Sign in to follow this  

Recommended Posts

Image may contain: outdoor

"தட்டி வான்"
-------------------

 
'தட்டி வான்' 
எங்கள் ஊர் 
எல்லைகளை 
தொட்டுச் 
செல்லும் 
'சிற்றி' வான்

அச்சுவேலி 
தொடங்கி
ஆவரங்கால் 
ஊடறுத்து 
'குரும்பசிட்டி'க்கு
கூடச் சென்று 

சில்லாலை, 
பண்டத்தரிப்பில் 
சிலிர்த்து நிற்கும்

'கொத்தியாலடி' 
ஆசுப்பத்திரிக்கும் 
'கூத்தஞ்சிமா' 
சந்தைக்கும் 
அத்தனாசியாரின் 
'சித்த' 
வைத்தியசாலைக்கும் 
சிறப்பான 
சேவை செய்யும்

காலைப் பொழுது 
'தெல்லிப்பளை'யில் 
'கரிக்கோச்சி'
இரயிலின் 
வருகைக்காய்
'படலை' ஓரம் 
பார்த்து நிற்கும்

விவசாயிகளின் 
விளைச்சல்களை 
சலிக்காமல் 
சுமந்து செல்லும்

இரயிலடி அம்மனையும் 
'தவளக்கிரி'முத்துமாரியையும 
தப்பாமல் தரிசிக்கும்

'அம்பனை' 
சந்தியில் 
அளவோடு 
ஓய்வெடுக்கும்

'முருகன் விலாஸ்'
தேனீர் கடையும் 
சாரதிகளை
சந்திக்கும்

'கும்பிளாவளையான்'
திருவிழாவிற்கு 
கூட மாடாய் 
உதவி செய்யும்

பண்டத்தரிப்பு 'பாண்' 
பேக்கரிக்கும் - இதன் 
பங்களிப்புண்டு

பள்ளித்
தோழர், தோழிகளை 
பக்குவமாய் 
காவிச்செல்லும்

ஓடிப் பாய்ந்தேறி 
ஒற்றைக்கால் 
ஊன்றி 
ஒற்றைக்கை 
ஏந்தி 
வாசல் கதவோரம் 
தொங்கிச் 
செல்கையில்
எதிர்க்காற்று 
முகத்தை 
தடவிச் செல்ல 
எண்ணங்கள் 
வண்ண வண்ண
சிறகடிக்கும்

'ஒருதலை ராகம்' 
'அலைகள் ஓய்வதில்லை' 
'உயிர் உள்ளவரை உஷா'
'பயணங்கள் முடிவதில்லை' 
பாடல்கள் ஒலிக்கையில் 
பயணங்களின் சிந்தனையை
சிதறவிடும்

இறங்கும் இடம் 
தவறி விடும்

தூரத்தே வரும் 
'உறுமல்' 
ஒலிகேட்டு 
வயல்வெளி 
வரம்புகள் ஊடே 
வழுக்கி 
விழுந்தெழும்பி
ஓடிவரும் 
கமக்காரர்களுக்காய் 
காத்திருக்கும்

எங்கள் 
கல்லூரி வாசலில் 
'கடலை' விற்கும் 
'இலட்சுமி' ஆச்சியின் 
நாளாந்த 
பயண ஊர்தியும் கூட

வாழ்வோடு 
ஊன்றிய 
விழாக்களுக்கு 
உலாப்போகும் 
'தங்க இரதம்'
எங்கள் தோழன் 
ஏழைகளின் தோழன்.

- இ.ஜெயக்குமார் -
(Scotland
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

எங்கிருந்த போதும் மறக்கமுடியுமா ......!

சந்தைகள் ஓரம் வரு வான் 

சாமான்கள் இறக்கு வான் 

கிராமங்கள் தோறும் உலவு  வான் 

கிடுகிடுவென ஓடி  வருவோரை  ஏத்து வான் 

கன்னியரை உள்ளே இருத்து  வான் 

காளையரை வெளியே நிறுத்து  வான்.....!

----தட்டி வான்----

  • Like 3
  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 8/11/2019 at 2:29 PM, தமிழ் சிறி said:

"தட்டி வான்"

எதனால தட்டி என்கிறாங்க?

Share this post


Link to post
Share on other sites
18 minutes ago, Gowin said:

எதனால தட்டி என்கிறாங்க?

தட்டி என்பது மறைப்புக்காக பனை ஓலை அல்லது கிடுகால் மறைப்பாக கட்டி வைக்கப்படுவதாகும்.  அதே சாயலால் தான் வாகனம் மறைக்கப்பட்டிருக்கும். அத்துடன் பின்னுக்கு ஏறி நிற்பதற்கும் ஒரு தட்டு வைத்திருப்பார்கள்.

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

தட்டி வான்(Van)!

 
'என்ன பிளைட் அது!யன்னலெல்லாம் லொட லொடன்னு சத்தம் போட்டுக்கொண்டு...  தட்டிவான் மாதிரி!'
 
ஏ -9 திறக்கப்படாத போர்க்காலத்தில், கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் சென்ற தனது விமானப்பயண அனுபவத்தைத்தான் ஒருவர் இப்படிக் கூறினார்.
 
28411352.vehiclesinEelamDSC_0175.jpg
 
 

தட்டிவான்! - நீண்ட நாட்களாக அந்தப் பெயரே சொல்லக் கேள்விப்படாமல் ஏறக்குறைய நினைவிலிருந்து மறைந்து போன ஒரு அடையாளம்! ஒரு காலத்தில் தட்டிவான் பயணம் என்பது கேட்ட மாத்திரத்திலேயே மனதில் குதூகலத்தை ஏற்படுத்தும் கொண்டாட்டமான வார்த்தையாக இருந்திருக்கிறது!
 
ஒரு லொறி போல, அளவில் கொஞ்சம் சின்னதாக இருக்கும். ஒரு பழைய காலத்து Chevrolet கார் (அல்லது லொறி? - எதற்காகச் சொல்லி வைத்ததுபோல Chevrolet? ஒருவேளை அந்தக்காலத்தில் நிறைய Chevrolet கார்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்திருக்குமோ? ) முன் பாகமும், பின்பாகம் ஒரு லாரியின் பெட்டி போல இரும்புச்சட்டத்தில் மரப்பலகைகளைப் பிணைத்தும் தட்டிவான் தயாரிக்கப்பட்டிருக்கும்! என்ன ஒரு வித்தியாசம் யன்னல்கள்! அதுவும் கண்ணாடிகள் இல்லாமல்! மற்றும் மரக்கதிரை போன்ற இருக்கைகள்! மிக முக்கியமாக தட்டிவான்களுக்கே உரிய பிரத்தியேக காற்றை அமுக்கி ஒலிக்கச் செய்யப்படும் ஹார்ன்களின் 'பாப்! பாப்!' சத்தம்!
 
 
bus.jpg
 
இன்றும் அமெரிக்கா உட்பட சில நாடுகளில் லொறிகளின் தோற்றத்தை ஒத்த பேரூந்துகள் இயக்கப்படுகின்றன. அவை வெளித் தோற்றத்தில் மட்டுமே அப்படியிருக்கின்றன  என நினைக்கிறேன்.
 
சின்ன வயதில் தெல்லிப்பளையிலிருந்து அளவெட்டி செல்லும்போது முதன்முறையாக பயணித்ததாக ஞாபகம். அதுபோல் சுன்னாகத்திலிருந்து ஊரெழு செல்லும்போதும் அதே இனிய அனுபவம்! வேறு எந்தெந்த ரூட்களில் ஓடியதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
 
உண்மையில் அதற்கு என்ன பெயர்? எதற்கு அப்படியொரு பெயர் என்று தெரியவில்லை. யாழ்ப்பணத்தில்  தட்டிவான் என்றுதான் அழைப்பார்கள். தட்டி என்று தற்காலிகமாக அமைக்கப்படும் சிறிய கூரையைச் சொல்வார்கள் என்று நினைக்கிறேன். யாழ்ப்பணத்தில் சில இடங்களிலும், வன்னியிலும் மட்டுமே பார்த்திருக்கிறேன். வன்னியிலும் அப்படித்தான் அழைப்பார்களா என்று தெரியவில்லை!
உள்ளே சிறுவர்கள் தவிர யாரும் நின்று கொண்டு பயணிக்க முடியாது. இட வசதியும் இருக்காது தாழ்வான மேற்கூரையும் அனுமதிக்காது! நாலரை ஐந்தடி உயரம்தான் இருக்கும்! அதனால் பெண்கள், வயோதிபர்கள், சிறுவர்கள் உள்ளே அமர்ந்திருக்க,  பின்பக்கம் இருக்கும் அரைக் கதவை திறந்துவிட்டு, சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருக்கும் அந்தப்பலகையின் மேல் நின்று கொண்டு ஆண்கள் கும்பல் பயணிக்கும்!
 
மூன்றரை அடி உயரம் வரை வளர்ந்த நானும் எப்படியாவது அடம்பிடித்து, அந்தக்கும்பலில் அப்பாவோடு நின்று பயணித்த ஞாபகங்கள் இன்றும் பசுமையாய்.
 
அது ஒரு செம்ம த்ரில்லான அனுபவம். பள்ளங்களில் ஏறி இறங்கும்போது குலுங்கிக் குலுங்கி ஒருவரையொருவர் பார்த்து சிரித்தவாறு..அது போன்ற ஒரு கிக்கான அனுபவம் வேறு எதிலுமே கிடைத்ததில்லை! அந்தச் சங்கிலி மட்டும் மாட்டப்பட்டிருக்கும் கொளுக்கியிலிருந்து கழன்றுவிட்டால் சங்குதான் என்பது வேறு விஷயம்!
 
ஒரு கதையில் சுஜாதா எழுதியிருப்பார் மாருதி வேன் ஒன்று குதித்துக் குதித்து  ஓடி வந்து நின்றது! அது எப்படியிருக்கும் என்பதைத் தட்டி வானில் ஒருமுறையாவது சென்றவர்களால் இலகுவாக உணரமுடியும்.
 
பொதுவாக சந்தைக்கு காய்கறிகளை ஏற்றிப் போகும் ஆச்சிமார்தான் பெரும்பான்மையான பயணிகளாக இருப்பார்கள்.நடத்துனரின் 'ரைட் ரைட்!' சத்தம் கேட்குதோ இலையோ 'கெதியா ஏறணை ஆச்சி!', 'அந்தப்பெட்டியத் தள்ளி வையுங்கோ அம்மா' என்ற சத்தம் கேட்காமல் அந்தப் பயணங்கள் சாத்தியமில்லை.
 
கிறீச் கிறீச்சென்ற பிணைச்சல்கள், பலகைகளின் சத்தத்தோடு தாலாட்டுவதுபோல அசைந்துகொண்டு..செம்மண் புழுதியையும் தாரளமாக தெளித்துக் கொள்ளும் இனிமையான பயணங்கள் என்றும் மறக்க முடியாதவை! 
 
தொண்ணூறாம் ஆண்டிற்குப் பிறகு யாழ் நகரப் பகுதியில் இருந்தகாலத்தில் தட்டிவானைப் பார்த்ததில்லை. அப்பப்போ அந்த நினைவுகள் வரும். சில வருடங்கள் கழித்து வன்னியில் நிறையத் தட்டிவான்களைப் பார்க்க முடிந்தது. யாழில் பார்த்தது போலன்றி கலர் கலராகப் புதுப் பொலிவுடன்! ஒருநாள் மாங்குளத்திலிருந்து கனகராயன் குளம் வரை பயணிக்கச் சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது!
 
அப்போதுதான் முதன்முறையாக உள்ளே இருக்கையில் அமர்ந்து பயணம். காலி இருக்கைகள் இருந்தது மட்டுமல்ல. உடலும் அதைவிட மனமும் ஏற்கனவே பல பயணங்களினால் நிறையக் களைத்திருந்ததுதான் காரணம்! 
 
பயணத்தில் கூடவே துணையாக சினிமாப்பாடல்களும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன.. அப்பொழுது பிரபலமாகி அடிக்கடி வானொலிகளில் ஒலிக்கும் 'ராசிதான் கை ராசிதான்' பாடல் அந்தப் பயணத்தில் கேட்ட ஞாபகம் இருக்கிறது. இப்பொழுதும் அந்தப் பாடலைக் கேட்க நேரும்போதெல்லாம்  கண்களை மூடிக்கொள்ள, கடைசியாக நான் தட்டிவானில் பயணித்தது காட்சியாக மனத்திரையில் விரியும்!
 
எமது மண்ணுக்குரிய, கிராமங்களுக்குரிய அடையாளங்களில் ஒன்றாக தட்டிவானையும் கொள்ளலாம். இப்போதும் தட்டி வான்கள் எங்கேயாவது ஓடுகின்றனவா?
 
samoa11.jpg
அமெரிக்காவிலோ, வேறு வளர்ந்த நாடுகளிலோ பழைய பாணியில், லொறி வடிவிலான பேரூந்துகளைப் பயன்படுத்துவதற்கான அவசியம் என்ன இருக்கிறது? நிச்சயம் பழமையை மறக்கக் கூடாது என்ற காரணம் இருக்கும்!

அது போல நாங்களும் தட்டிவான்களை பயன்படுத்தலாம்! ஆனால், சாதாரண போக்குவரத்தில் ஈடுபடுத்தப்படுவதைத் தவிர்த்து அமைதியான, பொழுது போக்கான சவாரிக்கு, வெளிநாட்டுப் பிரயாணிகள் மெதுவாகச் சுற்றிப்பார்க்க - இப்படியான தேவைகளுக்காக புதிய, அழகிய தட்டிவான்களை தயாரித்து உபயோகப்படுத்தலாம்.

அது எமது பழைய அடையாளங்களை, பாரம்பரிய வாழ்க்கையை நினைவூட்டும் அதேவேளை அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் சொல்லும் ஒரு நல்ல முயற்சியாகவும் இருக்கும்!    
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

  • Topics

  • Posts

    • உங்களுக்கு அம்மான் கிழக்கில் என்ன செய்கிறார் என்று தெரியுமோ ?...ஒருவரை எனக்கு பிடிக்காட்டில் அவர் செய்வது எல்லாம் பிழை என்றாகி விடாது 😠
    • இத் திரியை ரசிக்கும் அத்தனை உள்ளங்களுக்கும் மனமார்ந்த நன்றிகள் ..    
    • இந்த கருத்து  அப்பட்ட மான ஆணாதிக்க சிந்தனை  ...இதுக்கு பச்சை  குத்தினவர்கள் ஆணாதிக்கவாதிகள்   
    • கோத்தாவுக்கு வாக்களிக்காமைக்கு முக்கிய காரணம் அவர் மேல் இருந்த பயம் தான்  அதை நானும் ஏற்கிறேன் ...ஆனால் உங்கட கதையைப் பார்த்தால் கோத்தா மட்டும் தான் வில்லன் என்பது போலவும் மற்றவர்கள் எல்லோரும் தமிழர்களை தங்க தாப்பாலத்தில் வைத்துத் தங்கின மாதிரியும் அல்லவா இருக்குது.   ஒரு நாட்டின்  ஜனாதிபதி இன,மதமற்ற நாட்டை உருவாக்குவேன் என்று சொல்வதில் என்ன தப்பு ?...இனவாதமும், மதவாதமும் இலங்கையில் ஓங்கி வளர வேண்டும் என்பது தான் உங்களை போல புலத்தில் இருப்பவர்களது ஆசை .. அங்கு எப்போதும் பிரச்சனை இருந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் அப்பத் தான் இங்கிருந்து கொண்டு விசைப்பலகையில் தடடலாம்...நான் அப்பவே சொன்னேன் பார்த்தியா அப்படியே நடந்திட்டுது என்று கதையளக்கலாம் . ஒரு கதைக்கு அங்குள்ள தமிழ் மக்கள் கோத்தாவை தெரிவு செய்து இருந்தால் உங்களை போல ஆட்கள் அவர்களை துரோகியாக்கி இருப்பீர்கள். நான் அங்குள்ள மக்கள் எப்படி கோத்தாவோடு சேர்ந்து பயணித்து தங்கள் இருப்பை தக்க வைக்க வேண்டும் என்று எழுத போக அதற்கு இத்தலை வியாக்கியானங்களும் ,அர்த்தமற்ற  பேசசுக்களும்... கோத்தா பெரும்பான்மையினரின் வாக்கால் மட்டும் வென்று வந்திருக்கார் ...அங்குள்ள தமிழருக்கு எப்படி உதவலாம் என்பதை விட்டுட்டு ... முடிந்து போன கதைகளை கதைத்து என்ன பிரயோசனம்? கோத்தா பேசாமல் இருந்தாலும் உங்களை போல புலம் பெயர் உசுப்பேத்தல் மன்னர்கள் சும்மா இருக்க மாட்டீர்கள் .. இங்கே இருந்து தூண்டி விடுறது ,அங்கே இருப்பவர்கள் ஆட ,...இங்கே பார் நான் அப்பவே சொன்னேன் கோத்தா கெட்டவன் என்று வந்து புலம்பிறது ... "காமாலை கண்ணுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேய்" என்று பார்க்காமல் அங்குள்ளவர்கள் நிம்மதியாய் வாழ உருப்படியான ஐடியா கொடுங்கோ . என்னைப் பொறுத்த வரையில் மகிந்தா தன்ட புதல்வர்களையும் அரசியலில் இறக்கும் நோக்கம் இருப்பதால்,தமிழர்களையும் அரவணைத்து செல்வார் என்று எதிர் பார்க்கிறேன்  தமிழர்களும் அவர்களோடு சேர்ந்து பயணித்து தங்கள் இருப்பை தக்க வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். இனி மேல் இத் திரியில் எழுதுவதற்கு எதுவும் இல்லை ...கோத்தா என்ட மாமாவும் இல்லை ...சர்வதேச ரீதியில் பலமான ஒரு தலைவராக இருப்பார் என்று நான் நினைக்கிறேன் ...அவருக்கும் ஒரு சந்தர்ப்பம் கொடுத்து பார்ப்போம் 
    • பச்சைப்பாவாடை கவி அருணாசலம் அப்போ எனக்கு பதினைந்து வயது. வல்லிபுரக்கோவில் கடல் தீர்த்தத்திற்குப் போயிருந்தேன். வழமைபோல் என்னுடன் தொற்றிக் கொள்ளும் கலையரசனும் மகேந்திரனும் வந்திருந்தார்கள்.நாங்கள் மூவரும் சேர்ந்து கொண்டால் சேட்டைகளுக்கு அளவேயில்லை. வல்லிபுர ஆழ்வார் ஊர்வலமாய்ப் போய் கடலில் தீர்த்தம் ஆடி கோயிலுக்குத் திரும்பி வந்துவிட்டார். கோயில் கிழக்கு வாசலில் அவருக்குப் பெரிய பூசை நடந்து கொண்டிருந்தது. எங்கள் கண்கள் கலர்கள் தேடி சுழன்று கொண்டிருந்தன. முட்டி மோதும் சனங்களுக்குள் பட்டுப் பாவாடைகள் சரசரக்க பெற்றோர்களுடன் ஒட்டி நின்ற பாவையர்களில் பச்சையில் ஒருத்தி பளபளத்தாள். எங்களுக்குள் சுரண்டிக் கொண்டோம். மூவரது பார்வையும் ஒருங்கிணைந்து தாக்கியதாலோ என்னவோ பச்சையும் எங்களைக் கண்டுவிட்டது. கண்டதும் வெருண்டு தாயின் பின் ஒளிந்து கொண்டது.   எப்படியும் மேகத்தை நீங்கி நிலவு தெரியும் எனக் காத்திருந்தோம். நினைப்பு வீணாகவில்லை. நிலவு வெளி வந்தது. நாங்கள் தன்னைப் பார்க்கிறோமா என்று பார்ப்பதுக்கு முதலில் அவள் தலை தெரியும் பிறகு விழி நோக்கும். அண்ணல்கள் நாங்களும் நோக்க தாயின் பெரிய உருப்படிக்குள் அந்த நிலவு மீண்டும் மறையும். இப்படியே கொஞ்ச நேரம் விளையாட்டுக்கள் நடந்து கொண்டிருந்தன. எங்களுக்குள் குதூகலம் குடிகொண்டது. இப்படி ஒரு தடவை அவள் எட்டிப் பாக்கும் போது “பாக்கிறாளடா..பாக்க்கிறாளடா„ என்று என்னை அறியாமல் சத்தமாகச் சொல்லி விட்டேன். “எங்கை பாக்கிறாள்? எங்கை பாக்கிறாள்? „ என்று ஒரு குரல் கேட்டது.அந்தக் குரல் நிச்சயமாக கலையரசனுடையதோ மகேந்திரனுடையதோ இல்லை. ஆனால் எனக்கு நன்றாகப் பரீட்சயமான குரல்தான். குரல் எனக்குப் பின்னால் மேலிருந்து வந்தது போல் இருந்தது. நிமிர்ந்து பார்த்தேன். எனது தமிழ் வாத்தியார் ஏகாம்பர மாஸ்ரர். இப்போ நிலவு போய் மேகம் இருட்டிக் கொண்டு வந்தது போல் இருந்தது. பக்கத்தில் பார்த்தேன் கலையரசனுமில்லை மகேந்திரனுமில்லை. நிலமை அறிந்து இருவரும் ஓடிவிட்டார்கள். எங்கள் மொழியில் சொல்வதானால் ‘மாறிட்டாங்கள்’. ஏகாம்பர மாஸ்ரர் எனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டார். “கவி அந்தப் பச்சைப் பாவாடை போட்டிருக்கிறாள் அதையே சொல்லுறாய்? „ கேட்டது ஏகாம்பர மாஸ்ரர். தலையைக் குனிந்து கொண்டு விழியை உயர்த்தினேன் பச்சை என்னை பாவமாகப் பார்ப்பது போலிருந்தது. “கவி என்ன பயப்பிடுறாய்.? உனக்கு வயசு வந்திட்டுது நீ பெட்டைகளைப் பாக்கலாம். பிழையில்லை. அந்த பச்சைக்குப் பக்கத்திலையிருக்கிற மஞ்சளும் அவ்வளவு மோசமில்லை. நீயென்ன சொல்லுறாய்.?  வார்த்தைகளால் வாத்தியார் கொன்று கொண்டிருந்தார். மெதுவாகக் கையை விடுவித்துக் கொண்டு கூட்டத்தை விட்டு வெளியேறிக் கொண்டேன். வெளியேறும் போது, “நாளையான் கட்டுரைக்கு கடற்கரைத் தீர்த்தத்தைப் பற்றி எழுது என்ன? „ ஏகாம்பர மாஸ்ரரின் வார்த்தைகள் காதில் விழ எனக்கு கலருகள் எல்லாம் மறைந்து போய் கறுப்பு மட்டும்  தெரிய இருட்டுக்குள் நடப்பது போலிருந்தது.   15.11.2019இல் தனது 86 வயதில் மறைந்த எனது மதிப்புக்குரிய தமிழ்,சமய ஆசிரியரான திரு.சேனாதிராஜா ஏகாம்பரநாதன் அவர்கள்   என்றும் என் நினைவில் இருப்பார்