• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
Sign in to follow this  
பிழம்பு

ஈஸ்டர் ஞாயிறு தாக்குதல்கள் தொடர்பில் அரசாங்கத்தின் தீர்மானங்கள் திருப்தியளிக்கவில்லை-மஹிந்த ராஜபக்ஷ

Recommended Posts

(நா.தனுஜா)

ஈஸ்டர் ஞாயிறு குண்டுத்தாக்குதல்களை அடுத்து அரசாங்கத்தினால் மேற்கொள்ளப்பட்ட பல்வேறு தீர்மானங்கள் தொடர்பிலும் திருப்தியடைய முடியாதுள்ளது. 

mhainda.jpg

எனினும் அரசாங்கம் மேற்கொள்ளும் சரியான தீர்மானங்களுக்கு முழுமையான ஒத்துழைப்பை வழங்கத் தயாராக இருப்பதாக எதிர்க்கட்சித் தலைவர் மஹிந்த ராஜபக்ஷ தெரிவித்திருக்கிறார்.

இது தொடர்பில் அவர் மேலும் குறிப்பிட்டிருப்பதாவது,

நாட்டில் தற்போது காணப்படும் சூழ்நிலை தொடர்பில் தீர்மானங்களை மேற்கொள்ளும் உரிமை ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவிற்கும், பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க உள்ளிட்ட அமைச்சரவைக்கும் மாத்திரமே காணப்படுகின்றன. 

எதிர்க்கட்சித் தலைவராகிய நான் அரசாங்கத்தில் அங்கம் வகிப்பதில்லை என்பதுடன் என்னால் எதிர்க்கட்சியின் நடவடிக்கைகளை மாத்திரமே நிறைவேற்ற முடியும்.

நாட்டில் தேசிய ரீதியில் முக்கியத்துவமான விடயங்கள் தொடர்பில் பாராளுமன்றத்தில் பிரேரணைகளை முன்வைத்தல், கருத்துக்களைத் தெரிவித்தல் மற்றும் அதற்கு வெளியே பொதுமக்களை விழிப்பூட்டல் உள்ளிட்ட பணிகளை என்னால் மேற்கொள்ள முடியும். 

அதேபோன்று  தற்போது மக்கள் மத்தியில் காணப்படும் அமைதியற்ற நிலை, சந்தேகம் மற்றும் அச்சம் என்பவற்றை மாற்றியமைப்பதற்காக ஊடக அறிக்கைகள் மற்றும் வாய்மூல விளக்கமளித்தல்கள் ஊடாக ஏற்கனவே மக்களை விழிப்பூட்டியிருக்கிறேன்.

இந்நிலையில் ஈஸ்டர் ஞாயிறு தாக்குதல்கள் தொடர்பில் அரசாங்கம் இதுவரையில் மேற்கொண்டுள்ள பல்வேறு தீர்மானங்கள் குறித்து திருப்தியடைய முடியாதுள்ளது.

 எனினும் பொதுமக்கள் சார்பில் அரசாங்கத்தினால் மேற்கொள்ளப்படும் சரியான தீர்மானங்கள் தொடர்பில் முழுமையான ஒத்துழைப்பை வழங்குவதற்குத் தயாராக இருக்கிறேன் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். 

http://www.virakesari.lk/article/56023

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

  • Topics

  • Posts

    • தமிழரும் தேர்தலும் தீர்வும்-பா.உதயன்  இலங்கையின் பாராளுமன்றத்திற்கான தேர்தல் நடைபெற இருக்கும் இந்த வேளையிலே தமிழர் தரப்பு பல கட்சிகளாக பிரிந்து நின்று போட்டி போடுகின்றனர் .தமிழ் மக்களின் பெரும் ஆதரவோடு கடந்த தேர்தலில் வெற்றியீட்டிய தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பானது தமிழர்களின் இனப்படுகொலை ரீதியாகவோ தமிழர்களின் இனப்பிரச்சனைக்கு அரசியல் தீர்வு ரீதியாகவோ தமிழர் தலைமை சர்வதேச ஆதரவை பெற முயற்சிக்காது சிங்கள பேரினவாதக் கட்சிகளுக்கு எந்தவித அழுத்தமும் கொடுக்காமல் இணக்க அரசியலையும் சமரச அரசியலையும் சரியான ராஜதந்திர அணுகுமுறை இன்றி விட்டுக்கொடுப்புகளுடன்  ஆதரவு வழங்கியதன் மூலம் இம் முறை தேர்தலில் இவர்களின் வாக்குப் பலம் குறைய வாய்ப்பு இருப்பதுபோல் தெரிகிறது. சில பிரதிநிதிகளை இம் முறை இவர்கள் இழப்பதற்கான வாய்ப்பு அதிகம் இருப்பது போல் தெரிகின்றது.இவர்களின் வாக்கு வங்கியின் சரிவோடு ஏனைய பல கட்சிகளில் இருந்து இம் முறை சில பிரதிநிதிகள் தெரிவாவதற்கான வாய்ப்புகளும் இருப்பது போல் தெரிகின்றது.ஆயுதப் போராட்டத்தை விமர்சித்தபடி ஜனநாயகப் பாதையை தெரிவு செய்த இவர்கள் சரியான பாதையில் பயணித்தார்களா என்பது கேள்விக்குறி தான்.பேரம் பேசும் பலத்தை நாம் இழந்திருந்தாலும் ஏதோ ஒரு வழியில் தமிழருக்கான நிரந்தர தீர்வுக்கான பாதையை தமிழர் தலைமை தேடவில்லை. சிங்கள அரசு தாமாகவே முன் வந்து தமிழர் பிரச்சினைக்கு தீர்வு தராது என்பது வரலாறு கற்றுத் தந்த பாடம்.இருந்த போதும் தேர்தலை பகிஸ்கரிப்பதனாலேயோ ஒதுங்கி இருப்பதனாலேயோ எந்தப் பயனும் இல்லை.மாறாக தமிழர் தரப்பு பல தோல்விகளை சந்தித்ததும் வரலாறு கற்றுத்தந்த பாடமாக நினைத்து பிழைகளில் இருந்து சிலவற்றை கற்றுக் கொண்டு நமது வழியை மீண்டும் தேட வேண்டும்.எது எப்படி இருப்பினும் அந்த மக்களே தான் சரியான தீர்ப்பை வழங்க முடியும். எந்தத் தேர்தலையும் விட இம் முறைத் தேர்தலில் தான் தமிழர் தரப்பு பல கட்சிகளாக பிரிந்து ஒருவரோடு ஒருவர் மோதிக்கொண்டு போட்டி போடுகின்றனர்.இலக்கு ஒன்றாக இருந்த போதிலும் ஏன் இப்படி பிரிவினை என்று தெரியவில்லை.தேசியம் என்பது சரியோ பிழையோ என்பதற்கு அப்பால் தமிழர் இலக்கு வெல்லும் வரை முற்போக்கு தேசியமாக இது சிதைந்து போகாது சிங்கள மக்களுக்குள் இருக்கும் ஐக்கியம் போல் தமிழர் தரப்பும் ஒற்றுமைப்பட்டிருக்கவேண்டும்.மாறாக இப்போ சிதைந்துபேய் இருக்கிறது.எல்லா இன மக்களிடமும் இல்லாத பெரும் குறை தமிழனிடம் மட்டும் தான் உண்டு. தமிழன் ஒருத்தனால் தான் தன் இனத்தையே தான் இழிவாகப் பேச முடியும்.இது தமிழரின் பெரும் பலவீனம் தான். எதையுமே தானாக எந்த உரிமையும் சிங்கள ஆதிக்கம் எமக்குத் தராது .இணக்க அரசியல் செய்தால் என்ன சமரச அரசியல் செய்தால் என்ன ஒன்றுக்குமே இறங்கி வர மாட்டார்கள்.அதற்காகா நாம் போராடாமல் இருக்க முடியாது.பல ஆண்டுகளாக போராடுகிறான் பாலைதீனியன் ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையுடன்.சுய உரிமையை வென்று எடுத்த நாடுகளும் உண்டு.சுய உரிமைக்காய் தொடர்ந்து போராடும் மக்களும் உண்டு. சிங்கள மக்களோடு சேர்ந்து எமது உரிமையையோடு வாழ விருப்பம் தான் ஆனால் அவர்கள் தான் எம்மை மரத்தில் படரும் கொடி என்கிறார்களே.எமக்கு எந்த பாரம்பரிய நிலமும்  சொந்தம் இல்லை என்கிறார்களே.இந்த நாடு சிங்களவருக்கு மட்டுமே சொந்தம் என்கிறார்களே.வரலாறுகளை எல்லாம் மாறுபட்டு திரித்து சொல்கிறார்களே.தமிழர் தலைவர் ஐயா சம்மந்தன் சிங்கக் கொடியை உயர்த்திப் பிடித்தாரே இணக்க அரசியலும் செய்தாரே பிரிக்கப் படாத இறைமை மிக்க இலங்கைக்குள் சுயாட்சி அடிப்படையிலான தீர்வொவோடு சேர்ந்து வாழ்கிறோம் என்றாரே. தமிழர் தீர்வுக்கு அபிவிருத்தி மட்டும் போதும் என்கிறார்களே பழையவற்றையும் இனப்பிரசினையையும் மறந்து விடும்படி சொல்கிறார்களே 13+ க்கு மேல் தீர்வு வழங்குவோம் என்று எமக்கும் இந்தியாவுக்கும் சர்வதேசத்துக்கும் உறுதிமொழி தந்தார்களே தந்தார்களா .உறவுகளை எல்லாம் தொலைத்து விட்டு கண்ணீரோடு அலைகிறார்களே தமிழ் தாய்மார்.இதற்கு எல்லாம் நீதியை யார் பெற்றுத் தருவார். தொடர்ந்தும் நாம் எமது அருகில் இருக்கும் இந்தியாவையே நம்பி வந்தோம் ஆனால் இந்தியாவோ தமது நலன் சார்ந்த வெளி விவகாரக் கொள்கையுடன் இன்று வரை ஈழத்தமிழருக்கான அவர்களின் விருப்பு அடிப்படையில் ஒரு நிரந்தரமான எந்தத் தீர்வையும் பெற்றுத்தரவில்லை.பயங்கரவாததுக்கு எதிரான போர் என்ற இலங்கை அரசின் கவடத்தனமான ராஜதந்திரத்தில் சிக்கி அழிவை சந்தித்த ஈழத்து தமிழருக்கு இந்து சமுத்திரத்தில் பலம் மிக்க நாடக இருக்கும் இந்தியா எதோ ஒரு வழியில் இலங்கைக்கு அழுத்தம் கொடுத்து நிரந்தர அரசியல் தீர்வு ஒன்றை பெற்றுத் தந்திருக்க இவர்களால் நிச்சியமாக முடிந்திருக்கும். 13ம் திருத்தத் சட்டம் கூடி இப்போ நீர்த்து போகும் அளவுக்கும் இதை அரசியல் அமைப்பில் இருந்து நீக்குவதற்கும் மக்கள் ஆணையை பெற அரசு முயற்சிக்கிறது.தமிழர்களின் அரசியல் தீர்வைப் பொறுத்தவரையில் எதற்குமே அசையாது இருக்கிறதே சிங்கள ஆதிக்கம்.அப்போ தமிழர் எப்படி இணக்க அரசியல் செய்வது. சில தேசம் இந்தியாவால் உருவாகியது .அன்று தந்தை செல்வா கேட்ட சமஸ்டீ தீர்வை இந்தியா எமக்கு பெற்றுத்தர இலங்கை அரசுக்குக்கு அன்று அழுத்தம் கொடுத்து உதவியிருந்தால் இப்படி எல்லாம் சிதறி அழிந்து ஈழத்து தமிழன் போய் இருக்க மாட்டான். எம் வேதனைக்கு எம் அருகில் இருக்கும் இந்தியாவும் ஒரு காரணமே.அவர்கள் தந்த ஆயுதத்தையும் நாம் தூக்கி இருக்க வேண்டிய அவசியமும் இருந்திருக்காது அதேபோல் எம் சில தோல்விகளுக்கும் பிழைகளுக்கும் நாமம் காரணமாக இருந்திருக்கமாட்டோம்.விட்டு பிழைகளில் இருந்து பாடம் கற்றுக்கொண்டு சமாதானத்துக்கான பாதையை நேக்கி நாம் மீண்டும் நடக்க வேண்டும்.மீண்டும் இந்திய,சர்வதேசம்,புலம் பெயர் தமிழர் இந்த முக்கோண அரசியல் அழுத்தம் இல்லாமல் தமிழருக்கான ஓர் அரசியல் தீர்வைப் பெறுவது கடினமே.இந்தப் பாதையை இனி வரும் காலங்களில் தமிழர் தலைமை சரியாகக் கையாளவேண்டும். தேர்தல் முடிந்தவுடன் இதிலே எத்தனை பேர் அபிவிருத்தி என்று அரசாங்கத்துடன் சேர்வீர்களோ அமைச்சுப் பதவி எடுப்பீர்களோ அவர்கள் இப்பவே சேரலாம். பாவம்  மக்களின் வாக்கை வேண்டிவிட்டு வாக்குத் தவறாதீர்கள்.உங்களில் சிலர் உங்களை வளர்ப்பவர் எங்களை அல்ல.அதிகாரப் பகிர்வுக்காய் முதலில் உழையுங்கள் அபிவிருத்தியை தொடருங்கள்.அதிகாரம் இல்லாத அபிவிருத்தி எப்பவுமே நிலையாகாது.இது நீதியானதாகவோ மக்கள் நலன் சார்ந்த அபிவிருத்தி ஆக அமையாது அரசியல்வாதிகளும் தனி மனிதர்களும் மக்கள் பணத்தை சுரண்டுவதாகவே அமையும்.அதிகாரப்பகிர்வை மறைப்பதற்காய் அபிவிருத்தியை கையில் எடுக்கும் அரசின் சூழ்ச்சிக்குள் பதவியும் பணமும் வேண்டி உங்களை விற்று விடாதீர்.மக்களே நீங்கள் எந்தச் சமூகத்தினராகிலும் நீதியானவர்களையும் நேர்மையானவர்களையும் மக்கள் சேவை கருதி உழைப்பவர்களை தெரிவி செய்து அனுப்புங்கள். செர்பியா இராணுவத்தால் போஸ்னியா சிறு பான்மை இனத்திற்கு எதிரான இனப்படுகொலையை செய்த "போஸ்னியாவின் கசாப்புக்காரன்","Butcher of Bosnia",என்று அழைக்கப்பட்ட Gen. Ratko Mladic என்ற சேர்பியா இராணுவத் தளபதியை யுத்தக் குற்றவியல் நீதி மன்றம் விசாரித்தபோதே போஸ்னியா மக்கள் சார்பில் வாதாடிய சட்வாளர் கூறினார் நீதி வழங்காத எந்த நல்லிணக்கமும் நடை முறைக்கு சாத்தியம் இல்லை என்றார் .(You Can't Have Reconciliation Without Justice)அதேபோல் எந்த நல்லிணக்கமும் எந்த அபிவிருத்தியும் தமிழ் மக்களுக்கான நீதியை வழங்காமல் சாத்தியமாகாது. சிந்தித்து வாக்களியுங்கள்.அரசியல் என்பது திருடர்களின் கோட்டையாக இருந்தாலும் உங்களால் அதை மாற்ற முடியும்.உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் உங்களுக்கு உதவுபதுபோல் வியாபாரிகள் காத்திருக்கிறார்கள்.ஏதோ மனிதாபிமார் போல் கன கதை சொல்லி அபிவிருத்தி என்றும் அரசோடு பேசுவோம் என்றும் வருவார்கள் .இருந்தபோதும் மனிதாபிமானத்தோடு உண்மையாக உதவக் கூடியவர்களும் இருக்கிறார்கள்.எது எப்படி இருப்பினும் சரியானவர்களை இனம் கண்டு சரியான பாதையில் போக முயற்சிப்போம்.நிரந்தர அரசியல் தீர்வுக்காய் எல்லா வளிகளிலும் முயற்சிக்கும் நல்லதொரு தலைமையை தெரிவு செய்வோம். தமிழ்த் தேசியம்  தனக்குள் மோதி  உடைந்ததைப்போல  சிங்களத் தேசியம்  ஒரு போதும்  தமக்குள் மோதாது. பா.உதயன் ✍️  
    • https://www.jacobinmag.com/2020/07/us-china-competition-capitalism-rivalry The US-China Rivalry Is About Capitalist Competition BY HO-FUNG HUNG Proclamations of a New Cold War between China and the US herald a clash between authoritarianism and liberal democracy. But what we’re seeing in the growing rivalry between the two countries isn’t based on ideological difference but on inter-capitalist competition. Chinese citizens in the central business district on March 12, 2020 in Beijing, China. (Kevin Frayer / Getty Images) Our spring issue, “Pandemic Politics,” is out now. It features over 120 pages of beautiful illustrations and quality writing and analysis. Get a discounted subscription today! Today, there is a lot of talk about a “New Cold War” between China and the United States: a Cold War between authoritarianism and liberal democracy. But we all know that China did not become authoritarian just two years ago. The whole establishment of the United States has been very happy about Chinese authoritarianism for a long time. Just two weeks after the June 4, 1989 massacre in Tiananmen Square, on June 20, President George H. W. Bush wrote a secret letter to Deng Xiaoping. The letter said that the United States was not so mad about the Communist Party sending the army to shoot its people. Bush told Deng that the United States was only a two-hundred-years-young country, and China was a five-thousand-years-old country [sic] with great contributions to world civilization, so the Chinese leaders were wise and knew what was best for the Chinese people. Bush assured Deng that Tiananmen was not going to stand in the way of the great commercial relationship between the United States and China. If there were an ideology-based Cold War between the United States and China, it should have started thirty years ago. Rivalry In my ongoing research, I look at the origins and dynamics of the transformation of US-China amity into rivalry by examining US corporations’ exposures to China over the last three decades. I also look at the lobbying activities of these firms on behalf of China. I discuss how these firms shaped US-China policy over the years. This is a historical materialist explanation for the changes in US-China relations. This shift was ultimately driven by a huge shift of corporate American’s disposition toward China. Back in the 1990s and 2000s, there was always a voice in the US intelligence-diplomatic-military establishment trying to frame China as the next major competitor of the United States after the collapse of the Soviet Union. This talk about a New Cold War with China hasn’t ceased since the end of the OldCold War. But over the 1990s and the early 2000s, this kind of instinct in the intelligence-diplomatic-military establishment was checked by US corporate lobbying against whatever policy that was not friendly with China. For example, as documented in my recent article at the Review of International Political Economy, the Clinton administration was dominated by human rights idealists like Madeleine Albright, Warren Christopher, and Winston Lord in its first year. These human rights idealists in the administration joined hands with anti-communist cold warriors on the Right and anti-trade leftists like Bernie Sanders in Congress to support adding human rights conditions on Chinese goods’ low tariffs access to the US market in 1993, reversing a free trade with China policy supported by the two preceding Republican administrations and opposed fiercely by organized labor. Then in 1993–94, a power struggle emerged between the State Department and Wall Street over this US-China trade policy. In 1993, Clinton brought in Robert Rubin from Wall Street to become the first director of the newly created National Economic Council. And at some point, Robert Rubin and Winston Lord feuded openly through the media over China policy. Rubin said adding human rights conditions to China’s low tariff access to the US market was unwise, while Lord said it was working, and that the United States should keep the human rights conditions. In the end, the State Department lost the fight, and Wall Street took control of China policy. Synergy Wall Street would not have won this battle over US-China policy had it not been for the aggressive US corporate lobbying mobilized by the Chinese government. Back in 1993, China was in an economic crisis. Its economy was overheating, and there was a balance of payment crisis. The inflation rate hit 25 percent, and its foreign exchange reserve was evaporating. Zhu Rongji was the vice-premier of China at that time and was the person who ran the economy. In October 1993, Zhu talked in a high-level rural cadres conference in Beijing about the dire situation of the economy. The Soviet Union just collapsed not long ago, and the Chinese Communist Party (CCP) was confronted with economic chaos created by Deng Xiaoping’s southern tour that invoked overexpansion of debt-financed investment, a credit crunch, and a fiscal crisis of the state. Zhu told the rural cadres in the conference that China needed to get out of the crisis by a reorientation to export-oriented development. He also reassured everybody that they would eventually overcome all these difficulties, as he just met with the boss of Morgan Stanley, who guaranteed that it would fully back the Chinese economy. In the 1990s, a lot of China’s state-owned enterprises privatized and floated in overseas stock markets like Hong Kong and New York. They relied on Wall Street banks, accounting, and auditing firms for their IPOs. It was a huge business for Wall Street firms. So the privatization of Chinese state-owned enterprises over the 1990s was grounded on a CCP-Wall Street synergy. This explains why Wall Street was the earliest and keenest advocate for the CCP’s interests in Washington after the Tiananmen massacre in 1989. But besides Wall Street, not many other corporations were interested in expanding into China as of 1993. For example, Apple was busy expanding its manufacturing facilities in California and Colorado back then. Many labor-intensive manufacturers were looking at expansion into Mexico via the emerging NAFTA and did not initially think of China as their new frontier. But in 1993–94, Beijing surgically targeted some of the most politically influential US corporations to promise them market access and drilling rights (in the case of energy companies) to turn them into “proxy lobbyists” for China. One example is Caterpillar, which was offered a huge market share in China, which saw a huge surge in demand for mining and construction equipment. Another example is the telecom company AT&T. China enlisted AT&T to lobby for its trade interest by promising that AT&T was going to have a big role to play in China’s telecommunication market. These corporations, motivated by the promises of Beijing, lobbied in earnest against the human rights conditions for Chinese goods’ low-tariff access to the US market. They successfully forced the Clinton administration and congressional Democrats to turn on themselves in 1994, revoking the human rights conditions on China trade that they enthusiastically supported just a year ago. From then on, Chinese exports enjoyed unconditional low-tariff access to the US market, paving the way for China’s eventual accession to the World Trade Organization in 2001. Up to 2000, many US corporations were motivated by the promises and expectations Beijing offered them to become a huge countervailing force against any instinct of the intelligence-diplomatic-military establishment to cast China as an enemy and to start a New Cold War with China. Changing Tide After China got what it wanted in terms of US policy, China changed its policy to make sure foreign companies like AT&T could not have majority stakes and leadership in China’s telecommunications sector. And Beijing started to cultivate its state-owned telecommunication giants like China Mobile and China Telecom to dominate the market and marginalize foreign countries. This situation became much more apparent in 2010 and thereafter. For example, one company I was tracking had been lobbying against any Congress bill that accused China of currency manipulation from the early 2000s until 2009 and 2010. But after 2010, it found itself the target of China’s mercantilist policy and a victim of China’s forced technology transfer policy. It suddenly changed its position in its Congress lobbying. The same company suddenly started to support the congressional bill that accused China of currency manipulation. There were many other examples like this. Many companies shifted their position around 2010. A legal scholar said there was an “anti-China corporate insurgency” in the United States. In some cases, this took a more passive form of not actively lobbying against China. Many corporations that previously lobbied vocally against bills that they saw as violating China’s interests now sat on their hands and did nothing to help China anymore. This is why in recent years, so many bills that irritated Beijing, like all the bills in support of Taiwan and denouncing human rights abuses in Xinjiang, managed to pass in a polarizing Congress with a unanimous bipartisan vote. The databases I am assembling contain many indicators that consistently show that 2010 is the turning point. The question that follows is: Why 2010? In the end, it was the global financial crisis in 2008 and the stimulus in China in 2009 and 2010 that triggered the shift. For example, Caterpillar used to have a large share of the construction machines market in China. Then the leading Chinese state-owned construction machine-making companies, which used to have joint venture relations with Caterpillar, copied the design of its products and became its competitor. Turning Point After the 2008 global financial crisis, the Chinese economy tanked, and Beijing immediately rolled out a stimulus program. The financial stimulus was offered to mostly state-own companies in the form of low-interest loans from state banks for them to aggressively expand their production capacity and payrolls. Many Chinese state-owned construction machine-makers obtained these credits to ramp up their production of knock-off versions of Caterpillar machines and sold them at much lower prices. These Chinese companies, equipped with state banks’ bottomless credits and tech secrets obtained from their former US partner, squeezed out their American counterpart in the Chinese market in the aftermath of the global financial crisis. In 2011 when Hu Jintao visited the White House and had a joint press conference with Obama, Obama complained in Hu’s face for the first time about the unfair treatment that American companies faced in the Chinese market. It was the first time an American president raised the importance of a “level playing field” in the Chinese market. Things got worse after 2012. It got worse not because Xi Jinping came to power, but because the rebound of the Chinese economy from the stimulus tapered off and China entered a long slowdown, showing symptoms of an overaccumulation crisis. Beijing used to resort to cheap credit from state banks to pump up the production capacity of all sectors, but now the Chinese market was saturated. The high-speed rail is a good example. The industry had a huge capacity to build a high-speed rail system, but by 2012 they simply ran out of new lines that made economic sense to build within China. Many state companies buoyed by the stimulus ran out of order. Revenue growth of Chinese state-owned companies tanked in 2011 and 2012. Belt and Road At the same time, Xi Jinping started the Belt and Road Initiative (BRI). In many senses, the BRI was an attempt to create an overseas market for state enterprises to export their excess capacity. The BRI was basically to lend money to other developing countries to make them buy Chinese products or hire Chinese companies. For example, the annual reports of China’s leading construction machine companies show that after 2012, they successfully climbed out of their profit crisis, and their revenue growth soared. In those reports, they explicitly thanked Xi Jinping and the BRI, as most of their orders now came from countries involved in the BRI. These Chinese state-owned companies were squeezing out American companies in the Chinese market, and now they were squeezing out American companies in the international market in the developing world. As such, the new competition from Chinese corporations was the impetus behind the American corporations’ shift on China. Even in finance, US banks were facing competition from Chinese state banks, which started to be active in the developing world, while China did not open its financial sector for foreign banks as much as it promised when it joined the WTO. US corporations started to feel hurt by China. This is the underlying material force behind the US-China rivalry. The Trump administration did not begin the rivalry; it only continued it, which started already in the Obama administration. Continuity In 2012, Washington began the “Pivot to Asia” policy, reorienting a large part of US military and diplomatic forces to Asia in response to China’s increasing aggressiveness in the South China Sea and the Taiwan Strait. Obama-Clinton also pushed the Trans-Pacific Partnership (TPP) free trade agreement. The whole purpose of the TPP was to isolate China economically and to put pressure on China to change its economic policy if it wants to join. When Trump got elected, many people in China, including the nationalist tabloids and official scholars, were excited and glad that it was not Hillary Clinton who was going to continue the Pivot to Asia policy and the TPP. They expected that Trump would reset the US-China policy and strike a deal with China that could relieve the US pressure on China. In the end, it was much worse. The underlying structural change in US-China relations remained the same, though the method is different. Obama was using the TPP as a carrot to lure China to change its economic policy for the sake of US corporate interests. Now Trump is using the stick of tariffs. But the goal remains the same. Behind the increasing willingness of the United States to counter China’s economic and geopolitical expansion from the Obama to Trump administration is the same structural condition confronting American corporations. So, what is going to come next? Interestingly, many people think it depends on the next election. But in fact, the election will not change much of the dynamic. If Joe Biden gets elected, he will most likely double down on the Obama-Clinton policy on China, the Pivot to Asia, and the TPP kind of plan. The US-China rivalry will continue to intensify, no matter who wins. Republished from Marxist Sociology Blog. This article is based on Ho-fung Hung, “The periphery in the making of globalization: the China Lobby and the Reversal of Clinton’s China Trade Policy, 1993–1994,” Review of International Political Economy, 2020.    
    • பிக்குகள் குய்யோ முறையோ என விக்கிரமபாகு மீது பாயப்போகிறார்கள்.   விக்கிரமபாகு போன்றவர்களை தமிழர் கட்சிகள் தமது வேட்பாளர் ஆக்கலாமே??