Jump to content
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt

Recommended Posts

  • கருத்துக்கள உறவுகள்

பிரபஞ்சம்

கமலக்குமார்

spacer.png

இந்த பிரபஞ்சம் எப்படி தோன்றியது? யார் எல்லா உயிரினங்களையும் உருவாக்கினார்கள்? என்ற கேள்வி எல்லா மனிதர்களுக்கும் என்றாவது ஒரு சில தருணங்களில் எழுந்திருக்கலாம். இது எனக்குள்ளும் ஒரு தீராத வினாவாகவே இருந்து வந்தது. இதற்கான விடை தேடும் முயற்சியில் இறங்கிய போது, நான் படித்த, பிரமித்த, விளக்கங்களை ஓர் அறிவியல் ஆய்வுக் கட்டுரையாக எழுத முயற்சிக்கலாம் என்று தோன்றியது. பல பில்லியன் ஆண்டுகள் அடங்கிய பரிணாம வளர்ச்சியை ஒரு சில பக்கங்களுக்குள் முடக்கிவிட விரும்பவில்லை. உங்களின் சில மணித்துளிகளை ஒரு நீண்ட விண்வெளிப் புரிதலுக்கு முன்பதிவு செய்து கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

பாகம் 1:

இந்த பூமி தோன்றிய காலத்தையும், உயிர்களின் ஆதாரம், மூலம் கடவுள் என்று சொல்லும் அல்லது நம்பும் மனிதர்கள் இந்த பூமியில் தோன்றிய காலத்தையும், ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் கடவுள் எப்போது தோன்றினார் அல்லது நம்மால் கடவுள் எவ்வாறு தோற்றுவிக்கப்பட்டார் என்று அறிய வாய்ப்பு இருக்கிறது. இந்தப் பூமி தோன்றிய கால அளவு மிக மிக நீண்ட வருடங்களின் கணக்கு என்பதால் சில சுருக்கமான அளவைகளை நாம் பயன்படுத்த வேண்டும். உதாரணமாக, நம் அறிவியலின் ஆதாரம் புவியீர்ப்பு விசையும், ஒளியும் . இந்த ஒளியின் வேகமே நம் அறிவியலின் அடிப்படை அளவை. ஒளியைவிட வேகமாகச் செல்லக்கூடிய ஒன்று இந்த பிரபஞ்சத்தில் இல்லை என்பது நம் அறிவியலாளர்களின் நிர்மாணம். இது எப்போது தவறு என்று நிரூபிக்கப்படுகிறதோ அப்போது நம் அறிவியல் நிலை குலைந்துவிடும் .

வெற்றிடமான அண்ட வெளியில் (In Outer Space)
ஒளியின் வேகம் ஏறத்தாழ ஒரு வினாடிக்கு மூன்று லட்சம் கிலோமீட்டர் (3,00,000 km/sec). இந்த ஒளியின் வேகத்தால்

  • நம் தொலைத்தொடர்பு செயற்கைக் கோள்களைத் தொடும் நேரம் ஏறத்தாழ 119 மில்லி வினாடிகள் மட்டுமே.
  • பூமியைச் சுற்றிவர ஆகும் நேரம் ஏறத்தாழ 134 மில்லி வினாடிகள் மட்டுமே.
  • நிலவைத் தொட ஆகும் நேரம் ஏறத்தாழ 1.3 வினாடிகள்.
  • சூரியனைத் தொட ஆகும் நேரம் ஏறத்தாழ 8.3 நிமிடங்கள்.

நம்மால் இந்த ஒளியின் வேகத்தில் செல்ல முடியவில்லை என்றாலும், ஒலியின் (வினாடிக்கு 330 மீட்டர் ) வேகத்தை எளிதில் எட்டிவிட்டோம்.

இந்த ஒளி, ஓர் ஆண்டில் எவ்வளவு தூரம் செல்கிறதோ அது ‘ஓர் ஒளி ஆண்டு’ ( One Light Year) என்று கணக்கிடப்படுகிறது.

ஓர் ஆண்டுக்கு = 60 x 60 x 24 x 365 = 3,15,36,000 வினாடிகள் என்றால்,
ஓர் ஒளி ஆண்டின் தூரம் = 3,15, 36, 000 x 3,00,000 ஏறத்தாழ 94,60,80,00,00,000 கிலோமீட்டர் (தொண்ணூற்று நான்கு லட்சத்து அறுபதாயிரத்து எண்பது கோடி கிலோமீட்டர்).
மலைக்க வேண்டாம். இனிமேல் நாம் இந்த அளவையைத்தான் அதிகம் பயன்படுத்த வேண்டியுள்ளது. இது கோடிகளில் இருப்பதால் நாமும் இனி கோடி ‘ஈஸ்வரர்’கள்தான்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலே இருப்பவன் ஈஸ்வரன் என்றால், நாமும் மேலே செல்ல வேண்டுமல்லவா! மன்னிக்கவும், நான் சொல்வது பூமிக்கு மேலே. சரி, முதலில் இந்த ஆகாயம் எப்படிப்பட்டது என்று கவனிப்போம். நம் பூமி சூரிய குடும்பத்தின் மூன்றாவது கோள். நம் சூரிய மண்டலம், பால் வீதி என்னும் விண்மீன் மண்டலத்தின் (Milky way Galaxy ) ஓர் அங்கம். இந்த விண்மீன் மண்டலத்தில் மட்டும் இதுவரை 40,000 கோடிக்கும் அதிகமான சூரியக் குடும்பங்கள் இருப்பதாகக் கணிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

spacer.png

நாம் அடிக்கடி செயற்கைக் கோள்களின் புகைப்படங்களில் காணும் சூறாவளியின் தோற்றம் கொண்ட இந்த விண்மீன் மண்டலத்தின் மையப் பகுதிக்கும், நம் சூரியக் குடும்பத்துக்கும் இடையிலான தூரம் ஏறத்தாழ 27,000 ஒளி ஆண்டுகள். சூரியனுக்கும் நமக்கும் உள்ள தூரம் வெறும் 8.3 ஒளி நிமிடங்கள் என்றால் , நம் விண்மீன் மண்டலத்தின் மையப் பகுதியிலிருந்து வரும் ஒளி நம்மை வந்து சேரக் கிட்டத்தட்ட 270 நூற்றாண்டுகள் ஆகும். நாம் இப்பொழுது அந்த ஒளியைக் கண்டுகொண்டிருந்தால் அது ஏறத்தாழ 27,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் கிளம்பிய ஒளியாகும்.

இந்தக் கணக்கு நம்முடைய பால் வீதி விண்மீன் மண்டலத்திற்கு மட்டும் என்றால், இன்னும் பல்லாயிரம் கோடி விண்மீன் மண்டலங்கள் இருப்பதாக அறிவியலாளர்கள் சொல்கிறார்கள். இதை எப்படிக் கணக்கிடுவது?. ஒருவேளை நம் உள்ளூர் அரசியல்வாதிகளை கேட்டால் சொல்லிவிடுவார்கள். கறுப்புப் பணத்தையே கணக்கிலடங்காமல் எண்ணுகிறவர்களை, வெளிச்ச ஆண்டுகளைக் கணக்கிடச் சொன்னால் முடியாமல் போய்விடுமா என்ன?

சரி, ஆகாயத்தை அளக்கத் தெரிந்துகொண்டோம், இனி நாம் பிரபஞ்சத்தின் வரலாறு என்ன என்று பார்ப்போம். இந்தப் பிரபஞ்சம் தோன்றி 1380 கோடி வருடங்கள் ஆகின்றன என்று அறிவியலாளர்கள் கணித்துள்ளனர்.

இதில் மனிதம் எப்போது? மதம் எப்போது? சமயம் எப்போது? சாதி எப்போது? குலம் எப்போது? கோத்திரம் எப்போது? என்பது மிகவும் சுவாரஸ்யமான தூண்டுதல். கார்ல் சேகன் என்ற அறிஞன், இந்த 1380 கோடி வருடங்களை, எளிதில் புரிந்துகொள்ளும் விதமாக வருட அட்டவணை ஒன்றை உருவாக்கினான். இந்த அட்டவணையின் பெயர் பிரபஞ்ச அட்டவணை (காஸ்மிக் காலண்டர்). இந்த அட்டவணைப்படி, ஜனவரி முதல் நாள் நடு இரவு 12.00 மணிக்கு உலகம் தோன்றியது என்றும், நாம் வாழும் இந்த வருடம் டிசம்பர் 31 , 11.59 மணி நேரம் என்றும் கொள்வோம். அதாவது நாம் வாழும் காலம் இந்த கால அட்டவணையின் கடைசி நிமிடம் என்று வைத்துக் கொள்வோம். நம் பூமி அட்டவணையை இதற்குள் புகுத்திப் பார்க்க முயன்றோமானால், இந்தப் பிரபஞ்ச அட்டவணையின்படி
ஒரு வருடம் என்பது 1380 கோடி ஆண்டுகள் என்று கொண்டால்,
ஒரு மாதம் என்பது ஏறத்தாழ 3.79 கோடி ஆண்டுகள்,
ஒரு மணி நேரம் என்பது ஏறத்தாழ 15,76,000 ஆண்டுகள்,
ஒரு நிமிடம் என்பது ஏறத்தாழ 26,255 ஆண்டுகள்,
ஒரு வினாடி என்பது ஏறத்தாழ 437 ஆண்டுகள்.

சில வினாடிகளில் மட்டுமே பல்கிப் பெருகிய இந்த மானுட சமுதாயம், கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளாகப் பொதிந்து கிடந்த இயற்கை வளத்தையும், சுற்றுச் சூழலையும், உருத் தெரியாமல் சிதைத்து விட்டு, இப்பொழுது மரம் வளர்க்கவும், உலக வெப்பமயமாவதைத் தடுப்பது பற்றியும் பிதற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஓ ! புரிந்துவிட்டது. நாம் கோடி ஈஸ்வரர்கள் அல்லவா, அதனால்தானோ என்னவோ நம்மை நாமே அழித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

சரி ,அதை விடுத்து இந்த உலகம் எப்படி உருவானது? என்று பார்ப்போம்.

அறிவியலின் கூற்றுப்படி, இந்த மொத்தப் பிரபஞ்சமும் உருவாவதற்கு முன்னால் இன்று விண்வெளியில் இருக்கும் அத்தனை துகள்களும், விண்மீன்களும், கோள்களும், மண்டலங்களும் ஒரு மிகச் சிறிய அணுப்பந்தில் (singularity ), அளவிட முடியாத அழுத்தத்தோடும், அளவுக்கு அதிகமான வெப்பத்தோடும் (சூரியனை விட லட்சம் மடங்கு) அடைபட்டிருந்தது என்றும், ஜனவரி முதல் தேதியன்று இந்தப் பந்தின் வெடிப்பினால் உருவான ஒரு மகா ஒளிப் பிரளயம் (Big Bang ) மூலமாக இந்த மொத்தப் பிரபஞ்சமும் தோன்றியதாகக் கருதப்படுகிறது. இது வெடிப்பு என்று சொல்வதைவிட ஓர் அணுத்துகள் விரிவடைந்ததாகக் கருதுவதே சரியானது என்று பல அறிவியலாளர்கள் வலியுறுத்துகிறார்கள். சரி எவ்வாறு, இவ்வளவு ஆற்றலும், வெப்பமும் ஒரு சிறு பந்துக்குள் அடங்கியது? ஒரு மிகப் பெரிய அண்டம் ஈர்ப்பு விசையால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சுருங்கிப் பல ஆயிரம் கோடி ஆண்டுகள் கழித்து இவ்வாறு சுருக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்பது இப்போதைய அனுமானம். இது உண்மை என்றால், நாம் இருக்கும் இந்த அண்டம் இப்போது விரிந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை நாம் அறிந்துவிட்டோம். எனில் இது மீண்டும் சுருங்க வாய்ப்பு இருக்கக்கூடும். இது ஓர் அண்டம் அழிந்து மற்றோர் அண்டம் உருவாகும் நிலை. கவலை வேண்டாம், இவை நடப்பதைப் பார்க்க நாமும் நம் சாதிகளும், மதங்களும் இருக்கப் போவதில்லை.

இந்த அணு வெடிப்பு ஓர் அறிவியல் அனுமானம் என்றாலும், இதைச் சோதித்துப் பார்க்க இந்த மானுடம் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டு பல ஆயிரம் கோடி செலவு செய்து பல இடங்களில் ஆராய்ச்சி மையங்களை நிறுவி, அதில் செய்த சோதனைகளின் மூலம் பல புரியாத புதிர்களுக்கு விடை கண்டிருக்கிறது. இதிலும் மதச் சாயம் பூசிக் கடவுளைக் காப்பாற்றும் முயற்சி, மனிதனால் செய்யப்படுகிறது என்பது வேதனையான ஒன்று. மனிதன்தான் கடவுளைப் படைத்தான் என்றால், மனிதன்தானே காப்பாற்றியாக வேண்டும். விட்டு விடுவோம்.

சரி, இந்த வெடிப்பிற்குப் பிறகு என்ன நடந்தது? யார் முதலில் உயிரானது? பார்ப்போம்.

இந்த வெடிப்பிற்கு பிறகு, கருத்துகள்களும், நிற நிழல்களுடன் (கண்ணுக்கு தெரியாத) மின்காந்த அலைகளும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்த நிலையில், இவை கொண்டிருந்த அளவுக்கு அதிகமான அடர்த்தியின் மூலம் ஏற்பட்ட விசை, இவற்றை வெகு வேகமாக விரிவடையச் செய்தது. இந்த விரிவாக்கம் மிக நீண்டு கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில் அளவிட முடியாத வெப்பத்திலிருந்த கருத்துகள்கள் சீரற்ற வேகத்தில் இயங்கத் தொடங்கின. இந்த நிகழ்வு பெரியோஜெனிசிஸ் (Baryogenesis ) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்தச் சீரற்ற இயக்கத்தினால் நேர் விசையும், எதிர் விசையும் கொண்ட துகள்கள் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டு, அழிந்து பின் அந்த அழிவிலிருந்து மீண்டும் உருவாகி, ஒரு தொடர்ச்சியான அழிவுத் தோற்றச் சுழற்சி உண்டானது.

பின் இந்த விரிவாக்கம், ஓர் அணு வெடிப்புக்குப் பின் நிகழும் புகை மண்டலத்தின் விரிவாக்கம் போல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்து நிலைபெறத் தொடங்கியது. இந்த நிலையில் குவார்க் – க்ளுயான் (Quark — Gluon Plasma ) கருத்துகள்களும் மற்றும் பிற தொடக்கநிலைக் கருத்துகள்களும் பிரபஞ்சத்தில் நிறைந்திருந்தன. விரிவாக்கத்தினால் அடர்த்தி குறைய தொடங்கியது. இதற்குப் பிறகு பிரபஞ்சம் குளிரத் தொடங்கியது, இந்த நிலையில், கருத்துகள்கள் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து ஒன்றுசேர ஆரம்பித்தன. வெப்பம் குறைய குறையக் கருத்துகள்கள் தம் அடர்த்தி குறைந்து மேலும் மேலும் நெருங்கி ஒன்றுசேர ஆரம்பித்தன. இந்த நிலையிலிருந்து, நம் அறிவியல் அறிவு, யூகங்களை நம்ப வேண்டிய நிலையைக் கடந்து, தீர்மானமாகச் சொல்லக்கூடிய நிலைக்கு வந்துவிட்டது.

குளிரத் தொடங்கிய நிலையில் இருந்த பிரபஞ்சத்தில் குவார்க் மற்றும் க்ளுயான் கருத்துகள்கள் இணைந்து பெரியோன் (Baryon ) என்னும் புரோட்டான்களாகவும் (Protons ) நியூட்ரான்களாகவும் (Nuetrons ) உருவாகத் தொடங்கின. வெப்பநிலை மிகவும் குறைந்த போது இந்தப் புரோட்டான்களும், நியூட்ரான்களும் நிலை குலைந்து நிர்மூலமாகத் (Annihilation ) தொடங்கிக் கோடிகளுக்கு ஒன்றாய் எஞ்சி நின்றன. இதே மாதிரியான இன்னொரு தொடர் சுழற்சியில் எலெக்ட்ரான்களும், பாசிட்ரான்களும் எஞ்சி நின்றன. இந்த நிர்மூலமாக்களுக்குப்பின் போட்டான்கள் பிரபஞ்சத்தில் மேலோங்கி நின்றன, சிறிய அளவில் நியூட்ரினோக்களும் இருந்தன. இப்போது அனைத்துக் கருத்துகள்களும் சலனமின்றி ஒரு புயல் கடந்துபோன நிசப்தமாய் நிலை கொண்டிருந்தன. வெடிப்பு நிகழ்ந்து ஒரு நிமிடம் கழித்து, வெப்பநிலை மேலும் கடுமையாகக் குறைந்தபோது, ஒரு நீண்ட அமைதியில் இருக்கும் மனிதனின் மன இறுக்கம்போல், நிலை பெற்றிருந்த புரோட்டான்களும், நியூட்ரான்களும் இறுக்கமாக இணைந்து நீயூக்ளியோ சிந்தஸிஸ் (nucleosynthesis) எனும் கருத்தொகுப்பு நிகழ்வு நடக்க ஆரம்பித்தது. இதன் மூலம் பிரபஞ்சத்தின் முதல் முழு அணுக்களாக டியூட்டீரியம் (ஹைட்ரஜனின் மாற்று அணு ) மற்றும் ஹீலியம் அணுக்கள் உருவாகின. மேலும் புரோட்டான்கள் பல தொகுப்புராமல் ஹைட்ரஜன் கருத்துகள்களாவே இருந்தன.

பின், கிட்டத்தட்ட 3,79,000 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, எலெக்ட்ரான்களும், ஹைட்ரஜன் கருத்துகள்களும் இணைந்து ஹைட்ரஜன் அணுக்கள் உருவாகின. இதுவரை இந்த கருத்துகள்களோடு ஒன்றியிருந்த மின்காந்த அலைகள் தம்மை விடுவித்துக்கொண்டு அண்டம் முழுதும் விரியத் தொடங்கின. இந்த அலைகளையே நாம் காஸ்மிக் மைக்ரோவேவ் பேக்கிரௌண்ட் (Cosmic Microwave Background ) என்று அழைக்கிறோம். இந்த அலை, ஒரு தற்செயலான கண்டுபிடிப்பு என்றாலும், நம் அத்தனை யூகங்களுக்கும், இது புத்துயிர் அளித்தது என்பது உண்மை.

இதுவரை, அண்டத்தில் ஓர் அணு எவ்வாறு கருவானது என்று தெரிந்து கொண்டோம். இது நம் பிரபஞ்ச அட்டவணையின் முதல் 13 நிமிடங்கள் மட்டுமே. நம் உடலில் இருக்கும் அத்தனை கனிமங்களும், இந்த வானவெளியிலும் இருக்கின்றன என்றால், நாமும் இந்த அண்டத்தின் ஓர் அங்கம். ஒரு மனிதன் தன்னைத்தானே உணர்ந்துகொள்ள முனைவது ஞானம் என்றால், இந்த அண்டத்தினால் உருவான நாம், இந்த அண்டத்தை உணர்ந்துகொள்ள முனைவதும் ஞானம்தானே? ஞானம் தேடுபவர்கள் சந்நியாசிகளென்றால், கடவுள் மறுப்பாளர்கள் இல்லை என்றால், அண்டம் தேடும் அத்தனை உயிர்களும் சந்நியாசிகள்தான்.

சரி, எவ்வாறு ஒளி மீண்டும் தோன்றியது? எவ்வாறு விண்மீன்கள் உருவாகின? எவ்வாறு விண்வெளி மண்டலங்கள் உருவாகின என்பது போன்ற கேள்விகளுக்கு விடை வேண்டுமா? பொறுத்திருங்கள், அடுத்த பாகம் வரும் வரை.

(தொடரும்)

 

https://solvanam.com/2020/04/25/பிரபஞ்சம்/

Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
  • கருத்துக்கள உறவுகள்

பிரபஞ்சம் – பாகம் 2

spacer.png


 

முதல் பாகத்தைப் பொறுமையோடு படித்த அனைவருக்கும் நன்றி. கார்ல் சேகனின் காஸ்மிக் காலண்டரை  நினைவில் வைத்திருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். முதல் 13 நிமிடங்களில், நம் அண்டத்தில் அணுத்துகள்கள் இணைந்து ஓர் அணு எவ்வாறு கருவானது என்று முதல் பாகத்தில் தெரிந்து கொண்டோம். சரி, இந்த அணு எப்படி இருக்கும்? அது எவ்வாறு உருப்பெறுகிறது என்று தெரிந்துகொள்ள சற்று உள்நோக்கிப் பார்ப்போம்.

இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதும் ஓர் ஐந்து வகையான அடிப்படை அணுத்துகள்களால் மட்டுமே ஆனது என்றால் நம்பமுடிகிறதா? நம் அறிவியல் இதைத்தான் முன்வைக்கிறது. எப்படி, ‘X’ மற்றும் ‘Y” என்ற இரண்டே இரண்டு குரோமோசோம்கள் இந்த மொத்த மனித சமூகத்துக்கும் பொதுவானதோ, அதேமாதிரிதான் ஐந்தே ஐந்து அடிப்படை அணுத்துகள்கள் இந்தப் பிரபஞ்சத்துக்குப் பொதுவானவை. நியூட்ரான், புரோட்டான், எலக்ட்ரான், ஃபோட்டான் மற்றும் நியூட்ரினோ என்ற இந்த ஐந்து அடிப்படை அணுத்துகள்களே , நம் முன்னோர்கள் வரையறுத்த காற்று, கடல், பூமி, வானம், நெருப்பு எனும் ஐம்பெரும் பூதங்களையும் உருவாக்கிய மூலாதாரம் என்கிறது நம் அறிவியல். அப்படியென்றால், தனித்தனி துகள்களை ஒன்று சேர்த்து உருவம்கொடுக்க வேறு காரணிகள் வேண்டுமல்லவா? நீரையும், மண்ணையும் பிடித்துப் பிசைந்து பாண்டமும், பொம்மையும் செய்வதுபோல இந்த அணுத்துகள்களை இறுக்கிப் பிடித்து, நம்மையும், விலங்குகளையும், உயிரினங்களையும்,  மரங்களையும், செடிகளையும், மகா மலைகளையும் மற்றும் நதிகளையும் ஒன்று சேர்த்து உருவம் கொடுக்கும் அந்தக் காரணிதான் இறைவனாக இருக்குமோ என்று எனக்குள்ளும் ஒரு கேள்வி இருந்துகொண்டிருக்கும் வேளையில், இந்த அறிவியல் (சாமியார்) ஒரு புது விளக்கத்தைத் தருகிறது (றார்). இந்த பிரபஞ்சம் ஐந்து அணுத்துகள்கள் மட்டுமின்றி, நான்கு அடிப்படைச் சக்திகளைக் கொண்டுள்ளது  எனவும்; அவை, “புவிஈர்ப்பு சக்தி” , “மின்காந்த சக்தி” , “வலுவான அணு சக்தி” மற்றும் “பலவீனமான அணு சக்தி” என்பன  என்றும் குறிசொல்கிறது. மேலும், இந்தச் சக்திகள் ஒவ்வொன்றும் சற்று மாறுபட்ட தன்மை கொண்டன என்றும் சொல்லப்படுகிறது. சரி, சக்தி என்றால் ஒரு விசை. அந்த விசைக்கு ஒரு சரகம் அல்லது எல்லை இருக்க வேண்டுமல்லவா? அது என்னவென்று விசாரிக்கப்போனால் கிடைத்த விளக்கம் சற்று மிரட்சியளிக்கிறது.

  • புவிஈர்ப்பு சக்தி – இது எல்லை இல்லாதது, இது ஐந்து அணுத்துகள்களையும் கட்டுப்படுத்தும்.
  • மின்காந்த சக்தி – இதுவும் எல்லை இல்லாதது, ஆனால் இது நியூட்ரான் மற்றும்  நியூட்ரினோக்களைக் கட்டுப்படுத்தாது.

வலுவான அணு சக்தியும், பலவீனமான அணு சக்தியும் மிகமிகச் சிறிய (0.01 பிக்கோ  மீட்டர்) எல்லை மட்டுமே கொண்டவை.
 

இது எப்படிச் சாத்தியம்? எல்லையே இல்லாத ஒரு விசை, எல்லைகள் கொண்ட கிரகங்களை உருவாக்க முடியும், நம்பமுடிகிற மாதிரி இல்லையே! என்று நீங்கள் கேட்பது எனக்குப் புரிகிறது. ஆனால் இப்போதைக்கு இதை நம்புங்கள். வேண்டுமென்றால், புவிஈர்ப்பு சக்தியை சிவன் என்று வைத்துக்கொள்வோம். இவன் எல்லைகளற்றவன், எல்லாவற்றிற்கும் முதல்வன்.  மின்காந்த சக்தியை சிவனின் துணைவி “சக்தி” என்று கொள்வோம். இந்த சக்தி சிவனுக்கு இணை என்றாலும், சற்று குறைவு. வலுவான அணு சக்தி விநாயகன் என்றும் கடைக்குட்டி முருகன்தான் பலவீனமான அணு சக்தி என்றும் வைத்துக்கொள்வோம். ஏனென்றால் முருகனின் எல்லை மிகவும் சிறிது, மேலும் அவரை வணங்குபவர்களும் குறைவு என்பதும் ஒரு காரணம். காலம் காலமாய், புலப்படாத ஒன்றை நம்பிக்கொண்டிருக்கும் நாம், நம்மால் நம்மை சுற்றி இருக்கும் புவிஈர்ப்பு சக்தியை நம்பலாமில்லையா? சரி, இந்த அணு எப்படி இருக்கும்? அது எவ்வாறு உருப்பெறுகிறது என்று இப்போது ஓரளவுக்குப் புரிந்து கொண்டிருப்பீர்கள். நாம் மேலே கண்ட ஐந்து அடிப்படை  அணுத்துகள்கள் ஒன்று சேர்ந்து உருவாவதுதான் அணு எனப்படுகிறது. இதை எளிதில் புரிந்துகொள்ள ஒரு முட்டையை அணு என்று வைத்துக்கொண்டால், உள்ளே இருக்கும் மஞ்சள் கருபோல ஒவ்வொரு அணுவும் ஒரு உட்கரு ஒன்றைக் கொண்டிருக்கும். நியூட்ரான், புரோட்டான் இவை இரண்டும் கலந்த இந்த உட்கருவைச் சுற்றி முட்டையின் வெள்ளைக் கருபோல  எலக்ட்ரான்கள் வட்டமிட்டுக்கொண்டிருக்கும். இவ்வாறு இந்த மூன்று அணுத்துகள்களையும் ஒரு முழு அணுவாகப் பிணைத்து வைத்திருக்கும் சக்திதான்  “வலுவான அணு சக்தி” என்று அழைக்கப்படுகிறது.  இந்தப் பிணைப்பை உடைக்கும்பொழுது வெளிப்படும் வெப்ப சக்தியைத்தான் நாம் அணு மின்சாரம் தயாரிக்கப் பயன்படுத்துகிறோம். இந்தப் பிளவின்போது வெளிப்படும் மற்ற இரண்டு துகள்கள்தாம் ஃபோட்டான் மற்றும் நியூட்ரினோக்கள். ஃபோட்டான் என்பது வேறு ஒன்றுமில்லை, இதுதான் நாம் காணும் ஒளி. நியூட்ரினோக்கள் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் மாயாவிகள். இவற்றை நாம் கண்ணால் காணமுடியாது. இவை எந்தப் பொருட்களையும் ஊடுருவி செல்லக்கூடியவை. இவற்றைப் பிடித்து, பிணைத்து வைப்பது முடியாத ஒன்று. துகள்கள் என்றால் அவற்றுக்கு நிறை இருக்கவேண்டும் அல்லவா? அதையும் நாம் அறிவியல் கொண்டு அளந்துவிட்டோம் என்று பெருமை கொண்டே ஆகவேண்டும். 

 

புரோட்டான்களும், நியூட்ரான்களும் கிட்டத்தட்ட ஒரே நிறையைக் கொண்டுள்ளன. (940 MeV/C2 = 16 பிக்கோ வோல்ட்)

எலக்ட்ரான்கள், புரோட்டான்களின் எடையில் ஏறத்தாழ 2000த்தில் ஒரு பங்கு எடையுள்ளது.

நியூட்ரினோக்கள், எலக்ட்ரான்களின் எடையில் ஏறத்தாழ 5,00,000த்தில் ஒரு பங்கு எடையுள்ளது.

ஃபோட்டான்கள் எடை பூஜ்யம் ஆகும். இவை எடையில்லாதவை. இந்த நிறை என்ன இவ்வளவு சிறியதாக இருக்கிறது என்று எண்ணுகிறீர்களா? இனிமேல் அணுவளவு எடை என்று சொல்லும்போது கொஞ்சம் யோசித்துச் சொல்லுங்கள். பார்க்கவே முடியாத ஒன்றை எடை போடுவது சிரமம் இல்லையா? அப்படியென்றால், ஒரு கிராம் இரும்பில் எத்தனை அணுக்கள் இருக்கும் பார்ப்போமா?

10 கிராம் இரும்பில் 107,800,000,000,000,000,000,000 அணுக்கள் மட்டுமே உள்ளன. மலைக்க வைக்கிறதா? உண்மைதான், இந்த பிரபஞ்சத்தில் நாமும்கூட அணுத்துகள்கள்தான். சரி, அணுக்களை புரிந்துகொண்டது போதும். மீண்டும், கார்ல் சேகனின் காஸ்மிக் காலண்டருக்குச் செல்வோம். முதல் 13 நிமிடங்களில் இந்தப் பிரபஞ்சம் இருள் மூடிக்கிடந்தது. இந்த இருள் 200 மில்லியன் ஆண்டுகள் நீடித்தது. அண்ட  நாயகன் புவியீர்ப்பு விசை, இருள் மூடிக்கிடந்த வாயு அணுக் கொத்துகளை இழுத்துப் பிடித்து, சூடேற்றி, உருவம் கொடுத்து முதல் நட்சத்திரத்தைப் படைத்த நேரம் ஜனவரி 10வது நாள். இதுவே ஒளி பிறந்த நாள். நரகாசுரன் என்ற இருள், புவிஈர்ப்பு விசை என்ற சிவனால் வதைக்கப்பட்டு ஒளி உண்டாக்கிய நாள். வாண வேடிக்கைகள்போலத் தொடர்ச்சியாக உருவாக்கப்பட்ட நட்சத்திரங்கள், சிறிய விண்மீன் திரள்களாக ஒன்றிணைந்தன. இது நடந்தது ஜனவரி 13ஆம் தேதி அன்று. 

இந்த விண்மீன் திரள்கள் மேலும் ஒன்றிணைந்து, இன்னும் பெரிய திரளாக உருவானது, சுமார் 11 பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, காஸ்மிக்  ஆண்டின் மார்ச் 15 அன்று நம்முடைய பால்வீதி மண்டலம்  உருவாக்கப்பட்டது. அதிவேகத்தில் சுற்றும் ஒரு சங்குச் சக்கர வெடி எப்படிக் காட்சியளிக்குமோ அப்படித்தான் இது இருந்தது. இந்தப்  பால்வீதியில் நூற்றுக்கணக்கான பில்லியன் சூரியன்கள் இருந்தன.  இவற்றில் எது நம்முடையது? பொறுத்திருங்கள், நம் சூரியன் இன்னும் பிறக்கவில்லை.

 

நட்சத்திரங்களின் தொடர் பிறப்புகள் நடக்கும் அதே வேளையில், நட்சத்திரங்களின் இறப்பும் நடந்து கொண்டிருந்தது.  பிறப்பு என்று ஒன்று இருந்தால் மரணம் ஒன்று என்பதும் இருக்குமல்லவா? இங்கு மரணிக்கும் நட்சத்திரங்களின் சாம்பலிலிருந்து வெளிப்படும் ஒளியானது ஆயிரம் சூரிய வெளிச்சதிற்கு இணையாக இருந்தது. நாம், அணையும் விளக்கு பிரகாசமாக எரியும் என்று சொல்கிறோம் அல்லவா? அது மாதிரி. இப்படிப் பிரகாசிக்கும் ஒவ்வொன்றும் ஒரு ராட்சத நட்சத்திரம் என்றும் அதன் பெயர் “சூப்பர்நோவா” என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இது  ஓர் எரியும் மரணம். இங்கே ஒரு விந்தை என்னவென்றால் இந்த நட்சத்திரங்கள் இறந்துவிட்ட இடங்களில் மீண்டும் ஒரு நட்சத்திரக் கூட்டமே பிறக்கின்றது. ஆம் ஒன்றல்ல! இரண்டல்ல!! பல ஆயிரக்கணக்கான நட்சத்திரங்கள், கொத்துக் கொத்தாகப் பிறக்கின்றன. இது எப்படி இருக்கும்? எரிந்துபோன சூப்பர்நோவாவின் சாம்பல், ஓர் அணுகுண்டு வெடித்துக் கிளப்பும் நிகழ்வுபோல், வாயு மற்றும் தூசியின் மாபெரும் மேகங்களாக மாறிப் பின் அவை குளிர்ந்து, கருமேகங்கள் போன்று கனமடைந்து,  பின் அவை சுருங்கி, மழைத்துளிகள் போல மாற்றம் அடைந்து, பின் மேலும் மேலும் சுருங்கும்போது அவை மிகவும் சூடாகி, அதனால் அணுக்களின் கருத்துகள்கள் இவற்றில் ஆழமாக ஒன்றிணைய ஆரம்பிக்கின்றன.

இந்த நட்சத்திர மூலப்பொருள் மறுசுழற்சி செய்யப்பட்டு வளப்படுத்தப்படுகிறது, மீண்டும் மீண்டும், அடுத்த தலைமுறை நட்சத்திரங்களின் தோன்றல்களும், மரணங்களும் நடந்துகொண்டே இருக்கின்றன. ஆண்டுகள் நீண்டு மில்லியன், பில்லியன் என நகர்ந்துகொண்டே போய்க்கொண்டிருக்கின்றன. இன்னும்கூட நம் சூரியன் பிறக்கவில்லை. நமது சூரியன் பிறக்க இன்னும் எவ்வளவு காலம்தான் ஆகும்?  நீண்ட நெடுநேரம். அப்படியென்றால்? கிட்டத்தட்ட 6 பில்லியன் ஆண்டுகள். ஆமாம்! நம் சூரியனின் பிறந்த நாள், காஸ்மிக் காலண்டரின் ஆகஸ்ட் 31 அன்று. நம் சூரியனின் இன்றைய வயது நான்கரை பில்லியன் ஆண்டுகள். பிரபஞ்சத்தின் வயது 13.8 பில்லியன் ஆண்டுகள்.

சற்றே நம்மை உற்றுப் பார்த்தால், நாம் சுவாசிக்கும் ஆக்ஸிஜன், நமது தசைகளில் உள்ள கார்பன், நம் எலும்புகளில் உள்ள கால்சியம், நம்முடைய இரத்ததில் இருக்கும் இரும்பு, இவை அனைத்தும் நீண்ட காலமாக மறைந்துபோன நட்சத்திரங்கள்  உமிழந்துபோன எச்சங்களே என்கின்றது அறிவியல். இதை வேறு வடிவில் பார்த்தால், நாம் அனைவரும் நட்சத்திர அணுப் பொருள்களால் ஆனவர்கள் என்பதே உண்மை என்று சொல்லமுடியும். இதற்கான ஆதாரங்களையும் இந்த அறிவியல் திரட்டி வைத்திருக்கிறது.

சூரியன் பிறந்துவிட்டது. அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது? புதிதாகப் பிறந்த சூரியனைச்  சுற்றி எஞ்சியிருந்த தூசியும், வாயுக்களும் சேர்ந்து ஒரு வட்டப் பாதையில் சுற்றி வர ஆரம்பித்தன. ஏன் இந்த வட்டப்பாதை? ஒரு சூறாவளி சுற்றும்போது அதன் அருகிலுள்ள அனைத்தையும் சேர்த்துச் சுற்றும்போது அது ஒரு வட்டப் பாதையை ஏற்படுத்துகிறது அல்லவா? அது போலத்தான். சூரியனைச் சுற்றி வரும் இந்தத் தூசி, மீண்டும் மீண்டும் மோதிக்கொண்டு  வளர்ந்து ஒரு குப்பைக் கோளமாக மாறியது. இந்த குப்பைக் கோளங்கள் இறுகி, குளிர்ந்து பனிப் பாறைகளாக உருமாறிப்பின் துணைக் கோள்களாக வட்டப் பாதையில் வலம் வரத்தொடங்கின.  இதில் ஒன்றுதான் நம் பூமியும். நமது சூரிய மண்டலத்தின் மற்ற கிரகங்களைப் போலவே, பூமியும் தூசியும் வாயுவும் கலந்த ஒரு குப்பைக் கோளம்தான். இவ்வாறு பிறந்த நம் பூமியின் பிறந்த நாள், காஸ்மிக் காலண்டரின்  செப்டெம்பர் 6ம் தேதி அன்று. இது நடந்தது சூரியன் பிறந்த தினத்திலிருந்து கிட்டத்தட்ட 200 மில்லியன் ஆண்டுகள் கழித்து.

பூமி கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குளிர்ந்துகொண்டே, தன்னையும் சுற்றிக்கொண்டு,  சூரியனையும் சுற்றி வந்துகொண்டிருந்தது. ஏறத்தாழ ஒரு பில்லியன் ஆண்டுகள் கழிந்தபோது, பூமி ஒரு பேரிடியை எதிர்கொண்டது. ஆம், சூரியனின் சுற்றுப்பாதையில் வேகமாக நகர்ந்துகொண்டிருந்த ஒரு பிரமாண்ட விண்கல் பூமியை சற்றே எட்டி உதைத்தது.  இந்த வன்முறையால் நிலைகுலைந்து, சற்றுச் சிதைந்துபோன பூமி, சுதாரித்துக்கொண்டு தான் உடைந்துபோன பாகங்களை (குப்பைத் துகள்களை) மீட்கும் முயற்சியில் இறங்கியது. உடைந்தவை அனைத்தையும்  ஒன்றிணைத்து ஒரு வட்டப் பாதையில் தான் சூரியனைச் சுற்றுவதுபோல் சுற்றி வரச்செய்தது. நாளடைவில் இந்தக் குப்பைக் கோளம் குளிர்ந்து ஒரு பனிப் பாறையாக  உருமாறிப் பின் ஒரு துணைக்கோளாக மாறியது. இதுதான் சந்திரன். இவன் வன்முறையில் பிறந்தவன். சந்திரன் மிகவும் சிறிய கோள். இதனால்தானோ என்னவோ, நாம் இவனை மிகவும் மென்மையானவனாகச் சித்திரிக்கிறோம். சூரியக் குடும்பத்தின் அளவில் ஓர் அங்குலம் தொலைவில் புவியின் ஈர்ப்பு விசையால் மிகவும் நெருக்கமாகச் சுற்றிக்கொண்டிருந்த சந்திரன், இன்றைய பிரகாசத்தைவிட 100 மடங்கு வெளிச்சம் கொண்டிருந்தது, மேலும் இன்றிருக்கும் தொலைவில் பத்தில் ஒரு மடங்கு தொலைவில்தான் இருந்தது, இவ்வளவு நெருக்கமான ஈர்ப்பு அரவணைப்பில் சுற்றிவந்த சந்திரன் ஏன் விலகிப் போனது? ஏன் தன் ஒளியை இழந்தது? ஏன் இந்த மாற்றம்? ஆவலோடு காத்திருங்கள், அத்தனைக்கும் விளக்கம் இருக்கிறது. 

இன்னும் பல காலம் செல்லவேண்டியிருப்பதால் இந்த இரண்டாவது பாகத்தை இத்துடன் நிறைவு செய்துகொள்வோம்.

***
 

https://solvanam.com/2020/08/09/பிரபஞ்சம்-பாகம்-2/

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.