Sign in to follow this  
ampanai

Documentation of Tamil history in Ceylon

Recommended Posts

#001: Black July 1983 Week - Remembering the Genocide of Tamils in Sri Lanka

CONSEQUENCES OF BLACK JULY -USHA SRISKANTHARAJA- WRITER TAMIL ACTIVIST

 

 

கடந்த ஈழ தமிழர் வரலாறு ஆயிரம் கால தமிழர் வரலாற்றை தொடர்ந்து பல நூறு ஆண்டுகள் தமிழருக்கே விளங்கவைக்கும். ஈழ தமிழர் போராட்ட வரலாற்றை ஆவணப்படுத்தும் மற்றும் அதை ஊக்குவிக்கும் பணி புலம்பெயர் தமிழர் கையில் தான் உள்ளது.

யாரோ செய்வார்கள் என்பது சுயநலம், எதிர்காலத்தில் யாருக்கும் தெரியாமல் மறைந்து போகட்டும் என்பது இழிவு.

தொழில்நுட்பம் இல்லாத போதே எதிர்கால சந்ததி அறிய பழம் தமிழர் ஆவணப்படுத்தினர். எதிரியுடன் இடைவிடாத போரின்போது கூட புலிகள் ஆவணப்படுத்தினர். ஆவணங்களை காக்கவென்றே பல தமிழர் துணிவுடன் பயணித்தனர். இவைகள் நிச்சயம் எதிர்கால கைகளில் கிடைக்க வேண்டும்.

Share this post


Link to post
Share on other sites

#002 The Black July pogroms are often retold as occurring in Colombo alone. In our remembrance, it is important to acknowledge the various other areas across the island where Tamils were affected by this horrible, genocidal violence. 

The exact number of dead and displaced, homes and businesses destroyed as well as all the names and villages of towns affected, remain unknown. While this list is not exhaustive, we must acknowledge and remember the victims of the pogroms everywhere.

பà®à®®à¯ à®à®¤à¯à®à¯ à®à¯à®£à¯à®à®¿à®°à¯à®à¯à®à®²à®¾à®®à¯: à®à®°à¯

Share this post


Link to post
Share on other sites

srilanka-tamil-1024x666.jpg

UNITED NATIONS AND UNHRC’S RESPONSIBILITIES:

As the opportunities for post war peace and reconciliation in Sri Lanka gradually slip away, the members of the UNHRC must act urgently to prevent an ominous slide towards a recurrence of the tragedies of the past.

The Council must ensure that the Sri Lankan government immediately takes steps to offer a political solution to the Tamil people to resolve the long-festering and deep-seated national problem and also address serious concerns about human rights and governance.

The Council must also urgently address questions of truth and justice relating to grave violations of international human rights and humanitarian law, in order to transform the culture of impunity prevailing in the country to one of accountability.

The Sri Lankan government has persistently claimed that, if provided time and space, it will evolve homegrown processes that will address the need for a political solution, improvement in human rights and accountability. This claim must be evaluated against the chronic unwillingness of the government to honor its own commitments to the people of Sri Lanka and the international community. Some of these commitments have been repeated for many years, with no progress made on the ground.

Moreover, the trajectory of the government’s conduct indicates that, if given time and space, that time and space will be utilized to pursue the agenda that the government has brazenly undertaken despite assurances to the contrary. That agenda entails the silencing of the democratic voice of the Tamil people, the entrenching of power at the centre and the transformation of the linguistic, cultural and religious composition of the North and East so as to negate the need for a political solution.

Sri Lanka’s failure to make good on its own assurances requires that the Council act now. The principle of complementarily in international law requires that where a state is unwilling or unable to institute credible measures to advance justice in keeping with its commitments, international mechanisms must be activated.

The failure of the Council to act will enable governments, which in fact demonstrate no commitment to change, to escape their obligations by merely making empty promises of reform. This will entrench a dangerous and harmful precedent of Council sanctioned impunity.

https://countercurrents.org/2019/06/demand-for-a-political-solution-to-the-tamils-in-the-north-and-east-of-sri-lanka?fbclid=IwAR3iVds3iiBlU7-ftdQ5DwFkx7tVU1H8t-e9R5MKJqLumcnRF5ktK2DNLoE

Share this post


Link to post
Share on other sites

Welikada Massacre

 
Karikalan-S.-Navaratnam.jpg?resize=150%2

Karikalan S. Navaratnam

Governments need to have both shepherds and butchers” ~ Voltaire

36th anniversary has just passed by. The prison carnage was a  bloody chapter necessarily complementing the horrors of ‘Black July narrative. Sadly, ‘1983 Welikada  Massacre featuring the butchery of Tamil prisoners has sunk into oblivion. In  ethno-political discourses, the prison riots of  2012  have supplanted  the  1983  massacre. 

I was associated as a Junior, with Senior lawyer Mr.M. Sivasithamparam (Siva), representing a number of these prisoners in Colombo High Court cases, filed under the Prevention of Terrorism  Act (PTA). Of course, their dreams and sacrifices merit more than just sharing mournful memories. I have, per force, revisited herein some of my experiences as I had recounted previously in the Colombo Telegraph columns, touching on Welikada killings. 

25th & 27th July 1983

In all,  53 Tamil prisoners were massacred, back to back, on both days. Out of the 73 Tamil political prisoners held at Welikade, only 20 survived. It was a joint venture planned and executed by Sinhala prison officers and hardcore criminals/convicts with the support of security forces. Before being shifted to Welikada jail, all of them were detained at Panagoda  Army Camp under the PTA. Armed with the pernicious provisions of the PTA, army/police officers had routinely subjected Tamil detainees to severe torture and degrading treatment, for two reasons: – to extract self-incriminating  “confessions” and to derive sadistic pleasure. 

Survivor David

Mr. S.A. David was one of the survivors of the Welikada Massacre. He and Dr. Rajasunderam were leading figures in Gandhiyam movement. David was an Architect by profession, qualified from Melbourne University and had served in Sri Lanka, Australia, UK, Nigeria and Kenya. ( He died in Oct. 2015, at 91 years). Dr. Rajasunderam was killed in the Welikada massacre. 

Mr. David’s  Detention, Torture and Murder”, published in Nov. 1983, (reproduced in JDS –Journalists for Democracy in Sri Lanka Report,  25 July 2013) would give glimpses of the maltreatment he and other detainees at Panagoda camp had endured. ( A few excerpts, for illustration) : 

Maltreatment 

After Dr. Rajasunderam was brought to the Panagoda camp, the attack on the Tamil detainees became very frequent and more vicious. Almost every other day and whenever he was in the mood, Commander Udugampola would come drunk with a glass of arrack in his hand and open the cells, strip the detenus and assault and kick and curse them. I could hear cries of pain and groans throughout the nights and early mornings and see naked colleagues hanging head down from high window bars. I saw naked detenus being chased around the courtyard and being assaulted and kicked by six to eight soldiers with PVC pipes and iron rods in their hands.” 

“One day Commander Udugampola came drunk and opened my cell, ordered me to strip and lie face down on a concrete bench. He ordered three soldiers to trample my back and legs and hit me on my buttocks. They left me exhausted on the bench.”

“In comparison to the torture meted out to the other detenus I must admit I was mildly treated. Dr. Rajasunderam was severely attacked, his left arm dislocated, his ear drums broken and left on several occasions unconscious on the floor……..One day Dr. Rajasunderam was ordered to walk on all fours hands and legs and bark like a dog…….”.

 Datainees beaten to death

“I heard from other colleagues, later at Welikade where I got a chance to talk to others, the detenus had been beaten to death at Kurunagar and Elephant Pass camps. Bottles, iron rods and  sticks have been driven into rectums, chilli powder smeared and smoke forced through nostrils and mouth, beaten with iron bars and iron pipes till bleeding, cut with broken bottles,  beaten and kicked unconscious, starved for days, forced to eat food with excess salt and kept chained to wall with hands  raised for months continuously. Some were in detention for over two hand a half years and undergone torture all these years.”

Devanandan

During the months leading to July 1983, I had appeared for Kathiravelu Devanandan  and his  two brothers in the Fort-Joint Magistrate Court. Devanandan was none other than the EPDP leader Douglas Devananda M.P.  He was later detained at Panagoda camp.  I  learnt  from other clients how he was treated at Panagoda: Stripped naked, he was surrounded by a dozen army men and was brutally beaten up with rifle butts and clubs – kicked about, trampled under their boots and was left  battered and bleeding. In army parlance, they called  it “softening up” a new arrival. 

It was incongruous that Douglas later became a partner of the racist regimes. Verily, he had valid reasons to be hostile towards LTTE . In their abortive attempts to eliminate Douglas, LTTE had even killed his brother. But then, I just could not come to terms with Douglas’ politics. 

Last visit to Welikada

On Saturday, 16 July 1983  morning I visited prisoners Thangathurai, Kuttimany and Jegan at Welikada prison.  While leaving them, I promised to see them again the week after next. But, that was not to be.

On Saturday, 23 July 1983, I was in Mannar to attend the TULF party Annual Convention. I was a Politburo member. The 1st day sessions were over and 2nd day sessions were scheduled for Sunday 24th. MPs  A.Amirthalingam, M.Sivasithamparam (Siva), V.Yogeswaran, R. Sampanthan, Neelan Tiruchelvam and  I were staying at Mannar Rest House. In the early hours of 24th, Jaffna MP  Yogeswaran’s wife called to convey a grim message – that a barrage of  explosions were heard the previous night and that army was running amok on a shooting  spree, killing civilians at sight. Follow-up calls from different sources, informed us that attacks on Tamil targets were spreading out. Due to menacing military movements we were compelled to cancel the Sunday sessions. (By the way,  on 25 July 1983 Siva’s house at Colombo-Norris Canal Road was looted and razed to the ground , and my house at Cotta Road, Borella was attacked by a mob led by a saffron-robed monk.).

Lawyer Manouri calls  

On 26 July morning some of us met at Mannar MP P. Soosaithasan’s residence. There was a call to Siva from lawyer Manouri Muttetuwegama (Communist M.P. Sarath’s wife and Dr.Colvin’s daughter). She informed Siva that some of his clients in Welikada jail had been killed, the previous day. She could not give details. Siva telephoned Acting Commissioner of Prisons Mr. Jansz who confirmed that there was “some bad news”, but politely declined to give details. Mr. Amirthalingam, who arrived there a bit later, telephoned President Jayawardene. JR confirmed that some Tamil prisoners were killed and added  that the names would be broadcast over the radio that night. 

Prisoners  butchered

As menacing army movements intensified, we moved out to the house of a party stalwart, V. Kayilayapillai in Iluppakadavai village. It was a spartan house. There was no electricity.  In the evening we all gathered in the frontyard, with a battery-operated radio, anxiously awaiting the broadcast. At 9.00 pm, names of 35 victims, including Kuttimany, Thangathurai and Jegan were announced. Government tried to make out it was a prison riot. Slaughter of further 18 prisoners on 27 July 1983  said it loud and clear that it was a pre-planned  operation, orchestrated by Sinhala officers with official blessings. 

Official complicity

They had served alcohol to hardcore criminals in the jail, armed them with machetes, kitchen knives, clubs etc, opened the cells for them and set them upon the Tamil prisoners.  In the two days of gory attacks, 53 Tamil prisoners were butchered to death and their bodies were piled up in front of a Buddha statue within the prison complex, maybe, as an offering to Lord Buddha. Army personnel on guard outside the jail had rushed to the spot; but continued to watch the “fun”.  Evidence revealed that some of the critically-injured victims were still alive, moaning and groaning, while being thrown into a truck, but were hacked down and killed. 

Massacre upon massacre

Coumnist Firoze Sameer’s write-up on Welikada carnage  (“That Massacre Upon Massacre”,  Sunday Times -27 July 2008 ), had laid bare the odious role of some officials in the massacre. (Excerpts):  

“Jailor Rogers Jayasekere, President JR Jayewardene’s supporter in Kelaniya, allegedly played from behind the scenes while the killings were in progress, while jailor Samitharatne alias Samitha Rathgama and location officer Palitha’s roles were apparently tenuous on that fateful day.”

“Lieut. Hathurusinghe would not allow the truck containing 35 bodies to leave the prison precincts for the Accident Service until he received approval from the top. Over the telephone, the major in charge of the unit told him that permission for such removal would have to be granted by the secretary to the Ministry of Defence”, who was Col. C. A. Dharmapala, who was present at the Security Council meeting at Army Headquarters, chaired by President JR Jayewardene.”

Suriya Wickremasinghe, civil rights activist  ( CP Leader  Dr. S. A. Wickremasinghe’s daughter), notes:  “… We know from eyewitnesses…… that the bodies were attacked again on the floor of the lobby to make sure they were dead. They were dragged into the compound and attacked there. They were thrown into the truck, and according to some eyewitness accounts, the sound of bodies being attacked even inside the truck could be heard. Indeed, according to one of our witnesses, one young prisoner (Kanapathipillai Mylvaganam, 19 years) who had succeeded in hiding, was actually killed in the compound by a jailor. 

Suriya Wickremasinghe noted that not a single prison officer was able to identify a single rioter, and that an identification parade was never held following both prison massacres.”

Call from ‘India House’ 

At Iluppakadavai, a messenger  from the local sub-post office showed up late in the night with an urgent  message for Mr. Amirthalingam: There was an important  telephone call waiting for him.Taking care not to alert the restive army, we avoided using the vehicle headlights and instead using a torch light, gingerly proceeded to the post office. The call was from ‘India  House’(High Commissioner’s residence) in Colombo. The caller at the other end was Indian Foreign Minister Mr. Narasimha  Rao. Mr. Rao wanted Amirthalingam to  travel  to India early for “consultation”. Evidently, feelings were running high  in Tamil Nadu and Prime Minister Indira  Gandhi had responded.  It was a watershed moment    that presaged the 30-year war.

Mr. Amirthalingam arrived in India in the 1st week of August  1983. As arranged, I left for India  before he did.  In Colombo, my good friend Vasantha  Obeyesekere (the film director, who is no more)  helped me at a moment of adversity and despair. On my way to Katunayake airport, I passed by the skeletal remains of burnt out houses, business places and charred remains of  hundreds of vehicles  strewn all over. Mercifully, I did not come across any human remains. Probably, they were already removed. Nonetheless, the cruel scenes, conjured up images of brutal attacks on hundreds of Tamils who were hacked to death or burnt alive.

Amnesty  International

During a visit to London in July 1984, I called at Amnesty  International (AI) Office and requested  them to press for an independent  inquiry into the Welikada Massacre. AI  officials  showed me a file with repeated requests addressed to President J.R. urging  for a probe.  AI did not  receive  even an acknowledgment  from the President’s  Office.

Conclusion

As regards 2012 Welikada prison riots, which erupted following a STF search for illegal arms, drugs, cellphones etc., there was an organized campaign and media outcry demanding  justice  for the victims – 27 prisoners killed and others injured on either side.  Pursuant  thereto, big guns were arrested and, lately, indictments have been filed against (Ex) Prison Commissioner  Lamahewage and  IP  Rangajeeva (per, Sunday Observer, 21 July 2019).  So far so good. Apropos 1983 “Welikada Massacre”,  53 Tamil prisoners were butchered . Media played  muffled drums. In Sri Lanka Tamil  lives are  dirt  cheap – and expendable !

https://www.colombotelegraph.com/index.php/welikada-massacre/?fbclid=IwAR1nIA-Mp4KoH9lQgPtedwLFQYY07C8HsVe_bI1ni_E-yg4yTV28-yWewwc

Share this post


Link to post
Share on other sites

Today marks the 42nd anniversary of the 1977 Anti-Tamil Pogroms. After decades of structural discrimination, Tamils began to demand the devolution of power to the provinces, or federalism. In 1976, the TULF adopted the Vaddukoddai Resolution, which called for a separate state known as “Tamil Eelam” (or Tamil homeland). After the 1977 elections, Tamil districts voted overwhelmingly for the TULF and its separatist platform. This fueled anti-Tamil violence under the newly elected UNP Government.

In August 1977, Sinhalese people attacked Tamils on the train from Jaffna to Colombo, through the country from Anuradhapura to Colombo, and in the Hill Country. False rumors about Tamil crimes against Sinhalese people fueled the violence. From August 12th to 20th, Sinhalese mobs killed approximately 300 Tamils and injured another 1,000. The violence displaced 25,000 Tamil people.

Following the violence, President Jayewardene inappropriately blamed the victims, saying that the separatist leanings of the Tamil people caused the pogrom. This led to further disenchantment with a political solution to the conflict and broad support for an armed resistance

Today, we honour the stolen Tamil lives and continue to call for justice.

பà®à®®à¯ à®à®¤à¯à®à¯ à®à¯à®£à¯à®à®¿à®°à¯à®à¯à®à®²à®¾à®®à¯: à®à®°à¯ மறà¯à®±à¯à®®à¯ வà¯à®³à®¿à®ªà¯à®ªà¯à®±à®®à¯

பà®à®®à¯ à®à®¤à¯à®à¯ à®à¯à®£à¯à®à®¿à®°à¯à®à¯à®à®²à®¾à®®à¯: à®à®°à¯

Share this post


Link to post
Share on other sites

பà®à®®à¯ à®à®¤à¯à®à¯ à®à¯à®£à¯à®à®¿à®°à¯à®à¯à®à®²à®¾à®®à¯: 26 பà¯à®°à¯, பà¯à®©à¯à®©à®à¯à®ªà¯à®ªà®µà®°à¯à®à®³à¯, à®à®°à¯ மறà¯à®±à¯à®®à¯ à®à®£à®µà¯

பà®à®®à¯ à®à®¤à¯à®à¯ à®à¯à®£à¯à®à®¿à®°à¯à®à¯à®à®²à®¾à®®à¯: à®à®°à¯

On this day, 13 years ago, the Sri Lankan Air Force dropped 16 bombs over the Sencholai children’s home, killing 53 school girls and 2 teachers, and seriously injuring at least 150 girls.

Sencholai was a designated safe-zone and the coordinates were shared with the Sri Lankan military by the UN children’s agency, UNICEF, and the ICRC.

Ann M. Veneman, UNICEF Executive Director, stated: "These children are innocent victims of violence".

The children were gathered at the home for a ten-day workshop on first aid and disaster management organized by the Mullaithivu and Kandavalai Principals Association. The bombings occurred on day four.

Mary Arulappan Juliet, a survivor of the attack, recalled the massacre stating: “I still have memories of the jets and the desperate calls of the girls for help. Earlier, I feared at nothing, but after witnessing this horrific massacre, even slight noises frighten me."

The Sri Lankan government originally denied responsibility for the massacre and then attempted to justify the bombings as an attack on a disguised training camp of the Liberation Tigers (LTTE).

Today we honour the lives of the young girls and teachers that were violently taken, acknowledge the gendered dimension of genocide, and continue to call for justice and accountability.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sinhala Only Act destroyed peaceful Sri Lanka: Prof. Rohan Gunaratna

Sri Lanka must have a Sedition Act or Maintenance of Religious Harmony Act to prevent people insulting other people, especially different ethnic groups, Prof. Rohan Gunaratna of the S. Rajaratnam School of International Studies, Nanyang Technology University, Singapore, said.

“Unfortunately, Sri Lankan leaders played ethnic and religious politics, seeded hatred and division and the country was dragged back 30 years,” he said.

Prof. Gunaratna, who is also the Head of the International Centre for Political Violence and Terrorism Research, is of the view that Singapore’s survival and prosperity could be attributed to the country’s harmonious coexistence between different groups of people.

“Without safety and security, the economy of a nation cannot grow. Sri Lanka went wrong mainly because of our short-sighted politicians, who played politics for their political and personal reasons,” he said, adding that the Sinhala Only Act, which was enacted during S.W.R.D. Bandaranaike’s government, had been absolutely unnecessary when all ethnic groups in Sri Lanka were living peacefully.

Prof. Gunaratna said that by introducing the Sinhala Only Act, Sri Lanka had achieved nothing and the legislation had only destroyed the country’s security and stability and precipitated a 30-year civil war.

http://www.ft.lk/opinion/Sinhala-Only-Act-destroyed-peaceful-Sri-Lanka--Prof--Rohan-Gunaratna/14-650183?fbclid=IwAR2vgN-VqgYeTPY28EXN-ucJCP0T4uvaH4FOaQPm0m-8gXVw1QI0a049y0U

 

குறிப்பு: தமிழீழ விடுதலை புலிகளின் தடைக்கு இந்த பேராசிரியர் கடுமையாக உழைத்தவர். 

Share this post


Link to post
Share on other sites
 

Chennai academic names 18 SL war criminals, indicts 1 Indian

Ramu Manivannan’s recently released book, ‘Sri Lanka: Hiding the Elephant,’ has named 18 top Sri Lankan nationals including President Mahinda Rajapaksa, Defence Secretary Gotabaya Rajapaksa, former commander of Sri Lankan army Sarath Fonseka, and External Affairs Minister G L Peiris as ‘War Criminals,’ and indicted two UN officials for their role during the last stages of the Sri Lankan civil war that concluded with the Mullaitheevu massacre of Tamils in May 2009.

indicted UN officials is an Indian, Vijay Nambiar. The book states: “Vijay Nambiar, the Chef de Cabinet from 2007 to 2012, was a key official in shaping UN’s Sri Lanka policy. He is widely accused of complicity in the ‘Whiteflag’ incident where several surrendees were executed by the Sri Lankan military after being given assurances of safety by international actors.”

Manivannan’s 976-page book, a comprehensive narrative on the genocidal war in Sri Lanka, has reproduced vital documents including the two important UN reports – Report of the Secretary General’s Panel of Experts on Accountability in Sri Lanka, and Report of the Secretary General’s Internal Review Panel on United Nations Action in Sri Lanka –the reports of Amnesty International, Human Rights Watch, International Crisis Group and the Tamil National Alliance.

An expert on Sri Lankan affairs, Manivannan is Professor and Chair at the Department of Politics and Public Administration, School of Politics and International Studies, University of Madras.

In the book, the author has made a solid case to back his argument that what happened in Sri Lanka was indeed genocide against the Tamils.

As Manivannan states: “In recognition of the war crimes and crimes against humanity committed by the Sri Lankan government and its authorities, we need to ask whether there is a unique case or a distinct crime here. The answer is, ‘YES!’

“The genocide of Tamils in Sri Lanka has taken place over a period of time involving several steps and strategies, and this includes continuous dismantling and destruction of the essential foundations of human life of the Tamils in Sri Lanka.

“To be precise, the Sri Lankan government has employed the ‘doctrine of double effect’, the brutal military resolution of the ethnic conflict combined with the long term strategy of ethnic cleansing.

“This ‘doctrine of double effect’ has been the most unmistakable exhibition of the genocidal intent of the State and its Sinhala nationalism. The genocide of Tamils in Sri Lanka has taken place over a period of time involving several premeditated steps and concealed strategies. This includes organized attack and destruction of essential foundations of human life common to all civilized human societies.”

Interestingly, the book reveals that Gotabaya Rajapaksa was a student of the very same University that has now named him as a war criminal.

According to the book, Gotabaya obtained his Masters Degree in Defence Studies from the University of Madras in 1983, after his Staff Course at the Defence Services Staff College, Wellington, India.

Manivannan states in the Preface: “We feel sad to record that Gotabaya Rajapaksa also walked through this distinguished University. He is now considered by the international society as a war criminal who deserves to be tried through an international mechanism among others accused of similar or more grave charges. We pray, without prejudice, that he meets his justice one day.”

Manivannan has published the book from his personal funds. They have printed 500 copies of the book, which is now available for sale.

The book is priced at Rs.2500 (inclusive of postal charges within India).

http://www.theweekendleader.com/Headlines/2206/chennai-academic-names-18-sl-war-criminals-indicts-1-indian-.html

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

  • Topics

  • Posts

    • சவேந்திர சில்வா பற்றியும் அவர் செய்த கொலைகளை பட்டியல் இட்டதும்  ஹான்சட்டில் இதை பதிந்தன் மூலம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஒரு தார்மீக கடமையை செய்துள்ளார். 
    • நல்லது பொடியா நான் இங்கு ஓர் சிறிய அரச வேலையில் இருக்கிறன் நான் சும்மா பகிடிக்கு கேட்டது வரவா என முந்தய காலத்தில் ஐரோப்பா வருகிற ஐடியா இருந்தது திருமணம் ஆன பிறகு இல்லை நான் இங்கே இருக்க விரும்புகிறேன் உங்கள் ஆதரவுக்கு மிக்க நன்றிகள் 🙏   தற்போது இல்லை பையா நன்றிடா
    • 2019 ஓகஸ்ட் 20 செவ்வாய்க்கிழமை, பி.ப. 10:00   இந்தியாவின் எல்லையத் தாண்டி பாகிஸ்தானுக்குள் வெள்ளத்தை ஏற்படுத்தும் அணையொன்றிலிருந்து நீரைத் திறந்து விடுவது குறித்து இந்தியா அறிவிக்கத் தவறிவிட்டது என நேற்று முன்தினம் தெரிவித்து, ஐந்தாவது தலைமுறை போர்முறையை இந்தியா பயன்படுத்துவதாக பாகிஸ்தான் குற்றஞ்சாட்டியுள்ளது. இந்நிலையில், குறித்த குற்றச்சாட்டை மறுத்துள்ள இந்தியா, இந்தியாவுக்கும், பாகிஸ்தானுக்குமிடையிலான நீர் ஒப்பந்தத்தின் சரத்துக்களின் கீழ், குறிப்பிட்ட மட்டத்தை தாண்டியவுடன் மேலதிக தண்ணீர் வெளியேற்றத்தை நேற்று முன்தினமிரவு பாகிஸ்தானுக்கு அறிவித்ததாகக் கூறியுள்ளது. இந்தியாவிலிருந்து பாகிஸ்தானுக்கு பாயும் சுட்லெய் ஆற்றிலிருந்து எதிர்பாரதவிதமாக நீரை விடுவித்தமையானது, இந்தியாவுக்கும், பாகிஸ்தானுக்குமிடையே நீண்ட காலமாகவிருக்கும் நீர் ஒப்பந்தத்தை மீறும் இந்தியாவின் முயற்சியொன்றின் அங்கமென பாகிஸ்தான் தெரிவித்துள்ளது. அந்தவகையில், இராஜதந்திர ரீதியாக இந்தியா பாகிஸ்தான தனிமைப்படுத்த முயல்வதாகவும், பொருளாதாரத்தை சிதைக்க முயல்வதாகவும், நீர் வளங்களை சிதைக்க முயல்வதாகவும் தெரிவித்த பாகிஸ்தானின் நீர் மற்றும் சக்தி அபிவிருத்தி அதிகாரசபையின் தலைவர் முஸம்மில் ஹுஸைன், பொருளாதாரம், விவசாயம், நீர்ப்பாசனத்தில் நீர் தாக்கம் செலுத்துவதாகக் கூறியுள்ளார். இந்தியாவுக்கு, பாகிஸ்தானும் உரிமை கோரும் காஷ்மிர் பிராந்தியத்தின் தமது பகுதியிலுள்ள பிராந்தியத்தின் சிறப்புரிமையை நீக்கும் இந்தியாவின் முடிவைத் தொடர்ந்து ஏற்கெனவே கொதிகளமாகவுள்ள அயல் நாடுகளான இந்தியாவுக்கும், பாகிஸ்தானுக்குமிடையிலான உறவுகள் மேலும் மோசமடைந்துள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது. குறித்த இந்தியாவின் முடிவுக்கு கோபமாகப் பதிலளித்த பாகிஸ்தான், போக்குவரத்து, வர்த்தகத் தொடர்புகளைத் துண்டித்ததுடன், இந்தியாவின் தூதுவரையும் வெளியேற்றிருந்தது. http://www.tamilmirror.lk/உலக-செய்திகள்/இந்தியாவும்-பாகிஸ்தானும்-முரண்படுகின்றன/50-237075   விமானி அபிநந்தனை சித்ரவதை செய்த பாகிஸ்தான் வீரர் சுட்டுக் கொலை! ஜம்மு - காஷ்மீரில் உள்ள புல்வாமா பகுதியில், பிப்ரவரி 14-ம் தேதி தற்கொலைப்படை தாக்குதல் நடந்தது. இதில், 44 சிஆர்பிஎஃப் வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இதற்குப் பதிலடி கொடுக்கும் விதமாக, பிப்ரவரி 26-ம் தேதி இந்திய விமானப்படை, பாகிஸ்தானின் பால்கோட் பகுதிக்குள் நுழைந்து, அங்கிருந்த ஜெய்ஷ்-இ-முகமது அமைப்பின் முகாம்கள்மீது தாக்குதல் நடத்தியதாகக் கூறப்பட்டது. இதையடுத்து, பிப்ரவரி 27-ம் தேதி, இந்திய எல்லைக்குள் பாகிஸ்தான் விமானப்படையின் F16 போர் விமானம் அத்துமீறி நுழைந்தது. அதை இந்திய வீரர்கள் சுட்டு வீழ்த்தினர். அப்போது நடந்த சண்டையில், இந்திய விமானப்படையின் மிக்-21 ரக விமானம் பாகிஸ்தான் பகுதியின் எல்லையோர கிராமத்தில் கீழே விழுந்துள்ளது. அதிலிருந்த விமானி அபிநந்தனை பாகிஸ்தான் ராணுவம் கைதுசெய்தது. அப்போது, விமானி அபிநந்தனிடம் பாகிஸ்தான் கமாண்டோ அஹமத் கான் விசாரணை நடத்தினார். மேலும், பாகிஸ்தான் வீரர்கள் பல்வேறு வகையில் அவரை சித்ரவதை செய்தனர். இதையடுத்து, உலக நாடுகளின் அழுத்தம் உள்ளிட்ட பல்வேறு காரணங்களால், விமானி அபிநந்தனை இந்தியாவிடம் பாகிஸ்தான் ஒப்படைத்தது. இந்த நிலையில், அபிநந்தனை சித்ரவதைசெய்த பாகிஸ்தான் கமாண்டோ அஹமத் கான், இந்திய ராணுவப்படையினரால் சுட்டுக் கொல்லபட்டதாகத் தகவல் வெளியாகியிருக்கிறது. சர்வதேச எல்லைக்கோட்டுப் பகுதியை ஒட்டிய நாக்யால் என்ற பகுதிக்குள் ஊடுருவ முயன்றபோது, இந்திய ராணுவத்தினர் அவரை சுட்டுக்கொன்றுள்ளனர். பாகிஸ்தான் வசம் இந்திய விமானி அபிநந்தன் சிக்கிக்கொண்டபோது, புகைப்படம் ஒன்று வெளியானது. அதில், அபிநந்தனுக்குப் பின்புறமாக அவர் நின்றுகொண்டிருந்தார். https://www.vikatan.com/news/india/pakistani-commando-who-captured-and-tortured-abhinandan-killed-by-indian-army-along-loc   காஷ்மீர் விஷயத்தில் அடங்காத பாகிஸ்தான்! இந்தியாவுக்கு எதிராக அடுத்த நடவடிக்கையில் இறங்கியது   இந்திய கடற்படையின் முன்னாள் அதிகாரி குல்பூஷன் ஜாதவை பாகிஸ்தான் சிறைபிடித்து வைத்துள்ளது. இருப்பினும், இந்தியாவுக்கு எதிராக பாகிஸ்தான் செய்யும் அனைத்து முயற்சிகளும் தோல்வியில் முடிகின்றன. இந்தியா | Edited by Musthak (with inputs from Reuters) | Updated: August 20, 2019 21:57 IST   ஜம்மு காஷ்மீர் விவகாரத்தில் மத்திய அரசு மேற்கொண்ட அதிரடி நடவடிக்கையால் கடும் அப்செட்டில் இருக்கும் பாகிஸ்தான் இந்த விவகாரத்தை சர்வதேச நீதிமன்றத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல முடிவு செய்துள்ளது. இந்த தகவலை பாகிஸ்தான் ஊடகங்கள் தெரிவித்துள்ளன. காஷ்மீர் தீவிரவாதிகளை இந்தியாவுக்கு எதிராக தூண்டி விட்டு நாசம் செய்யும் நடவடிக்கையில் பாகிஸ்தான் ஈடுபட்டு வந்தது. அத்துடன் எல்லையில் அத்துமீறி தாக்குதல் நடத்தி தொந்தரவும் கொடுத்தது. இந்த நிலையில் கடந்த 5-ம்தேதி ஜம்முகாஷ்மீர் மாநிலத்திற்கு அளிக்கப்பட்டு வந்த சிறப்பு அந்தஸ்தை மத்திய அரசு நீக்கியதுடன், அதனை காஷ்மீர், லடாக் என 2 யூனியன் பிரதேசமாக அமைக்கவும் அறிவிப்பு செய்தது. இதனால் அதிருப்தி அடைந்த பாகிஸ்தான் ஐ.நா. சபையில் இந்த விவகாரத்தை கொண்டு சென்றது. அங்கு பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் நடைபெற்ற கூட்டத்தில் சீனாவை தவிர்த்து மற்ற எந்த நாடும் பாகிஸ்தானுக்கு ஆதரவு அளிக்கவில்லை. இதனால் பாகிஸ்தான் கொண்டு வந்த தீர்மானம் தோல்வியை தழுவியது. இந்த நிலையில் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கையாக காஷ்மீர் விவகாரத்தை சர்வதேச நீதிமன்றத்திற்கு கொண்டு செல்வதற்கு பாகிஸ்தான் முடிவு செய்திருப்பதாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. ஏற்கனவே பாகிஸ்தானில் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட இந்திய கடற்படை அதிகாரி குல்பூஷன் ஜாதவை, சர்வதேச நீதிமன்றத்தில் முறையிட்டு இந்தியா காப்பாற்றி வருகிறது. இதைப் போன்று சர்வதேச நீதிமன்றத்தை அணுக பாகிஸ்தான் முடிவு செய்திருப்பதாக கூறப்படுகிறது. காஷ்மீர் உள்ளிட்ட அனைத்து விவகாரங்களில் இந்தியாவுக்கு எதிராக பாகிஸ்தான் மேற்கொண்டு வரும் முயற்சிகள் தோல்வியில் முடிந்துள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. https://www.ndtv.com/tamil/kashmir-issue-pakistan-to-approach-world-court-against-indias-move-on-kashmir-reports-2087978?pfrom=home-topscroll   காஷ்மீர் விவகாரத்தை ஐ.நா.,வுக்கு கொண்டு சென்ற பாகிஸ்தானுக்கு அங்கு மூக்குடைப்பே மிஞ்சியது. இந்நிலையில், இந்த விவகாரத்தை, சர்வதேச நீதிமன்றத்தில், முறையிட போவதாக, பாக்., வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர், ஷா மெஹ்மூத் குரேஷி, தெரிவித்துள்ளார். தனியார் டிவி ஒன்றிற்கு அளித்த பேட்டியில் இதனை அவர் தெரிவித்தார். https://www.dinamalar.com/news_detail.asp?id=2348941
    • டென்மார்க் மறுத்தால் கனடா பக்கம் உள்ள சில தீவுகளை வாங்கலாம் என்கிற யோசனையும் உள்ளதாம்  🙂  கூட்டமைப்பினரும் தமிழீழத்தில் உள்ள தீவை எடுத்துக்கொண்டு .... என ஒரு 'டீலை' போட்டு பார்க்கலாம் 🙄
    • தலைமை என்பது பல குணாதிசயங்களை உள்ளடக்கியது.  ஆளுமை அதில் முக்கியம் பெறுகின்றது. மேலும், நேரம் : எந்த நேரத்தில் எதை செய்யவேண்டும் மற்றும் எதை செய்யக்கூடாது என்பது  அதைவிட முக்கியமாகின்றது. அடுத்து, சகிப்புத்தன்மை, விட்டுக்கொடுத்திடும் தன்மை, தன்னை சுற்றி இருக்கும் ஆதரவாளர்கள் பற்றிய சரியான கணிப்பு என்பனவற்றையும் கூறலாம்.  சம்பந்தர் ஐயாவிடம் நிறைய அனுபவம் உள்ளது.   ஆனால் மக்கள் எதிர்பார்ப்புக்கள் பல நிறைவேறாமலும் அநாதைகள் போன்ற உணர்வும் உள்ளது. தன்னால் முடியாவிட்டால், முடியாததை செய்யக்கூடிய அடுத்த தலைமுறை தலைவர்களை இனம்கண்டு  அவர்களுடன் சில காலம் பயணிக்க வேண்டும். அப்பொழுது தான் அரசியல் தலைமை பூரணமடையும்.