• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • ×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

      Only 75 emoji are allowed.

    ×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

    ×   Your previous content has been restored.   Clear editor

    ×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • Topics

  • Posts

    • ‘தியாகம்’ செய்கிறாரா சோனியா?   எம். காசிநாதன் தி.மு.க - காங்கிரஸ் கூட்டணியில் திடீரென்று ‘அறிக்கைப் போர்’ வெடித்துள்ளது.    தமிழ்நாட்டில் நடைபெற்ற ஊரக உள்ளூராட்சித் தேர்தலில், தி.மு.க பெரும்பான்மையான இடங்களில் வெற்றி பெற்றதும், இந்தக் குழப்பம் தொடங்கியுள்ளது.    2004ஆம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத் தேர்தலுக்குப் பிறகு, 2014 தவிர மூன்று சட்டமன்றப் பொதுத் தேர்தல்களிலும் மூன்று நாடாளுமன்றத் தேர்தல்களிலும் கூட்டணியாகப் போட்டியிட்ட காங்கிரஸ் கட்சிக்கும், தி.மு.கவுக்கும் திடீரென்று பிரச்சினை வர, உள்ளூராட்சித் தேர்தல் இடப் பங்கீட்டுப் பிரச்சினை மட்டுமே காரணமா என்பதை நம்ப இயலவில்லை.    மூன்று சட்டமன்றத் தேர்தல்களையும் முதலமைச்சர் வேட்பாளர் கருணாநிதி என்ற அடிப்படையில், காங்கிரஸ் கட்சி தி.மு.கவுடன் கூட்டணியாகச் சந்தித்தது. அதேபோல், இரண்டு நாடாளுமன்றத் தேர்தல்களில் கருணாநிதி தலைமையில் நாடாளுமன்றத் தேர்தலைச் சந்தித்தது.    ஆனால், கருணாநிதியின் மறைவுக்குப் பிறகு, மு.க. ஸ்டாலின் தலைமையில் காங்கிரஸ் கட்சி ஒரேயொரு நாடாளுமன்றத் தேர்தலை, அதாவது 2019ஆம் ஆண்டு, நாடாளுமன்றத் தேர்தலைச் சந்தித்து, தமிழ்நாட்டில் மரியாதைக்குரிய எண்ணிக்கையில் எம்.பிக்களைப் பெற்றது.    இந்திய நாடாளுமன்றத்தில், காங்கிரஸ் கட்சி இன்றைக்கு எதிர்க்கட்சி அந்தஸ்தைப் பெற்றிருக்கிறது என்றால், அதற்குத் தமிழ்நாட்டில் தி.மு.க கூட்டணியில் வெற்றி பெற்ற, எட்டு காங்கிரஸ் எம்.பிக்களும் புதுச்சேரியில் வெற்றி பெற்ற ஒரு எம்.பியும் மிக முக்கியம்.   ராகுல் காந்தியை ‘பிரதமர் வேட்பாளர்’ என்று வெளிப்படையாக ஸ்டாலின் அறிவித்து, 2019 தேர்தல் களத்தைச் சந்தித்தார். அதேபோல் ராகுல் காந்தியும் ‘தமிழ்நாட்டின் அடுத்த முதலமைச்சர் ஸ்டாலின்’ என்ற அறிவிப்பை வெளியிட்டு பிரசாரத்தில் தி.மு.கவுக்கு வலுச் சேர்த்தார்.  கலைஞர் கருணாநிதியின் சிலை திறப்பு விழாவுக்கு சோனியா காந்தியே நேரில் வந்தார். இவ்வளவு நெருக்கமாக இருந்த இரு கட்சிகளுக்குள்ளும் கூட்டணிக்குள் குழப்பம் திடீரென்று உருவாகியதற்கு, மிக முக்கிய காரணம் முன்னாள் நிதியமைச்சர் ப.சிதம்பரம் என்று தி.மு.க வட்டாரத்தில் வெளிப்படையாகவே பேசுகிறார்கள். காங்கிரஸ் கட்சிக்குள் உள்ள தலைவர்களில் மாநிலத் தலைவர் கே.எஸ். அழகிரி ஸ்டாலினுடன் நெருக்கமாக இருக்கிறார்.    ஆனால், சிதம்பரம் ஊழல் வழக்கில் கைதான நேரத்தில் தி.மு.கவின் சார்பில் யாரும் சென்று அவரைத் திகார் சிறையில் பார்க்கவில்லை. அப்படிப் பார்க்காததற்குப் பல காரணங்கள் உண்டு என்றாலும், தி.மு.கவின் மீது தொடுக்கப்பட்ட 2ஜி அலைக்கற்றை வழக்கில், ப.சிதம்பரத்தின் மீதுதான் தி.மு.க தொடக்கத்திலிருந்தே கோபத்தில் இருக்கிறது. 2011 சட்டமன்றத் தேர்தல் கூட்டணி பேச்சுவார்த்தையின் போது, அண்ணா அறிவாலயத்தில் சி.பி.ஐ. விசாரணை மேற்கொண்டது; 2014 நாடாளுமன்ற தேர்தல் பிரசாரம் ஓய்ந்த பிறகு, முடிவுகள் அறிவிக்கப்படும் முன்பு, கருணாநிதியின் மனைவி தயாளு அம்மாளை வழக்கில் சேர்த்து, குற்றப்பத்திரிக்கை தாக்கல் செய்தது உள்ளிட்ட பல விடயங்களில் அப்போது மத்திய அமைச்சராக இருந்த ப. சிதம்பரத்துக்கும் தி.மு.கவுக்கும் ஜென்ம பகை போல் மாறியது.  சிதம்பரத்தின் தாயார் மரணம் அடைந்த போது, அதற்குத் துக்கம் விசாரிக்கக் கூட போகாமல் விலகி இருந்தார் கலைஞர் கருணாநிதி. இந்தப் பகை, கருணாநிதியின் மறைவுக்குப் பிறகும் தொடர்ந்தது.    2019 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில், கார்த்தி சிதம்பரத்தின் வெற்றிக்காக ஸ்டாலின் பிரசாரம் செய்தாலும், அது கூட்டணி தர்மத்தின் அடிப்படையில் மேற்கொண்ட பிரசாரம். ஆனால், சிதம்பரத்தின் மீதான கோபம், தி.மு.க தலைமைக்கு எந்தக் காலகட்டத்திலும் குறையவில்லை.    இந்தப் புகைச்சல் தொடர்ந்து கொண்டிருந்த நிலையில், தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கொமிட்டியின் புதிய தலைவராகப் பொறுப்பேற்ற கே.எஸ். அழகிரி, ப.சிதம்பரத்தின் தீவிர ஆதரவாளர். அதேபோல், காங்கிரஸ் சட்டமன்றக் கட்சியின் தலைவராக இருக்கும் கே.ஆர் ராமசாமியும் சிதம்பரத்தின் ஆதரவாளர். ஆகவே, காங்கிரஸின் மாநிலத் தலைமையும் சட்டமன்றக் கட்சியின் தலைமையும் சிதம்பரத்தின் முழுக்கட்டுப்பாட்டில் வந்த நிலையில்தான், ஸ்டாலின் தலைமையில் இரண்டாவது முறையாக, உள்ளூராட்சித் தேர்தலை காங்கிரஸ் கட்சி சந்தித்தது.   ஊரக உள்ளூராட்சி தேர்தல், 27 மாவட்டங்களில் மட்டுமே நடைபெற்றது. இதற்கு நடைபெற்ற தேர்தலில் மாவட்டஅளவில் ‘தொகுதி பங்கீடு’ செய்து கொள்ள, தி.மு.க தலைமை உத்தரவிட்டது.    அதன் அடிப்படையில், காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட கூட்டணி கட்சிகள், தொகுதிப் பங்கீட்டை மாவட்ட அளவில் முடித்துக் கொண்டன. ஆனால், இதில் சிக்கல் பிறந்தது, சிதம்பரத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள புதுக்கோட்டை, சிவகங்கை மாவட்டங்கள்தான்.  இங்கு நடைபெற்ற கூட்டணிப் பேச்சுவார்த்தையில், இரு கட்சிகளுக்கும் பிரச்சினை ஏற்பட்டாலும், தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற பிறகு, நடைபெற்ற மறைமுகத் தேர்தலால் கூட்டணிக்குள் ‘அறிக்கைப் போர்’ வெடிக்கும் சூழல் உருவாகி விட்டது.    புதுக்கோட்டையில் மாவட்ட பஞ்சாயத்து துணை தலைவர் பதவியும் சிவகங்கை மாவட்டத்தில் மாவட்ட பஞ்சாயத்து தலைவர் பதவியும் கேட்டு வற்புறுத்திய சிதம்பரம் அணி, அது கிடைக்கவில்லை என்றதும் அழகிரி மூலம் ஓர் அறிக்கையை வெளியிட வைத்தது. “தி.மு.க கூட்டணி தர்மத்தை மீறியுள்ளது”  என்று வெளிப்படையாக அறிக்கை விட்டார் அழகிரி.    இதன் விளைவாக, டெல்லியில் நடைபெற்ற சோனியா காந்தி தலைமையிலான ‘குடியுரிமை சட்டத் திருத்த’ எதிர்ப்பு ஆலோசனைக் கூட்டத்தை, புறக்கணித்தார் ஸ்டாலின். அவர் மட்டுமின்றி, தி.மு.கவின் சார்பில் பிரதிநிதிகள் யாரையும் அனுப்பவும் இல்லை. அழகிரி டெல்லிக்கு அழைக்கப்பட்டு, சோனியா காந்தியால் விசாரிக்கப்பட்டாலும் தி.மு.கவுக்கும்- காங்கிரஸுக்கும் இடையிலான கூட்டணிப் பிரச்சினை, தனித்தனியாக இரண்டாம் கட்டத் தலைவர்களின் பேட்டிக் களமாக மாறி விட்டது.    “காங்கிரஸ் கூட்டணியில் இருக்கிறதா என்பதை, காலம் பதில் சொல்லும்”  என்று தி.மு.க நாடாளுமன்றக் குழுத் தலைவர் டி.ஆர். பாலுவும் “காங்கிரஸ் போனால் போகட்டும்” என்று தி.மு.க முன்னாள் அமைச்சர் துரைமுருகனும் பேசியது காங்கிரஸாரைன் கொந்தளிக்க வைத்து விட்டது. காங்கிரஸ் எம்.பிக்களும் தி.மு.கவை விமர்சிக்க தொடங்கினார்கள். ஆனால், சோனியாவை சந்தித்து விட்டுத் திரும்பிய கே.எஸ். அழகிரி, “தி.மு.கவும் காங்கிரஸும் இணைந்த கரங்கள்; பிரியாது” என்றும் “காங்கிரஸுக்கும் தி.மு.கவுக்கும் எந்தக் கருத்து வேறுபாடும் இல்லை. தி.மு.க தலைமை மீது எந்தத் தவறும் இல்லை” என்றும் அடுத்தடுத்து பேட்டிகளும் அறிக்கையும் வெளியிட்டு, ‘கூட்டணி சமாதானத்தை’ தொடக்கி வைத்துள்ளார்.   இப்போதைக்கு கூட்டணிக்குள் சமரசம் தொடங்கியிருந்தாலும் காரணங்கள் இன்னும் கலையவில்லை. ப.சிதம்பரம் தமிழக அரசியல் மீது, நீண்ட காலமாகவே கண் வைத்திருக்கிறார்.    கலைஞர் கருணாநிதி, ஜெயலலிதா ஆகியோர் இல்லாத இந்த நேரத்தில், முதலமைச்சர் பதவிக்குத் தானும் போட்டியிடுவதில் தவறில்லை என்பது அவரது எண்ணம். அதனால்தான் புதிய தலைவராக கே. எஸ். அழகிரி வந்தவுடன் அடிக்கடி மாவட்ட அளவிலும் மாநில அளவிலும் சிதம்பரத்தை மட்டுமே சிறப்புப் பேச்சாளராக வைத்துக் கூட்டங்களை நடத்தினார்.    ஆகவே, உள்ளூராட்சித் தேர்தலில் மட்டுமல்ல, அடுத்து வருகின்ற சட்டமன்றத் தேர்தலிலும் தனக்கு ஒரு முக்கியத்துவம் கிடைக்க வேண்டும் என்றே சிதம்பரம் காய் நகர்த்துகிறார் .  காங்கிரஸ் கட்சிக்கு இப்போது, அ.தி.மு.கவோ அல்லது “புதிதாகக் கட்சி ஆரம்பிக்கிறேன்” என்று கூறிக் கொண்டிருக்கும் ரஜினியோ ஒரு தெரிவாக இல்லை.    ஆனால், கமலின் ‘மக்கள் நீதி மய்யம்’, டி.டி.வி தினகரனின் ‘அம்மா மக்கள் முன்னேற்றக் கழகம்’ போன்ற கட்சிகள் மட்டுமே, காங்கிரஸின் கூட்டணிக்கு ஏற்ற கட்சிகள். இவர்கள் இருவருமே, சிதம்பரத்தை முதலமைச்சர் வேட்பாளராக ஏற்றுக் கொள்வார்களா என்பது மிகப்பெரிய கேள்விக்குறியே!   ஆகவே, இந்தச் சூழ்நிலையில், தி.மு.கவுடன் உள்ளூராட்சித் தேர்தல் பிரச்சினையில் ஓர் அறிக்கை கொடுத்து வைத்தால், ‘தன்னை மதிக்காத கட்சிக்கு’ ஓர் அதிர்ச்சி வைத்தியம் கொடுக்க முடியும்.  டெல்லி காங்கிரஸுக்கு, நாடாளுமன்றத் தேர்தல்தான் முக்கியமானது. தமிழ்நாடு சட்டமன்றத் தேர்தல் அல்ல. ஆகவே, இந்த விவகாரத்தில் சிதம்பரம் உள்ளிட்ட தமிழக காங்கிரஸ் தலைவர்கள், தேவையான முடிவை அவர்களாகவே எடுத்துக் கொள்ளட்டும் என்று அமைதி காக்கிறது.    அதனால்தான், அழகிரி அறிக்கைக்கு அகில இந்திய காங்கிரஸ் கட்சி நிர்வாகிகள் யாரும், குறிப்பாக, குலாம் நபி ஆசாத் போன்றவர்கள் கண்டனம் தெரிவிக்கவில்லை. அதே சமயத்தில் உள்ளூராட்சி தேர்தலில் தி.மு.கவுக்கு  கிடைத்த 45 முதல் 60 சதவீதம் வரையிலான வெற்றி, காங்கிரஸ் கட்சி ‘இருந்தால் என்ன போனால் என்ன’ என்ற மனநிலையை ஏற்படுத்தியுள்ளது.    ஆகவேதான், சோனியா தலைமையிலான கூட்டத்தையே புறக்கணித்தது தி.மு.க. அகில இந்திய அளவில், பா.ஜ.கவுக்கு வலுவான கூட்டணியை அமைக்க வேண்டிய காங்கிரஸ் கட்சி, 27 மாவட்டங்களுக்கு நடைபெற்ற உள்ளூராட்சித் தேர்தலை முன்வைத்து, தி.மு.க. போன்ற மாநிலக் கட்சிகளை சீண்டுவதா என்ற ஆதங்கம் இருக்கிறது.  மாநில காங்கிரஸ் தலைவர்கள் அடிக்கும் ‘கூத்துகள்’ சோனியா,  ராகுல் காந்தியின் அரசியல் எதிர்காலத்துக்கு மட்டுமே பிரச்சினையாக முடியும் என்பதே, தி.மு.கவின் எண்ணவோட்டமாக இருக்கிறது.   http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/தியாகம்-செய்கிறாரா-சோனியா/91-244238
    • மறக்கப்படும் தீர்வு   என்.கே. அஷோக்பரன்   ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் அரசியலில் சில விடயங்கள் முக்கியத்துவம் மிக்கவையாக இருக்கும். சமகால அரசியல் என்பது, அந்த விடயங்களைச் சுற்றியே கட்டமைக்கப்படும். அரசியல் வாதப்பிரதிவாதங்கள் எல்லாம், அது தொடர்பாகவே அமையும். அந்த விடயங்களே அரசியல்வாதிகளின் மூலதனமுமாகும்.    இலங்கை அரசியலைப் பொறுத்தவரையில், 1956 ‘தனிச்சிங்களம்’ சட்டத்தின் பின்னரிலிருந்து, ‘இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வு’ என்பது, மிக முக்கியமானதும் மய்யமானதுமான பேசுபொருளாக இருந்து வருகிறது.    இலங்கை அரசியல் என்பது, அன்றிலிருந்து இனப்பிரச்சினையைச் சுற்றியே கட்டமைக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது. அரசியல் கட்சிகளும் அரசியல்வாதிகளும் இனப்பிரச்சினையை மய்யப்படுத்தியே, தமது அரசியலை முன்னெடுத்தனர். இது அனைத்துத் தரப்புக்கும் பொருந்தும்.   குறிப்பாக, 1983 இற்குப் பின்னரான இலங்கை அரசியலின் மிக முக்கிய பேசுபொருள் இனப்பிரச்சினையாகும். இனப்பிரச்சினையும் அதற்கான தீர்வும் இலங்கை அரசியலின் உயிர்நாடி எனலாம்.    ஒரு வகையில் யோசித்தால், இனப்பிரச்சினையைத் தவிர்த்து விட்டால், இங்குள்ள பலருக்கு அரசியல் செய்வதில் மிகப்பெரிய சிக்கல் இருக்கும்.   நாட்டைப் பிளவுபடாது பாதுகாத்தல்; தமிழருக்குத் தன்னாட்சி வழங்கமுடியாது; தமிழருக்குக் காணி, பொலிஸ் அதிகார‍ங்கள் வழங்க முடியாது; இது ‘சிங்கள-பௌத்த’ நாடு போன்ற பகட்டாரவாரங்கள், பேரினவாத அரசியலின் அடிநாதம் ஆகும்.    மறுபுறத்தில், தனிநாடு பெறுவோம், பிரிவினை பெறுவோம் என்பது, தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் அடிநாதம் ஆகும்.    இனப்பிரச்சினை நீடிக்கின்ற வரை, இந்தப் பிரிவினையை வைத்து, ‘நாம்’ எதிர் ‘அவர்கள்’ என்ற அடிப்படையில், தமது அரசியல் மூலதனத்தைக் கட்டமைத்து அரசியல் செய்வதில், இலங்கை அரசியல் தலைமைகள் உருசிகண்டு விட்டன.    ஆகவே, இனப்பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதைவிட, அது தொடர்வதே அரசியல்வாதிகளுக்குத் தமது அரசியலை, இலகுவாக முன்னெடுப்பதற்கு வழிவகுப்பதாக அமைகிறது. நிற்க!   தமிழர்களைப் பொறுத்தவரையில், ‘தமிழ்த் தேசியத்துக்காக’ அவர்கள் செய்த தியாகங்கள் தொடர்ச்சியானதும் அளப்பரியதுமாகும். ‘தமிழ்த் தேசியத்துக்கான’ அங்கிகாரத்துக்காகத் தமிழ் மக்கள், தமது முன்னேற்றம், அபிவிருத்தி என்பவற்றை விட்டுக்கொடுத்து இருக்கிறார்கள்.    வடக்கை விட, கிழக்கில் இது மிகவும் தெட்டத் தௌிவாக, அனைவருக்கும் புலப்படத்தக்க ஓர் உதாரணமாக இருக்கிறது. கொள்கைக்காகவே தொடர்ந்து வாக்களித்து, சலுகை அரசியலுக்கு விலைபோகாது, தமது முன்னேற்றம் முட்டுக்கட்டை நிலையை எய்தினாலும் பரவாயில்லை; ஆனால், தாயகம், தேசியம், சுயநிர்ணயம் என்ற தமது அடிப்படை அரசியல் அபிலாசைகளை, அவர்கள் ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்கத் தயாராக இல்லை என்பதை, 1956 முதல், தமிழ்மக்கள் மீண்டும் மீண்டும் நிரூபித்து வந்திருக்கிறார்கள்.    மறுபுறத்தில், தமிழ்த் தலைமைகளும் தமது பதவிகளைத் தக்கவைப்பதற்கு, தமிழ் மக்களின் தாயகம், தேசியம், சுயநிர்ணயம் என்ற அடிப்படை அரசியல் அபிலாசைகளை முன்னிறுத்தி, பகட்டாரவாரப் பேச்சுகளால் தூபமிட்டு, தமிழ் மக்களின் வாக்குகளைக் கைப்பற்றி வந்திருக்கிறார்கள்.    ஒட்டுமொத்தமாகத் தமிழ்த் தலைமைகள், அரசியல் நேர்மையுடன் செயற்படவில்லை என்று சொல்லிவிட முடியாது. பண்டா-செல்வா, டட்லி-செல்வா, ஜே.ஆர்-அமிர் என, ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் தமிழ்த் தலைமைகள் இலங்கை அரசாங்கத்தின் தலைமைகளுடன் தமிழ் மக்களின் அபிலாசைகளை இணக்கபூர்வமாக நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்காகப் பெரும் விட்டுக்கொடுப்புகளுடன் கூடிய சமரசத்துக்குக் கடும் முயற்சிகளை நேர்மையுடன் முன்னெடுத்திருந்தார்கள்.    ஆனால், அவர்களுக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. 1950களில் தமிழ்த் தலைமைகளிடையே போட்டியிருந்தது. அதாவது, தமிழ் மக்களிடையே கட்சிப் பிளவுகள் இருந்தன. குறிப்பாக, தமிழ்க் காங்கிரஸ், தமிழரசுக் கட்சி பிரிவினை, தமிழ் மக்களிடையே இருந்தது.    ஆயினும், 1972இல் தமிழ்த் தேசியத்தின் நலன் கருதி, தமிழ் மக்களின் அரசியல் குரல் ஒன்றுபட்டதாக இருப்பதே, தமிழ் மக்களின் பலத்தை அதிகரிக்கும் என்ற நோக்கத்தில், பிரிந்து நின்ற அரசியல் தலைமைகள் ஒன்றுபட்டன.    பின்னர் காலவோட்டத்தில், தனிநபர் முரண்பாடுகளால், அவை பிரிந்த துரதிர்ஷ்டமும் தமிழர் அரசியல் வரலாற்றின் முக்கிய பாகமாகும். அதன் பின்னர், கட்சிகள், ஆயுதக் குழுக்கள் என தமிழர் அரசியல் கொத்துண்டு, சில்லறை சில்லறையாகச் சிதறிக் கிடந்த ஒரு காலகட்டமும் இருந்தது.   தமிழர் ஆயுதப் போராட்டம், விடுதலைப் புலிகள் என்ற ஒற்றைச் சக்தியின் கட்டுப்பாட்டில் வந்த பின்னர், அவர்களே தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் கொண்டு நடத்துநரானார்கள்.    தமிழ் அரசியல் கட்சிகள் ஒன்றில் விடுதலைப் புலிகளை ஆதரிப்பது; அன்றில் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ, எதிர்ப்பது என்ற, இரண்டு நிலைப்பாடுகளில் பிரிந்திருந்தார்கள்.    இந்த காலகட்டம் கூட, தமிழ்த் தேசிய அரசியலுக்குப் பலம் சேர்ப்பதாக இருக்கவில்லை. ஏனெனில், தமிழர் அரசியலுக்குள் இருந்த இந்தப் பிரிவும் உள்முரண்பாடும் தமிழ்த் தேசிய அரசியலைப் பலவீனப்படுத்தி இருந்தது.    இந்த நிலையில்தான், மீண்டும் பிரிவினையைக் கடந்து கட்சிகள் ஒன்றிணைந்தன; அவை விடுதலைப் புலிகளுடனும் கைகோர்த்துக் கொண்டு, தமிழ்த் தேசிய அரசியலை ஒற்றைக் குரலில் பலமாக முன்னெடுத்தன. ஆனால் 2009 யுத்த நிறைவுக்குப் பின்னர், அரசியல் களம் முற்றாக மாற்றப்பட்டிருந்தது.    ஆயுதப் போராட்டம் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்ட நிலையில், தமிழ்த் தேசியத்தின் எதிர்காலம் என்பது முற்றாக, ஜனநாயக அரசியலின் கைகளிலேயே தங்கியிருந்தது. தமிழ்த் தேசியத்துக்காக இன்னும் பலமாகச் செயற்பட்டிருக்க வேண்டிய நிலையிலிருந்த தமிழ்த் தேசியத்தின் பெயரால், பதவிகளைப் பெற்றுக்கொண்ட தமிழ்த் தலைமைகள், தமது தனிப்பட்ட அரசியல் நிகழ்ச்சி நிரல்களை முன்னெடுக்கத் தொடங்கியதன் விளைவாக, தமிழ் மக்களின் ஜனநாயக அரசியல் மீண்டும் பிளவுபடத் தொடங்கியது.    தமிழ்த் தேசிய நலனுக்காகச் செயற்பட வேண்டிய கட்சிகள், மீண்டும் உள்குத்துகளிலும் தனிநபர் தாக்குதல்களிலும் கட்சி முரண்பாடுகளிலும் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கின.    தமிழ் அரசியல் பரப்பை, அதுவரை ஆக்கிரமித்திருந்த தாயகம், தேசியம் சுயநிர்ணயம் என்ற கோசங்கள் பின்னணிக்குச் சென்று, ‘நீயாநானா’ வகையறா, குழாயடிச் சண்டைகள், தமிழர் அரசியலின் முன்னரங்குக்கு வரத்தொடங்கின; கூட்டணியும் கட்சிகளும் பிரிவடையத் தொடங்கின.    இதன் விளைவாக, ஒவ்வொரு நாளும் தமிழ்த் தேசியத்தின் பெயரால், உதிரிக் கட்சிகள் பல உதயமாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. தமிழ்த் தேசியத்தின் தாற்பரியம் முற்றாக மறக்கப்பட்டு, அர்த்தம் தெரியாது உச்சரிக்கும் மந்திரம் போல, தாயகம், தேசியம், சுயநிர்ணயம் என்பன பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.    தமது செயற்பாடுகள், தமிழ்த் தேசிய அபிலாசைகளுக்கு ஆதரவாக இருந்தாலும் எதிராக இருந்தாலும், அதற்கு முரணாக அவர்களது பேச்சு, எப்போது தாயகம், தேசியம், சுயநிர்ணயம் என்ற தமிழ்த் தேசிய மந்திரத்தை ஜெபித்துக்கொண்டு இருக்கிறது.    ஏனென்றால், தமிழ்த் தேசியம் என்பது, தேர்தலில் வெற்றிபெறவும், தமிழ் மக்களின் அங்கிகாரத்தைச் சம்பாதித்துக் கொள்வதற்கும் மட்டுமானதொன்றாகவே, சமகாலத்                  தமிழ்த் தேசிய நலனுக்காக, அவர்கள் ஆற்றும் பணி என்று ஒன்றையும் காணக்கிடைக்கவில்லை. வெறும் பகட்டாரவாரப் பேச்சாகவும் மக்களின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டித் தமது அரசியல் இருப்பைத் தக்கவைக்கும் ஒரு பலமான ஆயுதமாகவும் மட்டுமே, அவர்கள் தமிழ்த் தேசியத்தைக் கையாள்கிறார்கள்.   இது, ஒருவகையில் பேரினவாத தலைமைகளுக்கும் சாதகமாக அமைகிறது. அவர்களும் இதையே விரும்புகிறார்கள். தமிழர் அரசியல், அதன் மய்ய நோக்கமான தமிழ்த் தேசியத்தில் இருந்தும் அதன் அடிப்படை அபிலாசைகளான ‘தாயகம், தேசியம், சுயநிர்ணயம்’ என்பவற்றில் இருந்தும் விலகி, கட்சிகளிடையேயானதும் தனிநபரிடையேயானதுமான முரண்பாடுகளில் கவனம் செலுத்துவது நிச்சயமாக அவர்களுக்குச் சாதகமானதே.    2009இற்குப் பின்னர், 13ஆவது திருத்தம் 10 ஆகி, 13- ஆகி, இன்று, “அதிகாரப்பகிர்வு என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை”: என்று பேரினவாதத் தலைமைகள் சொல்லும் நிலை வந்திருக்கிறது. இதற்கு அடிப்படைக் காரணம், தமிழ்த் தேசிய அரசியல், நீர்த்தப் போனமையாகும்.    2015இல் மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்ததில், தமிழ்த் தேசியம் ஒரு பங்காளிகள் என்று மார்தட்டும் அரசியல் தலைமைகள், 2015இன் பின்னர் கூட, காத்திரமானதோர் அரசியல் அடைவை, தமிழ்த் தேசத்துக்குப் பெற்றுக்கொடுக்க முடியாது போனது ஏன் என்ற கேள்விக்கும், தமிழ் மக்களுக்கு வகை சொல்ல வேண்டும்.    மேலும், 2015 முதல் 2019 வரை கிடைத்த சாதகமான காலப்பகுதியில், தமிழ் மக்களினதும் தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாசைகளினதும் நலன் கருதி, தமிழ்த் தலைமைகள் முன்னெடுத்த காத்திரமான நடவடிக்கைகள் என்ன என்று சிந்தித்தால், அதற்கான தகுந்த விடையேதுமில்லை என்பதுதான் உண்மை.    2015இற்கு முன்னர், தமிழ் அரசியலில் முன்னரங்கு பெற்றிருந்த ‘தமிழ்த் தேசியம்’ 2015இன் பின்னர், நீர்த்துப் போயுள்ளது என்பதுதான் தெட்டத் தௌிவான உண்மை.    இன்று அரசியல் முன்னரங்கில், இனப்பிரச்சினை தீர்வு என்பது, ஓரங்கட்டப்பட்டு வரும் விடயமாக மாறியுள்ளது. தென்னிலங்கை அரசியலை இன்று அவதானித்தால், இனப்பிரச்சினைத் தீர்வு என்பதற்கு, அந்த நிகழ்ச்சிநிரலில் இடமேயில்லை; அதைப்பற்றி அவர்கள் பேசுவது கூட இல்லை.    மறுபுறத்தில், அது பற்றிக் கட்டாயம் பேச வேண்டிய தமிழ்த் தலைமைகள், தம்மிடையேயான முரண்பாடுகளில் கவனம் செலுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. இதன் விளைவாக, இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வு என்பது, இலங்கை அரசியலில் மறக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒன்றாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.   சமகாலச் சூழலில், இனப்பிரச்சினைத் தீர்வு என்பது, தென்னிலங்கை அரசியலுக்கு மிக முக்கியமான ஒன்றல்ல. 2009 இற்கு முன்னர், ஆயுதப்போராட்டத்தின் அழுத்தம் தென்னிலங்கை இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வு பற்றிச் சிந்திப்பதற்கான தேவையை உருவாக்கியிருந்தது.    2009இன் பின்னர், சர்வதேச அழுத்தம் அந்தத் தேவையை உருவாக்கியிருந்தது. ஆனால், 2015இன் பின்னர், சர்வதேச அழுத்தமும் மழுங்கிப்போனது; தீர்வுக்காகத் தமிழர் அரசியலும் பெரும் அழுத்தத்தைக் கொடுக்கவில்லை.    இன்று, தமிழர் அரசியல் தமக்குள் முரண்பட்டுக் கொண்டு, அந்த முரண்பாடுகளில் கவனம் செலுத்திக் கொண்டிருக்கின்ற வேளையில், சர்வதேச அரசியலை கோட்டா-மஹிந்த தலைமையிலான அரசாங்கம், தந்திரோபாய ரீதியில் சமாளித்துக் கொண்டிருக்கின்ற வேளையில், இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வு பற்றிப் பேசவோ, ஏன் சிந்திக்கவோ வேண்டிய எந்தத் தேவையும் அழுத்தமும் தென்னிலங்கை அரசியலில் இல்லை.                                   இனப்பிரச்சினைத் தீர்வு பற்றித் தொடர்ந்து பேச வேண்டியவர்கள், அதற்கான அழுத்தத்தை உருவாக்க வேண்டியவர்கள், தமிழ்த் தலைமைகளே. அதுவே அவர்களது அடிப்படைக் கடமை.    ஆனால் அவர்கள், தமது கடமையை மறந்ததன் விளைவுதான், இன்று இனப்பிரச்சினைத் தீர்வு என்பது பேசப்படாப் பொருளாக மாறியிருக்கிறது. இனியும் தமிழ்த் தலைமைகள் விழித்துக்கொள்ளவில்லை என்றால், தமிழ்த் தேசியம் அதனைக் காப்பாற்ற வேண்டியவர்களாலேயே அநாதையாக்கப்படும் நிலைதான் ஏற்படும்.   http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/மறக்கப்படும்-தீர்வு/91-244239
    • விக்னேஸ்வரனின் வெறுங்கால் ஓட்டம்     -விரான்ஸ்கி வடக்கு மாகாண சபையின் முன்னாள் முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரன், அண்மையில் தமிழக திரை நட்சத்திரம் ரஜினிகாந்தைச் சந்தித்திருந்தார்.    அந்தப் புகைப்படம், ஈழத்து இணைய வெளிகளிலும் செய்தித் தளங்கள், ‘வட்ஸ் - அப்’ குழுமங்களிலும் ரஜினியின் ‘தர்பார்’ படத்துக்கு இணையான பரபரப்புடன் பலராலும் பகிரப்பட்டது.    படத்தைப் பார்த்து, “இருபெரும் ஆளுமைகள்” என்று விக்னேஸ்வரனின் விசுவாசிகள் கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டார்கள். “ஆன்மீக அரசியல் பேசுகிறார்கள்” என்று, சில நக்கலான விமர்சனங்களை இன்னும் சிலர் சொல்லிக் கொண்டார்கள். “இருவருக்குமே அரசியல் சரிவராது” என்று, வேறுபலர் சொல்லிக் கொண்டார்கள்.   இந்தச் சந்திப்பு முடிந்த பின்னர், முன்னாள் முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரன், “ரஜினிகாந்தை இலங்கைக்கு வருமாறு அழைப்பு விடுத்தேன்” என்று சொன்னார்.    அந்தச் செய்தி, முதலில் வந்த அவர்களது படத்துக்கு இணையான ஏக பரபரப்புடன், மேலும் ஒரு கொசுறுச் செய்தியாக ஓடித்திரிந்தது.   ஆனால், அதற்குப் பிறகு, நாடு திரும்பிய விக்னேஸ்வரன் விடுத்த நீண்ட ஊடகக் குறிப்பில், தனக்கும் ரஜினிகாந்துக்கும் இடையில் நடைபெற்ற சந்திப்பில், பேசிய எல்லா விடயங்களையும் விலாவாரியாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார்.    அந்த ஊடகக் குறிப்பு, எவ்வளவு விலாவாரியாக இருந்தது என்றால், தனது தாடி அழகாக இருந்தது என்று, ரஜனி சொன்னார் என்றளவுக்கு விவரமாகவும் ‘பாபா’ படம் ஏன் தோற்றது என்று தான் கூறிய விளக்கத்தை, ரஜினிகாந்த் ‘ம்’ கொட்டி ஆமோதித்துக் கேட்டுக்கொண்டார் என்ற தகவல்களை வெளிப்படுத்தும் அளவுக்கு ஆழமாகவும் காணப்பட்டது.   இந்த அறிக்கையின் சாராம்சத்தையும் ரஜினியுடனான சந்திப்புக் குறித்த விக்னேஸ்வரனின் அணுகுமுறைகளையும் பார்க்கும்போது, ஒரு சிறுபிள்ளைத்தனமானது என்பதைத் தாண்டி, அது மிகுந்த துயரத்தைத் தருகிறது.   நடைபெற்று முடிந்த சந்திப்பு, ஒரு ஈழத் தமிழ் தொழிலதிபருக்கும் ரஜினிக்கும் இடையிலானது என்றாலோ, ஒரு ஈழத்தமிழ் இரசிகருக்கும் ரஜினிக்கும் இடையிலானது என்றாலோ பரவாயில்லை.    அது, விக்னேஸ்வரன் என்ற பெயர், தமிழ் மக்களின் அரசியலுக்குள் எவ்வளவு பெரிய மாற்றத்தைக் கொண்டுவந்து விடப்போகிறது என்று பலர் நம்பினார்கள்?   கறை படாத கரமுடையவர்; நீதியின் சிகரமாக நின்று மக்களுக்கு வழிகாட்டக்கூடியவர்; தேசியத்தின் உறுதியான பாதையில் நின்று எதிரியுடன் சமராடக் கூடியவர் என்று எவ்வளவு பெரிய எதிர்பார்ப்புகளை எல்லாம் அவர் மீது மக்கள் கொண்டிருந்தார்கள்?   உண்மையில், முதலமைச்சர் பதவியை வகித்துக் கொண்டிருந்த காலப்பகுதியில், விக்னேஸ்வரன் காண்பிக்க முனைந்த ஆளுமையானது, போருக்கு பின்னர், முதற்றடவையாகத் தமிழர் மட்டத்தில், பல தரப்புகளாலும் அண்ணாந்து பார்க்கப்பட்டது.    உள்நாட்டில் மாத்திரமல்லாது, வெளிநாட்டுத் தரப்புகளும், இனித் தாங்கள் தொடர்பாட வேண்டிய மனிதர் இவர்தான் போலுள்ளது என்ற கணிப்போடு, கவனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.   ஆனால், இன்று அவர் அரசியலில் வந்து நிற்கின்ற புள்ளி, பரிதாபகரமானது; படிப்படியாக உதிர்ந்து, அலையில் கரைந்துபோன மண்வீடு போலுள்ளது.   வடமாகாண சபையில், தனது முதலமைச்சர் பதவிக்காலம் முடிவடைந்த அடுத்த நாளே, புதிய கட்சியொன்றை ஆரம்பித்து, தனது புரட்சிப் பாதையை அறிவித்தார்.   தமிழ் மக்களுக்குத் தவறாக வழி காண்பித்துக் கொண்டிருக்கும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பிடமிருந்து, தமிழர்களுக்கான தலைமைத்துவத்தைப் பிடுங்கியெடுத்து, தனது கட்சிதான் இனிமேல் தமிழர்களுக்கு வழிகாட்டப்போவதாகவும் மீட்சியைப் பெற்றுக்கொடுக்கப்போவதாகவும் அறிவித்தார். அதற்குத் தனது சகல வளங்களும் தயார் என்பதுபோல, சிங்கள தேசத்தையும் பார்த்துப் போர்ச் சங்கு ஊதினார்.   தமிழ் மக்களுக்கு விடிவு கிடைக்கவேண்டும் என்ற நோக்கத்தை முன்னிலைப்படுத்துவதாக, வெளியில் காண்பித்துக்கொண்டு, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு எதிரான கட்சிகளையும் தன்னோடு இணைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற மனநிலையோடு, பலருக்கு வளையம் போட்டார்.   தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு ஏதேதோ காரணங்களை எல்லாம் சொல்லி, இவரது வலையிலிருந்து வெளியில் பாய்ந்தது. சுரேஷ் மாத்திரம் இவரோடு ஒட்டிக்கொண்டார். ஏனைய கட்சிகள், போகலாமா விடலாமா என்று சம்பந்தரையும் கடைக்கண்ணால் பார்த்துக்கொண்டு, முடிவுகளைப் பிற்போட்டுக் கொண்டன.   கட்சியில் இந்தக்கட்சி என்னதான் செய்யப்போகிறது என்று பார்த்தால், இரண்டொரு மாதங்களிலேயே, தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணியின் இன்னொரு கிளை நிறுவனமாக, கூட்டமைப்புக்குச் சேறடிக்கும் அரசியல் செய்வதற்கு, வாளியோடு சந்தியில் வந்து நின்றது.   அதாவது, கூட்டமைப்புக்கு எதிர் வீட்டிலிருந்துகொண்டு, அரசியல் செய்வது.   இதற்குத்தானா இவ்வளவு எகத்தாளம்?   இதற்குத்தானா இவ்வளவு போர்க்குரல்கள்?   இதற்குத்தானா இவ்வளவு சண்டித்தனம்?   மக்கள், விக்னேஸ்வரனின் இந்த நோக்கத்தை மிக விரைவிலேயே புரிந்துகொண்டார்கள்.    தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு என்பது, எத்தனையோ தவறுகளோடு பயணம் செய்துகொண்டிருப்பது என்பதில் யாருக்கும் எந்தச் சந்தேகமும் கிடையாது. அதன், செல்நெறிகளில் பல சந்தேகங்களும் பல தளம்பல்களும் நிர்வாகத் திறனின்மைகளும் நிரம்பிக் கிடக்கின்றன.    கூட்டமைப்பென்றால் சுமந்திரன்; சுமந்திரன் என்றால் கூட்டமைப்பு என்கின்ற கோதாவில்தான் அந்த அரசியல் தரப்பு, கடந்த பல காலமாகவே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.   ஆனால், மக்களுக்கான அரசியலைச் செய்வதற்குத் துணிந்து நிற்பதும், அதற்காகத் தென்னிலங்கைத் தரப்போடு பேசுவதற்குத் துணிந்து நிற்பதும்தான் கூட்டமைப்பின் பிரதான அரசியல் சூத்திரங்களாக முன்னிற்கின்றன.   காணிவிடுவிப்புக்கும் சுமந்திரன்தான் நீதிமன்றப்படி ஏறுகிறார்; பௌத்த விகாரையை அகற்றுவதற்கும் சுமந்திரன்தான் நீதிமன்றப்படி ஏறுகிறார்; பிரதேச சபை தரமுயர்த்தப்படும் விவகாரத்துக்கும் சுமந்திரன்தான் களத்தில் நிற்கிறார்; சிங்கள ஊடகங்களில் பேசுவதற்கும் சுமந்திரன்தான் நடுக்கதிரையில் இருக்கிறார்; சிங்களத் தரப்போடு பேசுவதற்கும் சுமந்திரன்தான் கோர்ட்டோடு போய் நிற்கிறார்.   இது, சுமந்திரனுக்கான கட்டணம் செலுத்தாத விளம்பரப்பட்டியல் அல்ல. ஆனால், இந்தப்பட்டியலில் உள்ள எந்த விடயங்களையும் செய்யவல்ல ஆக்கபூர்வமான கட்சியாக, விக்னேஸ்வரனால் தனது அரசியல் அணுகுமுறையை, ஏன் வகுத்துக்கொள்ள முடியாது போனது?   தனக்குரிய சட்டப் புலமையைப் பயன்படுத்தி, செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி, ஒரு நீதிபதிகள் குழுவின் ஊடாகத் தமிழர்களுக்குரிய சட்ட உரிமைகளை வெற்றிகொள்வதற்கு, ஒரு முயற்சியை முன்னெடுக்க முடியாதா?   ஒரு சிவில் அமைப்பாகத் தனது புதிய கட்சியை உருவாக்கிக் கொண்டு, சமூகப் பிரச்சினைகளை வெளித்தரப்புகளுக்கு எடுத்துக்கூறுகின்ற தரப்பாக, வளர்ச்சிகொள்ள முடியாதா?   மும்மொழிப் புலமையும் கொண்ட விக்னேஸ்வரன், சிங்களத் தரப்புகளுடன் சென்று, அறிவார்ந்த அரசியல் உரையாடல்களை மேற்கொண்டு, தமிழ் மக்கள் முன்செல்ல வேண்டிய அரசியல் வழிகள் பற்றிக் கொஞ்சமாவது பேசமுடியாதா?   எதுவுமே இதுவரை செய்யப்படவில்லை என்றால், வடக்கு மாகாண முதலமைச்சர் பதவிக்கு வந்தகாலம் முதல், இன்றுவரை விக்னேஸ்வரன் அரசியலில் கற்றுக்கொண்டதுதான் என்ன?   ‘எழுக தமிழ்’ என்று ஓர் உணர்ச்சிக் கோசத்தை எழுப்பி, மாணவர்களை உசுப்பிவிட்டதா?   அந்தப் பல்கலைக்கழக மாணவர் சமூகம் உட்பட, யாழ்ப்பாண புத்திஜீவிகள், ஊடகவியலாளர்கள் என்று எத்தனை பேர் விக்னேஸ்வரன், ஏதாவது செய்வார் செய்வார் என்று, இராணுவத்திடம் கிளிநொச்சி வீழ்ந்த பின்னரும், ஏதாவது அற்புதம் நடக்கும் என்று, போரின்போது மக்கள் எதிர்பார்த்ததைப் போல, காத்திருந்தார்கள்.   இன்று, தமிழகத்தின் மிகப் பெறுமதியான மனிதரும் அரசியலில் பா.ஜ.கவின் அரசியலோடு மிகவும் நெருக்கமாகப் பயணித்துக் கொண்டிருப்பவராகக் கணிக்கப்படுபவருமான ரஜினி, ஈழத் தமிழர்களின் அரசியலில் எதிர்காலத்தில் மிகமுக்கிய பங்களிப்பவராக மாறக்கூடும். அவரை மாற்றவேண்டிய தேவை ஈழத்தமிழர்களுக்கு ஏற்படவும்கூடும்.    எம்.ஜி.ஆரைப்போன்ற, ஈழத்தமிழர் அரசியல் ஆதரவு நிலையானது, கமலிடமிருந்து எதிர்பார்க்க முடியாது; ஆனால், ரஜினியிடம் கிடைப்பதற்கு வாய்ப்பிருக்கிறது.   அப்படியிருக்கும்போது, அவருடனான கலந்துரையாடலில் விக்னேஸ்வரன் தன்னை ஒரு மக்கள் தலைவராக அடையாளப்படுத்தி, ஆளுமையை வெளிக்காட்டி இருக்கலாம்.    இலங்கையில், தமிழர்களது அரசியல் வகிபாகம் மேலும் மேலும் சிறுத்துக் கொண்டுபோகும் தற்போதைய நிலையில், இந்தியாவின் வகிபாகம் எவ்வாறு அமையவேண்டும், அதற்குத் தமிழகம் என்ன செய்யவேண்டும் என்பது போன்ற விடயங்களைக் கொஞ்சமாவது இறுக்கமாகப் பேசியிருக்கலாம்.    ‘பாபா’ படத்தோல்விக்கான காரணத்தையும் தனது தாடி குறித்தும் ரஜினியுடன் பேசிய தருணங்கள் போக, இடைவேளை நேரத்திலாவது, தனது மெல்லிய அரசியல் அனுபவத்தைப் பயன்படுத்தி இருக்கலாம்.   விக்னேஸ்வரன் போன்றவர்கள், இவ்வாறான அரசியலை மேற்கொள்வதாலும் பெருமெடுப்பில் அறிக்கைகளை விட்டு ஆடம்பரங்களைக் காண்பித்துவிட்டு, பின்னர், இவ்வாறு ‘சித்தன் போக்கு, சிவன் போக்கு’ என்று திரிவதாலும் ஏற்படும் மிகப்பெரிய பாதகமான விளைவு என்னவெனில், அரசியலுக்குப் புதிததாக வருகின்ற எல்லோர் மீதும், மக்களுக்கு இயல்பாகவே அதிருப்தி ஏற்பட்டு விடுகிறது. சரியான நோக்கத்துடன், நேர்மையாக அரசியல் செய்யவருபவர்களின் மீதும் மக்களுக்கு அவநம்பிக்கைதான் வருகிறது. இவை அனைத்துக்கும், கஜேந்திரகுமார்கள் மாத்திமல்ல; விக்னேஸ்வரன்களும் காரணமாகி விடுகிறார்கள்.   விக்னேஸ்வரனின் இந்த மாதிரியான அரசியல் பயணத்தை, கூட்டமைப்பு விசுவாசிகள் எள்ளி நகையாடலாம்; கஜேந்திரகுமார் அணியினர், இதற்குத்தான் நாங்கள் இவரோடு போகவில்லை என்று பெருமூச்சு விட்டுக்கொள்ளலாம்.   ஆனால், மக்கள்?   ‘பாபா’ படத்தின் தோல்விக்கான காரணத்தைப் கண்டுபிடித்த விக்னேஸ்வரன், தொடரும் தமிழ் மக்களின் அரசியல் தோல்விக்கான காரணத்தை நிச்சயம் கண்டுபிடிக்காமல் விட்டிருக்கமாட்டார்.   http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/விக்னேஸ்வரனின்-வெறுங்கால்-ஓட்டம்/91-244240
    • பாகிஸ்தானின் சமாதான முயற்சிகள்     -  ஜனகன் முத்துக்குமார்   பிராந்திய, உலக சமாதானத்துக்கான பாகிஸ்தானின் நகர்வுகள் அண்மைக் காலமாக உலகளாவிய ரீதியில் அங்கிகாரம் பெறுகின்றது.  மத்திய கிழக்கு, ஆப்கானிஸ்தான், ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தாலும் கூட பாகிஸ்தானின் சமாதான முயற்சிகள் பாராட்டப்படுகின்றன. உண்மையில், பாகிஸ்தான் நான்கு தசாப்தங்களாக ஆப்கானிஸ்ஹான் போருக்கு பலியாகி, பெரும் பொருளாதார, அரசியல், சமூக இழப்புகளை சந்தித்தது. அது தொடர்பில் பாகிஸ்தான் தனது கசப்பான அனுபவங்களைப் பகர்ந்து கொள்ளத் தயாராக உள்ளதுடன் உலகளவில் அமைதியை மேம்படுத்துவதற்கு தன்னால் முடிந்தவரை புதிய அரசாங்கத்தினூடாக முயற்சிக்கிறது என்பதே பாகிஸ்தானுக்கு கிடைக்கும் அங்கிகாரத்துக்கு காரணமாகும்.   பிரதமர் இம்ரான் கான், ஜேர்மனி ஒளிபரப்பாளரான டாய்ச் வெல்லே (டி.டபிள்யூ) க்கு அளித்த பேட்டியில், “ஆப்கானிஸ்தானில் அமைதியைக் கொண்டுவர பாகிஸ்தான் தன்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்து வருகிறது. தலிபான்கள், அமெரிக்கர்கள், ஆப்கானிய அரசாங்கம் தொடர்ச்சியான அமைதியை அடைய ஒன்றிணைந்து பணியாற்றவேண்டும்" என்றும் கூறியிருந்தமை அவதானிக்கத்தக்கது.    "(ஆப்கான்) அவர்கள் ஒரு போர்நிறுத்தத்தை நோக்கி செல்கிறார்கள் என்று நான் நினைக்கிறேன். ஆப்கானிஸ்தானில் ஜனாதிபதி அஷ்ரப் கானி மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நிலையில், அமெரிக்க-தலிபான் பேச்சுவார்த்தைகள் வெற்றிபெறும் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம் ”என்று ஆப்கானிஸ்தான் நிலைமை குறித்து கேட்டபோது பிரதமர் இம்ரான் குறிப்பிட்டார்.   "ஆப்கானிஸ்தானில் அமைதி மத்திய ஆசியாவில் வர்த்தக வாய்ப்புகளைத் திறக்கும். இது [ஆப்கானிஸ்தான்] எங்களுக்கு ஒரு பொருளாதார தாழ்வாரமாக மாறும். ஆப்கானிஸ்தானில் அமைதி இருந்தால், ஆப்கானிஸ்தானின் எல்லையாக இருக்கும் கைபர் பக்துன்க்வா மாகாணத்தில் உள்ள எங்கள் மக்களும் பயனடைவார்கள்”என்றும் வெளிப்படையாக கூறியிருந்தமை ஆப்கானிஸ்தான் சமாதானத்துக்கு பாகிஸ்தான் நேரடியாகவே ஆதரவளிக்க காரணமாகும் என்று சர்வதேச அரசியல் விமர்சகர்கள் கருத்து தெரிவிக்கின்றனர்.   பாக்கிஸ்தான் அமைதி நேசிக்கும் தேசமாகவும், முதிர்ச்சியடைந்த, பொறுப்புள்ள நாடாகவும் இம்ரான் கானின் அரசாங்கத்தின் தலைமையில் உருவெடுத்துள்ளது. பாகிஸ்தான் உள்நாட்டு மற்றும் பிராந்திய ஒற்றுமைக்கு தொலைநோக்கு ரீதியில் பல முயற்சிகளை எடுத்துள்ளது. "ஆப்கானிஸ்தானில் எங்களது பங்கு, தலிபான்களை அமெரிக்காவுடனான பேச்சுவார்த்தை மேசைக்குக் கொண்டுவருவதில் ஆரம்பிக்கிறது" என பிரதமர் கூறியுள்ளமை ஒரு புறமிருக்க,மத்தியகிழக்கில் சவுதி அரேபியாவுக்கும், ஈரானுக்குமிடையில் பதற்றத்தை குறைப்பதற்காக பிரதமர் இம்ரான் கான், ஈரான் மற்றும் சவுதி அரேபியாவுக்கு விஜயம் செய்துள்ளமையானது பிராந்தியத் தலைமை நாடாக பாகிஸ்தான் தன்னை வரித்துக்கொள்ளும் ஒரு செயல்பாட்டின் நிகழ்வாகவே பார்க்கப்படவேண்டியது.   மறுபுறம் ஐக்கிய அமெரிக்க-ஈரான் பதற்றத்தைத் தணிக்க பாகிஸ்தான் ஆதரிக்கிறது. பதற்றத்தை தணிப்பதற்காக பாகிஸ்தான் வெளிநாட்டமைச்சர் ஈரான், சவுதி அரேபியா,ஓமான், ஐக்கிய அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகளுக்கு பயணம் செய்துள்ளார். சமாதானத்துக்கான பங்குதாரர்களிடையே மத்தியஸ்தம் செய்வதற்கும் வேறுபாடுகளைத் தாண்டுவதற்கும் பாகிஸ்தானுக்கு இத்தகைய விடயங்களில் அனுபவமும் செல்வாக்கும் உள்ளது.   இது ஒருபுறமிருக்க, இச்சமாதான முயற்சிகளின் வெற்றி, ஐக்கிய அமெரிக்கா பாகிஸ்தானுடன் எவ்வாறான தொடர்பை தற்காலத்தில் பேணுகின்றது என்பதன் அடிப்படையிலும் தீர்மானிக்கப்படும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இருக்கமுடியாது.   பாகிஸ்தானில் உள்ள யதார்த்தங்களை ஐக்கிய அமெரிக்கா முதலில் புரிந்து கொள்ளுதல் அவசியமானது. ஐக்கிய அமெரிக்கா, ஒருபுறம் பாகிஸ்தானின் கூட்டணி ஆதரவு நிதி திருப்பிச் செலுத்துதல்களை இரத்துச் செய்வதையும், மறுபுறம் இந்தியாவுடன் பல பில்லியன் ஐக்கிய அமெரிக்க டொலர்கள் திட்டங்களில் கையெழுத்திடுவதையும் சமாதானத்தின் வடிவமாக பாகிஸ்தானால் பார்க்க முடியாது.    ஆப்கானிஸ்தானில் ஐக்கிய அமெரிக்க நலன்களுக்காக பாகிஸ்தான் முழு மனதுடன் ஈடுபடும் என்று ஐக்கிய அமெரிக்கா எதிர்பார்க்கிறது - ஆனால், பாகிஸ்தானின் பிராந்திய நலன்களை அமெரிக்க வெளிவிவகார கொள்கை பெரும்பாலும் கருத்தில் கொள்வதில்லை.   மத சுதந்திர பிரச்சினைகளில் பாகிஸ்தானை ஐக்கிய அமெரிக்கா விமர்சிக்கும், அதே நேரத்தில் இஸ்ரேல் மற்றும் இந்தியாவில் குறித்த மதசுதந்திரம் தொடர்பான விடயங்களில் ஐக்கிய அமெரிக்கா தலையிடுவதில்லை. பாகிஸ்தானில் உள்ள சிறுபான்மையினரின் உரிமைக்காக குரல்கொடுக்கும் ஐக்கிய அமெரிக்கா, இந்தியாவில் முஸ்லிம்கள் மீது தொடரப்படும் இனப்படுகொலை மற்றும் மோசமான வன்முறைகளை தட்டிக்கேட்பதில்லை என்றே பாகிஸ்தான் கருதுகின்றது.   ஒருபுறம் ஐக்கிய அமெரிக்க மற்றும் சீனாவுடனான பாகிஸ்தான் பொருளாதார தாழ்வாரத்துக்கு ஐக்கிய அமெரிக்கா எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் அதேவேளை ஆனால் மறுபுறம், ரஷ்யா, ஐக்கிய அமெரிக்கா ஆகிய இரண்டு நாடுகளிலிருந்தும் பாதுகாப்பு உபகரணங்களை வாங்க ஐக்கிய அமெரிக்கா இந்தியாவை அனுமதிக்கும் போது அது தனது சொந்த விதிகளை மீறுகிறது என்று குற்றம் சுமத்துகிறது பாகிஸ்தான்.   ஆயுத இந்தியா முழு பிராந்தியத்தையும் சீர்குலைத்து அதன் சிறிய அண்டை நாடுகளுக்கு நேரடி அச்சுறுத்தலாக அமையக்கூடும் என்பதை ஐக்கிய அமெரிக்கா உணராமல் இல்லை என்பதுடன் ஈரானுடனான பொருளாதாரத்துக்கு ஐக்கிய அமெரிக்கா நட்பு நாடுகளுக்கு தடைவிதித்த போதிலும், இந்தியாவுக்கு மட்டும் அனுமதி அளித்தமை நியாயமானதல்ல என்பதும், ஐக்கிய அமெரிக்கர்கள் நடைமுறையில் பாகிஸ்தானுக்கு தமது செயல்பாட்டின் ஊடாக நம்பிக்கையை கட்டியெழுப்பாமல், பாகிஸ்தானுடன் நேரடியான உறவை பேண முடியாதிருக்கும்.   இந்நிலை ஒருபுறம் பாகிஸ்தானின் சமாதான நகர்வுகளுக்கு பெரும் சவாலாக இருக்கும் என்பதுடன், இது பாகிஸ்தான் - ரஷ்யா - சீனா இணைந்த கூட்டணியை ஆசிய மய்யத்தில் உருவாக்க முனைப்புக்கொடுக்குமாயின் அது ஐக்கிய அமெரிக்காவுக்கும் அதன் நட்பு நாடுகளுக்கும் சவாலாக அமையும் ஒரு பெரிய கூட்டணியை உருவாக்கும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்துக்கள் இருக்கமுடியாது. அவ்வாறான ஐக்கிய அமெரிக்க - எதிர் - ஐக்கிய அமெரிக்க எதிர் நாடுகளின் கூட்டு போட்டி நிலைமை பிராந்திய ஒருமையை வெகுவாகவே பாதிக்கும் என்பதையும் நிதானமாக சிந்தித்தே, ஐக்கிய அமெரிக்கா தனது அடுத்த காய் நகர்வுகளை மேற்கொள்ளவேண்டும். http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/பாகிஸ்தானின்-சமாதான-முயற்சிகள்/91-244196
    • புதிய இராஜதந்திரிகள் நற்சான்றுப் பத்திரங்களை கையளிப்பு     இலங்கைக்கான புதிய தூதுவர்கள் நால்வரும் உயர்ஸ்தானிகர் ஒருவரும்  ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்ஷவிடம் தமது நற்சான்றுப் பத்திரங்களை கையளித்தனர். இன்று (20) முற்பகல் ஜனாதிபதி மாளிகையில் இந்த நிகழ்வு இடம்பெற்றது. கட்டார், துருக்கி, லக்ஸம்பேர்க் மற்றும் ஸ்லோவேனியா ஆகிய நாடுகளின் புதிய தூதுவர்கள் மற்றும் பாகிஸ்தான் நாட்டின் உயர்ஸ்தானிகர் ஆகியோர் புதிதாக நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். இலங்கையுடனான தமது நாடுகளின் நீண்டகால தொடர்புகளை புதிய துறைகளின் ஊடாக மென்மேலும் விருத்தி செய்வதற்கு தாம் அர்ப்பணிப்புடன் செயற்படவுள்ளதாக புதிய இராஜதந்திரிகள் உறுதியளித்துள்ளனர். இராஜதந்திரிகளின் விவரம் ஜாஸ்ஸிம் பின் ஜாபிர் ஜாஸ்ஸிம் சரூர் – கட்டார் நாட்டின் தூதுவர் ரகிபே டிமெட் செகெர்சியோக்ளு – துருக்கி குடியரசின் தூதுவர் ஜீன் க்ளோட் குகேனர் – லக்ஸம்பேர்க் நாட்டின் தூதுவர் கலாநிதி மர்ஜன் சென்சென் – ஸ்லோவேனியா குடியரசின் தூதுவர் ஓய்வுபெற்ற மேஜர் ஜெனரல் மொஹமட் சாத் கடாக் – பாகிஸ்தான் குடியரசின் உயர்ஸ்தானிகர் http://www.tamilmirror.lk/பிரதான-செய்திகள்/பதய-இரஜதநதரகள-நறசனறப-பததரஙகள-கயளபப/46-244270