Sign in to follow this  
கரும்பு

விவாகரத்தின் முக்கியத்துவம்

Recommended Posts

ஆண் பெண்ணை தினமும் தூசணங்களால் அர்ச்சிப்பதும், அடி உதை கொடுத்து துன்புறுத்துவதும், பயமுறுத்துவதும்..

பெண் ஆணை தினமும் தூசணங்களால் வசைபாடுவதும், பயமுறுத்துவதும், மன உளைச்சலை கொடுப்பதும்..

ஒருவருடன் இன்னொருவர் ஒரே வீட்டுக்குள் போட்டி போட்டு ஒருவரில் இன்னொருவர் குற்றம் காண்பதும்..

சமூகத்திற்கு ஒரு போலி வேடத்தை காட்டுவதற்காக ஒரே வீட்டில் ஒன்றாக வாழ்ந்து பாசாங்கு செய்வதும்..

இன்னொருவரை மனதில் நினைத்துக்கொண்டு வேறொருவருடன் வாழ்வதும்..

ஒருவருக்கு தெரியாமல் இன்னொருவருடன் படுத்து எழும்புவதும்..

காவல்துறை வீட்டுக்குள் வருவதும்..

திருமணம் ஒருவரை இன்னொருவர் உத்தியோகபூர்வமாக துன்புறுத்துவதற்கும், தமது கீழ்த்தனங்களை காட்டுவதற்கும் அரசாங்கத்திடம் இருந்து கொடுக்கப்படும் லைசன்ஸ் இல்லை. 

திருமணம் முடித்தபின் ஒன்றாக வாழ்வது பிடிக்காவிட்டால் கேவலப்பட்டுக்கொண்டும், கஸ்டப்பட்டுக்கொண்டும் இராமல் கழற்றிவிட்டு போய்க்கொண்டே இருக்கவேண்டியதுதான். திருமணம் என்பது ஓர் ஒப்பந்தம்/உடன்படிக்கை. இது நிரந்தரமாக முடிந்த முடிபு விதி இல்லை.

வாழ்க்கை ஒன்றே ஒன்று. இந்த ஒரே ஒரு வாழ்க்கையை சிறப்பாக வாழ்வதற்கு திருமண ஒப்பந்தம் தடையாக இருக்குமானால் விவாகரத்து ஓர் சிறப்பான முடிவு.

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites
48 minutes ago, கரும்பு said:

திருமணம் ஒருவரை இன்னொருவர் உத்தியோகபூர்வமாக துன்புறுத்துவதற்கும், தமது கீழ்த்தனங்களை காட்டுவதற்கும் அரசாங்கத்திடம் இருந்து கொடுக்கப்படும் லைசன்ஸ் இல்லை. 

தம்பி கரும்பு என்னாச்சு? 

இரண்டாவது திருமணத்தின் பின் விவாகரத்து எடுப்பவர்கள் குறைவு.
அங்கலாய்க்கும் மனம் எங்கே போனாலும் இதுதான் என்று தெளிவடைகிறார்கள்.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
7 minutes ago, ஈழப்பிரியன் said:

தம்பி கரும்பு என்னாச்சு? 

இரண்டாவது திருமணத்தின் பின் விவாகரத்து எடுப்பவர்கள் குறைவு.
அங்கலாய்க்கும் மனம் எங்கே போனாலும் இதுதான் என்று தெளிவடைகிறார்கள்.

இரண்டாவது திருமணம் பொருத்தமானதாக அமையலாம், பொருத்தம் இல்லாமலும் அமையலாம். திருமணம், விவாகரத்து இரண்டுமே நேரம், பணம், சக்தி இவற்றை உறிஞ்சி எடுக்கும். திருமணம் செய்யவேண்டிய கட்டாயம் இல்லை. திருமணம் செய்யாமலும் ஒன்றாக வாழலாம். அவரவர் நிலமையை பொறுத்தது. 

தனிநபரின் நிம்மதி, மகிழ்ச்சி முக்கியம். சமூகத்திற்கு வேடம் காட்டுவதற்கு தனிநபர் இவற்றை இழக்கவேண்டிய தேவை இல்லை. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

பொதுவாகத் திருமணம் செய்யும் ஆணையும் பெண்ணையும்...அவர்கள் பாட்டில் விட்டு விட்டால்...அவர்களது பெரும்பாலான பிரச்சனைகளை அவர்களே தங்களுக்குள் தீர்த்துக் கொள்வார்கள்!

அதிகளவிலான பிரச்சனைகள்.....மாமா....மாமி...மற்றும் நெருங்கிய உறவுகள், நண்பர்களாலேயே எற்படுகின்றன என்பது எனது கருத்து! 

தூசணம் பேசுவதென்பது......மிகவும் கெட்ட பழக்கம்! எமது கலாச்சாரத்துக்குள் இது ஆழ ஊடுருவி இருப்பது எமது....இனத்தின் சாபக்கேடு என்று தான்நினைக்கிறேன்!

அது நண்பர்கள் கூட்டமாக இருக்கட்டும்.....அல்லது சின்னக் கடையாக இருக்கட்டும்.....இந்தத் தூசண வார்த்தைகளைக் காது கொண்டு கேட்க முடியாது! 

பலர் தங்கள் இயலாமையைத் தான்.....இந்தக் கெட்ட வார்த்தைகளினால் காட்டிக் கொள்கிறார்கள் என்றே கருதுகிறேன்!

பழைய தலைமுறையுடன்.....முடிந்து விடும் என்று நாங்கள் நினைக்க முடியாது!

ஏனெனில்.....இளைய தலைமுறையும்....அதே பாதையிலேயே தொடர்வது மட்டுமன்றி....இன்னும் இரண்டடி  கூடப் பாய்கிறது...!

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
3 hours ago, புங்கையூரன் said:

பொதுவாகத் திருமணம் செய்யும் ஆணையும் பெண்ணையும்...அவர்கள் பாட்டில் விட்டு விட்டால்...அவர்களது பெரும்பாலான பிரச்சனைகளை அவர்களே தங்களுக்குள் தீர்த்துக் கொள்வார்கள்!

அதிகளவிலான பிரச்சனைகள்.....மாமா....மாமி...மற்றும் நெருங்கிய உறவுகள், நண்பர்களாலேயே எற்படுகின்றன என்பது எனது கருத்து! 

...

பெரும்பாலும் இதுதான் உண்மையும் கூட.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

சந்தோசம் நிம்மதி அமைதி திருப்தி என்பதெல்லாம் கணவன் மனைவி சேர்ந்து உருவாக்கும் விசயங்கள்.  இதை விடுத்து மனைவி  கணவனிடமோ கணவன் மனைவியிடமோ  எதிர்பார்க்கும் விசயங்கள் இல்லை. எதிர்பார்க்கும் போது அங்கே சுயநலமும் சுரண்டலும் ஏமாற்றமும் ஏமாறுதலும் ஏற்படும். அவை பல்வேறு விரக்தி நிலையை ஏற்படுத்தும். அடிப்படையில் தியாக மனப்பான்மை விட்டுக்கொடுக்கும் தன்மை மனிதநேய உணர்வு போன்ற பண்புகள் இல்லாத கணவன் மனைவியிடத்தில் உருவாக்கும் திறனும் இருக்காது. இத் திறன் இல்லாத பட்சத்தில் பிரிவதே ஆரோக்கிமானது. 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
3 hours ago, புங்கையூரன் said:

பொதுவாகத் திருமணம் செய்யும் ஆணையும் பெண்ணையும்...அவர்கள் பாட்டில் விட்டு விட்டால்...அவர்களது பெரும்பாலான பிரச்சனைகளை அவர்களே தங்களுக்குள் தீர்த்துக் கொள்வார்கள்!

அதிகளவிலான பிரச்சனைகள்.....மாமா....மாமி...மற்றும் நெருங்கிய உறவுகள், நண்பர்களாலேயே எற்படுகின்றன என்பது எனது கருத்து! 

தூசணம் பேசுவதென்பது......மிகவும் கெட்ட பழக்கம்! எமது கலாச்சாரத்துக்குள் இது ஆழ ஊடுருவி இருப்பது எமது....இனத்தின் சாபக்கேடு என்று தான்நினைக்கிறேன்!

அது நண்பர்கள் கூட்டமாக இருக்கட்டும்.....அல்லது சின்னக் கடையாக இருக்கட்டும்.....இந்தத் தூசண வார்த்தைகளைக் காது கொண்டு கேட்க முடியாது! 

பலர் தங்கள் இயலாமையைத் தான்.....இந்தக் கெட்ட வார்த்தைகளினால் காட்டிக் கொள்கிறார்கள் என்றே கருதுகிறேன்!

பழைய தலைமுறையுடன்.....முடிந்து விடும் என்று நாங்கள் நினைக்க முடியாது!

ஏனெனில்.....இளைய தலைமுறையும்....அதே பாதையிலேயே தொடர்வது மட்டுமன்றி....இன்னும் இரண்டடி  கூடப் பாய்கிறது...!

தூசணம் சொல்லி மற்றைய  உயிரை சிறுமை அடையச்செய்வது பாவத்திலும் பாவம். அடித்து துன்புறுத்துவது கொடுமை. இவற்றுக்கு கணவனின் தாழ்வு மனப்பான்மை, சந்தேக புத்தி, மனைவி தன்னைவிட மேலோங்கி விடுவாளோ என்கின்ற எண்ணங்கள் காரணமாக அமையலாம்.

14 minutes ago, ராசவன்னியன் said:

பெரும்பாலும் இதுதான் உண்மையும் கூட.

வெளியாரின் தலையீடு இல்லாதபடி பார்த்துக்கொண்டு மனைவியை அடித்து, வெருட்டி, துன்புறுத்தும் கணவர்கள் இருக்கின்றார்களே. வெளியாரின் பார்வை இல்லாவிட்டால் வீட்டினுள் நடக்கின்ற கொடுமைகள் கட்டுப்பாடு இல்லாமல் போய்விடலாம்.

Share this post


Link to post
Share on other sites
13 minutes ago, சண்டமாருதன் said:

...அடிப்படையில் தியாக மனப்பான்மை விட்டுக்கொடுக்கும் தன்மை மனிதநேய உணர்வு போன்ற பண்புகள் இல்லாத கணவன் மனைவியிடத்தில் உருவாக்கும் திறனும் இருக்காது...

இங்கேதான் பிரச்சினையே.

'நான் ஆண், என் விருப்பப்படி, என் குடும்பத்தார் விருப்பப்படிதான் அனைத்தும் நடக்க வேண்டும், நீ பெண் அனைத்தையும் தாங்கிக்கொண்டு அனுசரித்துப்போகவேண்டும், உனக்கென சுய விருப்பு, வெறுப்புகள் இருக்கக்கூடாது' என ஆண்கள் எதிர்பார்ப்பதால், ஆணாதிக்க சிந்தனையால் வரும் குழப்பங்களே குடும்பத்தில் மிக அதிகம்.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

திருமணம் செய்வதிலும் பார்க்க விவாகரத்து எடுப்பது என்பது அதிக மன உழைச்சல், பணச்செலவு,நேரச்செலவு என மிகுந்த கஸ்டங்கள் உள்ளன. இருவருக்கும் மனம் ஒத்து போகாதவிடத்து விவாகரத்து நல்ல தெரிவு.

  • Like 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

இருவரும் புரிந்துணர்வுடன் வாழமுடியும் என்றால் வாழலாம் இல்லையென்றால் ....விவாகர்த்து...செய்யலாம்...

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
2 hours ago, ராசவன்னியன் said:

இங்கேதான் பிரச்சினையே.

'நான் ஆண், என் விருப்பப்படி, என் குடும்பத்தார் விருப்பப்படிதான் அனைத்தும் நடக்க வேண்டும், நீ பெண் அனைத்தையும் தாங்கிக்கொண்டு அனுசரித்துப்போகவேண்டும், உனக்கென சுய விருப்பு, வெறுப்புகள் இருக்கக்கூடாது' என ஆண்கள் எதிர்பார்ப்பதால், ஆணாதிக்க சிந்தனையால் வரும் குழப்பங்களே குடும்பத்தில் மிக அதிகம்.

அதெல்லாம், பொருளாதார ரீதியில் பெண்கள், ஆண்களில் தங்கியிருக்கும் நம்மூரில் தான் அந்த நிலை.

இங்கே தலைகீழ்.  

கலியாணம் கட்டிய அடுத்த நாளே, தாலி கட்டிய கணவருடன் நேரே கோட்டலில் இருந்து, அவரது தாய், தந்தை வீட்டுக்கு, வாடகைக்காரில் போய், கணவரை விட்டு, தாலியையும் கழட்டி கொடுத்துவிட்டு, வேற யாராவது கட்டி வையுங்கோ, எனக்கு சரிவராது. டிவோஸ் விசயமா எனது சொலிசிட்டரிடம் பேசுங்க என்று சொல்லி விட்டுப் போன பெண்ணும் இலண்டணில் பார்த்தோமே.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)
7 minutes ago, Nathamuni said:

அதெல்லாம், பொருளாதார ரீதியில் பெண்கள், ஆண்களில் தங்கியிருக்கும் நம்மூரில் தான் அந்த நிலை.

இங்கே தலைகீழ்.  

கலியாணம் கட்டிய அடுத்த நாளே, தாலி கட்டிய கணவருடன் நேரே கோட்டலில் இருந்து, அவரது தாய், தந்தை வீட்டுக்கு, வாடகைக்காரில் போய், கணவரை விட்டு, தாலியையும் கழட்டி கொடுத்துவிட்டு, வேற யாராவது கட்டி வையுங்கோ, எனக்கு சரிவராது. டிவோஸ் விசயமா எனது சொலிசிட்டரிடம் பேசுங்க என்று சொல்லி விட்டுப் போன பெண்ணும் இலண்டணில் பார்த்தோமே.

அட நல்லதுதானே..?  எதற்கும் ஒரு எல்லை வேண்டாமா? 🤩

உடலும், மனமும் ஆண்களைவிட வலுவில் குறைந்த பெண்கள், எவ்வளவு நாளைக்குதான் அடிகளையும், ஏச்சுக்களையும்  தாங்குவது..? 😋
 

Edited by ராசவன்னியன்
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

பொதுவாக நான் சொல்வது திருமணம் முடிந்து தம்பதிகளின் ஒத்துப்போதல் ஒவ்வாமை புரிய வரும் போது அவர்களுக்கு ஒன்றிரண்டு பிள்ளைகள் பிறந்துவிடும்.எமது கலாசாரத்தில் பெரும்பாலும் பிள்ளைகளின் நலனை முன்னிறுத்தி வாழபவர்கள்தான் அதிகம். என்ன பிக்கல் பிடுங்கல் என்றாலும் யாராவது ஒருத்தராவது விட்டுக் குடுத்துத்தான் போக வேண்டும். காலம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.முதல் அதிகாரம் செய்யும் கணவனோ மனைவியோ காலப்போக்கில் சரியான பாதைக்கு வந்து விடுவினம். சரி விவாகரத்து செய்து விட்டு போற இடத்திலும் எல்லாம் சரியாய் இருக்கும் என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம். பிள்ளைகளின் வாழ்க்கையும் சீரழிந்து போய் விடும். உனக்காவது சண்டை பிடிக்க கணவனோ/மனைவியோ இருக்கினம். பணம்,பொருள் இருந்தும் கூட  இதுக்கே வழியின்றி  முதிர்கன்னிகளாக ,கட்ட பிரம்மசாரிகளாக  வாழ்ந்துகொண்டிருக்கினம்.......!  😗

  • Like 2
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
24 minutes ago, suvy said:

பொதுவாக நான் சொல்வது திருமணம் முடிந்து தம்பதிகளின் ஒத்துப்போதல் ஒவ்வாமை புரிய வரும் போது அவர்களுக்கு ஒன்றிரண்டு பிள்ளைகள் பிறந்துவிடும்.எமது கலாசாரத்தில் பெரும்பாலும் பிள்ளைகளின் நலனை முன்னிறுத்தி வாழபவர்கள்தான் அதிகம். என்ன பிக்கல் பிடுங்கல் என்றாலும் யாராவது ஒருத்தராவது விட்டுக் குடுத்துத்தான் போக வேண்டும். காலம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.முதல் அதிகாரம் செய்யும் கணவனோ மனைவியோ காலப்போக்கில் சரியான பாதைக்கு வந்து விடுவினம். சரி விவாகரத்து செய்து விட்டு போற இடத்திலும் எல்லாம் சரியாய் இருக்கும் என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம். பிள்ளைகளின் வாழ்க்கையும் சீரழிந்து போய் விடும். உனக்காவது சண்டை பிடிக்க கணவனோ/மனைவியோ இருக்கினம். பணம்,பொருள் இருந்தும் கூட  இதுக்கே வழியின்றி  முதிர்கன்னிகளாக ,கட்ட பிரம்மசாரிகளாக  வாழ்ந்துகொண்டிருக்கினம்.......!  😗

அன்பு, மகிழ்ச்சி, இல்லாத தம்பதி பிள்ளைகளுக்காக ஒன்றாக வாழவேண்டும் என்பது பிள்ளைகளுக்கே தவறான முன்னுதாரணமாக அமையலாம் தந்தை/தாய் அவலங்கள், தூசணங்கள், அடி உதை, குத்து. தாய்/தந்தை மன நோயாளிகளாக வாழ்ந்து ஆரோக்கியமாக பிள்ளைகளை வளர்க்க முடியாது. 

35 minutes ago, Nathamuni said:

அதெல்லாம், பொருளாதார ரீதியில் பெண்கள், ஆண்களில் தங்கியிருக்கும் நம்மூரில் தான் அந்த நிலை.

இங்கே தலைகீழ்.  

கலியாணம் கட்டிய அடுத்த நாளே, தாலி கட்டிய கணவருடன் நேரே கோட்டலில் இருந்து, அவரது தாய், தந்தை வீட்டுக்கு, வாடகைக்காரில் போய், கணவரை விட்டு, தாலியையும் கழட்டி கொடுத்துவிட்டு, வேற யாராவது கட்டி வையுங்கோ, எனக்கு சரிவராது. டிவோஸ் விசயமா எனது சொலிசிட்டரிடம் பேசுங்க என்று சொல்லி விட்டுப் போன பெண்ணும் இலண்டணில் பார்த்தோமே.

முன்னெச்சரிக்கை நல்லதுதானே. நம்ப நட நம்பி நடவாதே. இந்தக்காலத்தில் பழையகாலம்போல் கண்ணீர் வடித்து வாழ்க்கையை நாசமாக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை. 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
10 hours ago, கரும்பு said:

வாழ்க்கை ஒன்றே ஒன்று. இந்த ஒரே ஒரு வாழ்க்கையை சிறப்பாக வாழ்வதற்கு திருமண ஒப்பந்தம் தடையாக இருக்குமானால் விவாகரத்து ஓர் சிறப்பான முடிவு.

கள உறவு ரகுநாதன் அவர்கள் ஆரம்பித்த இதே போல ஒரு திரியில் நான் பகிர்ந்ததை இங்கும் மீளப்பதிதல் பொருத்தமானதாக இருக்கும் என நினைக்கிறேன்:

புலம் பெயர்ந்து பல்வேறு சமுதாய அமைப்புக்களுக்கு இசைபாக்கமடைந்த / அடைய முயற்சிக்கும் ஓர் நிலைமையில் நமது சமூகம் உள்ளது.

என்ன தான் நம்மில் பலர் நம் கலாசார விழுமியங்களைப் பேண வேண்டும் என்று விரும்பினாலும் வெளிச் சூழலின் அழுத்தம் நமது குணவியவல்புகளை, விருப்பு வெறுப்புக்களை மாற்றிக் கொள்ளும் நிலைமைக்குத் தள்ளுகின்றது. உதாரணத்துக்கு நாம் உண்ணும் உணவு, செய்யும் வேலை, வாழ்க்கை முறை, கொண்டாட்டங்கள் எனச் சில அம்சங்களைக் கூறலாம்.

எனவே சமூகம் சார்ந்த புறக்காரணிகள் பல இருந்தாலும் இறுதியில் ஓர் திருமண பந்தத்தை பெறுமதியாக்குவதும், இல்லாமல் செய்வதும் அதில் இணைந்துள்ள ஆண், பெண் இருவரின் பார்வையில், செயல்களில் தான் உள்ளது. அவர்கள் விலைமதிப்பற்றதாகக் கருதுவது திருமண பந்தமா, மன நிம்மதியா அல்லது சொத்து, சுகம் மற்றும் பிற வசதிகளா, சமூக அந்தஸ்தா என்பதைப் பொறுத்து அவர்கள் பார்வை மாறுபடும். 

எனினும் என்னைப் பொறுத்தவரை, ஒருவரது மன நிம்மதியை / மகிழ்ச்சியை வாழ்க்கை முழுவதும் தீவிரமாகப் பாதிக்கும் என்று நன்கு தெரிந்தால் அந்தத் திருமண பந்தத்தை உதறிவிடுதல் தவறில்லை. நல்ல படியாகப் பிரிந்து இன்னோர் நல்ல வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ளலாம்.

ஆனாலும், எனது பார்வையில் திருமண வாழ்வு என்பது மேன்மையான பண்பு. சரியான சோடிகள் அமையும்போது திருமணம் என்பது மணமக்கள் இருவருக்கும் மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்தமாக இருவர் குடும்பத்தினருக்கமே குதூகலம் தானே! தாய்மண்ணில் இருக்கும் போது அந்த மகிழ்ச்சியை உணர்ந்திருப்போம். இதுபோல் நல்ல குடும்ப அங்கத்தவர்களின் அன்பும், ஆதரவும்,  முதியோரின் வழிகாட்டலும் பல இளம்சோடிகளுக்கு உறுதுணையாக இருந்து அனாவசியமான விவாகரத்துக்களைத் தவிர்த்தது. (ஆதரவாக இருக்க வேண்டியோரே சில சமயங்களில் குழப்பத்தை உண்டுபண்ணிய கதைகளையும் கேட்டிருப்போம்.)

எனவே, திருமண பந்தத்தில் இருப்போர் அவர்களது விருப்பு வெறுப்புக்களை மனம்விட்டுப் பேசி, அவர்ளுக்கு எது பெறுமதியென அறிந்து, தேவையான உதவிகள், ஆலோசனைகளை நண்பர்கள், உறவினர்கள், உளவியல் நிபுணர்கள் (marriage counselling) மூலம் பெற்று நல்லதோர் முடிவை எடுக்கலாம்! 

மீண்டும், மீண்டும் சொல்ல விரும்புவது: நல்ல நண்பர்கள், உறவினர்களது, மூத்தோரது ஆதரவு தொடர்ச்சியாக இருக்குமிடத்தே அனாவசியமான விவாகரத்துக்கள் தவிர்க்கப்படலாம். எல்லோருக்கும் தனித்து வாழ உரிமை உண்டு. ஆனால், நல்லதோர் சமூகவலை அமைப்பு (social network) நலமுற வாழ அவசியமானது. ஏன் திருமணம் கூட இவ்வாறான ஓர் ஒழுங்கு தானே! 🙂

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

விவாகம்.... விவாகரத்து.. இரண்டும் கடதாசி ஒப்பந்தம் சார்ந்து இருந்தால்.. அதைக் கிழித்தெறிவது அவரவர் இஸ்டம். இதே இரண்டு மனிதர்களின் நெருக்கம்.. உறவு.. மன நெருக்கம்.. அன்பு.. நினைவுகள்.. இப்படி இன்னொரென்ன.. தொடாக்காரணிகள் நிறைந்திருந்தால்.. அவ்வளவு இலகுவாக இதை முறிக்க முடியாது.

மேலும்.. விவாகத்தின் போது மட்டுமல்ல.. சமூகத்தில் ஒவ்வொரு தனிநபரையும்.. அது குழந்தையாகலாம்.. சம வயதினராகலாம்.. மூத்தோர் ஆகலாம்.. இவர்களுக்கு மதிப்பளித்து அவர்களின் தனித்துவத்துக்கு இடமளித்துப் பழகி வந்தால்.. கெட்ட வார்த்தைகளை அடுத்தவர்கள் மீது பிரயோகிக்கனும் என்ற எண்ணம் அவ்வளவு எழிதில் எழாது. மாறாக ஒருவரை ஒருவர் உணர்வுணர்ந்து மதிப்பளிக்கும் பழக்கமே உருவாகும். இது விவாகம் சார்ந்த விடயமல்ல.. ஒரு குழந்தை வாழும் வளரும் சமூகம் சார்ந்தது. 😊

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

சந்ததியைப் பெருக்க வேண்டிய அடிப்படை  இசைவாக்கத்திற்கும் , ஓர் ஒழுங்கு முறையில் இதனை கொண்டு செல்ல வேண்டிய தேவைக்கும் , சூழல் மாற்றங்கள் தனி மனிதரில் ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கும்  ஆளுமை மாற்றங்கட்கும்  இடையே பாரம்பரிய திருமண பந்தம் என நாங்கள் வரையறுத்து வைத்திருக்கும் அம்சமானது ஒரு கணிசமானான  மாற்றத்திற்கு உட்பட்டு நிற்கின்றமை வெளிப்படை .  வட்டத்தை விட்டு சற்றே வெளியே வந்து பார்த்தால் , உதாரணத்திற்கு  ஒரு 2500 – 3000  வருடங்கற்கு முன்னர் இருந்த சமூகமும் சில நூறு வருட இடைவெளிகளில் இப்போதைய நிலைமைகட்கு ஒப்பிடக் கூடிய  (அந்த காலக்கட்டத்திற்கு உரிய) செயல்பாடுகளுக்கால் உள்ளிட்டு வெளிப்படுத் தான் இருந்திருப்பார்கள் , என்ன மின்சாரமும் இன்டர்நெட்உம்  இருந்திருக்காது

எனவே இந்த விடயத்தின்  இயறகையான மாற்றத்திற்கு உட்படும் தன்மையை விளங்கி , ஒத்துக்க கொண்டால் , இவற்றை நிர்வகிப்பது இலகுவாக இருக்கக் கூடும்

இந்த நேரம் அண்மையில் படித்த ஒன்று நினைவிற்கு வருகிறது.

 90  வயதுகளில்  உள்ள தம்பதியினர் விவாகரதத்திற்கு விண்ணப்பித்து மன்றில் நின்ற நேரம் நீதிபதி வியப்படைந்து கேட்கிறார் இந்த வயதில் இதற்கு என்ன தேவை தான் இருக்கின்றது என. “ இது 40  வருங்கட்கு முனபே எடுத்த தீர்மானம் , பிள்ளைகள்   இருக்கும் வரை இதனை வெளியே சொல்லி அவர்களின் மனதை புண்படுத்துவதில்லை என முடிவெடுத்திருந்தோம் , கடைசி மகனின் இறுதிக் கிரியைகள் நேற்றுத்தான் நிறைவடைந்தது, இனி ஒரு கணம் கூட பொறுக்க முடியாது”  என பதில் வந்தது

சந்ததியைப் பெருக்கும் எண்ணப்பாட்டிற்கும் (அவர்களை மன உழைவிற்கு ஆட்பட விடாதிருத்தலும் இதில் அடங்கும்) , தனி மனித ஆளுமைகட்கும் இடையே இருந்திருக்கக் கூடிய முரண்பாடுகளுக்கும்  அதன் தீர்வுத் தேர்வுக்கட்கும் இது ஒரு   கிளாசிக்கல் உதாரணமாக இருப்பது போல  தோன்றுகிறது

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

பொய்கள் கூறி, ஒருவரை ஒருவர் ஏமாற்றி செய்யப்படும் திருமணங்களின் பிற்பாடு நேர்மை, நியாயம், தியாகம் இவற்றை எதிர்பார்க்க முடியுமா?

உலக சனத்தொகை குத்து மதிப்பாக எட்டு பில்லியன்கள் அதாவது எட்டாயிரம் மில்லியன்கள். இங்கே சனத்தொகை பெருக்கத்தையும் கவனத்தில் கொள்ளலாம்?

பழையவர்கள் போல் அடி, உதை, குத்து, தூஷணம் கேட்டு வாழ்க்கையை இழுக்க இப்போது இளம் சமுதாயம் தயாராக இல்லை பல இடங்களில். இது நல்லதொரு மாற்றமே.

Share this post


Link to post
Share on other sites

இரு மனங்கள் ஒத்து வாழ்வது தான் திருமணம்...குடும்பம் என்றால் சண்டை,சச்சரவு இருக்கும் தான்...மனம் ஒத்த தம்பதிகள் என்றால் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர்  விட்டுக் கொடுத்து வாழ்வர்...ஒருவர் மட்டுமே தொடர்ந்து விட்டுக் கொடுத்தால் வாழ்க்கை ஒரு கட்டத்தில்  கசக்கத் தொடங்கும்...பரஸ்பரம் இருவருமே விட்டுக் கொடுத்து வாழ்ந்தால் வாழ்க்கை இனிக்கும்....அப்படி இல்லா விடின் ஒரு வீட்டுக்குள் இருந்து கொண்டு புடுங்குப் பட்டுக் கொண்டு இருக்காமல் விவாகரத்து எடுத்துக் கொண்டு தங்கள் பாடுகளை பார்ப்பது சிறந்தது...ஊருக்காய் சேர்ந்து வாழ்வது,உலகத்திற்காய் நடிப்பது  எல்லாம் மற்றவர்களை ஏமாத்துவதாய் நினைத்து நம்மளை நாமே ஏமாத்துவதற்கு சமன்...இருவருக்குள்ளும் பரஸ் பரம் ,அன்பு,புரிந்துணர்வு இருந்தால் சொந்தங்களால் மட்டும் இல்லை,கடவுளால் கூட பிரிக்க முடியாது...அது இல்லாத விடத்து பிரிந்து போகலாம் 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)
On 3/14/2019 at 12:14 AM, கரும்பு said:

ஆண் பெண்ணை தினமும் தூசணங்களால் அர்ச்சிப்பதும், அடி உதை கொடுத்து துன்புறுத்துவதும், பயமுறுத்துவதும்..

பெண் ஆணை தினமும் தூசணங்களால் வசைபாடுவதும், பயமுறுத்துவதும், மன உளைச்சலை கொடுப்பதும்..

ஒருவருடன் இன்னொருவர் ஒரே வீட்டுக்குள் போட்டி போட்டு ஒருவரில் இன்னொருவர் குற்றம் காண்பதும்..

சமூகத்திற்கு ஒரு போலி வேடத்தை காட்டுவதற்காக ஒரே வீட்டில் ஒன்றாக வாழ்ந்து பாசாங்கு செய்வதும்..

இன்னொருவரை மனதில் நினைத்துக்கொண்டு வேறொருவருடன் வாழ்வதும்..

ஒருவருக்கு தெரியாமல் இன்னொருவருடன் படுத்து எழும்புவதும்..

காவல்துறை வீட்டுக்குள் வருவதும்..

திருமணம் ஒருவரை இன்னொருவர் உத்தியோகபூர்வமாக துன்புறுத்துவதற்கும், தமது கீழ்த்தனங்களை காட்டுவதற்கும் அரசாங்கத்திடம் இருந்து கொடுக்கப்படும் லைசன்ஸ் இல்லை. 

திருமணம் முடித்தபின் ஒன்றாக வாழ்வது பிடிக்காவிட்டால் கேவலப்பட்டுக்கொண்டும், கஸ்டப்பட்டுக்கொண்டும் இராமல் கழற்றிவிட்டு போய்க்கொண்டே இருக்கவேண்டியதுதான். திருமணம் என்பது ஓர் ஒப்பந்தம்/உடன்படிக்கை. இது நிரந்தரமாக முடிந்த முடிபு விதி இல்லை.

வாழ்க்கை ஒன்றே ஒன்று. இந்த ஒரே ஒரு வாழ்க்கையை சிறப்பாக வாழ்வதற்கு திருமண ஒப்பந்தம் தடையாக இருக்குமானால் விவாகரத்து ஓர் சிறப்பான முடிவு.

விவாகரத்துக்கு...  நான் எதிரானவன்.
ஆனால்...  தம்பதிகளிடையே, பிரச்சினை முற்றி, கொலையில் முடிந்த செய்திகளை...
தாய் நாட்டிலும்,  புலம் பெயர் நாட்டிலும்  கேள்விப் பட்டிருக்கின்றோம்.
அந்த அளவிற்கு, பிரச்சினைகளை  முற்ற  விடாமலிருக்க, 
விவாகரத்து சிறந்த வழியாக இருக்க முடியும் என கருதுகின்றேன். 

காதல் திருமணத்தில்... ஒருவர், ஒருவரை...  ஓரளவு புரிந்து கொண்டு இருப்பார்கள்.
ஆனால்... நம் ஊர் முறையில், பெற்றோர்... பேசி செய்யப் படும் திருமணங்கள்,
சமயம், சாத்திரம், சாதி, குடும்ப  சூழ்நிலைகளை  பொறுத்தே அமைவது. 

பெற்றோர்... பேசி செய்யப் படும் திருமணங்களில்,  
ஆபத்தான விடயம் என்னவென்றால்...
மணமகளும், மணமகனும்... 25 வருடங்களாக, அவர்களின் பிறப்பில் இருந்து....   
வெவ்வேறு குடும்ப சூழ்நிலை, பழக்க வழக்கத்திலிருந்து வாழ பழகிக் கொண்டவர்கள்.

அவர்கள்.... திருமணம் செய்த பின்,
இருவருக்கும்... பொதுவான நேர் கோட்டில் வர, குறைந்தது மூன்று வருடங்களாவது எடுக்கும்.
அதற்கும்.... பொறுமை காத்தவர்கள் தான், விவாகரத்து பெறாமல்.... 
திருமண வாழ்க்கையில், வெற்றி பெறுகின்றார்கள்.

எமது சமுதாயத்தில்... விவாகரத்து பெற்ற ஆண்கள், எப்படியும் மறு திருமணம் செய்து விடுவார்கள்.
ஆனால்...  விவாகரத்து பெற்ற பெண்கள்.... பணம், பதவி, உறவினரின் ஒத்தாசை இல்லாமல் இருந்தால்....
அந்தப் பெண்ணின் வாழ்க்கை, கேள்விக் குறியாகி விடும்.

Edited by தமிழ் சிறி
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

ஆண் பெண் இருவருக்கும் சகிப்புத்தன்மை வேண்டும்.அது  பெரும்பாலும் இன்றைய சமுதாயத்திடம் இல்லாமல் போய்விட்டது.இணைந்து என்பதற்கு அர்த்தம் தெரியாமல் போய் விட்டது.
விவாரகத்தை ஆதரிப்பவர்கள் திருமணம் மற்றும் பத்திரத்தில் கையொப்பம் இடாமலே சில காலம் அல்லது பலகாலம் சேர்ந்து வாழ்ந்துவிட்டு  போகலாம்.

Share this post


Link to post
Share on other sites

விவாகரத்து என்பதை நான் ஆதரிக்காவிட்டாலும் சிலவேளைகளில் பல கணவர்களிடமிருந்தோ அன்றி சில மனைவியர்களிடமிருந்தோ ஆணும் பெண்ணும் பிரிந்து போனால் இருவருக்கும் நின்மதி என்று நாம் எண்ணினாலும் இந்தப் பிரிவுகளுக்கு பெரும்பாலும் மனம்விட்டு இருவரும் பேசாமல் நண்பர்களின் ஆலோசனையைக் கேட்பதனாலேயே பிரிவினை ஏற்படுகிறது. அத்தோடு இருவர் மீதும் ஒருவருக்கொருவர் நம்பிக்கை இல்லாமற்போகும் வேளைகளில் அவர்களிடம் ஏற்படும் அவநம்பிக்கையை எவராலும் மீளக் கட்டியெழுப்ப முடியாது போகின்றது. அவர்கள் தினம்தினம் பயந்து பயந்து வாழ்வதை விட பிரிந்து வாழ்வதே மேலென்பேன்.
ஒருவருக்கு ஏற்படும் வன்முறையான தாக்குதல்கள்,  உடல் உறவின் பாலேற்படும் நெருக்குதல்கள், குடிபோதையில் இருக்கும் கணவர்கள் இப்படியானவர்களை எப்போதும் மன்னித்து தொடர்ந்து வாழ்வது முடியாதது. ஆனாலும் பிள்ளைகளுக்காக, குடும்ப மானத்துக்காக பலபெண்கள் இப்படியானவர்களைச் சகித்தபடிதான் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றனர். என்னதான் நாம் மேற்குலகில் வாழ்ந்தாலும் சாதாரணமாக வாழ்ந்துகொண்டு இரண்டும்கெட்டானாக இருக்கும் எமது வயதை ஒத்தவர்கள் மனநிலை திடீரென மாறிவிடவோ அல்லது விவாகரத்துக்கு போகுமளவோ தாமாக முடிவெடுக்காது.

ஆனால் எமக்கு அடுத்த தலைமுறையினர் எம்மைப்போல் பொறுமையும் சகிப்புத்தன்மையும் கொண்டவர்களல்ல. பெற்றோர்களுக்காக சிலநேரம் யோசித்தாலும் தம் மகிழ்ச்சிக்கு முன்னுரிமை கொடுத்து  பெற்றோருக்கே தெரியாமல் விவாகரத்து செய்தும் விடுவார். குழந்தைகள் இல்லாதவர்கள் விவாகரத்துச் செய்வது தவறல்ல. ஆனால் பிள்ளைகள் பெற்றபின்னர் ஆணும் பெண்ணும் தம்மைத் திருத்தி வாழ்வதும் விட்டுக்கொடுத்து வாழ்வதும் முக்கியமானதே தவிர விவாகரத்து குடும்பம் முழுவதையும் சிதறடித்து விடும். முடியாத கட்டத்தில் கணவனும் மனைவியும் பிரிந்தாலும் காழ்ப்புணர்வு இன்றி பிள்ளைகளைத் தன்பக்கம் இழுக்க முயலாது பழகும்போது பிள்ளைகள் பாதிக்கப்பட வாய்ப்புகள் குறைவாக இருக்கும்.

Share this post


Link to post
Share on other sites

பெற்றோரின்  தலையீடு  / இளம் சோடிகளின் பிரிவு

ஒவ்வொரு  நாளும்  மத்தியானம்  அலுவலகத்தில்  மத்திய  சாப்பாடு  எடுப்பதற்கு  முன்  துணைவியாருக்கு  call   எடுத்து  கதைப்பது  வழமை.    நான்  ஒரு  miss call கொடுப்பேன்;   அவரின்  அந்த  நேரத்து  வசதியைப்  பொறுத்து  1 நிமிடத்தில்  இருந்து  10, 15 நிமிடங்களிற்குள்  பதில்  call வரும்.   அன்றைய  சூழ்நிலைகளை  பொறுத்து  call duration   மாறுபடும்.

இன்றைக்கு  மிஸ்  call   விட்டு  ½ மணித்தியாலத்திற்கு  மேலாகியும்  retun   கோல் ஐக்  காணவில்லை.   பின்னர்  கோல்   வந்த நேரம்   கேட்டேன்  “யாரிடம்  மாட்டுப்பட்டுப்  போனீரப்பா, வலு  பிஸி  போல”   என்று.

“இல்லையப்பா  இவ  கமலா   எல்லோ  எடுத்தவ,  தெரியும்    தானே    கமலா  எண்டால்  எவ்வளவு  நேரம்    போகும்  எண்டு” .

“அது  சரி   கமலா  என்னவாம்”   இது  நான் .

“ஆஃபீஸிலே  வேலை  செய்யிற  நேரம்    இப்படி  கோசிப்  அடிக்கவே  உங்களுக்கு  சம்பளம்  தாறாங்கள்      பின்னேரம்  வாங்கோ  சொல்லுறன்”   

“ இல்லையப்பா  இம்போர்ட்டண்ட்  பொய்ண்ட்ஸை  மட்டும்  சொல்லுமெனப்பா”   

“இல்லையப்பா  ஜெயமும்  சாதனாவும்  எல்லோ  பிரிஞ்சிட்டினமாம்”       

எனக்கு  அடிவயித்தை  என்னமோ  செய்தது    “என்ன  எங்கட  ஜெயமோ” 

“ஒமப்பா  இப்ப  பிரிஞ்சு  போய்  பொடிச்சி  தனியா  அபார்ட்மெண்ட்  ஒண்டு  எடுத்துக்கொண்டு  போய்  இருக்காம்.   பொடிப்பிள்ளை  சமைக்கிறதுக்கு  யாரையோ  arrange   பண்ணி  வேலைக்கு  போய்  வந்து  கொண்டிருக்காம்” 

“என்னடாப்பா இப்ப தான் திண்ணையில் இதுபற்றி பதிவுகள் போய் கொண்டிருக்கு , நமக்குத் தெரிந்த பையனும் எல்லோ இதுக்குள்ள மாட்டுப்பட்டுப் போயிருக்கிறான்”  என நினைத்துக் கொண்டேன்.     

ஜெயம்  ஒரு  professional    28, 29 வயது  இருக்கும்  , சாதனா    ஓரிரு  வயது  குறைவாக  இருக்கும் .

ஜெயத்தின்  சின்னம்மா  எங்கள்  குடும்ப  நண்பர்  ஜெயம்  இந்த  ஊருக்கு  migrate   பண்ணி  வந்த  நேரம்    ( ஒரு  நாலைந்து  வருடங்கட்கு  முன்னர்  )  எங்களுக்கு  அடுத்தடுத்த  sub -urb   இல்  தான்  இருந்தான்.   பையனை    கவனிக்கச்  சொல்லி  சின்னம்மா  எங்களிடம்  சொல்லியிருந்தார். 

நல்ல  பையன்,  வேலையில்  நல்ல  கெட்டிக்க்காரன்.  இளம்  வயதிலேயே  நிறைய  ப்ரோமோஷன்ஸ்  . வீட்டிட்கும்  அடிக்கடி  கூப்பிடுவேன்  . சில  இடங்களில்  அவனுக்கு  பெண்  கூட  பார்த்ததோம்  , ( கமலாவின்  மகள்  உட்பட ).

பின்பு   ஒரு  ப்ரோபோசல்  marriage   இன்னுமொரு  நாட்டில்  அவனுக்கு  சரி  வந்ததது.  கல்யாணம்  முடிந்து  பெண்  இங்கே  இவனுடன்  வந்து  விட்டாள்.    இங்கே  recepition   எல்லாம்  போயிருந்தோம்.

 சாதனா  நல்ல  அழகு , கெட்டிக்காரி.  made for each other என்பார்களே  அந்த  மாதிரி.   பின்பு  அவருடைய  professional   தொழிலை  உள்ளூரில்  செய்ய  அனுபதிப்பதற்கான  பரீட்சைகளையும்         எடுத்து  பாஸ்  பண்ணிய  உள்ளூரிலேயே    நல்ல  வேலை  ஒன்றிலும்  இணைத்து  கொண்டிருந்தாள் .

அவர்கள்  ஒருவருக்கொருவர்  பிரியமாயிருந்த  விதத்தை  சொல்லி  , நாங்களும்  இப்படி  இருந்து  பார்ப்போமா  என  மனைவியிடம்  பல  தடவை  சொல்லியிருக்கிறேன்.   

ஜெயத்தின்  பெற்றோர்  அண்மையில்  ஊரில்  இருந்து  வந்து  ஓரிரு  மாதங்கள்  இவர்களுடன்  தங்கியிருந்தர்ர்கள்.    அந்த  நேரத்தில்,    ஒன்றுக்கு  மேற்பட்ட  தடவைகளில்   இங்கே  நடைபெறும்  கலாசார  நிகழ்ச்சிகளில்  அவர்களை  காண  நேர்ந்த  போது  , அவர்களுடன்  சாதனா  தென்படவில்லை.   ஏதோ  ஒரு  சுருதி  பேதம்  என  மன  மூலையில்  எண்ணம் ஒன்று தோன்றி  மறைந்தது.   

பெற்றோர்  ஊருக்கு  செல்வதற்கு  சில  நாட்களின்  முன்பும்  அவர்களுடன்  கதைத்திருந்தேன்.   ஒரு  வித்தியாசமும்  தென்பட்டிருக்கவில்லை .  

சில  மாதங்களில்  பின்னர்  இந்த சஞ்சலத்திற்குரிய    செய்தி .

பெற்றோரின்  தலையீடு  இவர்களின்  பிரிவில்  ஒரு  முக்கிய  பங்காற்றியிருக்கக்கூடும்  என  என்  உள்ளுணர்வு  சொல்கின்றது.   இளம்  சோடிகள்  தங்களுக்கிடையே  ஒரு  புரிந்துணர்வை   ஏற்படுத்திடுவதற்கான  குறைந்த  பட்ச  கால அவகாசத்தை  பெற்றோர்  அவர்களுக்கு  அளிக்க  வேண்டும்.   

ஜெயத்துடனும்  சாதனாவுடனும்  கதைத்து  அவர்களை  மீண்டும்  ஒன்று  சேர்க்க  முடியுமா  என  முயற்சி  செய்யலாம்  என  யோசித்திருக்கின்றேன்.   

(யாவும் உண்மையே)

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

  • Topics

  • Posts

    • புத்தா-(மகனே )சிறுகதை-சாத்திரி..நடு இணைய சஞ்சிகைக்காக ..     பச்சை கம்பளி போன்று தேயிலை செடிகளால் தன்னை போர்த்தியிருந்த சிரிமல்வத்தை கிராமத்தில் அந்த கம்பளிக்கும் மேலால் அழகுக்காக போர்த்தியிருந்த பனி மேகங்கள் விலகிக் கொண்டிருந்தது காலைப்பொழுது. பெரும்பாலும் சிங்களவர்கள், இஸ்லாமியர்கள், ஒரு சில தமிழ் குடும்பங்களையும் கொண்டிருந்த அந்தக்கிரமத்தின் மலைச்சரிவில் பாதி கட்டி முடிக்கப்பட்டு முன்பக்கம் மட்டுமே பூசி பெயின்ட் அடிக்கப்பட்டு மேல் மாடி கட்டாமல் கம்பிகள் நீட்டிக்கொண்டிருக்கம் சிறிய வீடுதான் சிங்களவரான குணதாச வீடு. பியசீலி தேனீர் தயாரித்துக்கொண்டிருக்கப் பல் தேய்க்கும் பிரஸ்ஸை வாயில் வைத்தபடியே தொட்டியில் நிரப்பப் பட்டிருந்த தண்ணீரை ஒரு வாளியில் அள்ளிக்கொண்டு போய் கழிப்பறையில் வைத்து விட்டு “அப்பா தண்ணி ரெடி” என்று கத்தினான் குமார. இது அவனது அன்றாட நிகழ்ச்சி நிரலில் முக்கியமானது. இதை எப்போ தொடங்கினான் என்று தெரியாது. அவனுக்கு விபரம் தெரிய வந்த நாளில் ஒரு நாள் காலை வழமையாக பியசீலி தொட்டியிலிருந்து தண்ணீரை அள்ளியதுமே “அம்மா நான் கொண்டு போய் வைக்கிறேன்.” என்று அந்த வாளியை தூக்க முடியாமல் தூக்கி கொண்டுபோய் கழிப்பறையில் வைக்கத் தொடங்கியிருந்தான். இப்போ மூன்று வருடங்களாக அந்த வேலையை ஒரு கடமையாக ஒருவித மன நிறையோடு அவன் செய்து வருகிறான். சத்தம் கேட்டதுமே குணதாச படுக்கையிலிருந்து எழுந்து பக்கத்திலேயே சுவரில் சாத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த ஊன்று கோல்களை எடுத்து இரண்டு பக்கமும் கைகளுக்கிடையில் வைத்துகொண்டு எழும்பி கொஞ்சம் தடுமாறினாலும் சுதாகரித்துக்கொண்டு ‘டக்….. டக்….’ என்கிற சத்தத்தோடு ஒற்றை காலை நிலத்தில் தடவியபடியே கழிப்பறைக்கு போவதை பல் தேய்த்தபடியே அவர் எங்கும் விழுந்துவிடக்கூடாது என்கிற அக்கறையோடு குமார கவனித்துக்கொண்டிருந்தான். “குமார……. பன்சாலைக்கு போகவேணும் கெதியா வா ” என்கிற பியசீலியில் சத்தம் கேட்டு அவசரமாக தொட்டி தண்ணீரில் குளித்து முடித்தவன், அவள் எடுத்து வைத்திருந்த வெள்ளை ஆடையை அணிந்து கொண்டு அவனது ஆடையை போலவே வெள்ளை வெளேரென முற்றத்தில் மலர்ந்திருந்த நித்தியகல்யாணி பூக்களை பிடுங்கி ஒருதட்டில் நிரப்பியவன் சிலவற்றை எடுத்து ஒரு தட்டில் வைத்து விட்டு, வரவேற்பறையின் மூலையில் பொருத்தப்பட்டிருந்த பலகையின் மேல் சிறிய கண்ணாடி கூண்டில் அமர்ந்திருந்த புத்தர் சிலைக்கு முன்னால் காய்ந்து போயிருந்த பூக்களை எடுத்து எறிந்து விட்டுப் பியசீலி கொடுத்த தேநீரை குடித்து முடிந்ததும் அவள் தலை வாரி விட்டு நெற்றியில் ஒரு முத்தம் வைத்தாள். காலைக்கடனை முடித்து முகம் கழுவிவிட்டு தட்டில் குமார வைத்த பூக்களை எடுத்து கண்ணாடிக் கூண்டில் அமர்ந்திருந்த புத்தர் முன்னால் வைத்து வணங்கிவிட்டுக் கதிரையில் வந்தமர்ந்த குணதாச முன்னால் பூக் கூடையை தூக்கியபடியே ஓடிப்போய் நின்றான். “உன் கோபத்தை குறைத்து நல்ல புத்தியை கொடுக்கும்படி புத்த பிரானை நன்றாக வேண்டிக்கொள்.” என்று பியசீலி வாரிவிட்ட தலையை லேசாய் கலைத்துவிட்டு ஒரு முத்தம் கொடுத்து அனுப்பிவைத்தார். இன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் குணதாச கடை திறக்கவேண்டியதில்லை எனவே தொலைக்காட்சியை போட்டுவிட்டு கதிரையில் சாய்ந்துவிட பியசீலி சமையலில் இறங்கிவிட்டாள். சிறிது நேரத்திலேயே வீதியில் எதோ சத்தம் கேட்டது “நோனா….. நோனா….. ஓடியாங்க உங்களோட மகன் என்னோட மகனை போட்டு அடிக்கிறான். தயவு செய்து ஓடியாங்க”. என்கிற சத்தத்தோடு அதே தெருவிலிருக்கும் ரமணி ஓடி வந்துகொண்டிருந்தாள். சத்தம் கேட்டு சமையலறையிலிருந்த பியசீலி வெளியே போய் ரமணியோடு சேர்ந்து ஓடினாள். குமார கொண்டுபோன மலர்தட்டு கீழே விழுந்து பூக்கள் எங்கும் சிதறிப்போய் கிடக்க அவன் ரமணியின் மகனை குப்புறப்போட்டு முதுகில் ஏறியிருந்து மாறி மாறி குதிக்கொண்டிருந்தான். பெரும்பாடு பட்டு அவனை பிரித்தெடுத்த பியசீலி “எதுக்கடா அவனை அடிக்கிறாய்? உனக்கு கோபம் குறைந்து நல்ல புத்தி கொடுக்க தானே பன்சாலைக்கு போ என்று அனுப்பினேன். எதுக்கடா?” என்றபடி கன்னத்தில் ஓங்கி ஒரு அறை வைத்தாலும் அது அவனுக்கு வலிக்கவில்லை . “அம்மா அவன் அப்பாவை கிண்டல் பண்ணினான்.அப்பா போல தாண்டி தாண்டி நடந்து காட்டினான். அதுக்காக அடிச்சது பிழையா?” என்று சத்தமாகவே கேட்டான் . “இல்ல நோனா அவன் நேற்று பந்து விளையாடும்போது உண்மையிலேயே மகனுக்கு காலில் அடிபட்டு விட்டது. அதுதான் தாண்டியபடி நடக்கிறான்”. என்று பயந்தபடியே ரமணி சொல்லி முடிக்க. “சரி உன்னைப்பார் ஒரே அழுக்கு, இனி பன்சாலை போகவேண்டாம்.” என்றபடி கீழே விழுந்திருந்த தட்டை தூக்கியவள் குமாரவின் கையை பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு வரும்போதே தடியை ஊன்றியபடி குணதாச பாதி வழிக்கு வந்து விட்டிருந்தான். “என்ன நடந்தது?” என்கிற அவனது கேள்விக்கு, “எல்லாம் உங்களாலைதான் .” என்றுவிட்டுப் பியசீலி வேகமாக கடந்து சென்றுவிட, தடியை ஊன்றி வேகமாக நடந்ததால் தோள் பட்டைகள் வலியெடுக்க அப்படியே கொஞ்ச நேரம் குனிந்து நின்று ஆறுதல் படுத்திக்கொண்டு மீண்டும் வீட்டிற்குதிரும்பியிருந்தான். வீட்டுக்குள் நுழையும்போதே பியசீலிக்கும் குமாரவுக்கும் நடந்த கோபமான உரையாடல் அவன் காதில் விழுந்தது. “அம்மா நீ சொல்வது போல அவர்கள் ஒன்றும் நல்லவர்களில்லை. அவன் வேணுமெண்டே அப்பாவை கிண்டலடித்தான்..” “இல்லை மகனே அவர்கள் நல்லவர்கள். “எங்களுக்கு நிறைய உதவியிருக்கிறார்கள் ..” “இல்லை கெட்டவர்கள்…. அவர்களால் தான் அப்பாவுக்கு இந்த நிலைமை. அவரை பார் எவ்வளவு சிரமப்படுகிறார்?” “அது வேற. இது வேறடா. புரிஞ்சுகொள் ……” “இல்லை அவர்கள் எல்லாமே அப்பிடிதான். அவர்களை அடிக்க வேணும். முடிந்தால் கொலை கூட …..” “டேய்…… நீ கூட ………?” என்று பியசீலி ஆத்திரத்தில் கத்தும் போது உள்ளே வந்து விட்டிருந்த குணதாச “வேண்டாம் நிப்பாட்டு……..” என்று அதை விட சத்தமாக கத்தினான். வேகமாக வீட்டினுள் புகுந்து தன்னுடைய கால்பந்தை எடுத்துக்கொண்டு பின்புறமாக சென்ற குமார சுவரோடு பந்தை அடிக்கத் தொடங்கியிருந்தான். அவனுக்கு கோபம் வரும்போதெல்லாம் தன் கோபத்தை குறைக்க அவன் செய்யும் வேலையது. சுவரில் பந்தை அடித்து அடித்து அது டமாலென வெடித்த பின்புதான் அவன் கோபம் ஆறும். பந்து சுவரில் மோதும் சத்தம் கேட்கத் தொடங்கிருந்தது. குணதாச கைத்தடிகளை கீழே போட்டு விட்டு நிலத்தில் அமர்து கொண்டு “என்ன பியசீலி நீ கூட….?” என்று சொல்லும்போதே அவன் கண்கள் கலங்க தொடங்கியிருந்தது. “இல்லை இப்போ அவன் வளர்த்துவிட்டான். எல்லாம் தெரிந்துகொள்ளும் வயதும் வந்து விட்டது. இனிமேலும் எல்லாத்தையும் மறைக்க முடியாது. அவனாக தெரிந்து கொண்டால் எங்கள் மீது வெறுப்பு வரும். எனவே சொல்லிதானே ஆகவேணும் ..?” “சரி சொல்லலாம். கொஞ்ச நாளில பள்ளிக்கூட விடுமுறை வந்துவிடும். நாங்கள் எல்லோரும் ஒரு சுற்றுலா போகலாம். அப்போ நானே பக்குவாமா அவனுக்கு சொல்லுறேன். அதுவரை பொறுமையா இரு”. டமாலென்று பந்து வெடிக்கும் சத்தம் கேட்டது. சரி இன்னொரு பந்து வாங்கவேண்டும் என்றபடி பியசீலி வீட்டின் பின்புறமாக போனாள். ௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦ இதே கிராமத்தில் இதே காணியில் இருந்த சிறிய குடிசையில் தன் தாய் சகோதரியோடு தான்  குணதாச வாழ்ந்தான். தந்தை யாரென்றோ அதைப்பற்றி அறியும் ஆவலோ அவனுக்கு இருந்ததில்லை. நீ வயிற்றில் இருக்கும்போதே, “அப்பா யாரோடோ ஊரை விட்டு ஓடிப்போய் விட்டார்.” என அம்மா சொன்னதை தவிர வேறெந்த தகவலும் அவனுக்கு தெரியாது. தேயிலை பதனிடும் சிறிய தொழிற்சாலை ஒன்றில்தான் அவன் அம்மா வேலை செய்தார். குணதாசவுக்கும் படிப்பில் பெரிய ஆர்வமில்லாததால் எட்டாவது வகுப்போடு நிறுத்திவிட்டு அம்மாவோடு அதே தொழிற்சாலைக்கு வேலைக்கு போக தொடக்கி விட்டிருந்தான். அவன் அக்கா பத்தாவது படித்து விட்டு வீட்டிலிருந்தபோது பன் சாலையில் வணங்க வந்த ஒரு போலிஸ் காரர் அவளைப் பிடித்துப்போய் பெண் கேட்டு வந்து திருமணமும் நடந்து அவர்களோடு அம்மாவும் கண்டி நகருக்கு போய்விட. வாழ்கையில் எந்த இலட்சியமும் இல்லாமல் வெறுமனே நாட்களை கடதிக்கொண்டிருந்த குணதாசவுக்கு தேயிலை தொழில்சாலையில் வேகமாக சுற்றிக்கொண்டிருந்த இயந்திரத்தின் பட்டி அறுந்து தோள்பட்டையில் அடிதபோதுதான் வாழ்கையின் முதல் வலி தெரிந்தது . அவசரமாக அவனை வைத்தியசாலைக்கு கொண்டு போனதும் வலியை குறைப்பதுக்காக மென்மையான வலியோடு ஊசி மருந்தை செலுத்திய தாதி பியசீலியை முதன் முதலாக சந்தித்தான். பின்னர் அவளை சந்திப்பதுக்காகவே வலிக்கான வழியை தேடி கண்டுபிடித்து வைத்திய சாலையின் வாடிக்கையாளன் ஆனான். தினமொரு வலியோடு தன்னை சந்திக்கவே வழி தேடி வருவதாக பியசீலி உணர்ந்துகொண்ட தருணத்தில் அவளுக்கும் அவனை பிடித்துப்போய் விடவே, “அடிக்கடி அடிபட்டு வராதே அன்பே. அன்போடு நானே உனை தேடி வருகிறேன். அப்பாவை வந்து பார்.” என்று அவள் சொல்லி விட்டாள். அவன் அவளின் அப்பாவை தேடிப்போனான். அவரோ, “வேலையென்ன? சம்பளமென்ன? இப்போவெல்லாம் வசதியான பெண்களை வழைத்து போட்டுக்கொண்டு வாழ்க்கையை அனுபவிக்கிறதே உங்களுக்கு வேலையாய் போச்சு. போய் முடிந்தால் ஒரு வசதியான வீட்டை கட்டி முடி. அப்போதான் என் மகளை கட்டிக்கொடுக்க முடியுமென்று கறாராக சொல்லி விட்டார்”. கூரை பிய்ந்து தொங்கிய குடிசையில் குந்தியிருந்து யோசித்தான். தேயிலை கொம்பெனியில் வேலை செய்து கூரை கூட வேயமுடியாது. வீடு எப்பிடி காட்டுறதாம்..? அப்போ தான் வாகனத்தில் வந்தவர்கள் வீசி விட்டு போன விளம்பரத்தை எடுத்தான். ‘எம் தேசத்தை நாமே மீட்க வேண்டும். இருக்கும் இந்த தீவு மட்டுமே எமக்கான இருப்பிடம். நான்கு பக்கமும் கடலால் மட்டுமல்ல எதிரிகளாலும் சூழப்பட்டிருக்கிறோம். இது அவசர தேவை. அதிக சம்பளம்.’ படித்து முடித்ததுமே கொஞ்சம் நெஞ்சை நிமிர்த்தி கைகளை மடக்கி மேலே உயர்த்தி தசைகள் புடைக்கிறதா என பார்த்து விட்டு அடுத்த நாளே அந்த விளம்பரதிலுள்ள விலாசத்துக்கு போவதென முடிவெடுத்திருந்தான். அன்றிரவே அவன் கனவில் அந்த இடத்தில் ஒரு மாடி வீடு பிளஸ் மொட்டை மாடியில் பிய சீலியை அணைத்தபடி அவன்………. 000000000000000000000 இராணுவத்தில் சேர்ந்து விட்டிருந்தவன் பயிற்சிகள் முடிந்ததுமே கட்டாய சேவையாக வடக்குக்கு அனுப்பப் பட்டிருந்தான். புதிதாக சேர்ந்தவர்களின் கடமையே இரவுநேர காவல் நிலைகளில்தான் தொடங்கும். சண்டை தொடக்கி விட்டால் முன்னுக்கு செல்பவர்களும் அவர்கள் தான். மூன்று வருடங்கள் லீவு எடுக்கமால் அவ்வப்போது பியசீலிக்கு மட்டும் கடிதமெழுதி அனுப்பி விட்டு கல்வீட்டை கட்டி காதலியை மனைவியாக்கும் கனவோடு கடமையிலிருந்தானே தவிர நாட்டை பற்றிய கவலையேதுமிருக்கவில்லை. சண்டை தொடங்கி விட்டாலே எரிச்சலாவிருக்கும். முடிந்தவரை எங்காவது பதுங்கி விடுவான். “சண்டையில் என்ன கிழித்தாய்?” என்று அவன் அதிகாரி கேட்கும் கேள்விக்காக வானத்தை நோக்கி சுட்டு விட்டு துப்பாக்கி ரவை தீர்ந்த கணக்கை காட்டுவான். சமாதான பேச்சுவார்த்தை தொடங்கலாமென பேச்சு அடிபட்டுகொண்டிருந்த நேரம் தொடர்ச்சியாக விடுமுறையே எடுக்காத அவனுக்கு விடுமுறை கிடைத்தது. நேரடியாக பியசீலியின் வீட்டுக்கு சென்றவன் அவள் தந்தையிடம் “இதோ பொறுப்பான வேலையிலிருக்கிறேன். நல்ல சம்பளம். நாளையே ஒரு இஞ்சினியரை அழைத்துவந்து வீட்டுக்கு பிளான் கீறி அத்திவாரம் போடப்போகிறேன். தனி வீடு அல்ல மாடி வீடு”. என்று வாசலில் நின்றபடி சத்தமாகவே சொன்னான். இராணுவ உடையில் துப்பாக்கியோடு வேறு வந்திருக்கிறான். இதுக்கு மேலையும் முடியாது என்று சொன்னால் சுட்டாலும் சுட்டு விடுவான் என்கிற பயத்தில் உடனே அவர் ‘சரி’ சொல்லிவிட, எளிமையாக அவர்களின் திருமணம் நடந்து முடிந்து விட்டிருந்தது. வீடு கட்டும் வேலைகளும் ஆரம்பித்து விட்டதால் அவன் பியசீலி வீட்டிலேயே தங்கியிருந்தான். ஒரு மாத லீவு ஓடித் தீர்ந்துவிட அவளை வங்கிக்கு அழைத்துப்போய் அவள் பெயரை தன் கணக்கில் இணைத்தவன், “பணத்தை எடுத்து வீட்டு வேலைகளை கவனித்துக் கொள். அடுத்த விடுமுறைக்கு வரும்போது புது வீட்டுக்கு குடி போய் விடலாமென்றவன்.”, புதிய காதல் மனைவியை கண்ணீரோடு விடை பெற்றான். அப்போ சமாதான காலமென்பதால் அவனுக்கு அடிக்கடி விடுமுறை கிடைத்தது. கீழ் தளம் மட்டுமே கட்டி முடிக்கப்படிருந்த வீட்டுக்குள் இருவரும் மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை போய்க்கொண்டிருந்தாலும் வருடங்கள் செல்ல செல்ல அவர்களுக்கு குழந்தை பிறக்கவில்லையே என்கிற கவலை மனதுக்குள் புகுந்து கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தது . அங்கங்கே சிறு மோதல்களும் நடந்து பேச்சு வார்த்தை குழம்பி மீண்டுமொரு யுத்தம் தொடங்குவதுக்கான அறிகுறிகள் தோன்றியிருந்ததால் விடுமுறையில் போயிருக்கும் இராணுவத்தினர் அனைவரையும் உடனடியாக கடமைக்கு திரும்புமாறு அறிவித்தல்களும் வெளியாகியிருந்தது. சண்டை தொடங்கி விட்டால் இனி அடிக்கடி விடுமுறை கிடைக்காது எனவே வைத்தியரை போய் பார்த்து விடலாமென்று உள்ளுரிலிருந்த வைத்தியசாலையில் போய் பரிசோதனை செய்து பார்த்தார்கள். குறைபாடு குணதாசவிடமே என்றதும் அவனுக்கு மடியிலேயே ஒரு குண்டு விழுந்து வெடித்தது போலவிருந்தது. “இல்லை இவன் சரியில்லை. கொழும்பு போய் பெரிய வைத்திய சாலையில் பார்க்கலாமென்று” பியசீலி அவனை தேற்றினாள். மீண்டும் ஒரு சிறு நம்பிக்கையோடு கொழும்பு போனார்கள். அந்த வைத்தியசாலை பரிசோதனை முடிவுகளும் குணதாசவை நோக்கியே கையை நீட்டியது. அவன் வாழ்நாளில் நினைவு தெரிந்து முதன் முதலாக அழுதான். முழுதாய் உடைந்து போனவனை பியசீலி அணைத்து அழைத்து வந்தாலும் வீட்டில் மாட்டியிருந்த இராணுவ உடையில் கம்பீரமாக நின்றிருக்கும் அவனது படம் அவனைப்பார்த்து விழுந்து விழுந்து சிரிப்பது போலவேயிருந்தது. கண்ணை மூடும் போதெல்லாம் பியசீலியின் தந்தை, “நீயெல்லாம் ஒரு ஆம்பிளையா ? உனக்கெதுக்கு ராணுவ உடுப்பு? கையில துப்பாக்கி தூ ………” என்று துப்புவது போலவேயிருந்தது. ஒரு நாள் முழுதும் துவண்டுபோய் வீட்டிலேயே படுத்திருந்தவனுக்கு பியசீலியின் நிலையை யோசித்தான். பாவம் என்னை நம்பி வந்தவள், அவளை சமாதானப் படுத்த வேண்டும்என்பதுக்காக, “சரி விடு. எல்லாம் புத்தபகவான் பார்த்துக்கொள்ளுவார். மருத்துவத்தால் மாற்ற முடியாததையும் அவர் மாற்றுவார்.” என்று தேற்றியவன், மறு நாளே சில வேலைகளை திட்டமிட்டு செய்யத் தொடங்கியிருந்தான். வீடு மேல் தளம் கட்டுவதை இப்போதைக்கு தள்ளி வைக்கலாம் என்று முடிவெடுத்தவன் தன் பெயரில் ஆயுள் காப்புறுதி செய்துவிட்டு அன்றே வேலைக்கு திரும்பி விட்டிருந்தான். சில நாட்களிலேயே யுத்தமும் தொடக்கி விட்டிருக்க அவனை மன்னார் தளத்துக்கு அனுப்பி விட்டிருந்தார்கள். இராணுவம் மன்னாரிலிருந்தே களமுனையை திறந்து விட்டிருந்தது. இந்தச் சண்டையில் எப்படியும் செத்துப்போய் விடவேண்டும் அப்போதான் அவளுக்கு காப்புறுதி பணம் கிடைக்கும். வேறு யாரையாவது திருமணம் செய்து மகிழ்ச்சியாக இருக்கட்டும் என்பது மட்டுமே அவனது நோக்கம். இதுவரை காலமும் பதுங்கியிருந்து வானத்தை நோக்கி சுட்டவன் இப்போ முன்னுக்கு வந்து மூர்க்கமாகக் களமாடத்தொடங்கியிருந்தான். அவனது திறமையை பார்த்த அதிகாரியே அசந்துபோய் ஊடுருவி தாக்கும் சிறிய குழுவுக்கு தலைமை தாங்கும் பொறுப்பை கொடுத்திருந்தார். இராணுவம் மடுவைத் தாண்டி பல குறுக்கு பாதைகளாலும் கிளிநொச்சியை அண்மித்துக்கொண்டிருந்தது. அவனும் யுத்த களத்தில் திறமையால் குவித்த வெற்றிகளை பாராட்டி குறுகிய காலத்திலேயே ஒரு படையணியை வழிநடத்தும் அதிகாரியாகி விட்டிருந்தான். பியசீலிக்கு அவ்வப்போது குறுஞ் செய்தி அனுப்புவதோடு அவனுக்கு கிடைத்த பாராட்டுக்களும் பதவிகளாலும் ‘நான் வீரமான ஒரு ஆண்மகன். எனக்கு எந்தக்குறையுமில்லை.’ என நம்பத் தொடங்கியிருந்தான். கிளிநொச்சியின் பாரிய மண் அணையை உடைத்து உள்ளே புகுந்த அணியில் அவனது அணியும் முக்கியமானது. பொது மக்களை சரணடையும்படி அறிவித்தல் கொடுத்ததுமே எங்காவது ஒரு வழி கிடைக்காதா என காயங்களோடும் பசியோடும் ஏங்கயிருந்த மக்கள் சாரை சாரையாக சரணடையத் தொடங்கியிருந்தார்கள். இராணுவத்தினர் ஆண்களை, பெண்களை, வயதானவர்களை, காயமடைந்தவர்களை எனத் தனித்தனியாகப் பிரிக்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள். நடைப்பிணங்களாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தவரிசையில் ஒரு சலசலப்பு. அவன் என்னவென்று விசாரித்தான். யாரோ ஒரு இளம்குடும்பம் பெண் நிறைமாத கர்ப்பிணியாம். கணவன் அவளை தனியாக விடமாட்டேன் என்று அடம்பிடித்துக்கொண்டிருந்தான். அனைத்தையும் கவனிதுக்கொண்டிருந்தவன் நேராகப்போய் அடம்பிடிதுக்கொண்டிருந்தவனை எட்டி உடைத்து விட்டு இழுத்துக்கொண்டு போங்கள் என்று கட்டளையிட்டான். “ஐயா பெறு மாசம் ஐயா. இண்டைக்கோ நாளைக்கோ பிறந்திடும். அவள் வேற நோஞ்சான இருக்கிறாள். நான் பக்கத்திலை பாத்துக்கொள்ளுறேன். விடுங்கோ ஐயா.” எண்டு புலம்பியபடியே இருந்தவனை இராணுவத்தினர் தள்ளிக்கொண்டு போனார்கள். அவள் மொத்தமாக அழுது கண்ணீர் தீர்ந்திருக்க வேண்டும். வயிற்றைப்பிடித்தபடி பற்களால் உதட்டை கடித்து கண்களை மூடி நின்றிருந்தவளை இராணுவ பெண்ணொருத்தி அழைத்துக்கொண்டு போனாள். இரவானதும் சரணடைவு நிறுத்திவைக்கப்பட்டு மறுநாள் வரும்படி அறிவித்தார்கள். இடைவிடாது கேட்டுக்கொண்டிருந்த துப்பாக்கிகளின் சத்தம் அன்று கொஞ்சம் ஓய்ந்திருந்தது. அவர்களது தலைநகரம் வீழ்ந்து விட்டது. இன்னும் கொஞ்சம்தான் முற்றாக முடித்துவிடுவோம் என்று வெற்றிக்களிப்பில் நிறைந்திருந்த தன் அணியினர்ருக்கு வாழ்த்து சொன்னவன். தற்காலிக தங்குமிடமாகப் பாதி இடிந்தவீடு ஓன்றில் ஓய்வெடுக்க சென்றிருந்தான். ஜெனறேற்றரில் ஒரேயொரு பல்ப்புமட்டும் மெல்லிய வெளிச்சம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. லேசாகக் கண்ணயர்த்து போகும் நேரம் மீண்டும் சலசலப்பு. வேகமாக வந்த ஒருவன் சலூட் அடித்துவிட்டு, “சேர் .. சரணடைந்த ஒரு பெண்ணுக்கு குழந்தை பிறக்கப்போகிறது. வலியில் கத்துகிறாள் என்ன செய்யலாம்? ” என்றான். பல நாட்களுக்கு பின்னர் கழற்றி மாட்டியிருந்த சட்டையை போட்டுக்கொண்டு பெண்கள் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த இடத்துக்கு போனவன் வலியில் துடிதுக்கொண்டிருந்தவளைப் பார்த்தான். அவன் அடித்து விரட்டியவனின் மனைவியேதான். “ராணுவ மருத்துவருக்கு தகவல் கொடுங்கள். அவளை என் தங்குமிடத்துக்குத் தூக்கிவாருங்கள்.” என்று கட்டளையிட்டு விட்டு மீண்டும் இருப்பிடம் திரும்பி விட்டான். அவளைக் கொண்டுவந்து நிலத்தில் கிடத்தி விட்டிருந்தார்கள். வைத்தியர் வந்து சேரும்போது வலியில் முனகிக்கொண்டிருந்தவள் மயக்க நிலைக்கு சென்று கொண்டிருந்தாள். வைத்தியர் வந்ததுமே அவள் நாடித்துடிப்பை தொட்டுப்பார்த்து விட்டு வேகமாக இயங்கத் தொடங்கினார். குளுக்கோஸ் பையை எடுத்து ஒரு தடியில் கட்டி ஊசியை குழாயில் இணைத்து அவள் கையில் நரம்பை தேடிப்பிடித்து ஏற்றி விட்டு. சிறு பிளேட்டை எடுத்து அவளின் அடி வயிற்ரைக் கிழித்து குழந்தையை வெளியே எடுத்தவர், அதே பிளேட்டால் தொப்பிள் கொடியை வெட்டி விட்டு தண்ணீர் வேணுமென்றதும் குணதாசவே வாளியில் தண்ணீரை கொண்டு வந்து வைத்தான். அதில் குழந்தைதையை அமிழ்த்தி கழுவத்தொடங்கியதுமே அழத் தொடங்கியிருந்தது. “குழந்தைக்கு பால் கொடுக்க உடனே ஏற்பாடு செய்யுங்கள்” என்று வைத்தியர் சொன்னதுமே, காவலுக்கு நின்ற ஒருவனை அழைத்து, “கைதானவர்களில் பால் கொடுக்கக் கூடிய தாய் யாராவதிருந்தால் உடனே வேகமாக அழைத்து வா..” என்று கட்டளையிட்டான். சில நாட்களுக்கு முன்னர் பிறந்த கைக்குழந்தையோடு ஒரு தாயை அவன் முன்னால் கொண்டு வந்து நிறுத்தினார்கள். அவன் சைகை செய்ததுமே ஒருவன் அவளிடமிருந்த குழந்தையை வாங்கிக்கொள்ள அழுதுகொண்டிருந்த குழந்தையை அவள் கையில் கொடுத்ததும் அங்கிருந்து ஓரமாக அவள் சென்றுவிட குழந்தையின் அழுகை சத்தம் நின்று போய் விட்டிருந்தது. தன் கடமைகளை முடித்த வைத்தியர் அவனிடம் வந்து, “தையல் போட்டிருக்கிறேன். நிறைய இரத்தம் வெளியேறியிருக்கிறது. ஏற்கனவே அந்தப்பெண் பலவீனமாக இருக்கிறாள். உடனடியாக இரத்தம் செலுத்த வேண்டும். இல்லா விட்டால் உயிருக்கு ஆபத்து. வசதியுள்ள பெரிய வைத்திய சாலைக்கு எடுத்துப்போங்கள்.” என்று சொல்லிவிட்டு அவனுக்கு முன்னால் சல்யூட் அடித்து விட்டு விடை பெற்றுக்கொண்டான். வைத்தியர் போனதும் சுற்று முற்றும் பார்த்தான். மங்கலான வெளிச்சத்தில் காவலுக்கு நின்றவர்களும் குழந்தைக்குப் பால் கொடுக்கும் பெண்ணும் சிறிது தூரத்திலேயே நிற்பது தெரிந்தது. அறைக்கு திரும்பி அசைவற்றுக்கிடந்த அவளையே சில நிமிடங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன் மீண்டும் வெளியே பார்த்தான். அருகாக யாருமில்லை. கதவை மெதுவாக சாத்தி விட்டு இடுப்பிலிருந்த சிறிய கத்தியை எடுத்து அவளின் அடி வயிற்றின் கீழே செருகி மேல் பக்கமாக இழுத்தான். அப்போதுதான் போடப்பட்டிருந்த தையல்கள் கத்திக்கு வழி விட்டு இலகுவாக ஒவ்வொன்றாக அறுத்துக்கொண்டு சில அங்குலங்கள் அதையும் தாண்டி வந்து நின்றது. கத்தியை இழுத்தெடுத்து குளுக்கோஸ் குழாயை அறுத்தவன், அதிலிருந்து வழிந்த குளுக்கோசில் கழுவி மீண்டும் இடுப்பில் செருகி விட்டு குனிந்து பார்த்தான். அவள் அவனை வெறித்துப் பார்த்தபடியே உடல் ஒரு தடவை அசைந்தது. எதோ சொல்ல முயற்சித்தது போலவிருந்தது. கழுதுப்பக்கத்தில் விரல்களை வைத்துப் பார்த்தான். நாடித் துடிப்பு அடங்கிப்போயிருந்தது . வெளியே வந்து லேசாக விசிலடித்ததும் ஓடி வந்த பாது காவலனிடம், ‘அவள் இறந்து விட்டாள். கொண்டு போய் புதைத்துவிடு.’ என்று சைகையிலேயே சொன்னதும், இயந்திரம் போல இயங்கிய பாதுகாவலன் இறந்தவளின் உடலை அவள் கிடத்தியிருந்த துணியிலேயே சுருட்டி தோளில் சுமந்தபடி இருளில் மறையத் தொடங்கியிருந்தான். அவளுடலில் வழிவதற்கு இரத்தம் இருந்திருக்கவில்லை. வெளியே பாலுட்டி முடித்திருந்தவளிடம் அவளின் குழந்தையையும் எடுத்துக்கொண்டுபோய் உள்ளே படுக்கசொன்னதும் அவள் குழந்தைகளோடு உள்ளே நுழைந்து இரண்டு குழந்தைகளையும் அணைத்தபடி நித்திரையாகிப்போனாள். அரையிருளில் அறுந்துபோன குளுக்கோஸ் குழாயிலிருந்து இன்னமும் துளிகள் விழுந்துகொண்டிருந்தது. 0000000000000000000000000 நீண்ட நாளின் பின் குணதாச தொலைபேசியில் பிய சீலியை அழைத்ததும் அதிகாலை நேரம் பயத்தில் பரபரத்து, “உங்களுக்கு ஒன்றுமில்லையே…….? என்றவளிடம் , “இல்லை காலை விடிந்ததும் ஒரு வண்டியை பிடித்துக்கொண்டு கொஞ்சம் பணமும் எடுத்துக்கொண்டு வவுனியா வந்துவிடு. இராணுவ அலுவலகத்துக்கு போக வேண்டாம். ரயில் நிலைய பக்கமாக வந்துவிடு. அங்கேயே காத்திரு. நான் வந்துவிடுகிறேன்.” என்று விட்டு தொலை பேசியை துண்டித்து விட்டான் . நடந்த முழு உண்மையையையும் பியசீலியிடம் சொல்ல முடியாது. எனவே அவளுக்கு சொல்வதுக்ககவே ஒரு கதையை தயார் செய்ய வேண்டியிருந்தது .யோசித்தான். கதை இதுதான் : ‘பயங்கரவாதிகளிடமிருந்து அப்பாவி பொது மக்களை மீட்டுக்கொண்டிருந்தோம். அப்போ ஒரு கர்ப்பிணி பெண்ணும் கணவனோடு ஓடி வந்துகொண்டிருந்தாள். அப்போ பயங்கரவாதிகளின் சூடு பட்டு கணவன் இறந்து போய் விடக் காயமடைந்த கர்ப்பிணி பெண்ணை மட்டும் என்னால் காப்பாற்ற முடிந்தது. ஆனால் அன்றிரவே குழந்தை பிறந்துவிட பலவீனமாக இருந்த அந்தப்பெண் இறந்து விட்டாள். எவ்வளவோ முயன்றும் என்னால் அவளை காப்பாற்ற முடியவில்லை. குழந்தையை மட்டுமே காப்பாற்ற முடிந்தது. புத்த பிரானே எமக்காக இந்த குழந்தையை என் கையில் கொடுத்ததாக நினைத்தேன். இனி இவன் எங்கள் குழந்தை……” இதை பலமுறை அவன் சொல்லிப் பார்த்துக்கொண்டான். அதிகாலையே எழுந்தவன் நித்திரையிலிருந்த பெண்ணிடம், “உன் குழந்தையை கொண்டுபோய் முகாமில் உன் உறவினர் அல்லது தெரிந்தவரிடம் கொடுத்துவிட்டு வா.” என்றவன் பழைய துணியால் சுற்றியபடி நித்திரையிலிருந்த குழந்தையை தன்னுடைய இராணுவ சீருடை ஒன்றில் சுற்றி கையில் எடுத்து பார்த்தபடியே நிற்றிருக்கும்போதே அவள் வந்து விட்டிருந்தாள். குழந்தையை அவள் கையில் கொடுத்து ஜீப்பில் ஏற சொன்னவன், வண்டியை இயக்கியதும் அது ஏ 9 பாதையால் ஓடத் தொடங்கியிருந்தது. வழி நெடுகலும் அங்காங்கு இருந்த இராணுவ தடை கம்பங்கள் எல்லாமே அவனின் அடையாளத்தை உறுதி செய்து வழி விட்டுக்கொண்டிருந்தது. வவுனியா இரயில் நிலையத்துக்கு அருகில் வந்தவன் தொலைபேசியில் பியசீலியை தொடர்பு கொண்டதுமே, அருகிலிருந்த ஒரு வாகனத்திலிருந்து இறங்கி சுற்று முற்றும் பார்த்து விட்டு, வண்டியிலிருந்தவளிடம் குழந்தையை வாங்கும்போதே அது வீரிட்டு அழத் தொடங்கியிருந்தது. கொஞ்சம் பலவந்தமாகவே குழந்தையை பிரித்தெடுக்கும் போது அவள் உதடுகளை கடித்து கண்களை மூடிய படியே பேசாமலிருந்தாள். பியசீலியின் கைகளில் குழந்தையை கொடுத்தவன், பியசீலிக்காக சொல்வதுக்கு தாயார் செய்து வைத்திருந்த கதையை வேகமாக சொல்லி முடித்துவிட்டு , “நீ ஊருக்கு போக வேண்டாம். அமாவிடம் விபரம் சொல்லியுள்ளேன். நேராக அவர்கள் வீட்டுக்கு போ. போகிற வழியில் குழந்தைக்கு வேண்டிய பால்மா, பால் போச்சி வாங்கி கொள்.” என்றவனிடம் குழந்தைக்கு என்ன பெயர் என்ற பியசீலியின் கேள்விக்கு, “குமார………..” என்று விட்டு ஜீப்பில் போய் ஏறிக்கொண்டான். மீண்டும் கிளிநொச்சி சென்றுகொண்டிருந்த வாகனத்தை யாருமற்ற காட்டுப் பகுதியில் நிறுத்தி அவளை கீழே இறங்கசொன்னவன் துப்பாக்கியை அவள் தலையில் வைத்தான். எந்த அசைவுமற்று நின்றவளிடம் “உனக்கு சாக பயமில்லையா?” என்றதும் அவளது உதடுகள் லேசாய் விரிந்தது. அதை சிரிப்பென்று அவன் எடுத்துக்கொண்டான். “என்ன பெயர்?” என்று அவளிடமிருந்து வந்த உணர்வுகளற்ற குரலுக்கு. “என்பெயரா….?” என்று கோபமாய் கேட்டான். “இல்ல… உன் பெண்சாதி பெயர் ..” கம்பீரமாய் துப்பாக்கியை நீட்டியபடி நின்றிருந்தவன் கொஞ்சம் தடுமாறி, “எதுக்கு….? என்றான். “அந்தக் குழந்தையைப் பத்திரமா பார்த்துக்கொள்ள சொல்.” என்றதும் துப்பாக்கியை மீண்டும் இடுப்பில் செருகிவிட்டு, “சரி வந்து ஜீப்பில் ஏறு.” என்றான்.அவள் ஏறி அமர்ந்ததும் ஜீப் நகரத்தொடங்கியது. இருவரிடமும் ஆயிரம் கேள்விகள் இருந்தாலும் வார்த்தைகளை வீணாக்க இருவருமே விரும்பவில்லை. ஜீப் மீண்டும் கிளிநொச்சி முகாமுக்குள் நுழைந்ததும் அவளை இறங்கி போகசொன்னவன், “உன் விசாரணைகளை விரைவாக முடித்து விடுதலை செய்ய சொல்கிறேன். நீ போகலாம்.” என்றதும் தன் பிள்ளை இருக்கும் இடத்துக்கு வேகமாக போய் கொண்டிருந்தவளிடம், “கொஞ்சம் நில்லு.” என்றவன், அருகில் போய், “அவள் பெயர் பியசீலி…… குழந்தையை பத்திரமா பார்த்துக்கொள்வாள். இதை பற்றி நீ யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது. போ என்றான்.” எபோதாவது செத்து தொலைந்து விட வேண்டும் என்பதுக்காகவே முன்னரங்கில் மூர்க்கமாக படை நடத்தி வெற்றிகளை குவிதுக்கொண்டிருந்தவன் இப்போதெல்லாம் மெதுவாகவும் பாதுகாப்பாகவும் நகரத் தொடங்கியிருந்தான். ஒரு துப்பாக்கி ரவை கூட உரசிப் பார்க்கமேலேயே வாழ்க்கை வெறுத்துப்போயிருந்த காலங்கள் கடந்து போய் விட்டிருந்தது. இனி வாழ்ந்து விட வேண்டுமென முடிவெடுத்திருந்த அன்றிரவே அவனுக்கு பக்கத்தில் விழுந்து வெடித்த குண்டுச் சத்தத்தில் எழுந்த வலியோடு மயங்கிப் போயிருந்தான். ராணுவ வைத்திய சாலையில் கண்விழித்த போது, ஒற்றை காலடியில் குழந்தையோடு பியசீலி நின்றிருந்தாள். வலப்பக்கமாக பெரும் வலி. வலக்கால் பக்கமாக தொடைக்குக் கீழே வெள்ளை போர்வை மட்டுமே தெரிந்தது. ஆனாலும் விரல்கள் இருக்குமென்கிற நம்பிக்கையோடு அசைத்துப் பார்த்தான். முறிந்த பல்லியின் வால் போல அவனது தொடை மட்டும் கொஞ்சம் அசைந்தது. என்ன நடந்ததென ஞாபகங்கள் அனைத்தையும் ஒன்றோடு ஒன்றாக கோர்த்து பார்க்க முயன்றதில் குண்டு வெடித்தது வரை மட்டுமே ஞாபகத்தில் வந்தது. அறுந்து போயிருந்த நினைவு மீண்டும் ஓட்ட வைத்ததில் ஒற்றைக் கால் இல்லாதவனாகப் படுக்கையில். அதுக்கு மேல் அவனால் நினைவுகளை மீட்க முடியவில்லை. பியசீலி குழந்தையை அவனருகில் கிடத்தியதும், அது இரண்டு கால்களையும் அடித்து எதோ சத்தம் போட்டபோது அவன் ஒற்றைக் கால்வலியை மறந்து போனான். காயம் ஆறும்வரை சில மாதங்கள் வைத்திய சாலையிலேயே கழிக்க வேண்டியிருந்தது. ஒருநாள் வெளியே வீதியெங்கும் பட்டாசு சத்தம். காவலரணில் நின்றிருந்த இராணுவத்தினரும் வானத்தை நோக்கிச் சுட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். வைத்திய சாலை ஊழியர்களும் மகிழ்ச்சியோடு ஒருவரையொருவர் கட்டிப்பிடித்து மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாடி முடித்த மறுநாள் வைத்திய சாலைக்கு வந்திருந்த ராணுவ அதிகாரி காயமடைந்திருந்த அனைத்து வீரர்களின் வாயிலும் ‘பயங்கர வாதத்தை வென்று அரக்கனை கொன்று விட்டோம்.’ என்ற படியே பால்ச்சோற்றை ஊட்டி விட்டுச் சென்று விட்டார். காயம் ஆறிப்போனதும் வீடு திரும்பியிருந்தவனுக்கு காயமடைந்த இராணுவத்தினருக்கு கொடுக்கும் ஊக்கதொகையும் வேறு தொழில் தொடங்குவதுக்காக கைத்தொலைபேசி திருத்தும் பயிற்சியும் அரசால் வழங்கப்பட்டது. கிடைத்த தொகையில் வீட்டுக்கு முன்னாலேயே சிறிய தொலைபேசி திருத்தும் கடை ஒன்றை போட்டுக் கொண்டவனுக்கு ஒய்வுதியமும் கிடைதுக்கொண்டிருந்ததால் வாழ்க்கை சுமுகமாகப் போய்கொண்டிருந்தது. நாட்கள் செல்ல நடந்த சம்பவங்களும் நினைவிலிருந்து விலகிப்போய் இன்றுவரை நிம்மதியாகவே இருந்தான். இன்றைய சம்பவம் மீண்டும் அவனை பழைய நினைவுகளுக்கு இழுத்துக்கொண்டு செல்லவே, அடுத்த லீவுக்குக் குடும்பமாக கிளிநொச்சிக்குச் சுற்றுலாபோய் பியசீலிக்கு அவன் சொல்லி வைத்திருந்த அதே கதையை அங்குவைத்து நம்பும் படியாக குமாரவுக்கு சொல்லிவிடுவதென முடிவெடுத்திருந்தான். 0000000000000000000000000000 வாகனம் கிளிநொச்சி நகரை அண்டியிருந்தது. குணதாசவுக்கும் பியசீலிக்கும் நடுவில் கையில் பந்தை வைத்து உருட்டியபடியே குமார வெளியே வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். குணதாசவோ இறுகிய முகத்தோடு பல வருடங்களுக்கு பின்னர் ஒரு இடத்தைக்காட்டி “இதோ……. இங்குதான் நீ கிடைத்தாய்.” என மீண்டும் சொல்லப்போகும் அந்த கதையையே மனதுக்குள் திரும்ப சொல்லிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். கிளிநொச்சி சந்தியில் சனக்கூட்டமாகவும் சத்தமாகவும் இருக்க, சந்தியில் இருந்த உணவகத்தில் ஏதாவது சாப்பிடலாமென நினைத்து வண்டியை நிறுத்துமாறு சொல்லிவிட்டுத் தன் கைதடியைகளை எடுத்துக்கொண்டு இறங்கிய போது, வீதியின் மறுபக்கம் சனக்கூட்டமாக இருந்தது. “அங்கே என்ன நடக்கிறது?” என்று ஒருவரை கேட்டதும் , “ஒ……… அதுவா? காணமல் போனவர்களுக்கான போராட்டம். இதுவே இவங்களுக்கு வேலையா போச்சு.” எண்டு சொன்னபடி போய் விட்டார். குமார வண்டியிலிருந்து இறங்கும்போது கையிலிருந்த பந்து நழுவி வீதியில் குறுக்கே உருண்டோட தொடங்கியதும் அதை பிடிப்பதுக்காக அவன் வீதியில் பாய மறுபக்கமிருந்து வேகமாக வந்துகொண்டிருந்த தனியார் பேருந்து ஓன்று பிரேக் அடித்து நிக்க, ஓடிப்போன குமார திரும்பவும் மறுபக்கம் வந்து விழுந்திருந்தான். என்ன நடந்தது என எல்லோருமே யோசிக்க முதல் அது நடந்து விட்டிருந்தது. அனைவருமே உறைந்து போய் நின்றிருக்கும் போது குணதாச வீதியில் கிடந்தவனை பார்த்தார். குறுக்கே ஓடிய குமாரவை காப்பாற்ற அவனை தள்ளி விட்டு பேருந்தில் ஒருவர் அடி பட்டு கிடந்திருந்தார். யாரோ போனடித்து விட்டிருக்க அம்புலன்ஸ் அவரை ஏற்றிக்கொண்டு போனதும் அங்கு வந்த போலிசார் பேருந்து ஓட்டுனரை கைதுசெய்து விசாரிக்க தொடங்கியிருந்தார்கள். குறுக்கே போன குணதாச தன் இராணுவ அடையாள அட்டையை காட்டி “என் மகனில் தான் பிழை. அவரை விட்டு விடுங்கள்.” என்றதும் போலிசாரும் “விசாரணைக்கு அழைக்கும்போது வரவேணும்.” என்று அவனை விட்டு விட்டார்கள். குமரவை காப்பாற்ற குறுக்கே விழுந்தவன் கையில் வைத்திருந்த எதையோ எறிந்து விட்டதை கவனித்திருந்த குணதாச அதை போய் எடுதுப்பார்த்தான். ஒரு பதாதையில் படம் ஒட்டியிருந்ததது. கீழே சிலவசனங்கள் . அந்த படம் அவனை உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. அன்றைய இரவின் மங்கிய வெளிச்சத்தில் அவனிடம் எதையோ சொல்ல முயற்சி செய்து அப்படியே அடங்கிப்போனவளின் முகம். இன்னும் அவனின் நினைவிலிருந்தது. அங்கிருந்த ஒருவரிடம் “என்ன எழுதியிருக்கு?” என்று கேட்டான். “என் மனைவியும் பிள்ளையும் எங்கே……”? என்று எழுதியிருக்கு என்று சொல்லிவிட்டு அவன் போய் விட்டான். அக்கம் பக்கம் பார்த்து விட்டு அந்த படத்தை தனியாக பிரித்தெடுத்து சட்டைபைக்குள் மறைத்து வைத்துக்கொண்டான் . உணவகத்தில் சாப்பிட அமர்திருந்தாலும் அவனால் சாப்பிட முடியவில்லை. பியசீலியும் குமாரவும் கூட சரியாக சாப்பிடவில்லை. அரை குறையாக சாப்பிட்டு விட்டு வெளியே வந்திருந்தவர்கள் வண்டியில் ஏறியதும் “திரும்பவும் ஊருக்கே போ………” என்று ஓட்டுனரிடம் சொல்லிவிட எதுவும் புரியாமல் அவனும் வந்த வழியே வண்டியை செலுத்த தொடங்கியிருந்தான். குணதாச மடியிலேயே தலை வைத்து படுத்திருந்த குமார, “அப்பா……. எல்லாம் என்னால தானே…? அவருக்கு ஒண்டும் ஆகியிருக்காதே..?” என்றான். இல்லை ஒண்டும் ஆகியிருக்காது. அவர்களும் நல்லவர்கள் தான்”. என்று சட்டையை தடவிப் பார்த்துக் கொண்டான் குணதாச. ஊரை அடைந்திருந்தபோது இரவாகி விட்டிருந்தது. நீண்ட நேர மௌனத்தை உடைத்தவன், “இன்றைக்கு கொஞ்சம் குடிக்கவேண்டும்.” என்று பியசீலியிடம் மெதுவாக அனுமதி கேட்டான். அவளும் எதுவும் சொல்லவில்லை. வாகனம் சாராய கடையை அண்மித்தபோது றைவரின் தோளில்த் தட்டிப் பணத்தைக் கொடுத்தான். வண்டியை நிறுத்தியவன் ஓடிப்போய் வாங்கி வந்து அவனிடம் கொடுத்து விட்டு வீட்டில் கொண்டு போய் விட்டு விட்டான். இரவு பியசீலி அறைக்குள் போய் படுத்துவிட, அவன் குடிப்பதை ஆச்சரியமாக பார்த்துக்கொண்டிருந்த குமாரவை “வா…” என்று அழைத்தவன், அவனை இறுக்கி அணைத்து முத்தமிட்டு, அப்பா இப்போ உனக்கொரு கதை சொல்லப் போகிறேன்.” என்று சொல்லத் தொடங்கியிருந்தான் 000000000000000000000 மறுநாள் காலை வழமையை விட தாமதமதமாக எழும்பிய குமார குணதாசவை பார்த்தபோது அவன் மூலையில் சிறிய கண்ணாடி கூண்டிலிருந்த புத்தர்சிலையையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அதில் புதிதாக பிடுங்கி வைக்கப்பட்டிருந்த நந்தியாவட்டை பூக்கள் நிரம்பியிருந்தது. அருகில் ஒரு பெண்ணின் படம். ” குமார முகம் கழுவி விட்டு வா. தேநீர் தயார் செய்கிறேன்.” என்கிற பியசீலி சொன்னதை காதில் வாங்கிக் கொள்ளாதவன் பந்தை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு பின்புறமாக சென்றிருந்தான். பந்து சுவரில்மோதும் சத்தம் கேட்கத் தொடங்கியிருந்தது. குணதாச பியசீலியை திரும்பிப் பார்த்தான். அவள் முகட்டை வெறித்துப்பார்த்தபடி சுவரில் சாய்ந்திருந்தாள். குணதாச நினைவு தெரிந்து வாழ்கையில் இரண்டாவது தடவையாக அழ ஆரம்பித்திருந்தான். டமால் என்று பந்து வெடிக்கும் சத்தம் கேட்டது .
    • Mulvaney brashly admits quid pro quo over Ukraine aid as key details emerge White House acting chief of staff Mick Mulvaney made a stunning admission Thursday by confirming that President Donald Trump froze nearly $400 million in US security aid to Ukraine in part to pressure that country into investigating Democrats. Mulvaney insisted that he only knew of a US request to investigate the handling of a Democratic National Committee server hacked in the 2016 election, but text messages between US diplomats show efforts to get Ukraine to commit to an investigation into Burisma, the company on whose board former Vice President Joe Biden's son sat. There is no evidence of wrongdoing in Ukraine by either Biden. "That's why we held up the money," Mulvaney said after listing the 2016-related investigation and Trump's broader concerns about corruption in Ukraine. After weeks during which Trump denied the existence of any political quid pro quo in his withholding of security aid to Ukraine, Mulvaney confirmed the existence of a quid pro quo and offered this retort: "Get over it."   "We do that all the time with foreign policy," Mulvaney said of the influence of politics in the Trump administration. In an unusual statement expressing public distance from the White House, a senior Justice Department official responded: "If the White House was withholding aid in regards to the cooperation of any investigation at the Department of Justice, that is news to us." Trump's attorney Jay Sekulow told CNN's Jim Acosta: "The legal team was not involved in the acting chief of staff's press briefing."   https://www.cnn.com/2019/10/17/politics/mick-mulvaney-quid-pro-quo-donald-trump-ukraine-aid/index.html
    • (நா.தனுஜா) சர்வதேச ஊடகங்களின் முன்னிலையில் கோத்தபாய ராஜபக்ஷ நாட்டையும், இராணுவத்தையும் காட்டிக்கொடுத்துவிட்டதாக புதிய ஜனநாயக முன்னணியின் ஜனாதிபதி வேட்பாளர் சஜித் பிரேமதாச, இவ்வாறு செய்வதற்கு அவருக்கு வெட்கமில்லையா? முதுகெலும்பு இல்லையா? எனவும் கேள்வி எழுப்பினார். புதிய ஜனநாயக முன்னணியினால் கெகிராவ நகரில் இன்று ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த தேர்தல் பிரசாரக் கூட்டத்தில் உரையாற்றுகையிலேயே அவர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்.  இதன்போது மேலும் உரையாற்றிய அவர், கடந்த செவ்வாய்கிழமை உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு ஊடகவியலாளர்களின் முன்நிலையில் கோத்தாபய ராஜபக்ஷ தலைகுனிய நேர்ந்த சம்பவத்தை அனைவரும் அறிவீர்கள்.  அடிப்படைவாதம் மற்றும் தேசிய நல்லிணக்கம் தொடர்பில் எழுப்பப்பட்ட கேள்விக்கு அனைத்து பக்கமும் திரும்பினாரே தவிர, அவரிடமிருந்து பதிலில்லை. இவ்வளவு காலமும் அவர்கள் தேசிய பாதுகாப்பு குறித்தே பேசிவந்தார்கள். எனினும் அந்த ஊடகவியலாளர் சந்திப்பில் உண்மைகள் அனைத்தும் வெளிவந்துவிட்டது.  கடந்த காலத்தில் அவர்கள் யாருக்கு ஜம்பர் அணிவித்து, யாரை சிறையில் அடைத்தார்களோ அவரே போருக்கு தலைமைத்துவம் வழங்கிய யுத்தவீரர் என்று சர்வதேச ஊடகங்களின் முன்நிலையில் அவர்களுடைய வாயாலேயே ஏற்றுக்கொள்ளளும்படி நேர்ந்துவிட்டது.  இராணுவத்தினரை தண்டிப்பார்கள், மின்சாரக்கதிரையில் ஏற்றுவார்கள் என்றெல்லாம் கடந்த காலத்தில் கூறினார்கள். அவ்வாறு மின்சாரக்கதிரையில் ஏற்றுவதற்காகவே அந்தக் கேள்வி கேட்கப்பட்டது. அதற்கு கோத்தபாய ராஜபக்ஷ வழங்கிய பதில் 'காட்டிக்கொடுப்பு'.  ஆனால் பிரேமதாசவினர் யாருக்கும் பயந்தவர்கள் அல்ல. யாருடைய நிபந்தனைகளுக்கும் கட்டுப்படக்கூடியவர்கள் அல்ல. சர்வதேசத்தில் எவரொருவரைக் கண்டும் நான் அஞ்சவில்லை இராணுவத்தினருக்காக என்னுடைய கழுத்தைக் கொடுப்பதற்குக்கூட தயாராக இருக்கின்றேன் என்பதை இங்கு கூறிக்கொள்ள விரும்புகின்றேன் என்றார். https://www.virakesari.lk/article/67112
    • (இராஜதுரை ஹஷhன்) அனைத்து இன மக்களின் பாதுகாப்பினையும் பலப்படுத்திய எம்மை நாட்டு மக்கள் மீண்டும் தெரிவு செய்வார்கள் என  எதிர்க்கட்சி தலைவர் மஹிந்த ராஜபக்ஷ தெரிவித்தார். குளியாப்பிடிய நகரில் இன்று இடம்பெற்ற பொதுஜன பெரமுனவின் தேர்தல் பிரச்சார கூட்டத்தில் கலந்துக் கொண்டு கருத்துரைக்கையில் அவர் மேற்கண்டவாறு குறிப்பிட்டார். தேசிய பாதுகாப்பினை பலவீனப்படுத்தி  மக்களை  அச்சுறுத்தலுக்குள்ளாக்கிய முறையற்ற அரசாங்கம்  புறக்கணிக்கப்பட வேண்டும். எமது ஆட்சியில் பாரிய போராட்டத்தின் மத்தியில் தேசிய பாதுகாப்பு பலப்படுத்தப்பட்டது. இன்று அரசியல் தேவைகளுக்காக பலவீனப்படுத்தியுள்ள தேசிய பாதுகாப்பு மீண்டும் பலப்படுத்தப்படும். நாட்டுக்க  வருமானத்தை ஈட்டும் அபிவிருத்திகளை மாத்திரம்  நிர்மாணித்தோம். துறைமுகம், அபிவிருத்திகள் அனைத்தும் தேசிய வருமானத்தை ஈட்டும் விதமாக காணப்பட்டது. ஆட்சி மாற்றததினை தொடர்ந்து தேசிய  வளங்கள் அனைத்தும் பிற நாட்டவருக்கு  விற்கும்  முயற்சிகள் மாத்திரமே முன்னெடுக்கப்பட்டது. நாட்டை விற்கும் சட்டத்தை தவிர்த்து ஏனைய சட்டங்கள் அனைத்தும்   பாராளுமன்றத்தில் கொண்டுவரப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது என்றும் அவர் கூறினார். https://www.virakesari.lk/article/67118
    • கிருபன் உங்களின் இந்த பார்வையுடன்  நான் உடன்படுகிறேன்.  உங்களை போன்ற மதம் தொடர்பான தெளிவான பார்வையுடன் இருக்கும் எவரையும் மதம் மாற்றும் பேர்வளிகள் எதுவும் செய்ய முடியாது என்பது எனக்கு தெரியும். மதத்தில் நம்பிக்கை அற்ற என்னையும், மதத்தை சம்புரதாயத்திற்காக கடைப்பிடிக்கும் சாதாரண மக்களையும்  மத மாற்றுபவர்களால் மாற்ற முடியாது  நான் முன்னரே குறிப்பிட்டது போல் மதத்தையும் அது கூறிய  மூடப்பழக்கங்களையும்  மிக தீவிரமாக நம்புபவர்களை தான் மதம் மாற்ற முடியும்  நீங்கள் quote செய்த எனது  கேள்வி   கடவுளில் நம்பிக்கை  இருப்பதாக கூறிக்கொண்டு அந்த கடவுளுக்கும் மனித அறிவுக்கும் சற்றும் பொருத்தமற்ற முறையில் மதத்தால் பரப்பப்பட்ட, எமது மக்களின் முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக உள்ள, அடிமுட்டாள் தனமான மூடத்தனங்களையும் நம்பிக்கொண்டு அதையும் பின்பற்ற வேண்டும் என்று வாதிடும் நபர்களுக்கானது. உங்களை போன்ற தெளிந்த சிந்தனை உடையவர்களுக்கானத அல்ல. நன்றி