Jump to content
களத்தில் உள்நுழையும் வழிமுறையில் மாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளது. மேலதிக விளக்கங்களிற்கு

பெரியார், அண்ணா உருவாக்கிய அரசியல் தத்துவ இரட்டைக் குழல் துப்பாக்கி!


Recommended Posts

  • கருத்துக்கள உறவுகள்


 

பெரியார், அண்ணா உருவாக்கிய அரசியல் தத்துவ இரட்டைக் குழல் துப்பாக்கி!

spacer.png

ராஜன் குறை 

ஆண்டுதோறும் தி.மு.க செப்டம்பர் 15, 17 ஆகிய இரு தினங்களை ஒட்டி முப்பெரும் விழா என விழா கொண்டாடுவது வழக்கம். அண்ணா பிறந்த தினம், பெரியார் பிறந்த தினம், தி.மு.க உருவான தினம் ஆகியவை இந்த தேதிகளில் அடங்குகின்றன. அண்ணா ஒருமுறை தி.க-வும், தி.மு.க-வும் இரட்டைக் குழல் துப்பாக்கி என்று கூறியது அனைவரும் அறிந்ததே. அந்தக் கூற்றினை அரசியல் தத்துவ அடிப்படையில் எப்படிப் புரிந்துகொள்ளலாம் என்பதை பரிசீலிப்பதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம். திராவிட இயக்கம் என்று பொதுவாக அறியப்படும் அரசியல் இயக்கங்களின் நோக்கம் திராவிட - தமிழ் அடையாளம் கொண்ட ஒரு மக்கள் தொகுதியினை கட்டமைப்பதே. அந்த வரலாற்று நோக்கம் வெற்றிகரமாக நிறைவேறியதன் அடையாளம்தான் ஐம்பது ஆண்டுகளைக் கடந்தும் தமிழகத்தில் தொடரும் திராவிட கட்சிகளின் ஆட்சி.

எம்.ஜி.ஆர் துவங்கிய அண்ணா தி.மு.க தனக்கு முன்னே “அகில இந்திய” என்ற அடைமொழியைச் சூட்டிக்கொண்டு அ.இ.அ.தி.மு.க-வாக மாறினாலும் திராவிட சிந்தனையினை தன் ஆட்சியிலும், செயல்களிலும் கைவிட முடியவில்லை. அதற்கு எதிர்க்கட்சியாக விளங்கிய தி.மு.க-வும், அதன் தலைவர் கலைஞரும் அனுமதிக்கவில்லை. அதனால் சமூக நீதி, மக்கள் நலன் சார்ந்த முன்னெடுப்புகளில் திராவிட அரசியலின் தாக்கம் அரசாட்சியில் தொடரவே செய்தது. அதனைத்தான் இன்று பொருளாதார வளர்ச்சியில் திராவிட மாடல் அதாவது திராவிட முன்மாதிரி என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். இந்திய மாநிலங்களுள் அனைத்து மக்களையும் உள்ளடக்கிய, மக்களின் வாழ்வை மேம்படுத்தக்கூடிய ஒரு பொருளாதார வளர்ச்சியை தமிழகம் சிறப்பாக உருவாக்கிக் காட்டியுள்ளது என்பதே வளர்ச்சி சார் பொருளாதார ஆய்வாளர்களின் ஒருமித்த கருத்து. அதற்கான அடித்தளம் பெரியாரும், அண்ணாவும் உருவாக்கிய அரசியல் சித்தாந்தமும், அதனை ஆட்சியில் நடைமுறைப்படுத்திய, தன் எதிர்க்கட்சியும் பின்தொடர வைத்த வரலாற்று நாயகர் கலைஞரும் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

இதன் விளைவாக இரண்டு முக்கியமான வரலாற்று அம்சங்களை தமிழ்நாட்டில் காண முடிகிறது. 1) வரலாற்று தன்னுணர்வு கொண்ட மக்கள் தொகுதியாக திராவிட-தமிழ் சமூகம் உருவாகியுள்ளது; 2) வளர்ச்சிக்கான விழைவு கொண்ட சமூகமாக, பொருளாதார வல்லுனர் ஜெயரஞ்சன் வார்த்தைகளில் Aspirational Society ஆக தமிழ் சமூகம் உள்ளது. இதனால் மக்களாட்சி முறையில் அரசும் மக்களின் எதிர்பார்ப்புக்கு ஈடுகொடுத்து செயல்படும் சூழலை உருவாக்குகிறது. தமிழக அரசியலின் விளைபொருளான மாநில அரசு அதனால் ஒன்றிய அரசிடமிருந்து அதிக உரிமைகளைப் பெறவேண்டிய சூழலும் தவிர்க்க முடியாததாகிறது. ஒன்றிய அரசின் மக்கள் விரோத சட்டங்களை பிற மாநிலங்கள் ஏற்றாலும் தமிழகம் ஏற்காது என்ற ஒரு வேறுபட்ட சூழ்நிலை தமிழக அரசியலில் சாத்தியமாகியுள்ளது எனலாம். இது இந்திய துணைக்கண்டத்தில் கூட்டாட்சி தத்துவத்தை வலுப்படுத்தும் என்பதே வரலாறு காட்டும் திசை. இது உருவாக முக்கிய காரணம் பெரியாரும் அண்ணாவும் அரசியல் இயக்கத்தின் இருவேறு கூறுகளை தங்கள் செயல்பாட்டின் அடித்தளமாகக் கொண்டதுதான்.

spacer.png

அரசியல் தத்துவத்தின் இரண்டு பரிமாணங்கள்!

நீண்ட நெடுங்காலமாக அரசியலில் இரண்டு ஆதாரமான செயல்பாடுகள் நிகழ்கின்றன. ஒன்று ஒரு குறிப்பிட்ட அரசின் கீழ், இறைவனின் கீழ், மதகுருவின் கீழ் மக்களை ஒன்றுபடுத்தி, சமூக அமைப்பாக்கி, அரசாக, பேரரசாக உருவாக்குவது. இதை நாம் கருத்தொப்புமை அரசியல் என்று கூறலாம். அதாவது ஒரு சில கருத்துகளை, கருத்தியலை அனைத்து மக்களும் ஏற்றுக்கொள்வது. அதனை வெளிப்படுத்தும் விதமாக ஒரு குறிப்பிட்ட குறியீட்டை, அடையாளத்தை அனைவரும் ஏற்பது. இவ்வாறு பேரரசு உருவாவது, சிதைவது, அவற்றுக்கிடையேயான போர்கள் ஆகியவை எல்லாம் வரலாறு என்று எழுதப்படுவதும், ஆராயப்படுவதும் உண்டு.

இதற்கு இணையாக மற்றொரு அரசியல் செயல்பாடும் பலகாலமாக நிகழ்ந்தது உண்டு. அது ஆண்டான், அடிமை; மேலோர், கீழோர்; அதிகார வர்க்கம், உழைக்கும் வெகுமக்கள்; முதலாளிகள், தொழிலாளிகள் என்பதான ஏற்றத்தாழ்வான சமூக அங்கங்களுக்கிடையேயான முரண்கள், மோதல்களின் அரசியல். ரோமானிய அடிமைகளின் எழுச்சிக்கு தலைமை தாங்கிய ஸ்பார்ட்டகஸ் குறித்த கதையாடல்கள் பிரபலமானவை. ரோமப் பேரரசில் பாட்ரீஷியன்ஸ் என்ற அதிகாரம் படைத்த பிரபுக்களுக்கும், ப்ளீப்ஸ் (Plebes) என்ற வெகுமக்களுக்குமான பிறப்பின் அடிப்படையிலான பிரிவினையை ஒட்டியே பொது வாக்கெடுப்பை ஆங்கிலத்தில் பிளிபிசைட் (Plebiscite) என்று இன்றும் அழைக்கிறோம். அதாவது மக்கள் அனைவரும் வாக்களிப்பது. இப்படியான சமூக முரண்களிடையே ஒடுக்கப்படுவோரின் அரசியலை முன்னெடுப்பதை முரண் அரசியல் எனலாம். கார்ல் மார்க்ஸ் இதுவரையிலான வரலாறு வர்க்கப் போராட்டங்களின் வரலாறே என்று கூறியது இந்த முரண் அரசியல் பரிமாணத்தை வலியுறுத்துவது.

இதில் முக்கியமான ஒரு சவால் என்னவென்றால் முரண் அரசியலை முன்னெடுக்கவும் ஒடுக்கப்பட்டோரின் கருத்தொருமிப்பு வேண்டும். அதனால் கருத்தொப்புமை அரசியலை முற்றிலும் கைவிட முடியாது. அப்படிக் கைவிட்டால் அது முடிவற்ற வன்முறைக்கும், சமூக வாழ்க்கை சிதைவுக்கும் வழி வகுக்கலாம்.

கருத்தொப்புமை அரசியல் முரண் அரசியலை கைவிட்டால் அது எதேச்சதிகாரமாக, சர்வாதிகாரமாக, பாசிசமாக மாறிவிடும். அதில் அரசுக்கு கீழ் படிதல் மட்டுமே வலியுறுத்தப்படும் நிலை உருவாகிவிடும். அதனால் இந்த இரண்டு விதமான அரசியல் தத்துவங்களும் இணைந்து பயணிப்பதே முழுமையான பலன் தரும். சமகால அரசியலில் முரண் அரசியலை முற்றிலும் ஒதுக்கும் பாசிஸ்டுகள் வர்க்க முரண் அரசியலைப் பேசும் கம்யூனிஸ்டுகளை கடுமையாக வெறுப்பதன் காரணத்தை நாம் இந்த வேறுபாட்டின் மூலம் புரிந்துகொள்ளலாம். அதே சமயம் கம்யூனிஸ்டுகள் கருத்தொருமிப்பு அரசியலை சரியான அரசியல் தருணத்தில் புரிந்துகொண்டால்தான் வெகுஜன அரசியலில் இணைய முடியும்.

spacer.png

தமிழக வரலாற்றில் உருவான அரசியல் பாதைகள்!

தமிழக வரலாற்றில் முரண் அரசியல் ஒரு முக்கியமான வடிவத்தைக் கண்டது. அது பார்ப்பனீய கருத்தியலின் காரணமாக நிலவும் ஜாதி சார்ந்த ஏற்றத்தாழ்வு மற்றும் பார்ப்பன சமூகத்தினர் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் அடைந்த சமூக, அரசியல் ஆதிக்கம் ஆகியவற்றால் பார்ப்பனர்களுக்கும், பார்ப்பனரல்லாதோருக்கும் ஏற்பட்ட முரண் அரசியல் என்ற வடிவாகும். பார்ப்பனர்கள் பயிலும் சமஸ்கிருத மொழியில் எழுதப்பட்ட ஜாதீய ஏற்றத்தாழ்வு கற்பிக்கும் தர்ம சாஸ்திரங்களை இந்துக்களின் சனாதன சட்டங்கள் என காலனீய ஆட்சியில் நீதிமன்றங்களும் பின்பற்றச் செய்தனர். அதன் மூலம் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவு பார்ப்பனீய கருத்தியலை ஆதிக்க கருத்தியலாக மாற்றினர். அதற்கான சமஸ்கிருத, ஆங்கிலக் கல்வியும் அவர்கள் உருவாக்கிய அமைப்பில் அவர்களுக்கு மட்டுமே சாத்தியமாக இருந்தது. ஏன் நவீன மருத்துவ படிப்பிற்குக்கூட சமஸ்கிருதப் பயிற்சி வேண்டும் என்று சொல்லி பார்ப்பனரல்லாதோரை விலக்கும் அளவு செல்வாக்கு பார்ப்பனீயத்துக்கு இருந்தது.

இப்படி பார்ப்பன அடையாளம் என்பது சமஸ்கிருத மொழி சாத்திரங்களுடன், சனாதன தர்மத்துடன் பிணைக்கப்பட்டிருந்ததால் அது ஆரியப் பண்பாடு என்று அறியப்பட்டது. அதற்கு மாறாக தமிழ்மொழியை மூலாதாரமாகக் கொண்ட தென்னிந்திய திராவிட பண்பாடு பார்ப்பனரல்லாதோரால் தங்கள் அடையாளமாக முன்வைக்கப்பட்டது. இந்தப் பண்பாட்டு முரணை, ஜாதீய ஏற்றத்தாழ்வு என்ற சமூக முரணை, “சூத்திரர்கள்” என்று பார்ப்பனர்களால் இழிவுபடுத்தி ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் அரசியல் அணி சேர்க்கை உருவாக்கிய முரணையே திராவிட அரசியல் குறிப்பிடுகிறது. இந்தியாவின் பொதுமொழியாக இந்தி மொழியை உருவாக்க காங்கிரஸ் முனைந்தபோது இந்தி எதிர்ப்பின் தளத்தில் தமிழ் மொழி அடையாளம் என்பது கருத்தொருமிப்பின் சாத்தியத்தை உருவாக்கியது.

spacer.png

பெரியாரின் முரண் அரசியல்!

பெரியார் பார்ப்பனீயத்தை, ஜாதி படிநிலையை எதிர்ப்பதை முரண் அரசியலின் மையமாகக் கொண்டார். எல்லா ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கான அரசியல் கருவியாக அவர் சுயமரியாதை என்ற கருத்தாக்கத்தை முன்வைத்தார். பெண் விடுதலைக்கும் அவர் அதையே வழியாகச் சொன்னார். இதனை தொடர்ந்து பிரச்சாரம் செய்வதன் மூலம், மக்கள் மனதில் பதியும்படி அமைதி வழியில் பல கிளர்ச்சிகளை செய்வதன் மூலம் மன மாற்றத்தை உருவாக்க முனைந்தார். அவர் வன்முறையை விரும்பவில்லை; வன்முறையால் நிலையான சமூக மாற்றத்தை உருவாக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்திருந்தார். அதே சமயம் அவர் தேர்தல் பங்கேற்பு, ஆட்சி அதிகாரம் ஆகியவற்றையும் தவிர்க்க விரும்பினார். ஏனெனில் தேர்தல் பங்கேற்பு என்பது மக்களாட்சியில் கருத்தொருமிப்பு அரசியலுக்கே கொண்டு செல்லும், முரண் அரசியலை கூர்மழுங்கச் செய்யும் என்று நினைத்தார்.

முரண் அரசியல் பாதையில் பெரியார் சனாதன தர்மத்தை வீழ்த்த சாத்திரங்கள், வேத புராணங்கள் ஆகியவற்றை மட்டுமன்றி, இறை நம்பிக்கையையும் கேள்விக்கு உள்ளாக்குவது அவசியம் என்று நினைத்தார். அது காலப்போக்கில் தீவிரமான இறை மறுப்பாகவும் வடிவம் எடுத்தது. பொதுவாகவே எந்தக் குறியீட்டையும் புனிதப்படுத்துவதை அவர் ஏற்கவில்லை. தமிழ் மொழியை விமர்சனமின்றி கொண்டாடுவதையும் அவர் ஏற்க மறுத்தார். தமிழில், தமிழ் இலக்கியத்தில் புழங்கிய பிற்போக்கு கருத்துகளை விமர்சித்தார். சமரசமற்ற முரண் அரசியலை அவர் சுதந்திரவாத அரசியலுடன், சுயமரியாதை என்ற வகையில் தனியுரிமை கோட்பாட்டுடன் இணைத்து சட்டத்துக்கு உட்பட்ட தீவிரமான கிளர்ச்சி வடிவங்களை மேற்கொண்டார். சட்டம் அனுமதிக்காதபோது அமைதி வழியில் சிறை ஏகும் போராட்டங்களையும் நடத்தினார். தொடர்ந்து பார்ப்பனீய மேலாதிக்கம், அதனை அனுமதிக்கும் அரசியல் நிர்ணய சட்டம், இந்திய ஒன்றிய அரசின் மேலாதிக்கம் ஆகியவற்றுக்கு எதிராகப் போராடி வந்தார். அதே சமயம் காமராஜர் ஆட்சியின் மக்கள் நலத் திட்டங்களையும் ஆதரித்தார். தி.மு.க 1949ஆம் ஆண்டு தோன்றி 1967ஆம் ஆண்டு ஆட்சியைக் கைப்பற்றும்வரை அவர் முரண் அரசியலைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்து திராவிட கருத்தியலை தீவிரமாக நிலைகொள்ளச் செய்தார்.

spacer.png

அண்ணாவின் கருத்தொப்புமை அரசியல்!

பார்ப்பனரல்லாதோர், சாமானிய மக்கள் அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறும் வரை ஆதிக்க கருத்தியலை முறியடிப்பது என்பது கடினமானது. அரசியல் அதிகாரத்தை வன்முறை வழியாக கைப்பற்றலாம் அல்லது மக்களாட்சியில் தேர்தல் பங்கேற்பின் மூலம் கைப்பற்றலாம். பெரியாரைப் போலவே அண்ணாவும் வன்முறையில் சிறிதும் நம்பிக்கையில்லாதவர். போராட்டங்களில் சிறை செல்வதுகூட கட்சியினரின், எளிய மக்களின் இயல்பு வாழ்க்கையை பாதிக்கும் என்பதை உணர்ந்து எச்சரிக்கையுடன் யார் யார் சிறை செல்ல இயலும் என்பதை முன் கூட்டியே கேட்டறிந்து கிளர்ச்சிகளை அறிவித்தவர். அதனால் மக்களாட்சி சாத்தியமாக்கிய தேர்தல் பாதை மூலம் ஆட்சிக்கு வருவதே பார்ப்பனீய கருத்தியலின் பிடியைத் தளர்த்தி திராவிட கருத்தியலை வேரூன்றச் செய்ய அவசியமானது என்ற முடிவுக்கு வந்தார். அப்படித் தேர்தலில் பரவலான மக்களின் ஆதரவைப் பெற வேண்டுமானால் கருத்தொப்புமை அரசியலை உருவாக்குவது அவசியம் என்பதையும் உணர்ந்தார்.

அதனை செயல்படுத்த அவர் திராவிட என்ற சொல் பண்பாட்டை, நிலப்பகுதியைச் சார்ந்த அனைவரையும் குறிப்பதாகவும் தமிழ் என்பதை அனைத்து தமிழ்நாட்டு மக்களை உள்ளடக்கிய மொழி அடையாளமாகவும் கொண்டு திராவிட-தமிழ் அடையாளத்துக்கான கருத்தொப்புமையை உருவாக்க முனைந்தார். உதாரணமாக கடவுள் மறுப்பு என்பதற்கு பதிலாக திருமூலரின் “ஒன்றே குலம், ஒருவனே தேவன்” என்ற அனைத்து நம்பிக்கையாளர்களையும் உள்ளடக்கும் அருவமான பொதுமைக் குறியீட்டை முன்வைத்தார். “ஏழையின் சிரிப்பில் இறைவனைக் காண்போம்” என இறைமைக்கு ஒரு புது வரையறை சொன்னார். இதற்கு இணையாக கலைஞர் “கோயில்கள் கூடாது என்பதல்ல; அது கொடியவர்களின் கூடாரமாக ஆகிவிடக் கூடாது” என்று பராசக்தி பட வசனத்தின் மூலம் கருத்தொருமிப்பு அரசியலை முன்னெடுத்ததாக பேராசிரியர் எம்.எஸ்.எஸ்.பாண்டியன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

தமிழ்மொழி மாண்பு, அதன் தொன்மை ஆகியவற்றை அண்ணாவும், கலைஞரும், பிற தி.மு.க தலைவர்களும் கருத்தொப்புமைக்கான சொல்லாடலாக மாற்றினர். அதனால் திராவிட - தமிழ் பண்பாட்டு அடையாளத்தை ஏற்பவர்களையெல்லாம் கருத்தொப்புமை வளையத்திற்குள் கொண்டுவந்தனர். அதே சமயம் திராவிட கருத்தியலையும், ஆரிய சனாதன எதிர்ப்பையும் மறவாமல் கைக்கொண்டு வந்தனர். இந்தி மொழியை இணைப்பு மொழியாக, ஒற்றை ஆட்சி மொழியாக மாற்றுவதையும் தொடர்ந்து எதிர்த்து வந்தனர். அதன் காரணமாக 1965ஆம் ஆண்டு தன்னெழுச்சியாக வெடித்தெழுந்த இந்தி எதிர்ப்பு போர் பல மொழிப்போர் தியாகிகளையும், வரலாற்றுத் தன்னுணர்வையும் உருவாக்கியது. அது தமிழகப் பள்ளிகளில் மும்மொழித் திட்டத்தை முற்றிலும் அகற்றியது. தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை பிற இந்தியப் பகுதிகள், உலக நாடுகள் அனைத்துடனும் தொடர்பு மொழி என்பது ஆங்கிலம் மட்டுமே என்றானது.

இதற்கெல்லாம் உச்சமாக 1967 தேர்தலில் தி.மு.க வெற்றி பெற்ற பிறகு திருச்சிக்குச் சென்று அண்ணா வெற்றியை, பெரியாருக்கு காணிக்கையாக்கியது கருத்தொருப்புமை அரசியல் ஒருபோதும் முரண் அரசியலை, சமூக முரண்களை, சாமானியர்கள் நலன்களை, சமூக நீதி லட்சியத்தை மறக்கக் கூடாது என்பதை உணர்த்துவதாகவே அமைந்தது. அதன் தொடர்ச்சியாகவே இன்று பெரியார் பிறந்த தினத்தை சமூக நீதி தினமாக மு.க.ஸ்டாலின் அரசு அறிவித்துள்ளது. சமூக நீதிக்காக, சமத்துவத்துக்காக இந்த அரசியல் தத்துவ இரட்டைக் குழல் துப்பாக்கி என்றும் போராடும் என்பது உறுதிப்பட்டுள்ளது.

கட்டுரையாளர் குறிப்பு:

 

ராஜன் குறை கிருஷ்ணன் - பேராசிரியர், அம்பேத்கர் பல்கலைக்கழகம், புதுதில்லி

 

https://minnambalam.com/politics/2021/09/15/7/Periyar-and-Anna-political-double-barrel-gun

 

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.




இங்கு எழுதப்படும் விடயம் பிரதிசெய்யப்பட்டு (copy)மேலுள்ள கட்டத்தில் ஒட்டப்பட வேண்டும் (paste)

  • Tell a friend

    Love கருத்துக்களம்? Tell a friend!
  • Similar Content

    • By கிருபன்
      தேசியவாதத்தின் பிரச்சினைகள் என்ன?
      மின்னம்பலம்2021-09-20 ராஜன் குறை 
      திராவிட இயக்கம் (திராவிடர் கழகம், திராவிட முன்னேற்றக் கழகம்), அதிலும் குறிப்பாக பெரியாரும் அண்ணாவும் தமிழ் தேசியத்தை வளர விடாமல் செய்து விட்டார்கள் என்று ஒரு குற்றச்சாட்டு மீண்டும், மீண்டும் எழுகிறது. திராவிட இயக்கம் ஜாதீய பண்பாட்டை ஆரிய பார்ப்பனீய பண்பாடாக வரையறுத்து, அதற்கு மாற்றாக திராவிட பண்பாட்டு அடையாளத்தை வலியுறுத்தியது. அது தமிழ்மொழி அடையாளத்தை மறுக்கவில்லை. திராவிட பண்பாட்டு அடையாளம், தமிழ் அடையாளம் இரண்டையும் இணைத்தது.
      வெறும் மொழி அடையாளம், அதன் அடிப்படையிலான தேசியத்தை அது கட்டமைக்க நினைக்கவில்லை. அது இந்திய தேசியத்தின் ஆரிய பண்பாட்டு, ஜாதீய அடிப்படையை எதிர்த்தது; ஆனால், ஒரு தேசியத்திற்கு மாற்றாக மற்றொரு தேசியத்தை உருவாக்காமல் சமூக நீதியை, மக்கள் தொகுதிகளின் உரிமைகளை. சுயாட்சி மற்றும் கூட்டாட்சி தத்துவத்தை வலியுறுத்தியது. மக்கள் நலனை, சமத்துவத்தை, சமூக நீதியை முதன்மைப்படுத்திய திராவிட இயக்கம் வெறும் மொழி அடையாள தேசிய சொல்லாடலாக சுருங்க விரும்பவில்லை. காரணம் தமிழ் மொழியிலும் ஆரியம் கலந்துவிட்டதுதான். தமிழ் தேசியத்தில் பிரச்சினை தமிழ் அடையாளமல்ல; பிரச்சினை தேசியம் என்ற சொல்லாடல்தான்.

      தேசியத்தின் பிரச்சினை என்னவென்று புரிய ஒன்றைக் கவனித்தால் போதும். திராவிட இயக்க கருத்தியலாளர்கள் “திராவிடரா? தமிழரா?” என்று கருத்தரங்கம் நடத்தி ஒன்றை மட்டும் தேர்ந்தெடுக்க சொல்வதில்லை. அவர்கள் இரண்டு அடையாளங்களையும் சேர்த்தே பேசுகிறார்கள். ஒருவருக்கு ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட அடையாளங்கள் இருப்பதை ஏற்கிறார்கள். ஆனால், தமிழ் தேசிய சிந்தனை கொண்டவர்கள் தமிழ் அடையாளம் மட்டுமே ஒற்றை அடையாளமாக இருக்க வேண்டும், திராவிட அடையாளம் கூடவே கூடாது என்று வலியுறுத்துகிறார்கள். இதன் மூலம் பிற திராவிட மொழி பேசியவர்களின் தமிழ் பேசும் வம்சாவழியினர் தமிழர்கள் இல்லை என்ற பிறப்படையாள அரசியல் விஷ விதையை, பாசிச விஷச் செடியை நடுகிறார்கள். தமிழ்நாட்டில் பிறந்த தமிழ் பேசும் பெண்ணுக்கும், ஜமைக்காவில் பிறந்த கறுப்பின ஆணுக்கும் பிறந்த கமலா ஹாரிஸ் அமெரிக்க துணை அதிபராக விளங்கும் நாளில் இவர்களுடைய குறுகிய அடையாளவாதம் அதிர்ச்சியளிக்கிறது. அதுதான் உலகம் முழுவதும் தேசியம் ஏற்படுத்திய, ஏற்படுத்தும் சிக்கல். அமெரிக்க தேசியத்தையும் டொனால்டு டிரம்ப் நிறவெறி ஆதரவாளர்கள் கைப்பற்ற துடிக்கிறார்கள்.
      இப்படி கூறும்போது இளைஞர்கள் மனதில் திகைப்பு ஏற்படுகிறது. தேசியம் பேசி, சுதந்திரமான தேசிய அரசை, இறையாண்மையை வென்றால்தானே மக்கள் அவர்களுடைய வரலாற்றை அவர்களே தீர்மானிக்க முடியும், இதில் என்ன தவறு என்று நினைக்கிறார்கள். தேசிய விடுதலைக் கதைகளையெல்லாம் வீர விடுதலைக் கதைகளாகவே அவர்கள் புரிந்து வைத்துள்ளார்கள். பிரபுகளிடமிருந்தும், மன்னர்களிடமிருந்தும், மதகுருமார்களிடமிருந்தும் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற விரும்பிய புதிய முதலீட்டிய சக்திகள் நிகழ்த்திய உலகளாவிய பொம்மலாட்டம்தான் தேசிய அரசுகளின் உருவாக்கம் என்றால் அதை புரிந்துகொள்ள கடினமாகத்தான் இருக்கும்.

      ஆனால், அந்தப் பொம்மலாட்டத்துக்கு மற்றொரு எதிர்பாராத பக்க விளைவு ஏற்பட்டது. அது என்னவென்றால் மக்கள் தொகுதிகள் அவர்கள் அரசியல் ஆற்றலை உணர்ந்ததும், அவர்களிடையே நிலவிய முரண்கள் குறித்து தன்னுணர்வு பெற்றதும் சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் ஆகிய லட்சியங்களை கனவாக சூல்கொண்டதும், பொதுவுடைமை, சோஷலிஸம் ஆகிய நடைமுறைகளை முயற்சி செய்ததும்தான் நல்விளைவுகள். பொதுவுடமை இயக்கம் “உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்றுபடுங்கள்!” என்றுதான் கூறியது. ஆனால் ரஷ்யாவிலும், சீனாவிலும் தேசிய அரசியலில் சிக்கிக்கொண்டது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் வரலாற்றிலிருந்து பாடம் கற்காமல் நாம் எதிர்கால அரசியலைச் சிந்திக்க முடியாது. முற்போக்கு அரசியலின் முக்கிய கேள்வி மக்களிடம் எப்படி அதிகாரத்தைக் கொண்டு சேர்ப்பது என்பதாகத்தானே இருக்க முடியும். அதற்கான வழி நிச்சயம் தேசியம் அல்ல. அது மக்களை பிரித்தாளும் ஆதிக்க சக்திகளுக்கே துணைபுரியும்.
      தேசியத்தால் தேசங்களை கட்டமைக்க இயல்கிறதா? 
      தேசம் (Nation) என்ற ஒன்றை கட்டமைக்கும் சொல்லாடலை தேசியம் என்றோ தேசியவாதம் (Nationalism) என்றோ குறிப்பிடுகிறோம். அடிப்படையில் தேசியத்தின் பணி ஒரு மக்கள் தொகுதியை வரையறை செய்து இவர்கள் எல்லாம் ஒரு தேசம் என்பதற்கான பொதுப் பண்புகள் கொண்டவர்கள் என்று கூற வேண்டும் என்பதுதான். அதனுடன் ஒரு நிலப்பரப்பையும் அறுதியிட்டு அதன் எல்லைகளை உருவாக்கி அந்த நிலப்பகுதி தேசத்தின் பரப்பு (Territory) என்று கூற வேண்டும். இந்த தேசம் என்ற கருத்தாக்கமும், அதைக் கட்டமைக்கும் தேசியம் என்ற சொல்லாடலும் நவீன காலத்தில், அதாவது பதினேழாம் நூற்றாண்டு, பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் மெள்ள, மெள்ள உருவாகி பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில், இருபதாம் நூற்றாண்டில் முழுமையடைந்தது.
      இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் இப்படி நவீன காலத்தில் உருவான எல்லா தேசங்களும் தங்களுக்கு பண்டைய வரலாறு உண்டு என்றும், நாங்கள் தொன்மையான தேசம் என்றும் கூறிக்கொள்வதுதான். அதாவது தேசங்கள் என்பதை பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு, இருபதாம் நூற்றாண்டு சொல்லாடலில் உருவானாலும் அதற்கு முந்தைய அதன் எல்லைகளுக்கு உட்பட்ட எல்லா வரலாறும் தன்னுடைய வரலாறு என்று கூறிக்கொள்ளும்.

      இப்படி உருவான தேசிய சொல்லாடல்களும், தேசங்களும் தொடர்ந்து பலவிதமான சிக்கல்களுக்கும் உள்முரண்களுக்கும் ஆட்பட்டே வருகின்றன. அதற்கு ஒரு முக்கிய காரணம் இந்த தேசிய சொல்லாடல் சமூகத்தின் ஆதிக்க சக்திகளால் உருவாக்கப்படுவதுதான். அது உழைக்கும் மக்களுக்கு, அடித்தட்டு மக்களுக்கு சமத்துவத்தை வழங்காததால், அவர்களின் அதிருப்தி தொடர்ந்து தேசிய சொல்லாடலை கேள்விக்கு உள்ளாக்கியே வருகிறது.

      இதற்கு நல்ல உதாரணம் இத்தாலி. இத்தாலியின் இன்றைய மக்கள் தொகை தமிழகத்தைவிட குறைவானது; ஆறேகால் கோடி. இத்தாலியில் பண்டைய காலத்தில் ரோமப்பேரரசு உருவானது; உலக வரலாற்றில் அது முக்கிய பங்காற்றியது. ரோமப் பேரரசு வீழ்ந்த பிறகு, அதனருகே உருவான கிறிஸ்துவ மதத்தின் தலைமைப் பீடமான வாடிகன் ஐரோப்பிய அரசியலில் முக்கிய பங்காற்றி வந்தது. வாடிகனுக்கு வெளியே இத்தாலியில் நகர அரசுகளே வெகுகாலமாக கோலோச்சிவந்தன. இந்த நகர அரசுகளுக்குள் ஓயாத போர்கள் நிகழ்ந்து வந்தன. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில்தான், 1861ஆம் ஆண்டு, இத்தாலியின் அனைத்து பகுதிகளும் இணைக்கப்பட்டு இத்தாலி ஒரே தேசமென கட்டமைக்கப்பட்டது. இதை புத்தெழுச்சி (Risorgimento) என்று உணர்ச்சிகரமாக குறிப்பிடுவார்கள். மாஜினி, கரிபால்டி போன்றவர்கள் இதன் முக்கிய உந்துவிசையாக இருந்தவர்கள். அதனால் வரலாற்று நாயகர்களாக சித்திரிக்கப்படுபவர்கள். அப்படி இத்தாலி ஒன்றுபட்ட ஒரு நாடாக மாறினாலும் தொழிலும் வர்த்தகமும் செழித்த நகரங்களைக் கொண்ட வடக்கு இத்தாலியும், பண்டைய பெருமையும் விவசாய சமூகங்களும் கொண்ட தெற்கு இத்தாலியும் பல விதங்களிலும் வேறுபட்டு நின்றன. வர்க்க முரண்கள் கூர்மையாக இருந்தன.
      அப்படி பல உள் முரண்பாடுகளைக் கொண்ட தேசம் தவிர்க்கவியலாமல் முசோலினி தலைமையில் பாசிச அரசை உருவாக்கியது. பாசிசம் என்றால் கட்டுவது; Fasciare என்ற வினைச்சொல்லுக்கு “சேர்த்துக் கட்டு” என்று பொருள். உதிரியான பொருட்களை கயிற்றால் கட்டுவது போல எல்லா மக்களையும் சேர்த்துக் கட்டும் கண்கட்டு வித்தை. முசோலினியால் தொழிலாளர்களை அமைப்பாக்கும், வர்க்க முரண் பேசும் கம்யூனிஸ்டுகள் வேட்டையாடப் பட்டார்கள். அந்தோனியோ கிராம்சி சிறையிலடைக்கப்பட்டு அதில் நோயுற்று இறந்ததும், அவர் சிறையில் ரகசியமாக எழுதிய குறிப்புகள் இன்று நவமார்க்சீய மூலாதாரங்களாக விளங்குவதும் வரலாறு.

      இரண்டாம் உலகப் போரில் பாசிசம் வீழ்ந்த பிறகு இத்தாலியில் ஜனநாயகக் குடியரசு அமைந்தாலும், தொடர்ந்து அதன் பல்வேறு பிரதேச அடையாளங்கள் உயிர்பெற்ற வண்ணம்தான் இருந்தன. வடக்கு இத்தாலி தனி நாடாக வேண்டும், தெற்கு இத்தாலியின் சுமை அதற்கு தேவையில்லை என்று கூறும் Lega Nord என்ற வலதுசாரி அமைப்பு 1991ஆம் தோன்றியது. அது பல வடிவமெடுத்து இன்றும் கூட்டாட்சி அமைப்பை வலியுறுத்தும் பிரதேச அமைப்பு கட்சிகளுடன் சேர்ந்து இயங்கி வருகிறது. மற்றொருபுறம் இத்தாலி இப்போது, ஐரோப்பிய யூனியன் என்ற கூட்டாட்சி வடிவத்தின் பகுதியாகவும் இருக்கிறது. சுயாட்சி கோரும் பிரதேசங்கள், ஐரோப்பிய கூட்டாட்சி ஆகிய இரண்டுக்கு நடுவே இத்தாலிய தேசிய அரசு பெருமுதலீட்டிய கைப்பாவையாக இயங்கி வருகிறது.
      இத்தாலியின் இருநூறு ஆண்டு தேச உருவாக்க வரலாற்றை ஆழ்ந்து படித்தால், நாம் ஒன்றை புரிந்துகொள்ளலாம். தேசியம் பாசிசத்தை உருவாக்கும் என்பது மட்டும் பிரச்சினையல்ல. பாசிசத்தாலும் தேசியத்தை நிலைநிறுத்த முடியாது என்பதுதான் பிரச்சினை. இதற்கு காரணம் தேசியம் என்ற சொல்லாடலே உள்ளீடற்ற போலித்தனமான சொல்லாடல் என்பதுதான். சுதந்திரம், சமத்துவம், சமூக நீதி ஆகிய லட்சியங்கள் போல அல்லாமல் செயற்கையான, பகுத்தறிவற்ற ஓர் உணர்ச்சியை தேசப்பற்று என்ற பெயரில் தோற்றுவிப்பதால் அதனால் மக்களுடைய பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முடிவதில்லை. தேசிய சொல்லாடலின் சில முக்கிய பிரச்சினைகளைப் பார்ப்போம்.
      யாரை சேர்ப்பது, யாரை விலக்குவது? 
      தேசிய சொல்லாடலின் முக்கிய பணியே இவர் நம்மவர், இவர் நம்ம ஆளில்லை என்று விலக்குவதுதான். கிட்டத்தட்ட ஜாதீயம் போன்றதுதான் இது. பிறப்பின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படுவது. அப்படி செய்த பிறகு ஒரு லட்சிய தேசிய மாதிரியும் உருவாகும். அதற்கு யார் அதிகம் பொருந்திப் போகிறார்கள், யார் குறைவாகப் பொருந்திப் போகிறார்கள் என்பதன் அடிப்படையில் தர வேறுபாடு செய்யப்படும். இந்த தர வேறுபாட்டின் அடிப்படையில் ஆதிக்க சக்திகள் உருவாகும். ஜெர்மானீய புரொடெஸ்டண்ட் கிறிஸ்துவ தேசியம் ஹிட்லர் கையில் போன பிறகு அது ஆரிய இன தேசியமானது. மக்கள் உடற்கூற்றின் அடிப்படையில் அதிக ஆரிய அம்சம் கொண்டவர்களாக, குறைந்த ஆரிய அம்சம் கொண்டவர்களாகப் பிரிக்கப்பட்டார்கள். யூதர்கள் அந்நியர்களாக, எதிரிகளாக கட்டமைக்கப்பட்டு கும்பல், கும்பலாக கொன்றொழிக்கப்பட்டார்கள்.
      பெரும்பாலான தேசியங்கள் ஒற்றை அடையாள அடிப்படையிலேயே கட்டமைக்கப்படும். பிற அடையாளம் கொண்டவர்கள் ஒருவிதமான இரண்டாம் நிலையை ஏற்க வேண்டி வலியுறுத்தும்; அல்லது அவர்களை வெளியேற்றும். சிங்கள பேரினவாத தேசியம் ஈழத் தமிழர்களை இரண்டாம் நிலை குடிமக்கள் ஆக்கியது என்றால், ஈழத்தமிழ் தேசியம் இஸ்லாமியர்களை யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு வெளியேற்றியது. ஒடுக்கும் தேசியம், ஒடுக்கப்படும் தேசியம் என எல்லா தேசியங்களுமே அடையாள விலக்கங்களைச் செய்வது உலகெங்கும் நிகழ்கிறது. பர்மாவில் ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்களுக்கு நடந்த கொடுமைகள் கண்ணில் ரத்தக் கண்ணீரை வரவழைக்கும். எவ்வளவோ உதாரணங்கள் சொல்லலாம்.

      இந்திய தேசியத்தின் கதை 
      இந்திய தேசியம் சற்றே வித்தியாசமானது. காலனீய ஆட்சியில் 1858ஆம் ஆண்டு முதன்முறையாக இந்திய துணைக் கண்டத்தின் பெரும்பகுதி ஒற்றை ஆட்சியின் கீழ் வந்தது. பிரிட்டிஷ் அரசி விக்டோரியா மகாராணியே அந்த புதிய ஒருங்கிணைந்த ஆட்சிப் பிரதேசத்தின் முதல் அரசியாவார். அப்போது உருவான இந்திய குடிமக்கள் என்ற புதிய கருத்தாக்கத்தின் அடிப்படையில், பல்வேறு பிரதேசங்களில் வாழும், பல மொழிகள் பேசும், பல பண்பாடுகளையும், வழிபாட்டு முறைகளையும் கொண்ட மக்கள் எல்லோரையும் உள்ளடக்கிய இந்திய தேசம் என்ற சொல்லாடல் உருவாகத் தொடங்கியது. இந்திய தேசியம் உலகின் பல தேசியங்களைப் போல மேட்டுக்குடியினரின், ஆதிக்க சக்திகளின் வன்முறை ஆற்றல், பேரம் செய்யும் ஆற்றல் ஆகியவற்றின் மூலமே இயங்கியிருந்தால் பெரிய வித்தியாசம் நிகழ்ந்திருக்காது. ஆனால் மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி என்ற ஓர் அதிசய மனிதர் இந்திய விடுதலை இயக்கத்தை வெகுமக்கள் இயக்கமாக மாற்றிக்காட்டினார். தேச விடுதலைப் போரில் மக்களின் பங்கேற்பு என்பது, சுதந்திரக் குடியரசின் மக்களாட்சியில் வெகுமக்கள் பங்கேற்புக்கு வழி வகுத்தது. சோஷலிசம், மதச்சார்பின்மை, பகுத்தறிவு ஆகியவற்றில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்த ஜவஹர்லால் நேரு சுதந்திர இந்தியாவின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றது மக்களாட்சி கால்கொள்ள நல்ல வாய்ப்பாக அமைந்தது. அதை உறுதிப்படுத்தும் அரசியல் நிர்ணய சட்டத்தை அனைத்து முரண்பாடுகளையும் சமாளித்து பெருமளவு முற்போக்குத் தன்மை கொண்டதாக பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் வடிவமைத்ததும் மிக முக்கியமான அடித்தளமாக மாறியது.
      ஆனாலும் மக்கள் நலனுக்கும், முதலீட்டிய நலனுக்குமான முரணை காங்கிரஸ் கட்சியால் தொடர்ந்து சமன்செய்ய முடியவில்லை. சோவியத் யூனியன் 1991ஆம் ஆண்டு சிதறுண்டதும், ராஜீவ் காந்தி கொலையுண்டதும் சேர்ந்து, நரசிம்ம ராவின் ஆட்சியில் இந்தியா உலக முதலீட்டிய கட்டமைப்புக்கு ஆட்பட்டது. இதனால் காங்கிரஸ் பலவீனமடைந்தது. ஒருபுறம் சமூக நீதி அரசியலும், கூட்டாட்சி அரசியலும் வலுவடைந்தன. இதற்கு முரணாக இஸ்லாமியர்களை அந்நியர்களாக, எதிரிகளாகக் கட்டமைக்கும் இந்துத்துவ பாசிசம் வலுவடைந்தது. தங்களுக்கு சாதகமான முதலீட்டிய ஆதரவு தேசியம் வலுவிழக்கும்போது முதலீட்டிய சக்திகள் பாசிசத்தை ஆதரிப்பது என்பது பழைய சூத்திரம்தான். இதற்கு உலக அளவில் உருவான இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத, தீவிரவாதப் போக்குகளும் துணைபுரிந்தன. இந்துத்துவ பாசிசத்தின் பிடியிலிருந்து தப்பித்து உண்மையான கூட்டாட்சியை, மக்களாட்சியை, அதிகாரப் பரவலை இந்தியா கண்டடையுமா என்பதே இன்றைய நிலையில் முக்கிய கேள்வி.
      அரசியல் தீர்வு என்பது என்ன? 
      அனைவருக்குமான விடுதலை அரசியல்; சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோரித்துவம் ஆகிய லட்சியங்கள் போன்றவற்றுக்கு மக்களைப் பயிற்றுவிப்பதுதான் தீர்வு. ஓர் அடையாளத்தை கட்டமைத்து அனைவரையும் திரட்டி, மாற்று அடையாளத்தை எதிரியாக்கி அதிகாரத்தைக் குவிப்பது என்பது விடுதலை அரசியல் அல்ல. திராவிட இயக்கம் பார்ப்பனீயத்தை எதிர்த்ததே தவிர, பார்ப்பன சமூகத்தின் ஏகபோக அதிகாரத்தை எதிர்த்ததே தவிர, பார்ப்பன அடையாளத்தை எதிர்க்கவில்லை. அதனால்தான் திராவிட இயக்கம் முற்போக்கான சமூக நீதி இயக்கமாக விளங்குகிறது. இரண்டு அற்புதமான தமிழ் வாக்கியங்களை அரசியலின் அடிப்படையாக திராவிட இயக்க சிந்தனை உலகுக்கு வழங்குகிறது. அது “பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்” என்ற அன்புநெறியும், “யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்” என்ற பண்புநெறியும் ஆகும்.
      கட்டுரையாளர் குறிப்பு:
      ராஜன் குறை கிருஷ்ணன் - பேராசிரியர், அம்பேத்கர் பல்கலைக்கழகம், புதுதில்லி
       
      https://minnambalam.com/politics/2021/09/20/9/problems-in-nationalism
       
    • By கிருபன்
      திராவிட அடையாளமே தமிழரின் பெருமை!
      மின்னம்பலம்2021-09-06   ராஜன் குறை 
      சென்ற வாரம் தமிழ் பண்பாடு, தொல்லியல் துறை அமைச்சகம் வெளியிட்ட அறிவிப்பில் சங்க இலக்கியம் குறித்த நூல்கள், திராவிட களஞ்சியம் என்ற நூல் வரிசை ஆகியவை வெளியிடப்படும் என்று கூறியிருந்ததை தவறாகப் புரிந்துகொண்டு சங்க இலக்கியத்தை தமிழ் களஞ்சியம் என்று சொல்லாமல் திராவிட களஞ்சியம் என்று சொல்லலாமா என்று ஒரு சர்ச்சை இணைய வெளியிலும், பொதுக்களத்திலும் உருவாக்கப்பட்டது. அமைச்சகம் தெளிவுபடுத்திய பிறகு இது ஓய்ந்தது. ஆயினும் இடையில் இந்த சர்ச்சையில் பங்கேற்ற பலர் கூற்றுக்கள் வழக்கம்போல “திராவிடம்” என்ற சொல்லின்மீதான ஒவ்வாமையை வெளிப்படுத்துவதாக இருந்தன. முரசொலி பத்திரிகையும் இந்த திராவிட ஒவ்வாமை குறித்து ஒரு தலையங்கம் தீட்டியது. தமிழ், திராவிடம் ஆகிய சொற்களின் ஆழ்ந்த உட்பொருள் என்ன, எதனால் இந்த பிரச்சினை மீண்டும், மீண்டும் எழுகிறது என்பதை சிந்தித்துப் பார்ப்பது அவசியமானதாகும்.
      ஆரியரும், திராவிடரும் 
      பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பிய ஆய்வாளர்கள் இந்தியாவின் பண்பாட்டுக்கு மூலாதாரம் ஆரிய இனத்தவர் என்று கருதினர். மத்திய ஆசிய புல்வெளிகளிலிருந்து இந்தியாவுக்கு இடம்பெயர்ந்து வந்த இவர்கள் சமஸ்கிருத மொழியைப் பயன்படுத்தினார்கள். அவர்கள்தான் இந்தியாவில் இருந்த பூர்வகுடிகளுக்கு, அதாவது அவர்களுக்கும் முன்னால் இங்கே வசித்து வந்தவர்களுக்கு, மொழியையும், பண்பாட்டையும் பயிற்றுவித்தார்கள் என்றும் நினைத்தார்கள். இந்த ஆரியர்களில் ஒரு பகுதியினர் தெற்கே இந்தியாவுக்கு வர, மற்றொரு பகுதியினர் வடக்கே ஐரோப்பாவுக்குச் சென்றதாகவும் ஐரோப்பிய நாகரிகத்தின் தோற்றுவாயும் இவர்கள்தான் என்றும் கருதினார்கள். இதற்கெல்லாம் அடிப்படை மொழியியல் ஆய்வு சமஸ்கிருத மொழிக்கும், ஐரோப்பிய மொழிகளுக்கும் உள்ள ஒற்றுமைகளைக் கண்டு அந்த மொழிக் குடும்பத்தை இந்தோ - ஐரோப்பிய மொழிக்குடும்பம் என ஆய்வாளர்கள் அழைத்ததுதான் காரணம். மாக்ஸ்முல்லர் போன்றவர்கள் பேசும் மொழி அடிப்படையிலான வித்தியாசத்தை, இன (Race) வேறுபாடாக அடையாளம் காணக் கூடாது என்று கூறினாலும் “ஆரிய இனம்” (Aryan Race) என்ற கருத்து இந்தியாவிலும், ஐரோப்பாவிலும் வலுவடைந்தது.

      பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பாவின் பல சிந்தனையாளர்கள், கலைஞர்களுக்குப் பல்வேறு காரணங்களால் மத்திய கிழக்கிலிருந்து வந்த யூதர்களின், கத்தோலிக்க மதத்தின் செல்வாக்கு ஒவ்வாததாக இருந்தது. அதனால் அவர்களுக்கு “ஆரியர்களே நமது மூதாதையர்கள்” என்ற கோட்பாடு மிகவும் பிடித்திருந்தது. இந்த ஐரோப்பிய ஆரிய மாயை ஹிட்லரின் ஆரிய இனவாதம், நாசிஸம், யூத இனப்படுகொலை வரை சென்றது. ஆனால் ஹிட்லர் போன்ற ஐரோப்பிய இனவாதிகள் இந்திய ஆரியர்களை “தூய” ரத்தமாகக் கருதவில்லை. இனக்கலப்பால் இந்திய ஆரியர்கள் தூய்மையிழந்துவிட்டதாகவே கருதினார்கள்.
      இந்தியாவில் ஆரிய அடையாளம் முழுக்கவும் சமஸ்கிருத மொழி சார்ந்ததாகவே இருந்தது. வேத காலத்திலேயே ஆரியர்களும், உள்ளூர்காரர்களும் கலந்துவிட்டதாகவே ரோமிலா தாப்பர் உள்ளிட்ட பல ஆய்வாளர்கள் கருதுகிறார்கள். ஆரிய என்ற வார்த்தை மரியாதைக்குரியவர் என்ற பொருளில் வழங்கப்பட்டதாகவும் கூறுகிறார்கள். ஆனால் நடைமுறையில் சமஸ்கிருத மொழியைப் பயிலும், பயன்படுத்தும் பார்ப்பனர்கள் தங்களை ஆரியர்கள் என்றே கருதிக்கொண்டார்கள்; பிறரும் கருதினார்கள். அதன் காரணமாக சமஸ்கிருத கலப்பு அதிகம் கொண்ட வட இந்திய மொழிகளைப் பேசுபவர்களும் ஓரளவு ஆரியர்களே என்ற எண்ணமும் இருந்தது. உதாரணமாக சுவாமி விவேகானந்தர் தனது அமெரிக்கச் சொற்பொழிவு ஒன்றில் வட இந்தியர்களின் இனம் வேறு, தென்னிந்தியர்கள் இனம் வேறு என்று கூறுகிறார்.

      இந்திய பண்பாட்டின் மூலாதாரம் ஆரியர்களும், சமஸ்கிருதமும்தான் என்ற சிந்தனை இரண்டு காரணங்களால் உடைபட்டது. ஒன்று தென்னிந்தியாவில் வசித்த ஆங்கிலேய, ஐரோப்பிய சிந்தனையாளர்கள் தமிழை மையமாகக் கொண்டு தென்னிந்திய மொழிகளின் வேர்ச்சொற்கள் இந்தோ - ஐரோப்பிய மொழியிலிருந்து வேறுபட்டவை என்று நிறுவினார்கள். இதன் மூலம் திராவிட மொழிக்குடும்பம் என்பது சமஸ்கிருதத்திலிருந்து வேறுபட்ட தோற்றுவாயைக் கொண்டது என்று பெறப்பட்டது. இரண்டாவது மொஹஞ்சதாரோ, ஹரப்பா ஆகிய இடங்களில் நடந்த தொல்லியல் ஆய்வுகள். இந்த இடங்களில் கிடைத்த நகர நாகரிகத்தின் சான்றுகள் ஆரியர் வருகைக்கு முன்னால் நாகரிகம் செழித்திருந்ததை சுட்டிக்காட்டின. இந்த சிந்துவெளி நாகரிகம் ஆதி திராவிட நாகரிகமே என்பது குறித்த ஆய்வுகள் வெளிவந்தவண்ணம் உள்ளன. ஆர்.பாலகிருஷ்ணன் எழுதியுள்ள 'Journey of a Civilization: Indus to Vaigai' என்ற நூல் அவ்விதத்தில் முக்கியமானது.
      சமஸ்கிருதம் பயன்படுத்துபவர்கள் ஆரியர்கள் என்றால், தமிழை தொன்மையான மூத்த மொழியாகக் கொண்ட மொழிகளைப் பேசுபவர்கள் திராவிடர்கள் என்ற கருத்து உருவானது. தமிழம் என்ற சொல்லே திராவிடம் (Tamila-Damila-Dramila-Dravida) என்று பிற மொழிகளில் மருவியதாகவும் மொழியிலாளர் ஜி.ஏ.கிரியர்சன் 1906ஆம் ஆண்டு வெளியான அவரது 'Linguistic Survey of India' (Vol.4) நூலில் குறிப்பிடுகிறார். தேவநேயப் பாவாணரும் இந்த கருத்தை கூறியிருப்பதை அனைவரும் அறிவர். எனவே ஆரியம், சமஸ்கிருதம் போல இருவேறு மூலம் கொண்ட சொற்கள்கூட அல்ல தமிழும், திராவிடமும். காலப்போக்கில் “சமஸ்கிருதம் - தமிழ்” மொழி வேறுபாடாகவும், “ஆரியம்-திராவிடம்” என்பது பண்பாட்டு வேறுபாடாகவும் உருவாயின.
      ஆரிய திராவிட வேறுபாடு என்பது பண்பாட்டு வேறுபாடே
      மொழி வேறுபாட்டை மொழியின் பேரால் குறிப்பிடலாம். ஆரியர், திராவிடர் என்பது இன வேறுபாடு என்பதும் அறிவியலுக்குப் பொருத்தமானது இல்லை; ஏனெனில் இனக்கலப்பு ஏற்பட்டதை அனைத்து அறிஞர்களும், அண்ணா உட்பட ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். அதனால் ஆரிய-திராவிட வேறுபாடு என்னவென்றால் பண்பாட்டு வேறுபாடுதான்.
      ஆரியம் என்பது பார்ப்பனர்களின் உயர்பிறப்பையும், சமஸ்கிருத தர்ம சாஸ்திரங்களையும், புராண, இதிகாசங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது. திராவிட பண்பாடு இவற்றை ஏற்காதது; இவற்றிலும் கூட மையமானது “பார்ப்பனர்+சமஸ்கிருதம் = ஆரியம்” என்ற சமன்பாடுதான். அண்ணாவின் ஆரிய மாயை நூல் இந்த முக்கியமான அம்சத்தைத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. 1941ஆம் ஆண்டு ஒரு வழக்கில் தர்ம சாஸ்திரங்களை மேற்கோள் காட்டி ஒரு பார்ப்பனரல்லாத பெண்ணை பார்ப்பனர் மணந்தால் அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்று சென்னை உயர் நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியுள்ளது (Justice Pandrang Row. and Justice Somayya, Swayampakula Subbarammaya & Ors Vs Swayampakula Venkatasubbamma, Indian Law reports Madras Series (Madras High Court 1941). அதைச் சுட்டிக்காட்டும் அண்ணா, இனக்கலப்பு ஏற்பட்டதென்றால் ஏன் பார்ப்பனர்கள் பார்ப்பனரல்லாதோரை திருமணம் செய்வது செல்லாது எனக் கூறப்படுகிறது என்று கேட்கிறார்.

      நான்கு வர்ணங்களாக மனிதர்களை பிறப்பின் அடிப்படையில் பிரித்ததும், பின்னர் சத்திரிய, வைசிய வர்ணங்கள் சூத்திரர்களுடன் கலந்துவிட்டன என்று கூறி பார்ப்பனர், சூத்திரர் என்ற இரு பிரிவுகளே நிலவுகின்றன என்றதும் எல்லாமே சமஸ்கிருத மொழியில் எழுதப்பட்ட சாத்திரங்கள்தான். இவைதான் ஆரிய பண்பாட்டின் அடிப்படையாக உள்ளன. எனவே சாதி ஒழிப்பில், சமூக நீதியில் அக்கறை கொண்டோர் ஆரிய பண்பாட்டுக்கு மாற்றாக திராவிட பண்பாட்டை தங்களுடையதாக வரிப்பது அவசியம். இதுவே இருபதாம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் திராவிட அடையாளம் ஓர் அரசியல் அடையாளமாக மாறியதன் அடிப்படை. அந்த திராவிடப் பண்பாட்டின் தவிர்க்க முடியாத அடித்தளம் தமிழ் மொழி.

      தமிழ் மொழி அடையாளமே போதாதா?
      திராவிட இயக்கம் “தமிழ் எங்கள் உயிருக்கு நேர்” என்ற பாரதிதாசன் வார்த்தைகளை உயிர் மூச்சாகக் கொண்டது. கீழப்பழுவூர் சின்னசாமி உள்ளிட்ட பலர் தமிழுக்காக உயிரை ஈந்தனர். ஆனாலும் தமிழர் என்ற அடையாளத்துடன் ஏன் திராவிடர் என்ற அடையாளத்தையும் அவசியம் சேர்க்க வேண்டியுள்ளது என்பதே நாம் தெளிவுபட வேண்டிய கூறாகும். அறிஞர் அண்ணா ஆரிய மாயை நூலில் இதைத் தெளிவாக விளக்குகிறார். தமிழ் மொழியில் பல்வேறு நூல்களில் ஆரிய சிந்தனை நுழைந்துள்ளதை, அவை தமிழ் இலக்கியத்தின் அங்கமாக இருப்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறார். பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட வச்சணந்தி மாலை என்ற இலக்கண நூலில் எப்படி பா வகைகள் வர்ண பாகுபாட்டுடன் பிணைக்கப்படுகின்றன என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். வெண்பா என்பது பார்ப்பனர்களைக் குறித்து எழுதுவதற்கு உகந்தது என்றெல்லாம் கூறுகிறது அந்த நூல். ஏன், ராமாவதாரம் என்ற கம்பராமாயணம் தமிழின் தன்னிகரற்ற காப்பியம் அல்லவா? அதனை திராவிடப் பண்பாடு விமர்சனமில்லாமல் ஏற்க முடியுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. பெரிய புராணத்தில் பக்தர்களின் கண்மூடித்தனமான வன்செயல்களை நீதி தேவன் மயக்கம் நாடகத்தில் எடுத்துரைக்கிறார் அண்ணா. இவ்வாறாக தமிழ் மொழியினுள் ஆரிய பண்பாட்டின் சிந்தனை கணிசமாக கலந்துவிட்டதால்தான் தமிழின் தொன்மையான அடித்தளமான திராவிடப் பண்பாட்டை மீட்க திராவிட அடையாளம் தமிழுக்குத் தேவைப்படுகிறது. எனவே “திராவிடத் தமிழர்” என்று சேர்த்துச் சொல்வதே ஆரியக்கலப்பற்ற திராவிட தமிழ் பண்பாட்டினை வலியுறுத்துவதாக இருக்கும் என்பதை நாம் எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும். பெரியாரும், அண்ணாவும் திராவிடர் என்ற வார்த்தையை அரசியலின் அச்சாணியாகக் கொண்டது அதனால்தான் என்பது வெளிப்படையானது. எனவே தமிழின் தவிர்க்கமுடியாத பண்பாட்டு அடித்தளம்தான் திராவிடம்.
      தமிழக அரசா? தமிழ் தேசமா? 
      இருபதாம் நூற்றாண்டின் போக்கில் இந்திய விடுதலை இயக்கத்தின் பகுதியாக தமிழகமும் விளங்கியது. தமிழின் மறுமலர்ச்சியும் காலனீய எதிர்ப்பினால் உரம் பெற்றது. இந்தியா விடுதலை பெற்றபோது பல்வேறு மொழி பேசும் மக்கள் தொகுதிகளின் உரிமைகள் குறித்த கேள்வி நிச்சயம் அனைவர் மனதிலும் இருந்தது. இந்திய அரசியல் நிர்ணய சட்டம் அதற்கு விடையாகப் பல்வேறு அரசுகளின் ஒன்றிய அரசாங்கமாகவே இந்தியாவின் ஆட்சி மையத்தை வரையறுத்தது. அதாவது ஒற்றை தேசிய அரசு, மாநில அரசாங்கங்கள் என்று கூறவில்லை. மாநில அரசுகள், ஒன்றிய அரசாங்கம் என்றுதான் கூறப்பட்டுள்ளது. அந்த ஒன்றியத்தின் அடித்தளம் இந்திய தேசம் என்ற கருத்தாகும்.
      மாநிலங்களின் உரிமைகளைப் பேசுபவர்கள் சிலர், அந்த மாநிலத்தின் மக்கள் தொகுதியை தேசிய இனம் என்று பேசுவதே முக்கியம் எனக் கருதுவது வழக்கம். இது இந்திய தேசியத்தை மறுதலிப்பதால் பிரிவினைவாத போக்காகக் காணப்படும். காலனீய எதிர்ப்பு தேசியம் என்பது வரலாற்றின் தவிர்க்க முடியாத கட்டம் எனலாம். ஆனால் அதன்பிறகு தொடர்ந்து தேசங்கள் பிரிந்து தேசிய அரசுகள் தோன்றுவதை உலக முதலீட்டிய வலைப்பின்னல் ஆதரிப்பதில்லை. மேலும் பிரமாண்டமாக வளர்ந்துவிட்ட போக்குவரத்து மற்றும் ஊடக வலைப்பின்னலால் முதலீட்டிய செயல்முறையும் சரி, இறையாண்மையின் உள்ளடக்க வடிவமும் சரி முற்றிலும் மாறிவிட்டன. இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் கள்ள மார்க்கெட் ஆயுத வியாபாரிகள் வேண்டுமானால் தேசிய இனப்போராட்டங்களை ஆதரிப்பார்களே தவிர, புதிய தேசிய அரசுகள் உருவாவது சாத்தியமும் இல்லை. அதற்கு வரலாற்று உள்ளடக்கமும் இல்லை என்பதை ஜென்ஸ் பார்டெல்சன் என்ற அறிஞர் அழகாக ஆய்ந்து விளக்கியுள்ளார்.

      எனவே மக்களின் உரிமைகளை சுயாட்சி உரிமைகளாக கோருவதுதான் பொருத்தமே தவிர, இறையாண்மை பெற்ற தேசத்தை கனவு காண்பது பொருத்தமில்லை. இந்த விதத்தில் அண்ணா ஓர் அரசியல் தீர்க்கதரிசியாக இருந்ததால்தான் திராவிட கூட்டாட்சி என்பதை தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வந்தார் எனலாம். ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட இடங்களில் அமெரிக்க அரசியலாளர் வெண்டல் வில்க்கி முன்மொழிந்த உலகக் கூட்டாட்சியை அண்ணா ஒத்திசைவுடன் குறிப்பிடுகிறார். ஒரு மக்கள் தொகுதி தங்கள் உரிமைகளைப் பெற சுயாட்சி-கூட்டாட்சி வடிவம்தான் தேவையே தவிர, இறையாண்மையுள்ள தேசிய அரசுதான் தேவை என்பது மாயை. இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் மேலும் நீர்த்துப்போன மாயை.
      தேசியத்தின் பக்க விளைவுகள் 
      தேசியம் ஒரு புறம் சாத்தியமற்ற, உள்ளடக்கமற்ற இறையாண்மையை நோக்கி தூண்டுமென்றால் மற்றொருபுறம் யாரை உள்ளடக்குவது, யாரை வெளியேற்றுவது என்ற கேள்வியை எழுப்பும். தமிழ் தேசியம் பேசும் பலர் அண்டை மாநிலங்கள் மீது விரோதபாவம் கொள்வதும், பிற மாநிலத்திலிருந்து பணிபுரிய தமிழகம் வந்துள்ளவர்களை வெறுப்பதையும் காணலாம். இவர்கள் தமிழர்கள் இந்தியா முழுவதும் சென்று பொருளீட்டி வருவதை கவனிப்பதுமில்லை; புரிந்துகொள்வதுமில்லை. இன்றைய முதலீட்டிய உலகில் இவ்வாறான உழைக்கும் மக்கள் புலம் பெயர்தல் என்பது தவிர்க்க முடியாத ஓர் உலகளாவிய நிகழ்வாகும்.
      தமிழ் தேசியம் பேசுபவர்கள் தமிழர் நலன்களுக்கும், அண்டை மாநிலங்களான பிற திராவிட மொழி பேசும் மலையாளிகள், தெலுங்கர்கள், கன்னடர்கள் நலன்களுக்கும் பெரியதொரு முரண்பாடு இருப்பதாகக் கற்பிப்பது விபரீதமான போக்காகும். நதி நீர் பிரச்சினை போன்ற சில பிரச்சினைகள் இருக்கத்தான் செய்யும். அது ஒரு மாநிலத்துக்குள்ளும், ஏன் ஒவ்வொரு ஊரிலும்கூட உருவாகக் கூடியதுதான். அந்த பிரச்சினைகளை விரோதபாவமாக்குவது என்பது ஆரோக்கியமான போக்கல்ல.
      தமிழர் உரிமைகள், தமிழர் நலன் என்பது நமது அரசியலின் அடிப்படை குறிக்கோள். அது திராவிட பண்பாடு என்ற அடித்தளத்தில் கட்டி எழுப்பப்படும்போதுதான் சமூகநீதி என்ற சிறந்த வரலாற்று உள்ளடக்கத்துடன், சுயாட்சி மற்றும் கூட்டாட்சி என்ற அரசியல் மாண்பினையும் கொண்டதாக இருக்கும். “யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்” என்ற மகத்தான வாக்கியத்துக்கு சொந்தக்காரர்கள் நாம். அதற்கு அடுத்த வரியும் முக்கியம். அது: “தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா.”
      கட்டுரையாளர் குறிப்பு:
      ராஜன் குறை கிருஷ்ணன் - பேராசிரியர், அம்பேத்கர் பல்கலைக்கழகம், புதுதில்லி
      https://minnambalam.com/politics/2021/09/06/6/Tamilians-Pride-is-Dravidiyan-identity
       
       
       
    • By கிருபன்
      தாலிபான் எப்படி உருவாகிறது?
      மின்னம்பலம்2021-08-30 ராஜன் குறை 
      அமெரிக்கா இருபதாண்டுக் காலம் ஆப்கானிஸ்தானில் தனது படைகளை நிலைநிறுத்தி “மக்களாட்சியை வளர்த்தெடுக்க” பெரும் முயற்சி செய்த பிறகு, நிரந்தரமாக அந்த நாட்டில் தங்கள் படைகள் தங்குவது வியாபாரத்துக்குக் கட்டுப்படியாகாது என்ற நிதர்சன உண்மையால் படைகளைத் திரும்பப் பெற முடிவு செய்தது. உடனே எந்த தாலிபானின் கொடுங்கோல் ஆட்சியிலிருந்து ஆப்கானிஸ்தானை மீட்க அமெரிக்கா இருபதாண்டுகளுக்கு முன் படையெடுத்ததோ, அதே தாலிபான் “போன மச்சான் திரும்பி வந்தான் பூ மணத்தோட” என்று உடனே மீண்டும் ஆப்கானிஸ்தானில் ஆட்சியைக் கைப்பற்றிவிட்டது. அமெரிக்கா நிறுவிய பொம்மை அரசின் தலைவர்கள் தப்பித்து ஓடிவிட்டார்கள். அமெரிக்கா முன்மொழிந்த மக்களாட்சி ஆதரவாளர்களாக இருந்த மக்கள் தாலிபான் கையில் சிக்க பயந்து அமெரிக்க விமானத்தில் தொங்கியபடி தப்பிக்க முயன்று விழுந்து இறந்த காட்சிகள் உலகின் சமகால காணொலி வரலாற்றுத் தொகுப்பில் தவறாது இடம் பெறும். விமானத்துக்கு வெளியே தொங்கிக்கொண்டே பயணித்தாவது தாலிபானிடமிருந்து தப்ப வேண்டும் என்று ஒருவர், ஒரு ஆப்கன் இஸ்லாமியர், நினைப்பதை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது என்பது கேள்வி.
      தாலிபான் என்பது அடிப்படைவாத அமைப்பு. அதுதான் இஸ்லாம் என்று நம்பும் சட்டத் திட்டங்களை அனைவர் மீதும் திணிப்பது. எத்தனை மார்க்க அறிஞர்கள் இஸ்லாமுக்கு புதிய விளக்கங்கள் சொன்னாலும் ஏற்க மாட்டார்கள். குறிப்பாக பெண் ஒடுக்குமுறையில் தீவிர முனைப்புக் கொண்டவர்கள். கடந்த இரு வாரங்களில் தொலைக்காட்சியில் ஆப்கன் காட்சிகளைப் பார்த்தவர்கள் ஒன்றை கவனித்திருக்கலாம். தாலிபான் உறுப்பினர்கள் அனைவர் கைகளிலும் பலவகையான துப்பாக்கிகள் இருக்கின்றன. அதி நவீன ரக துப்பாக்கிகளும் இருக்கின்றன. இருபதாண்டுக் காலம் ஆப்கானிஸ்தானின் தெற்கே, பாகிஸ்தானை ஒட்டிய மலைப்பகுதிகளில் பதுங்கியிருந்ததாக கருதப்பட்டது தாலிபான். துப்பாக்கிகளை அவர்கள் மலைச்சரிவுகளில் பயிர் செய்து வளர்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அவர்கள் பேசுவது இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதம். ஆனால் அவர்கள் அரசியல் என்பது துப்பாக்கிகளின் ஆதிக்கம். அது எப்படி வல்லரசு நாடுகளின் கெடுபிடிகளை மீறி அவர்கள் கைகளுக்கு துப்பாக்கிகள் போய் சேருகின்றன?

      இந்தக் கேள்விக்கான விடை தாலிபான் எப்படி உருவாகியது என்பதில் இருக்கிறது. மேற்கத்திய உலகம் இதை ஒரு இஸ்லாமிய பிரச்சினையாக கட்டமைக்கிறது.

      இஸ்லாம் மதத்தில் இருக்கும் அடிப்படைவாத கூறுகள்தான் தாலிபான் உருவாக காரணம் என்பதும், முஸ்லிம்களை நல்ல முஸ்லிம்கள், கெட்ட முஸ்லிம்கள் என்று பிரிப்பதுதான் அமெரிக்காவின், ஐரோப்பாவின் அல்லது பொதுவாக மேற்குலக மனோவியலின் போக்கு. அதனால்தான் பேராசிரியர் மஹ்மூத் மம்தானி தனது ஆப்கானிஸ்தான் பிரச்சினையை ஆராயும் நூலுக்கு “Good Muslim, Bad Muslim: America, Cold War and the Roots of Terror” என்று பெயரிட்டார். இந்த நூல் தமிழிலும் வெளியாகியுள்ளது. ஆப்கானிஸ்தான் எப்படி ரஷ்ய, அமெரிக்க பனிப்போரில் சிக்கி சின்னாபின்னமானது என்பதை ஆதாரபூர்வமாக, தெளிவாக இந்த நூலில் படித்தறியலாம். ஆனால், இந்திய இஸ்லாமிய வெறுப்பாளர்களும் தாலிபான் போன்றவர்கள்தான். அறிவுபூர்வமாக சிந்திப்பதை, வாசிப்பதைவிட மூடத்தனமாக இஸ்லாமிய மார்க்கம்தான் பிரச்சினை என்று நம்புவதையே விரும்புவார்கள். அதனால் சமூகத்தில் மேலும் வெறுப்பையும், வன்முறையையும் விதைப்பார்கள். இருக்கவே இருக்கிறது இந்துத்துவ பிரசாரம்.

      ஆப்கானிஸ்தான் வரலாறு
      ஆப்கானிஸ்தான் இப்போதுள்ள எல்லைகளுடன் தனி அரசாக உருவானது 1880ஆம் ஆண்டில்தான். பெரும்பாலும் பாரசீக பேரரசின், வேறு பல பேரரசுகளின் பகுதியாக இருந்தது. நவீன ஆப்கன் தேசம் உருவான பிறகும் அங்கே மன்னராட்சி நிலவியது. சமீபத்தில் 1973ஆம் ஆண்டுதான் மன்னராட்சி முடிந்து குடியரசு உருவாகியது. ஆப்கனின் மக்கள் தொகை, தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையில் பாதிதான், நாலு கோடிதான் என்றாலும், அந்த மக்கள் தொகையும் பல மொழி பேசும் பல இனக்குழுக்களைக் கொண்டது. அரசியல் ரீதியாக ஒன்றுபட்ட மக்களாக உருவாக போதுமான அவகாசம் வாய்க்கப் பெறாத நாடு ஆப்கானிஸ்தான்; காரணம் அது எப்போதுமே வல்லரசுகளின் விளையாட்டு மைதானமாக விளங்கியதுதான்.
      ஆப்கானிஸ்தானில் சமகால அரசியல் உருவாகும்போது அதன் அண்டை நாடான சோவியத் யூனியன் தாக்கத்தினால் இடது சாரி இயக்கங்களும் உருவாயின. அமெரிக்கா இடது சாரி இயக்கங்கள் வலுப்பெறுவதை மறைமுகமாகத் தடுக்கும். அதனால் சோவியத் யூனியன் நேரடியாகவே 1980ஆம் ஆண்டு ஆப்கானிஸ்தானில் நுழைந்தது. அதன் ராணுவத்தை அங்கே நிலைபெறச் செய்தது. அமெரிக்காவுக்கு நெருக்கடியான காலம் அது. எழுபதுகளின் துவக்கத்தில் வியட்நாமில் தோல்வியடைந்தபின் எழுபதுகளின் இறுதியில் அவர்கள் ஆதரித்து வந்த இரானின் எதேச்சதிகார மன்னராட்சி கொமெனியின் தலைமையிலான இஸ்லாமிய புரட்சியால் வீழ்ந்தது. இரானுக்கு எதிராக இராக்கின் சதாம் ஹுசைனை தூண்டியது அமெரிக்கா. ரசாயன ஆயுதங்களை சதாமுக்கு அளித்து அவற்றை பயன்படுத்தவும் சொல்லிக்கொடுத்தது. மிகக் கொடூரமான இரான்-இராக் யுத்தத்தால் சதாம் ஹுசைன் ஒரு சர்வாதிகாரியாக உருவானதும், பின்னாளில் அமெரிக்கா சதாம் ஹுசைனுக்கு எதிராகப் போர் தொடுத்ததும் வரலாறு. சுருக்கமாகச் சொன்னால் அமெரிக்கா யாரையெல்லாம் சோவியத் யூனியனை எதிர்ப்பதற்காக ஆதரித்தார்களோ, அவர்கள் எல்லோரும் அமெரிக்காவின் எதிரிகளாக மாறினார்கள். அதாவது தன்னுடைய எதிரிகளை, இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதிகளை அமெரிக்காவே ஒவ்வொரு நாட்டிலும் உருவாக்கியது. ஆப்கானிஸ்தானத்தில் பல மதவாத நோக்குகொண்ட ராணுவங்களை அமெரிக்கா உருவாக்கி ஆதரித்தது. அந்த இனக்குழு ராணுவ தலைவர்களுக்கு 1985ஆம் ஆண்டு வெள்ளை மாளிகையில் விருந்து வைத்த ரொனால்டு ரீகன் அவர்கள்தான் அமெரிக்காவை உருவாக்கிய ஜெஃபர்சன் போன்ற தலைவர்களைப் போல நவீன ஆப்கானிஸ்தானத்தை உருவாக்கப் போகிறார்கள் என்றார். இறுதியில் அங்கே உருவானது தாலிபான்.

      தாலிபானுக்கும் அமெரிக்காவுக்கும் நேரடியாக பிரச்சினை எதுவும் கிடையாது. தாலிபான் அல்-கொய்தாவுக்கும், ஒசாமா-பின்-லேடனுக்கும் அடைக்கலம் கொடுத்ததால்தான் அமெரிக்கா 2001ஆம் ஆண்டு ஆப்கானிஸ்தான் மீது போர் தொடுத்தது. ஒசாமா-பின்-லேடன் அமெரிக்காவுக்கு மிகவும் நெருக்கமான சவுதி அரேபியாவின் கோடீஸ்வரர் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். அமெரிக்காவின் இரட்டை கோபுர தகர்ப்பில் ஈடுபட்டவர்கள் சவுதி அரேபியாவைச் சேர்ந்தவர்கள். சவுதி அரேபியா, அமெரிக்காவின் நெருங்கிய நட்பு நாடு. எண்ணெய் வளம் மிகுந்த அந்த நாட்டின் செல்வந்தர்கள் எல்லாம் அவர்கள் பணத்தை அமெரிக்காவில்தான் முதலீடு செய்துள்ளார்கள். அதனால் சவுதி அரேபியா எத்தகைய அடிப்படைவாத இஸ்லாமை ஊட்டி வளர்த்தாலும் அமெரிக்கா கண்டு கொள்ளாது என்பது மட்டுமல்ல; அதனால் ஒன்றும் செய்யவும் முடியாது. அதேபோல தன்னுடைய ராணுவ வர்த்தக நலன்களுக்காக பாகிஸ்தானின் சக்திக்கு மீறிய ராணுவத்தை வளர்த்து அந்த நாட்டில் மக்களாட்சி உருவாவதைச் சீர்குலைக்கும் அமெரிக்கா. பாகிஸ்தான் ராணுவம் தாலிபானுக்கு ஆதரவளித்தால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. ஏனெனில் அதில் தலையிட்டால் பாகிஸ்தான் சீனாவுடன் சென்றுவிடும்.
      சரி, இதெல்லாம் பனிப்போரின் விளைவுகள். ரஷ்யா, சீனா போன்ற பொதுவுடமை அரசுகளுக்கும், அமெரிக்காவின் தனியுடமை சந்தை பொருளாதார சுதந்திரவாதத்துக்குமான முரண் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அந்த முரண் எப்படி தோன்றியது? அதற்கும் அடிப்படைவாதத்துக்கும் என்ன தொடர்பு?

      நவீன அரசியல் சிந்தனையின் பிளவுண்ட சுயம் 
      அரசர்களையும், பிரபுகளையும் கொன்று குவித்து குடிமக்களின் ஆட்சியை பிரகடனம் செய்த ஃபிரெஞ்சு புரட்சி (1789) உலக வரலாற்றில் நவீன அரசியலின் முக்கியமான துவக்கப்புள்ளிகளில் ஒன்று. சுதந்திரம், சமத்துவம் என்ற முழக்கங்களுடன் சேர்த்து சகோதரத்துவம் என்று ஆண்பால் லட்சியத்தையும் கூறியது ஃபிரெஞ்சுப் புரட்சி. சகோதரிகள் மட்டும் தனி நபர்கள் இல்லையா என்று கேட்டு அடுத்த இருநூறு ஆண்டுகள் பெண்கள் போராட வேண்டியிருந்தது.
      ஆனால் சுதந்திரமும், சமத்துவமும் மறுக்கப்பட்டவர்கள் பெண்கள் மட்டுமல்லர். ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து பெரும் எண்ணிக்கையில் அமெரிக்க கண்டங்களுக்கு அடிமைகளாக கொண்டு செல்லப்பட்ட கறுப்பின மக்கள் வியர்வையும், ரத்தமும் சிந்தி தோண்டிய சுரங்கங்களும், விளைவித்த தோட்டப் பயிர்களும், உருவாக்கிய கட்டுமானங்களும்தான் வெள்ளை ஐரோப்பியர்களும், அமெரிக்கர்களும் சுதந்திர சிந்தனையை வளர்த்தெடுக்க வழி வகுத்தது. அதாவது அடிமைகளை இரக்கமின்றி சுரண்டி வளர்ந்ததுதான் நவீன சுதந்திரவாத அரசியல் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. பிரச்சினை அத்துடன் நிற்கவில்லை. பல்கிப் பெருகிய தொழிற்சாலைகளில் பணியில் அமர்த்தப்பட்ட தொழிலாளர்களையும் ஆடு மாடுகள் போல நடத்தி, அவர்கள் உழைப்பையும் சுரண்டித்தான் நவீன நாகரிகம் வளர்ந்தது. இந்தியா போன்ற காலனீய நாடுகளிலோ மக்கள் ஒட்டுமொத்தமாக பலவகை வரிகளால் சுரண்டப் பட்டார்கள். தங்கள் வர்த்தகத்துக்குப் பணிய மறுத்த சீனாவுக்குள் இந்தியாவில் பயிர் செய்த ஓபியம் என்ற போதைப்பொருளைக் கொண்டு சென்று ஒட்டுமொத்த சீன சமூகத்தையும் போதைக்கு அடிமையாக்கியது பிரிட்டிஷ்காரர்களின் கிழக்கிந்திய கம்பெனி. இன்று கள்ளக்கடத்தல் மாஃபியா கும்பல்கள் செய்வதைத்தான் அன்று இங்கிலாந்து செய்தது. இப்படி உலகம் முழுவதும் ஐரோப்பிய அரசுகள் சுரண்டி கொழுத்தபோதுதான் ஐரோப்பாவில் அரசியல் தத்துவம் செழித்து வளர்ந்தது. மக்களின் உரிமைகளும், சமூக நீதியும் அரசியல் சிந்தனையின் அங்கமாக வளர்ந்தன. நவீன சுயம் அடிப்படையில் பிளவுண்டிருப்பதை எப்படித் தவிர்க்க முடியும்?

      மக்களாட்சி, அடிப்படை உரிமைகள், சமத்துவ நோக்கு, எல்லோரும் ஓர் நிறை, எல்லோரும் ஓர் குலம், எல்லோரும் இந்நாட்டு மன்னர் என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொண்டே பணக்காரர்கள் ஏழைகளைச் சுரண்டுவதும், முதலாளிகள் தொழிலாளிகளைச் சுரண்டுவதும், வலுத்தவர் இளைத்தவர்களை ஒடுக்குவதும் எங்கெங்கும் நடந்தது. இதற்கு எதிராகத்தான் பொதுவுடமை சமூகம் என்ற ஒரு புரட்சிகர சிந்தனை உருவானது. அது தொழிலாளர் வர்க்கமே அரசதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி அனைத்து சொத்துகளையும் பொதுவுடமையாக்கினால் உண்மையான சமத்துவம் கைகூடும் என்று எதிர்பார்த்தது. பொருளாதார வளங்களை பகிர்ந்தளிப்பதில் ரஷ்யா, சீனா உள்ளிட்ட பொதுவுடமை சமூகங்கள் வெற்றிபெற்றன. ஆனால், அரசியல் அதிகாரம் ஒரு புள்ளியில் குவிவதையும், சர்வாதிகாரப் போக்கு நிலவுவதையும் தவிர்க்க முடியவில்லை. அதனால் தன்னுடைய போலி சுதந்திரவாதம் எவ்வளவு உயர்ந்தது என்று முதலீட்டிய சமூகங்களால் கொக்கரிக்க முடிந்தது. உண்மையில் ஜெர்மானிய எழுத்தாளர் ஹென்ரிக் ப்யேல் கூறியது போல முழுமையான சிறகுகளுடன் கூண்டில் இருப்பதா (பொதுவுடமை சமூகம்), அல்லது பறக்கமுடியாமல் கத்திரிக்கப்பட்ட சிறகுகளுடன் வெட்ட வெளியில் இருப்பதா (முதலீட்டிய தனியுடமை சமூகம்) என்பதே பெரும்பாலான எளிய உழைக்கும் மனிதர்கள் சந்தித்த தேர்வாக இருந்தது.

      அடிப்படைவாதங்களும், சனாதன மதவாதமும் 
      இப்படியாக வலதாகவும், இடதாகவும் பிளவுபட்ட நவீன அரசியல் இருவிதமான பிற்போக்கு எதிர்வினைகளை உருவாக்கியது. ஒருபுறம் தங்கள் ஆதிக்கம் முடிவுக்கு வருகிறதே என்பதால் ஆணாதிக்க சனாதன சக்திகள் அடிப்படைவாத சிந்தனையை ஊக்குவித்தன. சனாதன மதவாதத்தைப் பின்பற்ற விரும்பின. மற்றொருபுறம் தங்கள் அரசியல் எதிர்பார்ப்புகள் நிறைவேறாததால் வெறுப்புற்ற ஒடுக்கப்பட்ட மக்களும் அடிப்படைவாத அணிசேர்க்கையில் அதிகாரத்தைப் பெறலாம் என எண்ணத்தலைபட்டார்கள். இந்தப் பிற்போக்குவாத அணிசேர்க்கையில்தான் அரசியல்ரீதியாக மத அடையாளங்கள் இயங்கத் தொடங்குகின்றன. இது ஏதோ இஸ்லாமுக்கு மட்டும் உரிய பிரச்சினையில்லை.
      அமெரிக்காவில் அடிப்படைவாத கிறிஸ்துவர்கள் பேசுவதெல்லாம் கேட்டால் பயங்கரமாக இருக்கும். அமெரிக்காவின் ஆழ்மனதில் நிறவெறி இன்னம் கொழுந்துவிட்டு எரிவதைத்தான் டொனால்டு டிரம்புக்கு ஆதரவாக செனட் கூட்டத்தில் புகுந்தவர்களின் செயல்கள் நமக்கு உணர்த்தின. இந்தியாவிலோ கேட்கவே தேவையில்லை. ஒரு நூறாண்டு காலம் நவீன அரசியல் உணர்வின் எழுச்சியில் சற்றே பதுங்கியிருந்த பார்ப்பனீய சனாதனம் அரசியல் இந்துத்துவத்தின் எழுச்சியில் மீண்டும் பகிரங்கமாக தன் ஆணாதிக்க, ஜாதீய முகத்தை வெளிக்காட்ட தொடங்கியுள்ளது. உலக அளவிலான இஸ்லாமிய வெறுப்பில் குளிர் காயும் இந்த இந்துத்துவர்களுக்கும் தாலிபானுக்கும் எந்த வேறுபாடும் கிடையாது. இவர்களுக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தால் பெண்களை அடுப்படியை விட்டு வரக் கூடாது என்று கட்டுப்பாடு விதிக்க தயங்க மாட்டார்கள் (உழைக்கும் வர்க்க பெண்களை மட்டும் சுரண்டுவதற்காக அனுமதிப்பார்கள்). சபரிமலைக்குப் பெண்கள் போகலாம் என்று உச்ச நீதிமன்றம் கூறியதும் இவர்கள் உமிழ்ந்த வெறுப்பு எந்த விதத்திலும் தாலிபானுக்கு குறைந்ததல்ல. அதேபோல அனைத்து ஜாதியினரும், பெண்களும் அர்ச்சகராகலாம் என்ற முன்னெடுப்பும் இவர்களைக் கொதிப்படையச் செய்கிறது. ஆணவக் கொலைகளும், ஜாதீய வன்கொடுமைகளும் சமூகத்தின் வேர்மட்டத்தில் புரையோடியுள்ளன. தாலிபானை குறித்து பேசும்போது நாம் இவற்றை மறந்துவிடக் கூடாது.

      முதலீட்டிய சுதந்திரவாதமும், மொத்தத்துவ பொதுவுடமை சிந்தனையும் தங்கள் போதாமைகளை மறைத்துக்கொண்டு ஒன்றையொன்று அழிக்க முற்பட்டதில்தான் ஒட்டுமொத்தமாக நவீன அரசியல் சிந்தனையின் வளர்ச்சி தேக்கமுற்று சனாதன மீட்புவாதமும், அடிப்படைவாதமும், மத அடையாள அரசியலும் எழுச்சி பெருகின்றன என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். உண்மையான அரசியல் முதிர்ச்சியும், சமூக அறமும் வளராவிட்டால் உலகெங்கும் பல்வேறு வடிவங்களில் தாலிபான் தோன்றவே செய்யும். முதலீட்டிய சமூக தந்த கோபுரங்களில் அமர்ந்து இஸ்லாமிய வெறுப்பை பேணுவதால் நாம் உலகைக் காப்பாற்ற முடியாது.
      கட்டுரையாளர் குறிப்பு:
      ராஜன் குறை கிருஷ்ணன் - பேராசிரியர், அம்பேத்கர் பல்கலைக்கழகம், புதுதில்லி.
      https://minnambalam.com/politics/2021/08/30/3/how-Talibans-developed
       
    • By கிருபன்
      தேர்தலைத் திரும்பிப் பார்ப்போம்: தி.மு.க வெற்றியின் பரிமாணங்கள்!
      மின்னம்பலம்2021-07-05 ராஜன் குறை 
      நடந்து முடிந்த 2021 சட்டமன்றத் தேர்தலில் போட்டியிட்ட ஐந்து அணிகளில் கமல்ஹாசன், சீமான், டி.டி.வி.தினகரன், எடப்பாடி பழனிசாமி ஆகியோரை முதல்வர் வேட்பாளர்களாகக் கொண்டு களம் இறங்கிய அணிகளைக் குறித்து கடந்த நான்கு வாரங்களில் விவாதித்தோம். இந்த வாரம் இறுதியாக தி.மு.க-வின் வெற்றியைக் குறித்து சிந்திப்போம்,
      மத்தியில் ஆளும் கட்சி, மாநிலத்தில் ஆளும் கட்சி ஆகிய இரண்டு கட்சிகளும் இணைந்த கூட்டணியை எதிர்த்து தி.மு.க வெற்றி பெற்றுள்ளது. இரண்டும் ஆளும் கட்சிகள் மட்டுமல்ல; பணபலம் மிக்கவை என்பதும் அனைவரும் அறிந்த ஒன்று. அப்படியிருந்தும் தி.மு.க அறுதிப் பெரும்பான்மையுடன், தனிக்கட்சியாக 133 தொகுதிகளிலும், கூட்டணியாக 159 தொகுதிகளிலும் வென்றதற்கு முக்கிய காரணம் தி.மு.க தலைவர் ஸ்டாலினின் அயரா உழைப்பு. கிராம சபை கூட்டங்கள், உங்கள் தொகுதியில் ஸ்டாலின், பின்னர் தேர்தல் பிரச்சாரம் என்று மூன்று முறை தமிழகத்தைப் பம்பரமாகச் சுற்றி வந்தார். மக்கள் குறைகளைக் கேட்டார். பொறுமையாக உரையாடினார். இந்த விளம்பர யுகத்தில் யாரை வேண்டுமானாலும் பிம்பமாக்கலாம் என்றாலும், ஒரு அரசியல் தலைவர் அந்தப் பிம்பத்துக்குத் தன் தனிப்பட்ட பேச்சாலும், செயலாலும் ஒரு நம்பகமான உள்ளடக்கத்தை உருவாக்க வேண்டும். அதை அயர்வின்றி, சோர்வின்றி செய்து தமிழக தலைவராகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்வதில் ஸ்டாலின் பெரும் வெற்றியடைந்தார். கருத்துக் கணிப்புகளில் உங்களுக்குப் பிடித்த முதல்வர் வேட்பாளர் யார் என்ற கேள்விக்குக் கிடைத்த பதில்களில் அவர் எடப்பாடி பழனிசாமியைவிட கணிசமாக முன்னணியில் இருந்தார். அந்த வித்தியாசம் மொத்த வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் பிரதிபலிக்கவில்லை என்று கூறலாம். தி.மு.க 37.7% வாக்குகளும், அ.இ.அ.தி.மு.க 33.29% வாக்குகளும் பெற்றன. இந்த கட்சிகளுக்கு இடையிலான வாக்கு வித்தியாசம் நான்கு சதவிகிதம். தி.மு.க கூட்டணி 45.39% வாக்குகளையும், அ.இ.அ.தி.மு.க கூட்டணி 39.72% வாக்குகளையும் பெற்றது. இதில் பாரதீய ஜனதா கட்சியை தமிழக மக்கள் ஏற்பதில்லை என்பதை கருத்தில்கொண்டால், அ.இ.அ.தி.மு.க தனிப்பட்ட கட்சியாக தி.மு.க-வை விட நான்கு சதவிகித வாக்குகள்தான் குறைவாக வாங்கியுள்ளது என்பது கருதத்தக்கது. இது ஸ்டாலின் தலைமைக்கு கருத்துக்கணிப்பில் கிடைத்த வரவேற்பை பிரதிபலிக்கவில்லை எனலாம். அது மட்டுமல்லாமல், பாரதீய ஜனதா கட்சியை ஏற்க மறுக்கும் தமிழக மக்கள் அதனிடம் தங்கள் கட்சியை அடகுவைத்த, மாநில நலன்களை அடகுவைத்த பன்னீர்செல்வம், பழனிசாமி ஆகியோரின் இரட்டைத் தலைமையை ஏன் முற்றிலும் புறக்கணிக்கவில்லை என்பதும் கூட ஒரு கேள்விதான்.

      அதற்கான பதில் இரண்டு முக்கியமான வெகுஜன அரசியல் கூறுகளில் இருக்கிறது. ஒன்று சமூகத்தில் வேர்மட்டத்தில் நிலவும் பகையுறவுகள் கட்சி ஆதரவாக வடிவமெடுக்கும் என்பது. மற்றொன்று தி.மு.க வெகுஜன மனநிலையில் பதிவாகும் புனித குறியீடுகளைக் கொண்டாடாமல் பகுத்தறிவு நோக்கை பயில்வது என்பது.
      சமூக பகையுறவின் அரசியல் வடிவம்
      ஒரு வீதியிலோ, ஒரு கிராமத்திலோ, ஒரு குடும்பத்திலோகூட ஒருவர் செல்வாக்காக இருப்பார்; முடிவுகளை எடுப்பார். அவரைக் கண்டால் பிடிக்காதவர் மற்றொருவர் இருப்பார். அவரை எதிர்த்தும் மறுத்தும் செயல்படுவார். அரசியல் என்பது அடிப்படையில் எதிரி, நண்பன் உறவுதான் என கார்ல் ஷ்மிட் என்ற ஜெர்மானிய தத்துவவாதி கூறினார். இது போல பல்வேறு சமூக அலகுகளில் எதிரிகளாக உள்ளவர்களில் ஒருவர் ஓர் அரசியல் கட்சியை ஆதரித்தால், மற்றொருவர் அதற்கு எதிரான கட்சியை ஆதரிப்பது என்பது இயல்பு. இரு துருவ மக்களாட்சி அரசியல் தேர்தல்களில் வலுப்பெறும்போது இந்த வேர்மட்ட பகையுறவுகள் கட்சி ஆதரவுகளாக வடிவம் பெறும். இந்தத் தலமட்ட பகையின் காரணமாக தன்னுடைய தனிப்பட்ட பார்வை கட்சியின் பார்வைக்கு மாறாக இருந்தாலும்கூட ஒருவர் ஒரு கட்சியில் இருப்பார் அல்லது இணைவார்.
      விவசாயி ஒருவர் கூறிய அவர் கிராமத்தின் உதாரணம் என்னவென்றால் பக்தியுள்ள, தீய பழக்கங்கள் இல்லாத ஒரு சிறு நில உடமையாளர் தி.மு.க-வில் இருக்கிறார். அவருடைய மைத்துனருக்கும் அவருக்கும் குடும்பத்தில் பகை. அவர் மைத்துனர் வியாபாரி. குடிப்பழக்கம், சூதாட்டம் போன்றவை உண்டு. அவர் எம்.ஜி.ஆர் ரசிகர். தன் தமக்கை கணவரை எதிர்ப்பதற்காக அவர் எம்.ஜி.ஆர் பிரிந்ததும் அ.இ.அ.தி.மு.க-வில் சேர்ந்துவிட்டார். அந்த ஊரைப் பொறுத்தவரை அந்த குடும்பத்தினுள் உள்ள பகை இரண்டு அரசியல் கட்சிகளின் அமைப்பாக்கத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்தது.

      பல்வேறு தொழில் முரண்பாடுகள், உள்ளூர் முரண்பாடுகள், காரணமற்ற கெளரவ பிரச்சினைகள், பகையுறவுகள் எல்லாமே அரசியல் கட்சிகளின் அமைப்பாக்கத்தில் செயல்படுகின்றன என்பது ஒரு முக்கியமான மானுடவியல் உண்மை. இது கட்சி அமைப்பாக்கத்துக்கு மட்டுமில்லாமல், வாக்களிப்பதிலும் செயல்படலாம். ஒருவரது மூத்த சகோதரன் அ.இ.அ.தி.மு.க ஆதரவாளன் என்பதால், இளையவர் தி.மு.க-வுக்கு வாக்களிக்கலாம். கணவர் மேல் கோபமுள்ள மனைவி அவர் ஆதரிக்கும் கட்சிக்கு எதிராக வாக்களிக்கலாம். அதனால் ஆட்சியை மதிப்பிடுவது, கொள்கைகள், தலைமைப் பண்பு ஆகியவற்றை கடந்து இரண்டு கட்சிகளுக்கு இடையிலான முரண் என்பது சமூக வெளியில் பல்வேறு பகையுறவுகளின் தொகுப்பாக மாறுவதும் தவிர்க்க முடியாதது. தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை இரண்டு கட்சிகளுக்குமான வாக்கு வித்தியாசம் அதனால்தான் குறைவாகவே இருக்கிறது. வெற்றி தோல்விதான் பல்வேறு காரணங்களால் தீர்மானமாகுமே தவிர, இரண்டு கட்சிகளுமே ஏறக்குறைய முப்பது சதவிகித வாக்குகளைப் பெறுவது சுலபம்.
       
      திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் பகுத்தறிவு அரசியல்
      திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் ஒரு வெகுஜன கட்சியாக எளிய மக்களை ஆதரவாளர்களாகத் திரட்டினாலும் மூன்று அம்சங்களில் அது மக்களால் பரவலாக ஏற்கப்பட்ட புனித அடையாளங்களுக்கு ஆட்படாமல் இருந்து வருவது. அவை:
      பார்ப்பனீய சடங்குகள், இறைமை, புனிதக் குறியீடுகள் விலக்கம்;
      ஜாதி அடையாளம் சார்ந்த சமூக ஒழுங்கு;
      இந்திய தேசீய புனித குறியீடுகள், காந்தி, நேரு பிம்பங்கள்.
      இவற்றை அணுகுவதில் பெரியாரிடமிருந்து தி.மு.க வேறுபட்டது. பெரியார் புனித பிம்பங்களைத் தகர்ப்பவர் (Iconoclast). தி.மு.க அப்படி நேரடியாகத் தகர்க்காமல் விலக்கி வைத்தது. பெரியார் திராவிடர் கழகத்தைத் தேர்தலில் ஈடுபடுத்தவில்லை; அதனால் சுதந்திரமாக எல்லா புனிதக் குறியீடுகளையும் எதிர்த்து வந்தார். தி.மு.க முதலிலிருந்தே மக்களை அணிதிரட்ட முற்பட்டதால் மக்கள் ஏற்கும் விதத்தில் பெரியாரின் கொள்கைகளை வடிவமைக்க வேண்டியிருந்தது. மேற்சொன்ன மூன்று அம்சங்களில் இது எப்படிச் செயல்பட்டது என்பதை விரிவாகப் பார்ப்போம்.

      பார்ப்பனீய சடங்குகள், இறைமை, புனித குறியீடுகள் விலக்கம்
      நேரடியாக நாத்திகவாதத்தையோ, கடவுள் மறுப்பையோ தி.மு.க ஒரு கொள்கையாக முன்வைக்கவில்லை. அதற்குப் பதில் “ஒன்றே குலம், ஒருவனே தேவன்” என்ற திருமூலர் கூற்றின் மூலம் எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட இறைவழிபாட்டையும் ஆதரிக்காமல், அதே சமயம் கடவுள் மறுப்பையும் பிரச்சாரம் செய்யாத நிலையெடுத்தது. இருந்தாலும் மக்களிடையே தி.மு.க நாத்திகவாத கட்சி என்ற எண்ணம் ஆழப் பதிந்துள்ளது. இது இந்துக்கள் இடையே மட்டும் என்பதல்ல. ஐம்பதுகளில் இஸ்லாமியர்கள் கட்சியில் சேருவதை அவர்கள் உறவினர்கள் கடவுள் மறுப்பு கட்சியில் சேருவதை எதிர்த்ததாக கள ஆய்வில் கூறினர். அதே போல ஐம்பதுகளில் கடவுளை மறுக்கும் தி.மு.க-வுக்கு ஓட்டளிக்க வேண்டாம் சர்ச்சில் ஒரு பாதிரியார் கூறியதை ஒருவர் கள ஆய்வின்போது கூறினார். இப்படியிருக்கையில் ஏராளமான இந்து கடவுள்களில் நம்பிக்கையுள்ள எளிய மக்களில் பலர் வெளிப்படையாக யாகம், பூஜை என்று செய்யும் ஜெயலலிதா போன்ற தலைவரிடம் ஈடுபாடு கொண்டால் வியப்பதற்கில்லை.
      மற்றொருபுறம் இன்றளவும் தி.மு.க தலைவர்களோ, அவர்கள் குடும்பத்தினரோ கோயில்களுக்கு சென்றாலோ, அல்லது பிறர் விருப்பத்தைக் கருதி மதச்சின்னங்களை ஏற்றாலோ உடனே “கொள்கை”யை கைவிட்டுவிட்டதாக ஆரவாரம் செய்வார்கள். அப்படி ஒரு கடவுள் மறுப்புக்கொள்கையே தி.மு.க-வுக்குக் கிடையாதே என்றால் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். அந்த “கொள்கை” இருந்தாலும் பிரச்சினை, இல்லாவிட்டாலும் பிரச்சினை என்பதுதான் வேடிக்கை.
      மேலும் மதச்சார்பின்மையை அரசியலில் கடைப்பிடிக்கும் தலைவர்கள் எந்த அளவு கோயில்களுக்குப் போகலாம், மதச் சின்னங்களை அணியலாம் என்பதிலும் குழப்பம் இருக்கிறது. ராகுல் காந்தி கோயில்களுக்குப் போவதையும் விமர்சிப்பவர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். இதே போல பெரியார் மண் என்றால் மக்கள் ஏன் லட்சக்கணக்கில் அத்தி வரதரைப் பார்க்க குவிகிறார்கள் என்றெல்லாம் சிலர் கேட்கிறார்கள். இது பெரியார் மண் என்பதன் அடையாளம் பெரியார் போன்ற பகுத்தறிவு சிந்தனையாளரை மக்கள் மிகுந்த மரியாதையுடன் ஏற்பதுதான். அது முற்றிலும் மூட நம்பிக்கைகளுக்கு, பார்ப்பனீய கருத்தியல் மேலாதிக்கத்திற்கு பலியாகாமல் அவர்களைக் காப்பாற்றுகிறது. பெரியாரியம் என்பது நாத்திகவாதம் மட்டுமே அல்ல. இது போன்ற பல புரியாமைகளால் தி.மு.க ஒருபுறம் கடவுளை ஏற்காத, புனிதங்களை மறுக்கும் கட்சியாகவும். அதே சமயம் அதற்கு மாறாக சிலர் ஏற்றால் அது கொள்கை சமரசமாகவும் பேசப்படுகிறது.
      நீத்தாருக்கான திதி, சடங்குகள் போன்றவற்றில் இன்னமும் பார்ப்பன சடங்குகள் மதிக்கப்படுகின்றன. காசியிலோ, ராமேஸ்வரத்திலோ இந்த நம்பிக்கையைப் பலராலும் தவிர்க்க முடிவதில்லை. அதே போல முக்கியமான கோயில்களிலும் தெய்வத்துக்கு நெருக்கமாகப் பார்ப்பனர்கள் இருப்பதால் அவர்களை விமர்சித்துப் பேசும் கட்சி புனிதத்திற்கு எதிரான கட்சியாகப் பார்க்கப்படுவதும் நிகழ்வதுதான்.
      வெகுஜன மனோநிலையில் புனித குறியீடுகள் முக்கியம் என்பதால் இது ஒரு பிரச்சினை என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. இருந்தாலும் அஞ்சாமல் தி.மு.க தொடர்ந்து கொள்கைத் தெளிவுடன் மத அடையாள வாதத்தை, பார்ப்பனீய கருத்தியல் மேலாதிக்கத்தை எதிர்த்து இயங்கி வருகிறது.
      ஜாதீய மனோபாவத்தை அனுமதிப்பது 
      தன் அரசியலின் மையமாக தி.மு.க ஜாதி அடையாள மனோபாவத்தைக் கொள்வதில்லை. ஜாதி கடந்த திராவிட-தமிழ் இன அடையாளம் என்பதையே முதன்மைப்படுத்தி அரசியல் செய்து வந்துள்ளது. ஆனால் தி.மு.க-விலிருந்து பிரிந்த அ.இ.அ.தி.மு.க, திமுகவில் பங்கேற்காத ஜாதீய அடையாளத்தை முக்கியமாகக் கருதும் குழுக்களை, நிலவுடமை சக்திகளை அதிகம் ஈர்த்தது. தி.மு.க-வுக்கு மாற்றாகவும், எதிராகவும் விளங்கும் தன்மையால் அ.இ.அ.தி.மு.க இத்தகைய எதிர்ப்புரட்சி சக்திகளுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்தது.
      அதனால் பொதுவாகவே எந்த ஊரிலும் மாநில உரிமைகள், திராவிட-தமிழ் அடையாளம், பகுத்தறிவு, பார்ப்பனீய கலாச்சார மறுப்பு ஆகியவற்றை பேசும் அ.இ.அ.தி.மு.க கட்சிக்காரர்களைக் காண்பது கடினம். தி.மு.க என்றால் படிப்பறை இருக்கும்; பாரதிதாசன் மன்றம் இருக்கும். திருவள்ளுவர் மன்றம் இருக்கும். ஒரு பண்பாட்டு உணர்வும், அரசியல் உள்ளடக்கமும் தலமட்டத்திலும் தொண்டர்களிடையே இருக்கும். அ.இ.அ.தி.மு.க-வைச் சேர்ந்தவர்கள் எந்த அரசியல் பிரச்சினை குறித்தும் கருத்துகளே கூற முடியாதவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்கள் நன்றாகப் பேசக்கூடிய அரசியல் என்பது தி.மு.க எதிர்ப்பு மட்டும்தான். இப்படி கொள்கை வலுவில்லாத கட்சியாகவே வளர்ந்த அ.இ.அ.தி.மு.க இன்று பாரதீய ஜனதாவிற்குக் காவடி தூக்குவது என்பதில் வியப்பதற்கு எதுவுமில்லை. ஆனால் தி.மு.க இன்றளவும் ஜாதி வேறுபாடுகளை களைய முயல்கிறது. போராடுகிறது. அதில் பின்னடைவைச் சந்தித்தால் விமர்சிக்கப்படுகிறது. தி.மு.க-வின் எந்த ஒரு தவற்றையும், சறுக்கலையும் கடுமையாக விமர்சிக்கும் பொதுமக்களும் சரி, சிந்தனையாளர்களும் சரி அ.இ.அ.தி.மு.க-வை விமர்சிக்க மாட்டார்கள். ஏனெனில் அ.இ.அ.தி.மு.க விமர்சனத்திற்கே அருகதையற்றது என்பார்கள்.
      இந்திய தேசியப் புனிதங்கள்
      ஒரு வகையில் காந்தியின் பிம்பம், காங்கிரஸ், கதராடை என்பதெல்லாம் மத ரீதியான குறியீடுகளுக்கு ஒப்பாக புனிதக் குறியீடுகளாகவே பார்க்கப்படுகின்றன. கல்கியும், கே.சுப்பிரமணியமும் “தியாக பூமி” எடுத்த காலத்திலிருந்து திரைப்படங்கள், தொலைக்காட்சி சீரியல்கள் போன்ற வெகுஜன ஊடகங்களிலும் காந்தி, தேசியக் கொடி, ராணுவம், இந்திய எல்லைப் பாதுகாப்பு போன்ற பல அம்சங்கள் புனிதமானவையாகவே சித்திரிக்கப்படுகின்றன. தி.மு.க இந்த புனிதச் சின்னங்களை அவமதிப்பதில்லை என்றாலும், அது திராவிட-தமிழ்ப் பண்பாட்டின் சின்னங்களான வள்ளுவர், தமிழ்த்தாய் போன்றவற்றையே புனித குறியீடுகளாக அனுசரிக்கிறது. இதனால் தி.மு.க-வை இன்றுவரை பிரிவினைவாத சக்தி என்பதும், அதன் மாநில சுயாட்சி கோரிக்கைகளைக் கண்மூடித்தனமாக எதிர்ப்பதும் ஒரு சாராருக்கு சாத்தியமாகிறது. அதன் மிக சமீபத்திய உதாரணம் “ஒன்றிய அரசு”, “ஓன்றியம்” என்ற பயன்பாடு. மத்திய அரசு என்ற வார்த்தை அரசியல் நிர்ணய சட்டத்தில் முன்மொழியப்படவில்லை; அதில் Union Government, Union என்று வரையறுத்து சொல்வதை ஒன்றியம் என்று சரியாக மொழிபெயர்த்து சொன்னால் அது தேசத்தை அவமதிக்கிறது என்று அ.இ.அ.தி.மு.க ஒருங்கிணைப்பாளர் ஓ.பன்னீர்செல்வம் கூறுகிறார்.
      ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் தி.மு.க-வின் வெற்றி என்பது வெகுஜன மனநிலையின் பிற்போக்கு அம்சங்களுக்கும், பகுத்தறிவின் உதயத்துக்கும் நடக்கும் சமரில் பகுத்தறிவின் ஆற்றல் அதிகரிப்பதையே குறிக்கிறது. இந்தப் போரில் முழு வெற்றி என்பது அரசியல் முதிர்ச்சி அதிகரிப்பதிலேயே அடங்கியிருக்கிறது. அதுவரை எதிர்ப்புரட்சி, பிற்போக்கு சக்திகள் தடைகளை ஏற்படுத்திக்கொண்டுதான் இருக்கும்.
      கட்டுரையாளர் குறிப்பு:
      ராஜன் குறை கிருஷ்ணன் - பேராசிரியர், அம்பேத்கர் பல்கலைக்கழகம், புதுதில்லி.
       
       
      https://minnambalam.com/politics/2021/07/05/49/reviewing-DMK-2021-election-victory
    • By கிருபன்
      தேர்தலைத் திரும்பிப் பார்ப்போம்: அகில இந்திய அண்ணா தி.மு.க-வின் எதிர்காலம்
      மின்னம்பலம் ராஜன் குறை 
      தமிழில் ஒரு வார்த்தைக்கு முன்னால் ‘அ’ என்ற எழுத்து சேர்க்கப்படும்போது அது அந்தச் சொல்லுக்கு எதிர்மறையான பொருளைத் தருவது வழக்கம். ‘நீதி’ என்ற சொல்லுக்கு முன் ‘அ’ சேர்த்தால் ‘அநீதி’ என்ற சொல்லாக மாறும். அதுபோல பேரறிஞர் அண்ணாவின் பெயரின் முதல் எழுத்தாக ‘அ’ இருந்தாலும் அதிமுக என்பது தி.மு.க-வின் எதிர்ச்சொல்லாகவே மாறியது. அதற்கேற்றாற்போல அது திராவிடத்துடன் ‘அகில இந்திய’ என்பதையும் சேர்த்து அதன் எதிர்த்தன்மையை அதிகரித்துக்கொண்டது. ஆனாலும் அது தி.மு.க-வின் கொள்கைகளிலிருந்து முற்றாக மாறுபட்டால் மக்கள் ஆதரவை இழந்துவிடலாம் என்ற பிரச்சினையும் இருந்தது. அதனால் தி.மு.க-வுக்கு மாற்றாகவும் இருக்க வேண்டும்; அதற்கு எதிர்த்தன்மை கொண்டதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற சூழ்நிலையில்தான் அது இயங்கத் தொடங்கியது. பல படங்களில் இரட்டை வேடத்தில் நடித்து பெரும் வெற்றிகண்ட எம்.ஜி.ஆருக்கு இது இயல்பாகவே கூடி வந்தது எனலாம். எனவே அ.இ.அ.தி.மு.க ஒரு “மாற்று தி.மு.க” + “எதிர் தி.மு.க” ஆகிய இரண்டும்தான். எந்த பொருளில் அது மாற்று தி.மு.க-வாக இயங்கியது, எந்த பொருளில் அது எதிர் தி.மு.க-வாக இயங்கியது என்பது புரிந்தால்தான் அதன் எதிர்காலம் குறித்த ஐயப்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

      மாற்று தி.மு.க 
      அகில இந்தியக் கட்சிகளுடன் கொள்ளும் உறவில் தமிழகத்தினுள் தன்னுடைய பிடியை விடாமல் இருப்பதில் அ.இ.அ.தி.மு.க ஒரு மாற்று தி.மு.க-வாக செயல்பட்ட தருணங்களைப் பார்க்கலாம். நெருக்கடி நிலைக்குப் பிறகான தேர்தலில் இந்திரா காந்தியுடன் எம்.ஜி.ஆர் கூட்டணி வைத்தாலும், அதைத் தொடர்ந்து நடந்த சட்டமன்றத் தேர்தலில் விலகிக் கொண்டார். பின்னர் ஜனதாவுடன் நெருங்க முயற்சி செய்தார். பின்னர் இந்திரா பதவிக்கு வந்தவுடன் அனுசரித்தார். இந்திராவுக்குப் பிறகு ராஜீவ் காந்திக்கு தூது விட்டார். அவருக்குத் தமிழகத்தில் தனக்கு இருந்த வெகுஜன செல்வாக்கு குறித்த நம்பிக்கை இருந்ததால் சுயேச்சையாக முடிவுகளை எடுத்தார். மாநில நலன்களை விட்டுக்கொடுத்து ஆட்சியைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டிய தேவை அவருக்கு இருக்கவில்லை.
      அவருக்குப் பின் ராஜீவ் காந்தியின் துர்மரணம் ஏற்படுத்திய அனுதாப அலையால் ஆட்சிக்கு வந்தாலும், ஜெயலலிதா, நரசிம்மராவைக் கண்டு அஞ்சவில்லை. பின்னர் பாரதீய ஜனதா கட்சியுடன் கூட்டணி வைத்தார். அவர்கள் தி.மு.க அரசை கலைக்க மறுத்ததால் அத்வானிக்கு அம்னீஷியா என்று விளாசினார். சோனியாவுடன் சேர்ந்து பாரதீய ஜனதா ஆட்சியை கவிழ்த்தார். எந்த தேசிய கட்சி தலைவரும், பிரதிநிதியும் தன் இல்லத்துக்கு வந்துதான் சந்திக்க வேண்டும் என்ற நிலையை உருவாக்கினார். லேடியா, மோடியா என்று சவால் விட்டார்.

      வேறு எத்தனையோ குறைபாடுகள் இருந்தாலும் மாநில அரசியலின் பிடியைத் தளர விடாமல் தேசிய கட்சிகளை எம்.ஜி.ஆர், ஜெயலலிதா இருவரும் கையாண்டார்கள் என்றே கூறலாம். அந்த விதத்தில் தி.மு.க-வுக்கு ஒரு மாற்றாக அ.இ.அ.தி.மு.க இருந்ததே தவிர, மாநில அரசியலின் முதன்மையை காவு கொடுத்து தேசிய கட்சிக்குப் பல்லக்குத் தூக்கிகளாக மாறவில்லை. அதனால் இட ஒதுக்கீடு, சத்துணவு, மக்கள் நல்வாழ்வு திட்டங்கள் பலவற்றிலும் தி.மு.க-வுக்குப் போட்டியாக அ.இ.அ.தி.மு.க இயங்கியது. மாநில அரசியலின் பிடி நழுவாமல் பார்த்துக்கொண்டது. இதற்கு முக்கிய காரணம் எம்.ஜி.ஆரும் சரி, ஜெயலலிதாவும் தங்கள் தனிப்பட்ட செல்வாக்கை நம்பியே தேர்தலைச் சந்தித்தார்கள். மக்களை ஈர்க்கும் ஆற்றலைப் பெற்றிருந்தார்கள். ஆரோக்கியமான காரணங்களோ, பிற்போக்கான காரணங்களோ... ஆனால் மக்கள் ஆதரவைப் பெற முடியும் என்ற நம்பிக்கை அவர்களுக்கு இருந்ததால் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் இருந்தாலும்கூட தேசிய கட்சிகளிடம் தங்களை அடகு வைக்கவில்லை. தி.மு.க-வுடன் அரசியலில் போட்டியிட வேண்டும் என்பதால் பல்வேறு கொள்கைகளில் தி.மு.க ஆட்சியின் தொடர்ச்சியாகவும் விளங்கினார்கள். திராவிட ஆட்சி என்ற அடைமொழிக்கு முற்றிலும் வெளியே போகவில்லை.
      எதிர் தி.மு.க 
      தேசிய கட்சிகளின் தயவு இல்லாமலேயே பிற்போக்கு சிந்தனைகளைப் புகுத்தக் கூடியவர்களாகத்தான் எம்.ஜி.ஆரும், ஜெயலலிதாவும் இருந்தார்கள். இட ஒதுக்கீட்டில் பொருளாதார அம்சத்தைப் புகுத்த எம்.ஜி.ஆர் முயற்சி செய்தது முக்கிய உதாரணம். இது தனது அரசியலுக்கு சமாதி கட்டிவிடும் என்று புரிந்ததால் பின்வாங்கினார். அதேபோல ஜெயலலிதாவும் மதமாற்ற தடை சட்டம், கிராம கோயில்களில் ஆடு, கோழி பலியிடத் தடை என்று பார்ப்பனீய சட்டங்களைக் கொண்டுவந்தார். தேர்தல் தோல்விக்குப் பின் திரும்பப் பெற்றார்.
      பொதுவாகவே தி.மு.க-வின் முற்போக்கு சமூக மாற்றக் கொள்கைகள் பிடிக்காத பிற்போக்கு மனோபாவம், கன்சர்வேடிவ் எனப்படும் மரபுவாத பார்வை கொண்டவர்கள், சாதீய பார்வை கொண்டவர்கள் எல்லாம் தேசிய கட்சிகளுக்குப் போகாமல் இருக்க அ.இ.அ.தி.மு.க ஒரு முகாம் அமைத்துத் தந்தது எனலாம். முக்குலத்தோர் ஆதரவு ஒரு நல்ல உதாரணம். பசும்பொன் முத்துராமலிங்க தேவர் தேசியம், தெய்விகம் என்று இருந்தவர், அவருடைய செல்வாக்கால் முக்குலத்தோரிடம் தி.மு.க கணிசமாக வேரூன்ற முடியவில்லை. அவர் காலத்துக்குப் பிறகு எம்.ஜி.ஆரும், அதற்குப் பின் ஜெயலலிதாவும் பெருமளவு அவர்களை அ.இ.அ.தி.மு.க ஆதரவு தளமாக மாற்றிக்கொண்டார்கள். பல்வேறு சாதிகளிலும் பிற்போக்கு மனோபாவம் கொண்டவர்கள் தி.மு.க-வுக்குச் சரியான மாற்றாக அ.இ.அ.தி.மு.க-வைப் பார்த்து அதில் இடம்பெற்றார்கள் என்றே தோன்றுகிறது. ஆனால் எம்.ஜி.ஆரும், ஜெயலலிதாவும் தனி நபர் செல்வாக்கையே நம்பியதால் அவர்களால் யாரை வேண்டுமானால் அமைச்சராகவும், பிடிக்காவிட்டால் தூக்கியடிக்கவும் முடிந்தது.

      தி.மு.க-வின் பகுத்தறிவு சார்பின் காரணமாக புனிதக் குறியீடுகளுடன் அந்தக் கட்சிக்கு ஒரு விலக்கம் இருந்தது. வெகுஜன மனநிலை இதை ஒரு நெருடலாக உணர்ந்தது. இன்றும் ஆங்கில தினசரியில் மண வாழ்வு இணையரைத் தேடுபவர்கள் “God fearing”- ஆக, கடவுளுக்கு அஞ்சுபவராக இருக்க வேண்டும் என்று விளம்பரம் கொடுக்கும் சமூகத்தில் கடவுளுக்கு அஞ்சாதவர்கள் மீது ஒரு விலக்கம் ஏற்படத்தானே செய்யும். எம்.ஜி.ஆரும், ஜெயலலிதாவும் இதைப் பயன்படுத்திக்கொண்டார்கள். அவர் மாங்காட்டுக்குப் போனால், இவர் மகாமகம், யாகம், ஜோசியம், பரிகாரம் என்று அமர்க்களப்படுத்திவிட்டார். எம்.ஜி.ஆர் பார்ப்பனர்களிடம் அணுக்கம் காட்டினார் என்றால், ஜெயலலிதா அவரே பார்ப்பன சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர். இந்திய வெகுஜன மனநிலையில் பார்ப்பன பூசாரி வர்க்கம் புனித குறியீட்டு சங்கிலியின் ஓர் அங்கம்.
      இது போன்ற பல இன்னும் ஆராயப்பட வேண்டிய சமூக உளவியல் காரணங்களால் எம்.ஜி.ஆராலும், ஜெயலலிதாவாலும் மாற்று தி.மு.க ஆகவும், எதிர்-தி.மு.க ஆகவும் செயல்பட முடிந்தது.

      எடப்பாடி பழனிசாமியின் சரிவு 
      ஏற்கனவே தேர்தல் களத்தில் நிறுவப்பட்ட மாற்று - எதிர் தி.மு.க கூட்டுப் பிம்பத்தால் எடப்பாடி பழனிசாமி தன் கூட்டணிக்கு நாற்பது சதவிகித வாக்குகளைப் பெற்று, 75 தொகுதிகளையும் வென்றுவிட்டார். அ.இ.அ.தி.மு.க மட்டுமே 33% சதவிகித வாக்குகளையும், 66 தொகுதிகளையும் பெற்றது. ஆனால் முன்னம் ஒரு கட்டுரையில் சொன்னபடி வெற்றி பெற்று ஆட்சி அமைப்பது மட்டுமே தலைமைக்குக் கிடைத்த வெற்றியாக இருக்கும்; ஓட்டுக்கள், தொகுதி பெறுவதெல்லாம் கட்சி அமைப்பு, வாக்காளர்களின் வழக்கங்கள், விருப்பு வெறுப்புகளால் நிகழ்வது. நூறு மீட்டர் ஓட்டப்பந்தயத்தில் அனைவருமே வெற்றிக்கோட்டை நெருங்கிவிடுவார்கள். ஆனால் வெல்பவர் மட்டுமே விநாடியின் மிகச்சிறிய பகுதியில் முந்திச்சென்று வெற்றிக் கோட்டை தொடுவார். தலைமை என்பது அந்த தனித்துவம்தான். வெற்றி மட்டுமே அதை நிரூபிக்கும்.
      பழனிசாமியின் மிகப்பெரிய பிரச்சினை என்னவென்றால் அவரால் பாரதீய ஜனதா கட்சியின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து வெளிவர முடியுமா என்பதுதான். இதுவரை தமிழக அரசியலில் காணாத அளவு பாரதீய ஜனதாவுக்கு எடுபிடியாக ஆட்சி செய்துள்ளார் எடப்பாடி. உதாரணமாகப் பல்கலைக்கழகங்களில் அந்த கட்சியின் அப்பட்டமான ஊடுருவலை அனுமதித்துள்ளார். அவர் பாஜக-வின் பிடியிலிருந்து விலக ஏதாவது முயற்சி செய்தால் ஓ.பன்னீர்செல்வம் கட்சியைப் பிளந்து, இரட்டை இலை சின்னத்தை முடக்கி விடுவார். இரட்டை இலை இல்லாமல் இவர்கள் தனிப்பட்ட செல்வாக்கால் அரசியல் கட்சியாக நிலைநிற்க முடியுமா என்பது அவர்களுக்கே மிகப்பெரிய ஐயம்தான். அப்படி மக்களைக் கவரக்கூடிய பேச்சாளரோ, போராளியோ, ஈர்ப்புமிக்கவரோ கிடையாது பழனிசாமி. பன்னீர்செல்வமும் அப்படித்தான். பணபலம் மட்டுமே இவர்களைத் தாங்கிப் பிடிக்கிறது. இவர்கள் பாரதீய ஜனதாவுக்குக் கட்டுப்பட்டு இருக்கும்வரை, மாற்று தி.மு.க என்ற பிம்பத்தை அ.இ.அ.தி.மு.க வேகமாக இழக்கும். அப்படி இழந்தால் அது வெறும் எதிர்-தி.மு.க-வாகச் சுருங்கும்போது பாரதீய ஜனதா கட்சி அதை விழுங்கிவிட நினைக்கும். இரட்டைத் தலைமை பிரச்சினை இருக்கும்வரை அ.இ.அ.தி.மு.க சரிவுப் பாதையிலிருந்து மீள முடியாது.

      பாரதீய ஜனதா கட்சிக்கும் இது பெரிய பிரச்சினைதான். கட்சி என்ற அளவில் அதனால் சுலபமாக அ.இ.அ.தி.மு.க தலைவர்களை விலைக்கு வாங்கிவிட முடியும். ஆனால் தமிழக மக்களின் கடும் எதிர்ப்பை எப்படிச் சமாளிப்பது என்பதுதான் அதற்குப் பிரச்சினை. தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் பாஜக வேட்பாளர்களே மோடி பெயரை தங்கள் விளம்பரங்களிலிருந்து நீக்கி அம்மாவின் ஆதரவு பெற்றவர்களாகக் கூறிக்கொண்டதை மறக்க முடியாது. அதனால் அ.இ.அ.தி.மு.க-வின் சரிவை தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்று பாஜக கனவு காண முடியாது. தி.மு.க-வை எதிர்க்க அ.இ.அ.தி.மு.க-வை அரணாகப் பயன்படுத்துவதே அதற்கு நல்லது. அப்போது அ.இ.அ.தி.மு.க வலுப்படுத்த வேண்டும். அதை எப்படிச் செய்வது, யாரைத் தலைவராக்குவது என்பதுதான் இப்போது பிரச்சினை.

      தீர்வு என்ன?
      அ.இ.அ.தி.மு.க கட்சி விதிகளின்படி அடிப்படை உறுப்பினர்கள் ஓட்டளித்து புதிய பொதுச்செயலாளரைத் தேர்ந்தெடுப்பதுதான் ஒரே வழி. அந்தத் தேர்தலில் சசிகலாவையும் போட்டியிட அனுமதிக்க வேண்டும். ஏனெனில் ஜெயலலிதா இறந்த பிறகு மொத்த பொதுக்குழுவும் அவரை தாற்காலிக பொதுச்செயலாளராகத் தேர்ந்தெடுத்து அவர் காலில் விழுந்தார்கள் என்பதை மறைக்கவோ, மறுக்கவோ முடியாது. அவர் சிறை சென்ற பிறகு பாரதீய ஜனதாவின் தூண்டுதலால் அவரை பொதுச்செயலாளர் பதவியிலிருந்தும், கட்சியிலிருந்தும் நீக்கிவிட்டு, பொதுச்செயலாளர் பதவியையே நீக்கிவிட்டு ஒருங்கிணைப்பாளர், இணை ஒருங்கிணைப்பாளராக இவர்கள் பதவி ஏற்றார்கள். இதையெல்லாம் செய்ய பொதுக்குழுவுக்கு அதிகாரம் கிடையாது என்பது வெளிப்படை. கட்சியின் முழு அதிகாரம் பொதுச்செயலாளருக்கே உண்டு. அவர் கட்சியின் அடிப்படை உறுப்பினர்களால் நேரடியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும்.
      எனவே, ஜெயலலிதா மறைந்த தினத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு அன்றைய அவைத்தலைவர் மதுசூதனன் பொதுச்செயலாளர் தேர்தலை அறிவிப்பதும், கட்சி அடிப்படை உறுப்பினர் பட்டியலை அறிவித்து மாவட்டம் தோறும் தேர்தல் நடத்துவதும், அதனடிப்படையில் பொதுச்செயலாளரைத் தேர்ந்தெடுப்பதும்தான் ஒரே வழி. தேர்தலைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்றால் அனைவரும் பேசி ஒரே ஒரு வேட்பாளரை நிற்கவைத்து, போட்டியின்றி தேர்ந்தெடுக்கலாம்.

      ஆனால், சசிகலாவை இணைத்துக்கொள்ளாத எந்தத் தீர்வும் நிரந்தரத் தீர்வாக இருக்குமா என்பது கேள்விக்குறிதான். ஜெயலலிதாவுடன் இணைபிரியாமல் முப்பதாண்டுகள் வாழ்ந்தவரை, கட்சியையும், ஆட்சியையும் வழிநடத்துவதில் ஜெயலலிதாவுடன் பங்கேற்றவரை கிள்ளுக்கீரையாக அப்புறப்படுத்த முடியுமா என்பது முக்கியமான கேள்வி.
      இதெல்லாம் நடந்து மீண்டும் ஓர் ஆற்றல்மிகு பொதுச்செயலாளர் உருவாகி, பாரதீய ஜனதாவின் பிடியிலிருந்து கட்சியை விடுவித்து வெகுஜன ஆதரவைப் பெற்றால்தான் அதனால் தேர்தல் களத்தில் தி.மு.க-வை வெல்ல முடியும்.
      இல்லாவிட்டால் அ.இ.அ.தி.மு.க டைட்டானிக் கப்பல் கடலில் மூழ்குவதைப் போல மெல்ல, மெல்ல மூழ்கி மறைவதைத்தான் அடுத்த பத்தாண்டுகளில் பார்க்க வேண்டியிருக்கும். மாநில அரசியலின் தனித்துவத்துக்கு அது நல்லதா என்பதும் ஒரு கேள்விதான்.
      கட்டுரையாளர் குறிப்பு:
      ராஜன் குறை கிருஷ்ணன் - பேராசிரியர், அம்பேத்கர் பல்கலைக்கழகம், புதுதில்லி
       
      https://minnambalam.com/politics/2021/06/28/16/ADMK-post-election-review-and-its-future
       
  • Topics

  • Posts

    • கறுப்பியின் ருத்ரதாண்டவம் இனித்தான் ஆரம்பம் எல்லோருடைய தலையும் வெட்டி ஆடப்படும்......!
    • ஆழ்ந்த  அனுதாபங்கள். சிறந்த இசைக்கலைஞனை இழந்து விட்டோம்.   
    • ஞானசார தேரருக்கு, எதிராக... நடவடிக்கை எடுக்குமாறு கோரி முறைப்பாடு பொதுபல சேனா அமைப்பின் செயலாளர் கலகட அத்தே ஞானசார தேரருக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்குமாறு கோரி முறைப்பாடு பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்த விடயம் தொடர்பாக முஸ்லிம் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பொலிஸ் தலைமையகம் மற்றும் குற்றப்புலனாய்வு பிரிவில் முறைப்பாடு பதிவு செய்துள்ளனர். அதன்படி, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களான சட்டத்தரணி எச்.எம்.எம். ஹரீஸ், பைசல் காசிம், அல்ஹாபிழ், சட். நஸீர் அஹமட், எம்.எஸ். தௌபீக், அலிசப்ரி ரஹீம் மற்றும் சட்டத்தரணி முஸாரப் முதுநபின், இசாக் ரஹ்மான் ஆகியோரே இந்த முறைப்பாட்டை பதிவு செய்துள்ளனர். அண்மையில் சிங்கள ஊடகத்திற்கு கருத்து தெரிவித்த ஞானசார தேரர், கடந்த ஈஸ்டர் குண்டு தாக்குதல் நடத்திய குழு மற்றும் அவர்களை அந்த நடவடிக்கையில் ஈடுபட தூண்டிய விடயம் சில குர்ஆனின் போதனைகளாக இருப்பதுடன் அவர்கள் வணங்கும் இறைவனான அல்லாஹ்தான் இதற்கு முழுக்காரணம் என்று தெரிவித்திருந்தமை குறிப்பிடத்தக்கது. https://athavannews.com/2021/1241265
    • அமெரிக்க நிறுவனதுடனான ஒப்பந்தம்: அரசாங்கத்தின் பங்காளி கட்சிகள் இடையே கடுமையான மோதல் கெரவலப்பிட்டிய மின் உற்பத்தி நிலையத்தின் பங்குகளை அமெரிக்க நிறுவனமொன்றிற்கு வழங்குவதற்கான ஒப்பந்தம் குறித்து அரசாங்கத்தின் பங்காளி கட்சிகளுக்கிடையில் மோதல் எழுந்துள்ளது. அமைச்சர்களான விமல், கம்மன்பில, வாசுதேவ உள்ளிட்டவர்கள் இதற்கு ஏற்கனவே எதிர்ப்பு தெரிவித்துள்ள நிலையில் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும் இதனை கடுமையாக எதிர்த்துள்ளது. அரசாங்கத்தின் முக்கிய பங்காளிகளான ஸ்ரீலங்கா சுதந்திர கட்சி, ஜாதிக நிதஹஸ் பெரமுன, பிவித்துரு ஹெல உறுமய, ஜனநாயக இடது முன்னணி, லங்கா சம சமாஜ கட்சி, இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, ஸ்ரீலங்கா மகாஜன கட்சி ஆகியன ஒப்பந்தத்திற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்துள்ளன. இந்நிலையில் இந்த விவகாரம் குறித்து உடனடியாக விவாதிக்கக் கோரி, அரசாங்க கூட்டணியில் உள்ள 10 கட்சிகளின் தலைவர்களும் ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்ஷவுக்கு மூன்று பக்கம் கொண்ட கடிதத்தை அனுப்பியுள்ளதாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. கடிதத்தில் இந்த ஒப்பந்தத்தின் மூலம் எரிவாயு விநியோக ஏகபோகம் ஒரு நிறுவனத்திற்கு மாற்றுவது குறித்த கவலைகள் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளதோடு ஒப்பந்தத்தை மறுபரிசீலனை செய்யுமாறும் கோரப்பட்டுள்ளதாக அரசியல் வட்டார தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. இந்த தரப்பினர் கடந்த வியாழக்கிழமை பிரதமர் மஹிந்த ராஜபக்ஷ மற்றும் நிதியமைச்சர் பசில் ராஜபக்ஷவுடன் அலரிமாளிகளில் மேற்கொண்ட கலந்துரையாடல் தோல்வியில் முடிந்திருந்தமையும் குறிப்பிடத்தக்கது. https://athavannews.com/2021/1241291
    • காணாமல் போனவர்கள்... படுகொலை செய்யப்பட்டுள்ளனர் என்பதை ஜனாதிபதி ஏற்றுள்ளார்- செல்வம் காணாமல் போனவர்களுக்கு இறப்பு பத்திரம் வழங்க முடியுமென தெரிவித்ததன் ஊடாக, அவர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டுள்ளனர் என்பதை ஜனாதிபதி ஏற்றுள்ளார் என நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் செல்வம் அடைக்கலநாதன் தெரிவித்துள்ளார். வவுனியாவில் நடைபெற்ற ஊடகவியலாளர் சந்திப்பில் கலந்துகொண்டு கருத்து தெரிவிக்கும்போதே அவர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டுள்ளார். குறித்த ஊடகவியலாளர் சந்திப்பில் செல்வம் அடைக்கலநாதன் மேலும் கூறியுள்ளதாவது, “சில நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் எங்களை பற்றி பல்வேறு கருத்துக்களை சொல்லியிருக்கின்றார்கள். அதற்கான விளக்கத்தினை எங்களால் சொல்ல முடியும். எமது இயக்கத்துக்கும் வரலாறு இருக்கின்றது. அந்த வரலாற்றையும் காரணங்களையும் சொல்லமுடியும். தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்காக துப்பாக்கி எந்தி போராடியவர்கள் நாம். இப்போதும் மக்களின் விடுதலைக்காக போராடவேண்டும் என்ற சிந்தனையே எமக்குள்ளது. தனிப்பட்ட முறையில் மாறி மாறி கருத்துக்களை சொல்வதால் மக்கள் வெறுப்படைகின்றனர். நாம் ஒற்றுமையாக செயற்படவேண்டும் என்ற விடயத்தினை கடந்த தேர்தல் மூலம் மக்கள் எமக்கு உணர்த்தியுள்ளனர். எனவே எமது தலைவர்கள் விட்டுச்சென்ற பணியினை தொடர்ந்து முன்னெடுப்போம். இதேவேளை ஜிஎஸ்பி பிளஷ் வரிச்சலுகையினை பெற்றுகொள்ளவதற்கான யுக்தியாகவே  ஜனாதிபதியின் ஐ.நா உரையை பார்கின்றேன். இலங்கையில் வாழும் அனைத்து இனமும் சமம் என்று அவர் தெரிவித்தார். ஆனால் ஜனாதிபதியாக பொறுப்பேற்றதில் இருந்து அடிக்கடி ஒரு விடயத்தை அவர் குறிப்பிட்டு வருகின்றார். தான் சிங்கள மக்களின் வாக்குகளாலேயே வெற்றிபெற்றேன் என்றார். மேலும், தமிழர் பிரதேசங்களில் முன்னெடுக்கப்படும் அடக்குமுறைகள் இராணுவ பிரசன்னம், உயிரிழந்தவர்களை நினைவுகூரக் கூட முடியாத இக்கட்டான நிலையில் தமிழினம் இருக்கின்றது. எனவே, இனங்கள் அனைத்தும் சமன் என்று தெரிவிப்பதை ஏற்கமுடியாது. அது உண்மைக்கு புறம்பானது. காணாமல் போனவர்களுக்கு இறப்பு பத்திரம் வழங்க முடியும் என தெரிவித்ததன் ஊடாக அவர் முன்னாள் பாதுகாப்பு செயலாளர் என்ற வகையில் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் ஒன்றை வழங்கியுள்ளார். காணாமல் போனவர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டுள்ளனர் என்பதை அவர் ஏற்றுள்ளார்” என அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். https://athavannews.com/2021/1241280
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.