• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
கிருபன்

“இரத்தத்தின் கதை”- போர்க்கால அனுபவக்குறிப்புகள்

Recommended Posts

“இரத்தத்தின் கதை”- போர்க்கால அனுபவக்குறிப்புகள்-கதை 01-அலெக்ஸ் பரந்தாமன்

இரத்தத்தின் கதையை சொல்ல முன்பு : 

%E0%AE%87%E0%AE%B0%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%

 

வன்னிப்போரியல் வாழ்க்கைக்குள் எவருமே எதிர்பார்த்திருக்காத திருப்பங்களும், அவலங்களும் நடந்து முடிந்தன. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொருவிதமான அனுபவங்கள் அவை. அந்த அனுபவங்களானது சந்தோஷப்படுதல் ஒன்றைத்தவிர, மற்றைய எல்லாவிதமான உணர்வுகளையும் உள்வாங்கி, மீண்டெழுந்தனவாக அமைந்தன. அந்த மீண்டெழுதலோடு வாழ்வின் இன்னொருபக்கத்தை  அனுபவங்கள் வெளிக்காட்டி நின்றன. சக மனிதர்களைப் பற்றித் தெரியவும் அவர்களது குணவியல்புகள் மற்றும் குரோதச் செயற்பாடுகள் பற்றியும் அறியச் செய்தன.

வன்னிப்போர் முடிவடைந்து பல வருடங்களாகி விட்டன. இந்தப்போர் மனப்புரிதலுள்ளவர்களுக்கு மட்டுமன்றி, ஏனையோருக்கும் கற்றுக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றவை ஏராளம்! இந்தப்போருக்குள் அநேகமானவர்கள் இறந்தும், ஏனையோர் உயிர்மீண்டவர்களாகவும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இப்படி வாழ்பவர்களைப் பார்ப்பதிலும், அவர்களது அனுபவங்களைப் படிப்பதிலும் ஒரு சுவாரஸ்சியம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் உளரீதியான சுகத்தையும் உற்சாகத்தையும் கொடுக்கின்றது. சிந்தனை செய்பவர்களுக்கு அவர்தம் வாழ்க்கையைச் செழுமைப்படுத்த உதவியிருக்கின்றது. எழுத்து இலக்கியத்துக்கு கருக்களமாகவும் அமைந்திருக்கின்றது.

இந்த மனிதர்களைப்பற்றி நிறையவே எழுதலாம்! எழுதிக்கொண்டே போகலாம்! தொய்வில்லாத வசனநடைக்கு, அவர்களது துயர் தோய்ந்த வாழ்வின் பல பகுதிகளைத் தெரிந்தெடுக்கலாம். எழுதுவதை விரும்புபவனுக்கும், எழுத்தின்மீதான தேடல்களை அறிந்து கொள்பவனுக்கும் இந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கை ஒரு கட்டாய தேவையாக இருக்கிறது.

புலிகளின் தமிழ்மக்களுக்கான விடுதலைப் போராட்ட காலத்தில், சிங்கள அரசின் பொருளாதார நெருக்கடிகளுக்கு மத்தியிலும், ஆங்காங்கே தமது சொந்த இருப்பிடங்களில் வாழ்ந்த இந்த மனிதர்களை, நிலம்மீதான படையினரின் ‘ முன்னேறுதல்’ நடவடிக்கை மெல்லமெல்ல அவர்களது இருப்பிடங்களை விட்டு நகர்த்தியது. துடைப்பங்களால் கூட்டி ஒதுக்கப்படும் குப்பைகள்போன்று ஓரிடத்தில் சேர்த்து விட்டது. அப்படிச் சேர்த்து விட்டதன் மூலம், அந்த இடத்தில் மிக நெருக்கமாக வாழ்ந்த இவர்களிடமிருந்து பல அனுபவங்களைப் பெறவும், அந்த அனுபவங்களூடாக அநேக விடயதானங்களையும் கற்றுக் கொள்ள முடிந்திருக்கிறது.

முல்லைத்தீவு மாவட்டத்திலுள்ள மாத்தளன் கடற்கரைப் பகுதியில் இருந்து  அம்பலவன் பொக்கணை, வலைஞன்மடம், முள்ளிவாய்கால் வரை, ஒன்று சேர்த்து விடப்பட்டிருந்த இந்த இடம்பெயர் மனிதர்களுக்குள் பலகதைகள் கனத்தனவாய் தேங்கிக் கிடந்தன. அக்கதைகள்  ஒருவரோடொருவர் பரிமாறிக்கொள்ள முடியாத சோகக்கதைகளாகவே இருந்தன. யாரை யார் தேற்றுவது என்பதுகூடத் தெரியாததொரு அவலநிலைக்குள்ளும் பல அராஜகச் செயற்பாடுகளும் அரங்கேறத்தான் செய்தன.

எல்லா மனித முகங்களிலுமிருந்து வழிந்து கொண்டிருந்தன கண்ணீர்த்துளிகள். வாய் இருந்தும் ஊமைகளாக… பேசுவதற்கு சுதந்திர மற்றவர்களாக… அவலக்குரல்களை மட்டுமே வெளிப்படுத்தக்கூடியவர்களாக… இருந்தார்கள். அழுது… அழுது… அரற்றியபடியே, தங்களது அன்றாட வாழ்வினைக் கடந்து சென்ற இந்த மனிதர்கள், படிப்பதற்கு தலைசிறந்த நூல்களாகவே இருந்திருக்கிறார்கள் ; இன்றும் கூட இருக்கிறார்கள்!

போரியல் நிகழ்வுகள்… வாழ்வனுபவத்துக்கு புதுப்புது அனுபவத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தன. இந்த அனுபவமானது அவர்களோடும் அவர்கள் மத்தியிலும் வாழ்ந்த எனக்கும் ஏற்பட்டிருந்தது என்பது புனைவல்ல.

இலக்கு நோக்கி நகர்வதாகத் தோற்றம் காட்டிக்கொண்டிருந்த விடுதலைப் போராட்டம், இடைநடுவில் பல பாதைகளில்  பயணிக்கத்தொடங்கியபோது, வாழ்வின் இன்னொரு பக்கத்தையும்,  வஞ்சகங்களின் உச்சித் தொடுகையையும் அவ்வப்போது காணக்கூடிய தாக இருந்தது.

அசலெது? நகலெது? உண்மையெது? பொய்மையெது? நீதியெது? அநீதியெது? நட்பெது? பகையெது? என்பதையெல்லாம் வன்னிப்போருக்குள் பெற்றுக்கொள்ளக்கூடிய தாக இருந்தது.

மன அயர்ச்சியும் மரணத்தை நிதம்நிதம் ருசித்துப்பார்க்கும் வாழ்வுமாக, அவை எமக்கு எழுதப்படாத விதியுமாக இருந்த போதிலும், அவற்றையெல்லாம் ஒரு துப்பாக்கிக் குண்டுக்கு அஞ்சியபடி… கடந்துதான் போகவேண்டியிருந்தது. சுதந்திரத்துக்காகப் போராடியநாம்,  இறுதிவரை சுதந்திர மற்ற மனிதர்களாகவும் சுகம் யாவும் இழந்து சோகத்தைச் சுமப்பவர்களாகவுமே வாழ்ந்து கொண்டிருந்ததை கவனித்துக்கொண்டிருந்தது முல்லைப் பெருங்கடல்வெளி.

கடற்கரைவெளியில் கிழக்குத் திசையில் தோன்றும் பூரண உதயத்தின்  ஒவ்வொரு அழகியலையும் ரசிக்கமுடியாதவர்களாக நித்தமும்  அவலங்களைச் சுமந்து வாழ்ந்த காலங்கள் கொடிதிலும் கொடியவை. இந்த அவலக்கொடுமைகளுக்குள் சாதி, சமயம், பணம், படிப்பு, பிரதேசவாதம் மற்றும் தமக்கான ‘ பிற தகைமை’ களை வெளிப்படுத்தியவர்களும் உண்டு.

குண்டுகள் உடலைத் துளைப்பினும், உயிரது கணங்களில் பிரியினும் ; கூடவே கொண்டுவந்த மரபுசார் கொள்கைகளை விட்டுக்கொடுக்காது வாழ்ந்த மனிதர்கள் மத்தியில் தான், நானும் வாழ்ந்திருக்கிறேன்.

இந்த மனிதர்கள் ஒவ்வொருவரும் விசித்திர மனப்பாங்குடையவர்கள். இந்த விசித்திரமனோபாவமே என்னை எழுதத் தூண்டுகிறது. வன்னிப்போர்  எனக்குக் கற்றுத்தந்தவை ஏராளம்! இந்த ஏராளத்தில் இருந்து சிலவற்றை எழுத்துக்களாகத் தொகுத்து ‘நடு’ வாசகர்களுடன்  இனிவரும் நாள்களில் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.

நன்றி!

அலெக்ஸ் பரந்தாமன்-புதுக்குடியிருப்பு- இலங்கை

 

https://naduweb.com/?p=11277

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘இரத்தத்தின் கதை’-கதை 02 -‘உப்புக்காற்றினுள் உறைந்த உண்மைகள்’- போர்க்கால அனுபவக் குறிப்புகள்-அலெக்ஸ் பரந்தாமன்

 
%E0%AE%87%E0%AE%B0%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%ஓவியம் : டிசாந்தினி நடராசா

“ஆமி கிளிநொச்சியைவிட்டு வெளிக்கிட்டு விட்டானாம். உங்கை சனங்களெல்லாம் அள்ளுப்பட்டு வருகுதுகள்.”

வெளியே யாரோ கூறிக்கொண்டுசெல்வது தரப்பாள் கொட்டிலுக்குள் இருந்த அவனுக்கு வெகு துல்லியமாகவே கேட்டது.

அவன் தரப்பாள் கொட்டிலை விட்டு வெளியே வந்தான். கடலில் இருந்து வீசும் உப்புக்காற்று அவனை உதைத்துத் தள்ளுமாப்போல் வீசிக்கொண்டிருந்தது.

இந்த நிகழ்வு உண்மையா? அன்றிப் பொய்யா? சிலவேளைகளில் உண்மையாகவும் இருக்க்கூடும். பொய் யெனில், மக்களின்  மனதைக்குழப்பி… அக்குழப்பத்தில் அவர்கள் பதற்றப் படுவதை சிலர் ரசிக்கக் கூடும். ஊர் இரண்டு படும்போது அதன் இடையே இருக்கும் கூத்தாடிகள் தமக்குள் குதூகலிப்பதுபோன்று, புலிகள் – இராணு வத்தின் போர்க்கள நிலைவரத்தைப் பல புனைவுகள் கொண்டு சோடிப்பதனூடாக மேலும் பல குழப்பநிலைகள் உருவாகு வதை அவர்கள் விரும்பக் கூடும்.

 சிந்தனைகள் அவனுள் பலதெனவாய் விரிவடையத்தொடங்கின.

01.2009,

திங்கள்கிழமை முற் பகல் பத்துமணியளவில்,கைவேலிக் கிராமத்தில் முதன்முதலாக ஷெல் ஒன்று வந்து விழுந்து வெடித்துப் பெரும் சேதாரத்தை உண்டுபண்ணிய அந்த நிகழ்வை அவன் நினைத்துப் பார்க்கிறான்.

வீட்டின் பின்வளவுள் மரவள்ளிப் பாத்திகளுக்குள் சொரிந்து கிடந்த மரத்தின் இலைகளைப் பொறுக்கிக் கொண்டிருந்தபோதுதான், அந்தச் ஷெல் கூவிக்கொண்டு வந்து விழுந்து வெடித்துச் சிதறியது.

அதிர்ந்துபோனது அவன்மட்டுமல்ல. அந்தப்பகுதி மக்களும்தான். அடுத்த ஷெல்லும் வரக்கூடும்… என்ற அச்ச உணர்வு அற்றவர்களாக அயலில் இருந்த அனைவரும் சம்பவ இடத்துக்கு ஓடிச் சென்றார்கள்.

என்ன அகோரமான காட்சி அது.

அங்கு சிதறிப்போனதில் எதுவுமே மிச்சமாக இருக்கவில்லை.

எங்கோ தூரத்தில் இருந்து இடம் பெயர்ந்து வந்து, அக்காணியுள் தஞ்ச மடைந்திருந்த குடும்ப உறவுகள் அனைத்தும், தறப்பாள் கொட்டிலுடன் சின்னாபின்னமாகிக் கிடந்தன. குளறி அழுவதற்கு அந்தக்குடும்ப உறவுகளுக்காக அங்கு எவருமிருக்கவில்லை. ஒரு கிழவிமட்டும் அவலமாய் கத்திக்கொண்டிருந்தாள்.  அதுகூட அவளால் முடியாதிருந்தது. அவளது அகவையின்  உச்ச மும் மனதுள் பரவி நின்ற அச்சத்தின் முழுமையும் அவளது உடலை நடுங்கச் செய்து கொண்டிருந்தன.

அவனால் மேற்கொண்டு அங்கு நிற்க முடியவில்லை.அவனுள் விபரிக்க முடியாத விபரீத உணர்வுகள்…

“நாசமறுப்பார்! எங்கையிருந்து அடிச்சாங்களோ தெரியேல்லை?”

விடுப்புப் பார்க்கும் கூட்டத்தைவிட்டு அவன் வெளியேறிக்கொண்டிருந்தபோது அங்கிருந்து யாரோ கூறுவது அவனுக்குக் கேட்டது.

கைவேலிக்கிராமத்துள் ஷெல் வந்து விழுந்து வெடித்ததைத் தொடர்ந்து, பலர் கிராமத்தைவிட்டு வெளியேற ஆரம்பித்தார்கள். அங்கு இனியும் பாதுகாப்பாக இருக்க முடியும் என்ற எண்ணம் அவனையும் விட்டு விலகியது. அவனும் தன் குடும்பத்தோடு கிராமத்தைவிட்டு வெளியேற முடிவு செய்தான். மக்க ளோடு மக்களாக மூடை முடிச்சுகளுடன் அயற்கிராமமான மாத்தளன் கடற் கரையை நோக்கி நடந்தவன், கடற்கரை க்கு அருகாமையில், தரப்பாள் கொட்டில் அமைத்துத் தங்கிக்கொண்டான்.

மக்கள் தொடர்ந்தும் மாத்தளனை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தார்கள். மன்னாரில் இருந்து தொடங்கப்பட்டது இராணுவத்தினரின் முன்னேறும் நடவடி க்கை. இதனால் அப்பகுதியில் வாழ்ந்த மக்கள், கிளிநொச்சிக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள்.

‘ஓடுகிற நாயைக் கண்டால் துரத்துகின்ற நாய்களுக்கு இலகு’ என்பது போன்று, மக்களும் உயிருக்கஞ்சி தமது இருப்பிடங்களை விட்டு நகர, நகர இராணுவமும் அதனூடாக ஊடுருவி, இப்போது கிளிநொச்சி வரைக்கும் வந்து நின்றது.

கைவேலியை விட்டு வெளிக்கிட்டு மூன்று மாதங்களாகி விட்டன. அவனு க்கு வீட்டின் நினைவுகளே மனதுள் அங்கலாய்த்துக் கொண்டிருந்தன. அவரவர் ஏதோ அசட்டுத் துணிவில் தமது வீடுகளைப் பார்த்து விட்டு வருவதை அறிந்து கொண்ட அவனுக்கும், தனது வீட்டையும் வளவையும் பார்க்க வேண்டுமென்ற விருப்பம் எழுந்தது.

குறிப்பாக, அவன் ஆசையோடு நட்டு வளர்த்த மரவள்ளிச்செடிகள், மனதில் வந்து நின்றன. இன்னும் ஒருமாதமும் பத்து நாள்களும் கடந்தால்  கிழங்குகள் அனைத்தும் உண்பதற்கேற்ற உணவாகிவிடும். சிங்கள அரசின் பொருளாதாரத் தடையின் நிமித்தம், அவன் நட்டு வளர்த்த பயிர்கள் அவை. ஆள் அரவம் இல்லையென்றால், குரங்குகள் கூட்டமாக வந்து எல்லாவற்றையும் சேதாரப்படுத்தி விடும். அவனுக்கு மரவள்ளிச் செடிகள் குறித்து கவலையாக இருந்தது. கைவேலிக்குப் போக வெளிக்கிட்டவனைத்  தடுத்து நிறுத்தினாள் மனைவி. மனைவியின் உறவினர்களும் அதை விரும்பவில்லை.

ஒருநாள் மாத்தளனுக்கு அருகில் உள்ள வலைஞன்மடம் எனும் இடத்தில் ஒருவரைப் பார்த்து விட்டு வருவதாக மனைவிக்குப் பொய் கூறிவிட்டு, தனது மிதிவண்டியை எடுத்துக் கொண்டு, கைவேலி நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

மாத்தளன் கடற்கரையில் இருந்து கப்பல்றோட்டு வழியாக வந்து, பிரதான கிறவல்வீதியில் ஏறி ஓடிக்கொண்டி ருந்தது அவனது மிதிவண்டி. எதிரே சிலர் தலையில் மூடை முடிச்சுகளுடன் கால்நடையாக வந்து கொண்டிருந்தனர். இடம்பெயர்ந்துவந்த ஒரு குடும்பமொ ன்று இரணைப்பாலை மாதா கோவில் முன்பாக இளைப்பாறிக் கொண்டிரு ந்தது. அருகே சிலமாடுகளும் மேச்சலுக்குச் செல்ல மனமன்றி, சோர்ந்துபோய் படுத்திருந்தன. மாடுகளுக்கு எதிர்த்திசையில் பல நாய்கள் கூட்டமாகச் சேர்ந்தநிலையில், ஊளையிட்டுக் கொண்டிருந்தன.

நாய்கள் ஊளையிடுவது அபசகுனத் துக்குரியது… என்பது அவனது ஆன்மீக நம்பிக்கை. பொதுவாக, ஒருவர் இறப்பதற்கு முன், நாய்கள் இப்படி ஊளையிடுவதைக் கண்டிருக்கிறான். அப்படி யானால்…? அவனுக்கு திக்கென்று மனதுள் ஏதோ அடைப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. இப்போது அவனது மனைவி அவன் வலைஞன்மடத்தில் நிற்பதாகவே நினைத்துக் கொண்டிருப்பாள்.

புதுக்குடியிருப்பு – ஒட்டுசுட்டான் பிரதான வீதியின் காட்டுப்பக்கமாக ஷெல் ஒன்று விழுந்து வெடிக்கும் ஒலி கேட்கி றது. அவன் தனது மிதிவண்டியை நிறுத்தி விட்டு, அந்த இடத்தில் நின்ற வாறு யோசித்தான்.

‘கைவேலிப்பக்கம் போவமா? விடுவமா?’

எதிரே வந்த  சிறிய உழவு இயந்திர மொன்று அவனைக்கடந்து அப்பால் போனது.

‘சரி… போவம்!’

மனதில் துணிவு வந்தது. தனது மிதிவண்டியை பிரதான வீதியில் இருந்து உள்ஒழுங்கையில் திருப்பினான். ஷெல் கூவிவரும் ஒலிதனைக் கேட்டால், ஒருகணத்துள் நிலத்தில் விழுந்து படுத்து விடலாம். வெடிக்கும் ஷெல்லில் இருந்து பறக்கும் ஈயத்துகள்களை மரம் தடிகள்  கூடுமான வரை தடுத்து நிறுத்தும்… என்ற நம்பிக்கையோடு சென்று கொண்டிரு ந்தான்.

ஆள்களற்ற வீட்டில் சிலரது நடமாட்டம் தெரிந்தது. அவர்கள் கள்வராகவும் இருக்கக் கூடும். எரிகிற வீட்டில் பிடுங்குவதே இப்போது பலருக்குத் தொழிலாகி ப்போய்விட்டதை அவன் உணர்ந்தான். அவனுக்கு தனது வீட்டின் நினைவு வந்தது. கிடுகினால் வேயப்பட்ட ஒரு சிறுவீடு. அவனது குடும்பத்துக்குப் போதுமான வீடு அது. வீட்டை நினைக்க அவனுக்கு கவலை அதிகரித்தது.

உள் ஒழுங்கைகளால் ஓடிக்கொண்டிரு ந்த அவனது மிதிவண்டி, இப்போது வேறு ஒரு பிரதான வீதியில் ஏறி…ஓடிக்கொண் டிருந்தது. சுற்று வட்டமெங்கும் அமைதி கலந்த ஓர் அச்சநிலை காணப்பட்டது. தெருவில் ஓரிருவர் ஆங்காங்கே மிதிவண்டிகளில் வந்து கொண்டிருப்பது அவனுக்கு சற்று ஆறுதலைக் கொடுத் தது.

அவன் தன் வீட்டு வளவினுள் நுழைந்தான். அங்கே வீட்டு முற்றத்தில், நான்கு பேர் துவக்குகளுடன் நின்றார்கள். அவனது வருகையை அவர்கள் விரும்பவில்லை என்பதை அவர்களின் முகங்கள் வெளிக்காட்டி நின்றன.

“எதுக்கு இஞ்சை வந்தனீங்கள்?”

கேள்வி கேட்டவனின் குரலில் கடுமை இருந்தது. அவனுக்கோ கடும் சினம் பொங்கியது.

“இது எங்கட வீடு. வீட்டைப் பாத்திட்டுப் போவமெண்டு வந்தனான்”.

கேள்வி கேட்டவனுக்கு முகத்தில் அடித்தாற்போல் பதிலளித்தான் அவன்.

துவக்கு வைத்திருந்தவன் எதுவும் கூறவில்லை. கடுப்பேறிய தனது முகத்தை மறுபக்கம் திருப்பிக் கொண்டான்.

வீட்டின் உள்கதவு உடைக்கப்பட்டு, அறையினுள் இருந்த பொருள்கள் பலவும் சூறையாடப் பட்டிருந்தன. அவனுக்கு அதிர்ச்சியும் கவலையும் ஒருங்கே சேர்ந்தன. திரும்பி துவக்கு களுடன் நின்றவர்களைப் பார்த்துக் கேட்டான்.

“கதவு உடைச்சுக் கிடக்குது. ஆர் உடைச்சது?”

“ஆமி வந்து உடைச்சிருப்பான்…”

துவக்குக் கூட்டத்திலிருந்து வந்தது பதில்!

“ஆமி வந்து உடைக்கும் வரைக்கும் நீங்கள் என்ன செய்தனீங்கள்?”

“ஹலோ…………..! வீட்டைப் பாக்க வந்தால், பாத்திட்டுப் போம்.  தேவையில்லாமல் உதில நிண்டுகொண்டு விசர்க் கதை கதையாதையும்”.

அவன் எதுவும் கூறவில்லை. தான் நிற்கும் சூழ்நிலையை உணர்ந்தான். மனித சஞ்சாரமற்ற, எதுவித சாட்சிகளுமற்ற அந்தச் சூழ்நிலையில், தனக்கு எதுவும் நேரிடலாம்… என்ற அச்ச உணர்வு அவனுள் எழுந்தது. மனைவி மற்றும் பிள்ளையின் முகங்கள் ஒருகணம் மனத்திரையில் வந்துவிட்டு  மறைந்தன.

அவன் திரும்பிக் கிணற்றடிப்  பக்கம் வந்தான். கிணற்றை ஒருதடவை எட்டிப் பார்த்து விட்டு, பக்கத்து வேலியோரம் சென்று தனது மைத்துனரின் வீட்டை எட்டிப் பார்த்தான். அங்கே முற்றத்தில் தாழப்பதிந்த வேப்பமரக்கிளையொன்றில் தோல் உரிந்த நிலையில், ஒரு குட்டி ஆடு தலைகீழாகத் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அந்தக்குட்டியின் தோலை இடுப்பினில் ‘பிஸ்டல்’கொழுவியிருந்த ஒருவன் மேலும் உரித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவனுக்கு தலைக்குள் விறைக்கத் தொடங்கியது. திரும்பி தனது வீட்டின் முற்றத்துக்கு வந்தவன், தற்செயலாகத் திரும்பி வளவின் பின்பக்கத்தைப்பார்த்தான்.

நட்ட மரவள்ளித்தடிகளில் அரைக் கரைவாசி கிழங்குகளோடு பிடுங்கப் பட்டிருந்தது தெரிந்தது. ஏனைய கிழங்குத் தடிகளில் ஒன்றை இரு துப்பாக்கிக்காரர் இழுப்பதற்கு மிகவும் சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

அவன் மெளனமாக தனது மிதிவண்டியை எடுத்துக் கொண்டு தெருவில் இறங்கினான். தெரு இப்போது வெறிச்சோடிப்போய் இருந்தது. அதேநேரம் மாதா கோவில் வளவினுள் அபசகுனமாக ஊளையிட்ட நாய்களும் நினைவினில் வந்து நின்றன.

விடுதலைக்கான பயணம் திசைமாறிப் பயணிப்பது அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அமைப்புக்குள் எங்கேயோ பாரிய வெடிப்பொன்று ஏற்பட்டு விட்டதையும், அந்த வெடிப்பினூடாக விரும்பத்தகாதவர்கள் ஊடுருவி விட்டதையும் சமகள நிகழ்வுகள் சாட்சியங்களாக வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தன.

ஆமி கிளிநொச்சியைவிட்டு வெளிக்கிட்டு விட்டான்… என்ற செய்தி வெறும் புனைவல்ல என்பது புரிந்தது அவனுக்கு.

கதை விரியும்

அலெக்ஸ் பரந்தாமன்-புதுக்குடியிருப்பு-இலங்கை

 

 

https://naduweb.com/?p=11532

Share this post


Link to post
Share on other sites

புலிகள் தீவிரவாதிகள், தமிழர்களையே கொன்றார்கள், மனிதவுரிமை மீறல்களில் ஈடுபட்டார்கள், போர்க்குற்றங்களில் ஈடுபட்டார்கள் என்று சிங்களவன், இந்தியன், முழு உலகும் சொல்லியாயிற்று. இப்போதுவரை மீதமிருந்தது தமிழர் மாடும்தான். இல்லாதவர்பற்றி எவர் பேசினால்த்தான் என்ன, இல்லாவிட்டால்த்தான் என்ன? எதுவுமே மாறப்போவதில்லை.

போராட்டம் பயணம் மாறிவிட்டது, எனது வீட்டுக் கதவு திறந்துகிடந்தது, துப்பாக்கியோடு நின்றவர்கள் பேசினார்கள்...............................நேரே புலிகள் என்று சொல்லலாமே? எதுக்கு இந்த முகமூடி பின்னால் நின்று "துப்பாக்கி ஏந்தியவர்கள்"? 

11 வருடங்கள் கடந்தபின்னரும் கூட வருகிறார்கள் சிலர். நானும் முள்ளிவாய்க்காலில் இருந்தேன் என்று கூறிக்கொண்டு. 

எம்மீது நடத்தப்பட்ட அக்கிரமங்கள் மெல்ல மெல்லமாக உலகின் கண்களிலிருந்து மறைக்கப்பட்டுவர, இப்போது நாமே புலிகளுக்கெதிராக வசைபாடிக்கொண்டு வருவோம். 

உலமே சேர்ந்து அழித்தவர்கள் மேல் வசைபாடி, குற்றவாளிகள் என்று முத்திரை குத்தி, உங்கள் காழ்ப்புணர்வுகள் வழிந்தோடும்வரை கிறுக்குங்கள். பிணங்களுடன் புணர்ந்த மிருகங்களுக்கு இந்தக் கிறுக்கல்களுக்கும் இடையே அதிக வித்தியாசம் இல்லை. 

நன்றி கெட்டவர்கள்.

Share this post


Link to post
Share on other sites
56 minutes ago, ரஞ்சித் said:

போராட்டம் பயணம் மாறிவிட்டது, எனது வீட்டுக் கதவு திறந்துகிடந்தது, துப்பாக்கியோடு நின்றவர்கள் பேசினார்கள்...............................நேரே புலிகள் என்று சொல்லலாமே? எதுக்கு இந்த முகமூடி பின்னால் நின்று "துப்பாக்கி ஏந்தியவர்கள்"? 

 

இப்போதும் நேரே சொல்ல பயம் இருக்கின்றதாக்கும்.

எல்லோருக்கும் சொல்ல/எழுத ஏதோ இருக்கும்தானே. புதிதாக ஏதாவது சொல்கின்றார்களா பார்ப்போம்!

Share this post


Link to post
Share on other sites
19 hours ago, கிருபன் said:.

விடுதலைக்கான பயணம் திசைமாறிப் பயணிப்பது அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அமைப்புக்குள் எங்கேயோ பாரிய வெடிப்பொன்று ஏற்பட்டு விட்டதையும், அந்த வெடிப்பினூடாக விரும்பத்தகாதவர்கள் ஊடுருவி விட்டதையும் சமகள நிகழ்வுகள் சாட்சியங்களாக வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தன.

1 hour ago, ரஞ்சித் said:

புலிகள் தீவிரவாதிகள், தமிழர்களையே கொன்றார்கள், மனிதவுரிமை மீறல்களில் ஈடுபட்டார்கள், போர்க்குற்றங்களில் ஈடுபட்டார்கள் என்று சிங்களவன், இந்தியன், முழு உலகும் சொல்லியாயிற்று. இப்போதுவரை மீதமிருந்தது தமிழர் மாடும்தான். இல்லாதவர்பற்றி எவர் பேசினால்த்தான் என்ன, இல்லாவிட்டால்த்தான் என்ன? எதுவுமே மாறப்போவதில்லை.

போராட்டம் பயணம் மாறிவிட்டது, எனது வீட்டுக் கதவு திறந்துகிடந்தது, துப்பாக்கியோடு நின்றவர்கள் பேசினார்கள்...............................நேரே புலிகள் என்று சொல்லலாமே? எதுக்கு இந்த முகமூடி பின்னால் நின்று "துப்பாக்கி ஏந்தியவர்கள்"? 

11 வருடங்கள் கடந்தபின்னரும் கூட வருகிறார்கள் சிலர். நானும் முள்ளிவாய்க்காலில் இருந்தேன் என்று கூறிக்கொண்டு. 

எம்மீது நடத்தப்பட்ட அக்கிரமங்கள் மெல்ல மெல்லமாக உலகின் கண்களிலிருந்து மறைக்கப்பட்டுவர, இப்போது நாமே புலிகளுக்கெதிராக வசைபாடிக்கொண்டு வருவோம். 

உலமே சேர்ந்து அழித்தவர்கள் மேல் வசைபாடி, குற்றவாளிகள் என்று முத்திரை குத்தி, உங்கள் காழ்ப்புணர்வுகள் வழிந்தோடும்வரை கிறுக்குங்கள். பிணங்களுடன் புணர்ந்த மிருகங்களுக்கு இந்தக் கிறுக்கல்களுக்கும் இடையே அதிக வித்தியாசம் இல்லை. 

நன்றி கெட்டவர்கள்.

 

32 minutes ago, கிருபன் said:

இப்போதும் நேரே சொல்ல பயம் இருக்கின்றதாக்கும்.

எல்லோருக்கும் சொல்ல/எழுத ஏதோ இருக்கும்தானே. புதிதாக ஏதாவது சொல்கின்றார்களா பார்ப்போம்!

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘இரத்தத்தின் கதை’-கதை 03 -‘இடப்பெயர்வு’-போர்க்கால அனுபவக் குறிப்புகள்-அலெக்ஸ் பரந்தாமன்

%E0%AE%87%E0%AE%B0%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%

 

ஓவியம் : டிசாந்தினி நடராசா

கிறவல் வீதியில் மெதுவாக ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது உழவு இயந்திரம். பள்ளங்கள் நிறைந்த வீதிமீது இயந் திரத்தை மிகக் கவனமாகச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தான் அதன் சாரதி. உழவு இயந்திரத்தின் முன்பாகவும் பின்பாகவும் வேறுசில வாகனங்கள் சென்று கொண்டிருந்தன. பெட்டியின் இருபக்கவாட்டிலும் மக்கள் தங்கள் மிதிவண்டிகளில் நகர்ந்தவண்ணமிருந்தனர்.

காற்று கிறவல்வீதியின் செம்மண் புழுதியை பாரபட்சமின்றி எல்லோர் மீதும் வாரியிறைத்தபடி தன் பாட்டுக்கு வீசியபடியிருந்தது. மதியம் கடந்த பொழுதாயினும், வெயிலின் தாக்கம் குறையாத நேரம் அது. உழவு இயந்திரப்பெட்டியின்மேல் பொருள்களோடு பொருள்களாக சிவத்தாரும் அவரது மனைவியும் அமர்ந்திருந்தார்கள். உழவு இயந்திரம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

‘போக்கறுந்து போவார்… நாசமறுப்பார்… ‘ தமிழீழம்’ எண்டு போராட வெளிக்கிட்டு, இப்படியே தெருத்தெருவா நாயாபேயா அலைய வேண்டிக் கிடக்குது…’

வார்த்தைகள் அவருக்குள் குமுறுகின்றன. அவற்றை வெளியே கொட்டப் பயந்தவர் அப்படியே தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டார்.

வாழ்க்கையில் இயலாமைகளில் எழும் மன அவதிகளோடு, உடல் அசெளகரியப்படும் பொழுதுகளில் இப்படியான வார்த்தைகள் அவருள் பீறிட்டு எழும். ஆனால், வெளியே உரைத்து விடுவதற்கு உள்ளூர  எழுந்து  நிற்கும் அச்சம் அவரைத் தடுத்து விடும்.

சிவத்தாருக்கு இது நான்காவது இடப்பெயர்வு! அவரால் தாக்குப்பிடிக்க முடியவிவில்லை. ‘மன்னாரில் இருந்து சிங்கள இராணுவம் வெளியேறிவிட்டது…’ என்ற செய்தி பரவலானபோது, அவர் அது குறித்து அச்சப்படவில்லை. அலட்சியப்படுத்தினார்.

‘உதுகள்(புலிகள்) விடாதுகள். எப்பிடியும் அடிச்சுக் கலைச்சு உள்ளுக்கை தள்ளிப் போடுங்கள்…’ என்றுதான் நினைத்தார். அவரது கணிப்பீடு ஒரு வாரம் கழியத் தவறாகி விட்டது. அவருக்கு மனம் இருப்புக் கொள்ள வில்லை. தகிப்பும் தவிப்புமான இருமன நிலை உணர்வு அவருக்குள் எழுந்தவண்ணமிருந்தது.

நகரின் மத்தியில் பிரபலமான பல்பொருள் வாணிபம், ஊரின் ஒதுக்குப் புறத்தில் அரிசி ஆலை. அதனோடிணைந்த தோட்டவெளி என்று எல்லாவற்ருக்கும் உரித்துடையவர். அவரது அதிகார ஆளுமையின் கீழ் பல தொழிலாளிகள் பணி புரிந்து கொண்டிருந்தார்கள். ஆலை மற்றும் வாணிபக்கடையில் ஊர் இளைஞர்கள் இருவருடன், மலையகத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் வேலை செய்தார்கள். தோட்டவேலைகளுக்கு மட்டும் சமூகத்தில் பின்நிலைப்படுத்தப்பட்டவர்களும் சாதிரீதியில் குறைவானவர்கள் என்று கூறப்படுவோரும் நாள்கூலிகளாக வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

தனக்கான சுயகெளரவத்தோடு கூடிய எந்தவொருவிடயத்திலும் தனக்குக் கீழே பணிபுரியும் தொழிலாளர்கள் வரம்புமீறாதபடிக்கு அவர்களை அந்தந்த நிலைகளில் வைத்து வேலையை வாங்கினார் சிவத்தார். காரணம், அவர் தன்னை எப்பொழுதும் ஓர் உயர்சாதிமானாக உருவகப்படுத்தி வாழ்பவர். ‘ காசுக்காரன்’ ,’வெள்ளாமாள்’… என்ற அடைமொழி அவரது பெயருக்கு முன்பாக நிமிர்ந்து  நகர்ந்து போனாலும், புலிப்பொடியள் பலருக்கு மத்தியில் சில நேரங்களில் சில இடங்களில்  பணிந்து குனிந்து அடங்கிப்போக வேண்டியிருந்தது.  இது குறித்து அவர் தனக்குள் குமையாத நாள்களே இல்லை.

பொதுவெளிக்குத் தெரியாமல் தன் மூலதனத்தை விரிவாக்கம் செய்து கொண்டிருந்ததன் நிமித்தம், சேரும் பணத்திற்கும் சாதித்தடிப்புக்கும் ‘ பொடியள்’ எடுபடாமல்போவது அவருக்கு உளரீதியான தாக்கத்தை உண்டுபண்ணிக் கொண்டிருந்தது. அவர் தனது வருமானத்தை ஒரு மந்தநிலைபோல் மற்றவர்களின் பார்வைக்குக் காட்டிக் கொண்டாலும், அவரது செயல்பாடுகள் குறித்த தகவல்கள், அமைப்பின் மேலிடத்துக்கு சென்றவண்ணமே இருந்தன.

பொடியள் அடிக்கடிவந்து நிதி கேட்பது அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஆரம்பத்தில் ‘ பஞ்சப்பாட்டு’ பாடினார். நாளடைவில் ‘ஒப்பாரிஓலம்’ ஓதத் தொடங்கினார். பொடியளும் விடவில்லை. மறைமுக கண்காணிப்புடன் அவரைப் பின்தொடர்ந்தவண்ணமே இருந்தனர்.

சிவத்தாருக்கு புலிகள் இயக்கம்மீது வெறுப்பு வந்துவிட்டது. ‘ வரி’ எனும் பெயரில் நிதி வசூலித்து, உடம்பு நோகாமல் பணம் சேர்ப்பதை அவர் தனக்குள் ஒரு கெளரவப் பிரச்சினையாகவே பார்த்தார். இதன் நிமித்தம் அவருக்குள் மெல்ல வளரத் தொடங்கியது பகையுணர்வு.

‘தூத்தேறிக் கூட்டங்கள்… உதுகள் எண்டைக்கு இந்த மண்ணைவிட்டுத் துலையுதுகளோ… அண்டைக்குத்தான் எங்களுக்கு நிம்மதி…’ என்று அவர் தனக்குள் சாபம்போட ஆரம்பித்தார்.

ஒருதடவை தனது தோட்டத்தில் வேலை செய்யும் ஒருவரை வேலையில் பிழைகண்டு பிடித்ததன் நிமித்தம், பேச்சோடு பேச்சாக அவரைப் பார்த்து அவரது சாதியத்தைக்கூறிப் பேசிவிட்டார்.

ஆனால், அவரோ மாவீரர் குடும்பம். தனது மூன்று பிள்ளைகளை விடுதலைப் போருக்கு ஆகுதியாக்கினவர். அவர் நேரே தனது பிரதேச அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளரிடம் சென்றார். பொறுப்பாளர் இந்த விடயத்தை தலைமைச் செயலகத் திடம் பாரப்படுத்தினார். விசாரணைக்கு வரும்படி சிவத்தாருக்கு அழைப்புக் கட்டளை

வந்தது. சாதித்தடிப்பும் மிதமிஞ்சிய பணமும் விசாரணை தன்னை என்ன செய்துவிட முடியும்…? என்ற திமிர் அவருக்குள் ஊறியிருந்தது. ‘காசுக்காக தங்களைப் போன்ற முதலாளிகளை நம்பித்தானே புலிகள் அமைப்பு இருக்கிறது.’ என்ற மனவோட்டம் அவரிடமிருந்தது. ‘எப்படியும் அவர்கள் தன்னிடம் வரத்தானே வேண்டும்.’ எனும் நினைப்பும் இருந்தது. இதன்நிமித்தம் அவர் விசாரணைக்குப் போனார். சாதியிலூறிய பணத்தடிப்பு அவரது சுயபுத்தியை பலவீனமடையச் செய்திருந்தது.

“ஓம்… நான் சொன்னனான்தான். ‘**ப்பொறுக்கி’ எண்டு சொன்னனான்தான். அதுக்கிப்ப என்ன?”  சிவத்தாரின் தடிப்புக் குணம் ஏற்படப்போகும் பின்விளைவுகளைப் பற்றி யோசிக்க விடவில்லை.

பொறுப்பாளர் எதுவும் கூறவில்லை. முறைப்பாடு கொடுத்தவரை வீடு செல்லும்படி பணித்தார். சிவத்தாருக்கு மூன்றுமாதங்கள் அமைப்பின் கோழிப்பண்ணையில் வேலை செய்யுமாறு ‘பணிஷ்மன்’ வழங்கப்பட்டது. சிவத்தாரால் அந்தத் தண்டனையை ஏற்கவும் முடியவில்லை. அதிலிருந்து தப்பிக்கவும் தெரியவில்லை. தண்டனை முடிந்து வெளியே வந்த பின்பும் அவருக்குள் இருந்த அந்தத் ‘தடிப்பு’ இருந்ததைவிட மேலும் திமிறத் தொடங்கியது.

“வீட்டுக்கொருவர் நாட்டுக்காக விரைந்து வாரீர்…” என்ற பிரசாரத்தை அமைப்பின் பரப்புரையினர் முன்னெடுத்தபோது, பணத்தைச் செலவழித்து ‘ஏதோ ஒருவழியில்’ அவர் தனது இரண்டு மகன்களையும் ஒரேமகளையும் மன்னார் – இராமேஸ்வரக்  கடல்பாதையூடாக அந்நிய தேசத்திற்கு அனுப்பி விட்டார். பிள்ளைகள் பத்திரமாகப் போய்சேர்ந்து விட்டபோதிலும், அவர்களால் தனக்கும் தன்மனைவிக்கும் செய்யவேண்டிய அந்திமகால காரியங்கள் குறித்து மனம் கவலைப்படவே செய்தது.

வன்னிப்பெருநிலப்பரப்பினுள் பல மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. துக்கரமான பலநிகழ்வுகளும் ஆங்காங்கே நடைபெற்றவண்ணமிருந்தன. வீரச்சாவுகள், விமானத் தாக்குதல்கள் மூலம் பொதுமக்களின் உடல்கள், உடைமைகள் சேதாரமாகின. எங்கும் ஒரே இழவுகளாகக் காட்சியளித்துக்கொண்டிருந்தது வன்னிப் பெருநிலப்பரப்பு.

மண்ணில் நிகழும் அவலங்களைப் பார்த்த சிவத்தாருக்கு எதையும் நம்பமுடியவில்லை. நாளுக்குநாள் ஏற்பட்டுவரும் அசாதாரண சூழ்நிலைகள் அவருக்கு எதுவும் புரிபடுவதாக இல்லை. ஏன் இப்படிப் போகிறது…? இயக்கத்துக்குள் என்ன நடக்கிறது…? என்பது குறித்து பொதுமக்களைப் போன்றே அவருக்குள்ளும் பலத்த சந் தேகங்கள் எழுந்தன.

புலிகள் தமது போராட்டத்துக்கான ஆள்பற்றாக்குறையைப் போக்குவதற்கு பொதுமக்களைப் பங்களிப்புச் செய்யுமாறு கோரியபோது, மேட்டுக் குடிவர்க்கமும், நடுத்தரவர்க்கத்தில் பெரும்பாலானவர்களும் ‘கள்ளமெளனம்’ காத்தார்கள். தாழ்நிலை வர்க்கத்திலிருந்தே பெரும்பாலான இளைஞர், யுவதிகள் தங்கள் பங்களிப்பைச் செய்ய முன்வந்தனர். இது புலிகள் அமைப்பின் தலைமைப்பீடத்துக்கு சற்று நெருடலைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும்.

‘போராட்டத்தில் இணையுங்கள். இல்லையேல் ஆமியை யாழ்ப்பாணத்துக்குள் வரவிடுவம்.’

எனப் புலிகள் மிரட்டியதாக ஒரு ‘வாய்மூல வதந்தி’ பரவியதை சிவத்தார் அறிந்திருந்தார். பின்பு சிங்கள இராணுவம் யாழ்நகருக்குள் ஊடுருவ, அதற்கு ‘வலிகாம இடப்பெயர்வு’ எனும் நாமம் பொறித்ததையும் சிவத்தார் நினைத்துப் பார்க்கிறார்.

‘ஒருவேளை அந்த வலிகாம இடப்பெயர்வுக்கான சூழ்நிலைகள்தான் இப்பவும் வன்னியில் அமைஞ்சிருக்குதோ…?’ சிவத்தாரின் மனதுக்குள் வலுவடையத்தொடங்கியது சந்தேகம்.

“தம்பி! கவனமாப் பாத்துப் போ…”

சிவத்தாரின் மனைவி உழவுஇயந்திர சாரதியைப் பார்த்துக் கூறுகிறாள். சாரதிக்கு அவள் கூறியது கேட்கவில்லை. கிறவல்வீதி சீரில்லாமல் இருந்தினால், அவனது கவனம் முழுக்க வீதியிலேயே நிலைத்திருந்தது. தூரத்தே வீதியின் அருகோரம் ஒரு ‘லான்ட்மாஸ்டர்’ இயந்திரம் பெட்டியோடு பொருள்கள் உட்பட சரிந்து விழுந்து கிடந்ததைக் கண்டி ருக்க வேண்டும்.

கிளிநொச்சி நகரினுள் ஷெல்கள் விழ ஆரம்பித்தவுடன், சிவத்தார் தனது பல்பொருள் வாணிபத்தையும் ஆலையில் இருந்த நெல் மற்றும் அரிசிமூடைகளையும் விசுவமடுவுக்கு இடம்மாற்றி, இருப்பிடத்தைத் தக்க வைத்துக் கொண்டார்.

ஆமி பரந்தனுக்கு வந்துவிட்ட செய்தியை அறிந்ததும், மீண்டும் நான்காவது தடவையாக இடம்மாற வேண்டிவந்து விட்டது சிவத்தாருக்கு. மனதுக்குள் புலிகளைத் திட்டிச் சாபம் போட்டவாறு இப்போது மாத்தளன் கடற்கரை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தார்.

பொழுது மெல்ல இறங்கி விட்டிருந்தது. நீலம்பாரித்த பெருங்கடல் கிழக்கே பரந்திருந்தது. காற்றும் ஒருவித ஓசையுடன் வீசிக் கொண்டிருந்தது. கடற்கரையை அண்டிய பகுதிகள் எங்கும் ஏற்கனவே வந்தமக்கள் தரப்பாள் கொட்டில் அமைத்து குடியிருந்தார் கள். மக்கள் தொடர்ந்தும் கடற்கரையை நோக்கி வருவதைக் கண்டதும், நிலம்பிடிக்கும் போட்டியைத் தவிர்க்க, சிவத்தார் அவசரம் அவசரமாக அருகில் இருந்த இருவரைக் கூலிக்கு அமர்த்தி, தரப்பாள் கொட்டிலைப் போட்டுக் கொண்டார்.

0000000000000000000000000000

மாலைப்பொழுது கவிழ்ந்து இருள் எங்கும் பரவியிருந்தபோதிலும், முன்நிலவின் ஒளியானது  நிலத்தில் மட்டுமன்றி கடல்நீரிலும் வியாபித்திருந்தது. தரப்பாள் வீடுகளில் ஆங்காங்கே தெரியும் லாம்பு வெளிச்சம் மனிதமுகங்களை இனம் காண உதவியது.

சிவத்தார் கடற்கரையை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தார். அவருக்கு இயற்கை உபாதை ஏற்பட்டிருந்தது.  கடற்கரை வெளியைத்தவிர, வேறு மார்க்கம் தெரியவில்லை. கடற்கரைக்கு வந்ததும் அவர் திகைத்துப் போனார். கரைநீளத்திற்கு ஆண் – பெண் என்ற பேதமின்றி கிழக்குமுகம் பார்த்தவாறு எல்லோரும் தங்கள் உடைகளை இடுப்புக்கு மேலே தூக்கியபடி குந்திக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரே இடநெருக்கடி! குந்தியவர் எழும்பியதும் உடனே இன்னொருவர் ஓடிவந்து குந்துவதுமாக அந்த நிகழ்வு நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது.

‘சே… என்ன அரியண்டம்…’ என்று மனம் அருக்களித்துக் கொள்கிறது சிவத்தாருக்கு.

சிலவிநாடிகளின்பின், அவருக்குப் பக்கத்தில் குந்தியிருந்த கிழவியொருத்தி தனது கடமையை முடித்துக்கொண்டு எழுந்தபோது, ஒருவர் வேகமாக வந்து அந்த இடத்தில் குந்தினார். சிவத்தார் சற்று தலையைத் திருப்பி குந்தியவரைப் பார்த்தார். நிலவொளியாயினும் குந்தியவரது முகம் தெளிவாகத் தெரிவில்லை. எங்கும் ஒரே மலவெக்கை. எல்லோரும் மூக்கைப் பொத்தியபடி இருந்தார்கள்.

சிவத்தார் எழுந்து கொண்டார். கூடவே அவருக்குப் பக்கத்தில் இருந்தவரும் அலைநீரில் கையைக் கழுவிவிட்டு, சிவத்தாருக்குப் பின்னால் வந்து கொண்டிருந்தார். இடைவழியில் தற்செயலாகத் திரும்பிப் பார்த்தபோது, ஒருபெட்டிக் கடையில் தொங்கவிடப்பட்ட லாம்பு வெளிச்சத்தில் அவரது முகம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

‘அட…! இவனா…?’

சிவத்தார் பதறிப்போனார். அவர் வேறு யாருமல்ல.  ஒருநாள் இயக்கப் பொறுப்பாளருக்கு முன்பாக ‘**ப்பொறுக்கி.’ என விளிக்கப்பட்ட வரும், சிவத்தாரின் தோட்டத்தில் நாள்கூலியாக வேலை செய்தவருமான கதிரன் என்பவர்.

எந்த இடத்திலும் கதிரனது சமூகத்தை தங்களுடன் சமநிலையில் வைத்துப் பார்க்க விரும்பாத சிவத்தாரின் மேட்டுக்குடி உணர்விலூறிய சாதித்தடிப்பும் பணத்திமிரும் கடற்கரையில் ‘கக்கா’ கழிக்க வந்த இடத்திலும், கதிரன் தனக்கு சமநிலையாக இருந்ததை ஏற்க மறுத்தது.

தறப்பாள் கொட்டிலுக்கு வந்தவர், மனைவியிடம் விபரத்தைக் கூறிவிட்டு, வாயில் வந்தபடி வார்த்தைகளைக் கொட்ட ஆரம்பித்தார்.

“பொடியளுக்குக் கேட்டாலும் பேசாமல் இருங்கோ…”

“நீ பொத்தடி வாயை…” சிவத்தார் தன் மனைவியை அதட்டினார்.

மனிதர்களின் கழிவுகளை எதுவித பேதமுமின்றி, மாத்தளன் கடல் தன்னுள் உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதற்கு பிரிவினை எண்ணம் கிடையாது. சாதிமத பேதம் தெரியாது. ஒவ்வொரு இரவுகளிலும் அதிகாலை வேளைகளிலும் அந்த மனிதர்கள் கழிக்கும் கழிவுகள் நீரோடு கலந்தபடி… கரைந்தபடி…

அலெக்ஸ் பரந்தாமன்-இலங்கை

 

https://naduweb.com/?p=11786

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘இரத்தத்தின் கதை’-கதை 04 -‘பிள்ளைபிடிகாரர்’-போர்க்கால அனுபவக் குறிப்புகள்-அலெக்ஸ் பரந்தாமன்

இரத்தத்தின் கதை

எங்கும் அவலக்குரல்களும் அந்தரிப்பு நிகழ்வு களுமாக கடற்கரைப்பகுதி காட்சியளித்துக் கொண் டிருந்தது .உப்புநீர்க் கடலலைகளும் அன்று ஏனோ ஆர்ப்பரித்து எழாமல் அமைதியாகக் கிடந்தன.வீசும் காற்றும்கூட கள்ள உறக்கத்தையே கடைப்பிடித் தது. கதிரவன் மட்டும் உச்சிப்பொழுதில் தனது காங்கைகளை உக்கிரமமாக வெளிப்படுத்திக் கொண்டதில், காலடி மண்துகள்கள் கொதிநிலை கொண்டு தகித்தன.

அதுவோரு கனத்தநாள்… என்பதை வெளிப்படுத்தும் முகமாக இராணுவத்தினர் தமது முனைகளில் இருந்து ஏவும் ஷெல்கள் பலவும், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக விண்ணதிரக் கூவியபடி… தரப்பாள் வீடுகளின்மேல் விழுந்து வெடித்துக் கொண்டிருந் தன. சிதறும் ஷெல்களில் இருந்து பரவும் ஈயத் துண்டுகள், ஏனைய தரப்பாள் கூரைகளையும், பாதுகாப்பற்ற மனிதர்களையும் துளையிட்டபடி… மறுபக்கமாகப் போய் விழுந்தன. சில தரப்பாள் வீடுகள் எரிகுண்டுகளின் நிமித்தம், தீப்பிடித்து எரியும் நிலையில்… அதை அணைப்பதற்கு ஆள்களற்று அதற்குள் இறந்து கிடந்தவர்களும் கருகிக் கொண்டிருந்தனர்.

வன்னிப்போர்க்களமுனை அதிர்ந்து கொண்டிருந்தது. புதுக்குடியிருப்பையும் மாங்குளத்தையும் இணைக்கும் ஒட்டுசுட்டான் பிரதானவீதியில் மன்னாக்கண்டலுக்கும் கற்சிலைமடுவுக்கும் இடையே நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த மோதலில், இராணுவத்தரப்புக்கு புலிகள் பாரிய இழப்பினை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும்.அதனால்தான் என்னவோ அவர்கள் அன்றைய பகல்பொழுதினில், ஷெல்வீச்சுக்களை மிகவும் மூர்க்கத்தனமாக நடத்திக்கொண்டிருந்தார்கள்.

ஷெல்கள் வந்து விழுவதும் அவை வெடித்துச் சிதறுவதும் ஓய்வதாக இல்லை. அதேவேளை, அவலக்குரல்களும் நின்றபாடாக இல்லை. பரமன் பதுங்குகுழிக்குள் மனம் இறுகிய நிலையில் இருந்தான். வெளியே உதவிகோரி அழைப்பவர்களின் குரல்கள் அவனது செவிகளில் வந்து விழுகின்றன. அவனால் எதுவும் செய்ய முடியாத நிலை. அவனுக்கு அக்கணத்தில் தனது உயிர் முக்கியமாக இருந்தது. ஆனால், அது சுயநலப்பாங்கானதல்ல. பாதுகாப்பற்ற… அதேசமயம் எந்தநேரத்திலும் எதுவும் நடந்துவிடக் கூடும்… என்ற அச்ச மனோநிலையில், யாரும் எவருக்கும் உதவிசெய்ய முடியாததாகவே இருந்தது. அவரவர் தங்களுக்கான இழப்பின் துயர்களை அவர்களே அழுதுகுளறி ஆற்றுப்படுத்த வேண்டியிருந்தது.

தறப்பாள் வீடுகளுக்கு வெளியே ஆள்நடமாட்டம் வெகுவாகக் குறைந்திருந்த நிலையில், மனம் சலித்து வாழ்வின் விரக்திநிலைக்கு உச்சமாய் வந்துவிட்ட ஒருசிலரே “வருவது வரட்டும்…” என்ற மனப்பாங்குடன்ஆங்காங்கு உலாவிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஷெல்கள் தொடர்ந்தும் வெடித்துச் சிதறிக் கொண்டிருந்தன.

‘இண்டைக்கு என்ன நடந்தது? ஏன் இப்படிச் ஷெல்லுகளை அடிக்கிறாங்கள்…?’

பரமனுக்குக் குழப்பமாக இருந்தது.

“ஆமிக்காரருக்கு என்னவோ நடந்திட்டுது…”

பதுங்குகுழிக்குள் பரமனோடு இருந்த ஒருத்தர், அங்கு நிலவிய மெளனத்தைக் கலைக்கும் முகமாக தனது மன எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

“அதுக்காக இப்படியே ஷெல்லை அடிச்சுச் சனத்தைச் சாக்காட்டுறது…?”

குழிக்குள் இருந்த குடும்பப் பெண்ணொருத்தி வார்த்தைகளால் பொரிந்து தள்ளிளாள்.

பரமன் எதுவும் பேசவில்லை. மெளனமாக இருந்தான். அவனுக்குப் பக்கத்தில் அவனது மனைவி சப்பாணம் கட்டிய நிலையில் இருந்தாள். அவளது மடியில் அவர்களது குழந்தை வாயில் சூப்பியுடன் புறநிகழ்வுகள் எதுவும் அறியாது, தாயின் மார்போடு சாய்ந்திருந்தது.

“போற போக்கைப் பார்த்தால், நிலமை மோசமாகும் போலைதான் கிடக்குது. ஆராச்சும் இப்படி நடக்குமெண்டு எதிர்பாத்தவையே! இது எங்கையோபோய் முட்டிமோதிப்போட்டு நிக்கும்தானே…. நிக்கட்டும்! ” கூறிக்கொள்கிறார் குழிக்குள் இருந்த இன்னொருத்தர்.

அவர் கூறிய கருத்து சரியெனப்பட்டது பரமனுக்கு.

எந்தவொரு செயல்களுக்கும் அது நன்மையோ தீமையோ ஒரு முடிவு என்பது உண்டு. அந்தச்செயல்களின் பாவ புண்ணியத்தைப் பொறுத்தே அதன் நன்மையும் தீமையும் அமைகின்றன. “நீ எதை விதைக்கிறாயோ அதை அறுவடை செய்யாமல் மதிப்பதில்லை…” என ஓர் ஆகமநூல் கூறுகின்றது. அப்படியானால், வன்னிப்போர்க்கள நிலைமையின் பலாபலன் தான் என்ன? இதன் அறுவடை நன்மையாக முடியுமா? அன்றித் தீமையாக முடியுமா?

விடுதலைக்கான போராட்டம் திசைமாறிப் பயணிக்கும் போதே, அதன் இலக்கு ஒரு பூச்சியமாக மாறி, வெறும் புள்ளியாக முடிவுறப் போகுது… என்பதை மட்டும் பரமனால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அவனுக்கு இது ஏற்கனவே விளங்கிய விடயம்தான்.

ஒருசிறு கைத்துப்பாக்கியில் இருந்து ஆரம்பிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் தமிழ் இனத்துக்கான விடுதலைப் போராட்டம், விலைமதிக்கமுடியாத ஆயுதங்களோடு வீங்கிப் பெருத்து நிற்கும் தருணத்தில், அப்போராட்டத்தை நிலை குலைப்பதற்காக முன்நகர்த்தப்படும் செயல்கள் தீவிரமடைந்து திசைமாறிப் பயணிப்பதையும் பரமனால் உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது.

தெருவெங்கும் ‘பிள்ளைபிடிகாரர்’ உலாவத் தொடங்கிய போதே அவனது உள்ளுணர்வு ஏதோ ஒருவகையில் அவனை எச்சரித்துக் கொண்டிருந்தது. அவனும் இளவயதுடையவனாக இருந்தான். ஒரு குழந்தைக்குத் தந்தையாக… ஒரு பெண்ணுக்குக் கணவனாக… குடும்பப் பொறுப்புள்ளவனாக இருந்தான். களமுனைக்குத் தேவையான உடல்வாகு அவனிடமிருந்தது. இதனால், என்றாவது ஒருநாள், தானும் சிக்கல்களுக்கு உள்ளாகவேண்டிவரும்… என்பதை அவன் நன்கு உணர்ந்திருந்தான். அவன் நினைத்ததுபோலவே நடந்தும் விட்டது.

புதுக்குடியிருப்புப் பிரதேசத்தில் விவசாயச் செய்கைக்கு பெயர்போனது முத்தையன்கட்டு எனும் கிராமம். இக்கிராமத்தில் தனக்குத் தெரிந்த ஒரு கமக்காரரிடம் மரவள்ளித்தடிகள் வாங்கிக் கொண்டு, தனது மிதிவண்டியில் ஒட்டுசுட்டான் வீதிவழியாக வந்து கொண்டிருந்தபோது இடைவழியில் மன்னாகண்டல் எனும் இடத்தில் வழிமறிக்கப்பட்டான்.

பரமன் பதட்டமடையவில்லை. ‘ பிள்ளைபிடிகாரர்’ கேட்ட கேள்விகளுக்கு தக்கபதில்களை அவன் வழங்கினான். அவனிடமிருந்து சகல விபரங் களையும் உள்வாங்கிய அவர்கள், பலமணிநேரம் அவனைத் தடுத்து வைத்துவிட்டு, பொழுது மாலையானதும் வீடு செல்ல அனுமதித்தார்கள்.

போராட்ட அமைப்பின் ஆரம்பகாலக் கொள்கைகள் சிதிலமடையத் தொடங்கின. மக்களின் முகங்களில் கேள்விக்குறிக்கான உணர்வு பரவத் தொடங்கியது. சிங்கள அரசின் பொருளாதாரத்தடைகளுக்கு மத்தியில், வாழ்வதா? அன்றிச் சாவதா? என்ற எண்ணப்பாங்கு மக்களின் மனங்களில் பரவ ஆரம்பித்தது. பகைவனைவிட நண்பனாகத் தோற்றம் காட்டிய பலரும் இறுதியில் துரோகிகளாக மாறிப்போனார்கள். ‘தாகத்தில்’ தவித்தவர்களுக்கு இறுதியில் உப்புக் கடல்நீரே வழங்கப்பட்டது. கருத்துக் கூற எவருக்கும் சுதந்திரம் இருக்கவில்லை. இது ஏன்? எதற்கு? என்ற எதிர்வினையாற்றவும் அதை எழுதவும் துணிவு எழவில்லை. எல்லோரும் உயிருக்குப் பயந்து ஊரோடு ஒத்தபடி ஓடிக் கொண்டிருந் தார்கள்.

இறுதியில்… எல்லாவற்றையும் இழந்து ‘அம்மணமாகி’ நிர்க்கதியாய் நின்றார்கள். கையும் மனமும் வரண்டுபோயிருந்தன அவர்களுக்கு. வாழ்வதற்கு நிலம் இருந்தது. ஆனால், அவர்கள் வாழ முடியாதவர்களாக இருந்தார்கள். ஒரு குறுகிய நிலப்பரப்புக்குள் எங்கெல்லாமோ அலைந்து திரிந்து, ஓரிடத்தில் பல ‘உபத்திரவங்களுக்கு’ மத்தியில் வாழத்தலைப்பட்டார்கள். மாத்தளன் தொடக்கம் வட்டுவாகல்வரை பரந்திருந்த நிலவெளியானது, மனிதர்களால் மட்டுமன்றி, மலவெக்கையாலும்
நிறைந்திருந்தது.

உண்ண உணவில்லை… உழைத்து உண்ணத் தொழில் இல்லை… நோய்க்கு மருந்தில்லை… பிரச்சினைத்தீர்க்க தலைமைக்கு வழி தெரியவில்லை… இந்த நிலையிலும், ” தூக்குங்கள் துப்பாக்கி… துணிந்துவிட்டால் எவன்பாக்கி…” என்ற பிரசார வாடையும் குறையவில்லை. இந்த வலிமிகுந்த வாழ்வியலுக்குள் மேலும் ஊடுவத் தொடங்கினார்கள் ‘ பிள்ளைபிடிகாரர்கள்’

எங்கும் ஒரே அவலக்குரல்கள்… ஒருபுறம் இராணுவத்தினரின் ஷெல்லடிகள்…மறுபுறம் விமானப் படையினரின் குண்டு வீச்சுகள்… இவைகளுக்கு நடுவில், அவலத்தைச்சுமந்து வந்தோரின் அல்லாடும் வாழ்வியலை மேலும் அச்சுறுத்தி. சிதைத்துக் கொண்டிருந்தது வன்னிப் போர்க்கள அரசியலும் போராட்டமும்.

சுமார் ஒருமணித்தியாலம்வரை பதுங்கு குழிக் குள் குந்திக்கொண்டும், சப்பாணம் கட்டிக்கொண் டும் இருந்ததால், பரமனுக்கு மேற்கொண்டும் அதற்குள் இருக்க முடியவில்லை. இராணுவத் தினரின் ஷெல்வீச்சுக்களும் சற்று தணிந்திருந்த நிலையில், தூரத்தில் எங்கேயோ பாரிய வெடியொலிகள் கேட்டவண்ணமிருந்தன.

“சரி ஒருக்கா வெளியிலை தலையை நீட்டிப் பார்ப்பம்…” என்று ஒருவர் கூறியபடி… ‘ L ‘வடிவத்தி
லான அந்தப்பதுங்குகுழியின் முன்பகுதியில் இருந்த ஒருத்தர், தவழ்ந்தநிலையில்… மெல்ல வெளியே வந்தார். அவரைத் தொடர்ந்து மற்றவர்களும் ஒவ்வொருத்தராக வெளியே வந்தார்கள்.

பரமனும் தன் மனைவி பிள்ளையுடன் வெளியே வந்தான். கடற்காற்று தன்னில் குளிர்மையைச் சுமந்து வந்து அவன் முகத்தில் பட்டென அறைந்து விட்டுச் சென்றது. அந்தவலி மனதுக்கும் உடலுக்கும் சுகமளிப்பதாக இருந்தது அவனுக்கு.

ஷெல்கள் விழுந்து வெடித்த இடங்களில் தரப்பாள் வீடுகள் அலங்கோலமாகக் கிடந்தன. அதனுள் மனித உடலங்கள்… எங்கும் ஒரே இரத்தச் சிதறல்கள்… சதைத்துண்டங்கள்… உறவுகளைப் பறிகொடுத்தவர்களின் சாபவார்த்தைகள்… அந்தச் சாப வார்த்தைகளுக்குள் சிங்கள அரசும் இயக்கத்தின் தலைமையும் சின்னாபின்னமாகிக் கொண்டிருந்தன.

மரணத்தை நோக்கி அடுத்தது யார்…? எவர்…? எங்கு…? என்ன வடிவத்தில்…? என்ற வினாக் களுக்கு எவருக்கும் விடை தெரியவில்லை. இருப்பினும், அவரவர் தங்கள் வாழ்வியக்கச் செயற்
பாட்டினுள் உள்நுழைந்து… மீண்டும் இயங்க ஆரம்பித்தனர்.

சற்று தூரத்தே ஒருமித்த அவலக் குரல்கள்… ஒலித்து வருவதைப் பரமன் அவதானித்தான். தனது தரப்பாள் கொட்டிலைவிட்டு நகர்ந்து, இடதுபக்கமாக சில அடிதூரம் நடந்தவன்… எதிரே வரும் சனக்கூட்டத்தைக் கண்டு திகைத்து நின்றான்.

ஆண்கள் மற்றும் பெண்களாக… ஆறேழுபேரு க்கு மேற்பட்டவர்கள் வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
அவர்களில் ஒருவர் ஒருசிறு பொதியைச் சீலைத் துணிகளால் சுற்றிக்கட்டிய நிலையில், அதைத் தூக்கிக் கொண்டு, கும்பிமணலினுள்நடக்க முடியாத நிலையிலும், ஓடிவந்து கொண்டிருந்தார்.
அவரைத் தொடர்ந்து… ஏனையோர் குளறியபடி வந்தபடியிருக்க, அவர்களில் ஒரு பெண்னின் கைகளில் சிறு குழந்தையொன்றின் தலை. அதன் முகமெங்கும் இரத்தச் சிதறல்கள். குளறிவந்த கூட்டம் அவனைக் கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தது.

பரமனின் தலைக்குள் கிபிர் விமானத்தின் மிகையொலி போன்ற உணர்வு… கண்கள் இருட்டிக் கொண்டு வருவதை அவன் உணர்ந்தான். தனக்கு ஏதோ நேரப்போவதை அவனால் ஊகிக்க முடிந்தது. அப்படியே அந்த இடத்தில் குந்திக் கொண்டான். இராணுவத்தினரால் ஏவப்பட்ட ஷெல் வீச்சுக்களின் அறுவடையின் ‘ஒரு பகுதி’ அதுஎன்பதை அவனால் விளங்கிக்கொள்ள முடிந்தது.அதேநேரம் அவனைக் கடந்து சென்ற அவல ஒலிகளும் காற்றில் தேய்ந்த படி…மறைந்து கொண்டிருந்தன.

அலெக்ஸ் பரந்தாமன்-இலங்கை

அலெக்ஸ் பரந்தாமன்

அலெக்ஸ் பரந்தாமன்

 

https://naduweb.com/?p=12469

Share this post


Link to post
Share on other sites

இது எங்க மிச்சத்தை காணோம்  
 

Share this post


Link to post
Share on other sites
54 minutes ago, ரதி said:

இது எங்க மிச்சத்தை காணோம்  
 

அடுத்த இதழ் இன்னும் வரவில்லை!

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘இரத்தத்தின் கதை’-கதை 05 –‘இஞ்சருங்கோ…’-போர்க்கால அனுபவக் குறிப்புகள்-அலெக்ஸ் பரந்தாமன்

 

இதழ் 02 ஆடி ஆவணி புரட்டாசி 2016 அமரதாஸ்
 

அவளால் மேற்கொண்டு நடக்க முடியவில்லை. மிகுந்த களைப்பாக இருந்தது அவளுக்கு. நத்தை நகருவது போன்றுஅவள், அவனுக்குப் பின்பாக மெல்ல நடந்து கொண்டிருந்தாள். தொடர்ந்தும் அடியெடுத்து வைக்க மிகவும் சிரமப்பட்டாள். அவளது கணவன் மிதிவண்டியை உருட்டியபடி அவளின்  நடைக்கிசைவாக நடந்தபடியிருந்தான். மிதிவண்டிமீது பல்வகைப் பொருள்கள் பாரமாய் அதை அழுத்திக் கொண்டிருந்தன. அதிக சிரமத்தோடு, வண்டிமீதான பாரத்தைச் சமநிலைப்படுத்தியவாறு, அருகில் செல்லும் வாகனங்களுக்கு இடையூறு ஏற்படாத வகையில், சென்று கொண்டிருந்தான்.

‘இஞ்சருங்கோ’ அவள் அழைக்கிறாள். அவன் மிதிவண்டியை உருட்டியவாறு தலையைச் சற்று திருப்பி அவளைப் பார்க்கிறான்.

“என்னாலை ஏலாதாமப்பா உதிலை வாற காட்டாமணக்கு மரத்துக்குக் கீழை கொஞ்ச நேரம் இருந்திட்டுப் போவமே ?”

அவன் எதுவும் கூறவில்லை. மிக அருகில் எதிரே தெரிந்த காட்டாமணக்கு மரத்தை நெருங்கியதும், தனது நடையைத் தளர்த்தி கிறவல் வீதிக்குப் பக்கத்தேயுள்ள ஒருசம தரையில் மிதிவண்டியை நிறுத்தினான். நடையில் ஏற்பட்ட களைப்பைப் போக்குவதற்காக வேறுசிலரும் ஏற்கனவே வந்து அந்த ஆமணக்கு மரத்தின்கீழ் குந்தியிருந்தார்கள்.

“என்ன செய்யுது ?”  அவன் கேட்டான். அவனது குரலில் பதற்றம் தெரிந்தது. அவள் உடன் பதிலளிக்கவில்லை, பெருமூச்செறிந்தாள். சில விநாடிகள் கழிந்தபின் கூறினாள்,

“களைப்பாக் கிடக்குது. என்னாலை நடக்கேலா தாம். ” கூறும்போதே அவளது உடலில் உள்ள பலவீனம்  குரலில் தெரிந்தது அவனுக்கு.

“சரி… உதிலை ஓரமா இரு…” எனக் கூறியவன், அவள் நிலத்தில் இருப்பதற்கு அவளைக் கைத்தாங்கலாகப் பிடித்து அமரச் செய்தான். ஆமணக்கு மரத்தின்கீழ் இருந்தவர்களில் பெண்கள் மூவர் அவளை அனுதாபத்தோடு பார்த்தார்கள்.

அவன் தலையை நிமிர்த்தி வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்தான். ஆமணக்கு மரத்தின் கிளைகளூடாக வந்த சூரியக்கதிர்கள் அவனது கண்களைக் கூசச் செய்தன. ‘நேரம் இப்ப பன்ரண்டுக்கு மேலை இருக்கும்…’ என அவன் மனம் கணக்கிட்டுக் கொள்கிறது.

“உதிலை உவையளோடை இரு. அந்தா அதிலை தெரியுற கடையில ஏதாவது சாப்பிடுகிறதுக்கு வாங்கி வாறன்.” என்று கூறிய அவன், அவளது பதிலை எதிர்பார்க்காது ஆமணக்கு மரத்துக்கு அப்பால் சற்றுதூரத்தில் தெரிந்த தற்காலிக தேநீர்க்கடையை நோக்கி நடந்தான்.

எங்கேயோ கிபிர் விமானத்தின் மிகையொலி கேட்கிறது. ஆமணக்கு மரத்தின்கீழ் இருந்த எல்லோரது முகங்களிலும் பீதி உணர்வு வெளிப்படுகிறது. கிறவல் வீதியில் சென்று கொண்டிருந்தவர்கள் தங்களின் நடையின் வேகத்தைக் குறைத்துக் கொண்டார்கள். எல்லோரது பார்வையும் வானத்தை நோட்டமிடத் தொடங்கின. அதிலும் அவள்…  அவன் கடைக்குச் சென்ற திக்கைப் பார்ப்பதும், வானத்தைப் பார்ப்பதுமாக இருந்தாள்.

உடையார்கட்டு – சுதந்திரபுரம் பகுதியை பாதுகாப்பு வலயமாக அறிவித்துவிட்டு, அதற்குள் மக்களைச் சென்று இருக்குமாறு அரசு கூறியபின், அங்கு சரமாரியாக வந்து விழுந்து வெடித்த ஷெல்களால் அரைக்கரைவாசி மக்கள் பலியாகிப் போயிருந்தார்கள். சதைகள் கிழிபட்டு, எலும்புகள் முறிந்து வெளித்தெரிந்த நிலையில், அந்த நிலப்பரப்பு அவல ஒலிகளின் உச்சத்தில் திணறிக் கொண்டிருந்தது.

அவளால் வேகமாக நடக்க முடியவில்லை. வயிறு பெரும் சுமையாகக் கனத்துக் கொண்டிருந்தது. வெயிலோ சுட்டெரித்தபடி இருந்தது. கைவசம் ஒரு குடைகூட அவளிடம் இருக்கவில்லை. பழைய துவாய் ஒன்றினால் தலையைப் போர்த்தியபடி நடந்து கொண்டிருந்தாள். தெருவில் உள்ள கிறவல் கற்கள் வேறு கால்களைக் குத்தி வேதனைப்படுத் திக் கொண்டிருந்தன. அவளால் நடக்க முடியவில்லை. அக்கணத்தில் அவளுக்கு தன் பெற்றோர்களின் நினைவு வந்தது.மனதுக்குள் அவர்களைத் திட்டித் தீர்த்தாள். இப்ப இந்தச் ‘சுமையைச்’ சுமப்பதைவிட, இயக்கத்துக்கே ஓடிப் போயிருக்கலாம்.

வன்னியில் போராட்டத்துக்கு ஆள்பற்றாக்குறை ஏற்பட்டதைத் தொடர்ந்து, தெருக்களில் ஆண்-பெண் என்ற வேறுபாடின்றி, ‘ பிள்ளைபிடிப்பு’ நிகழ்வுகள் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தன. நாளடைவில் வீடுகளுக்குள்ளும் புகுந்து குடும்ப அட்டை பெறப்பட்டு, அதிலுள்ள அங்கத்தவர் விபரங்கள் பார்க்கப்பட்டன. திருமணமான  குடும்பத்தவர்கள் தவிர, ஏனைய தனிநபர்கள்  விடுதலைக்கு தம்மை அர்ப்பணிக்க வேண்டும் என்ற கட்டளை பிறப்பிக்கப்பட்டது. இதன்நிமித்தம், பல பெற்றோர்கள் ‘போராட்டத்துக்கான பங்களிப்பு’ என்ற விடயத்தைப் புறமொதிக்கிவிட்டு, தம்பிள்ளைகளை மேலும் பொத்திப் பாதுகாக்கத் தலைப்பட்டனர். நாள், நட்சத்திரம், ஐவகைப் பொருத்தங்கள், சீதனபாதனங்கள் எதையும் பார்காமல், கேட்காமல் தம்பிள்ளைகளுக்கு இரகசியத் திருமணங்களை நடத்தி முடிக்கத் தொடங்கினர்.

அவளுக்கு இந்த அவசர திருமணத்தில் விருப்பம் இருக்கவில்லை. முதலில் மறுத்தாள்;அடம் பிடித்தாள்.  பெற்றோர் விடவில்லை.

“உன்ர கழுத்திலை தாலி கிடந்தால்தான் நீயும் தப்புவாய், உனக்கு வாறவனும் தப்புவான்.” என்ற அறிவுரை அவளுக்கு ஓதப்பட்டது. (பின்நாள்களில் திருமணம் முடித்த இளங்குடும்பத்தவர்களையும் பிடிக்கவெளிக்கிட்டது வேறுவிடயம்). அவளுக்கு ஏற்பட்ட நிலைமைதான் அவனுக்கும் ஏற்பட்டிருந்தது.

“நீ உயிரோடை இருக்க வேணுமெண்டால், உந்தத் தோல்நிறம், முகஅழகு, நகைநட்டு, சீதனம், பொருள்பண்டம்… ஒண்டையும் எதிர்பார்க்க ஏலாது. முதல்ல உயிர் முக்கியம். அதைக் காப்பாத்துறதுக்கு நீ இப்ப கலியாணம் கட்டியே தீரவேணும்.”

அவனதும் அவளதும் கருத்துக்கள் பெற்றோர்களால் நிராகரிக்கப்பட்டன. மன விருப்பங்கள் புறந்தள்ளப்பட்டன. ஓர் இரவுக்குள் ஐயர் இல்லாமலேயே பிள்ளையார் பூசையுடன் அவர்கள் இருவரும்’ திரு /திருமதி ஆகிக் கொண்டார்கள். மனப்பொருத்தம், முகப்பொருத்தம் இல்லாத நிலையிலும், அர்த்த ராத்திரியொன்றில் அவனது உடற்பசிக்கு அவள் தீனியாகிப் போனாள். அதன் விளைவாக அவனது இரத்த உரித்தொன்றை அவள் தன் வயிற்றிலேயே சுமந்தபடி நின்றாள்.

சுதந்திரபுர ஷெல் தாக்குதல்களின்போது, அவள் தனது உறவுகளைத் தவற விட்டிருந்தாள். அவரவர்கள் தங்கள் உயிர்களைப் பாதுகாப்பதிலேயே முனைந்தார்கள். எங்கும் புகைமண்டலம்… எங்கும் கந்தக நெடி… எங்கும் அவல ஒலி… குருதியில் நனைந்து கொண்டிருந்த நிலம்மீதில், யார் எவருக்கு என்ன நடந்ததென்பதை அறிய முடியாத நிலை.

அவனும் அவளும் சனநெரிசல்களூடாக  ஒருவாறு அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறிப் பரந்தனையும் புதுக்குடியிருப்பையும் இணைக்கும் பிரதான கிறவல் வீதியில் வந்து சேர்ந்தார்கள். அவளுக்கு அழுகை வந்தது. தனக்கு முன்னால் செல்லும் அவனைப் பார்த்தபடி அழுது கொண்டு நடந்தாள். அவளால் மேற்கொண்டு நடக்க முடியவில்லை. வழியிடையில் காட்டாமணக்கு மரத்தின் கீழ் இளைப்பாற வேண்டி வந்ததும், அவள் மரத்தின்கீழ்  அமர்ந்து கொண்டாள்.

தூரத்தே அவன் வருவது தெரிந்தது. அவனது கைகளில் இரண்டு பிஸ்கட் பெட்டிகள் இருந்தன. பிஸ்கட்பெட்டிகளை அவளிடம் கொடுத்தான். அவளுக்கு மிகுந்த பசிபோலும் அவன் கொடுத்ததும், அவள் ஒரு பெட்டியை அவசரமாகப்பிரித்துச்  சாப்பிடத் தொடங்கினாள். கிறவல் வீதியில் சனங்கள் சுமைகளோடு போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். பொழுது மெல்லச் சரிந்து கொண்டிருந்தது. ஆமணக்கு மரத்தின் கீழ் இருந்தவர்களும் ஏற்கனவே எழுந்து சென்று விட்டார்கள்.

“என்னப்பா… வெளிக்கிடுவமே… ?” அவன் கேட்டான்.  “இன்னும் கன தூரமே…?” அவளது கேள்விக்கு அவன் பொய்யான பதிலே கூறவேண்டியிருந்தது.

இருவரும் எழுந்து கொண்டார்கள். பிஸ்கட்டையும் வெறும் நீரையும் குடித்ததில், அவளுக்கு சற்று தெம்பு ஏற்பட்டிருந்தது. பொழுதும் சரிந்து கொண்டிருந்ததில், வெயில் சூடும் மெல்லத்தணிந்து செல்லத் தொடங்கியது. அவள் இப்போது அவனோடு மிக அருகாக நடந்து கொண்டிருந்தாள்.

மாத்தளன் கப்பல்றோட்டிலும் மற்றும் கடற்கரைப்பகுதியெங்கும் சனங்கள் நிறைந்து காணப்பட்டார்கள். அவன் அந்தப்பகுதிக்குச் செல்லாமல், அதற்கு அப்பாலுள்ள அம்பலவன் பொக்கணை எனும் இடத்தைத் தாண்டி, வலைஞன்மடம் எனும் பகுதிக்கு அவளோடு போய்ச் சேர்ந்தான். பொழுது இரவாகி விட்டிருந்தது. அவனைப்போலவே வேறுசிலரும், தாம் கொண்டுவந்த பொருள்களுடன் களைப்பாறிக் கொண்டிருந்தார்கள். சுற்றிவர ஆங்காங்கே உயரமாய் வளர்ந்து நிற்கும் பனைமரங்கள். சின்னஞ்சிறு வடலிகள். அதற்கப்பால் பெருங்கடலில் இருந்து எழும் அலைகளின் ஒலிகள். மெலிதான கூதல்காற்று. தரப்பாள் வீடுகளில் தெரியும் சிறு லாம்பு வெளிச்சங்கள். அடுத்த கணத்தில் என்ன நிகழும் என்பதை அறியமுடியாத வாழ்வின் சூட்சுமத்தோடு,

வாழ்வதற்கான போராட்டத்தில் தோற்றுப்போனவர்களாக… அந்த இடத்தில் அநேகம்பேர் மனம் துவண்டு இருந்தார்கள்.

அவனும் அவளும் வலைஞன்மடத்துக்கு வந்து ஒரு மாதமாகி விட்டது. இதுவரையிலும், அவளால் தனது பெற்றோர்களைக் கண்டு கொள்ள முடிய வில்லை. உயிரோடு இருக்கிறார்களா என்பதும் தெரியவில்லை. சுதந்திரபுரத்தில் இருந்து மிதிவண்டிமூலம் காவிக் கொண்டுவந்த பொருள்களால், அவன் சிறியதொரு தரப்பாள் கொட்டிலை அமைத்திருந்தான். மலம் கழிப்பதற்கு சனங்கள் அருகாமையில் உள்ள வடலிகள் வளர்ந்த இடத்தைப் பயன்படுத்தினார்கள். குளிப்பதற்கு ஒரு பொதுக்கிணறு இருந்தது. இடைக்கிடை ஷெல்கள் வந்து விழுந்து வெடித்தன. அவ்விடத்திலிருந்து எழும் கதறல் ஒலிகள் சற்று நேரம் கழிய, அடங்கிவிடும். சாவுகள் மலிந்துபோன வாழ்க்கைக்குள் அவளுக்கும் பேறுகாலம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

ஒருநாள்…  அம்பலவன்பொக்கணையில் உள்ள ஒருவருக்கு தென்னங்குற்றிகளால் பதுங்குகுழி அமைத்துக் கொடுக்கும் வேலைக்குப் போய்விட்டு வருவதாக அவன் அவளிடம் கூறிவிட்டுச் சென்ற அரை மணித்தியாலயத்தின்பின், ஷெல்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்து தரப்பாள் கொட்டில்களின்மேல் விழுந்து வெடிக்கத் தொடங்கின.

அவனுக்கு அவளின் நினைவு வந்தது. திரும்பிப் போகமுடியாத நிலை. ‘அவள் எப்படியும் சரிந்து படுத்து பாதுகாப்பைத் தேடிக்கொள்வாள்’. என்று அவன் தனக்குள் சொல்லி, தன்னை ஆறுதல் படுத்திக்கொண்டிருந்தான். அவன் நினைத்தது போலவே அவள் தனது தரப்பாள் கொட்டினுள்

சரிந்தே படுத்திருந்தாள். ஷெல்கள் பரவலாக விழுந்து வெடித்த வண்ணமிருந்தன. அவள் அச்ச உணர்வைக் கடந்து விரக்தியின் உச்சத்தில் இருந்தாள். அருகில் இரத்த உறவுகளென எவருமில்லை… அவனுமில்லை… பக்கத்தில் இருப்பவர்களும் தங்கள் பாதுகாப்புக் கருதி, தமது கொட்டில்களுக்குள் முகம் குப்புறக் கிடந்தார்கள்.

ஷெல்கள் தொடர்ந்தும் விழுந்து வெடித்துக் கொண்டிருந்தன. அதிலும் ஒருஷெல் மிக அருகாக வெடித்துச் சிதறுகிறது. வெடியதிர்வினால் வயிற்றுக்குள் ஏதோ உதைப்பதான உணர்வு அவளுக்கு ஏற்பட்டது. அந்த உணர்வின் நிமித்தம் அவள் வலி தாங்காமல், தாயை அழைக்கிறாள். அதேகணம் ஏதோ மரம் முறிவதான ஒலி. அவள் திகைத்தவளாய் தலையைச் சற்று நிமிர்த்தி, தரப்பாள் கொட்டிலின் முகட்டுப்பகுதியைப் பார்க்கிறாள். ஒருவிநாடிக்குள் அந்த முகடு…  தரப்பாள்… தடிகள் யாவும் தன்னை நோக்கி வருவதை அவள் உணர்ந்தாள்.

“ஐய்…” மிகுதி ஒற்றைச்சொல்லை அவள் உச்சரிப்பதற்கிடையில், எல்லாமே முடிந்து விட்டன.

அவளது நெஞ்சுக்கும் இடுப்புக்கும் இடையில் பாரிய பனைமரக்குற்றியொன்று விழுந்து அவளது வயிறு நசுங்கிப்போயிருந்தது. வாயாலும் மூக்காலும் குருதி பீறிட்டிருந்தது. அவள் அணிந்திருந்த ‘சோட்டி’ உடை இடுப்புக்குக் கீழே முன்பகுதியெங்கும் செந்நிறமாய் மாறியிருந்தது. வாய்   ஆ… வென விரிந்த நிலையில், தன் இரு இமைகளையும் மூடாமலேயே அவள் கிடந்தாள்

அலெக்ஸ் பரந்தாமன்-இலங்கை

அலெக்ஸ் பரந்தாமன்அலெக்ஸ் பரந்தாமன்


 

https://naduweb.com/?p=13157

  • Sad 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.