்வொன்றுமே கால-வெளியின் இறுக்கங்களை லகுவாக்கும் முயற்சிகளே. குழந்தைகளே நிஜமாக ஆத்மார்த்தமாக வாழ்வதாய் நமக்குத் தோன்றுகிறது. வளர்ந்த ஒவ்வொருவரும் குழந்தைகளின் சேட்டைகளைக் கண்டு பூரிக்கிறார்கள்; ஒரு குழந்தை தூங்குவதில் கூட பாசாங்கற்ற கவலையற்ற விடுதலை பாவனை உண்டு. குழந்தையின் துயிலைக் கண்டு புன்னகைத்தபடி ரசிக்கிறோம். மனதுக்குள் “ராராரோ” என முணுமுணுக்கிறோம். ஆனால் இந்தப் பூரிப்பின் பின்னால் ஒரு பொறாமை உள்ளதை நாம் உடனடியாய் உணர்வதில்லை. இந்தப் பொறாமையே குழந்தையைத் திருத்த, பாதுகாக்க நம்மைத் தூண்டுகிறது. இதே மனநிலைதான் பதின்வயதினரைக் கண்டதும் நமக்குக் கவலையும் அலட்சியமான கேலியும் அவர்கள்பால் தோன்றக் காரணமாகிறது. புரிதலின்றி எல்லாவற்றையும் எதிர்க்கிறார்கள். கட்டுப்பாடின்றி காலத்தையும் ஆற்றலையும் வீணடிக்கிறார்களே என சாலையில் பைக்கில் சீறிப் போகும் ஒரு விடலையைக் கண்டதும் நமக்குத் தோன்றுகிறது. ஆனால் பதின்வயது என்பது மதலைப் பருவத்தின் நீட்சி மட்டுமே. ஒரு மதலையைப் போன்றே ஒரு பதின்வயதினன் காலத்தை ஒவ்வொரு நொடியையும் புதுமையாக, தன் விருப்பப்படி வளைக்க முடியும் என நம்புகிறான். அவன் முன்பு வளையாது நிற்பது “கடந்த காலம்” மட்டுமே. கடந்த காலத்தின் அடிப்படையில் நிகழ்காலம் மதிப்பிடப் படுவது அபத்தம் என அவனுக்குத் தோன்றுகிறது. கடந்த காலத்தை உதறுவது, பகடி பண்ணுவது, எதிர்ப்பதே அதைக் கடந்து போக தனக்கு உதவும் என அவன் நம்புகிறான். கடந்த காலம் இல்லாத ஒரு வாக்கியத்தைக் கற்பனை பண்ணுங்கள். “நான் சிந்திக்கிறேன்” – இது “நிகழ்காலம்” எனும்போதே இதற்கு ஒரு துவக்கப் புள்ளியும் உண்டல்லவா? கடந்த காலத்தில் காலூன்றி அல்லவா “சிந்திக்கிறேன்” எனும் வினைச்சொல் தோன்றுகிறது. நான் இதற்கு முன் சிந்திக்கவில்லை, இப்போதே “சிந்திக்கிறேன்” என்பதல்லவா இதன் மறைபொருள். மொழிக்குள் காலத்தின் இருமை நமக்கு மிகப்பெரிய சவால். எதிர்க்கலாச்சாரமும் இப்படி ஒரு மரபான கலாச்சாரத்தை எதிர்த்தே தன்னை நிலைநிறுத்துகிறது. காலத்தைக் கடப்பது அசாத்தியம் என உணரும் போது மேலும் மூர்க்கமாய் பதின்வயதினன் அதனோடு மோதுகிறான். அப்போது தற்காலிகமாகவேனும் அவன் தன்னை “காலத்தைக் கடந்தவனாக” உணர்கிறான். “பிக்பாஸின்” ஒரு அத்தியாயத்தைப் பார்த்து ரசித்த பின் உடனடியாய் நாம் அதே அத்தியாயத்தின் உணர்ச்சிகர தருணங்களைப் பகடி பண்ணும் மீம்களை, கிண்டல் கேலிகளையும் யுடியூபில் பார்த்து ரசிக்கிறோம். இரண்டு முரணான நிகழ்ச்சிகள் – மிகை உணர்ச்சியைக் கொண்டாடும் ஒன்றும், அதை மறுத்துக் கேலி பண்ணும் மற்றொன்றும் – இணைந்து நமக்கு இரண்டு எதிரெதிர் மனநிலைகளையும் அடைய, அதன் வழி அவற்றை கடந்து செல்ல உதவுகிறது. இதுவே காலத்தை கடந்து செல்லும் பேருவகை, இதை நாம் ஒரு ஜோக்குக்காக சிரிக்கும்போதே அதிகமாக உணர்கிறோம் என்கிறார் மார்ட்டின் ஹைடெக்கர். ஒரு ஜோக் என்ன சொல்ல வருகிறது என தெரியாமலே தான் அதற்காக சிரிக்கிறோம். அதன் அர்த்தத்தை அறியாத நொடியில் நாம் கடந்த காலத்தின் லட்சுமண ரேகையை கடந்து செல்கிறோம். ஏனென்றால் நம்மைக் காலத்துடன் கட்டிப் போடுவது மொழி உருவாக்கும் அர்த்தங்கள். அர்த்தம் அனர்த்தமாகும் போது கடந்த காலத்துக்கும் நிகழ்காலத்துக்கும் இடைப்பட்ட ஒரு காலாதீதத்தில் உறைகிறோம். ஆனால் காலத்தின் கட்டமைப்புகளை மீறுவது கலை, பண்பாட்டு அனுபவங்களுடன் நின்று போவதில்லை. அது அரசியலிலும் நடக்கிறது. மதத்தை மறுப்பதும் வெறும் விடலைத்தனமான கலகம் அல்ல – அது நமது இருப்பின் ஆத்மார்த்தமான அடியொழுக்கமான உயிர்வாழும் விழைவு. இங்கு உயிர்வாழ்தல் என்பது ஒவ்வொரு நொடியும் புதிதாக மலர்வது. ஆனால் இதன் துயரம் ஒன்றையும் நான் இங்கு குறிப்பிட வேண்டும். இந்தக் கலகவாதிகள் வயதாக ஆக தம் கலக வாழ்வின் அநிச்சயத்தை, அநிச்சயம் ஏற்படுத்தும் பயத்தை, பதற்றத்தை உணர்கிறார்கள். உறவில், வேலையில், தம் உடல்நிலையில், சமூகத்தில், பொருளாதாரத்தில் எதையொன்றையும் அவர்களால் பற்றிக் கொள்ள முடியாது போகிறது. இன்று உள்ளது நாளை இருக்காது என்பதே நிதர்சனமாகிறது அப்போது அவர்களுக்குப் பற்றுகோல் தேவையாகிறது. இப்போது அவர்கள் கடந்த காலத்தைக் கொண்டாடும் “மரபின் மைந்தர்கள்” ஆவார்கள். அவர்கள் 80s ளீவீபீs ஆகி “அழகியை”, “ஆட்டோகிராபை” பார்த்து உருகுவார்கள். 90s ளீவீபீs ஆகி நினைவேக்கம் சொட்டும், கதையே இல்லாத “96” போன்ற படங்களை ஓட வைப்பார்கள். விவீறீறீமீஸீஸீவீuனீ ளீவீபீs ஆகி பெண்களைத் தூற்றும் சூப் பாய்ஸ் பாடல்களை ரசிப்பார்கள். வாட்ஸ் ஆப் குரூப்களில் தம் நினைவுகளைப் புதுப்பித்து பழைய காதலிகளிடம் சொல்லாமல் சொல்லித் தவிப்பார்கள். அரசியல் களத்தில், இன்னொரு பக்கம், இவர்கள் இந்துத்துவாவை, தேசியவாதத்தை சார்ந்திருக்க தொடங்குவார்கள். கடந்த காலத்தை உதறிச் செல்வதே உயிர்த்திருத்தல் என நினைத்தவர்கள் பின்னுக்கு போவதே உயிர்த்திருத்தல் என இப்போது கருதுவார்கள். எப்படி கற்பனைக்கு அகப்படாத எதிர்காலம் கட்டற்றதோ அவ்வாறே நமது கடந்த காலம், வரலாறு, தொன்மம், புராதன நம்பிக்கைகள் என ஒவ்வொன்றுமே ஒரு அகப்படாத இருப்பு, அகப்படாத எதுவும் கட்டற்ற சுதந்திரத்தை நல்குவது, சமகாலத்தின் கட்டுப்பாடுகளை உடைக்க வல்லது என இவர்கள் நம்பத் தொடங்குவார்கள். தமக்கு உவகை அளிக்கும்படி கடந்த காலத்தைக் கற்பனை பண்ணி, அதை மீட்பதற்காக அணிசேர்ந்து முழங்குவார்கள். இதுவே இன்று நினைவேக்க பெருமூச்சுகளின் காலமாக, காவிப்படைகளின் மிகப்பெரிய எழுச்சியின் வரலாற்றுக் கட்டமாக உருமாற ஒரு முக்கிய காரணம். நம் காலத்தில் மிக அதிகமாய் நினைவேக்கம் கொள்பவர்கள் தம் இளமைக் காலத்தில் தம் சமூகத்தை, நடைமுறைகளை வெறுத்தவர்கள்; மாற்றத்துக்காக ஏங்கினவர்கள். இன்று மதவாதத்தை மிகப்பெரிய அளவில் முன்னெடுப்பவர்களில் ஒரு பகுதியினர் ஆரம்பத்தில் இருந்தே தம் மனத்தின் ஆழத்தில் இறைநம்பிக்கை அற்றவர்களாக, மதத்தை ஒரு கலாச்சார சின்னமாக, அடையாளமாக மட்டுமே காண்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். கடவுளை நம்புகிறவன் குஜராத் வன்முறையை எப்படி நிகழ்த்தியிருக்க முடியும்? கடவுளை நம்புகிறவன் எப்படி காந்தியை சுட்டுக் கொன்றிருக்க முடியும்? கோட்ஸேயைப் பற்றி ஆய்வு செய்யும் ஆஷிஸ் நந்தி அவர் அடிப்படையில் ஒரு நாத்திகர், இந்து புராதன சடங்குகளைப் பின்பற்றாதவர், மாட்டுக்கறியை விரும்பி உண்டவர் என்கிறார். முழுக்க முழுக்க மேற்கத்திய நாத்திகத்தை, பகுத்தறிவுவாதத்தைப் பின்பற்றியவர்களிடம் இருந்தே வலதுசாரி அரசியல் தோற்றம் கொண்டது என்பதில் எந்த விநோதமும் இல்லை. விடலைகளின் உலகம் சிலநேரம் மதத்தை ஆவேசமாய் மறுப்பதில் துவங்கி அதை விட வெறியுடன் அதை இறுகப் பற்றிக் கொள்வதில்தான் போய் முடியும். மிகையின்றி எப்படி காலத்தின் தளைகளை அறுப்பது என இவர்களுக்குத் தெரியாது என்பதே அடிப்படையான பிரச்சினை. அதுவே நம் வரலாற்றுத் துயரம். மனித அன்பின், பிடிப்பின் பின்னுள்ள முரண்களை அறிந்து அதன் வழி காலத்தை வெல்ல அவர்கள் கற்றுக் கொள்வதில்லை. பீங்கான்கள் விற்கும் கடையில் யானை புகுந்தது போல அவர்கள் ஒரு தத்துவக்குழப்பத்துடன் நம் வரலாற்றுக்குள் வருகிறார்கள். மதத்தை அதன் சாரத்தில் வெறுத்துக் கைவிடுகிறவர்களே மதவாதிகள் ஆவது நம் காலத்தின் மிகப்பெரிய நகைமுரண்.     https://uyirmmai.com/article/மதத்தை-வெறுப்பது/
    • பழைய கஞ்சி, பழைய சாதத்தை விரும்பி உண்ணும் பலர் உள்ளார்கள். 😀
    • நூறு கதை நூறு படம்: 19 – குடைக்குள் மழை May 15, 2019 - ஆத்மார்த்தி · இலக்கியம் / சினிமா / தொடர் சீஷோஃப்ரீனியா என்ற பெயரிலான மனநிலைக் குறைபாட்டைப் பற்றி இந்திய அளவில் எடுக்கப்பட்ட முதற்சில திரைப்படங்களில் ஒன்று குடைக்குள் மழை. கதையாய்க் காகிதத்தில் எழுதுவதற்கு எனச் சில சிக்கல்கள் இருக்கின்றாற்போலவே எழுதிய எல்லாவற்றையும் திரைப்படுத்துவதில் முட்டுக்கட்டைகள் இருந்தே தீருமல்லவா..? ஆயிரம் கோடிக் குதிரைகள் என்று எழுதுவதற்கு மூன்றே வார்த்தைகள் போதுமானதாயிருக்கின்றன. அதனைக் காட்சியில் காண்பிக்க க்ராஃபிக்ஸ் என்றால்கூட எத்தனை செலவும் பிரயத்தனமும் ஆகும்..? தமிழ் சினிமாவின் முந்தைய உயரங்களை மாற்ற முயற்சித்த பரீட்சார்த்த சினிமாக்களின் வரிசையில் குடைக்குள் மழை என்ற பெயரை எழுதத் தகும். ஆர்.பார்த்திபன் தான், இயக்குகிற படங்களுக்கென்று ஒரு முகமற்ற முகத்தைத் தொடர்ந்து பராமரித்து வந்தார். ஒரு மனிதனை அவனது உள்ளகம் வெளித்தோற்றம் என எளியமுறையில் பகுக்கலாம். அவனறிந்த அகம் அவனறியாத அகம் என்று உப பகுப்பைக்கொண்டு வரைய முனைந்த சித்திரம்தான் இந்தப் படம். தீராக் காதல் கொண்ட ஒருவனின் கதை குடைக்குள் மழை ஆயிற்று. ஒரு தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி. ஹிடன் காமிரா எனப்படுகிற கண்ணுக்குத் தெரியாமல் காமிராவை வைத்துக் கொண்டு நிஜம் போலவே ஒரு நிகழ்ச்சியைத் திட்டமிட்டு கடைசியில் எல்லாம் சும்மா தான் எனப்படுகிற ப்ராங்க் ஷோக்கள் இன்றைய காலகட்டத்தில் இயல்பான ஒன்றாக நம் வாழ்வுகளுக்குள் மெல்ல நுழைந்து கொண்டிருக்கிறது. இன்றிலிருந்து பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே அத்தகைய டிவி நிகழ்ச்சி ஒன்றில் தான் கோமாளியாக்கப்பட்டதைத் தாளவொண்ணாமல் மனம் பிறழ்கிற வெங்கட கிருஷ்ணன் எனும் மனிதனாக நம் கண்களின் முன் தோன்றினார் பார்த்திபன்.இந்தக் கணம் கூட இயல்பென்று ஏற்க முடியாத ப்ராங்க் தன்மையை அன்றைய காலகட்டத்தில் தான் காதலிக்கப் படுவதாக நம்பி அந்த ஓரிழைப் பொய்யின் கருணையற்ற கரத்தைப் பற்றிக் கொண்டு பின் செல்கிறான் வெங்கடகிருஷ்ணன்.எல்லாம் பொய் எனத் தெரியவரும் போது மனம் நொறுங்குகிறான்.தான் விரும்பியதைக் காணத் தொடங்கும் மனவிரிசலினால் என்ன்வாகிறான் என்பது குடைக்குள் மழை படத்தின் மிகுதிக் கதை. கிருஷ்ணன் எனும் சிங்கப்பூர் கோமானாக வந்து இறங்கும் இன்னொரு பார்த்திபன் அவருடைய வணிகமுகத்தின் பிரதி பிம்பம்.ஆல்டர் ஈகோ என்ற சொல்லாடலை ஆர்.பார்த்திபன் அளவுக்கு இன்னொரு நடிகர் சாத்தியப்படுத்தவில்லை எனத் தோன்றுமளவுக்கு நிஜத்தில் ஆர்.பார்த்திபன் எனும் படைப்பாளி மற்றும் அவருக்கு புறவுலகம் தந்த நடிக பிம்பம் ஆகிய இரண்டையும் இந்தப் படத்தில் வெவ்வேறு விதங்களில் நம்மால் உணரமுடிகிறது.அதே வேளையில் நிஜம் என்பதையே நிகழ்ந்தது மற்றும் நிகழவிரும்பியது என்ற இரண்டாய்ப் பகுக்கலாம் என்ற அளவில் நம் கண்களின் முன் விரிந்த படத்தின் முதல் பாதிக்கும் அடுத்த பார்த்திபன் வந்த பிறகு நாம் காணும் இரண்டாம் பாதிக்கும் கடைசியில் நமக்குப் படத்தின் பூர்த்தியில் கிடைக்கிற முற்றிலும் எதிர்பார்க்கவே முடியாத மனவிளையாட்டு அபாரமான காட்சி அனுபவமாக மனதில் உறைகிறது. மிக எளிய காட்சியாக இந்தப் படத்தின் கதையின் அடி நாதம் உறையும்.அதன் அதிர்ச்சியிலிருந்து எப்போதுமே பார்வையாளனால் மீள முடியாது.அத்தனை தந்திகளினுள் தன் அன்னையின் மரணமும் ஒளிந்திருந்ததைக் கண்ணுற்று அதிர்கிற காட்சியில் ஆர்.பார்த்திபனின் முகமும் உடலும் உள்மனமும் என சகலமும் பரிமளிக்கும்.தமிழின் மிகச்சிறந்த காதல் வசனப் படங்களின் பட்டியல் ஒன்றினைத் தயாரிக்கும் போதும் மறக்காமல் குடைக்குள் மழை படத்தின் பெயரை அதன் வரிசையில் எழுதியே ஆகவேண்டும்.அத்தனை ரசம் சொட்டும் வசனங்கள் அழகோ அழகு.மதுமிதா போதுமான இயல்பான நடிப்பை வழங்கினார். பார்த்திபனின் ரசனை உலகறிந்த ஒன்று.இந்தப் படத்தின் பின்புலத்தில் இடம்பெறுகிற உயிரற்ற பொருட்களுக்கும் இந்தப் படத்தினுள் உயிர் இருந்தது.உதாரணமாகச் சொல்வதானால் ஒரு மாடர்ன் ஆர்ட் சித்திரம் மற்றும் கடிகாரம் டெலிஃபோன் ஆகியவற்றைச் சொல்லலாம்.கலை இயக்கம் தொடங்கிப் படக்கலவை வரை எல்லாமும் குறிப்பிடத் தக்க உன்னதத் தரத்தில் விளங்கின.நா.முத்துக்குமாரின் பாடல்கள் இசைப்பேழையை வளமாக்கின. தான் கையிலெடுக்கிற எல்லா முடிச்சுக்களையும் கொண்டு கடைசி பத்து நிமிடங்களில் பார்வையாள மனங்களின் அத்தனை ஒவ்வாமை சந்தேகங்கள் அனைத்திற்குமான கேளாவினாக்களுக்கெல்லாமும் விடைகள் தந்துவிடுவது அற்புதமான அறிவுஜீவித்தனமான உத்தி.அந்த வகையில் முதல் முறையை விட இரண்டாம் முறை காணும் போது இந்தப் படம் இன்னொரு உன்னதமாக அனுபவரீதியினால இன்பமாகவே ரசிகனுக்கு நிகழ்கிறது.புதிர்த் தன்மை மிகுந்த ஊகிக்க முடியாத விளையாட்டின் இறுதிப்போட்டி தருகிற ரத்த அழுத்தத்தினை எதிர்பாராமையை மனப்பிசைவை எல்லாம் இந்தப் படம் உருவாக்கியது.ரசிக மேதமைக்குள் இயங்க முயன்ற வெகு சில படங்களில் ஒன்றானது. இந்தப் படத்தை வழக்கசாத்தியமற்ற அபூர்வம் என்றே சொல்லலாம். ஒளிப்பதிவும் இசையும் படத்தொகுப்பும் இந்தப் படத்தின் உபதளபதிகள் என்றே சொல்லலாம்.இளையராஜா தன் குரலில் பாடிய அடியே கிளியே எப்போதைக்குமான சுந்தரகானம்.இசை கார்த்திக்ராஜா.மனம் ஆறாமல் பலகாலம் தவிக்கும் சோகக் கவிதையாகவே குடைக்குள் மழை படத்தினைச் சுட்ட முடிகிறது.மிக முக்கியமான திரைப்படம். இன்னொரு மழை வேறொரு குடை அசாத்தியம்.காதலற்ற காதலின் கவிதை குடைக்குள் மழை. https://uyirmmai.com/இலக்கியம்/நூறு-கதை-நூறு-படம்-19-குடைக்/
    • கூட்டமைப்பு யாரை காட்டுகிறதோ அவருக்கு வாக்களிக்க இன்னும் மக்கள் உள்ளார்கள், வடக்கிலும் கிழக்கிலும். ஆனாலும் கிழக்கை விட வடக்கில் அதிகம். அதேவேளை கூட்டமைப்பில் நம்பிக்கையிழந்து வெறுப்புற்ற மக்களும் உள்ளார்கள். அது வடக்கை விட கிழக்கில் அதிகம். அவர்களில் பலர் கோத்தாவுக்கு வாக்களிக்கக்கூடும். ஜனாதிபதி தேர்தலில் வியாழேந்திரன் யாருக்கு ஆதரவு என தெரியுமா? நாடாளுமன்ற தேர்தலில் வியாழேந்திரன் மனோ கணேசனின் கட்சியில் இணைந்து போட்டியிடப்போவதாக ஒரு செய்தியில் பார்த்தேன். பிள்ளையானையும் தனது கட்சியில் இணைக்கும் முயற்சியில் மனோ கணேசன் ஈடுபட்டிருப்பதாகவும் வாசித்தேன். 
    • மாலை மலரும் நோய் : காமத்துப்பால் உரை ஜுன் 2019 - இசை · உரை நலம் புனைந்துரைத்தல் தலைவியின் அழகு நலத்தைப் புகழ்ந்துரைக்கும் அதிகாரம் இது. நன்னீரை வாழி அனிச்சமே நின்னினும் மென்னீரள் யாம்வீழ் பவள். (1111) அனிச்சமே இதுவரை நீயே மெல்லியவள் என்றிருந்தாய். இவளோ நின்னினும் மெல்லியள். அனிச்சத்தை வாழ்த்துவதுபோல வாழ்த்திவிட்டு தலைவியை அதனினும் மேலான இடத்தில் வைத்துப் புகழ்கிறார். பெண்ணைப் பூவாகக் கண்ட முதல் கவி யார்? அந்தக் கவிதை எப்போது எழுதப்பட்டிருக்கும்? தொல்காப்பியத்திற்கு முந்தைய காலத்திலேயே பிறந்திருக்க வாய்ப்புள்ள இந்த உவமை, இலக்கியம் இருக்கும் மட்டும் இருக்கும். ஒரு ஆண் கொஞ்சம் மலர்ந்து மணந்த அந்த ஆதி கணத்திலேயே பூ பூவையாகி இருக்கக் கூடும். பூ பூவையாகி, பூவையராகி பேருந்தின் முன்னிருக்கையில் அமர்ந்திருக்க, பொறுக்கியொருவன் சீட்டுக்கடியில் காலை விட்டு நோண்டுவது நவீன வாழ்வின் சித்திரம். மலரைக் கண்டு மனிதன் இன்னொரு மலராக வேண்டுமென்பதுதான் இயற்கையின் விருப்பம். ஆனால் விபரீதமாக சமயங்களில் குரங்காகி விடுகிறான். மலர்காணின் மையாத்தி நெஞ்சே இவள்கண் பலர்காணும் பூஒக்கும் என்று. (1112) பலரும் பூ என்று கண்டு செல்லும் அதை அவளின் கண் என்று மயங்கி நிற்கிறாயே மடநெஞ்சே! காதலில் வீழ்ந்த தலைவனின் கண்கள் காதலின் கண்கள் ஆகிவிடுகின்றன. அவை காண்பதெல்லாம் ஒரே காட்சி. அக்காட்சி முழுக்க ஒரே முகம்.அது தலைவியின் முகம். எங்கெங்கும் அவள் நீக்கமற நிறைந்துவிடுகிறாள். பூவில் மட்டுமல்ல, புழுவிலும் கூட காதலியின் முகமே நெளிந்து எழும் பருவம் அது. மையாத்தல் – மயங்குதல் முறிமேனி முத்தம் முறுவல் வெறிநாற்றம்  வேலுண்கண் வேய்த்தோ ளவட்கு (1113)   அவள் மேனிதளிர்; பற்கள் முத்து; மணமோ நறுமணம்; கண்ணது வேல்; தோளது வேய். இதில் புத்தம் புதிய உவமை ஒன்றுமில்லைதான். ஆனால் சப்தம் புதிது. சப்த சொர்க்கம் இது. இந்த சப்த இனிமையால் ஒரு இனிப்புப் பண்டத்தை வாயுள் அடக்கிச் சுவைப்பது போல, குறளொன்றைச் சித்தத்துள் இருத்தி நாளெல்லாம் சுவைக்கலாம். முறி – தளிர், முத்தம் – முத்து, வெறி – நறுமணம், வேய்- மூங்கில் காணின் குவளை கவிழ்ந்து நிலன்நோக்கும் மாணிழை கண்ணொவ்வேம் என்று.( 1114) என் தலைவியின் கண்களைக் கண்டால், தான் இதற்கு இணையில்லையென்று குவளை நாணி நிலம் நோக்கும். குவளையில் செங்குவளை,கருங்குவளை என்று இரண்டுண்டாம். கண்ணிற்கு உவமையாவது கருங்குவளை. குவளையை நான் இலக்கியங்களில்தான் அதிகம் கண்டிருக்கிறேன். நேரில் கண்டதாக நினைவில்லை அல்லது அந்தப் பெயரோடு சேர்த்துக் கண்டதில்லை. குளத்தில் காணக்கூடும் என்று சொல்கிறார்கள். முதலில் குளத்தைத் தேடிப் பிடிக்க வேண்டும். பிறகு குவளையை. மாணிழை – சிறந்த அணிகலன்களை அணிந்தவள் அனிச்சப்பூக் கால்களையாள் பெய்தாள் நுசுப்பிற்கு நல்ல படாஅ பறை ( 1115 ) அந்தோ! இவளொரு பிழை செய்து விட்டாள். அனிச்சப்பூவைக் காம்பு கிள்ளாமல் தலையில் சூடி விட்டாள். எனவே பாரம் தாளாது இவள் இடை ஒடியப்போவது உறுதி. அந்தோ! என்கிற பதற்றம் சொல்லில் இல்லை, ஆனால் பொருளில் ஒளிந்துள்ளது. ‘நல்ல பறை படா’ என்கிற வரி நுட்பமானது. இடை ஒடிந்து செத்து விட்டது. சாவு வீடென்றால் பறை முழங்க வேண்டுமல்லவா? அந்தப் பறைதான் அந்த வரியில் முழங்குகிறது. ஆனால் ‘நல்ல பறை படா’ என்றெழுதுகிறார். அதாவது மங்கல வாத்தியங்கள் இல்லை. சாவிற்கு இசைக்கப்படும் பறைதான் அவள் இடைக்கு இசைக்கப்பட வாய்ப்பு என்கிறார். பரிமேலழகர் உரை இதை ‘நெய்தற் பறை’ என்கிறது. கால் – காம்பு, நுசுப்பு – இடை மதியும் மடந்தை முகனும் அறியா பதியின் கலங்கிய மீன். ( 1116) எது மதி? எது எம் தலைவியின் முகமென அறியாது வானத்து மீன்கள் கலங்கித் தவிக்கின்றன. விண்மீன்கள் சமயங்களில் ஓடி எரிந்தடங்குவதைக் கண்டிருக்கிறோம். அந்த ஓட்டம்தான் இந்தப்பாடலில் உள்ளதா என்பதில் தெளிவில்லை. உரைகள் பலவும் ‘தன் நிலையில் இல்லாது திரிகின்றன’ என்பது போல உரை சொல்கின்றன. நிலவு இலக்கியத்தின் தீராத செல்வம். குன்றாத பிரகாசம். ஒவ்வொரு நாளும் தோன்றுவது ஒரே நிலவல்ல. காண்பதும் அதே கண்ணல்ல. அது ஒரு கிரகம், எங்கோ தூரத்தில் இருக்கிறது நிம்மதியாக இருக்கட்டும் என்று விட்டுவிடுவதில்லை நம்மவர். தனக்கு நேரும் ஒன்றை நிலவின் மேல் ஏற்றிப் பாடுவது கவிமரபு. ‘அற்றைத் திங்கள் அவ்வெண்ணிலவில்’ என்கிற வரி நிலவு உதிர்ந்து உலகு இருண்ட பின்னும் ஒளிரும் வரியல்லவா? காதலன் உடன் இருக்கிறான். நிலவு தண்ணென்றிருக்கிறது. மந்த மாருதம் வீசுகிறது. அவன் உடன் இல்லை. பிரிந்து சென்று விட்டான். தலைவியை விரகம் வாட்டுகிறது. உடனே நிலவில் குப்பென்று தீப்பற்றிக் கொள்கிறது. ‘நெருப்பு வட்டமான நிலா’ என்று நொந்து சாகிறாள் ஒரு தனிப்பாடல் தலைவி. காதல் வந்ததும் நிலவில் காதலர் முகம் தெரிய வேண்டும் என்பது ஒரு நியதி. ஒரே ஒரு முகம்தான் தெரிய வேண்டுமென்பதால் நவீனக்காதலர் மதியைப் புலியென அஞ்சுவர். பதி – இருப்பிடம் அறுவாய் நிறைந்த அவிர்மதிக்குப் போல மறுவுண்டோ மாதர் முகத்து ( 1117 ) தேய்வதும், நிறைவதுமான நிலவில் உள்ளது போன்று கறையேதுமுண்டோ எம் தலைவியின் முகத்தில்? முதல் பாடலில் மதியும், முகமும் ஒத்தது என்று சொன்னவர் இதில் ஏன் ஒவ்வாதது என்று சொல்கிறார். ஒரு நாள் மங்கியும், இன்னொரு நாள் பிரகாசித்தும் தோன்றுகிற தன்மை இவளிடத்தில் இல்லை.என்றும் குன்றாத ஒளியிவள். எனவே இரண்டும் ஒன்றல்ல. அறுதல் – தேய்தல் மறைதல் அவிர்தல் பிரகாசித்தல் அவிர்மதி- பிரகாசிக்கும் மதி மாதர் முகம்போல ஒளிவிட வல்லையேல் காதலை வாழி மதி ( 1118) அவள் முகம் போல நீயும் ஒளிவிட வல்லையாயின், மதியே ! நான் உன்னையும் கூடக் காதலிப்பேன். வாழி என்பதில் ஒரு சின்னக் கேலி ஒளிந்திருக்கிறது.அந்தக் கேலி முடியவே முடியாது என்று அடித்துச் சொல்கிறது. கூடவே ‘பாவம்.. ஏழை நிலவு’ என்பதான இரக்கமும் தொனிக்கிறது இதில். மலரன்ன கண்ணாள் முகமொத்தி யாயின் பலர்காணத் தோன்றல் மதி. ( 1119) நிலவே! என் தலைவியின் முகமும், உன் முகமும் ஒன்று போலவே ஒளிவிட வல்லது என்று பீற்றிக்கொள்ள விரும்புகிறாயா? அப்படியாயின் பலர் காண வந்துவிடாதே. பலர் காண வந்தால் உன் அறியாமையை எண்ணி ஊர் சிரிப்பது உறுதி. ‘வெளியில சொல்லிறாத மச்சி’ என்பது நவயுக இளைஞர்களின் கேலி. இது இக்குறளின் தொனிக்கு அருகில் இருக்கிறது. தோன்றல் – தோன்று+அல், தோன்றிவிடாதே மலரன்ன கண்ணாள் மலர் போன்ற கண்களை உடையவள் அனிச்சமும் அன்னத்தின் தூவியும் மாதர் அடிக்கு நெருஞ்சிப் பழம். (1120) அனிச்ச மலரும், அன்னத்தின் இறகும் தலைவியின் காலடிக்கு நெருஞ்சி என உறுத்தும். அவ்வளவு மிருது அவள் காலடி. வதனத்தில் சந்திரபிம்பம் உள்ளது போன்று கால்களில் ஒரு ஓவியம் உள்ளது. முனிகளின் கமண்டலத்து நீரைக் காக்கைகள் குடிக்கச் செய்யும் ஓவியம் அது. “இட்டடி நோவ, எடுத்தடி கொப்பளிக்க..” என்று அமராவதியின் நடை வருத்தத்தைப் பாடுகிறான் அம்பிகாபதி. எவ்வளவு மெதுவாக வைத்தாலும் வைத்த அடி நோகுமாம். வைத்து எடுத்த அடி கொப்பளித்து விடுமாம். அவ்வளவு மெல்லியது அவள் பாதங்கள் என்கிறான். இந்த அதிகாரம் அனிச்சத்தில் துவங்கி அனிச்சத்தில் முடிகிறது. இடையில் வருகிற இன்னொரு அனிச்சத்தையும் சேர்த்தால் இந்த அதிகாரத்திலேயே அனிச்ச மலர் மூன்று முறை பாடப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அனிச்சத்தை ‘பாடல் பெற்ற ஸ்தலம்’ போன்ற பெருமைக்கு உயர்த்திய குறள் ஒன்றுண்டு. அது ‘விருந்தோம்பல்’ அதிகாரத்தில் வருகிறது..  “மோப்பக் குழையும் அனிச்சம் முகந்திரிந்து நோக்கக் குழையும் விருந்து” உலகத்து மலர்களுள் மென்மையானது என்று குறிப்பிடப்படுவது அனிச்சம். இம்மலர் குறித்துக் குழப்பமான செய்திகளே நிலவுகின்றன. தற்போது இது முற்றாக அழிந்து விட்டது என்று சொல்கின்றனர் சிலர். வேறு சிலர் எங்கேனும் ஒளிந்திருக்கும், நம்மால்தான் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்கின்றனர். இதன் நிறம் குறித்த குறிப்புகள் ஏதும் இலக்கியங்களில் இல்லை. ஆனால் கேட்டதும் கொடுக்கும் கூகுளில் தேடினால், ஊதா, செம்மஞ்சள் என்று விதவிதமான வண்ணங்களில் ‘அனிச்சத்தை’ காண முடிகிறது. தேடி வந்தோரை வெறுங்கையோடு அனுப்பும் பழக்கம் கூகுளுக்கு எப்போதும் கிடையாது. https://uyirmmai.com/article/மாலை-மலரும்-நோய்-காமத்து-4/