• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
Sign in to follow this  
விவசாயி விக்

Sri Lanka- Where did the LTTE go wrong?

Recommended Posts

Sri Lanka- Where did the LTTE go wrong?




5/26/2020 1:10:28 AM 

(MENAFN - Colombo Gazette) 
By N Sathiya Moorthy 

Field Marshal Sarath Fonseka may not be wide off the mark that LTTE supremo Velupillai Prabhakaran would have been politically rehabilitated in a 'high position' if only he had not pursued war and violence till the very end, is worthy of active consideration by the Tamil community. Fonseka has referred to the case of Vinayakamurthy Muraleedharan alias Karuna, but there was also the case of Sivanesathurai Chandrakanthan, better known as Pillaiyan.

All this is not to miss out on the post-war 'capture' of 'KP', or Kumaran Pathmanathan, Shanmugam Kumaran Tharmalingam or Selvarasa Pathmanathan in Malaysia but 'rehabilitation' in Sri Lanka. KP was the founder-leader of the post-LTTE 'transnational government of Tamil eelam' (TGTE), . After his rehabilitation, US-based lawyer Viswanathan Rudrakumaran has remained the self-styled 'prime ministers' for nearly a decade.

In his turn, Prabhakaran, if he had come to some kind of a political settlement with any of the successive governments in Colombo, might have become the chief minister of the Northern Province. At an earlier stage or as a part of any new negotiated settlement, he might have also come to lead a re-merged North-East, minus possibly the Ampara district. That proposal was already agreeable to the Sri Lankan State, and also the ruling SLFP, and was proposed under the UNP-torpedoed 'Chandrika Package-II' in 2000.

But would Prabhakaran's prominence as the world's most-feared terror-leader settled for something as simple as a provincial chief minister, when the LTTE and other Tamil groups (both militant and moderate) had long since given up that idea, in favour of a 'separate Tamil Eelam'. Long before the 'Vaddukottai resolution' that pronounced the concept in 1976, ITAK/Federal Party founder, S J V Chelvanayagam, had hinted at the possibility even in the fifties

'This is only the first step,' is how 'Thanthai' Selva, Sri Lanka's 'Tamil Gandhi', declared at Batticaloa, in the mid-fifties. Responding to Tamil protestors, who condemned the meaningful 'Bandaranaike-Selva Pact' as a 'sell-out', his public declaration was also among the causes for the then Prime Minister reportedly tearing up the pact.

In Prabhakaran's time, if and if only he had entered into a negotiated settlement, the SJV kind of pronouncement would have still rankled in the mind of the Sri Lankan State. They would have continued to keep a watchful eye on Prabhakaran's moves and movements. Not that he would have accepted the total surrender of his men and their weapons – or their integration into the nation's armed forces, as has since happened successfully in Nepal.

That is what had happened when the IPKF was called into maintain peace between the LTTE and the armed forces. Prabhakaran had a photo-op of the 'surrender event', but it became clear that his men had not surrendered the 'real weapons'. That might have come out of his over-cautious approach to politics and terrorism.

More importantly, whether as chief minister or as the leader of a 'separate state', it would still have been doubtful if Prabhakaran would have been able to walk the streets of Jaffna the same way he could hole up in the Vanni jungles of his Killinochchi fortress. Whatever personal security precautions he and his bodyguards would have taken against perceptions of any 'state-sponsored' sabotage attempt would have bene applicable even otherwise.

After the blood of so many Tamil leaders, especially that of other militant group leaders and those lieutenants like Mahattaya, Prabhakaran would have had to secure himself against remnants of some of those erstwhile militant groups. Then thee could have been attempts at multiple 'lone wolf' attacks, as every kin or friend or followers of any of those he had killed – moderate or militant, and not necessarily leaders – could have been waiting for his turn.

Suicidal tendency 

Military minds, both in the country and outside, have had a lot of respect for Prabhakaran's military mind. Even in political terms, his tactics was appreciated. But his strategy did not help the larger Tamil interest. Elsewhere in similar situations, militant groups targeting the state had used terror/military might to push their political agenda. Here, after a time, it became increasingly clear to all stake-holders, including the international community, that the LTTE was using the negotiations route to strengthen it militarily, instead.

All of it boiled down to the maxim that the LTTE was not interested in a negotiated political settlement, but only to spruce up its military might, for what it deemed to be a fight to the finish. In the process, the LTTE was the one that got finished off, and almost for the good, as it looks thus far.

In leading up to this point, the LTTE forgot a lot of things that should have been visible to the naked eye. Because it was drunken with power and its leadership was holed up in the jungles with no real, independent outside contact capable of evaluating national and international developments and conveying it to the leadership to the point of convincing the same, the LTTE – rather the Tamils lost out, not only the war but also possible peace and a honourable settlement.

The LTTE is still remembered – and will always be remembered the world over, by academics and officials studying the global terror pattern, mainly for its 'Black Tigers' suicide squads. But in instilling in young cadres such suicidal tendencies, much of it seemed to have rubbed on the organisation, itself. Or, was it the suicidal tendency of the organisation – based possibly on Prabhakarans's reported liking for Hitler's war and political strategies, which also tempted him to follow the latter to the very last step in his own life?

The story is not about the LTTE's suicide-bombing tactics alone, but also about the LTTE's suicidal ways. Going by reports, there may have been opportunities for the LTTE's suicide-bombers in the Anuradhapura air force base attack in October 2007, the LTTE bombers could have escaped – if not all, at least some of them. But conferring on them martyrdom, to motivate the next line of Black Tigers cadres to achieve personal glory, seemed to have been uppermost in the minds of the leadership, then as ever.

In doing so, the leadership sacrificed experienced front-line commanders of the traditional military arm or the Black Tigers terror-arm on the field, with the result when push came to shove in the conclusive 'Eelam War IV' (2006-09), the LTTE had a lot of foot soldiers, including child conscripts in their hundreds and thousands – and not enough effective commanders on the ground.

Insulated isolation 

By getting into the jungles, physically insulated and information-wise isolated, the LTTE leadership ensured that it did not get the real pulse of events happening around it. So high was its self-belief, it never ever thought that the Sri Lankan State would have also utilised the Norway-facilitated CFA period (2002-06) to rearm, re-train and rework its strategy and tactic, as much.

Gloating over the past war victories and demoralising terror-attacks on the Sri Lankan State and individual leaders, both of the government and of the Tamil community, they had come to believe that were the greatest. In 2005 elections, they wanted Mahinda Rajapaksa as President, because they wanted war – and they believed that only a Rajapaksa presidency would offer them war.

In doing so, again, the LTTE leadership faltered as on most occasions. Most victories were won not because the LTTE was smarter and leaner, but the other side was neither. The LTTE was frozen in the early eights past, when the Sri Lankan armed forces numbered around 15,000 all – a 'ceremonial army' with not-very-professional soldiery, and gentlemen officers from Colombo Seven Sinhala-Buddhist families who were mostly men of leisure. By the time Rajapaksas came to power, all of it had changed.

The LTTE saw only Mahinda R the politician, not an army/war veteran in Gotabhaya Rajapaksa, now President., They did not understand the dynamics of Sinhala-Buddhist politics, as the Rajapaksas did. They did not have a clue as to what the armed forces had sought of the two leading presidential candidates, pre-poll, or of the victor, afterwards.

The army, too, wanted peace, according to reports. But if it was not possible and they were to be pushed into a war, it would have to be fight-to-the-finish. The Rajapaksas reportedly promised the former, and the LTTE obviously offered them the latter, and they grabbed it, with the full conviction that not only would the political leadership stand by them, but this one would not also cow down under international pressure, as its predecessor.

Through all this, the LTTE forgot to read the two pointers on the wall, written in, bold and clear, all caps: One, 'Post-9/11, the global mood has changed. The West, starting with the US, has started reading new meanings into the LTTE assassination of President Ranasinghe Premadasa and the neighbouring India's former Prime Minister Rajiv Gandhi.'

Two, they refused to accept that in President Mahinda R, there was a leader 'who could finish off the ethnic war – and on his terms'. If nothing else, unlike the Colombo elite, and more like the hardy Ruhuna's fellow-predecessor slain President Ranasinghe Premadasa, the Rajapaksas could think like Prabhakaran, from the hardy Tamils of the dry North. In Fonseka and his team, the army also had an equally hardy fighters, unlike some of their predecessors over the previous two decades and more.

Worst case scenario 

It was obvious that the LTTE leadership had become incapable of evaluating the worst case scenario as any battle-leadership should have and would have done. After taking out Mahattaya, or Gopalasamy Mahendraraja and frightening all other leaders of his generation into chilly silence, Prabhakaran had only boys who addressed him and referred to him as 'thalaivar' or 'leader' – and rightly so.

In Anton Balasingham, the LTTE's ideologue, he had the only one left in the top layer who would address him as 'thambi', or 'younger brother'. But somewhere after the turn of the century or afterwards, even that changed. Bala 'annai', or the 'elder brother', too, began addressing Prabhakaran as 'thalaivar'. His sane voice too got silenced within the LTTE long before his death in London, December 2006.

Either Balasingham had over-estimated his reach or Prabhakaran's grasping power of global events, or both, that he took negotiated decisions for the LTTE, for which he was put on the cold store. With his exit in December 2006, just as 'Eelam War IV' was taking shape, the LTTE was left only with the war option, and they fought to their own finish.

Two pointers where the LTTE military strategy went wrong at the commencement of 'Eelam War IV'. One, when they started off the 'Maavilaaru seizure' and gave it up without a battle, it exposed their thoughtlessness and unpreparedness to the armed forces that needed to evaluate the post-CFA preparedness and intelligence of the LTTE leadership.

Then, when an LTTE suicide-bomber targeted army chief Fonseka, so very daringly on the army headquarters campus, and the air-strike targeted the tri-ethnic East, and not the northern headquarters of the LTTE, the State strategy was amply clear. That the military was fighting the war to finish it, starting with the lesser of the LTTE's strongholds before moving on to the stronger North – as it happened!

(The writer is Distinguished Fellow and Head-Chennai Initiative, Observer Research Foundation, the multi-disciplinary Indian public-policy think-tank, headquartered in New Delhi. Email: )



Sri Lanka- Where did the LTTE go wrong?

Share this post

Link to post
Share on other sites

Postmortem report ?  ah.... 😏

மேற்கின், இந்திய, இலங்கையின் ஒட்டுமொத்தத் தோல்விக்கும் புலிகள்தான் காரணம் என்று ஒட்டுமொத்தமாக முடிவுக்கு வரும் காலம் தொலைவில் இல்லை. 😂


  • Like 3

Share this post

Link to post
Share on other sites
3 hours ago, விவசாயி விக் said:

(The writer is Distinguished Fellow and Head-Chennai Initiative, Observer Research Foundation, the multi-disciplinary Indian public-policy think-tank, headquartered in New Delhi. Email: )

இந்தியாவை வைத்து சீனாவை ஆசியாவில் பலவீனமாக்க எண்ணும் மேற்குலம். இந்தியாவை பலவீனமாக்க களமிறங்கிய சீனா. 

Even if we combined world powers put all it's resources, they can't recreate LTTE.

They too miss them !


Share this post

Link to post
Share on other sites

யாரப்பா இந்த சத்தியமூர்த்தி, இந்தியன் ரோ ஏஜண்டா?.

அரைத்த மாவை திருப்பியும் அரைக்கின்றர்.

Share this post

Link to post
Share on other sites
Posted (edited)
1 hour ago, zuma said:

யாரப்பா இந்த சத்தியமூர்த்தி, இந்தியன் ரோ ஏஜண்டா?.

அரைத்த மாவை திருப்பியும் அரைக்கின்றர்.

என் சத்திய மூர்த்தி ஓ.ஆர்.எஃப் சென்னை மூத்த சக மற்றும் இயக்குநராக உள்ளார், இயற்பியல் மற்றும் சட்டத்தில் இரட்டை பட்டதாரி, மற்றும் பத்திரிகை பின்னணி கொண்ட என். எழுபதுகளின் பிற்பகுதியில் திருவனந்தபுரத்தில் ஒரு பணியாளர் நிருபராக இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸில் - இப்போது, நியூ இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸில் தனது பத்திரிகைத் தொழிலைத் தொடங்கிய சத்திய மூர்த்தி, கொச்சியில் உள்ள கேரளாவில் செய்தித்தாளின் ஒரே வெளியீட்டு மையத்தில் துணைத் தலைவராக பணியாற்றினார். சத்திய மூர்த்தி பின்னர் பெங்களூரு டைம்ஸ் ஆஃப் டெக்கான் மற்றும் அகமதாபாத்தில் உள்ள இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸில் பணியாற்றினார். பின்னர், அவர் சென்னையின் தி இந்துவில் ஒரு மூத்த / தலைமை துணை மற்றும் செய்தி ஆசிரியராக, சண்டே மெயில் (சென்னை பதிப்பு) பணியாற்றினார். இவ்வாறு அவர் நாட்டின் மிகப் பெரிய ஆங்கில மொழி தேசிய செய்தித்தாள்களில் பணியாற்றியுள்ளார், குறிப்பாக தேசிய அரசியலில் முக்கிய முடிவெடுப்பவராக தமிழ்நாட்டின் வருகையுடன், அனைத்து செய்தித்தாள்களும் சென்னையில் ஒரு நிருபரைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று கோரியது, அவர்கள் முழுநேரத்தை வாங்க முடியாது. இந்த காலகட்டத்தில் சத்திய மூர்த்தி சென்னை அசைட் பத்திரிகையின் ஆசிரியராகவும், ராஜ் டிவியின் தலைமை செய்தி ஆசிரியராகவும் பணியாற்றினார். அன்றைய புதிய ஊடகங்களில், ரெடிஃப்.காம் ஆரம்பத்தில் இருந்தே செய்தி இடைவெளிகளையும் பகுப்பாய்வுகளையும் வழங்கினார். பின்னர், இலங்கை தொலைக்காட்சி குழுவான எம்டிவி, சக்தி டிவி மற்றும் சிராசாவின் தலையங்க ஆலோசகர் / தலைமை செய்தி ஆசிரியராக பணியாற்றினார். 2002 ஆம் ஆண்டு முதல், சத்திய மூர்த்தி அப்சர்வர் ஆராய்ச்சி அறக்கட்டளையின் சென்னை அத்தியாயத்தின் க orary ரவ / முழுநேர இயக்குநராக இருந்து வருகிறார். தனது வேலையின் போதும், தனிப்பட்ட ஆர்வத்தினாலும், இந்தியாவின் தெற்கு, இந்தியப் பெருங்கடல் அண்டை நாடுகளான மாலத்தீவு மற்றும் இலங்கை ஆகியவற்றைப் படித்து வருகிறார். அத்துடன் தெற்காசிய பிராந்திய ஒத்துழைப்பு சங்கம் (சார்க்). பாரம்பரிய மற்றும் வலை பத்திரிகைகளில் இந்த விஷயங்களைப் பற்றி அவர் தொடர்ந்து எழுதுகிறார். அவர் இலங்கை பற்றிய புத்தகங்களையும் எழுதியுள்ளார் / திருத்தியுள்ளார், மேலும் இந்தியாவின் இரண்டு உடனடி தெற்கு அண்டை நாடுகளைப் பற்றிய அத்தியாயங்களையும் வழங்கினார். மாலத்தீவைப் பற்றிய அவரது புத்தகம் நடக்கக் காத்திருக்கிறது. தனது அறிவைப் புதுப்பிப்பதற்கும், குறிப்பாக இந்த இரு நாடுகளில் உள்ள அரசியல் மற்றும் சமூகத்தைப் பற்றிய கூடுதல் நுண்ணறிவுகளைப் பெறுவதற்கும் அவர் தொடர்ந்து மேற்கொண்ட முயற்சிகளின் ஒரு பகுதியாக, சத்திய மூர்த்தி அவர்களை அடிக்கடி சந்திக்கிறார். மற்ற பகுப்பாய்வுப் பணிகளில், அவர் கொழும்பை தளமாகக் கொண்ட டெய்லி மிரர், முதல், மற்றும் சண்டே லீடர் ஆகியவற்றில் 10 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஒரு வார கட்டுரையை எழுதி வருகிறார், கிட்டத்தட்ட 10 ஆண்டுகளாக, முக்கியமாக இலங்கை அரசியல் மற்றும் உள் இயக்கவியல் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்துகிறார், அந்த நாட்டின் இருதரப்பு மற்றும் பலதரப்பு உறவுகளின் நேரங்கள். நிபுணத்துவம் • இந்திய அரசியல், தேர்தல்கள்,

- See more at: http://southasiajournal.net/author/sathiya/

இதுவும் காணாது விட்டால் பிரைவேட்டில் கேட்கவும் எ 

Edited by பெருமாள்

Share this post

Link to post
Share on other sites
(நூல் முன்னோட்டம்)
<புலிகளை துவம்சம் செய்த ஸ்ரீலங்கா இராணுவ தளபதியை, அதே ஸ்ரீலங்கா இராணுவம் அடித்து இழுத்து போன கதை>
2010 ஆம் வருடத்திலே எங்களது பொது வேட்பாளராக சரத் பொன்சேகா போட்டியிட்டு வெற்றிபெறவில்லை.
ஆனால் அந்த தோல்வியுடன், மீண்டும் திரும்பி ஓய்வு பெற்ற ராணுவ அதிகாரியாக வாழ விரும்பாத அளவிற்கு அவருக்குள் அரசியல் புகுந்துவிட்டது.
2010 பெப்ரவரியில், அவர் தேர்தல் காலத்தில் பயன்படுத்திய, கொழும்பு ரோயல் கல்லூரி அருகில் அமைந்துள்ள அலுவலக கட்டிடத்தின் மேல் மாடியில், தனது அரசியல் எதிர்காலத்தை தீர்மானிப்பதற்கான சில கட்சி தலைவர்களை அழைத்து சரத் பொன்சேகா ஒரு கலந்துரையாடலை நடத்தினார்.
ஆக மூன்று கட்சிகளைத்தான் அழைத்திருந்தார். ஜேவீபி, ஸ்ரீலங்கா முஸ்லீம் காங்கிரஸ், ஜனநாயக மக்கள் முன்னணி.
அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்ட நான் அந்த ரோயல் மாவத்தை மேல் மாடி அறைக்குள் நுழையும் பொழுது, ஜேவிபியின் அன்றைய தலைவர் சோமவன்ச அமரசிங்க, எம்பி சுனில் ஹந்துன்நெத்தி, நண்பர் ரவுப் ஹக்கீம் ஆகியோர் அமர்ந்திருந்தனர்.
என்னை வரவேற்ற பொன்சேகா கலந்துரையாடலை ஆரம்பித்தார்.
பின்னாளில் பொன்சேகா மீதான வழக்கில் அரசாங்கம் கூறியதை போல, அந்த கலந்துரையாடல் அரசாங்கத்தை சதி செய்து கவிழ்க்கும் அரச விரோத கலந்துரையாடல் அல்ல.
உண்மையிலேயே அரசாங்கம் சொன்னதை போல, சதி செய்து அரசாங்கத்தை தூக்கி எறியும் அந்த இரகசிய கலந்துரையாடலில் கலந்துகொண்டோம் என அன்றைய ராஜபக்ச அரசாங்கம், என்னையும், ரவுபையும், சோமவன்சவையும் கைது செய்யும் என்றும் நான் நினைத்தேன்.
ஆனால் அப்படி நடக்கவில்லை.
உண்மையில் ஐதேக தலைவர் ரணில் விக்ரமசிங்கவும், பொன்சேகாவும் தேர்தல் பிரச்சாரத்தின் இறுதி கட்டத்தில் முரண்பட்டுக்கொண்டனர். (அது வேறு கதை பிறகு கூறுகிறேன்!).
அடுத்து வரும் பொது தேர்தலில் எப்படி நாங்கள் பொது எதிரணியாக ஐதேகவுடன் கூட்டாக போட்டியிடுவது என்பதுபற்றியே சரத் பேசினார்.
அந்த கலந்துரையாடலின் போது பொன்சேகாவின் செயலாளர் சேனக சில்வாவும் வந்து அமர்ந்துகொண்டார். ஒரு அரைமணித்தியாலம் கடந்திருக்கும்.
திடீரென எந்தவித முன் அனுமதியும் இன்றி ஒரு இராணுவ அதிகாரி சீருடையுடன் அந்த அறையின் கதவை திறந்துகொண்டு உள்ளே வந்தார். தனியாகத்தான் வந்தார். கையில் ஆயுதம் எதுவும் இருக்கவில்லை.
அவரது பெயர் மானவடு என பிறகு அறிந்தேன். அவர் உள்ளே வந்த விதம் அசந்தர்ப்பமாக இருந்தாலும் கூட, பொன்சேக்காவுடன் தொடர்புடைய ஒரு ராணுவ அதிகாரி அவருடன் கதைப்பதற்காக வந்தார் என நான் நினைத்தேன்.
ஆனாலும் அவரில் ஒரு பதட்டம் தெரிந்தது. வந்தவுடன் அவர் எங்கள் எல்லோரையும் பார்த்து, "Please go out of the room" (தயவு செய்து அறையை விட்டு வெளியேறுங்கள்!) என பதட்டமாக கூறினார்.
அதில் தெளிவில்லாததால் அவரை பார்த்து நான் கேட்டேன், "What? Tell again" (என்ன, மீண்டும் சொல்லுங்கள்?)
அவர் திரும்பவும் முதலில் சொன்னதையே சொன்னார்.
நான் சிங்களத்தில் அவருக்கு பதில் கூறினேன்.
"உங்களுக்கு நான் யாரென்று தெரியுமா? நான் மனோ கணேசன் எம்பீ, இவர் ரவுப் ஹக்கீம் எம்பீ, இவர்கள் சுனில் ஹந்துந்நெத்தி எம்பீ மற்றும் ஜேவீபி தலைவர் சோமவன்ச அமரசிங்க."
இப்படி விளக்கமாக கூறியும், அவர் ஏனோ ஆங்கிலத்தை கைவிடவில்லை.
பொன்சேகாவை நோக்கி கையை நீட்டிக்கொண்டு, "I come to arrest him" (அவரை கைது செய்ய வந்துள்ளேன்!) என்று உடைந்த பேச்சுவழக்கு ஆங்கிலத்தில் கூறினார்.
நானும் சிங்களத்தை விடவில்லை."அதோ அவர் அங்கே இருக்கின்றார், பேசிக்கொள்ளுங்கள்" என்றேன்.
இவை அனைத்தும் நிகழ சில வினாடிகள் மட்டுமே சென்றன.
நிலைமையை புரிந்த கோப கணல் சரத் பொன்சேகா, "என்னை அரெஸ்ட் செய்ய நீங்கள் யார்?" என்று கேட்டார்.
சரத் பொன்சேகாவை நெருங்கிய மானவடு "சார், எங்களுடன் ஒத்துழையுங்கள். எங்களுக்கு மேலிடத்து உத்தரவு. உங்களை கைது செய்து கொண்டு செல்ல வேண்டும்." என்றார்.
இப்பொழுது மானவடுவிற்கு சிங்களம் வந்தது.
பொன்சேகா ஆத்திரத்துடன் கூக்குரல் இட்டார்.
"மேலிடத்து உத்தரவு?" (இந்த இடத்திலே அவர் ஒரு இராணுவ ஸ்டைல் கெட்ட வார்த்தையை பயன்படுத்தியதாக ஞாபகம் வருகிறது!)
"நான் இப்பொழுது ராணுவத்தில் இல்லை. நான் சிவில் மனிதன். போய் பொலீசை கூட்டி வாருங்கள்." என்றார்.
செய்வதறியாத மானவடு திரும்பி பார்த்து, கதவிற்கு பக்கத்தில் நின்றிருந்த இன்னொரு ராணுவ அதிகாரியை அழைத்தார்.
விரைவாக உள்ளே வந்த அந்த அதிகாரி சரத் பொன்சேகாவின் பக்கத்திலே போய் தன் கையில் இருந்த ஒரு கடதாசியை சிங்களத்தில் வாசிக்க தொடங்கினார்.
அது ஒரு இராணுவ குற்ற பத்திரிகை என நான் நினைத்தேன். அது எனக்கு முழுமையாக விளங்கவில்லை. ஆனால் அதில் பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகள் இருந்ததாக எனக்கு புரிந்தது.
அந்த அதிகாரி பெரும் கலவரத்திற்கு உள்ளாகி இருந்தார். அவரது கைகள் நடுங்கின. வாயில் வார்த்தைகள் சரியாக வரவில்லை.
அந்த ராணுவ அதிகாரிக்கு நேற்று வரை கட்டளையிட்ட தளபதிக்கு எதிராக, குற்றப்பத்திரிகை வாசிப்பதில் தடுமாற்றம் இருந்திருக்கலாம்.
இச்சந்தர்ப்பத்தில், அங்கே அமர்ந்திருந்த சேனக சில்வா தனது எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தி ஏதோ சொன்னார்.
அதனால் கோபமடைந்த மானவடு அறைக்கு வெளியே நின்ற படையினர் சிலருக்கு ஆணையிட்டார்.
கதவுக்கு வெளியே, அங்கே இன்னும் நிறைய ராணுவ வீரர்கள் ஆயுதங்களுடன் நின்றார்கள்.
"இவன்தான் அடுத்தவன். இவனையும் பிடியுங்கள்." என்று கூறி சேனக சில்வாவின் இரண்டு கைகளையும் பின்புறமாக இறுக்கி, கழுத்திலே கையை வைத்து, உள்ளே வந்த இராணுவ வீரர்கள் இருவர் சேனகவை இழுத்து சென்றனர்.
திரும்பவும் மானவடு இப்பொழுது உரத்த குரலில்"சார், வாங்க சார் வாங்க!" என்று பொன்சேகாவை அழைத்தார்.
அப்பொழுதும் சரத் விடாப்பிடியாக "நான் சொன்னது உமக்கு விளங்கவில்லையா? போய் பொலீசாரை கூட்டிக்கொண்டு வா!" என கூச்சலிட்டார். (மீண்டும் இராணுவ ஸ்டைல் கெட்ட வார்த்தை!)
ஆமாம் "போலீசாரை கூட்டி வாருங்கள்" என்று ரவூப் ஹக்கீம் இடைமறித்து சொன்னார்.
ஒரு கணம் திகைத்து நின்ற மானவடு உடனடியாக சுதாரித்துக்கொண்டு தம் கையில் இருந்த கைபேசியை அழுத்தியபடி வெளியே சென்றார்.
அறைக்கு வெளியே அவர் யாருடனோ உரையாடுவது எமக்கு கேட்டது.
இந்த அறையில் நிலவிய நிலைமையை விளக்கி அவர் மேலிடத்து ஆணையை பெறுகின்றார் என நினைத்தேன்.
சற்று நேரத்தில் திரும்பி மானவடு வேகமாக உள்ளே வந்தார். இப்போது அவரது தோற்றத்தில் மாற்றம் தெரிந்தது. "சார்" என்ற கெளரவம் இருந்ததாக தெரியவில்லை.
அவருக்கு பின்னாலே பெருந்தொகையான ஆயுதம் தரித்த இராணுவ வீரர்கள் அந்த மிக பெரிதல்லாத அறைக்குள்ளே வந்தார்கள்.
மானவடுவிற்கு மேலிடத்தில் இருந்து, கடும் உத்தரவோ அல்லது கடும் எச்சரிக்கையோ கிடைத்திருக்கிறது என நான் சுலபமாக ஊகித்துக்கொண்டேன்.
"நீர் அவரை இழுத்துக்கொண்டு வராவிட்டால், உமக்கு மேலே இன்னொருவரை அனுப்பி, அவரையும், உம்மையும் இழுத்துவர வேண்டி வரும்." என்று எச்சரிக்கை கிடைத்ததோ தெரியவில்லை.
பொன்சேகா கோபமடைந்த சிங்கத்தை போல தடுமாறி உறும ஆரம்பித்தார். போலீசாரை தவிர வேறு எவரிடமும் தான் சரணடைய மாட்டேன் என்று திரும்ப திரும்ப கூறினார்.
அறையில் நிலைமை மோசமடைந்தது.
இதை கண்ட, ராணுவத்தை பற்றி நன்கு தெரிந்தாலோ என்னவோ தெரியவில்லை, முன்னாள் ஆயுத போராளிகளான சரத் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த, ஜேவீபி தலைவர் சோமவன்சவும், சுனில் எம்பீயும் தமது இருக்கையில் இருந்து எழுந்தார்கள்.
வேகமாக வந்து நானும், ரவுப்பும் அமர்ந்திருந்த அகன்ற இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டார்கள்.
இந்த சம்பவத்தின் போது அவர்கள் இருவரும் எதுவும் பேசவே இல்லை.
மானவடுவின் கட்டளைப்படி சுமார் பத்து பேர்வரை வீரர்கள், தமது ஆயுதங்களை மற்றவர்களிடம் கையளித்துவிட்டு சரத் பொன்சேகாவை அவரது இருக்கையில் இருந்து எழுப்பி இழுத்துக்கொண்டு செல்ல முயன்றனர்.
பொன்சேகா "என் கிட்டே வர வேண்டாம், என் மேல் கைவைக்க வேண்டாம்." என கடும் கூச்சல் போட்டார்.
இடையிலே ராணுவத்திற்கே உரிய நல்ல பல சுந்தர சிங்கள வார்த்தைகளையும் உதிர்த்தார். அவர் கண்களில் கனல் பறந்தது. முக்கியமாக அவமானம் தெரிந்தது.
அந்த இராணுவ வீரர்கள் அவரை இழுத்து செல்வதற்காக, பொன்சேகா மீது கையை வைத்த பொழுது குனிந்து தனது இருக்கையின் கீழே எதையோ தேடினார்.
அவர் இருக்கையின் கீழே ஒளித்து வைத்திருக்கும் துப்பாக்கியை தேடுகிறாரோ, அதை எடுத்து இவர்களை நோக்கி சுடப்போகிறாரோ, அதனால் அந்த அறையிலே துப்பாக்கி சண்டை நடக்கப்போகிறதோ, இதில் நாங்களும் பலியாக போகின்றோமோ என்று நான் வேகமாக நினைத்தேன்.
பின்னாளில் இது பற்றி பேசியபொழுது ரவுப் ஹக்கீம் தானும் அப்படிதான் நினைத்ததாக கூறினார்.
சோமவன்சவும் சுனிலும் கூட அப்படித்தான் நினைத்தார்கள் என்பது அப்போதே அவர்களின் முகங்களில் தெரிந்தது. அவர்கள் அனுபவசாலிகள்!
இறுதியில் ஆறடி உயரமுள்ள திடகாத்திரமான பொன்சேகாவை அவர்கள் இழுத்து சென்றனர்.
இரண்டு கைகளையும் இரண்டு கால்களையும் பலர் பிடித்துகொண்டார்கள்.
எனக்கு ஞாபகம் இருக்கும் வகையில் மானவடுவின் கை பின்புறமாக சரத் பொன்சேகாவின் கழுத்தை பிடித்துக்கொண்டிருந்தது.
திமிறிய சரத் பொன்சேகாவின் கால் பட்டு அங்கிருந்த இரும்பு அலுமாரியின் கொக்கி உடைந்தது. பல ஜன்னல் கண்ணாடிகள் நொறுங்கின.
அறையில் இருந்து இறுதியாக சரத்தின் கழுத்தில் கையை வைத்தபடி வெளியேறிய மானவடு, திரும்பி எங்களை பார்த்து, "நீங்கள் இங்கேயே இருங்கள். வெளியே வர வேண்டாம்." என்று கேட்டுக்கொண்டார்.
அந்த மேல் மாடி அறையில் இருந்த எமக்கு மாடிப்படி வழியாக கீழே இழுத்து செல்லப்பட்ட சரத் பொன்சேகாவின் கூக்குரல் கேட்டது.
எனக்கு அந்த சந்தர்ப்பம் நன்றாக ஞாபகம் இருக்கின்றது. இழுத்து செல்லப்படும் பொழுது அவர் தலையை திருப்பி எங்களை பார்த்தார்.
ஒரு வினாடி அவர் கண்களும், என் கண்களும் சந்தித்தன. அவரது கண்களில் தெரிந்தது கோபமா, துக்கமா, வெட்கமா என்று எனக்கு புரியவில்லை.
அந்நேரத்து அரசியல் சூழலில் கொழும்பிலும், நாட்டிலும் தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக நிகழ்த்தப்பட்ட அரச பயங்கரவாத கடத்தல், காணாமல் போதல், படுகொலைகள், ஆகியவற்றுக்கு எதிராக போராடிய முன்னணி போராளி, நான்.
இதனால், தென்னிலங்கை தீவிரவாதிகள் என் மீது "புலி" என்ற முத்திரையை குத்தி இருந்தனர்.
அப்படியானால் இங்கு என்ன நடக்கிறது?
புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனை தோல்வியடைய செய்து, கொன்று, விடுதலை புலிகளை நிர்மூலமாக்கி, நேற்று முன்தினம் வரை முழு நாட்டு சிங்கள மக்களாலும் தேசிய வீரன் என தோளில் சுமக்கப்பட்டு, உலகத்திலேயே மிக சிறந்த இராணுவ தளபதி என ராஜபக்ச சகோதரர்களாலே புகழப்பட்ட, போர் தளபதியை, அவர் தலைமை தாங்கிய அதே இலங்கை இராணுவ வீரர்கள், மிருகத்தை போல அடித்து இழுத்து சென்றனர்.
இங்கே என்னை சிந்திக்க வைத்த விசித்திரம் என்னவென்றால், இவர்களாலேயே "தமிழ் புலி" என்று பொய் குற்றம் சுமத்தப்பட்ட என் கண்களின் எதிரிலேயே, அதே புலிகளை துவம்சம் செய்த "சிங்கள ராணுவ" தளபதி சரத் பொன்சேகா இழுத்துச்செல்லப்படுகிறார்.
எனக்கு தோன்றிய இந்த எண்ணம், சரத் பொன்சேகாவிற்கு தோன்றியதோ எனக்கு தெரியவில்லை.
தோன்றினாலும், தோன்றாவிட்டாலும் கூட போர் வெறியர்கள் இதையிட்டு என்றாவது ஒருநாளாவது வெட்கப்படத்தான் போகின்றார்கள்.
இருப்பினும் இந்நிகழ்வு எனக்கு சந்தோசத்தை ஏற்படுத்தவில்லை.
அவ்வேளையில், எனக்கு பொன்சேகா மீது அனுதாபம் தான் ஏற்பட்டது. நான் புலி அல்லவே. புலியாக இருந்திருந்தால் ஒருவேளை நான் சந்தோசப்பட்டிருக்கலாம்.
நான் இலங்கையன் என்ற முறையிலேயே கவலைப்பட்டேன்.
மானவடு குழுவினர் பொன்சேகாவை கைது செய்வதற்காக எமது அறைக்கு உள்ளிட முன்னர் கீழ் அறையிலே இருந்த எனதும், ரவுப் ஹக்கீமினதும் பாதுகாப்பு அதிகாரிகளை தற்காலிகமாக கைது செய்திருந்தனர.
அவர்களின் ஆயுதங்கள், கைபேசிகள் அனைத்தையும் கைப்பற்றி, அவர்களை ஆயுதம் தரித்த ராணுவ வீரர்களின் பாதுகாப்பில் வைத்துவிட்டுதான், மானவடு மேலே வந்திருக்கின்றார் என்பதை நான் பின்னர் அறிந்துகொண்டேன்.
இச்சம்பவங்கள் கீழ் மாடியில் நடந்திருந்தன.
அன்றைய தினம் அவ்விடத்தில் துப்பாக்கி, ஆயுதங்கள் பெருமளவில் இருந்தபோதும், ஒரு வெடிப்பும் நிகழவில்லை.
இருப்பினும் அதற்கு அதிகமான பாரிய சம்பவம் ஒன்று நடந்தது.
அதுதான், நான் மேலே சொன்னது போல, புலிகளுக்கு எதிரான, போரை வென்று தந்த தளபதி பொன்சேகாவை, அதே ஸ்ரீலங்கா ராணுவ வீரர்கள், மிருகத்தை போன்று, “புலி” என குற்றஞ்சாட்டப்பட்ட ஒரு தமிழ் இலங்கையனின் கண் எதிரில், அடித்து இழுத்து சென்றனர்.
அரசியலில் தொடர்ந்
இந்நூலை ஒருநாள் நான் சிங்களத்தில் மொழிமாற்றம் செய்வேன்.
அப்போது இதை இன்னமும் விபரித்து கூறுவேன்.
Image may contain: 5 people, text
  • Haha 1

Share this post

Link to post
Share on other sites
10 hours ago, ampanai said:

இந்தியாவை வைத்து சீனாவை ஆசியாவில் பலவீனமாக்க எண்ணும் மேற்குலம். இந்தியாவை பலவீனமாக்க களமிறங்கிய சீனா. 

Even if we combined world powers put all it's resources, they can't recreate LTTE.

They too miss them !


நான் கண்பூர் வட இந்தியா சென்றபோது அவர்களின் விமானப்படை நிலையத்தில் தான் இறங்கினேன்.  இப்பவும் 80களின் கறல் பிடிச்ச அன்டனோவ், உலகப்போர் 2 ஹெலி  என்று எல்லாம் அரத பழசு!

இந்த யோசனை குளம் அல்லது சிந்தனை குட்டை வாழ் நாளில் ஒரு வெடி சத்தம் கேட்டிருக்குமோ தெரியாது ஆனால் போர் வியூகம் வகுக்கிறது.  கட்டுரையில் நிறைய ஓட்டைகள்.

80களில் சிறி லங்கா இராணுவம் 80,000 வளர்ந்திருந்தது.  95களில் ஊர்காவற்படை,, காவல் துறை, பிக்கு ஆயுத குழு என்று 300,000 வளர்ந்திருந்தது.

எப்போதும் சிங்களம் சண்டைக்காரர் வைத்திருந்தது.   அல்லக்கை இந்திய இராணுவம் தான் வாங்கிக்கட்டி கொண்டு போனது,

2006 ல் சிங்களம் புத்திசாலி தனமாக மன்னார் பக்கம் சென்று வன்னியை முடக்கியது.  அப்போதே புலிக்கு தெரியும்.
இவர் 300 இந்திய இராணுவ அதிகாரிகள் அனுராதபுரத்தில் இருந்து உதவியது,  இந்திய கடற்படை உதவியது,  பெரிய குண்டுகள் எறிகணைகள் அள்ளி குடுத்தது பற்றி எழுதவில்லை.

இந்தியா உலக நாடுகளை வைத்து புலிகளை தடை செய்து போருக்குள் தள்ளியது பற்றியும் மூச்சுவிடவில்லை.

மற்றும் இந்த சிந்தனை குட்டை தனது கொங்கிரஸ் குடும்ப அரசு, நாராயணன் பற்றி மூச்சே விடவில்லை.

மற்றும் இந்த வற்றி போன றோ சிந்தனை ஊற்றுக்கு 
“தலைவர்” என்ற தலைப்பிற்கு அர்த்தம் தெரியவில்லை!   இந்தியாவில் பதவிக்கு எச்சில் கை நக்குவோரை எல்லாம் தலைவர் என்று அழைத்து ஒரு உண்மையான தலைவனை நக்கல் நடிக்கிறாராம்.

பதவிக்காக இல்லாமல் நாட்டுக்காக தனது மகன்களுடன் களம் கண்டவரை தலைவர் என்று அழைக்காமல் 14 வயது மருமகளுடன் அம்மணமாக பிடிபட்ட இங்கிலாந்து கைப்பாவை காந்தியை தலைவர் என்பதா?

மொத்தத்தில் எல்லோருக்கும் இப்போது புலி வேண்டும் அது தான் 10 வருடம் சென்று ஊழை இடுகிறார்கள் இந்த முகமூடி வற்றிய யோசனை குளங்கள்.

  • Like 1

Share this post

Link to post
Share on other sites

ஈழத் தமிழரின் நிலைமை 😏


Share this post

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

  • Topics

  • Posts

    • போன் ஐந்து மணித்தியாலம் விலாண்டினால் மண்டை   சிதறும் …. அம்மானுடன் ஐந்து நிமிடம் கும்மி அடித்தாலே மோட்சம் கிட்ட வரும்   !!!! இப்ப கப்பல் ஓடுற தமிழன் எப்ப செக்கு இழுக்கப் போறான் ..  
    • மாட்டையும் மரத்தையும் கதைக்கதானே பலர் இருக்கின்றார்கள்  சொன்னதை மாற்றி பல்டி அடிப்பதில் வல்லவர்   மரண சன்றிதழில் எப்படிவருமென்று எல்லோருக்கும் தெரியும். மனைவி அவர் என்ன செய்தார் என்று சொன்னதை கூட உங்களால்  நம்ப முடியவில்லையென்றால் நீங்கள் .....
    • சித்திரவதைத் தடுப்புச் சட்டத்துக்கு முன்னுரை எழுதும் சாத்தான்குளம் மரணங்கள் எம். காசிநாதன்   / 2020 ஜூலை 06 தமிழகப் பொலிஸ் துறையின் வரலாற்றில், ‘கரும்புள்ளி’யாக மாறிய சாத்தான்குளம் மரணங்கள், பொலிஸாரின் சித்திரவதைக்கு எதிரான குரலை, இந்திய அளவில் எழுப்பியுள்ளது.    ஜெயராஜ், பென்னிக்ஸ் இருவரும் ஊரடங்கு உத்தரவை மீறியதற்காக அழைத்துச் செல்லப்பட்டு, பொலிஸ் நிலையத்தில் அடித்துத் துவைக்கப்பட்டார்கள். பின்னர், சிறைச்சாலையில் அடைக்கப்பட்டு, அங்கிருந்து மருத்துவமனைக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டபோது, உயிரிழந்தார்கள்.    தமிழகத்தின் தென் மாவட்டங்களை மட்டுமின்றி, மாநிலத்தையே உலுக்கிய இந்த ‘இருவர் மரணம்’ , சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் மதுரைக் கிளையின் தீர்ப்புகளுக்குப் பின்னர், இந்திய அளவில் பேசப்படும் மரணங்களாக மாறியிருக்கின்றன.    இந்த வழக்கை விசாரித்த நீதியரசர்கள் பி.என். பிரகாஷ், புகழேந்தி ஆகிய இருவரும், இன்று தமிழகத்தில் மட்டுமல்ல, இந்திய அளவிலும் மனித உரிமையை நிலைநாட்டும் நீதிபதிகளாகவும் உயர்நீதிமன்றத்தின் அதிகாரம் என்ன என்பதைப் பொலிஸாருக்கு அறிவுறுத்தும் நீதிபதிகளாகவும் புகழ் பெற்று, உயர்ந்து நிற்கிறார்கள்.    மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் பாராட்டும் நீதிபதிகளான இவர்கள், இந்த வழக்கில் பிறப்பித்த அதிரடி உத்தரவுகள், நீதி தேடிப் போராடிய மக்களுக்குப் பெரிய ஆறுதலை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. பொது அமைதி மீண்டும் தென் மாவட்டங்களில் மட்டுமின்றி, தூத்துக்குடி மாவட்டத்திலும் வழமைக்குத் திரும்பியிருக்கிறது.   “ஜெயராஜ், பென்னிக்ஸ் ஆகியோரின் மரணங்களில், கொலை வழக்காகப் பதிவு செய்வதற்கான முகாந்திரம் இருக்கிறது என்பது, பின்வரும் நடவடிக்கைகள் மூலம் உணர்ந்தகொள்ள முடியும்.  பொலிஸ் நிலையத்துக்கு விசாரிக்கப் போன நீதிபதியைப் பணி செய்ய விடாமல் தடுத்த அதிகாரிகளை, நீதிமன்ற அவமதிப்பு வழக்கில் ஆஜராக வைக்கப்பட்டது.  சம்பவம் நடைபெற்ற சாத்தான்குளம் பொலிஸ் நிலையத்தை, பொலிஸ் அதிகாரிகளின் நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுவித்து, வருவாய் துறையின் கட்டுப்பாட்டின் கொண்டு வரப்பட்டது. சி.பி.ஐ விசாரணைக்கு உத்தரவிடப்பட்டதை மாற்றி, அது காலதாமதம் ஆகும் என்றும், உடனடியாக சி.பி.சி.ஐ.டி விசாரணையை, ஒரு நிமிடம் கூடத் தாமதம் ஆகாமல் எடுத்திட வேண்டும் என்றும் உத்தரவிட்டது.  பொலிஸ் நிலையத்தில் ஜெயராஜ், பென்னிக்ஸ் தாக்கப்பட்டமை குறித்துச் சாட்சி சொன்ன, அந்த நிலையத்தில் பணியாற்றிய இன்ஸ்பெக்டர் ரேவதியுடன், உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகளே நேரடியாக அலை பேசியில் தொடர்புகொண்டு, பாதுகாப்பு, லீவு, சம்பளம் வழங்க உத்தரவிடப்பட்டது.  மேற்குறிப்பிட்ட நடவடிக்கைகள் எல்லாமே, மனித உரிமையை நிலைநாட்டுவதில் சென்னை உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகள் போட்ட உத்தரவுகள். தமிழகத்தில் இதுவரை நடைபெற்ற பொலிஸ்  நிலைய மரணம், நீதிமன்றக் காவல் மரணம் போன்றவற்றில், இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு முன்னுதாரணமாக, இந்த உத்தரவுகள் அமைந்துவிட்டன.  இனியொரு முறை, இப்படியொரு தாக்குதல் சம்பவமோ, மரணமோ பொலிஸ் நிலையத்தில் நடக்கக் கூடாது என்பது இந்த உத்தரவுகளில் மேலோங்கியுள்ளது. அந்த வகையில், சட்டத்தின் ஆட்சியை உயர்நீதிமன்றம் உறுதி செய்திருக்கிறது.   அதே சமயத்தில், பொலிஸ் நிலைய நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டை பொலிஸ் துறையிடமிருந்து வருவாய்த்துறைக்கு மாற்றியமையானது, வரலாறு காணாத உத்தரவு. இந்திய வரலாற்றில், இது முதல் உத்தரவாகவே போலிஸ் அதிகாரிகளால் பேசப்படுகிறது.  குறிப்பாக, பொலிஸ் துறை,  முதலமைச்சரின் நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வருகிறது. பொலிஸ் நிலைய நிர்வாகத்தை, முதலமைச்சரின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தே, வேறு ஒரு துறைக்கு மாற்றியமை, சட்டத்தின் ஆட்சியை நிலைநாட்டுவதில், எப்போதுமே முன்னணிக் கள வீரர்களாக நிற்போம் என்பதை வெளிக்காட்டும் விதத்தில், உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகள் செயற்பட்டுள்ளார்கள். இந்த உத்தரவு, இந்திய மக்கள் அனைவராலும் வரவேற்கப்படுகிறது; வாழ்த்தப்படுகிறது.  இந்த இரு மரணங்களும் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகளின் மனதை எவ்வளவு தூரம் பாதித்திருக்கிறது என்பதற்கு, அவர்கள் அளித்துள்ள உத்தரவில் உள்ள வாசகங்களே போதுமான ஆதாரங்களாக இருக்கின்றன. இவ்வழக்கின் விசாரணை அதிகாரியாக சி.பி.சி.ஐ.டி சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அனில் குமாரை நியமித்த உத்தரவில், “இறந்த இருவரின் குடும்பத்தினரின் கண்களில் ஆறாக ஓடும் கண்ணீரைத் தன் முன் நிறுத்தி,- பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தினரின் கண்ணீரைத் துடைக்கும் விதத்தில், புலனாய்வு செய்வார் என்று நம்புகிறோம்” என்று உருக்கமாகத் தெரிவித்த குறிப்பிட்ட நீதிபதிகள், “இந்த வழக்கு விசாரணையை, உயர்நீதிமன்றம் நேரடியாகக் கண்காணிக்கிறது என்பதை, புலனாய்வு அதிகாரி மனதில் கொள்ள வேண்டும்” என்றும், எச்சரிக்கை மணி அடித்திருக்கிறார்கள்.   பொலிஸ் நிலையங்களில் இது போன்று சித்திரவதைகள், மனித நேயமற்ற விசாரணை முறைகள் (Third Degree Methods) இருக்கக் கூடாது என்று, பலமுறை உச்சநீதிமன்றமும், உயர்நீதிமன்றங்களும் எச்சரித்து வந்துள்ளன. இதன் உச்சக்கட்டமாக, இந்திய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களே இதைத் தடுக்கும் வகையில், சட்டம் கொண்டுவரப்பட வேண்டும் என்று, குரல் எழுப்பி வந்துள்ளனர்.  அதன் விளைவாக, 2010ஆம் ஆண்டு காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசாங்கம் இருந்த போது, 1975இல் ஐ.நா சபை கொண்டு வந்த, ‘சித்திரவதைக்கு எதிரான பிரகடனம்’  அதிகமாகப் பேசப்பட்டது. இந்தப் பிரகடனத்தில் 1997இல் இந்தியா கையெழுத்திட்டாலும், அதை ஏற்று உள்ளூர் சட்டங்களில் சித்திரவதைக்கு எதிரான, சட்டத் திருத்தங்கள் கொண்டு வரவில்லை என்ற குரல் எழும்பியது.   உச்சநீதிமன்றமே சில வழக்குகளில், “ஏன் ஐ.நா பிரகடனத்தில் கையெழுத்திட்டும் இதுவரை சித்திரவதை தடுப்புச் சட்டம் கொண்டு வரவில்லை” என்று மத்திய அரசுக்கு நெருக்கடி கொடுக்கவே, இதைச் சமாளிக்க, சித்திரவதைத் தடுப்புச் சட்டமூலம் -2010 இந்திய நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளில், ஒன்றான மக்களவையில் 2010 ஏப்ரல் மாதம் தாக்கல் செய்யப்பட்டு,  மே மாதம் நிறைவேற்றப்பட்டது.  அது, இன்னோர் அவையான மாநிலங்களவையில் நிறைவேறி இருக்க வேண்டிய நேரத்தில், அந்தச் சட்டமூலத்தில் சித்திரவதைகளைத் தடுக்கும் வலுவான பிரிவுகள் இல்லை என்று கூறி, அன்றைய சட்டத்துறை அமைச்சர் அஸ்வனி குமார் தலைமையிலான 13 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் கொண்ட தேர்வுக்குழுவுக்கு ஓகஸ்ட் 2010 இல் அனுப்பி வைக்கப்பட்டது.   அந்தக் குழு, இந்தச் சித்திரவதைத் தடுப்புச் சட்டமூலத்தை ஆய்வு செய்வதற்காக, ஒன்பது கூட்டங்கள் நடத்தியது. கைதிகள்,  மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் உள்ளிட்ட பல்வேறு தரப்பினரிடமும் ஆலோசனை நடத்தி, இறுதியில் ஒரு சட்டமூலத்தை 2010 ஆம் ஆண்டு டிசெம்பர் மாதம் தயாரித்தது.  அந்தச் சித்திரவதைத் தடுப்புச் சட்டமூலத்தில், பொலிஸ் காவலில் சட்டவிரோதமாகச் சித்திரவதை செய்தால், மூன்று வருட சிறைத் தண்டனையும்  பாதிக்கப்பட்டவருக்கு ஒரு இலட்சம் ரூபாய் நட்டஈடும் சித்திரவதை செய்யப்பட்டது குறித்து, பாதிக்கப்பட்டவர் இரண்டு வருடங்களுக்குள் புகார் அளித்திருக்க வேண்டும் எனவும் இது போன்ற சித்திரவதை வழக்கில், ஒரு வருடத்துக்குள் விசாரித்துத் தீர்ப்பளித்து விட வேண்டும் என்பன போன்ற முக்கிய பிரிவுகள், சேர்க்கப்பட்டு இருந்தன. ஆனால், ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசாங்கம் ஆட்சி இழந்ததால், அந்தச் சட்டமூலம் அப்படியே காலாவதியானது.   பின்னர், 2014இல் ஆட்சிக்கு வந்த பிரதமர் நரேந்திர மோடி தலைமையிலான பா.ஜ.க அரசாங்கத்துக்கும் இந்த அழுத்தம் கொடுக்கப்பட்டது. குறிப்பாக, முன்னாள் சட்டத்துறை அமைச்சர் அஸ்வணி குமார், உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடர்ந்து, இந்திய சட்ட ஆணைக்குழுவுக்கு இந்த விடயம் அனுப்பப்பட்டு, ஐ.நா பிரகடனத்தை ஏற்று, உள்ளூர் சட்டங்களில் திருத்தம் கொண்டு வருவது குறித்து ஆராயுமாறு பணிக்கப்பட்டது.  அதன் அடிப்படையில், 273ஆவது சட்ட அறிக்கை அளிக்கப்பட்டு, அதில் புதிதாக ‘சித்திரவதைத் தடுப்புச் சட்டமூலம் 2017’ தயார் செய்யப்பட்டது. இந்தப் புதிய அறிக்கையில், 2010 சட்டமூலத்தில் இருந்த மூன்றாண்டு சிறைத்தண்டனை, ஆயுள்தண்டனையாக மாற்றப்பட்டமை மிக முக்கியமான பரிந்துரையாகும்.  அதேபோல், ஒருவரைச் சித்திரவதை செய்யவில்லை என்று நிரூபிக்கும் பொறுப்பு, பொலிஸ் நிலைய அதிகாரியின் மீது சுமத்தப்பட்டது.  பாதிக்கப்பட்டவரின் சமூக, பொருளாதார இழப்புகளை அடிப்படையாக வைத்து, நீதிமன்றமே நட்ட ஈட்டை நிர்ணயிக்க வேண்டும்  என்று கூறப்பட்டது.  இந்தச் சித்திரவதைச் சட்டம் 2017இல் நடைமுறைக்கு வந்திருந்தால், பொலிஸ் நிலைய மரணங்கள் நிகழ்ந்திருக்காது.  1975இல்  வெளிவந்த ஐ.நா பிரகடனத்துக்கு, 22 வருடங்களுக்குப் பிறகு கையெழுத்திட்டும் இன்றுவரை,  சித்திரவதை தடுப்புச் சட்டம் கொண்டு வரப்பட்டு,  உள்ளூர் குற்றவியல் விசாரணை நடைமுறைச் சட்டம் 1973, இந்திய தண்டனைச் சட்டம் 1872 ஆகியவற்றில் உரிய திருத்தங்கள் கொண்டு வரவில்லை என்ற கோரிக்கை அலை நாடு முழுவதும் பரவியிருக்கிறது.  சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியாக இருந்த ஏ.பி.ஷாவே, “சட்ட விரோத சித்திரவதைகளுக்கு முடிவுரை எழுதும் காலம் வந்து விட்டது” என்று தன் ஆவேசத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். ஆகவே, சித்திரவதைத் தடுப்புச் சட்டம் விரைவில் வருவதற்கு, சாத்தான்குளம் பொலிஸ் நிலைய மரணங்கள் முன்னுரை எழுத வேண்டும் என்பது, சட்டத்தின் ஆட்சியை விரும்பும் ஆர்வலர்களின் எதிர்பார்ப்பு.      http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/சித்திரவதைத்-தடுப்புச்-சட்டத்துக்கு-முன்னுரை-எழுதும்-சாத்தான்குளம்-மரணங்கள்/91-252842
    • இம்ப்ரோ சித்த மருந்து விவகாரம்; ஆயுஷ் அமைச்சகம் அறிக்கை தாக்கல் செய்ய உத்தரவு   இம்ப்ரோ சித்த மருந்தில் கொரோனாவை தடுக்கும் திறன் உள்ளதா? என்று ஆய்வு செய்து அறிக்கை தாக்கல் செய்ய ஆயுஷ் அமைச்சகத்திற்கு நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. பதிவு: ஜூலை 07,  2020 11:07 AM மதுரை, மதுரையைச் சேர்ந்த சித்த மருத்துவர் எஸ்.சுப்பிரமணியன், கொரோனா வைரசை கட்டுப்படுத்த 66 மூலிகைகள் உள்ளடங்கிய இம்ப்ரோ என்ற பொடியைத் தயாரித்திருந்தார். பின்னர் இந்தப் பொடியை நுண்ணுயிர் ஆய்வுக்கு உட்படுத்த உத்தரவிடக்கோரி உயர் நீதிமன்ற கிளையில் சுப்பிரமணியன் மனு தாக்கல் செய்தார். இந்த மனுவை விசாரித்த நீதிபதிகள், மனுதாரர் கண்டுபிடித்துள்ள இம்ப்ரோ மருந்தை ஆய்வு செய்வதற்காக சித்தா, ஆயுர்வேதம், யுனானி, ஹோமியோபதி, அலோபதி மருத்துவ நிபுணர்கள் கொண்ட குழுவை தமிழக அரசு அமைக்க வேண்டும் என உத்தரவிட்டனர்.  அண்மையில், இந்த வழக்கு விசாரணைக்கு வந்த போது, மதுரை சித்த மருத்துவர் கண்டுபிடித்துள்ள புதிய சித்த மருந்து பொடியில் கிருமியை கட்டுப்படுத்தும் சக்தி இருப்பதாக  உயர் நீதிமன்றத்தில் தமிழக அரசு தெரிவித்து இருந்தது. இன்று இந்த வழக்கில் தீர்ப்பளித்த மதுரை ஐகோர்ட் கிளை, “ இம்ப்ரோ மருந்தில் கொரோனாவை தடுக்கும் திறன் உள்ளதா என்று ஆய்வு செய்து ஆகஸ்ட் 3 ஆம் தேதிக்குள் அறிக்கை தாக்கல் செய்ய வேண்டும் என்று ஆயுஷ் அமைச்சகத்திற்கு உத்தரவிட்டுள்ளது.  https://www.dailythanthi.com/News/TopNews/2020/07/07110723/Impro-Siddha-Medicine-AYUSH-Ministry-directs-to-file.vpf    
    • கரும்புலிகள் தினத்தில் முல்லைதீவில் குண்டை வெடிக்கவைக்க திட்டமிட்டனர்- ஐலன்ட் செய்தி July 7, 2020 கரும்புலிகள் தினத்தில் தாக்குதலை மேற்கொள்வதற்காக தயாரிக்கப்பட்ட குண்டே இயக்கச்சியில் வெடித்தது என விசாரணையாளர்கள் தெரிவிப்பதாக ஐலன்ட் செய்தி வெளியிட்டுள்ளது. இயக்கச்சியில் முன்கூட்டியே வெடித்த குண்டை முல்லைத்தீவிற்கு கொண்டு சென்று வெடிக்கவைப்பதற்கான திட்டம் காணப்பட்டது என ஐலன்ட் செய்தி வெளியிட்டுள்ளது.   முன்னாள் போராளிகளும் கிளிநொச்சியை சேர்ந்த பல இளைஞர்களும் கரும்புலிகள் தினத்தை கடைப்பிடிப்பதற்கான நடவடிக்கையில் ஈடுபட்டனர் என விசாரணையாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர் என ஜலன்ட் தெரிவித்துள்ளது.   சனிக்கிழமை சம்பவத்தினை தொடர்ந்து குண்டு தயாரிக்கும் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்ட முன்னாள் பேராளியின் மனைவியையும் கைதுசெய்துள்ளதாக அதிகாரிகள் தெரிவித்துள்ளனர்,அவரும் முன்னாள் விடுதலைப்புலிகள் இயக்க போராளி, குண்டை தயாரிக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டவர் விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பின் முன்னாள் புலனாய்வு பிரிவின் போராளி அவரதுபெயர் மேனன் என ஐலன்ட் செய்தி வெளியிட்டுள்ளது.   மேனன் முதலில் கிளிநொச்சி மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார் அவரது நிலை மோசமடைந்ததை தொடர்ந்து அனுராதபர வைத்தியசாலையி;ல அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளார் என ஐலன்ட் தெரிவித்துள்ளது. மேனனின் வீட்டை சோதனையிட்டவேளை இரு குண்டுகளையும் வெடிக்கவைக்கும் கருவிகளையும் கண்டுபிடித்தனர்.முன்கூட்டியே குண்டு வெடித்ததன் காரணமாக விடுதலைப்புலிகளின் ஆதரவாளர்களால் கரும்புலிகள் தினத்தில் தங்கள் திட்டத்தினை முன்னெடுக்க முடியவில்லை என ஐலன்ட் தெரிவித்துள்ளது. கைதுசெய்யப்பட்ட முன்னாள் போராளி இராணுவத்தினரிடம் சரணடைந்த பின்னர் புனர்வாழ்விற்கு உட்படுத்தப்பட்டவர் எனவும்விடுதலையான பின்னர் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட அரசியல் கட்சியில் இணைந்தவர் எனவும் தெரியவந்துள்ளதாக விசாரணையாளர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளனர் எனஐலன்ட் தெரிவித்துள்ளது. இதேவேளை யாழ்பல்கலைகழக மாணவர்கள் கரும்புலிகள் தினத்தை கடைப்பிடித்தமை குறித்து விசாரணைகள் ஆரம்பமாகியுள்ளது என அதிகாரிகள் தெரிவித்துள்ளனர் என ஐலன்ட் குறிப்பிட்டுள்ளது.   http://thinakkural.lk/article/52409