• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
Sign in to follow this  
பெருமாள்

Global Sulphur Cap 2020 - ஏற்படுத்தப்போகும் தாக்கம்

Recommended Posts

 
   Home > Tamil News  
 
 
athirubasingam-athavan-10542.jpg?id=451993

ஆதவன் பக்கம் (50) – Global Sulphur Cap 2020 - ஏற்படுத்தப்போகும் தாக்கம்

 
பிரசுரிக்கபட்ட திகதி: 23/07/2019 (செவ்வாய்க்கிழமை)
 
 

‘கடைசியாக கடத்தப்பட்ட விமான சம்பவம் எது’ என்றால், ‘கந்தகார்’ என்று பல வருடங்கள் முன்பு  இடம்பெற்ற சம்பவம் பற்றி உடனடியாக நூறு கோடிப் பேரும் இந்தியாவில் பதில் அளிப்பார்கள். ஆனால் ‘அண்மையில் கடத்தப்பட்ட கப்பல் எது’ என்றால் 'அது பற்றி எவருக்குமே தெரிந்திருக்காது' – இவ்வாறு கடந்த சில வருடங்கள் முன்பு இந்தியக் கப்பல் ஒன்று சோமாலியாக் கடற்கொள்ளைக்காரர்களால் கடந்தப்பட்ட போது தமிழக வாராந்த செய்தி மலர் ஒன்றில் கட்டுரை ஒன்று வரையப்பட்டிருந்தது. 

கடலியல் பற்றிய செய்திகள் என்றுமே பெரிதுபடுத்தப்படுவதில்லை. கப்பல்கள் மோதுண்டு, கடலில் எண்ணை கொட்டப்பட்டு, எண்ணையானது மெல்ல மெல்ல கரையை அடைந்து, மீன்களும் பறவைகளும் மடிந்தால் – அது மட்டும் ஊடங்கள் மற்றும் பொது அமைப்புக்களின் கவனத்தை ஈர்த்து விடுகின்றன. குறித்த சம்பவத்தில் காயம் அடையும் அல்லது உயிரைவிடும் மாலுமிகள் பற்றிக்கூட பெரிதாக எவரும் அலட்டிக் கொள்வதில்லை. 
 
சில விடயங்களை என்றுமே எவராலும் மாற்ற முடியாது. அவற்றில் ஒன்றாக மேற்குறித்த விடயமும் இருந்து வருகின்றது 
 
இவ்வாறாக இதுவரை பொது ஊடங்களாலும் சாதாராண மக்களாலும் பெரிதும் அறியப்படாத – உலகில் உள்ள அனைவருக்கும் நன்மை பயக்கும் அதேவேளை, நேரடியாக அனைவரையும் பொருளாதார ரீதியில் பாதிக்கவருகின்றது ‘Global Sulphur Cap 2020’ என்னும் விடயம். 
 
‘IMO 2020’ என செல்லப் பெயரிடப்பட்டுள்ள இந்த விடயமானது, அனைத்து கப்பல் நிறுவனங்களினதும், கப்பல் முதலாளிகளினதும் தலைகளைப் பிய்த்துக் கொண்டிருக்கின்றது.

athiroobasingam-athavan-page.jpg

‘Global Sulphur Cap 2020’ என்றால் என்ன?

1 ஜனவரி 2012 இலிருந்து கப்பல்களில் பாவிக்கப்படும் எண்ணையில் உள்ள கந்தக்கதின் (Sulphur) அளவு 3.50% ற்கு மேற்படாது இருக்க வேண்டும் என்பது விதி. இவ்வகை எண்ணை ‘High Sulphur Fuel Oil’ (HSFO) என அழைக்கப்படுகின்றது. 
 
காற்றில் Sulphur இன் அளவானது அதிகரிக்கும் போது சூழல் மாசடைதலும், புற்று நோய் அதிகரிப்பும் உண்டாகின்றது என்று கூறித்தான் வருடந்தோறும் வாகனங்களுக்கு நாங்கள் புகைப் பரிசோதனை செய்து கொண்டிருக்கின்றோம். 
 
உலகளாவிய ரீதியில் கப்பல்களால் எரிக்கப்படும் எண்ணையால் வெளியிடப்படும் கந்தகத்தின் அளவாலும் சூழல் பெரிதும் மாசுபடுகின்றது.  
 
இது ‘SOx Emmission’ எனப்படுகின்றது. 
 
தீய விளைவுகளைக் கருத்திற்கொண்டு, ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் கடலியல் நடவடிக்கைகளை கட்டுப்படுத்தும் துணை அமைப்பான ‘International Maritime Organization’ (IMO) ஆனது, கப்பல்களில் பாவிக்கப்படும் எண்ணையில் உள்ள Sulphur இன் அளவை 0.50% m/m என்னும் அளவுக்கு குறைக்க உத்தரவிட்டுள்ளது. 
 
இவ்வகை எண்ணை ‘Low Sulphur Fuel Oil’ (LSFO) என அழைக்கப்படுகின்றது.
 
புதிய விதியானது கப்பல்களின் Main engine, Auxiliary engines மற்றும் Boiler கள் ஆகிய மூன்று வகை இயந்திரங்களுக்கும் பொருந்துகின்றது.
 
இந்த உத்தரவுக்கு அமைய எதிர்வரும் 2020 ஆண்டு ஜனவரி 1 ஆம் திகதியிலிருந்து உலகில் உள்ள அனைத்து கப்பல்களும் 0.50% Sulphur அளவைக் கொண்ட எண்ணையையே பாவிக்க வேண்டிய சூழ்நிலை உருவாகியுள்ளது. 
 
மேற்குறித்த எண்ணைகளின் தோராயமான விலைகள் வருமாறு,
 
1 மெட்ரிக் டன் High Sulphur Fuel Oil (HSFO) – 400 US $
1 மெட்ரிக் டன் Low Sulphur Fuel Oil (LSFO) - 600 US $
 
மேற்குறித்த விலைகள் நேரத்துக்கு நேரம் இடத்துக்கு இடம் குறிப்பிடக் கூடிய அளவில் மாறுபடுகின்றன. 
 
கடந்த வருடம் நான் பணிபுரிந்த மத்திய தர கொள்கலன் கப்பலின் (Container Ship), இயந்திரங்களை இயக்குவதற்கு தேவையான எண்ணையின் அளவு சுமார் 140 மெட்ரிக் டன்கள்.
capt-athavan.jpg
 
நாள் ஒன்றுக்கு குறித்த கப்பலின் எண்ணைக்கு இதுவரை தேவைப்படுகின்ற பணம் 
 
= 400 x 140 = US $ 56,000/-
 
இதே கப்பலுக்கு புதிய விதிப்படி எதிர்வரும் ஜனவரி 1 ஆம் திகதியிலிருந்து, எண்ணைக்கு நாள் ஒன்றுக்கு தேவைப்படப்போகும் பணம் 
 
= 600 x 140 = US $ 84, 000/-
 
ஆகவே, நாள் ஒன்றுக்கு குறித்த கப்பல் மேலதிகமாக செலவிடவுள்ள பணம்
 
= US $ 84, 000/- - US $ 56,000/-
 
= US $ 28,000/-
 
குறித்த கப்பல் சிங்கபூரிலிருந்து லண்டன் செல்கின்றது போது, தோராயமாக குறித்த பயணத்துக்கு மேலதிகமாக செலவிடவேண்டியுள்ள பணம்
 
= US $ 28,000/- x 18 
 
= US $ 5,04,000/-
 
இலங்கை ரூபாவில் கூறுவது என்றால் 
 
=  8,82,00,000/- 
 
எண்ணை மாற்றத்தால் நாற்பது அடி கொள்கலன் (Container) ஒன்றின் ‘காவு கூலி’ (Fright) சுமார் 400 அமெரிக்க டொலர்கள் வரை உயரும் என பல்வேறு கப்பல் நிறுவனங்களும் கணித்துள்ளன. 
 
கையில் வைத்திருக்கும் போனில் இருந்து காலில் போட்டிருக்கும் பாண்ட் வரை அனைத்தும் கப்பல்களாலேயே கொண்டு வரப்படுகின்றன. ஆகவே – அனைத்துப் பொருட்களினதும் விலைகள் நிரந்தரமாக அதிகரிக்கவுள்ளது என்பது தெளிவு. 
 
காவு கூலி அதிகரிப்பை முதலில் கப்பல் நிறுவனத்தினரும் (Owner மற்றும் Operator), பின்னர் பொருட்களை ஏற்றி இறக்குவோரும் (Shippers) ஏற்றுக் கொண்டாலும், இறுதியில் செலவை சரி செய்யவுள்ளவர்கள் பொருள் கொள்வனவர்களாகிய நாங்களே ஆவோம். 
 
உடனடியாக இல்லாவிட்டாலும் நாளடைவில் இந்த விடயம் மிக குறைந்த மாத வருமானம் பெறுபவர்களை பாதிப்படையச் செய்யப்போகின்றது.
 
‘IMO 2020’ விதியை நடைமுறைப்படுத்த, கப்பல சொந்தக்காரர்களுக்கு உள்ள வழிமுறைகள்  
 
1) Switching from high-sulphur fuel oil (HSFO) to marine gas oil (MGO) or distillates
 
2) Using very-low-sulphur fuel oil or compliant fuel blends (0.50% sulphur)
 
3) Retrofitting vessels to use alternative fuels such as LNG or other sulphur-free fuels
 
4) Installing exhaust gas cleaning systems (scrubbers), which allow operation on regular HSFO
 
இவற்றில் 3 ஆவது மற்றும் 4 ஆவது முறைகள்  தலையைப் பிரித்து மீண்டும் தைப்பதற்கு ஒப்பானது ஆகும் – அதிக செலவும் சிக்கல்களும் நிறைந்தது. 
 
‘Global Sulphur Cap 2020’ – எவ்வாறன தாக்கத்தை கொண்டுவரவுள்ளது
 
கப்பல் நிறுவனங்களை பொறுத்தவரை எண்ணை குடிக்கும் கப்பல்களை இழக்க வேண்டிய ஒரு சூழ்நிலை 
 
எரிபொருள் வழங்கும் வலையமைப்பு (Bunker Supply Chain) பாதிக்கப்படலாம்.
 
சில பல சிறிய மற்றும் நடுத்தர கப்பல் நிறுவனங்கள் மூடப்படலாம் அல்லது ஒன்றாகச் சேரலாம். (ஊரவர்கள் ஒரு வேளை முன்னர் கப்பல்கள் வாங்கியிருந்தால்  2020 உடன் கதை முடிந்திருக்கும்)
 
புதிய விதிக்கமைவான புதிய கப்பல்களை கட்ட வேண்டிய கட்டாயம் 
 
மேலாக மேற்கூறிய வகையில் பொருட்களின் விலை அதிகரிப்பு.  
 
‘Global Sulphur Cap 2020’ – நன்மைகள்
 
IMO 2020 மேற்குறித்த எதிர்மறையான பொருளாதார விளைவுகளை ஏற்படுத்தினாலும், இதை அமுல்படுத்தாவிட்டால் ஏற்படும் விளைவும் எதிர்காலத்தில் அபாயகரமாக இருக்கும் எனக் கூறப்படுகின்றது.
 
IMO 2020 ஆனது 85% ஆன SOx வெளியேற்றத்தை தடுக்கும் எனக் கணிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதனால்  
 
1) கடலில் குறிப்பாக இந்திய சமுத்திரத்திலும் தென் சீனக் கடலிலும் உண்டாகும் மின்னல் தாக்கம் (Lightning storms) குறைவடையும்.
 
2) பயிர்களுக்கும் பயிர்ச் செய்கைக்கும் தீங்கு விளைவிக்கும் அமில மழையின் (Acid rain) அளவு குறைவடையும்.
 
3) மக்கள் நெரிசல் உள்ள கொழும்பு போன்ற துறைமுக நகர்களிலும் கரையோரப் பகுதிகளிலும் வாழும் மக்களின் சுவாசம் மற்றும் இருதய நோய் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சனைகள் (Respiratory problems and cardiovascular disease) குறைவடையும்.
 
அஜித் விஜய்யின் படங்களுக்கு பூசை போடப் படுவதிலிருந்து நூறு நாட்கள் ஒட்டப்படும் வரை காட்டப்படும் ஆர்வமும், கமல் ஹாசனின் பிக் பாஸ் நிகழ்ச்சிக்கு காட்டும் டெய்லி ஆர்வமும், தவறாத வட்ஸ் அப் கொசிப்புக்கள், திருப்பித் திருப்பித் தட்டும் பேஸ்புக் போன்ற நவீன மீடியா யுகம் – பல வருடங்கள் முன் கொண்டு வரப்பட்ட, இன்னும் சில மாதங்களில் நடை முறைப்படுத்தப்படவுள்ள – பொருளாதார ரீதியில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி – பல்வேறு வகைகளில் நன்மை பயக்கவுள்ள ஒரு விடயத்தை இதுவரை வெளிக் கொணரத் தவறியதை என்னவென்று கூறுவது? 
 
கப்டன் அதிரூபசிங்கம் ஆதவன்

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

  • Topics

  • Posts

    • சுமத்திரன் வரும்போதே சொல்லி களைத்த விடயம் இப்பதான் கண்டு பிடிக்கினம் . இப்பவும் சொல்றம் வரும் தேர்தலில் சுமத்திரன் வென்றால் வடகிழக்கில் தமிழரின் இருப்பு கேள்விக்குறியாகும் .காணி பூமி எல்லாம் பறி போகும்  சத்தமில்லாமல் இனக்கலப்பு நடக்கும் .
    • ஆறு மனமே ஆறு அந்த ஆண்டவன் கட்டளை ஆறு  தேர்ந்து மனிதன் வாழும் வகைக்கு தெய்வத்தின் கட்டளை ஆறு  தெய்வத்தின் கட்டளை ஆறு  ஒன்றே சொல்வார் ஒன்றே செய்வார் உள்ளத்தில் உள்ளது அமைதி  இன்பத்தில் துன்பம் துன்பத்தில் இன்பம் இறைவன் வகுத்த நியதி  சொல்லுக்கு செய்கை பொன்னாகும் வரும் துன்மத்தில் இன்பம் பட்டாகும்  இந்த இரண்டு கட்டளை அறிந்த மனதில் எல்லா நன்மையும் உண்டாகும்  உண்மையை சொல்லி நன்மையை செய்தால் உலகம் உன்னிடம் மயங்கும்  நிலை உயரும் போது பணிவு கொண்டால் உயிர்கள் உன்னை வணங்கும்  உண்மை என்பது அன்பாகும் பெரும் பணிவு என்பது பண்பாகும்  இந்த நான்கு கட்டளை அறிந்த மனதில் எல்லா நன்மையும் உண்டாகும்  ஆசை கோபம் களவு கொள்பவன் பேச தெரிந்த மிருகம்  அன்பு நன்றி கருணை கொண்டவன் மனித வடிவில் தெய்வம்  இதில் மிருகம் என்பது கள்ளமனம் உயர் தெய்வம் என்பது பிள்ளை மனம்  இந்த ஆறு கட்டளை அறிந்த மனது ஆண்டவன் வாழும் வெள்ளை மனம்    
    • I  WOMEN OF IMPACT  I For these women, an age-old way of life is ending in the Horn of Africa Droughts are killing livestock, forcing herders to move to camps for displaced people, where they face an uncertain, often violent, new world. So many died at once “it was like they were poisoned,” said Rahma Hassan Mahmoud, a herder in Somaliland, of the catastrophe that befell her 300 goats and sheep and 20 camels. After the last camel died, she and her family lived off milk from their neighbors, but with everyone else’s livestock dying, it wasn’t long before there wasn’t enough to go around. The people of Rahma’s village pooled money to rent a truck. Fifty of them climbed in for an overnight drive to the city of Burao, in central Somaliland. Along the road, they passed clusters of domed huts made from gathered wood, plastic sheets, and draped cloths—makeshift settlements housing people who, like them, had lived off the land but now depend on food distributions from the government and humanitarian aid organizations. Somaliland is an autonomous region of Somalia in the Horn of Africa that declared independence in 1991 at the start of a civil war that continues today. Many Somalis are seminomadic herders who for as long as anyone can remember have moved with their animals to find the greenest pastures. But with a series of droughts in recent years, those ways are disappearing fast. Like many Somalis, Rahma doesn’t keep track of her year of birth but counts her age by the annual rains. She was born in the year they call biyobadan, which means “a lot of water,” and estimates that she’s about 36. With her husband and 12 children, she settled in a sprawling camp for displaced people outside Burao, into a life she could neither recognize nor escape. For Somalis, Rahma said, wealth had always been measured by the size of your herd and how much you have to share. “We didn’t need anybody’s help. We used to help others because we had so much.”   About 30 years ago, the climate in the Horn of Africa began changing, slowly at first, then abruptly. A severe drought hit in 2016. Animals that survived succumbed the following year or in 2018—also drought years. The pastoral economy, Somaliland’s primary industry, shrank by 70 percent. Herders led thirsty animals to rumored waterholes, only to find them dry. The cavernous rib cages of rotting camels were a grim new landscape feature. Crops failed, and diseases such as cholera and acute diarrhea, broke out. Within three years, between half a million and 800,000 people—nearly a quarter of Somaliland’s population—had moved off this barren ground. (Related: Africans who fled to Europe traded one hardship for another.) Jessica Tierney—a climate expert at the University of Arizona, in Tucson, who has studied ancient marine sediments off the coast of Somalia—found that the region is drying out faster now than at any time during the past 2,000 years. “If anybody still doubts climate change,” said Sarah Khan, head of the Hargeysa sub-office of the United Nations High Commission for Refugees (UNHCR), “they just have to come here.” Only six years ago, Somalia was second to Australia in the export of sheep and was a major source of camels. The vibrant livestock economy supported a connected chain of people: the herders; the truckers who took the camels to market in Hargeysa, Somaliland’s capital, and elsewhere; the young boys who lured the camels out of the trucks, lining them up for sale. It employed municipal workers who collected taxes and stamped the animals, and longshoremen who ushered the camels into the cargo ships at the port of Berbera, bound for markets throughout North Africa and the Middle East. On any given day, the Hargeysa camel market had hundreds of the animals for sale. But today, the bustle and hubbub are gone—perhaps a dozen camels paw at the ground as idled men sip tea and chat under the broiling morning sun. MILLIONS ON THE MOVE The World Bank estimates that by 2050, 143 million people around the world will be forced to leave their homes to escape the effects of climate change. Some, such as Rahma and her family, will become IDPs, Internally Displaced People, with no clear alternative future. Others will become refugees, crossing an international border in the hope of securing a better life. For hundreds of thousands of Somalis who have fled war, drought, and famine in their country during recent decades, a better life remains elusive: Stranded in neighboring Kenya, in Dadaab—one of the world’s largest refugee camps, with nearly 220,000 people—all they can do is mark time. International institutions, including NATO, the United States Department of Defense, and the UN describe climate change as a “threat multiplier,” meaning that it doesn’t play out in isolation but instead amplifies existing problems in societies, particularly in dry regions where the margin for human existence is already thin. In Somaliland and Somalia, climate pressures combine with poverty, weak governance, and internal conflict—a mix that weighs heavily on women. Women make up the majority in the IDP camps in Somalia and Somaliland. Some men stay behind in their villages, others join the fighting in the civil war, so it mostly falls to the women to feed and raise the children. In the camps, women also live with new risks and fears: increased violence, including rape. In Puntland, a region in Somalia east of Somaliland, gatekeepers at improvised displacement camps extort women for sexual favors in exchange for access to food and shelter. Desperation makes the camps recruiting grounds for human traffickers who persuade boys and girls to leave with them for Europe. Many of their young victims die en route. “All I can think about is that we have nothing,” Rahma said about life in the camp outside Burao. “My children don’t have a future because this place doesn’t have a future.” WHAT CAUSED THIS CRISIS? Chris Funk, a geographer and climatologist at the University of Santa Barbara, in California, studies rainfall patterns in the Horn of Africa. The waters in the western Pacific off the coast of Indonesia are some of the warmest on the planet, he explained. When conditions are exceptionally warm and stormy, winds blow across the Indian Ocean toward Indonesia, drawing moisture away from East Africa, causing droughts there. Meanwhile, hotter, drier air evaporates more water from the land itself, exacerbating the effects. But when waters in the western Indian Ocean off the coast of Africa are exceptionally warm, that can lead to more intense winds blowing into Somalia. The result: flooding rains. These are the conditions that led to the unprecedented recent swarms of desert locusts in parts of East Africa. (Here's how the swarms are threatening millions with hunger.)   Somalia and Somaliland are “uniquely exposed climatically,” Funk said. Somaliland has no rivers, and people depend on ephemeral ponds that fill and recede with the rains or on boreholes that must be dug deeper and deeper to strike water. Unlike the bordering countries of Kenya and Ethiopia, the region doesn’t have mountainous highlands that stay wet and fertile even as the lowlands dry out. For months, there’s no rain. The plants wither, the ponds shrink to dirt. Sheep are the first to die, then goats, finally camels. Once the camels are gone, the humans have nothing left. They must move. For Rahma, watching her animals die was to watch the life she knew ending. “We were like a soul living on top of another soul,” she said. “Our hearts were broken.” HABIBO AND NASTEHA In 2010, Habibo Dakane Yussuf, who’s about 40 years old, walked from her village in southern Somalia to Dadaab refugee camp, 50 miles east of the Somalia border in Kenya. During her drought-driven, two-week trek, eight men raped her as her toddler son, Musab, wailed at her side. “They were really merciless,” Habibo said. The emotional trauma lingers, and she continues to have pain in her pelvis and chronic incontinence. According to the International Rescue Committee—an NGO headquartered in New York City that runs a hospital for women in Dadaab—crowded conditions and the fractured society in refugee camps raise the risk of violence against women and girls. In October 2019, three men dragged Habibo’s nine-year-old daughter, Mandeck, from her school and sexually assaulted her, biting her and slicing her with razors. Habibo and her three children seldom leave their hundred-square-yard patch now. Aid organizations, including the United Nations Children’s Fund, note that child marriages increase after droughts. In the Horn of Africa and most other climate-affected regions, hardship and impoverishment contribute to families’ decisions to sell their young daughters in marriage. Nasteha Hassan Abdi, perhaps 16 years old, is quiet, with a bright, eager smile. The conflict in southern Somalia left her an orphan, and about four years ago, after the family’s goats died in the drought of 2016, her grandmother sold her to a man in their town. She was 12. Nasteha doesn’t know how old he was but described him as old like a father. “He used to beat me up. He used to sleep with me frequently, which I didn’t like,” she said. When she cried, he told her that he’d paid for her and could do what he wanted. It was two months before Natesha could escape to Dadaab. When she arrived, she found out she was pregnant. Halima Hassan Mohamed, a woman of about 50 who had known Nasteha as a child, took her in. “She was terribly young,” Halima said. Nasteha carries her two-year-old son Musab on her hip and rarely leaves Halima’s side. They sleep in the same room in Halima’s tidy family compound. Halima is teaching Nasteha how to run her business, a tea shop in the camp, and glares at men whose eyes linger on the girl. She bought Nasteha a silver Casio watch, popular with the other teenagers in Dadaab, to ease the sting of peer pressure. Still, Halima worries that Nasteha might never be accepted. Other girls call her a slut for having a baby so young—and without a husband. Sometimes, when Nasteha is left alone for too long, Halima finds her crying. “A father can die, and you can survive,” Halima said, but Nasteha didn’t have a mother, which is much worse. “Now she’s my child…I protect her the best I can.” RADICAL NEW THINKING NEEDED Climate change is forcing Somali pastoralist culture into an unprecedented transformation that calls for radical thinking and innovation, said Sarah Khan, of the UNHCR. But, she added, “I think our responses are largely reactive. There’s this need to completely think out of the box, and I’m not sure who’s doing it.” Shukri Ismail, Somaliland’s environment minister, admits that Somalis have degraded their environment by cutting down trees for charcoal, but, she said, the droughts afflicting their region have little to do with them. “The bigger picture is that the international world, the other world, is also destroying what we have… We don't have industry. Industrial countries are taking their share of destroying.” According to World Bank data, Somalia’s annual carbon emissions amount to 0.00001685 percent of what the world puts out annually. Somalis derive few benefits from the modern industrial economy. Guude Aadan, for example, who’s about 50, said she’s ridden in a car five times in her life. She’s never flown on an airplane and doesn’t know anyone who has. She’s seen people use cell phones, but she’s never held one herself. She doesn’t own things that have been traded from China, the United States, or Saudi Arabia. “We’re nomads,” she said. “We don’t own anything.” Countries have to work together to address climate change, Ismail said. “What affects us in here will affect other countries too… If it continues like this, many countries will be lost. Many people will die.” “It’s extremely frustrating,” Khan said. International aid organizations tend to overlook Somaliland as a distant end of the Earth, and funds funneled into Somalia don’t get allocated to Somaliland. “Part of it is just neglect,” she said. “Part of it is being extremely poor and the sheer scale. How can you cope with over half a million people on the move in about four or five years?” Somalis in IDP and refugee camps have no way to survive other than to accept government or humanitarian aid, and cities such as Hargeysa, with limited infrastructure and available jobs, can’t absorb tens of thousands of former pastoralists. “I think it’s possible—it’s not impossible,” Khan said, to help the region’s people adapt to a new reality. Somaliland has a long, unused coastline, and with better management, investment, and training, former pastoralists could turn to fishing. Others could be taught skills to equip them for city life, such as becoming a mechanic or an electrician. Government and aid agencies could direct resources toward rainwater harvesting—reservoirs or cisterns in villages to collect any rain that falls. But these measures would require more funding from international institutions such as the World Bank, Khan said. Guude’s home village, Topta, in northern Somaliland, was abandoned after the drought in 2016. She now lives a two-hour walk away in Hijiinle, near Lughaya, on the north coast, where she depends on humanitarian aid and the generosity of relatives. She moved there after her herd of 70 goats and sheep died. Back when it rained reliably in Topta, Guude recalled, the trees grew, and the animals ate. She would wake up in the morning to green fields dotted with wildflowers and frolicking goats. The villagers plucked kulan, a bittersweet fruit, from the trees, and when their camels ate the kulan, their milk became sweeter. Families had milk and butter and enough meat for everyone. No one had to go to other towns begging for food. They didn’t know it at the time, Guude said, but their life in Topta was happiness defined. “That is what I miss the most,” she said. “Everything.” Aurora Almendral is a journalist based in Southeast Asia who has covered climate change and migration around the world. Follow her on Twitter @auroraalmendral and visit her website. Nichole Sobecki is a contributing photographer at National Geographic who focuses on humanity’s connection to the natural world. Born in New York, she has lived in Nairobi for the past eight years. Follow her on Instagram and visit her website. Asma Dhama, Abdullahi Mire and Abdilahi Siciid Yusuf contributed reporting. This story is part of an ongoing a larger series about women and migration created in collaboration with women photographers from The Everyday Projects. _https://apple.news/AXtjH2Iy7TpK-G0UunaV-IA
    • வாக்களிக்கும் நேரம் அதிகரிப்பு! நடைபெறவுள்ள நாடாளுமன்ற தேர்தலில் காலை 7 மணி முதல் மாலை 5 மணி வரை வாக்களிக்க முடியும் என்று தேர்தல் ஆணைக்குழு இன்று (06) சற்றுமுன் அறிவித்துள்ளது. https://newuthayan.com/வாக்களிக்கும்-நேரம்-அதிக/    
    • தேவனின் கோவிலில்   யாவரும் தீபங்களே   பாவிகள் யாரும் இல்லை   பேதங்கள் ஏதும் இல்லை   தேவனே என்னை பாருங்கள்