Jump to content
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt

இந்தியாவுக்காக காத்திருத்தல்


Recommended Posts

  • கருத்துக்கள உறவுகள்

இந்தியாவுக்காக காத்திருத்தல்

 image_ad137d1028.jpg

 

தமிழ் மக்களின் எதிர்காலம், தமிழ் மக்களின் கைகளில் அன்றி, வேறு யாருடைய கைகளிலும் இல்லை என்பதை, இப்போதாவது நாம் உணர்ந்திருக்க வேண்டும்.   

எமது விடுதலையை, யாராவது வாங்கித் தருவார்கள் என்று, இனியும் நம்பி இருப்பது, முட்டாள்தனமன்றி வேறில்லை.   

“தீபாவளிக்குத் தீர்வு வரும்” என்று சொன்னவர்கள், இப்போது கதையைக் கொஞ்சம் மாற்றி, “இந்தியா தீர்வைப் பெற்றுத்தரும்” என்று சொல்லத் தொடங்கி இருக்கிறார்கள்.   

இதில் மெச்சத்தக்க விடயம் யாதெனில், தாங்கள் பிரதமர் மோடியைத் தரிசிப்பதற்காகக் காத்துக் கிடப்பதாக, ஒத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆக, தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதிகள் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்கள், யாருடைய நலன்களுக்காக வேலை செய்கிறார்கள் என்பதும், யாருடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றுகிறார்கள் என்பதும், இப்போது இன்னும் தெளிவாகிறது.   

மோடியைச் சந்திப்பதற்கான அழைப்பு, நீண்ட நாள்களுக்கு முன் விடுக்கப்பட்டாலும், பிரதமர் மோடிக்கு நேரம் கிடைக்காமையால், இது சாத்தியமாகவில்லை என்று காரணமும் சொல்கிறார்கள்.  

இந்தத் தமிழ்ப் பிரதிநிதிகளைச் சந்திப்பதற்கு, ஓராண்டுக்கு மேலாக நேரம் கிடைக்காமல் இருந்த பிரதமர் மோடிக்கு, இலங்கையின் புதிய ஜனாதிபதியைச் சந்திக்கப் போதுமான நேரம் கிடைத்திருக்கிறது.  

இது, இந்தியா எதை முதன்மைப்படுத்துகிறது என்பதை விளக்கப் போதுமானது. ஆனால், தமிழ் அரசியல் தலைவர்கள், புதிய பொய்களை அவிழ்த்து விடுகிறார்கள்.   

இன்னொரு தேர்தல் வருகிறது. தீபாவளியைச் சொல்ல முடியாது. எனவே, இப்போது இந்தியாவைச் சொல்லுவோம் என்று முடிவெடுத்து இருக்கிறார்கள் போலும்.   

தமிழ் மக்கள், யாரையும் நம்பாமல், தங்களது சொந்தக் கால்களில் நின்று, போராடி வெல்லும் வரை, தமிழ் மக்களின் விடிவு சாத்தியமில்லை.   

13 என்ற மாயமானை, இப்போது மீண்டும் கையில் எடுத்திருக்கிறார்கள். இது, கொஞ்சம் வசதியானது. இந்தியா, ஈழத்தமிழர், அரசமைப்பு என்ற பல்வேறு பெட்டிகளில், இதை அடைக்கவியலும். தமிழருக்கான தீர்வில், இந்தியா உறுதியாக இருக்கிறது என்று சொல்பவர்கள், இரண்டு விடயங்களைத் தெளிவாகவும் வெளிப்படையாகவும் சொல்ல வேண்டும்.   

முதலாவது, தமிழருக்கு, இந்தியா வலியுறுத்துகின்ற தீர்வு, என்ன என்பதாகும்.  

 இரண்டாவது, தமிழர்களுக்குத் தீர்வு வழங்குவதில், எந்த அடிப்படையில் இந்தியா உறுதியாக இருக்கிறது என்று சொல்கிறார்கள்? யாருக்கு, யாரால், எப்போது, எங்கே இதுதொடர்பிலான உறுதிமொழி அளிக்கப்பட்டது.   

இவ்விரு கேள்விகளுக்கான விளக்கமான பதிலை, இந்தியாவை நம்பச் சொல்லுகின்ற தமிழ்த் தலைவர்கள், உடனடியாகச் சொல்லியாக வேண்டும். ஏனெனில், இவர்கள் மக்களை நம்பாமல், இந்தியாவை நம்பச் சொல்பவர்கள் ஆவார்.   

மக்களின் அடிப்படைப் பிரச்சினைகள் குறித்து, எதுவித கருத்தும் தெரிவிக்காமல், வெறுமனே வெற்றுக் கோஷங்களால், தங்கள் தேர்தல் ஆசனங்களைக் காப்பாற்றுவதற்கான போட்டியில், இப்போதே இறங்கி இருக்கிறார்கள்.   

தமிழ் மக்களது அஹிம்சை வழியிலான போராட்டத்திலும் சரி, அதைத்தொடர்ந்த ஆயுத வழியிலான போராட்டத்திலும் சரி, போர் முடிவுக்கு வந்த நிலையில், ஏற்பட்ட புதிய நிலைமைகளின் அடிப்படையிலும் சரி, தமிழ் மக்களுக்கு ஆதரவாக, இந்தியா என்ன செய்தது என்ற கேள்வியை, மீண்டும் மீண்டும் நாம் கேட்டாக வேண்டும்.  

இந்தியா, இலங்கைக்குக் குழி பறிக்கிறது 

இலங்கையின் பொருளாதாரம், பாதுகாப்பு, தேசிய இனங்களுக்கிடையிலான புரிந்துணர்வு, தேசிய இனப்பிரச்சினைக்கான நியாயமான தீர்வு, அமைதியான எதிர்காலம் ஆகிய எல்லாவற்றுக்குமே இந்தியா, குழிபறித்து வந்துள்ளது. இதுதான் எமது கடந்த 50 ஆண்டு கால வரலாறு ஆகும்.  

இன்று, இந்தியா ஒரு பாசிச அபாயத்தை எதிர்நோக்கி நிற்கிறது. இலங்கையும் அவ்வாறே.   
இந்தியா, தனது சொந்த மக்களையே நசுக்குகிறது; அடிப்படை உரிமைகளை இல்லாமல் செய்கிறது. இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் வாழுகின்ற மக்கள், தங்களது உரிமைகளைக் கோரிப் போராடுகிறார்கள். அவர்களுடைய உரிமைகளையே வழங்காத இந்தியா, இலங்கைத் தமிழர்களுக்கான அரசியலை முன்னின்று நடத்தி, தீர்வைப் பெற்றுத்தரும் என்று சொல்வது, எவ்வளவு பெரிய ஏமாற்று.  

இன்று, இலங்கையும் இந்தியாவும் அடிப்படை ஜனநாயகத்தைத் தக்க வைப்பதற்கான போராட்டத்தை முன்னெடுக்க வேண்டும். இதுதான், இன்றைய யதார்த்தம். இந்த யதார்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல், அரசியல்தீர்வு பற்றியும் அதற்கான இந்தியாவின் வலியுறுத்தல் பற்றியும் பேசுவது அபத்தமானது.    

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/இந்தியாவுக்காக-காத்திருத்தல்/91-243756

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • Tell a friend

    Love கருத்துக்களம்? Tell a friend!
  • Topics

  • Posts

    • அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் நெடுக்கர். இறுதித்தீர்வை கண்டுகொண்டதற்கு பாராட்டுகள்.
    • எனக்கென்னமோ பழைய ஆள் போல கிடக்கு  வணக்கம் வருக
    • சூரிய கதிர்களில் இருக்கும் Ultraviolet B (UVB) rays  எமது தோலில்  இருக்கும் 7-DHC  என்ற ஒருவகை நல்ல கொலெஸ்டெரோலுடன் தாக்கமடைந்து விட்டமின்  D இன் முன்னோடி ஒன்றை தயாரிக்கும். இது ஈரல், சிறுநீரகம் போன்ற இடங்களில் முதிர்ச்சி அடைந்து விட்டமின்  D ஆக மாறி உடலுக்கு உதவும்.  மிகக்குறைந்த உணவு வகைகளே விட்டமின்  நிறைந்ததாக இருப்பதால் எமது தோல் நிறம் கொண்டவர்கள் காலை 10 மணியில் இருந்து 2 மணி வரையான வெயிலில் 2 மணிநேரம் வரை நின்றால் மிகவும் பயனடையலாம். இது கொஞ்சம் கஸ்டமான விசயம் தான். வெள்ளை தோலுக்கு  30 நிமிடம் போதுமானது. வெயிலில் இருந்து தயாரிக்கப்படும் விட்டமின் D மிகவும் வலிமை வாய்ந்தது என்பது உண்மை. மற்றது கொழுப்பை சாப்பிட்டில் இருந்து அறவே நிப்பாட்ட வேண்டாம். 
    • புளாட் வதை முகாமில் நான் - சீலன் ("வெல்வோம்-அதற்காக" - பகுதி 6) தோழர் சந்ததியாருடன் சந்திப்பு நான் அறிந்தவரை, புளாட் மதனின் படுகொலையுடன் தான் ஆரம்பமாகியது உட்படுகொலைகள். இது அவர்களுக்கு ஒரு புதிய உற்சாகத்தையும் தைரியத்தையும் கொடுத்தது. இவ்வளவு காலமும் சமூக விரோதிகள் என்ற பெயரில் படுகொலை செய்தவர்கள், இன்று ஒரே நோக்கத்துக்காக வந்தவர்களையும் கொன்று குவிக்க ஆரம்பித்தனர். இக்காலத்தில் இன்னுமொரு சம்பவமும் நடந்தது. மானிப்பாய் அல்லது அச்சுவேலியில் இருந்து பயிற்சிக்காக வந்தவர்கள் எனக்கு துல்லியமாக அவர்களின் சொந்த இடம் நினைவில் இல்லை ஆறு பேர் மாற்று இயக்கம் ஒன்றில் நாட்டில் இருக்கும் போது வேலை செய்தார்களோ அல்லது மற்றைய இயக்கத்தவர்களுடன் பின்னால் ஒரு அரசியலும் இல்லாமல் திரிந்தவர்களோ தெரியவில்லை. அவர்கள் எமது முகாமில் வந்து இறங்கி ஒரு சில நாட்களிலேயே வதைமுகாமிற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டனர். இதற்கு காரணம் அவர்களுக்கு முதல், அதே ஊரிலிருந்து வந்த ஒரு தோழர் (அவரின் இயக்கப் பெயர் குறிப்பிட விரும்பவில்லை) அவருடன் ஒரு குடிசையில் தங்கியிருந்த சக தோழர் ஒருவருக்கு, டேய், இவங்கள் ஊரில புலிக்குப் பின்னால திரிஞ்சவங்களடா... என்று கூறியதாகும். இதை எவ்வாறோ முகாமினுள் இருந்த உளவாளிகள் அறிய, அவர்களை விசாரணை என்று வதைமுகாமிற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அப்படிச் சென்றவர்கள் திரும்பவில்லை. ஒரு சில நாட்களில் அவர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டுவிட்டார்கள் என அறிந்தோம். படுகொலைகள் பற்றி அறிய, பயம் அதிகமானது. என்னால் அங்கு பயிற்சி செய்யவோ அல்லது மற்றவர்களுடன் கதைக்கவோ முடியாமல் போனது. இருவர் தொடர்ந்து ஒரு இடத்தில் இருந்து கதைத்தால், உடனே என்ன கதைத்தோம் என விசாரிக்கவும் தொடங்கினார்கள். அதுவே மூவர் அல்லது அதற்கு மேல் என்றால் விசாரணை தான்! மிரண்டவன் கண்ணுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேய் என்றாற் போல, எவர் கூடிக் கதைத்தாலும் இவர்கள் ஏதோ சதித்திட்டம் தீட்டுகிறார்கள் என்ற எண்ணமே அங்கு காணப்பட்டது. குறிப்பாக நான், அழகன், முரளி ஆகிய மூவரும், ஒரே ஊரில் இருந்து ஒரே நாளில் பின்தளம் வந்தவர்கள். ஆனால் நாம் மூவரும் தனிமையில் இருந்து கதைக்க முடியாது. எமக்கு ஏற்படும் மனச்சஞ்சலங்களைக் கூட பகிர்ந்து கொள்ள முடியாத நிலையில், நான் முகாமில் தொடர்ச்சியாக இருக்க முடியாது என எண்ணினேன். அக்காலத்தில் அதிக வெய்யில் ஒவ்வாமை ஏற்பட்டு எனது கண்கள் சிவந்து வீங்கின. அதைக் காரணமாக வைத்து, என்னால் தொடர்ந்து பயிற்சிக்கு வரமுடியாதென அடிக்கடி பயிற்சியில் பங்கு கொள்வதைத் தவிர்த்தேன். இதையடுத்து அப்போது பயிற்சி வழங்கியவர்களில் ஒருவரான சாணாக்கியன் என்பவர் என்னை மீண்டும் ஓரத்தநாட்டுக்கு அனுப்பினார். அவர்கள் என்னை வைத்தியசாலைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். அங்கே என்னைப் பார்வையிட்ட வைத்தியர், என்னை மீண்டும் ஒரு மாதத்தால் வரும்படி கூற, மீண்டும் என்னை பீ முகாமிற்கு திருப்பி அனுப்பினார்கள். நான் மறுபடியும் பீ முகாமிற்குச் சென்ற சிலநாட்களில் தோழர் சந்ததியார் அங்கு வந்திருந்தார். அவருடன் ஒவ்வொருவரும் தமது குறைகளை கூறினர். அவருடன் கதைப்பதற்கு எனக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. என்னை நாட்டுக்கு திருப்பி அனுப்புமாறு அவரை நான் கேட்டேன். அவரோ, "எனக்குந்தான் நாட்டிற்கு போகவேண்டும் என்று ஆசை. அதனால் தோழரே, நீர் தோழர் முகுந்தனிடம் எனக்கும் சேர்த்து விண்ணப்பியுங்கள்" என்றார். இதை கேட்ட எனக்கோ என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. அவருடன் நாட்டுக்கு போவது பற்றி தொடர்ந்தும் கதைப்பது அனாவசியமானது என முடிவெடுத்தேன். இருந்தும் எனக்கு பயிற்சி பெறுவதில் ஏற்படும் பிரச்சினைகளை ஒரு நோயாளியாக விளக்கினேன். அவர் அதை கவனமாகக் கேட்டார். "ஏன் நீர் பயிற்சி எடுக்க முடியாவிட்டால், அரசியல் வகுப்புகளில் பங்கு கொள்ளலாமே" என என்னிடம் கோட்டார். அதற்கு எந்த தயக்கமும் இன்றி சம்மதித்தேன். எனது நோக்கம் இந்த முகாமில் இருந்து வெளியேறுவது தான். அப்போது அவர் அமைப்பு அரசியல் பாசறைகள் நடாத்துவதற்குத் உதேசித்துள்ளது. அவ்வாறு அரசியல் பாசறை நடக்கும் பட்சத்தில், உங்களையும் அதற்கு பரிந்துரைக்கிறேன் என்றார். அத்துடன் எனது போராளிக்கான இலக்கத்தையும் பெயரையும் தனது பதிவேட்டில் குறித்துக்கொண்டார். ஒரு மாதத்தின் பின்னர் என்னை வைத்தியர் பார்வையிட வேண்டும் என்று ஏற்கனவே குறிப்பிட்டதால், அதற்கான திகதி வர நான் மீண்டும் ஓரத்தநாட்டிற்கு சென்றேன். அங்கே பல தோழர்கள் உடல் நலக்குறைவுடன், புதிதாக வந்திருப்பதைக் கண்டேன். எனக்கு தஞ்சாவூர் மருத்துவக் கல்லூரியில் கண் வைத்தியப் பகுதியில் ஒரு சில பரிசோதனைகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என கூறப்பட்டதன் விளைவாக நான் அங்கு ஒரு சில தினங்கள் தங்கி நிற்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. அக்காலத்தில் தோழர் சந்ததியாரும் தோழர் தங்கராசாவும் அங்கே வந்தனர். அவர்கள் இருவரையும் இணைத்து ஒரே சந்தர்ப்பத்தில் சந்திக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிட்டியது. அதனால் அவர்களிடம் எனது உடல்நிலை தொடர்பான பிரச்சினைகளை மீண்டும் கூறினேன். அத்துடன் எனக்கு அரசியலில் உள்ள ஆர்வத்தையும் தோழர் சந்ததியாரிடம் கூறினேன். அதை அவர் ஏற்றுக்கொண்டு, புதிதாக ஆரம்பிக்க விருக்கும் அரசியல் பாசறைக்கு செல்வதற்கு, அப்போது அனைத்து முகாம் பொறுப்பாளராக இருந்த பம்மாத்து வாசுவிடம் அதற்கான அனுமதியைப் பெற்றார். அதன் பின்பு நான் பீ காம்புக்குச் செல்லவில்லை. ஓரத்தநாட்டு முகாமில் நடைபெற்ற அரசியல் வகுப்பில் பயிற்சிபெற ஆரம்பித்தேன். தொடரும்     http://poovaraasu.blogspot.com/2020/09/6_24.html
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.