• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
சுப.சோமசுந்தரம்

தமிழர்தம் உடம்பொடு உயிரிடையென்ன வள்ளுவம் - சுப.சோமசுந்தரம்

Recommended Posts

                     தமிழர்தம்  உடம்பொடு  உயிரிடையென்ன  வள்ளுவம்

                                                                                                   -சுப.சோமசுந்தரம்     

                                                இப்போதெல்லாம்  முன்  எப்போதும்  இல்லாத அளவிற்கு  வள்ளுவம்  தமிழர்தம்  வாசிப்பில்  கலந்ததோ  என்னவோ, சுவாசிப்பில்  கலந்தாற்  போன்ற உணர்வு. இதற்கெல்லாம் தமிழ் உணர்வாளர்க்கு  நன்றி சொல்ல வேண்டியதில்லை; அவர்கள்  எக்காலத்தும்  வாழ்ந்தவர்தாமே! நேற்று  பெய்த மழையில்  முளைத்த  காளான்களாய், திடீரென  உறவாடிக்  கெடுக்க  நினைக்கும்  உன்மத்தர்க்கே  நம்  நன்றி  உறித்தாகுக!

                   ‘ மழித்தலும்  நீட்டலும்  வேண்டா  உலகம்

                      பழித்தது  ஒழித்து  விடின் ’             (குறள்-280)    

என்ற  வள்ளுவனுக்கே  காவியுடுத்திப்  பட்டை  தீட்டினர்  நயவஞ்சகத்தையே  தொழிலாய்க்  கொண்ட  கூட்டத்தினர். குறுக்கு  சால்  ஓட்டித்  தமிழ்  நிலத்தில்  காலூன்ற  இவர்களுக்கு  உலகப்  பொதுமறையா  கிடைத்தது? பொய்யே  மொழியாய்க்  கொண்டோர்க்குப்  பொய்யா  மொழியா? நிற்க. இவர்களின்  எதிர்மறையை  நேர்மறையாய்க்  கொள்வோமே! கற்றார்  எனக்  காட்டிக்  கொள்ளும்  இவர்களையும்  கல்வி அற்றாரையும்  விடுத்து, ஏனைய  நம்மிடம்  வள்ளுவன்  கொண்ட  உறவும்  பரிவும்தான்  என்ன  என்பதை  இவர்கள்  முன்  அலசுவோமே! என்னைப்  போல்  உங்கள்  அனைவர்க்கும்  வாழ்வில்  குறளனுபவம்  வாய்க்கப்  பெற்றிருக்கும்  என்பதில்  ஐயமில்லை. இப்போது  இம்முனையில்  எழுத்தாணி  என்  கையில். சற்று  நேரத்திற்கு  நான்  மட்டும்தான்  உங்களிடம்  பேச  முடியும்!

                                  இலக்கிய  உலகில்  உங்களில்  பெரும்பான்மையினரைப்  போல்  நானும்  எந்தப்  பகுதியிலும்  துறை  போகியவன்  இல்லை. அஃதாவது  இலக்கியமே  வாழ்வாகக்  கொண்ட  பேறு  பெறவில்லை. ஆனால்  அன்றாட நிகழ்வுகளில்  போகிற  போக்கில் வள்ளுவனை  நினைத்தால், அது  வாழ்வே  இலக்கியமாகக்  கொள்ளும்  பேறுதானே!

                                 மதியம்  ஒரு  மணிவரை  வகுப்பென்றால், சிலசமயம்  சுமார்  ஐந்து  நிமிடங்கள்  அதிகம்  வகுப்பெடுக்கும்  சூழ்நிலை  வரலாம். அப்போது  ஆசிரியனாகிய  நான்  வேடிக்கையாய் 

                ‘ செவிக்குண  வில்லாத  போழ்து  சிறிது

                  வயிற்றுக்கும்  ஈயப்  படும் ’             (குறள்-412)

 என்று  ஆரம்பகாலத்தில்  சொல்லியிருக்கிறேன். இப்போதெல்லாம்  அம்மாதிரி  சூழ்நிலையில், “குறள்  சொல்வோமா?”  என நான்  கேட்க  மாணவர்களே  ஒருமித்த  குறலில்  அக்குறளைச்  சொல்லி  முடிப்பது  என்  செவிக்கின்பம். பசி  வயிற்றைக்  கிள்ள  அவர்கள்  உள்ளுக்குள்  என்னை  வசை  பாடுவது  இதுவரை  என்  காதில்  கேட்கவில்லை.           

                                  மேற்கூறிய  குறள்  தொடர்பாக  இன்னொரு  நிகழ்வும்  உண்டு. நிகழ்ச்சியொன்று  கால தாமதமாகி  மதியம்  இரண்டு  மணிக்கு  நன்றியுரை  சொல்ல  நான்  அழைக்கப்பட்டேன். “சிறிது  வயிற்றுக்கும்  ஈயப்படும்  எனும்  தருணத்தில்  நன்றி  சொல்ல  வந்துள்ள  பரிதாப  நிலை  எனது”  என்ற  பீடிகையோடு  ஆரம்பித்தேன். அந்நிகழ்ச்சி  கீழடி  ஆய்வும்  அரசியலும்  பற்றியது. அருமையானதொரு  சொற்பொழிவு  நிகழ்த்தி  அமர்ந்திருந்தார்  பேரா.கருணானந்தம். அவரது  பொழிவுகளை  ஏற்கெனவே  இணையத்தில்  பார்த்தும்  கேட்டும்  இருக்கிறேன். ஒவ்வொரு  பொழிவும்,  நாம்  எவ்வளவு  அறியாமையிலிருக்கிறோம்  என்பதை  அவர்  சொல்லாமலே  நமக்கு  உணர்த்தவல்லது. எனவே  எனது  நன்றியுரையில்  ‘அறிதொறும்  அறியாமை  காண  வைக்கும்  சான்றாண்மை’  என  அவரைப்  பாராட்டினேன். நிகழ்ச்சி  முடிந்ததும்  தமிழுணர்வாளரான  என்  நண்பரொருவர்  என்னைக்  கிண்டலாகப்  பாராட்டினார், “பலே  ஆளுய்யா  நீர்! காமத்துப்பாலில்  வேறு  எதற்கோ  உவமையாகச்  சொல்லப்பட்டதை  இங்கு  எடுத்து  விட்டீரே!”  காவிக்  கூட்டம்  மனம்  போனவாக்கில்  வள்ளுவனை  இழுக்கும்  போது, நானும்  என்  பங்கிற்கு  இழுக்கக்  கூடாதா, என்ன! ‘அறிதொறும்  அறியாமை’  சொல்லும்  குறள்

            ‘ அறிதோறு  அறியாமை  கண்டற்றால்  காமம்

               செறிதோறும்  சேயிழை  மாட்டு ’.          (குறள்-1110)     

                                வேறொரு  சமயம்  மேடையில்  வீற்றிருந்த  சிறப்பு  விருந்தினரை  அறிமுகம்  செய்த  நான், “அவர்  நிரம்பிய  நூலுடையார்”  என  அவர்தம்  சான்றாண்மை  பற்றிக்  கூறினேன். நிகழ்ச்சி  நிறைவில், அங்கு  வந்திருந்த  தமிழறிஞர்  ஒருவர்  என்னை  மனந்திறந்து  பாரட்டினார், “எனக்குத்  தெரிந்து  ‘நிரம்பிய  நூலறிவுடைமை’  என்பதற்கு  ‘நிரம்பிய  நூலுடைமை’  என்னும்  சொல்லாடல்  வள்ளுவத்திலேயே  அமைந்துள்ளது. குறள்  தெரியாமல்  நீங்கள்  பயன்படுத்தியிருக்க  வாய்ப்பில்லை. வாழ்த்துக்கள்”.  அப்பாராட்டு  இன்றும்  என்  உள்ளம்  வருடும்  தென்றல்.

            ‘அரங்கின்றி  வட்டாடி  யற்றே  நிரம்பிய

             நூலின்றிக்  கோட்டி  கொளல்’         (குறள்-401)

என்று  கல்லாமை  பற்றிய  குறளின்  தாக்கமே  என்  சொற்  பிரயோகம்  என்பது  நான்  அறிந்தது. எப்போதோ  படித்ததெல்லாம்  வடிகட்டப்பட்டு  நம்  மனதில்  தங்கி  நிற்கும்  என்பதும்  நான்  அறிந்தது. நூலறிவிற்கு  நூல்  ஆகுபெயராய்  அமைந்த  அக்குறிப்பிட்ட  சொல்லுருவாக்கம்  வள்ளுவனுக்கே  உரியது  என்பது  நான்  அறியாதது.  

                                   கணித  ஆசிரியன்  என்ற  முறையில்  கல்லூரி  மாணவர்களுக்கு  வினாடி  வினா (Quiz)  நிகழ்ச்சிகள்  நான்  நடத்துவதுண்டு. பொது  அறிவு  வினாடி  வினா  நிகழ்ச்சி  போல  வினாவுக்கு  வெறும்  விடை  மட்டும்  சொல்லிச்  செல்லும்  வழக்கமில்லை. கரும்பலகையில்  விடைக்கான  விளக்கமும்  தரப்படும். விடையைச்  சொல்வதற்கு  மட்டும்  தான்  ‘வினாடி’. ஒரு  முறை  முதற்சுற்று  முடிந்ததும்  அறிவித்தேன், “ஒரு  சுற்றில்  தோற்றவர்கள்  அரங்கத்தை  விட்டு  வெளியேற  வேண்டியதில்லை. இறுதி  வரை  பார்வையாளர்  மாடத்தில்  அமர்ந்திருந்து  கற்றுக்  கொள்ளலாம். இந்த  Quizன்  நோக்கம்  வெற்றி-தோல்வி  அல்ல; கற்றுக்  கொள்வது  மட்டுமே. எனவே  இந்த  Quiz லும்  தோற்றவர்  வென்றார்”. இந்த  Quizல்  தோற்றவரும்  வென்றார்  என்பதற்குப்  பதிலாக  உம்மையை  ஏன்  மாற்றிப்  போட்டேன்  எனச்  சற்று  யோசித்தேன். என்  நினைவில்  ‘ஊடலில்  தோற்றவர்  வென்றார்’  என்று  ஆரம்பிக்கும்  குறளின் (1327)  படிம  நிலை   என  உணர்ந்தேன். இதனை  அங்கு  விளக்கவில்லை. ஏனெனில்  பங்கேற்பாளர்  மாணாக்கர்; குறள்  காமத்துபாலில்.

                                      அறிஞர்  பெருமகனார்  தொ. பரமசிவன்  அவர்கள்  பணியாற்றிய  பல்கலைக்கழகத்திலேயே  பணியாற்றும்  பேறு  பெற்றவன்  நான். அவரது  துறை  தமிழியல்; எனது  துறை  கணிதம். எண்ணும்  எழுத்தும்  என  அவருடன்  நட்பு  பாராட்டியது  எனக்கு  வாய்த்த  சான்றோர்  கேண்மை. அவர்  உடல்  நிலை  காரணமாக  விருப்ப  ஓய்வு  பெற்றார். “விருப்ப  ஓய்வெல்லாம்  வேண்டாம். ஓய்வு  பெறும்  வரை  வந்து  செல்லுங்கள். உங்கள்  வகுப்புகளை  மற்றவர்கள்  கவனிப்பார்கள். உங்களிடம்  தினம்  பேசக்  கிடைப்பதே  எங்களுக்கான  அரும்பெறல்”  என்று  பேராசிரியர்களும்  ஏனைய  பணியாளர்களும்  வற்புறுத்தினர். அவர்  ஏற்கவில்லை. அவரது  பணிநிறைவு  வாழ்த்துக்கான  விழாவில்  அவரது  நண்பரான  ஆங்கிலப்  பேராசிரியர்  இரவீந்திநாதன்  சொன்னார், “இப்போது  கூட  தொ.ப.  விருப்ப  ஓய்வு  பெறும்  தம்  முடிவை  மாற்றிக்  கொள்ள  மாட்டாரா  எனும்  ஏக்கம்  என்னிடம்  உண்டு.”  நான்  பேசும்  போது  இதனைச்  சுட்டி ‘செல்லாமை  உண்டேல்  எனக்குரை’  என  ஆரம்பிக்கும்  குறளை (1151)  ஞாபகப்படுத்துவதாகக்  கூறினேன். தலைவன்  தலைவியை  சிறிது  காலம்  பிரிய  வேண்டிய  சூழ்நிலை  வருகிறது. உற்றார்  உறவினரிடம்  விடைபெற்று,  தலைவியிடம்  வருகிறான். அப்போது  அவள், “நீ  மனம்  மாறி  செல்லவில்லை  என்றால்  மட்டும்  என்னிடம்  சொல்”  என்கிறாள். தொ.ப.  தம்  ஏற்புரையில், குறளிலேயே  இக்குறளுக்கான  பதிலையிறுத்தார்

                        ‘வேண்டாமை  அன்ன  விழுச்செல்வம்  ஈண்டில்லை

                          யாண்டும்  அஃதொப்பது  இல்’             (குறள்-363)

                                நான்  பணி  செய்யும்  பல்கலைக்கழகத்தில்  என்  துறையல்லாத  வேறு  ஒரு  துறையில்  சில  காரணங்களுக்காக  சிலகாலம்  துறைத்தலைவர்  பொறுப்பு  எனக்கு  வழங்கப்பட்டது. அங்கிருந்த  பிரச்சனைகளுக்கு  யாரையாவது  பலிகடா  ஆக்குவதில்  நேரத்தை  வீணாக்காமல், மாணவர்களுக்கு  சுமூகமான  தீர்வை  ஏற்படுத்த  முயற்சி  மேற்கொண்டேன். என்  மீது  நிர்வாகமும்  ஆசிரியர்  சங்கமும்  வைத்த  எதிர்பார்ப்பும்  அதுவே. இப்பணியில்  சில  அதிகாரிகள்  யார்  மீதோ (என் மீதும்)  கொண்ட  வஞ்சினத்தால்  எனக்கு  இடைஞ்சல்களை  அள்ளித்தந்தனர். அதில்  ஒருவர்  ஒருநாள்  மாணவர்  சார்ந்த  கோப்புகளை  நான்  எடுத்துச்  சென்றபோது  என்னிடம், “அந்தத்  துறை  சார்ந்த  விடயங்களை  எடுத்துக்  கொண்டு  என்னிடம்  வர  வேண்டாம். கோப்புகளை  எடுத்துச்  செல்லுங்கள்” என்று  கடுமையாகப்  பேசினார். என்னிடம்  பொதுவாக  இல்லாத  அளவு  பொறுமையுடன், “நீங்கள்  பேசியது  என்  காதில்  ‘Get out’  என்று  விழுகிறது. இப்போது  போகிறேன். மீண்டும்  வருவேன். என்  தனிப்பட்ட  விஷயங்களில்  மட்டும்  தான்  என்  தன்மானம்  வேலை  செய்யும். பொதுக்  காரியங்களில்  நான்  மானம்  பார்ப்பதில்லை”  என்று  சொல்லி  வந்துவிட்டேன். நான்  பேசியது  அனைத்தும்  பெரியாரை  வாசித்ததில்  எனக்குக்  கிடைத்த  பாடம். இந்நிகழ்வை  அன்றே  என்  நண்பரும்  ஆசானுமான  தொ.ப. விடம்  கூறினேன். அவர்  பதிலாகக்  குறள்  மட்டுமே  கூறினார்

                   ‘குடிசெய்வார்க்  கில்லை  பருவம்  மடிசெய்து

                     மானங்  கருதக்  கெடும்’.                 (குறள்-1028)        

பொருள்: சமூக  வாழ்க்கையில்  ஈடுபடுவோர்  காலம், சோம்பல், மானம்  பார்த்தால்  அவர்  எடுத்த  காரியம்  கெடும்.

                                  இப்போது  நீங்களே  சொல்லலாம். வள்ளுவத்தோடு  நாம்  கொண்ட  உறவு  உடம்பொடு  உயிரிடையென்ன அன்றி வேறென்ன? அதற்கும்  வள்ளுவத்திலிருந்தே  உவமை! மீண்டும்  வேற்றுச்  சூழலில்  அமைந்த  உவமை!

                   ‘உடம்பொடு  உயிரிடை  என்னமற்  றன்ன

                    மடந்தையொடு  எம்மிடை  நட்பு’         (குறள்-1122)                                           

Edited by சுப.சோமசுந்தரம்
  • Like 3
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

வாழ்வில் கலந்த வள்ளுவம் நம்முடன் வாழ்கிறது என்பதை உணர்ந்து துய்ப்பவர் பேறு பெற்றோர். 

வள்ளுவமே மழை போன்று

'துப்பார்க்குத் துப்பாய துப்பார்க்குத் துப்பாக்கித் துப்பாயத் தூவும் வள்ளுவம்' என வள்ளுவத்தை வாழ்ந்து, வழங்கி, உண்டு, உயிர்த்து, பகிர்ந்து . . .

அருமை!

வாழ்க்கைப் பயணத்தின் இறுதி இலக்கு இறைவன் திருவடிகள் என்பதை முன்னிறுத்தி, வாழ்வே மாயம் என்று பயணத்தை நரகமாக்கும் பயனிலிகளின்  அறியாமையை  எண்ணி , அவர்களுடன் பயணிக்கும் இறைவன் நகுவான்.

 

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
11 hours ago, சுப.சோமசுந்தரம் said:

என்ற  வள்ளுவனுக்கே  காவியுடுத்திப்  பட்டை  தீட்டினர்  நயவஞ்சகத்தையே  தொழிலாய்க்  கொண்ட  கூட்டத்தினர். குறுக்கு  சால்  ஓட்டித்  தமிழ்  நிலத்தில்  காலூன்ற  இவர்களுக்கு  உலகப்  பொதுமறையா  கிடைத்தது? பொய்யே  மொழியாய்க்  கொண்டோர்க்குப்  பொய்யா  மொழியா?

எனக்கு மிகவும் பிடித்துப் போன வரிகள் ...இவை தான்!

அது மட்டுமல்ல.....!

பொதிய மலையில்...கமண்டலத்துடன்....அகத்தியன் மட்டும் ஏறாமல் இருந்திருந்தால்....எனது தமிழ்....இவ்வளவு கீழ் நிலையை அடைந்திருக்காது...எனது கருத்து!

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Topics

  • Posts

    • மருது, நான் முன்பே சொல்லியது போல - 1.பல்லவர்கள் தமிழர்களா? என்பதில் எனக்கு ஒரு நிலையான நிலைப்பாடு இல்லை. 2. பல்லவர்களுடன் புனான், சென்லா நாடுகள் தொடர்பில் இருந்தன என்பதையும் நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். 3. ஆனால் அங்கர்வாட்டை கட்டியது ஒரு தமிழ் மன்னர் இல்லை. அங்கே அப்போ இருந்த அரசும் தமிழ் அரசில்லை. எனது இன அபிமானத்தை தூக்கி வைத்து விட்டு, இப்போ இருக்கும் ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் நான் ஊகிப்பது இதைத்தான். 4. இல்லை அது பல்லவ வழி வந்த ஒரு தமிழ் அரசாக இருக்க வேண்டும் என்கிறீர்கள் நீங்கள். ஒரு பேச்சுக்கு பல்லவர்கள் தமிழர்கள் என்றே வைத்தாலும் - அங்கர்வார்ட் எழும்பிய காலம் ஒன்றும் சங்க காலமில்லை. நான் முன்பே கூறியது போல, ராஜேந்திரனுக்கு பின்னான, சேக்கிழார் காலத்தில், சோழ சாம்ராஜ்யத்தின் பொற்காலத்தில்தான் அங்கர்வாட் கட்டப்பட்டுள்ளது. தென்கிழக்காசிய கடலைதன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்த சோழனுக்கு, இப்படி ஒரு மாபெரும் தமிழரசு இருந்த செய்தி தெரிய இல்லை என்பது நம்பும் படியாக இல்லை. எனவே நம்பதகுந்த ஆதாரம் வரும்வரை இதை தமிழர் தொன்மை என்பதை நானும், இந்த உலகமும் ஏற்கப் போவதேயில்லை. நீங்கள் தொடர்ந்தும் ஆதாரங்கள் இன்றி, இல்லை இது தமிழ் அரசே என சொல்லிக் கொண்டிருக்கலாம், சில யுடீப் லைக்குகளை விட அதில ஒரு பலனுமில்லை. —————— இப்போ இன்னொரு தலைபுக்கு சம்பந்தமற்ற விடயம். நான் மேலே போல்ட் செய்திருப்பது. இங்கே நீங்கள் எழுதி இருப்பதுதான் திராவிட அரசியல் கொள்கையின் அடிநாதம். இது உங்களுக்கு தெரியாததல்ல. பல்லவர்களை உரிமை கொண்டாட வசதிப்படும் போது நாயக்கரை தமிழராக ஏற்க முடிகிற உங்களால், சீமானுக்காக, கட்ட பொம்ம்மனை, திருமலை நாயக்கரை, வைகோவை, விஜயகாந்தை, கருணாநிதியை தமிழன் அல்லாத தெலுங்கன் என திட்டும் போது மட்டும் ஏன் தமிழனாக ஏற்க முடியவில்லை ? பிஜு பட்நாயக், பண்டரநாயக்க எல்லாரும் நாயக்கர் என்றீகளே அப்போ இவர்கள் எல்லாம் கூடத் தமிழரா? இதே போலத்தான், கண்டியின் கடைசி மன்னன் தமிழன் என மார்தட்டுவோம் - மிக இலகுவாக அவர் நாயக்க வம்ச மன்னன் என்பதை மறந்துவிட்டு. எமக்கு வசதிப்பட்டால் தமிழன், இல்லாட்டி தெலுங்கன் என்பது என்ன மாதிரியான அணுகுமுறை? பிகு: பேசாமல், எகிப்திய (ஏகனை பற்றிய என்பதே பின்னாளில் எகிப்து ஆகியது) , மாயன் (மாயோனை வழிபட்டோரே மாயன்), அபொர்ஜினி (அரன்+பார்வதி= அபர்ஜினி) எல்லாத்துக்க்குமே அடி தமிழ்தான் எனச் சொல்லி விடுவோமா? சும்மா சின்ன சின்னதாய் பிடுங்குப் படாமல், டோட்டல் வேள்ர்ட்டையும் புல் டமேஜ் பண்ணிரலாம் 😂  
    • இதுதான் என்னுடைய வாதத்தின் நிலைப்பாட்டின் அடிப்படையே  கால நேரங்களை   தனி தனியாகவே விளக்கம் கொடுக்கிறார்கள்  இவர்கள் தரும் கால நேரங்கள் முரண்பாடு உடைவை மட்டும் அல்ல முற்றுமுழுதாக  சாத்தியம் இல்லாதவை. சேர பேராசின் எழுச்சி என்பதே பின்னைநாளின் விஜயநகரம் இருந்த இடத்தில் தொடங்கியதுதான்  பல ஆயிரம் வருடம்  முன்பு எங்கு உதயன் சேரலாதன்  நெடும் சேரலாதன் போன்ற சேர அரசர்களின் ஆடசி இருந்ததோ அங்குதான் பின்பு விஜயபேரரசு  (நாயக்கர்) தோன்றுகிறது. நாயக்கர்கள் தமிழர் இல்லை என்பது இங்கு பொய்யாகி போகிறது ஆயிரம் வருடங்கள் கழிந்து அவர்கள்  தமிழ் மருவி வேறு ஒலி வடிவம் எழுத்த்து வடிவத்தை பெற்றார்கள் என்பது ஒன்றுதான் சாத்தியமானது. தமிழ் மொழி தோற்றம் .... சேர பேராசின் உச்ச காலம் போன்றவை   கிரந்தம்  சமஸ்கிருதம் போன்றவற்றுக்கு முந்தியவை அதை தமிழ் மொழி  கீழடி போன்ற ஆய்வில் ஏற்றுக்கொள்ளும் நாம்  ............. கிரந்தம் வந்தது என்று எப்படி சொல்வது? கிரந்தம் தமிழ் மருவி தோன்றியது என்பதுதான் சாத்தியமானது. கிரந்தமோ சமஸ்கிருதமோ எங்கிருந்தும் வந்திருக்க சாத்தியம்  இருப்பின்  சேர பேரரசின் முன்பு இன்னொரு இந குழுமமோ  அரசோ இப்போதைய ஒரிசா மகாராஸ்திரா  சத்தீஸ்கர் ஆந்திர மேல் பகுதியை அண்டி வாழ்ந்திருக்க வேண்டும் ... அப்படி ஒன்றை யாரும்   இதுவரையில் ஒப்பவில்லை. சிந்து வழி நாகரீகத்தில் தமிழை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்  கரப்பாவில் தமிழ் எச்சம்  இருக்கிறது .........  ஈரானின் தோற்றம்மே  நாம் முழுமையாக ஆராயவில்லை  சுமேரியர்    ஈழம்  போன்றவை   3000 வருடம் முன்பு ஈரானில் தோன்றியவை  .......... சுமேரிய  ஈழம் போன்றவற்றை 3000 ஆண்டளவில்  ஈரானின் பகுதிகளில் சுட்டி காட்டுகிறார்கள்.  நாம் தமிழ் மொழியை இப்போதைய தமிழ் நாட்டுக்குள்  முடக்க முனையும் போது சேர பேர் அரசை மறந்துவிடுகிறோம். சில இடங்களில்  லூசுத்தனமாக பாண்டிய பேர் அரசு சேரர்க்கு முந்தியது என்று சொல்கிறார்கள். தமிழ்மொழியின் பாதையில் நாம் பயணிக்கும்போது ..... பல பொய்யாகவும் சாத்தியம் இல்லாததும் ஆகா இருக்கிறது இவற்றுக்கு எம்மிடம் எழுத்தில் ஆதாரம் இருக்கிறது  எல்லோரா குகை கோவில்கள் எல்லாம் சிவனை கடவுளாக கொண்டவை  குறைந்த பட்ஷம் இன்று மக்கள் சென்று பார்க்க அனுமதி இருக்கும் 16 கோவில்களும் சிவன் கோவில்கள்   சிவனை முழுமுதல் கடவுளாக ஏற்று  கொண்டவர்கள் இப்போதைய இந்திய நிலப்பரப்பில்  யார்?  அப்போ வைஸ்ணவம் வந்தது என்றால் ... வானத்தில் இருந்துதான் வந்திருக்க வேண்டும்?  மேலும் சிவன் கீழும் சிவன் என்றால் இடையில் வைஷ்ணவம் என்பது இதை மருவிதான் தோன்றியிருக்க வேண்டும்.. அதுதான் சாத்தியமானது.  கஜுராகோ கோவில்கள்  எல்லாம்  விஜயநகரத்துக்கு உட்பட்டதுதான். மதங்கள்  மொழிகள்  இனங்கள்  இராச்சியங்கள்  இவை நான்கையும் ஒரே கோட்டில் வைத்து கொண்டு செல்லும் எந்த ஆய்வும் இன்றுவரை இல்லை  எதாவது ஒரு கோவிலை கண்டவுடன் அந்த கோவில் காட்டிய கால பகுதியில் நின்றுகொண்டு  அதன் அருகே இருக்க கூடிய  சாத்தியங்களையும் வைத்துக்கொண்டு வெளியாகும் ஆய்வு முடிவுகள்தான் எம்மிடம் இப்னு இருப்பவை .