• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
விவசாயி விக்

வெளிநாட்டுக்காரர்

Recommended Posts

7. காணவில்லை : மைனா, சிட்டுக்குருவி, முந்திரி, பனை, காலநிலை 

Passer_domesticus_detail(loz).jpg

"நீங்கள் நல்ல நேரம் போறீங்கள்.  இப்ப தான் கீரிமலை பாதுகாப்பு வலயத்தில் இருந்து விடுபட்டது.  அங்க எங்கட கோயில் பழைய அய்யா வேலை செய்யிறாராம்." மைச்சான் சொல்லி அனுப்பி இருந்தான்.  மாமாவின் கடைசி ஆசை நிறைவேறுவது துணைவியின் குடும்பத்தினருக்கு மகிழ்ச்சி.

வாகனம் விடிய 8 மணிக்கு நெல்லியடி விட்டு வெளிக்கிட்டது.  எனது விவசாயி அன்பு மாமா வாகனத்தின் முன் இருந்தார்.   துசார எங்கள் சிங்கள ஓட்டுனர் தெருவில் கண்ணாக இருந்தார்.  நீர்வேலி சென்று அங்கு துணைவி குடும்பத்தினர் கொஞ்ச பேரை ஏற்றி கொண்டு கீரிமலை சென்று பூசை முடிப்பது பின் கசுரினா கடற்கரை செல்வது.

"மாமா இது மூத்தணா கோயிலே? முந்தி கொட்டிலா கிடந்தது இப்ப இப்படி வடிவாக கிடக்கு" வியந்தேன் நான்.

"அங்க கொட்டில் இப்பவும் ஆல மரத்தின் கீழ கிடக்கு" காட்டினார் மாமா.  "இது சுவிஸ்காரர் காசு போட்டு புது கோயில் கட்டி இருக்கினம்." முடித்தார்.

"வடிவா இருக்கு" நான் வியந்தேன்.  எனது மூத்தவன் ஒரு பக்த கோடி அவனுக்கு கோவிலை கண்டால் கை தலைக்கு மேல் போய்விடும்.  அவனும் தனது கையை தலைக்கு மேலை வைத்து கொண்டே கைபேசியில் படங்கள் தட்டினான்.   அவனுக்கு எங்கு திரும்பினாலும் கோவில் என்றது ஒரு கலாச்சார இன்ப அதிர்ச்சி.

வாகனம் வல்லை நோக்கி சென்றது. "மாமா இந்த பக்கம் இருந்த முந்திரி தோட்டம் எல்லாம் எங்க?" வினவினேன்.

"அது தம்பி ஒரு வித வைரசு பரவி எல்லாம் அழிஞ்சு போச்சு"மாமா சோகத்துடன் சொன்னார்.  எனக்கு எங்கள் ஊர் முந்திரி சாப்பிடலாம் என்ற கனவு சிதைந்த கவலை.  அதை முகத்தில் கண்ட மாமா,  "அங்கால கோப்பாய் பக்கம் இருக்கு. தெருவில வாங்கலாம்." என்னை ஆறுதல் படுத்தினார்.  

" தம்பி இங்க ஒரு வித வைரசுகள் வந்து மைனா மறைஞ்சு போச்சு.  சிட்டு குருவிகள் கூட இல்லை. கண்டனியே சந்தில?" கேட்டார் மாமா.   எல்லா விடயத்தையும் கவனித்த நான் ஊரெல்லாம் ஒரு காலத்தில் பறந்து திரிந்த சீவனுகளை கவனிக்க தவறியிருந்தேன்.

"என்ன மாமா அப்பிடி சொல்லுறீங்கள்.  டொரொண்டோவில மைனஸ் நாப்பது டிகிரியிலும் குருவி பறந்து திரியுது.  எண்ட வீட்ட மட்டும் 3 குருவி கூடு கிடக்கு" எனது ஆச்சரியம் குறையாமல் சொன்னேன்.

"ம்ம் இவன் வீட்டை பழைய தபால் பெட்டிக்குள்ளையும் ஒரு குருவி கூடு. வீட்டுக்கு பின்னுக்கு தேனீ கூடு " தாயார் சேர்ந்து ஆச்சரியப்பட்டார்/ஆதங்கப்பட்டார். என் கனடா வீட்டில் மூன்று சிட்டு குருவி, இரண்டு றொபின், ஒரு மோர்னிங் டவ், இரண்டு அணில் கூடுகள் இருக்கின்றன.  அதற்குள் ஒரு தேனீ கூடு வேறு.  வீட்டை சுற்றி மர வேலி மற்றும் பின் பக்கம் நிறைய மரங்கள்.

"வல்லை முழுக்க முந்தி பனை இப்ப பனையை காணம்" திரும்பவும் பனையை பற்றி மாமரிடம் கேட்டோம்.

"இப்ப தொண்டமானாறு அணையை அடைச்சு போட்டினம்.  உள்ள நல்ல தண்ணி அது தான் வயல்.  பனை ஒரு காலத்தில புலி பிறகு ராணுவம் வெட்டி எல்லாம் அழிஞ்சு போச்சு" மாமர் தொடர்ந்து 

"வயலுக்க பார்த்தியே? உழவு இயந்திரம் எல்லாம் தாண்டு போய் நிற்குது.  இந்த வருசம் மழை ஒரு மாதம் முந்தி பெஞ்சு போச்சு, கனக்க பேர் உழ முடியாமல் தவிக்கினம்" அவருக்குள் ஒரு விவசாயின் வேதனை தெரிந்தது.

"ம்ம்ம்.  காலநிலை எல்லா இடமும் இப்படி தான்.  முந்தி மாதிரி இல்லை" நான்.  "மாடு ஏர் இருக்கும் போது இந்த பிரச்சினை இல்லை.  எந்திரம் தான் தண்ணியில மாட்டி போய் இருக்கு"

மாமனார் சிரித்துக்கொண்டே தலையாட்டினார்.  " அது அப்பு எங்க இப்ப மாடுகள் எங்கட ஆக்கள் வைச்சிருக்கினம்"

"இது எல்லாம் நல்லது இல்லை மாமா.  இயற்கையான பகுதியில் வளரும் மரங்கள், பறவைகள் காணாமல் போனால் காலநிலையும் காணாமல் போகும்."நான்.

வல்லை தாண்டி நீர்வேலி நோக்கி பயணித்தோம்.  எங்கும் பெரிய வீடுகள். அழகான வாசல் கதவுகள்.  எரிபொருள் நிலையத்தில் எரிபொருள் நிரப்பினோம்.   பின் வாழை தோப்புகள் நிரம்பிய பகுதிக்கு வந்து துணைவியாரின் குடும்பத்தினர் வாகனங்களுக்குள் பூசை சாமானுகளை ஏற்றினார்கள்.

நாம் கோப்பாய் சந்தி சமிக்ஞை விளக்கு வந்தோம்.  அழகான வாணிக அங்காடி கட்டிடம் வலது பக்கத்தில்.  நாம் அந்த பக்கம் திரும்பி கீரிமலை நோக்கி பயணித்தோம்.

வழியில் முந்திரி பெட்டி கடைகளை கண்டவுடன் நின்று ஒருவரிடம் ஒரு கிலோ வாங்கினோம்.  
பழங்களை துணைவி வற்புறுத்த வாகன வாசலில் வைத்து கழுவி பகிர்ந்தேன்.   எனது ஆசை நிறைவேறவில்லை.  பழங்கள் முந்தையன போல் இல்லை.   ஒருவித இரசாயன வாசம் வீசியது.  மசங்கிய பழங்களில் நீர் தன்மை இல்லாமல் ஒரு களி தன்மை இருந்தது.  

ஏன் சந்தையில் அப்பிளும் ஒரேஞ்சும் விற்பனையாகிறது என்று விளங்கியது.

மாவிட்டபுரம் கோவிலடியில் திரும்பி கீரிமலை நோக்கி வாகனம் பயணித்தது.  மாவிட்டபுரம் கோவில் பழைய கல்லில் கம்பீரமாகவும் அழகாகவும் இருந்தது.  "இதையும் புதுசா கட்ட போயினம்" மாமா.  

"இருபது பேருக்கு சாப்பாடும் பூசையும் சேர்த்து பதினைந்தாயிரம். பேசி ஐயாவியிடம் காசு கொடுத்தாச்சு"  துணைவியார்.  

பூசையின் போது நான் குழந்தைகளை ஏணி பக்கம் கூட்டி சென்று குழித்தோம்.  பின் மடத்தடியில் வந்து இழைப்பாறினோம்.    கடற்கரையை சுற்றி வந்து காங்கேசன்துறை பழைய சீமெந்து தொழிற்சாலையை படம் பிடித்தோம்.  

மாமனாரின் சாம்பல் கரைத்து முடிந்த பின் அய்யர் தன் பல வீடுகளில் ஒன்றிற்கு எங்களை அனுப்பினார்.  பின் சாப்பாடு கோவிலில் இருந்து வந்தது.  அந்த வீடு ஒரு மாளிகை போல் இருந்தது.  

"அவரிண்ட பிள்ளையள் வெளிநாடாம்.  மனுசன் நல்ல காசு இந்த ஏரியா பூரா வாங்கி போட்டு வைச்சிருக்கார்"  மதிய போசன பூராயங்களில் ஒரு சில புதினங்கள்.  அங்கிருந்து கொண்டு ஒரு கதலி வாழை பழத்தை கொறித்து கொண்டு நகுலேஸ்வர கோபுரத்தை ரசிக்கிறேன்.  

இந்த பிரதேசம் இவ்வளவு காலமும் மக்களை பார்க்காமல் அடைபட்டு போய் இருந்தது.  நாங்கள் கொடுத்துவைச்சனாங்கள்.  

"இந்த பக்கம் துறை முகம், பலாலி,  மற்றும் இரண்டையும் தொடுக்கும் தெரு எல்லாம் இந்தியாவின் கட்டுப்பாட்டில் இப்ப.  அவங்கள் தான் பாதுகாப்பு வலையங்களை நீக்கினவை" மாமா.

குழந்தைகள் கடற்கரைக்கு போக குடைச்சல் கொடுக்க கீரிமலையில் இருந்து ஆறுதலாய் வெளிக்கிட்டோம். 

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
1 hour ago, விவசாயி விக் said:

துசார எங்கள் சிங்கள ஓட்டுனர் தெருவில் கண்ணாக இருந்தார்.

விவசாயி எப்படி சிங்கள சாரதி உங்களுக்கு ஓட்டியானார்?

 

1 hour ago, விவசாயி விக் said:

நாம் கோப்பாய் சந்தி சமிக்ஞை விளக்கு வந்தோம்.  அழகான வாணிக அங்காடி கட்டிடம் வலது பக்கத்தில்.  நாம் அந்த பக்கம் திரும்பி கீரிமலை நோக்கி பயணித்தோம்.

கீரிமலை போவதற்கு கோப்பாய் வரை வந்தா போக வேண்டும்?

Share this post


Link to post
Share on other sites

தொடர்ந்து பகிருங்கள்.....படிக்கின்றோம்.....!   👍

Share this post


Link to post
Share on other sites

நானும் படித்தேன்.

கட்டுநாயகாவிலிருந்து கொடிக்காமம் வரை பல காணொளிகளை பார்த்ததினால், அடுத்து வர்ணனையில் வரும் ஒவ்வொரு ஊர்களும் எனக்குள் பரிச்சயமானதாய் தோன்றின. ஆனால் கிளிநொச்சி வருபொழுது அந்த உடைந்த தண்ணீர் தொட்டியை பற்றி ஏதாவது எழுத்துக்கள் வரும் என எதிர்ப்பார்த்தேன்.

பெரும்பாலும் 'விவசாயி விக்' தொடரும் வர்ணனனைகளை மனதிற்குள் கிரகித்துக்கொண்டு மூளைக்குள் 'விசுவலஸ்' செய்து அனுபவித்ததில் எனது அக்கால கிராமத்து வாழ்க்கையை அப்படியே கண்முன் கொண்டு வந்தது.

நன்றி!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

அருமை விக். உங்கள் விவரணம் அங்கு நடப்பவற்றை என் கண்ணால் பார்ப்பது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது . தொடருங்கள் 

Share this post


Link to post
Share on other sites
8 hours ago, ஈழப்பிரியன் said:

விவசாயி எப்படி சிங்கள சாரதி உங்களுக்கு ஓட்டியானார்?

 

கீரிமலை போவதற்கு கோப்பாய் வரை வந்தா போக வேண்டும்?

சிங்கள சாரதி எனது கொழும்பு தொடர்பால் கிடைத்தது.  

துனைவி சிறுபிட்டி பக்கம் என்றபடியால் கோப்பாய் பக்கமாக போனோம்.

4 hours ago, தனிக்காட்டு ராஜா said:

ஆவலாய் தொடர்கிறேன் வரட்டும் 

நன்றி சகோ.

3 hours ago, ராசவன்னியன் said:

நானும் படித்தேன்.

கட்டுநாயகாவிலிருந்து கொடிக்காமம் வரை பல காணொளிகளை பார்த்ததினால், அடுத்து வர்ணனையில் வரும் ஒவ்வொரு ஊர்களும் எனக்குள் பரிச்சயமானதாய் தோன்றின. ஆனால் கிளிநொச்சி வருபொழுது அந்த உடைந்த தண்ணீர் தொட்டியை பற்றி ஏதாவது எழுத்துக்கள் வரும் என எதிர்ப்பார்த்தேன்.

பெரும்பாலும் 'விவசாயி விக்' தொடரும் வர்ணனனைகளை மனதிற்குள் கிரகித்துக்கொண்டு மூளைக்குள் 'விசுவலஸ்' செய்து அனுபவித்ததில் எனது அக்கால கிராமத்து வாழ்க்கையை அப்படியே கண்முன் கொண்டு வந்தது.

நன்றி!

நன்றி அண்ணா.  நான் கிளிநொச்சிக்கு தனியா பேருந்து பிடித்த கதையில் அந்த வர்ணனைகளை உள்ளடுக்குகிறேன்.

2 hours ago, puthalvan said:

அருமை விக். உங்கள் விவரணம் அங்கு நடப்பவற்றை என் கண்ணால் பார்ப்பது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது . தொடருங்கள் 

ஊக்கத்திற்கு நன்றி சகோ.  

Share this post


Link to post
Share on other sites
13 hours ago, விவசாயி விக் said:

"மாமா இது மூத்தணா கோயிலே? முந்தி கொட்டிலா கிடந்தது இப்ப இப்படி வடிவாக கிடக்கு" வியந்தேன் நான்.

"அங்க கொட்டில் இப்பவும் ஆல மரத்தின் கீழ கிடக்கு" காட்டினார் மாமா.  "இது சுவிஸ்காரர் காசு போட்டு புது கோயில் கட்டி இருக்கினம்." முடித்தார்.

"வடிவா இருக்கு" நான் வியந்தேன்


வடிவாகத்தான் கட்டியிருக்கின்றார்கள். அப்பத்தானே ஆடி மாத திருவிழாவுக்கு வெளிநாட்டுக்காரர் எல்லாம் போய் வடிவாக நிற்கலாம்😀

Share this post


Link to post
Share on other sites

விவசாயி நீண்ட நாட்களாக காணாமல் இருந்து மீள வந்திருக்கிறீர்கள். உங்கள் அநேகமான அநுபவங்கள் எனக்கும் உண்டு. இதுவரைக்கும் ஊர்போய் வந்த பயணங்கள் பற்றி எங்குமே எழுதியதில்லை. எல்லாவற்றையும் எழுத முடியாத நிலை. வருடத்திற்கு இரண்டு தடவைகளாவது அங்கு சென்று திரும்பும் நிலை. ஒரு பக்கம் நம்மண்ணின் ஸ்பரிசம் இன்னொருபக்கம் பெரும் மனக்கவலை. எங்கு போகிறோம் வருகிறோம் என்பதும் எம்மோடு புதையுண்டபடி...

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 12/1/2019 at 11:36 AM, கிருபன் said:


வடிவாகத்தான் கட்டியிருக்கின்றார்கள். அப்பத்தானே ஆடி மாத திருவிழாவுக்கு வெளிநாட்டுக்காரர் எல்லாம் போய் வடிவாக நிற்கலாம்😀

அடுத்த கதை இதை பற்றி தான் சகோ.  

On 12/3/2019 at 1:47 PM, வல்வை சகாறா said:

விவசாயி நீண்ட நாட்களாக காணாமல் இருந்து மீள வந்திருக்கிறீர்கள். உங்கள் அநேகமான அநுபவங்கள் எனக்கும் உண்டு. இதுவரைக்கும் ஊர்போய் வந்த பயணங்கள் பற்றி எங்குமே எழுதியதில்லை. எல்லாவற்றையும் எழுத முடியாத நிலை. வருடத்திற்கு இரண்டு தடவைகளாவது அங்கு சென்று திரும்பும் நிலை. ஒரு பக்கம் நம்மண்ணின் ஸ்பரிசம் இன்னொருபக்கம் பெரும் மனக்கவலை. எங்கு போகிறோம் வருகிறோம் என்பதும் எம்மோடு புதையுண்டபடி...

வணக்கம் அக்கா.  எனக்கென்னவோ எமக்கு ஒரு பாதை இருப்பதாக தெரிகிறது.  அங்கு நோக்கி செல்கிறோமா என்பது தான் எனது அலசல் மற்றும் கவலை. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

8.  கோவில்களும், திருவிழாக்களும்,, குத்து வெட்டுகளுகளும் 

No photo description available.

"அத்தான் தீர்த்த  திருவிழாவிற்கு போறதென்றால் நேரா வாகனத்தை கடற்கரை பக்கம் விடுங்கோ.  அங்க முகாமுக்கு முன்னுக்கு வாகனம் விடலாம்.  கோயில்ல இருந்து 5 கிலோ மீட்டர் பிள்ளைகள் 2 மணி சூட்டில் நடந்து போக கடினம்"  வல்லிபுர கோவில் தீர்த்த திருவிழாவிற்கு போகிறேன் என்று கேள்வி பட்டு வட்ஸ் அப்பில் அறிவுரைத்தார் மச்சினர்.  "பொடியளுக்கு பெரிய நகையள் போட வேண்டாம். " முடிவில்.

தேர் திருவிழாவிற்கு துணைவியின் பாட்டியாரின் துவசம் என்ற படியால் போக முடியவில்லை.  மாமா மட்டும்  தேருக்கு சென்றிருந்தார்.  மறியாடு குட்டி போட்டாலும் என்று மாமி வீட்டில் தங்கினார்.

நாம் சிறுப்பிட்டி சென்று துணைவியார் வீட்டுக்காரரின் பிள்ளையார் கோவில் சென்று பூசை செய்து, வீட்டில் பக்கத்து வீட்டு பெண்கள் எல்லோரும் ஒன்று கூடி வீட்டில் சமைத்த சாப்பாட்டை ஒரு கை பார்த்து விட்டு, எல்லோரும் வீட்டுக்குள் முடைந்திருக்க  நான் வீட்டு வராந்தாவில் கதிரை போட்டு வாகன ஓட்டுநர் துசாராவுடன்  பாயசம் குடித்து கொண்டே பெருந்தெருவை நோக்கினோம்.  இரண்டு பக்கமும் வாகனங்கள் சீறி பாய்ந்தன. ஒரே பீப் பீப் மயம்.

"ஒரு துவிச்சக்கர வண்டியையும் காணவில்லை" நான்.  "ம்ம் நான் என்ன தான் அவதானமாக ஓட்டினாலும் ஒரு சின்ன பயம்." தூசார. 

"பயப்படாதே துசார.  நாளைக்கு தீர்த்த திருவிழாவிற்கு போக போறம்.  அங்க உன் வாகனம் செலுத்தும் திறமையை சோதித்து பார்க்க போறம்"  பிலத்து சிரித்து கொண்டே சொன்னேன்.   துசார முகத்தில் கவலை.

அவர் முன்பு யாழ் வந்திருந்தாலும் ஒரே நாள் சுற்றுலா தான் செய்திருக்கிறார்.  இது தான் முதல் தடவை ஒரு தமிழ் குடும்பத்துடன் 15 நாள் செலவழிக்கிறார்.   "அங்கிள் வடை அண்ட் டீ" எனது மூத்த மகன் துசாரவிற்கும் எனக்கும் தந்தார்.  துணைவி  படையல் சாப்பாடு செமிக்க இஞ்சி தேநீர் கொறிக்க வடை அனுப்பியிருந்தார்.

"துசார மன்னிக்கவும் வந்த நாள் தொடக்கம் மரக்கறி சாப்பாடு தான்.  நாளையோட சரி." நான்.  

"சீ சீ யாழ்ப்பாண வீட்டு சாப்பாடு சாப்பிட நான் குடுத்து வைத்திருக்கிறன் மாத்தையா.  ஒருத்தரும் ஓட்டுனரை இங்கு தங்கள் வீட்டில் தங்க வைத்து தம்முடன் சாப்பிட வைப்பதில்லை."  துசார தொடர்ந்தார்.
"உங்கள் மகன் என்னை அங்கிள் என்று அழைத்து குடும்பத்தில் ஒருவராக நடத்துகிறார்" மகனை மெச்சினார்.

"துசார நாங்கள் கனடா போய் முப்பது வருடத்தில் சில நல்ல விடயங்களை கற்று இருக்கிறோம்.  அதில எந்த வேலை செய்கிறார் என்று பார்க்காமல் எல்லாரையும் மதிக்கும் தன்மை ஒன்று.  நாங்கள் எல்லோரும் ஒரு காலத்தில் கோப்பை கழுவியோ எரிபொருள் நிறுவன மலசல கூடம் கழுவி தான்மேல வந்தோம்"  நான்.

"போர் தமிழ் மக்களை படுத்தி இருக்கிறது.  இல்லையா மாத்தையா?" கேடடார் துசாரபதில் தெரிந்திருந்தும்.

"அந்த செல்லடி பட்ட தென்னை மரங்களை பார்த்தியா?  அந்த ஓட்டைகளை பார்.  இருபத்தைந்து வருடம் தாண்டியும்  மரம் காய்க்குது.  அப்படி தான் நாங்களும் என்னத்தை இழந்தாலும் முயற்சியை விடமாட்டோம். முன்னேறி கொண்டே இருப்போம்"  எனது மன புழுக்கத்தை வெளியேற்றினேன். 

"முப்பது வருடம் போர் தேசமா இருந்த பூமி இப்போது கொழும்பிற்கு அடுத்த பொருளாதார மையமாக மாறி வருகிறது" தெருவை நோக்கி கையை காட்டுகிறேன்.  சொகுசு வாகனங்கள் அடுத்து அடுத்து சென்று கொண்டிருந்தது.

இப்போது சாப்பிட்டு முடித்த சில முதியோர் வெளியே வந்து கதையை திசை திருப்பினார்கள்.  ஊர் கதைகள், பழைய கால கதைகள்.  நிலாவரை கிணத்தில் எலுமிச்சம் பழம் போட்டால் சன்னதி கோவில் கரையில் மிதக்கும் மகிமை  மற்றும் முக்கியமாக கால நிலை மாற்றமும் புரட்டாதி மழை எப்படி வயல்களை முடக்கி விட்டது என்ற தலைப்பு முக்கியம் பெற்றது.   

"தம்பி கனடாவில் இந்த காலநிலை பிரச்சினைக்கு என்ன செய்யினம்?" கத்தி கேட்டார் ஒரு பழைய விவசாயி. துணைவியின் பாட்டியின் 92 வயது தம்பி.  

"ஆ வரி போடுவினம் அய்யா "  ஆதங்கத்தோடு சொன்னேன் நான்.  "நீங்கள் இங்க முகிலை தொட்டு நின்ற பனை எல்லாவற்றையும் துலைச்சு போட்டு மழை மாறுது என்றால் என்ன சொல்வது?" சிரித்து கொண்டே சத்தமாக கேட்டேன்.  

"தம்பி எனக்கு தென்னை தான் வளர்க்க தெரியும்.  பனங்கள்ளு  குடிக்க தான் தெரியும்." சத்தமாக சிரித்தார் தாத்தா.  "கள்ளு அடிப்பீங்களே தம்பி" தாத்தா என்னை கூர்ந்து பார்த்து கேட்டார்.  தனக்கு கூட்டு கேட்பது போல் பட்டது.  

"கொஞ்சமா....." ஆவலோடு சொல்லிமுடிக்கும் முன்.

அடுத்த நாள் திருவிழா பயண ஆரவாரங்களுக்காக வெள்ளன வெளிக்கிட திடடம் போட்டு வெளியே வந்தனர் பெண்கள் 

"அங்க நெல்லியடியில ஒரு கடையும் திறந்திருக்காது. கோவிலுக்காக எல்லாம் பூட்டு" நான் தடை போட பார்த்தேன். 

"இல்ல புவனம் அக்கா விட்ட பிள்ளைக்கு சடடை தைக்க குடுத்தனாங்கள்.  போய் எடுக்கோணும்" எனது பலகீனம் தெரிந்து அம்மா பதில் அளித்தார்.

முதியோரை மீண்டும் சந்திப்பதாக சத்தியம் பண்ணி வெளிக்கிட்டேன்.

ஞாயிறு காலை வெள்ளன எழும்பி  ஊர் குடும்ப கோவில்களை பார்க்க பின் தீர்த்த திருவிழா. திட்டம்.. 

சந்தியில் அன்று நடமாட முடிந்தது ஒரு சில கடைகளை தவிர எல்லாம் பூட்டி இருந்தது.  பெரியோயோரும் சிறியோரும் பட்டு பாவாடைகளில் பருத்திதுறை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தனர்.   உழவு இயந்திரத்தில் துலா கட்டி பக்தர்கள் துலா காவடிகளாக சென்றனர்.  குழந்தைகள் அத்தனையையும் இரசித்து பார்த்தனர்.

முதல் எங்கள் வைரவ கோவிலுக்கு சென்றோம்.  நல்லதண்ணி கிணறு இப்பவும் பொது கிணறாக இருந்தது.  பெரிய வேப்பமரத்தை காணவில்லை.  அது ஒரு சின்ன கவலை.  ஆனால் கோவில் பெரிதாக கட்டி வர்ணம் பூசி இருந்தது.   ஒரு பெண்மணி கிரக வாசலில் இருந்து மந்திரம் பாடி கொண்டிருந்தார்.   நாம் கும்பிட்டு சுற்றி வந்து உண்டியலில் காசு போட்டு வெளிக்கிட்டோம்.  

அடுத்து தச்சந்தோப்பு பிள்ளையார் கோவில் சென்றோம்.  வழி எல்லாம் பெரிய வீடுகள்.பாதை கண்டுபிடிப்பது கடினமாக இருந்தது.  வாசலில் காலணிகளை கழட்டி விட்டு குடும்பத்தினர் கோவிலுக்கு உள்ளே சென்றனர்.  எனக்குள் ஒரு பதினான்கு வயது பொடியன் உள் புகுந்திருந்தான்.  கோவிலை சுற்றி ஓட்டமும் நடையுமாக சுற்றி வந்து கை பேசியில் படங்களை தட்டினேன்.  

கோவில் கோபுரம் கொஞ்சம் வர்ணம் இழந்திருந்தது ஆனால் இன்னும் மண்டபங்கள் ,கேணி வர்ணம் இழக்காமல் இருந்தது.  பழைய தேர் பின் பக்கம் ஒரு கொட்டிலில் நின்றது.  அதற்கு கீழ் படுத்திருந்த நாய் ஒழும்பி ஓடியது. நான் அந்த தேரை சென்று தொட்டேன்.  முப்பது வருடங்களுக்கு முன் பல பள்ளி சிநேகிதங்கள், சொந்தங்களுடன் சேர்ந்து இழுத்த மகிழ்ச்சியான நினைவுகள் எனக்குள்ளால் ஓடியது.

"அந்த பெரிய கட்டிடங்கள் உள் என்ன இருக்கிறது" குழந்தைகள் கேட்டனர்.  

"அதெல்லாம் கடவுளின் வாகனங்கள்.  வடமராட்சியில் இங்கு தான் கூட தேர்கள் இருக்கு" பெருமையாக தாயார் சொன்னார்.  "இந்த மணி மண்டபம் எங்கட குடும்பம் கட்டியது" பேர பிள்ளைகளுக்கு பெருமையுடன் காட்டினார்.  

"முந்தி தேரும் சப்பறமும் தானே இருந்தது? எப்படி இத்தனை? இவ்வளவு பெரிசு?" கேட்டேன் நான். 

"எல்லாம் வெளிநாட்டு காரர் கட்டி கொடுத்தது" சிரித்து கொண்டே சொன்னார் அம்மா.  "நான், சித்திமார், மாமிமார் எல்லாம் சேர்ந்து ஒவ்வொரு வருசமும் ஆறாம் திருவிழாவிற்கு காசு அனுப்பி வாறம்.   அத மாதிரி ஊர் சனம் சேர்ந்து நல்லா கோவிலை வைச்சிருக்கினம்.  

கோவில் வாசலில் சில பூசகர்கள் ஒருவருக்கு மந்திரம் சொல்லி கொடுத்திருந்தனர்.  உண்டியலில் காசு போட்டு பிள்ளையாருக்கு கும்பிடு போட்டு அம்மன் கோவில் கிளம்பினோம். 

"இந்த கோவிலுக்கு பேர் கண்ணகி அம்மன்.  இங்க தானாம் கண்ணகி மதுரையை எரித்துவிட்டு வந்து கோபம் ஆறியதெண்டு சொல்லுவினம்."தாயார் பேர பிள்ளைகளுக்கு சொல்லி வந்தார்.

நாம் குறுக்கு வழியால் தச்சந்தோப்பு வயல் வெளி வந்திருந்தோம்.  கண்ணகி அம்மன் இன்னும் அந்த பூவரசங்காட்டுக்குள்  இளைப்பாறுவது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.  பெரிய கோவில் கட்டி இருந்தாலும் நான் பூவரசு மரங்கள் ஊடாக பழைய அம்மனிடம் வந்து ஆசீர்வாதம் வாங்கினேன்.  

அங்கு முன்பு என் பாட்டனாருடன் அடிக்கடி வந்து போவதும் நான் அந்த பூவரசு மரங்களில் தொங்கி திரியும் நினைவுகள் வந்தன.  சின்ன கோவில் பெரிய கோவில் எல்லாம் புகைப்பட கருவிகள் கவனித்துக்கொண்டிருப்பது தான் புதிது மற்றும் படி அந்த பகுதி அப்படியே இருந்ததில் மிக்க மகிழ்ச்சி.  பக்கத்தில் ஒரு காணியில் பெரிய பனங்காடு இருந்தது கொஞ்சம் நிம்மதி தந்தது.

வீடு வந்து வந்து வேட்டி சால்வை அணிந்து தயார் ஆனோம்.  மாமனாரும் பன்னிரண்டு மணிக்கு டான் என்று துசாராவுடன் வாசலில் நின்றார்.  

எனக்கு மனதுக்குள் குதூகலம்.  முப்பது வருடத்தின் பின் வல்லிபுர கோவில் திருவிழா செல்வது ஒன்று.  குடும்பத்துடன் தாயார், துணைவி குழந்தைகளுடன் செல்வது இன்னொரு மகிழ்ச்சி.

"இவங்கள் எங்க வேட்டி எடுத்தவங்கள்?" மகன்களை பார்த்து அதிசயத்தோடு பார்த்தார் மாமா.
"எங்கட மாப்பிள்ளை மார்" மாமா பெருமையோடு சிரித்தார்.  " இவங்கள் வெளிநாட்டு பொடியள் பாண்ட் டி சேர்ட் போடுவான்கள் என்று நினைச்சன். " சிரித்து கொண்டே.

"இதுகள் பக்கா லோக்கல் கூட்டம்.  கனடாவில இருந்து வேட்டி சட்டை கொண்டு வந்தவங்கள்" எனது தாயார் பெருமையுடன் சொன்னார்.

மகள் புது சடடையில் பூ மாலை வைத்து வந்து நின்றார்.  

"அட இங்க இலட்சுமி வந்து நிக்கிறா" மாமா புகழ்ந்தார். 

"அப்ப எல்லோரும் வெளிக்கிடுவம்.  சனம் கூட முதல் கடற்கரைக்கு போவம்" அவசரப்படுத்தினார் மாமா.

வாகனம் பல தண்ணீர் பந்தல்களை தாண்டி சென்றது ஒரே வாகன நெரிசடி.  ஒரு பந்தலில் நின்று சர்க்கரை தண்ணீர் வாங்கி குடும்பத்துடன் பகிர்ந்தேன்.  சர்க்கரை தண்ணி பந்தல் போட்டி பெரிய போட்டியாக இருந்தது.  மின் விளக்கு அலங்காரிப்பும் பக்தி பாடல்களும் போட்டு யார் பந்தல் பெரியது என்ற போட்டி.  பக்தர்கள் கூட்டம் பலர் நடையாக சென்று கொண்டிருந்தனர்.   இலவசமாக கொடுப்பதில் போட்டி என்ற படியால் அவர்கள் பலர் பயன் பெற்றனர்.

"இந்த முறை பெரிசா தேருக்கு சனம் இல்லை."மாமா கவலையுடன்.  

"ஏன்?"வினவினேன்.  

"எல்லாம் தம்பி இந்த ஊர் பிரச்சினையால் தான்.  கோவில் நிலம் ஒரு ஊருக்கு சொந்தம்.  கோவில் இன்னொரு ஊருக்கு சொந்தம்.  வெள்ளி கிழமை நில காரரிண்ட திருவிழா அண்டைக்கும் தாங்கள் தான் சுவாமி தூக்க வேணும் எண்டு கோவில் காரர் சிலர் போய் பிரச்சினை செய்திருக்கினம்.  பிறகு இரவு இரண்டு பக்கமும் கத்தி வாளோடு சண்டை.  பத்து பேருக்கு மேல ஆசுபத்திரில.  பொலிஸ் தான் இப்ப விசாரிச்சு வருதாம்" மாமருக்கு சோகம் என்றபடியால் தணிந்த குரலில் சொன்னார். 

வாகனம் முகாம் முன்னால் விட்டு இறங்கி மக்கள் வெள்ளத்துடன் சேர்ந்தோம்.  ஒரு இலட்சம் மக்களுக்கு மேல் எல்லோரும் வேட்டி சடடை சேலை என்று ஒரு வர்ண மாயம்.  சிரிப்பும் செல்பி எடுப்புமாக இளம் பட்டாளம்.

குழந்தைகள் சுண்டல், குளிர் களி, விளையாட்டு பொருட்கள் வாங்கி மணலில் குடும்பத்துடன் சுற்றி இருந்து விளையாடினார்கள்.    முன்பிருந்த மணல் திட்டுகளில் இரண்டு தான் மிச்சம் இருந்தது அதில் ஏறி மக்கள் வெள்ளத்தை  பார்த்து வியந்தோம். 

சுவாமியும் கோவில் திரும்பி இருந்தார்.  இப்போது ஓலி பெருப்பியில் காணவில்லை அறிவிப்புகள் தொடங்கி இருந்தது.   

பௌர்ணமி நிலவு மேலே வந்து கடலில் ஒளி வீசியது.  மக்கள் வீடு திரும்ப தொடங்கினர்.

நாமும் திரும்பி நடக்க தொடங்கி இருந்தோம்.  முகாம் முன் இராணுவத்தினர் குளிர் பானங்கள் விற்று கொண்டிருந்தனர்.  இன்னும் இரண்டு இராணுவ வாகனங்கள் தாண்டிருந்த பக்தர்களின் வாகனங்களை மீட்டெடுக்க உதவி கொண்டிருந்தன.

எனக்குள் எதோ தவறிய விடயம் ஒன்று பூர்த்தியான திருப்தி.  கச்சானை கொறித்து கொண்டு குடும்பத்தை தொடர்ந்தேன்.

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Topics

  • Posts

    • மலேசியா உலகின் குப்பைத் தொட்டியல்ல - திருப்பி அனுப்பப்பட்ட கொள்கலன்கள். மலேசியா விழித்ததை அடுத்து கடந்த மூன்றாம் காலாண்டில் இருந்து, 150 பிளாஸ்ரிக் கழிவுகள் அடங்கிய கொள்கலன்களை பிரித்தானியா உள்ளிட்ட 13 முக்கியமான செல்வந்த நாடுகளுக்கு மலேசியா திருப்பி அனுப்பியுள்ளது. மலேசியா சுற்றுசூழல் அமைச்சர் தமது நாடு உலகின் குப்பைத் தொட்டியல்ல என தெரிவித்ததே இந் நிலைக்கு காரணமாகும் . பிளாஸ்ரிக் கழிவுகள் அடங்கிய 42 கொள்கலன்களை இங்கிலாந்துக்குத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டுள்ளது. சுற்றுச்சூழல் அமைச்சர் யியோ பீ யின்  2018 ஆம் ஆண்டில் சீனா பிளாஸ்ரிக் கழிவுகளை இறக்குமதி செய்யத் தடை விதித்ததிலிருந்து தேவையற்ற குப்பைகளின் கப்பல்கள் தென்கிழக்கு ஆசியாவிற்கு அனுப்பப்பட்டு வருகின்றன.ஆனாலும் மலேசியாவும் ஏனைய நாடுகளும் இதற்கு எதிராக போராடி வரும் நிலையில் இந்த ஆண்டு நடுப்பகுதியில் மேலும் 110 கொள்கலன்கள் திருப்பி அனுப்பப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுவதாக தெரிவித்தார். எங்கள் நிலைப்பாடு மிகவும் உறுதியானது. நாங்கள் கழிவுகளை திருப்பி அனுப்ப விரும்புகிறோம், மலேசியா உலகின் குப்பை கொட்டும் தளம் அல்ல என்ற செய்தியை நாங்கள் கொடுக்க விரும்புகிறோம் எனவும் வலியுறுத்தியுள்ளார். http://www.vanakkamlondon.com/மலேசியா-உலகின்-குப்பைத்/ டிஸ்கி : ஹிந்திய ஆட்சியாளர்கள் எல்லாம் யியோ பீயின் இடம் .. ☺️ .. ஒரு றம்ளர் தேத்தண்ணி வாங்கி குடிக்குக .. என்று சொல்ல வந்தன். 😄
    • யாழ்.கொழும்புத்துறையில் காணி கபளீகர முயற்சி தோல்வி..! அதிகாரிகள், அளவையாளர்களை விரட்டியடித்த மக்கள்! யாழ்.கொழும்புத்துறை- நெடுங்குளம் பகுதியில் மக்களின் காணிகளை சுவீகரிப்பிற்காக அளவீடு செய்யும் முயற்சி பொதுமக்களின் எதிர்ப்பினால்  தடுத்து நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. கொழும்புத்துறை நெடுங்குளம் பகுதியில் பொது மக்களுக்குச் சொந்தமான இக் காணிகளை சுவீகரிப்பதற்காக அளவீட்டுப் பணிகள் மோற்கொள்வவதற்கு நில அளவைத் திணைக்களத்தினால் அங்கு சென்றிருந்தனர். ஆயினும் காணிகளை அளவிடுவதற்கு காடுகளின் உரிமையாளர்களும் அப்பகுதி மக்களும் தமிழ் அரசுயல் கட்சிகளின் பிரதிநிதிகளும் இணைந்து கடும் எதிர்ப்பை தெரிவித்தனர்.இதன் போது நில அளவைத் திணைக்களத்தினருக்கும் பொது மக்களுக்கும் இடையே முரண்பாடு ஏற்பட்டிருந்தது. இதனையடுத்து சம்பவ இடத்திற்கு யாழ்.பிரதேச செயலாளர்  சுதர்சன் வருகை தந்து மக்களுடன் கலந்துரையாடியிருந்தார். ஆயினும் மக்களும் அரசியல் கட்சிகளின் பிரதிநிதிகளும் தொடர்ந்து தெரிவித்த எதிர்க்புக்களையடுத்து காணி அளவீடுகள் மேற்கொள்ளாமல் திருப்பி அணுப்பப்பட்டிருந்தமை குறிப்பிடத்தக்கது இதன்போது கருத்து வெளியிட்ட பிரதேச செயலர் பொது மக்களின் எதிப்புக்களால் இந்த அளவீடுகளை நிறுத்துவதற்கும். இது சம்மந்தமாக ஆராய்ந்த தொடர்ந்து அளவீட்டு பணிகளை முன்னெடுக்கப்பட்ட பொவதில்லலை என்றும் தெரிவித்திருந்தார். https://jaffnazone.com/news/15518
    • சண்டைக்கோழியினால் கொல்லப்பட்ட இந்தியர் இந்தியாவின் ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் கோழிச்சண்டை தடைசெய்யப்பட்ட ஒரு விளையாட்டு. அப்படியிருந்தும், பலர் இந்த விளையாட்டில் கலந்துகொள்கிறார்கள். சண்டைக்கென்று வளர்க்கப்படும் சேவல்களின் கால்களில் கூரான சிறிய கத்தி கட்டப்பட்டிருக்கும். சண்டையின்பொழுது எதிர்ச் சேவல் இக்கத்தியினால் குத்தப்பட்டு கொல்லப்படும் வரைக்கும் சண்டை தொடரும். மிருகவதையினைக் காரணம்காட்டி இக்கோழிச் சண்டைகள் தடைசெய்யப்பட்டிருக்கின்றன. சென்ற வெள்ளிக்கிழமை ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் இவ்வகையான கோழிச்சண்டை நிகழும் இடத்தில் ஒருவர் கோழியின் கத்தி வயிற்றைக் கிழித்ததினால் மரண்மடைந்திருக்கிறார். இரு சேவல்களும் சண்டையிடும் சிறிய வட்டத்தினுள் சேவல்களை நிற்கவைக்க போட்டி நடத்துனர் முயன்றவேளை, திமிறிய சேவல், அருகில் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த 55 வயது வெங்கடேஷ்வர ராவோ மீது பாய்ந்ததில், அச்சேவலின் காலில் கட்டப்பட்டிருந்த கத்தி அவரின் அடிவயிற்றைக் கிழித்திருக்கிறது. காயம் காரணமாக ஏற்பட்ட ரத்தப் பெருக்கினை அடுத்து அவர் அந்தவிடத்திலேயே பரிதாபகரமாக உயிரிழந்தார். அதிகளவான மக்களைக் கவரும் இந்த சண்டைகளில் பெருமளவு பணம் ஈடுபடுத்தப்படுவதுடன், சூதும் இடம்பெற்று வருகிறது. https://www.9news.com.au/world/india-man-killed-by-blade-wielding-rooster-during-cockfight/a7e2baa9-aa3b-443a-ac03-c7860eb7b4cb
    • தோழர் கலைஞனுக்கு இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்..🎂