• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • ×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

      Only 75 emoji are allowed.

    ×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

    ×   Your previous content has been restored.   Clear editor

    ×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • Topics

  • Posts

    • மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் தோழர் புரட்சி.👏👏👏 இன்னும் பல்லாண்டு காலம் யாழுடன் இணைந்திருக்கவேண்டும்.  
    • தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகள் ‘மீண்டும்’ ஒன்றிணைய வேண்டும் என்.கே. அஷோக்பரன்   / 2019 டிசெம்பர் 16  இலங்கை அரசியல் வரலாற்றில் தமிழர் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணியின் உருவாக்கம், மிக முக்கியமானதொரு மைல்கல்லாகும்.    1971-1972இல், தமிழ் மக்களின் எந்தவொரு கருத்துகளும் உள்ளடக்கப்படாமலும் தமிழ் மக்களின் பங்களிப்பு இல்லாமலும், அதைவிடவும் இந்திய வம்சாவளி மக்களின் பிரதிநிதிகள் இல்லாமலும், சிறிமாவோ மற்றும்  அவரது தோழர்களின் அரசாங்கத்தில், நாடாளுமன்றத்துக்கு வௌியில் அரசமைப்புப் பேரவை கூட்டப்பட்டது. இதன்போது, இலங்கையின் முதலாவது குடியரசு அரசமைப்பு நிறைவேற்றப்பட்டு, 1972இல் நடைமுறைக்கு வந்தது.    முற்றாகச் சிறுபான்மையினரை, குறிப்பாகத் தமிழ் மக்களைப் புறக்கணித்து, அவர்களது அபிலாசைகளுக்கு மதிப்பளிக்காது, புதிய அரசமைப்பு ஸ்தாபிக்கப்பட்டமையானது, பேரினவாத எதேச்சாதிகார அடக்குமுறையின் வௌிப்பாடாகவே பார்க்கப்பட்டது.  இந்நிலையில், தமிழ்க் கட்சிகளிடையே ஒற்றுமைக்கான தேவை, தமிழ் அரசியல் தலைமைகளால் தீவிரமாக உணரப்பட்டது. தாம் பிரிந்து நிற்பது, தமது நலன்களுக்கே கேடாக அமைகிறது என்பதைத் தமிழ்த் தலைமைகள் காலங்கடந்தேனும் உணர்ந்து கொண்டன.    அதன் விளைவாக, தமக்கிடையேயான ஐக்கிய மேடையொன்றை உருவாக்கத் துணிந்தன. 1972 மே 14ஆம் திகதி, ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம் தலைமையிலான அகில இலங்கை தமிழ்க் காங்கிரஸ், சா.ஜே.வே.செல்வநாயகம் தலைமையிலான இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சி, சௌமியமூர்த்தி தொண்டமான் தலைமையிலான இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸ், ‘அடங்காத் தமிழன்’ சி.சுந்தரலிங்கத்தின் ஈழத் தமிழர் ஒற்றுமை முன்னணி உட்பட சில தமிழ் அமைப்புகள் இணைந்து, தமிழர் ஐக்கிய முன்னணியை (TUF) உருவாக்கின.    வடக்கு, கிழக்கு, மலையக மக்கள், இதுவரை காலமும் முதலும் கடைசியுமாக ஏற்படுத்திய அரசியல் கூட்டணி இதுமட்டுமேயாகும். இந்தத் தலைவர்களிடையே நிறைய வித்தியாசங்கள் இருந்தன. அவர்களது சித்தாந்தம், இலட்சியம், அணுகுமுறை என்பவை, நிறையவே வேறுபட்டிருந்தன.  ஆனால், அரசாங்கத்தால் தமிழ் மக்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டபோது, இந்த ஒற்றுமை அவசியமானதை அவர்கள் உணர்ந்திருந்தார்கள். அதனாலேயே இந்தக் கூட்டணி உருவாகியது.  1976இல், தமிழர் ஐக்கிய முன்னணி, தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணியாக (தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி) தனித் தமிழீழக் கொள்கையை முன்னெடுத்தபோது, சௌமியமூர்த்தி தொண்டமான் இந்தக் கூட்டணியிலிருந்து விலகினார்.    தமிழீழமானது, பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் பிரச்சினையைத் தீர்க்காது என்று அவர் கருதினார். வடக்கு,  கிழக்கு, மலையக மக்கள் இதுவரைகாலமும், முதலும் கடைசியுமாக ஏற்படுத்திய அரசியல் கூட்டணி இதுமட்டுமேயாகும். அது, சௌமியமூர்த்தி தொண்டமானின் வௌியேற்றத்துடன் முடிவுக்கு வந்தது.   அதன் பின்னர், இலங்கைத் தமிழ் மக்களின் குரலாக, தமிழ்த் தேசியத்தின் குரலாக, தமிழர் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணி செயற்பட்டது. ஆனால், ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம், சா.ஜே.வே.செல்வநாயகம் ஆகியோரின் மறைவைத் தொடர்ந்து, தமிழர் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணியின் தலைமை அப்பாப்பிள்ளை அமிர்தலிங்கத்திடமும் எம்.சிவசிதம்பரத்திடமும் வந்தது.    இவர்களுக்கும், ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலத்தின் வாரிசான குமார் பொன்னம்பலத்துக்கும்  இடையிலான பனிப்போர், தமிழர் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணியின் அஸ்தமனத்துக்கு வழிசமைத்தது.  1977 தேர்தலில், குமார் பொன்னம்பலத்தை, அமிர்தலிங்கமும் எம்.சிவசிதம்பரமும் ஓரங்கட்டினார்கள் என்பதை யாரும் மறுக்கமுடியாது. ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலத்தின் மறைவுக்குப் பின், வெற்றிடமாக இருந்த யாழ்ப்பாணத் தொகுதியை, குமார் பொன்னம்பலத்துக்கு வழங்குவதில் எந்தத் தடையும் இருந்திருக்க முடியாது.    புதியதாக ஒருவரை அங்கு களமிறக்குவதைவிட, குமார் பொன்னம்பலத்தை அங்கே களமிறக்குவது எந்த வகையிலும் குறைபாடான ஒன்றல்ல; ஆனால், அமிர்தலிங்கமும் எம்.சிவசிதம்பரமும் யாழ்ப்பாணத் தொகுதியை குமார் பொன்னம்பலத்துக்கு வழங்கத் தயாராக இருக்கவில்லை.  “வேறெந்தத் தொகுதியை வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று சொன்னதை, ஏற்றுக்கொள்ளக் குமார் பொன்னம்பலம் தயாராக இருக்கவில்லை. நியாயமான காரணங்களின்றி, யாழ்ப்பாணத் தொகுதியில் தான், போட்டியிடுவது மறுக்கப்பட்டதை, அவர் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இதன் பின்னர் குமார் பொன்னம்பலம், தமிழர் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணியிலிருந்து வௌியேறி, மீண்டும் அகில இலங்கைத் தமிழ் காங்கிரஸுக்கு உயிரூட்டினார். மீண்டும் தமிழ் அரசியல், இரண்டு பாசறைகளாகப் பிரிந்தது.    இம்முறை தமிழ்க் காங்கிரஸ், விடுதலைக் கூட்டணி என்ற இரண்டு பாசறைகள் தோன்றின. தமிழ் மக்களின், தமிழ்த் தேசியத்தின் நலன் நோக்கில், இணைந்த தலைமைகள், அதிகாரப் போட்டியாலும், உள்ளார்ந்த பனிப்போராலும், சுயநல விருப்பு வெறுப்புகளாலும் மீண்டும் பிரிந்தன.    இது, தமிழ் அரசியல் வரலாற்றின் சாபக்கேடு என்று சொன்னால் மிகையல்ல. சுதந்திர இலங்கையின், முதலாவது தமிழ்க் கட்சிகளின் கூட்டணிக்கு நேர்ந்த கதி இது.   இதன் பின்னர், பல்வேறு ஆயுதக் குழுக்களும் தமக்கான ஜனநாயக அரசியல் கட்சிகளைக் கொண்டு, செயற்படத் தொடங்கிய தனித்த வரலாறும் உண்டு;  அது வேறாகத் தனித்து ஆராயப்பட வேண்டிய பரப்பு.    இதன் விளைவாக, தமிழ்த் தேசியத்தை முன்னிறுத்தும் கட்சிகள் பல, சமகாலத்தில் செயற்படத் தொடங்கின. அவற்றை மேலோட்டமாக, முழுமையான ஜனநாயக வழி நிற்கும் கட்சிகள், ஆயுதக் குழுக்களின் அரசியல் கட்சிகள் என்றும் பிரிக்கக்கூடியதாக இருந்தது.    இந்தக் கட்சிகளிடையே, தமிழ் மக்களின் வாக்குகள் சிதறுண்டு போய்க்கொண்டிருந்தன. இதன் விளைவாக, தமிழ் மக்களுக்கான, ஒன்றுபட்ட பலமானதொரு ஜனநாயகக் குரல் இருக்கவில்லை.  ஆயுதப் போராட்டப் பரப்பில், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பு, ஏனைய ஆயுதக் குழுக்களை ஏறத்தாழ முழுமையாகவே ஓரங்கட்டி, ‘ஏகபோக’ நிலையை அடைந்திருந்தார்கள்.    ஆனால், பலமானதோர் அரசியல் அங்கத்தை, அவர்கள் ஸ்தாபிக்கவில்லை. உலக ரீதியில், விடுதலை அமைப்புகளை எடுத்துப்பார்த்தால், அவற்றில் பலவற்றுக்கு மிகப்பலமான அரசியல் அங்கம் இருந்தது. புத்திஜீவிகளைப் கொண்ட அந்த அரசியல் அங்கம், விடுதலைக்கான அவர்களது வேட்கையில், அந்த இலக்கை அடைந்துகொள்வதில், போராட்டத்துக்கும் அரசியலுக்கும் இடையிலான சமநிலை அணுகுமுறையைச் சாத்தியமாக்கின.    ஒற்றைப்போக்கு நிலையிலான போராட்டமாக, அவை இருக்கவில்லை. அந்த விடுதலைப் போராட்ட அமைப்புகளின் அரசியல் அங்கமானது, உள்ளூரிலும் சர்வதேசத்திலும் தமது இலக்குகளை, அரசியல் ரீதியில் அணுகுவதற்காக வாய்ப்பையும் வழங்கியது.  ஆனால், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் நிலை, அவ்வாறு இருக்கவில்லை. ஆயுதப் போராட்டமளவுக்கு அரசியல் ரீதியிலான அணுகுமுறைக்கு, முக்கியத்துவம் வழங்கப்படவில்லை.    ஆகவே, அரசியல் பரப்பில், தமிழர்களின் பிரதிநிதித்துவம் சிதறுண்டு கிடந்தது. அடிப்படையில், ஒரே நோக்கத்தைக் கொண்ட பல கட்சிகள் செயற்பட்டாலும், அவை பிளவுண்டு, சிதறுற்று இருந்ததால், ஒன்றுபட்ட பலமான குரலாக, அவை ஒலிக்கவில்லை.    இந்தச் சூழலில்தான், புதிய சகாப்தத்தின் தொடக்கத்தில், தமிழ்த் தேசியத்தின் வழிநிற்கும் தமிழ்க் கட்சிகள், ஒன்றுபட வேண்டும் என்ற குரல், தமிழ் சிவில் தரப்பிலிருந்து எழுகிறது. இந்தக் குரல்தான், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் பிறப்புக்கு அத்திபாரமாகிறது.   ‘தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின்’ உருவாக்கம் பற்றி, நிறைய மாயைகள், நம்பிக்கைகள் இங்கு உலவிக்கொண்டிருக்கின்றன. அதில் பிரதானமானது, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு என்பது, தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளால் உருவாக்கப்பட்டது என்பதாகும்.    இது, மிகத் தவறான நம்பிக்கை என்று சுட்டிக்காட்டுவது, தமிழ் அரசியல் வரலாறு தெரிந்த ஒவ்வொருவரினதும் கடமையாகும். தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு உருவாகிச் சில ஆண்டுகளில், தமது அரசியல் அங்கத்தின் ஒரு பகுதியாக, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பை, விடுதலைப் புலிகள் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள் என்பதுதான் உண்மை.    இந்தப் பத்தியின் நோக்கம், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் வரலாற்றை ஆராய்வது அல்ல; அது, தனித்து ஆராயப்பட்டு எழுதப்பட வேண்டியதொன்று. அதைச் செய்வதற்கு, அதன் உருவாக்கத்தில் பங்கெடுத்தவர்களே மிகப் பொருத்தமானவர்கள்.    ஆகவே, அந்த வரலாற்றாய்வுக்குச் செல்லாது, மீண்டும் தமிழ்க் கட்சிகள், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பாக ஒன்றிணைந்ததற்கான காரணத்தை, நாம் சிந்தித்தலே, இந்தப் பத்திக்கு அவசியமானதாக இருக்கிறது. தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் உருவாக்கத்துக்கான வித்து, பலமான ஜனநாயக அரசாங்கத்தில், தமிழ்த் தேசியத்துக்கு முகம் அவசியம் என்ற காலத்தின் தேவைதான்.    அயர்லாந்து விடுதலைப் போராட்டத்தைப் பொறுத்தவரையில், ஐரிஷ் விடுதலை இராணுவம் (IRA) ஆயுதப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்த அதேவேளை, ஷின் பெய்ன் கட்சி, ஐரிஷ் விடுதலையின் அரசியல் முகமாக இருந்தது. இதுபோன்ற கட்டமைப்பு, தமிழ்த் தேசியத்துக்கு இருக்கவில்லை.    இது, தமிழ்த் தேசியப் போராட்டப் பரப்பின் மிகப் பெரும் பின்னடைவாக இருந்தது. ஆகவே, தமிழ்த் தேசியத்தை முன்னிறுத்தும் பலமானதோர் அரசியல் சக்தியை உருவாக்குதற்கான, காலத்தின் தேவையின் குரல்தான், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தொடக்கம் ஆகும்.   ‘தமிழ்த் தேசியம்’ வெறும், ஆயுதம் தூக்கியவர்களின் கோரிக்கை என்ற வட்டத்துக்குள் முடங்கிவிடாது, மக்களால் ‘ஜனநாயக’ ரீதியில் தெரிவுசெய்யப்பட்டவர்களின் குரலாகவும் இருக்கும் போது, அது சர்வதேச அளவில் தமிழ்த் தேசியத்துக்கான பலமானதோர் அரசியல் குரலாக அமையும் என்ற, காலத்தின் தேவையை உணர்த்துவதாக இருந்தது.    ஏனெனில், 1994இல் பொதுத் தேர்தலில், விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பு தேர்தலைப் புறக்கணிக்க வலியுறுத்தியதன் விளைவாக, தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் வைரிகளான டக்ளஸ் தேவானந்தா தலைமையிலான ஈழ மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சி (ஈ.பி.டி.பி)வெறும் 10,748 வாக்குகளை யாழ். மாவட்டத்தில் பெற்று, ஒன்பது நாடாளுமன்ற ஆசனங்களை, வெற்றி கொண்டிருந்தது.    இதன் விளைவாக, தமிழ் மக்களின் ‘ஆயுதக் குரலும்’, தமிழ் மக்களின் ஜனநாயகப் பிரதிநிதிகளின் ‘ஜனநாயகக் குரலும்’ ஒன்றுபட்டதாக இருக்கவில்லை.   மறுபுறத்தில், ஜனநாயக ரீதியாகத் தெரிவுசெய்யப்பட்டவர்களையே, ஆயுதக் குழுக்கள் சுட்டுக் கொல்லும் கொடுமையான கலாசாரம் வடக்கு, கிழக்கில் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளால், சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட மக்களில், ஜனநாயக ரீதியாகத் தெரிவுசெய்யப்பட்ட தலைவர்கள் பட்டியல் நீளமானது.    இது தமிழ்த் தேசிய அரசியல் கட்சிகளுக்கும், ஆயுதக் குழுக்கள், குறிப்பாக தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்குமிடையில் அச்சத்தையும் சந்தேகத்தையும் முரண்பாட்டையும் தோற்றுவித்திருந்தது. ஒரு தரப்பு மறுதரப்பை நம்பவுமில்லை; ஏற்கவுமில்லை.    அரசியல் பரப்பில், விடுதலைப் புலிகளை ஆதரித்த தலைவர்கள் கூட, அவர்கள் மீது முழுமையான நம்பிக்கையைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதுடன், விடுதலைப் புலிகள் பற்றிய அச்சத்தைத் தொடர்ந்தும் கொண்டிருந்தார்கள்.    மறுபுறத்தில், இலங்கை அரசாங்கத்துடனான அரசியல் ஊடாட்டங்களின் ஊடாகத் தீர்வைப் பெற்றுக்கொள்ள முயற்சித்துக் கொண்டிருந்த தமிழ்த் தேசியத் தலைமைகள், விடுதலைப் புலிகளால் ‘துரோகிகளாகப்’ பார்க்கப்பட்டார்கள். அவர்களின் கொலைகள், விடுதலைப் புலிகளால், ‘துரோகி’ முத்திரை குத்தி, நியாயப்படுத்தப்பட்டது.   (அடுத்த திங்கட்கிழமை தொடரும்)     http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/தமிழ்த்-தேசியக்-கட்சிகள்-மீண்டும்-ஒன்றிணைய-வேண்டும்/91-242498
    • ஈழத் தமிழர்களை முன்வைத்து இந்திய குடியுரிமைச் சட்ட விவாதங்கள் எம். காசிநாதன்   / 2019 டிசெம்பர் 16 , மு.ப. 01:39 இந்திய அரசியல் நிர்ணய சபையில், பேசிய டொக்டர் அம்பேத்கர், “வரைவு அரசமைப்புப் பிரிவுகளில், குடியுரிமை வழங்கும் இந்தப் பிரிவு போல், அரசமைப்பு வரைவுக் குழுவுக்குத் (Drafting Committee) தலைவலி கொடுத்த வேறு எந்த பிரிவும் இல்லை” என்று, குடியுரிமை பற்றிய அரசமைப்புப் பிரிவு ஐந்தின் மீதான விவாதத்தில் 10.8.1949 அன்று கூறினார்.    அவருடையை வார்த்தை, இன்றைக்கு 70 ஆண்டுகள் கழித்து, உண்மையாகும் என்பது, இப்போது நிறைவேற்றப்பட்டுள்ள குடியுரிமைத் திருத்தச் சட்டத்தால் உருவாகியுள்ள தலைவலியில் பிரதிபலிக்கிறது.    மாநிலங்களவையில் ஐக்கிய ஜனதா தளம், அ.தி.மு.க போன்ற முக்கிய கட்சிகள் ஆதரித்தன் விளைவாக, சட்டமூலம் வெற்றி பெற்றது. 12.12.2019 அன்று, குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலைப் பெற்று, அரசிதழிலும் இந்தச் சட்டம் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.   இப்போது, புதிய குடியுரிமை திருத்தச் சட்டம்-2019 அமுலுக்கு வந்து விட்டது. ஆப்கானிஸ்தான், பாகிஸ்தான், பங்களாதேஷ் ஆகிய நாடுகளில், மதத் துன்புறுத்தலுக்கு உள்ளாகி, இந்தியா திரும்பிய இந்துக்கள், சீக்கியர்கள், பௌத்தர்கள், ஜெயின், பார்சி, கிறிஸ்துவர்கள் இதுவரை, சட்ட விரோதமாகக் குடியேறியவர்கள் என்று கருதப்பட்டு, குடியுரிமை இன்றி, வழக்குகளைச் சந்தித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.    அந்த இன்னலுக்கு, இந்தக் குடியுரிமை சட்டத் திருத்தம் முடிவுரை எழுதியிருக்கிறது. 31.12.2014 வரை, இது மாதிரி இந்தியாவுக்குள் நுழைந்துள்ளவர்கள் இனிச் சட்டபூர்வ குடியுரிமை பெற்றவர்களாக அறிவிப்பதற்கான நடவடிக்கைகள், இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் எடுக்கப்படும். அவர்கள் மீது, இது தொடர்பாக இருந்த வழக்குகளும் தானாகவே இரத்தானதாகக் கருதப்படும். 12 வருடங்கள் இந்தியாவில் குடியிருந்திருக்க வேண்டும் என்ற விதி, ஐந்து வருடங்களாகத்  தளர்த்தப்பட்டுள்ளது. இதனால் மேற்கு வங்காளத்தில், சட்டவிரோதமாகக் குடியேறியவர்கள் உட்பட, சுமார் 19 இலட்சம் பேர் பயனடைவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.   இந்தச் சட்டத் திருத்தம், சில மாநிலங்களுக்குப் பொருந்தாது என்றும் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அதில் மிக முக்கியமாக அஸ்ஸாம், மேகாலயா, மிசோரம், திரிபுரா உள்ளிட்ட வட கிழக்கு மாநிலங்களுக்குப் பொருந்தாது என்றும், ஐ.பி.எல் (Inner Line Permit) பகுதிகளுக்குப் பொருந்தாது என்றும் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.  இது, இந்தச் சட்டம் பற்றி அஞ்சியவர்களுக்கு ஆறுதல் என்றாலும், எந்த நேரத்திலும் இந்தச் சட்டம் தங்களுக்கும் அமுல்படுத்தப்படலாம் என்ற அச்சத்தின் விளைவாகவே, இந்தப் போராட்டங்கள் தலை தூக்கியுள்ளன.  பிரதமர் நரேந்திர மோடியும் உள்துறை அமைச்சர் அமித்ஷாவும் “உங்களுக்குப் பாதகம் இல்லை” என்று வாக்குறுதி அளித்துள்ளார்கள். ஆனாலும், அஸ்ஸாமில் போராட்டம், கலவர சூழ்நிலையாக மாறிவிட்டதற்குக் காரணம், அங்கு ஏற்கெனவே ‘வெளிநாட்டவரை கண்டறிய’ செய‌ற்படுத்தப்படும், தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டு முறை (National Register of Citizens) ஆகும். அதற்கு முன்பு, 1980களில் ஏற்பட்ட கலவரத்தால் ‘அஸ்ஸாம் ஒப்பந்தம்’ 1985இல் உருவானது. அதன் கீழ், வெளிநாட்டவரைக் கண்டறிய, 25.3.1971 என்று ‘கட் ஓப் திகதி’ நிர்ணயிக்கப்பட்டது. இதன் அடிப்படையில்தான், தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டுப் பணிகள் நடந்தன. இதில் இந்துக்களும் மலை வாழ் மக்களும் விடுபட்டுள்ளார்கள்.  ஆகவே, தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டில் இடம்பெறாதவர்கள், அஸ்ஸாமிலேயே தங்கியிருக்க, இந்தக் குடியுரிமைச் சட்டம் வழி வகுத்து விடுமோ என்ற அச்சமே, அஸ்ஸாமில் நடைபெறும் தற்போதையை போராட்டத்துக்குக் காரணம் ஆகும்.    இது ஒருபுறமிருக்க, தமிழ் நாட்டிலும் இந்தச் சட்டத்துக்கு ‘எதிரும் ஆதரவும்’ உருவாகியுள்ளன. மேற்கண்ட மூன்று நாடுகளில் இருந்தும் இந்தியாவுக்குள் வந்து குடியேறிய இஸ்லாமியர்கள், இந்தியாவில் வந்து குடியேறியிருக்கும் ஈழத்தமிழர்கள், இந்தக் குடியுரிமைச் சட்டத்தில் சேர்க்கப்படவில்லை என்று திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் மக்களவை, மாநிலங்களவையில் எதிர்த்து வாக்களித்துள்ளது. அ.தி.மு.க தரப்பில் இரு அவைகளிலும் ஆதரித்து வாக்களித்துள்ளது. ஆனால், “இலங்கைத் தமிழர்கள்,  இஸ்லாமியர்கள் ஆகியோர்களுக்கும் குடியுரிமைச் சட்டத் திருத்தம் பொருந்த வேண்டும்” என்று கோரிக்கை விடுத்துள்ளது. குறிப்பாக, ஜெயலலிதா இருந்த போது, எழுப்பிய ‘இலங்கை தமிழர்களுக்கு இரட்டை குடியுரிமை வழங்க வேண்டும்’ என்ற கோரிக்கையைப் புதுப்பித்திருக்கிறது.  ஆனால், அ.தி.மு.க எதிர்த்து வாக்களித்திருந்தால் இந்தக் குடியுரிமைச் சட்டத் திருத்தத்தை நிறைவேற்றுவதில், வேறு கட்சிகளின் ஆதரவைப் பெற வேண்டிய நிர்ப்பந்தம், பா.ஜ.கவுக்கு உருவாகியிருக்கும்.  மத்திய அரசாங்கத்தின் தயவில், மாநிலத்தில் ஆட்சி செய்யும் அ.தி.மு.க அப்படியெல்லாம் முடிவு எடுக்கும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. ஆகவே, முன்பு தி.மு.க ‘ஈழத் தமிழர்’ பிரச்சினையில் சிக்கியது போல், தற்போது அ.தி.மு.க குடியுரிமைச் சட்டத்தில் சிக்கியுள்ளது.   தி.மு.கவும் அதன் கூட்டணிக் கட்சிகளும் ஈழத்தமிழர்கள் மற்றும் சிறுபான்மையினர் பிரச்சினைகளை முன் வைத்து, இந்தச் சட்டத் திருத்தத்தை எதிர்த்து வாக்களித்துள்ளனர். தி.மு.க சார்பில், தமிழகம் முழுவதும் டிசம்பர் 17 ஆம் திகதி கண்டன ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தப்படுகிறது. “ஈழத் தமிழர்களுக்கு எதிரான போர் நடைபெற்ற போது, தி.மு.கவும் காங்கிரஸும் அதை தடுக்கத் தவறி விட்டன” என்று தமிழ்நாட்டில், அ.தி.மு.க குற்றம் சாட்டி வந்தது. “ஈழத்தமிழர்களைக் கொல்லத் துணை போன காங்கிரஸுடன், ஏன் கூட்டணி” என்று தி.மு.கவைப் பார்த்து, அ.தி.மு.க தொடர்ந்து கேள்வி எழுப்புகிறது.  இந்த எதிர்மறைப் பிரசாரத்தை முறியடிக்க, குடியுரிமை திருத்தச் சட்டப் பிரச்சினையை கையிலெடுத்துள்ளது தி.மு.க. எதிர்த்து வாக்களித்ததோடு மட்டுமின்றி,  இந்தச் சட்டத்தை வைத்து, தமிழகத்தில் அ.தி.மு.கவுக்கும் பா.ஜ.கவுக்கும் எதிர்ப்பான நிலைப்பாட்டை, மேலும் உறுதியாக்க தி.மு.க வியூகம் வகுத்துள்ளது.  தி.மு.கவின் நிலைப்பாட்டுக்கு ஏற்றாற்போல், காங்கிரஸ் கட்சியும் ‘இலங்கைத் தமிழர்களை ஏன் சேர்க்கவில்லை’ என்ற கேள்வியை எழுப்பியுள்ளது. குறிப்பாக, இலங்கைப் போரின் போது, விமர்சனத்துக்கு உள்ளான அன்றைய உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் இப்போது மாநிலங்களவையில், “இலங்கை இந்துக்களை ,ஏன் இந்தக் குடியுரிமைச் சட்டத் திருத்தத்தில் சேர்க்கவில்லை” என்று கேட்டுள்ளார்.  ஆகவே, தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை, குடியுரிமைத் திருத்தச் சட்டம் இந்தியாவில் வந்து குடியேறியுள்ள ஈழத்தமிழர்களின் பிரச்சினையை, மய்யமாக வைத்து, ‘தமிழக அரசியல்’ என்ற கண்ணாடி மூலம் பார்க்கப்படுகிறது.   பொருளாதாரத் தேக்க நிலைமை,  வேலை வாய்ப்பு இல்லை என்றெல்லாம் காங்கிரஸும், மற்ற எதிர்க்கட்சிகளும் குடைச்சல் கொடுத்தாலும் பா.ஜ.கவைப் பொறுத்தவரை, தனது வாக்கு வங்கியை ஸ்திரப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையிலும் ஈடுபட்டு வருகிறது.  இந்தமுறை கிடைத்துள்ள மக்கள் ஆதரவை வைத்து, தன் அடிப்படைக் கொள்கைகளை நிறைவேற்ற முடியாவிட்டால், எப்போதும் நிறைவேற்ற முடியாது என்ற சிந்தனையில் பா.ஜ.க செயல்படுகிறது. வாஜ்பாய், அத்வானி போன்றோர் செய்ய மறந்ததைத் தான் செய்து விட வேண்டும் என்று, பிரதமர் நரேந்திர மோடி எண்ணுகிறார்.  அதனால்தான், பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய, முற்பட்ட வகுப்பினருக்குக் கல்வி, வேலை வாய்ப்புகளில் 10 சதவீத இட ஒதுக்கீடு, காஷ்மீர் சிறப்பு அதிகாரம் இரத்து, தேசிய குடிமக்கள் பதிவேடு என்ற வரிசையில், தற்போது குடியுரிமைச் சட்டத் திருத்தம் நிறைவேறி இருக்கிறது. விரைவில் ‘அயோத்தியில் ராமர் கோயில்’ என்பதும் நிறைவேறி விடும். எஞ்சியிருப்பது பொது சிவில் சட்டம் மட்டுமே. அதற்கும், நேரம், திகதியை பா.ஜ.க குறித்து வைத்திருக்கும் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.  ஆட்சி, நிர்வாகம் என்பது ஒருபுறமிருக்க,கிடைத்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தித் தனது கட்சிக் கொள்கைகளை நிறைவேற்றிட வேண்டும் என்பதில் பா.ஜ.க தலைமை உறுதியாக இருக்கிறது. எதிர்காலத்தில், எந்த மாநிலக் கட்சி தங்களுடன் கூட்டணி வைத்தாலும், வைக்காவிட்டாலும் பா.ஜ.க தனித்தே வலுவான தேசியக் கட்சியாக வெற்றி பெறும் சூழலை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே இதன் மூலமந்திரம்.    ‘மத அடிப்படையில் குடியுரிமையா?’ ‘சம உரிமை என்ற அரசியல் சட்டத்தின் அடிப்படை அம்சம் மீது தாக்குதலா?’ என்றெல்லாம் கேள்வி எழுப்பினாலும், காங்கிரஸ் கட்சியைப் பொறுத்தமட்டில் தற்போது முட்டுச்சந்தில் நிற்கிறது. அந்தக் கட்சிக்கு முழு நேரத் தலைவரும் இல்லை. பா.ஜ.கவின் பல கொள்கைகளை காங்கிரஸால் எதிர்க்கவும் இயலவில்லை. பொருளாதார இட ஒதுக்கீடு வழங்கும் போது எதிர்த்து; பிற்படுத்தப்பட்ட, பழங்குடியின சிறுபான்மையின மக்களை ஓரணியில் திரட்டும் வாய்ப்பையும் கோட்டை விட்டு விட்டது. அதனால் மற்ற மாநிலக் கட்சிகளும் காங்கிரஸுடன் சேர்ந்து கை கொடுக்க முன்வரவில்லை. அதனால் மாநிலங்களவையில் தனிப்பெரும்பான்மை பலம் இல்லாத நிலையிலும் பா.ஜ.கவால் பல்வேறு சிக்கலான சட்டங்களை எளிதில் நிறைவேற்ற முடிகிறது. கொள்கை உறுதிப்பாட்டில் பா.ஜ.க நேர் கொண்ட பார்வையுடன் பயணிக்கிறது.  ஆகவே, இந்திய அரசியல் களம் இப்போதைக்கு  பா.ஜ.கவுக்கு சாதகமாகவே காணப்படுகின்றது.      http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/ஈழத்-தமிழர்களை-முன்வைத்து-இந்திய-குடியுரிமைச்-சட்ட-விவாதங்கள்/91-242499
    • இந்த அரசாங்கத்தை பகைக்க நாம் விரும்பவில்லை-இரா.சம்பந்தன் சிங்கள மக்களுக்குப் பெரும்பான்மைத் தலைவர்கள் உண்மையைக் கூற வேண்டிய காலம் விரைவில் வரும்.இந்த அரசாங்கத்தை பகைக்க நாம் விரும்பவில்லை. அரசியல் தீர்வைக் காண்பதற்காகவும் சமாதானத்தை ஏற்படுத்துவதற்காகவும் நாட்டின் பொருளாதாரத்தை மேம்படுத்துவதற்காகவும் நாம் எப்போதும் உதவுவதற்கு தயாராகவே இருக்கிறோம்.தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகள் காலதாமதமின்றி தீர்க்கப்பட வேண்டும். இந்தியப் பிரதமர் இலங்கைக்கு விஜயம் செய்தபோது பல தடவைகள் அவருடன் கலந்துரையாடி உள்ளோம்.இந்தியாவுக்குச் சென்று நாம் பிரதமருடன் கலந்துரையாட உள்ளோம். அதற்கான நடவடிக்கைகள் முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றன என தனியார் ஊடகமொன்றுக்கு வழங்கிய நேர்காணலில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா.சம்பந்தன் தெரிவித்துள்ளார். ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்ஷ ஜனாதிபதியாகப் பதவியேற்ற சில தினங்களுக்குள்ளாகவே இலங்கைக்கு விஜயம் செய்திருந்த இந்தியாவின் வெளிவிவகார அமைச்சர், இலங்கையிலுள்ள தமிழ் மக்கள் சுதந்திரமாகவும் பாதுகாப்பாகவும் வாழ வேண்டுமெனவும் அதற்கான அரசியல் அந்தஸ்து வழங்கப்பட வேண்டுமெனவும் ஜனாதிபதியிடம் கூறியிருந்தார்.எனவே தீர்வு விடயத்தில் இந்தியாவை சந்தேகக் கண் கொண்டு பார்க்கக் கூடாது. தமிழ் மக்களுக்கு உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமை இருக்கின்றது. அதனைப் பெறுவதற்கு நாம் தொடர்ந்து முயல்லோம் அதனை எவராலும் தடுக்க முடியாது.சிங்கள மக்கள், தமிழ் மக்களின் தீர்வுக்கு எதிரானவர்கள் இல்லை. மேலும் அவர்களின் விரும்பமின்றி தமிழ் மக்களின் தீர்வைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியாது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.சிங்கள மக்களுக்கு தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகள் தொடர்பாக முதலில் தெளிவுபடுத்தப்பட வேண்டும்.சிங்கள மக்களைப்போல தமிழ் மக்களுக்கு அடிப்படை உரிமைகள் இருக்கின்றன. அந்த உரிமைகளை வழங்கினால்தான், நாடு பொருளாதார ரீதியாக முன்னேற முடியும்.அரசியல் அதிகாரப் பகிர்வினூடாகவே உலகிலுள்ள அனைத்து மக்களும், சமமாகவும், சமாதானமாகவும் வாழ்கிறார்கள். இது இலங்கைக்கு புதுமையான விடயமல்ல என மேலும் தெரிவித்துள்ளார்.(15)   http://www.samakalam.com/செய்திகள்/இந்த-அரசாங்கத்தை-பகைக்க/