Jump to content
களத்தில் உள்நுழையும் வழிமுறையில் மாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளது. மேலதிக விளக்கங்களிற்கு

31ஆண்டுகள் கடந்த நிலையிலும் யாழ்.முஸ்லிம்களின் மீள்குடியேற்றம் ஒரு முற்றுப்புள்ளியா?


Recommended Posts

  • கருத்துக்கள உறவுகள்

20211027_083506.jpg

பரீட் இக்பால் - யாழ்ப்பாணம்.

யாழ் மண்ணில் பிறந்து, வளர்ந்து, வாழ்ந்த நாம் இன்று எட்டுத் திசைகளிலும் சிதறி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

யாழ் மண்ணின் முஸ்லிம் மைந்தர்களாகிய நாம் அம்மண்ணை விட்டு விரட்டியடிக்கப்பட்டு ஒக்டோபர் மாதம் 30 ஆம் திகதியன்று 31ஆண்டுகளாகின்றன. 31ஆண்டுகள் கடந்த நிலையிலும்கூட அந்த துரதிர்ஷ்டமான கோரச் சம்பவம் யாழ் முஸ்லிம் மக்களின் மனதில் அழியாத வடுக்களாக என்றுமே நிலைத்திருக்கின்றன. சொந்த வீட்டை விட்டு, சொந்த ஊரை விட்டு, சொத்து சுகங்களை இழந்து கைக்குழந்தைகளோடு எதிர்காலமே சூனியமான நிலையில் வெறுங்கைகளோடு பிறந்த மண்ணிலிருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்ட கோரச்சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்த்தால் எம் உள்ளம் கொதிக்கிறது. உடல் சிலிர்த்து கண்கள் நனைகின்றன. எனினும், அத்துரதிர்ஷ்ட நினைவுகளை கொஞ்சம் மீட்டிப் பார்க்கிறோம்.

 

“யாழ்ப்பாணம் என்று சொன்னால் தேன்சுவை ஊறும், பனையிலையும் புகையிலையும் நன்றாக வளரும்” என்ற இனிய பாடல் வரிகளே யாழ் மண்ணின் இனிமைக்கு சான்றாகும்

 

1990 ஆம் ஆண்டு ஒக்டோபர் 30 ஆம் திகதி அதுதான் எம் வாழ்வின் துரதிர்ஷ்ட நாள். இப்படியானதொரு கோரச்சம்பவத்தை எதிர்பார்க்காத எம் முஸ்லிம் மக்கள் அனைவரும் தம் அன்றாட வேலைகளில் சுறுசுறுப்பாக ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தனர். சுமார் காலை 8 மணியளவில் 1000 இற்கும் மேற்பட்ட ஆயுதமேந்திய புலிகள் யாழ்ப்பாணம் சோனகத் தெருவை சுற்றி வளைத்தனர். முஸ்லிம் மக்கள் செறிவாக வாழும் பகுதிதான் சோனகத் தெரு. புலிகளின் திட்டத்தை அறியாத அப்பாவி மக்களாகிய நாம் அனைவரும் அதிகூடிய புலிகளின் வருகையைப் பார்த்துத் திகைத்தோம். சோனகத் தெருவை சுற்றியிருந்த அயல் கிராமங்களுக்கு வியாபாரத்திற்காக சென்ற எம் முஸ்லிம் சகோதரர்களை அவசரமாக சோனகத் தெருவிற்கு செல்லுமாறு புலிகள் அக்கிராமங்களுக்குச் சென்று ஒலிபெருக்கியில் அறிவிப்பு விடுத்தார்கள். வியாபாரத்திற்கு சென்ற எம் சகோதரர்கள் நிகழவிருக்கும் விபரீதம் தெரியாமல் உடனே சோனகத் தெருவிற்கு விரைந்தார்கள். 

 

காலை 10 மணியளவில் புலி உறுப்பினர்கள் வாகனங்களில் ஏறிக்கொண்டு ஒலிபெருக்கியை கையில் வைத்துக்கொண்டு வீதி வீதியாக சென்று அழைப்பு விடுத்தார்கள். “முஸ்லிம்களே! ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் ஒருவர் உடனடியாக ஒருவர் ஒஸ்மானியா கல்லூரியின் ஜின்னா மைதானத்திற்கு இப்போதே வர வேண்டும்” என்று கட்டளையிட்டுச் சென்றனர். நாம் அனைவரும் ஜின்னா மைதானத்திற்கு விரைந்து ஓடினோம். ஆண்கள், பெண்கள், சிறுவர்கள், குழந்தைகள் என ஜின்னா மைதானம் நிரம்பி வழிந்தது. எம்மை ஆயிரக்கணக்கான புலிகள் ஆயுதங்களுடன் சுற்றி வளைத்தனர். நாம் அனைவரும் என்ன ஏதென்று புரியாமல் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து விழித்துக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது இளம்பருதி என்ற புலி உறுப்பினர் ஒருவன் மைதானத்தின் நடுவே மோட்டார் சைக்கிள் ஒன்றின் மேல் ஏறி நின்று கொண்டு கையில் ஒலிபெருக்கியுடன் பேசத் தொடங்கினான். “முஸ்லிம் மக்களே! உங்களுக்கொரு துயரச் செய்தி. நீங்கள் அனைவரும் யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு உடனடியாக இன்னும் 2 மணித்தியாலங்களில் வெளியேற வேண்டும். இது எம் தலைவரின் உத்தரவு. தமிழீழத்தில் உழைத்தவை எல்லாம் தமிழீழத்திற்கே சொந்தம். உங்கள் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் இங்கே விட்டு விட்டு நீங்கள் உடனே வெளியேறுங்கள்” என்று "இளம்பருதி" கூறியதுதான் தாமதம் எமக்கு தலைசுற்றி உலகமே ஒருகணம் இருண்டு விட்டது. இது கனவா? இல்லை நனவா? என்று உணர முடியாமல் தடுமாறி விட்டோம். அடுத்தது என்ன செய்வதென்று புரியாமல் எதிர்காலமே எம் கண்களுக்கு சூனியமாக தென்பட்டது. ஜின்னா மைதானமே கதிகலங்கியது. எம் பெண்கள், ஆண்கள் அனைவரினதும் கண்களிலிருந்தும் கண்ணீர் மாலை மாலையாக ஓடத் தொடங்கியது. செய்வதறியாது அனைவரும் திண்டாடினோம். எம் சகோதரர்கள் சிலர் புலிகளிடம் நியாயம் கேட்டார்கள். வாதாடினார்கள். “எம் பிறந்த மண்ணை விட்டு நாம் ஏன் போக வேண்டும்? இது எங்களுடைய சொந்த இடம்; நாங்கள் போக மாட்டோம்” என கூச்சலிட்டார்கள். பெண்கள் கதறியழுது கண்ணீர் விட்டு கெஞ்சினார்கள். 

 

புலிகள் மனமிரங்கவில்லை. “இது எங்கள் தலைவரின் உத்தரவு. நீங்கள் அனைவரும் வெளியேறித்தான் ஆக வேண்டும். ஊரை விட்டு நீங்கள் செல்லாவிட்டால் அநியாயமாக அனைவரும் சுட்டுக் கொல்லப்படுவீர்கள்” என்று கூறிக்கொண்டு வானத்தை நோக்கி துப்பாக்கியால் சுடத் தொடங்கினார்கள். அதைத் தொடர்ந்து புலி உறுப்பினர்கள் அனைவரும் வானத்தை நோக்கி வேட்டுக்களை தீர்த்தனர். ஒஸ்மானியா கல்லூரியின் ஜின்னா மைதானமே வெடிச் சப்தத்தினால் அதிர்ந்தது. நாம் அனைவரும் பயந்து நடுநடுங்கி விட்டோம். வீட்டில் இருந்தவர்களும் ஜின்னா மைதான துப்பாக்கி வேட்டுச் சப்தத்தை கேட்டு எம்மவர்களுக்கு என்ன நேர்ந்ததோ என தெரியாது அல்லோல கல்லோலப்பட்டு ஜின்னா மைதானத்தை நோக்கி நடுநடுங்கி விரைந்தனர். ஜின்னா மைதானம் மேலும் நிறைந்து வழிந்தது. இனி இங்கிருந்தால் உயிருக்கு உத்தரவாதம் இல்லை என்று நன்றாக புரிந்து விட்டது. மனைவி, மக்கள், குழந்தைகளை உயிருடன் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணம்தான் அனைவரின் உள்ளங்களிலும் நிலைத்திருந்தன. பயந்து, நடுங்கி, அழுது வீங்கிய முகங்களுடன் இனி என்ன நடக்கப் போகிறது என்ற எண்ணத்துடன் ஒஸ்மானியா கல்லூரியின் ஜின்னா மைதானத்தை விட்டு அனைவரும் அவரவர் வீடுகளுக்கு சென்றோம். எமக்கு நடந்த அநியாயத்தைப்போல இனி யாருக்குமே நடக்கக் கூடாது. சொந்த ஊரை விட்டு, சொந்த வீட்டை விட்டு, சொத்து சுகங்களை இழந்து கைக்குழந்தைகளோடு உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு எங்கே போவது? என்ன செய்வது? என்று தெரியாமல் நடைபிணமாக ஊரை விட்டு வெளியேறுவது என்றால் சும்மாவா? 

 

ஒஸ்மானியா கல்லூரியின் ஜின்னா மைதானத்திலிருந்து வீடுகளுக்கு சென்றதுதான் தாமதம் புலி உறுப்பினர்கள் வீடுகளினுள் புகுந்து எம் சொத்துக்களை சூறையாடத் தொடங்கினார்கள். 2 மணித்தியாலங்களில் வெளியேறுங்கள் என்று மைதானத்தில் வைத்துக் கூறிவிட்டு வீடுகளினுள் புகுந்து உடனே வெளியேறும்படி அவசரப்படுத்தினார்கள். இனி இங்கிருந்து பயனில்லை, மீறி இருந்தால் உயிர்தான் போகும், எங்கேயாவது போய் உயிரோடாவது இருப்போம், பிள்ளைகளைக் காப்பாற்றுவோம் என்ற நோக்கில் நாம் அனைவரும் பிறந்த மண்ணை விட்டு பிரிய ஆயத்தமானோம். கண்ணில் நீருடனும் நெஞ்சில் கனச் சுமைகளுடனும் நடைபிணமாக வெளியேறினோம். 

 

பெண்கள் சிலர் தமது பணம், நகைகளை மறைத்துக்கொண்டு ஊரை விட்டு வெளியேற முனைந்தனர். பெண் புலி உறுப்பினர்கள் பெண்களையும் ஆண் புலி உறுப்பினர்கள் ஆண்களையும் உடல் பரிசோதனை செய்து அவர்களின் உடமைகளை பறித்தெடுத்தனர். பெண்களின் நகைகளை கழற்றினார்கள். காதணிகளைக்கூட விடவில்லை. நகைகளுடன் காணப்பட்ட பெண்கள் ஒரு மஞ்சாடி நகை கூட உடலில் இல்லாத நிலையைப் பார்க்கும்போது மிகுந்த கவலை ஏற்பட்டது.

 

பிறந்து ஓரிரு நாட்கள் கூட கடக்காத பச்சிளம் பாலகர்களை கையில் ஏந்திக்கொண்டு கண்ணீரோடு நின்ற எம் சகோதரிகளையும் கட்டிலோடு படுக்கையில் கிடந்த வயதான நோயாளர்களை கையில் ஏந்தி நின்ற எம் இளைஞர் சமூகமும் தத்தளித்து நின்ற அந்த அவலக் காட்சி எம் மனக்கண் முன் தோன்றி மறைகின்றது. அந்த கசப்பான அனுபவத்தை மறக்க முயன்றாலும் அன்றைய நினைவுகள் எம் மனதில் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக நிழற்படங்களாக ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றது......

 

 விடுதலைப் புலிகளின் எண்ணத்தில் இக்காட்சிகள் எவ்வாறு தோன்றினவோ தெரியவில்லை. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் பேசும் தமிழே எங்களின் தாய்மொழியும்கூட. எங்களுக்கு இந்தக் கதியா? சிறுகுழந்தைகளின் கையில், கழுத்தில், காதில் இருந்த நகையைக்கூட பிடுங்கி எடுத்துக் கொண்டனர். கழற்ற முடியாத நகைகளை வெட்டி எடுத்தனர். ஆண்களிடமிருந்து பணத்தைப் பிடுங்கினார்கள். செலவுக்குப் பணம் வேண்டுமே என கெஞ்ச, ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் இருநூறு ரூபா மட்டுமே கொண்டு செல்ல அனுமதித்தனர். இப்படியான ஓர் அவலநிலை இனி இந்த நாட்டில் யாருக்குமே வரக்கூடாது. சொந்த ஊரில் நெஞ்சை நிமிர்த்திக்கொண்டு பெருமிதமாக வாழ்ந்துகொண்டிருந்த எம்மை வெளியூர்களில் அகதி எனும் பட்டத்தோடு கூனிக்குறுகி நாலாபுறமும் சிதறி வாழ வைத்துவிட்டார்கள் இந்த தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள். 

 

வடக்கில் முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதற்கும் தமிழ் மக்களுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் கிடையாது. அவர்கள் வெளியேற்றப்பட்டமைக்கு புலிகள் மாத்திரமே காரணம். முஸ்லிம்களை வெளியேற்றும்போது தமிழ் மக்களின் முக்கியமானவர்கள், இந்து சமய குருக்கள், கிறிஸ்தவ பாதிரிமார்கள் முஸ்லிம்களின் வெளியேற்றத்தினை தடுத்து நிறுத்த விடுதலைப் புலிகளிடம் உடனடி அவசரப் பேச்சுவார்த்தைகளை நடாத்தியும்கூட அவை தோல்வியிலேயே முடிவடைந்தன.

 

2002 ஆம் ஆண்டு வட்டக்கச்சியில் நடந்த புலிகள் இயக்கத் தலைவர் நடத்திய பத்திரிகையாளர் மாநாட்டில் பங்குபற்றிய மதியுரைஞரான அன்டன் பாலசிங்கம் முஸ்லிம்களின் வெளியேற்றம் ஒரு துன்பியல் சம்பவம் என்று மட்டும் கூறி இதுதொடர்பில் முஸ்லிம் ஊடகவியலாளர் எழுப்பிய கேள்விக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்திருந்தார். 

 

காலம் தாழ்த்தியாவது வடக்கிலிருந்து முஸ்லிம்களை வெளியேற்றியமை தவறு என உணர்ந்தனர் புலிகள். இது எமக்கு ஓரளவு ஆறுதலளித்தது. 

 

முஸ்லிம் மக்களை மீளக் குடியமர்த்த காத்திரமான, அர்த்தபுஷ்டியான நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

 31 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் யாழ் முஸ்லிம்களாகிய நாங்கள் உற்றார், உறவினர், நண்பர்கள் என்று எவ்வாறு ஒன்றாக இருந்தோமோ அந்நிலைமை ஏற்பட வேண்டும்.

 

தற்போது வடக்கில் முஸ்லிம்கள் தன்மானத்துடனும் சுயமரியாதையுடனும் பாதுகாப்புடனும் எமது சமய, கலாசாரத்துடனும் வாழ நல்ல சூழல் ஏற்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது. முஸ்லிம்களின் மீள்குடியேற்றம் தொடர்பில் காத்திரமான, அர்த்தபுஷ்டியான வேலைத்திட்டங்களை முன்னெடுக்க வேண்டுகிறோம். 

 

 

 

முஸ்லிம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து அரசியல் பேதமின்றி ஒற்றுமையுடன் செயற்பட்டு முஸ்லிம்களின் மீள்குடியேற்ற திட்டத்தில் கூடிய கவனம் எடுக்குமாறு வேண்டுகிறோம். 

 

 

யாழ் முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டு 31 ஆண்டுகள் கடந்த நிலையிலும் மீள்குடியேற்ற கனவு நனவாக அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்திக்கிறோம். ஆமீன்...!! 

பரீட் இக்பால்

யாழ்ப்பாணம்.

 

https://www.madawalaenews.com/2021/10/31_27.html

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்

மனித நேயத்தோடு முஸ்லீம்களை புலிகள் வெளியேற்றினார்கள்

Posted by eelamalar on May 24th, 2021 12:17 AM | செய்திகள்

மனித நேயத்தோடு முஸ்லீம்களை புலிகள் வெளியேற்றினார்கள்: 1990ல் இருந்த உத்தமன் மாஸ்டர் தகவல். இதோ..

Puli.jpg

யாழில் இருந்து சுமார் 29 வருடங்களுக்கு முன்னர்(1990) முஸ்லீம்கள் வெளியேற்றப்பட்டார்கள். இந்த விடையம் இன்று வரை சர்சையாக இருந்து வந்தது. ஆனால் விடுதலைப் புலிகள் மனிதநேய அடிப்படையில் தான் முஸ்லீம்களை யாழ் மண்ணில் இருந்து அனுப்பி வைத்தார்கள். அன்று என்ன நடந்தது தெரியுமா ?யாழ் செம்மா தெருவில் அமைந்துள்ள ஒஸ்மானியா கல்லூரிக்கு பின்னால், விடுதலைப் புலிகளின் முகாம் ஒன்று அமைந்திருந்தது. அங்கே சங்கிலியன் என்னும் போராளி ஒருவர் முஸ்லீம் வீடு ஒன்றில் வழமைக்கு மாறகாக சிலர் வந்து செல்வதை கண்டு சந்தேகமுற்றார். அவர் சென்று குறித்த வீட்டில் உள்ளவர்களை விசாரணைக்கு உட்படுத்தியவேளை அவர்கள் பெரும் பதற்றத்தோடு காணப்பட்டார்கள். இதனை அடுத்து புலிகளின் வேவுப்படை பிரிவு அங்கே சென்று விசாரணைகளை நடத்திக்கொண்டு இருக்க சோதனைப் பிரிவு சோதனைகளை நடத்த. வீட்டின் பின்புறத்தில் உள்ள கிணற்றில் இருந்து பொலித்தீன் பைகளில் கட்டப்பட்ட நிலையில் ஆயுதங்கள் மீட்க்கப்பட்டது.1990களில் யாழ்ப்பாணத்திற்கு பொருளாதாரத் தடை இருந்தது. அதாவது உணவுப் பொருட்களை மட்டுமே கொழும்பில் இருந்து யாழ் கொண்டு செல்ல முடியும். அந்த வேளைகளில் லாரி உரிமையாளர்களாக இருந்த பல முஸ்லீம்கள் கொடிகட்டிப் பறந்தார்கள். அதிலும் “முபீன்” என்னும் பெரும் செல்வந்தரிடம் 40க்கும் அதிகமான லாரிகள் இருந்தது. இவர் உணவு பொருட்களை யாழ் கொண்டு வரும் வேளை. சிங்கள அரசு கொடுத்துவிட்ட பெருந்தொகையான ஆயுதங்களையும் கொண்டு வந்து யாழில் பல முஸ்லீம்களிடம் கொடுத்து அதனை மறைவாக வைத்திருக்க சொல்லி இருந்தார். ஏன் எதற்கு என்று சொல்லவில்லை.இதனை கண்டறிந்த புலிகள் சகல வீடுகளையும் சோதனை போட்டு பெரும் தொகையான ஆயுதங்களை மீட்டார்கள். உடனே புலிகளின் மத்திய குழு கூடி ஒரு முடிவை எட்டினார்கள். அது அதிர்சியான முடிவு தான். யாழில் இருந்து முஸ்லீம்களை மனித நேயத்தோடு அனுப்பி வைப்பது. அவர்கள் தமது உடமைகளை எடுத்துச் செல்லலாம். வீடுகள், வியாபார நிலையங்கள் மற்றும் காணிகளை விடுதலைப் புலிகள் பாதுகாப்பார்கள். மீண்டும் வரும்போது கையளிக்கப்படும். இதுவே எட்டப்பட்ட முடிவு. அதனை சுட்டறிக்கையாக அச்சடித்து உடனே அனைத்து முஸ்லீம் மத தலைவர்களிடம் கொடுத்தார்கள். வழி அனுப்பி வைத்தார்கள்.நாங்கள் உயிரைக் கொடுத்து சிங்களவனிடம் இருந்து, எமக்கான உரிமை வேண்டும். தனி அரசு ஒன்று அமைந்தால் தான் தமிழர்கள் நிம்மாதியாக வாழ முடியும் என்று போராடுகிறோம். போராட்டத்தில் எங்களுக்கு உதவி செய்ய வேண்டாம். காட்டிக் கொடுத்தாலும் பரவாயில்லை. ஆனால் நீங்கள், ஆமி காரன் முன்னேறி வந்தால் , வந்த ஆமிக்காரனுக்கு ஆயுத சப்பிளை செய்ய ஆயுதங்களை இப்பவே தயார் செய்து வைத்திருக்கிறீகள். எங்கள் போராட்டத்தை அதள பாதாளத்தில் தள்ள பார்கிறீர்கள். உங்களில் நல்லவர் யார் ? கெட்டவர் யார் என்று நாம் விவாதிக்க வரவில்லை. எனவே நீங்கள் போரில் இறக்காமல் இருக்கவும். பாதுகாப்பாக இருக்கவுமே உங்களை நாம் அனுப்பி வைக்கிறோம் என்று மதிப்போடு கூறி மனித நேயத்தோடு அனுப்பி வைத்தார்கள் புலிகள்.இன்று யாழில் குண்டு வெடிக்கவில்லையே…. அன்று புலிகள் எடுத்த முடிவு. இன்று இதனை எத்தனை பேர் சரி என்று சொல்கிறார்கள். அன்று எதிர்த்தவர்கள் கூட இன்று மனம் மாறியுள்ளார்களே…

  • Like 1
Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்
1 hour ago, பெருமாள் said:

இப்ப இவிங்களை மீள  குடியேற   யார் தடுக்கிறங்கா ?

புத்த பிக்குகள். 😂 🤣

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்
1 hour ago, பெருமாள் said:

இப்ப இவிங்களை மீள  குடியேற   யார் தடுக்கிறங்கா ?

உங்களுக்கு சிறி லங்காவில் என்ன பிரச்சினை? ஏன் கூண்டோடு கைலாயம் போனீர்கள்? 

1 minute ago, தமிழ் சிறி said:

புத்த பிக்குகள். 😂🤣

தமிழீழம் வேணுமா? இலாபாய் இலாபாய் 😅

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்
3 hours ago, colomban said:

அப்பாவி மக்களாகிய நாம்

???????????????????????????????????????????????????🧐

மிழின அழிப்பில் முஸ்லிம்களின் முக்கிய பங்கு

 முஸ்லீம்கள் 2009ம் ஆண்டு விடுதலைப் புலிகளை அழிக்க எங்களுக்கு நிறைய உதவிகளை முஸ்லீம்கள் செய்தார்கள். அவர்கள் தமிழ் பேச வல்லவர்கள் என்பதனால் புலிகளின் இடங்களுக்குள் ஆள ஊடுருவி, எல்லா தகவல்களையும் எங்களுக்கு தந்தார்கள். மக்களோடு மக்களாக கலந்து எமக்கு புலனாய்வு தகவலை தந்ததும் அவர்களே....முஸ்லிம் மக்கள் இல்லாவிடின் இந்த நாட்டில் யுத்தத்தை முடித்திருக்க முடியாது. முஸ்லிம் மக்கள் எமக்கு வழங்கிய உளவுத்துறை சார்ந்த மிகப்பெரிய ஒத்துழைப்பின் காரணமாகவே எம்மால் யுத்தத்தை வெற்றிகொள்ள முடிந்தது. எனவே அவர்களுக்கு இன்று ஏற்பட்டுள்ள நிலைமை குறித்து நான் கவலையடைகின்றேன் என்று கூட்டுப்படைகளின் பிரதானி அட்மிரல் ரவிந்திர விஜயகுணவர்த்தன தெரிவித்தார்.

sl-army.jpg

அரசாங்க தகவல் திணைக்களத்தில் நேற்று நடைபெற்ற விசேட சந்திப்பில் கலந்து கொண்டு கருத்து வெளியிடுகையிலேயே அவர் மேற்கண்டவாறு குறிப்பிட்டார். இது தொடர்பில் அவர் மேலும் தெரிவிக்கையில்,

இது இனவாத வன்முறையாகும். யுத்தமல்ல. எனவே எமது அணுகுமுறை வித்தியாசமாக இருக்கும். தற்போது அவசரகால நிலையின் கீழ் இந்த விடயத்தில் தலையிட எமக்கு அதிகாரம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. அதன் கீழ் நாங்கள் குறைந்தபட்ச அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி மக்களின் உயிர்களுக்கு ஆபத்து ஏற்படாத வகையில் நடவடிக்கையை மேற்கொண்டு நிலைமையை கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருப்போம்.

 

தற்போது இராணுவத்தினர் அனைத்துப்பகுதிகளிலும் களமிறக்கப்பட்டுள்ளனர். எனவே நிலைமையை கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வருவதற்கு முழுமையான நடவடிக்கை எடுக்கப்படும். ஆனால் ஒருவிடயத்தை கூற வேண்டும். இன்று நாம் உயிரோடு இருப்பதற்கு காரணம், யுத்தத்தின்போது முஸ்லிம் மக்கள் உயிர்த்தியாகத்துடன் எமக்கு வழங்கிய ஒத்துழைப்பினால் யுத்தத்தை முடித்தோம். முஸ்லிம் மக்களின் மொழி அறிவு எமக்கு பாரிய ஒத்துழைப்பாக இருந்தது. இன்று வீதிகளில் குண்டு வெடிக்காமல் இருப்பதற்கு முஸ்லிம் மக்களே காரணம். எனவே அவர்களின் நிலைமை தொடர்பில் நான் கவலையடைகிறேன். நாங்கள் குறைந்த பட்ச அதிகாரத்தைப்பயன்படுத்தி தேவையான நடவடிக்கை எடுப்போம் என அவர் மேலும் தெரிவித்தார்.

https://freegirel.blogspot.com/2018/03

Edited by Paanch
  • Like 1
Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்
2 hours ago, பெருமாள் said:

இப்ப இவிங்களை மீள  குடியேற   யார் தடுக்கிறங்கா ?

எங்களை சிங்களம் திரத்தி அடிச்சது....
 

நாங்களும் திரும்பி போக முடியாமல் முழுசிக் கொண்டு நிக்கிறம்... இவயள் வேற..புலம்பிக் கொண்டு நிக்கினம்.... 🤔

Edited by Nathamuni
Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்
Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்

புலிகள் முஸ்லிம் மக்களை வெளியேற்றியது தவறு.. அதற்கு புலிகளே வருத்தம் தெரிவித்து மன்னிப்பும் கேட்டிருக்கின்றனர்.. ஆகையால் அதை நியாயப்படுத்தி முட்டுக்கொடுப்பது தமிழ்தேசியத்தை நேசிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் அசிங்கம்..

அதேவேளை.. எனக்கு நல்ல ஞாபகம் இருக்கிறது.. எங்கள் ஊர் பள்ளிவாசலில் கூட குண்டுகள்வாக்கிடோக்கிகள் என்று பல ஆயுதங்களை புலிகள் கைப்பற்றி இருந்தனர்.. அப்பொழுது நான் சிறுவன்.. சந்தைக்கு அப்பாவுடன் போன இடத்தில் என்கண்களால் கண்டகாட்சி இது.. இது அந்த பள்ளிவாசலுக்கு செல்லும் அவ்வூர் முஸ்லீம் மக்கள் அனைவருக்கும் தெரியும்.. யாரும் புலிகளுக்கு தெரிவிக்காமல் இதற்கு ஒத்துழைப்பு கொடுத்திருந்தனர்.. அதுமட்டுமல்ல எங்கள் ஊரில் நிகழ்ந்த நாலைந்து விமானத்தாக்குதல்களுக்கு வாக்கிடோக்கி மூலம் கீழிருந்து புலிகளின் முகாம்கள் குறித்து தகவல் விமானிக்கு கொடுத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே ஓரிரு முலீம்களை கையும் களவுமாக புலிகள் புலனாய்வுப்புரிவு எங்கள் ஊரில் கைது செய்ததை பார்த்திருக்கிறேன்.. இவர்கள் கொடுத்த தகவலில் வீசப்பட்ட குண்டுகளில் எமது ஊர் அப்பாவி சிறுவர் சிலரும் பொதுமக்களும் கொல்லப்பட்டிருந்தனர்.. எனது ஆதங்கம் இந்த விடுதலைப்போரில் முஸ்லீம்கள் ஆதரவு தராவிட்டாலும் பரவாயில்லை உபவத்திரவம் தராமல் தாமுண்டு தம்பாடு உண்டு என்று நடு நிலையாவது வகித்திருக்கலாம்.. ஆனால் துரதிஸ்டவசமாக முஸ்லீம்கள் வலிமை கூடியது தமக்கு பயன்தரக்கூடியது எதுவென்று பார்த்து அரச ஆதரவு நிலைப்பாடு எடுத்தது தமிழ் முஸ்லீம் இனங்களுக்குடையில் விழுந்த மாபெரும் பிளவுக்கோட்டுக்கும் அதன் விளைவாக நிகழ்ந்த மாறாவடுக்களுக்கும் காரணம் ஆகிவிட்டது..

Edited by பாலபத்ர ஓணாண்டி
  • Like 1
Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்
12 minutes ago, பாலபத்ர ஓணாண்டி said:

புலிகள் முஸ்லிம் மக்களை வெளியேற்றியது தவறு.. அதற்கு புலிகளே வருத்தம் தெரிவித்து மன்னிப்பும் கேட்டிருக்கின்றனர்.. ஆகையால் அதை நியாயப்படுத்தி முட்டுக்கொடுப்பது தமிழ்தேசியத்தை நேசிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் அசிங்கம்..

அதேவேளை.. எனக்கு நல்ல ஞாபகம் இருக்கிறது.. எங்கள் ஊர் பள்ளிவாசலில் கூட குண்டுகள்வாக்கிடோக்கிகள் என்று பல ஆயுதங்களை புலிகள் கைப்பற்றி இருந்தனர்.. அப்பொழுது நான் சிறுவன்.. சந்தைக்கு அப்பாவுடன் போன இடத்தில் என்கண்களால் கண்டகாட்சி இது.. இது அந்த பள்ளிவாசலுக்கு செல்லும் அவ்வூர் முஸ்லீம் மக்கள் அனைவருக்கும் தெரியும்.. யாரும் புலிகளுக்கு தெரிவிக்காமல் இதற்கு ஒத்துழைப்பு கொடுத்திருந்தனர்.. அதுமட்டுமல்ல எங்கள் ஊரில் நிகழ்ந்த நாலைந்து விமானத்தாக்குதல்களுக்கு வாக்கிடோக்கி மூலம் கீழிருந்து புலிகளின் முகாம்கள் குறித்து தகவல் விமானிக்கு கொடுத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே ஓரிரு முலீம்களை கையும் களவுமாக புலிகள் புலனாய்வுப்புரிவு எங்கள் ஊரில் கைது செய்ததை பார்த்திருக்கிறேன்.. இவர்கள் கொடுத்த தகவலில் வீசப்பட்ட குண்டுகளில் எமது ஊர் அப்பாவி சிறுவர் சிலரும் பொதுமக்களும் கொல்லப்பட்டிருந்தனர்.. எனது ஆதங்கம் இந்த விடுதலைப்போரில் முஸ்லீம்கள் ஆதரவு தராவிட்டாலும் உபவத்திரவம் தராமல் தாமுண்டு தம்பாடு உண்டு என்று நடு நிலையாவது வகித்திருக்கலாம்.. ஆனால் துரதிஸ்டவசமாக முஸ்லீம்கள் வலிமை கூடியது தமக்கு பயந்தரக்கூடியது எதுவென்று பார்த்து அரச ஆதரவு நிலைப்பாடு எடுத்தது தமிழ் முஸ்லீம் இனங்களுக்குடையில் விழுந்த மாபெரும் பிளவுக்கோடும் அதன் விளைவாக நிகழ்ந்த மாறாவடுக்களுக்கும் காரணம் ஆகிவிட்டது..

ஓணாண்டியார்… இதனைப் பற்றி, யாழ். களத்தில்… பல திரிகளில் பக்கம் பக்கமாக விவாதித்த பின்பும், மீண்டும் அதே தலைப்புகள் வருகின்ற பின்னணியையும் பார்க்க வேண்டும்.

கிழக்கு முஸ்லீம்கள்… தமிழனுக்கு செய்த கொலைகளையும், காணி அபகரிப்புகளையும்… தோண்ட வெளிக்கிட்டால், நாறிப் போயிடுவாங்கள். 😡

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்+
5 hours ago, தமிழ் சிறி said:

ஓணாண்டியார்… இதனைப் பற்றி, யாழ். களத்தில்… பல திரிகளில் பக்கம் பக்கமாக விவாதித்த பின்பும், மீண்டும் அதே தலைப்புகள் வருகின்ற பின்னணியையும் பார்க்க வேண்டும்.

கிழக்கு முஸ்லீம்கள்… தமிழனுக்கு செய்த கொலைகளையும், காணி அபகரிப்புகளையும்… தோண்ட வெளிக்கிட்டால், நாறிப் போயிடுவாங்கள். 😡

இந்தக் கிழக்கில் முசிலீம்கள்🐷 செய்த குரூரங்களை தனியாக ஆவணப்படுத்த வேண்டும்.😈

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்
6 hours ago, பாலபத்ர ஓணாண்டி said:

புலிகள் முஸ்லிம் மக்களை வெளியேற்றியது தவறு.. அதற்கு புலிகளே வருத்தம் தெரிவித்து மன்னிப்பும் கேட்டிருக்கின்றனர்.. ஆகையால் அதை நியாயப்படுத்தி முட்டுக்கொடுப்பது தமிழ்தேசியத்தை நேசிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் அசிங்கம்..

பாலபத்திர ஓணாண்டி அவர்களே! புலிகளே வருத்தம் தெரிவித்து மன்னிப்பும் கேட்டிருக்கின்ற போது அதை நியாயப்படுத்தி முட்டுக்கொடுக்க... தமிழ்தேசியத்தை நேசிக்கும் எந்தத் தமிழனும் முன்வரப்போவதில்லை. வரவும் மாட்டார்கள். இந்தத் திரிக்கான எனது பின்னூட்டமும் அப்படியானதல்ல.

ஆனால்....பரீட் இக்பால் என்ற அந்த மனிதப் பிறவி தெரிவித்த விடயங்கள் எத்தனை அபத்தமானவை.   இதனை ஏற்று, எந்தப் பதிலும் கொடுக்காது இருப்பதுதான் தமிழ்தேசியத்தை நேசிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் அசிங்கம்..

 

1 வெறுங்கைகளோடு பிறந்த மண்ணிலிருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்ட கோரச்சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்த்தால் எம் உள்ளம் கொதிக்கிறது. உடல் சிலிர்த்து கண்கள் நனைகின்றன. எனினும், அத்துரதிர்ஷ்ட நினைவுகளை கொஞ்சம் மீட்டிப் பார்க்கிறோம்.

2 இது எம் தலைவரின் உத்தரவு. தமிழீழத்தில் உழைத்தவை எல்லாம் தமிழீழத்திற்கே சொந்தம். உங்கள் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் இங்கே விட்டு விட்டு நீங்கள் உடனே வெளியேறுங்கள்” 

3 புலிகள் மனமிரங்கவில்லை. இது எங்கள் தலைவரின் உத்தரவு. நீங்கள் அனைவரும் வெளியேறித்தான் ஆக வேண்டும். ஊரை விட்டு நீங்கள் செல்லாவிட்டால் அநியாயமாக அனைவரும் சுட்டுக் கொல்லப்படுவீர்கள்என்று கூறிக்கொண்டு வானத்தை நோக்கி துப்பாக்கியால் சுடத் தொடங்கினார்கள். 

4 இனி இங்கிருந்தால் உயிருக்கு உத்தரவாதம் இல்லை என்று நன்றாக புரிந்து விட்டது. மனைவி, மக்கள், குழந்தைகளை உயிருடன் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணம்தான் அனைவரின் உள்ளங்களிலும் நிலைத்திருந்தன. 

5 புலி உறுப்பினர்கள் வீடுகளினுள் புகுந்து எம் சொத்துக்களை சூறையாடத் தொடங்கினார்கள்.

6 பெண் புலி உறுப்பினர்கள் பெண்களையும் ஆண் புலி உறுப்பினர்கள் ஆண்களையும் உடல் பரிசோதனை செய்து அவர்களின் உடமைகளை பறித்தெடுத்தனர். பெண்களின் நகைகளை கழற்றினார்கள். காதணிகளைக்கூட விடவில்லை. 

7 சிறுகுழந்தைகளின் கையில், கழுத்தில், காதில் இருந்த நகையைக்கூட பிடுங்கி எடுத்துக் கொண்டனர். கழற்ற முடியாத நகைகளை வெட்டி எடுத்தனர். ஆண்களிடமிருந்து பணத்தைப் பிடுங்கினார்கள். செலவுக்குப் பணம் வேண்டுமே என கெஞ்ச, ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் இருநூறு ரூபா மட்டுமே கொண்டு செல்ல அனுமதித்தனர். 

 

தமிழ் எழுதப்படிக்கத் தெரிந்தால் ஒருவர் எதையும் எழுதிவிடலாமா??

  • Like 1
Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்
13 minutes ago, Paanch said:

பாலபத்திர ஓணாண்டி அவர்களே! புலிகளே வருத்தம் தெரிவித்து மன்னிப்பும் கேட்டிருக்கின்ற போது அதை நியாயப்படுத்தி முட்டுக்கொடுக்க... தமிழ்தேசியத்தை நேசிக்கும் எந்தத் தமிழனும் முன்வரப்போவதில்லை. வரவும் மாட்டார்கள். இந்தத் திரிக்கான எனது பின்னூட்டமும் அப்படியானதல்ல.

ஆனால்....பரீட் இக்பால் என்ற அந்த மனிதப் பிறவி தெரிவித்த விடயங்கள் எத்தனை அபத்தமானவை.   இதனை ஏற்று, எந்தப் பதிலும் கொடுக்காது இருப்பதுதான் தமிழ்தேசியத்தை நேசிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் அசிங்கம்..

 

1 வெறுங்கைகளோடு பிறந்த மண்ணிலிருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்ட கோரச்சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்த்தால் எம் உள்ளம் கொதிக்கிறது. உடல் சிலிர்த்து கண்கள் நனைகின்றன. எனினும், அத்துரதிர்ஷ்ட நினைவுகளை கொஞ்சம் மீட்டிப் பார்க்கிறோம்.

2 இது எம் தலைவரின் உத்தரவு. தமிழீழத்தில் உழைத்தவை எல்லாம் தமிழீழத்திற்கே சொந்தம். உங்கள் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் இங்கே விட்டு விட்டு நீங்கள் உடனே வெளியேறுங்கள்” 

3 புலிகள் மனமிரங்கவில்லை. இது எங்கள் தலைவரின் உத்தரவு. நீங்கள் அனைவரும் வெளியேறித்தான் ஆக வேண்டும். ஊரை விட்டு நீங்கள் செல்லாவிட்டால் அநியாயமாக அனைவரும் சுட்டுக் கொல்லப்படுவீர்கள்என்று கூறிக்கொண்டு வானத்தை நோக்கி துப்பாக்கியால் சுடத் தொடங்கினார்கள். 

4 இனி இங்கிருந்தால் உயிருக்கு உத்தரவாதம் இல்லை என்று நன்றாக புரிந்து விட்டது. மனைவி, மக்கள், குழந்தைகளை உயிருடன் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணம்தான் அனைவரின் உள்ளங்களிலும் நிலைத்திருந்தன. 

5 புலி உறுப்பினர்கள் வீடுகளினுள் புகுந்து எம் சொத்துக்களை சூறையாடத் தொடங்கினார்கள்.

6 பெண் புலி உறுப்பினர்கள் பெண்களையும் ஆண் புலி உறுப்பினர்கள் ஆண்களையும் உடல் பரிசோதனை செய்து அவர்களின் உடமைகளை பறித்தெடுத்தனர். பெண்களின் நகைகளை கழற்றினார்கள். காதணிகளைக்கூட விடவில்லை. 

7 சிறுகுழந்தைகளின் கையில், கழுத்தில், காதில் இருந்த நகையைக்கூட பிடுங்கி எடுத்துக் கொண்டனர். கழற்ற முடியாத நகைகளை வெட்டி எடுத்தனர். ஆண்களிடமிருந்து பணத்தைப் பிடுங்கினார்கள். செலவுக்குப் பணம் வேண்டுமே என கெஞ்ச, ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் இருநூறு ரூபா மட்டுமே கொண்டு செல்ல அனுமதித்தனர். 

 

தமிழ் எழுதப்படிக்கத் தெரிந்தால் ஒருவர் எதையும் எழுதிவிடலாமா??

இதை சிங்களத்தில் ‘பொய் பொத்தல்’ என்பார்கள் என்று கொழும்பார் சொல்லி இருக்கிறார்.

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்

புலிகள் மன்னிப்புக் கேட்டு விட்டனர், அது தவறென ஒத்துக் கொண்டு விட்டனர் . மேலும், புலிகள் வெளியேற்ற முடிவெடுத்ததற்கும் சாதாரண தமிழ் மக்களின் அபிப்பிராயத்திற்கும் கட்டுரையாளர் சொல்லியிருப்பது போல வேறு பாடு இருந்தது. மதத் தலைவர்கள் புலிகளின் முடிவை மாற்ற முயற்சித்தனர் . சாதாரணமக்களும் உதவ முயன்றனர். யாழ் தபாலகத்தில் பணியாற்றிய முஸ்லிம் இளைஞர்களின் நலன்களை அந்த நேரத்தில் காக்க தபாலக ஊழியர் சங்கத்தில் இருந்த என் தந்தை உடபட்ட பல தபாலக அதிகாரிகள் புலிகளுடன் வாதாடியது எனக்குத் தெரியும். 

ஆனால், கட்டுரையாளர் சொல்வது போல உடனடியான சூறையாடல் நடக்கவில்லை. ஒரு கொஞ்சப் பணம் எடுத்துக் கொண்டு, மிகுதி எல்லாச் சொத்துக்களையும் விட்டு செல்லுமாறு தான் உத்தரவு. யாழ் நவீன சந்தையின் முஸ்லிம் வியாபாரிகள் பலர் புலிகளிடம் கடைச் சாவிகளை விட்டுச் சென்றனர். சிலர் கொடுக்காமலே சென்றனர். சாவி இருந்த கடைகள் சில மாதங்கள் கழித்து திறக்கப் பட்டன, சாவி இல்லாதவை உடைக்கப் பட்டன. அந்தக் கடைகளில் இருந்த பொருட்கள் தான் புலிகளால் திறக்கப் பட்ட "எழிலகம்" விற்பனை நிலையத்தில் பனையுற்பத்திப் பொருட்களோடு சேர்த்து விற்பனைக்கு வைக்கப் பட்டன. 

எனவே, கட்டுரை சொல்லும் தகவல்கள் சில மிகைப் படுத்தப் பட்டவை. ஆனால், புலிகளின் தற்போதுள்ள வால்கள் சொல்வது போல , "மிக மனிதாபிமான முறையில்" அனுப்பி வைக்கப் பட்டனர் என்பது கட்டுரையாளரின் மிகைப்படுத்தலை விடப் பெரிய பூச்சுத்தல்!

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்
8 hours ago, பாலபத்ர ஓணாண்டி said:

புலிகள் முஸ்லிம் மக்களை வெளியேற்றியது தவறு.. அதற்கு புலிகளே வருத்தம் தெரிவித்து மன்னிப்பும் கேட்டிருக்கின்றனர்.. ஆகையால் அதை நியாயப்படுத்தி முட்டுக்கொடுப்பது தமிழ்தேசியத்தை நேசிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் அசிங்கம்..

எல்லாம் சரி இப்பவும் புலிகள் தான் மீள் குடியேற தடையாய் இருக்கினமா ?

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்

தற்போது இலங்கையில் முஸ்லீம்களுக்கு என்ன பிரச்சனை உள்ளது என யாராவது சொல்லி தொலையுங்கப்பா.....மண்டை வெடிக்குது

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்
12 hours ago, நன்னிச் சோழன் said:

இந்தக் கிழக்கில் முசிலீம்கள்🐷 செய்த குரூரங்களை தனியாக ஆவணப்படுத்த வேண்டும்.😈

நிச்சயமாக...  ஆவணப்படுத்த வேண்டும்.
உங்களால் அல்லது ரஞ்சித்தால்  முடியும். 👍

இல்லாவிடில்.... வருடா வருடம், இதே வேலையாக...  
புலிகளை, வம்புக்கு இழுத்துக் கொண்டு இருப்பார்கள்.  😡

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்+
10 minutes ago, தமிழ் சிறி said:

நிச்சயமாக...  ஆவணப்படுத்த வேண்டும்.
உங்களால் அல்லது ரஞ்சித்தால்  முடியும். 👍

இல்லாவிடில்.... வருடா வருடம், இதே வேலையாக...  
புலிகளை, வம்புக்கு இழுத்துக் கொண்டு இருப்பார்கள்.  😡

முயற்சிக்கிறேன்.👍

Edited by நன்னிச் சோழன்
  • Thanks 1
Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்

ரிசாத்துப் பையனும் 200 ரூபாவோடை தானை போனவர்....இப்ப

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்

AVvXsEjH9zzVVa0unnsTpgBYq6LceOJj4BeXFo_maHF6Uom3HBF9vv1TfJIzWgRJra-ISB3KUGrkpUrDf1SujVTpQbUhbiCTjCDr95AoUP5DjMXJg9AZT6P8IAS3SkLVaun0SJOmd4QG7Rytj4wnL6gcCE8XvWekzEqY_1zd_MtW7LDQ3W-abFILzUeniNSC=w640-h446

யாழ்ப்பாண முஸ்லீம்களுக்கு எதிரான இனச்சுத்திகரிப்பு புலிகளினால் நிகழ்த்தப்பட்டு (30-10-1990) வருடங்கள் 31 நிறைவடைந்துள்ளன. ஒரு சகோதரி அதுபற்றி மிக அழகாக சித்திரம் ஒன்றை வரைந்துள்ளார். ஒரே ஒரு கிறுக்கலில் மொத்த சமூகத்தின் அவலத்தை, காட்டிய சகோதரிக்கு நன்றிகளும், பாராட்டுக்களும்...!!

http://www.jaffnamuslim.com/2021/10/blog-post_165.html

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.




இங்கு எழுதப்படும் விடயம் பிரதிசெய்யப்பட்டு (copy)மேலுள்ள கட்டத்தில் ஒட்டப்பட வேண்டும் (paste)

  • Tell a friend

    Love கருத்துக்களம்? Tell a friend!
  • Topics

  • Posts

    • @பகலவன் ஐயனே, இவனே அந்த ஒழுக்க கேடான செயல் செய்தவன்?  இவர மிகப்பெரிய கில்லாலங்கடிதானப்பா... இவரது மனைவி சிங்கள முகவர்! சத்தி தான் வருகுது. மக்களே இவர்களது நரித்தனங்களை கொஞ்சம் வாசித்துப் பாருங்கள். முழு வரலாறும் இதற்குள் உள்ளது, வாசித்துப் பார்ங்கள். பக்கம் பக்கமாக நீள்கிறது:  https://uthayakala.wordpress.com/2014/06/02/2009-இல்-தயாபரராஜுக்கு-நடந்த/   மானங்கெட்ட சீவியம்!     அண்ணை, இவரைப் பற்றித் தேடியபோது இவர்களது குடும்பமே மிகவும் மோசமான ஆட்களென்று அக்காலத்தில் செய்திகள் வெளிவந்துள்ளன.  பலரை ஏமாற்றியுள்ளதாக அறியக்கூடியதாக உள்ளது.
    • மிக தெளிவாக, நாதத்தின் உருட்டல் modus operandi ஐ விபரித்துள்ளீர்கள் 🤣.  ஆனால் இது யாழ்களத்தை பீடித்துள்ள ஒரு long COVID 🤣.  பொறுமையாக, சிறுக சிறுக இதை expose பண்ணுவதுதான் ஒரே வழி.  
    • என்ன பகலவன் தயாபரராஜ் இருப்பதாக செய்தி எண்டு இழுக்குரியள்.. உங்களுக்கே தெரியலயா🤭.. என்ன சாத்திரியரை கூப்பிடவா ஜோசியம் பாக்க..😉😁
    • யுகக்குருதி: சித்தாந்தன் “நீ எங்கே இருந்து வருகின்றாய்” “நான் இன்மையிலிருந்து வருகின்றேன்” “இன்மையிலிருந்தா” “ஆம் இன்மையிலிருந்துதான்” அவர்களின் உரையாடல் எனக்கு விசித்திரமாகப்பட்டது. அந்த மண்டபத்துள் அவர்கள் மட்டுந்தான் அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களை எனக்கு யார் என்றே தெரியாது. ஊருக்குப் புதியவர்களாக இருக்க வேண்டும். அவர்களின் வார்த்தைகள் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று இழை பிரிந்த, முற்றிலிலும் புதியதான சங்கீதம் போல அந்த மண்டபம் முழுவதும் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தன. இன்னும் நாகரீகம் தீண்டாத இடங்களிலிருந்து வந்தவர்கள் போல இருக்க வேண்டும். ஆதிமனிதச் சாயலோடு இருந்தார்கள். ஒருவரை ஒருவர் வியப்பு மேலிடப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு கணத்தையும் நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர்களின் உரையாடல் தராத இன்பத்தை அவர்களின் பார்வைகள் தந்தன. நான் அவர்களுடன் பேச்சுக்கொடுக்க விரும்பவில்லை. தவிரவும் எனது குரல் அவர்களின் குரலுக்குப் பதட்டத்தை ஊட்டிவிடுமோ என்று அச்சமாக இருந்தது. அக்கணத்தில் காற்றில் ஏறி வந்த பறவையொன்று மண்டபத்தின் சுவர்களில் மோதிச் சுழன்றபடியிருந்தது. அவர்கள் இருவரும் அதை விசித்திரமாகப் பார்த்தார்கள். “உன்னால் பறக்கமுடியுமா” “ஆம்” “பறந்து காட்டு பார்ப்போம்” “இப்போது அங்கே பறந்து கொண்டிருப்பது நான்தான்” “என்ன சொல்கிறாய்” “நான்தான் பறந்துகொண்டிருக்கிறேன்” அவர்களின் வார்த்தைகள் மில்லி மீற்றர் அளவு குறுகியிருந்தன. எந்த ஆர்பாட்டமும் இல்லாமல் அவர்கள் பொழுதுகளை உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவனின் கையில் பெரும் நதிப்பெருக்கொன்றிருந்தது. அதை அவன் அரவத்தைப் போல வளைத்து தன் கையில் சுற்றியிருந்தான். மற்றவனின் மேனி முழுவதும் வண்ணத்துப்பூச்சிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. கோடைக்கு வழுவி மாரிக்கு வந்தவர்கள் போல ஒருவரை ஒருவர் வார்த்தைகளால் நனைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவன் தன்னை ஒரு வனதேவதை போல உருமாற்றிக் கொண்டான். அவனது கண்களில் இரண்டு நட்சத்திரங்களைச் சொருகியிருந்தான். உதடுகளில் அந்திக் கருக்கலின் செந்நிறத்தை அப்பியிருந்தான். அந்த உதடுகள் மயக்கும் அதிரசக் கனிகளாக மற்றவனுக்குத் தோன்றியிருக்க வேண்டும். அவன் விரைந்தெழுந்து அவனின் உதடுகளைக் கௌவிக் கொண்டான். வனதேவதையானவன் தன் கண்களை மூடி அந்த அதிரசத்தை அவனுக்குப் பரிமாறினான். பிறகு மற்றவனும் வனதேவதையாகி இருவரும் கலந்து களித்தனர். நான் அந்த மாயத் தருணத்தில், வானிலிருந்து பொழிந்த நீலத் துணிக்கைகளை அள்ளி அவர்கள் மீது வீசினேன். அது கடலாகியது. அவர்கள் அதில் ஓரு தெப்பத்தைப் போல மிதந்துகொண்டிருந்தனர். முயக்கத்தின் நடுவில் முன்னர் தேவதையானவன் பின்னர் தேவதையானவனைக் கேட்டான் “நீ எங்கிருந்து வருகிறாய்” “நான் இருத்தலிலிருந்து” “இருத்தலிலிருந்தா” “ஆம் இருத்ததிலிலிருந்துதான்” அவர்களின் வார்த்தைகளுக்கு நடுவில் ஒரு பந்தினைப் போல நான் உருண்டு கொண்டிருந்தேன். மிதமிஞ்சிய ஆச்சரியத்தினால் என் கண்கள் பூமியைப் போல விரிந்தன. “பாலன் அபிமன்யு பத்ம வியூகத்துக்குள் புகுந்த போது. அர்ச்சுனா நீ என்ன செய்துகொண்டிருந்தாய்” “நா……நான் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தேன்” “பேடி நீதான் அவனைக் கொன்றாய்” “இல்லை சுபத்திரை…..இல்லை” அர்ச்சுனனின் வார்த்தைகள் மண்டபச் சுவரில் மோதி ஏதிரொலித்தன. அந்த வார்த்தைகளை நானும் ஒரு முறை சொல்லிப் பார்த்தேன். பொருளற்ற வார்த்தைகள் போல் என் உதடுகளிலேயே தேங்கிக்கிடந்தன. பத்ம வியூகத்தின் மையத்தில் அபிமன்யு இறந்து கிடந்தான். அந்தியின் செந்நிறம் படிந்த அந்தப் பொழுதில் கழுகுகள் வானத்தில் வட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்தன. சுபத்திரையின் குரல் அவலத்தின் பெருவெளியில் நிர்க்குரலாக அலைந்துகொண்டிருந்தது. பாண்டவர்கள் பாலன் அபிமன்யுவின் முன்னால் மண்டியிட்டிருந்தார்கள். அருச்சுனின் காண்டீபம் சரிந்துகிடந்தது. சுபத்திரையின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவனை நோக்கி அம்புகளாகப் பாய்ந்தன. “நீங்கள் யாருக்காகப் போரிடுகிறீர்கள். மகவுகள் எல்லோரையும் கொன்று விட்டு உங்கள் வீரத்தின் கொடியை எதன் மீது ஏற்றப் போகின்றீர்கள். என் குழந்தை உங்களுக்கு மகனாகப் பிறந்ததை விட என்ன பாவம் செய்தான். புலியை கருவறையாய் கொண்டது என என் வயிற்றை நீங்கள் புகழ்ந்துரைத்த போது அவனைப் பலியிடப் போகின்றீர்கள் என்பதை நான் புரிந்துகொள்ளவில்லை. உங்கள் பெருவீரத்தின் முன் நான் கோழையாகிக் கிடந்தேன். நான் அவனைத் தடுத்திருக்க வேண்டும். அவனின் பச்சை மூளையில் நச்சு விதைகளையா ஊன்றினீர்கள். உங்கள் குழந்தைகளைப் பலியிட்டுவிட்டு நீங்கள் இந்த இராச்சியத்தை ஆளுங்கள். இந்தப் பாலனின் இரத்தம் உங்கள் இராச்சிய தாகத்தை ஒரு போதும் தணிக்காது. எஞ்சியிருக்கும் பாலர்களையும் கொன்று இரத்தத்தைப் பருகுங்கள்.” சுபத்திரையின் பெருமூச்சில்  மூண்ட அனல் குருசேத்திரத்தை மூடிப்படர்ந்தது. 0 “என்னை ஐவருக்கும் மனைவியாக்கிய போது, நீ ஏன் வெகுளவில்லை” பெரும் மௌனம் திரையிட்டுக்கொண்டது. பாஞ்சாலியின் கண்களில் தீப் பிழம்பு சுழன்றது. “நீ குந்தியைக் கொன்றிருக்க வேண்டும். என்னை தாசி போலாக்கியவளின் இருதயத்தை கிழித்திருக்க வேண்டும்.” “என்னை அருங்கனி என வர்ணித்தது யார்? நான் அருங்கனியல்ல இப்போது அழுகிய கனி. ஐந்து கொடும் பறவைகள் என் சதையைப் புசித்திருக்கின்றன. என் சரீரத்தைப் பிழிந்து சாற்றைப் பருகியிருக்கின்றன.” அருச்சுனன் மேலும் மௌனம் காத்தான். அவனது உதடுகள் ஒரு பறவையின் அலகுகள் போலாகி ஒட்டிக்கொண்டன. பாஞ்சாலி இன்னும் இன்னும் வெகுண்டாள். “சுயம்வரத்தில் என்னை உன் மனைவியாக்கிய போது நான் அடைந்த மகிழ்வை என்னால் வர்ணிக்க முடியாது. வீரனை மணந்தேன் என்ற பெருமிதம் என் இதயத்தில் மிதந்தது. என் அரண்மனையிலிருந்து வெளிவந்த போது என்னை ஒரு பறவையைப் போல உணர்ந்தேன். ஆம் உன் நிழலில் பறக்கும் பறவையைப் போல. நீ என் கண்களில் ஆண்மையின் நிமிர்வாயிருந்தாய். உன் கரங்களைப் பற்றி நடந்த போது இந்தக் குவலயமே என் கால்களின் கீழே சுழல்வதாகப்பட்டது. என் கண்கள் சுழன்று சூழலை இரசித்தாலும் என் மனம் உன்னையே மொய்த்துக்கிடந்தது. உனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா அருச்சுனா? வழியில் நான் தாகமெடுத்து உடல் தளர்ந்த போது உன் கண்களால் என்னை உணர்ந்தாய். உன் வில்லை வளைத்து அம்பினால் தரையைப் பிளந்து பெருகிய நீரை உன் கைகளில் ஏந்தி எனக்குப் பருக்கினாய். இன்னும் அந்த நீரின் இதம் என் நாவில் ஒட்டியிருக்கிறது. அப்போது உன்னை இறுகத் தழுவி முத்தமிட வேண்டும் போலிருந்தது. உன் பரிவு கண்டு நான் குதூகலித்தேன் அருச்சுனா. என் அரண்மனையில் நான் அடையாத பேரின்பத்தை அன்று அடைந்தேன். குந்தியின் வார்த்தைகளின் முன் நான் தேம்பியழுதபோது, உன் சகோதர்கள் களி கொண்டு திளைத்தனர். இப்போது நான் யோசித்துப் பார்க்கின்றேன். உன் சகோதரர்கள் ஒவ்வொருவரும் துரியோதனர்கள்தான். தாய் சொல்லைத் தட்டக்கூடாது என்பதை நான் அறிவேன். ஆனால் தவறான வார்த்தையை திருத்திக் கொள்ளவதில் என்ன  தவறு இருக்கின்றது. அறியாது சொன்ன வார்த்தையை அழித்துவிடுவதுதானே முறை. நீயாவது விளக்கியிருக்க வேண்டும். குந்தியின் அறியாமையை தெளிவுபடுத்தியிருக்க வேண்டும். தருமர் அறத்தின் புதல்வர் அவர்கூடவா தம்பியின் மனைவி என்ற குற்றவுணர்வு கொள்ளவில்லை. அண்ணி என்பவள் தாயை நிகர்த்தவள் என்று உன் தம்பியர்க்கு உன் அன்னை கற்பிக்கவில்லையா? அவர்கள் எல்லோரும் ஏன் மௌனம் காத்தனர்? ஒவ்வொருவருடனும் கூடும் முன்னும் அக்கினியில் என்னை ஸ்நானம் செய்யச் சொன்னீர்கள். ஏன் உங்கள் உடலை ஸ்நானம் செய்யவில்லை. நீங்கள் என்ன ஏகபத்தினி விரதர்களா?” பாஞ்சாலியின் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்று சர்ப்பங்களாகி அருச்சுனனைத் தீண்டின. விசம் தலைக்கேறியவனைப் போல அவன் மயக்கமுற்றான். 0 “நீ ஏன் பாலச்சந்திரனைக் கொன்றாய்?” “நிர்ப்பந்தம்” “குழந்தையைக் கொல்ல நிர்ப்பந்தித்தவர் யார்” “நானறியேன்” “அவன் உடல் முழுவதும் சன்ன விதைகளை ஊன்றிய போது, உன் இதயத்தில் வலிக்கவில்லையா?” “யுத்தத்தில் தர்மம் நீதி என்பவையெல்லாம் கிடையாது? கட்டளைகளுக்குச் தலை சாய்ப்பதைவிட வேறெதும் நான் அறியேன்? பாலன் பாலச்சந்திரன் யுத்தத்தில் கைவிடப்பட்ட குழந்தையாகி களத்தில் அலைந்துகொண்டிருந்தான். அவன் கால்த் தடங்களில் புல்நுனிகள் ஏதும் மடிந்து சாகவில்லை. பிணங்கள் குவிந்துகிடந்த கடல் இரைந்த வெளியில் வீரத்தின் பெயரால் காற்று சுழன்றடித்த அந்தப் பொழுதில் நான் அவனைக் கண்டேன். அச்சம் தோய்ந்திருந்த அவனது விழிகளில் உறைந்த சாவுகளின் படங்கள் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. வார்த்தைகளற்ற பறவை போல திசையற்று நின்றிருந்த அவனை, நானே கூட்டிவந்தேன். நீ அவனைப் பெற்றுக்கொண்டாய். கரிசனை ததும்பிய விழிகளால் நீ அவனை வருடிக்கொண்டாய். நான் உன் கருணையின் மலர்ச்சிகண்டு உண்மையில் மகிழ்ந்தும் நெகிழ்ந்தும் போனேன். மறுநாள் மதியம் சாவு துளைத்த அவன் உடலத்தை கண்டு துணுக்குற்றேன். குழந்தையின் குருதியில் சூரியன் உருச்சிதைந்திருந்த அன்றைய மாலையில் நான் அவனுக்காக என் ஈமத்தைக் கடலில் கரைத்தேன். நீ ஏன் அவனைக் கொன்றாய்” “யுத்தத்தில் விளைந்தவனிடம் யுத்தத்தின் குணங்கள்தான் இருக்கும்” “நீ உன் வாயை மூடு” “கருணையின் கடவுளைத் தொழும் உன்னிடம் கொடூரத்தின் அலகுகள் முளைக்கவில்லையா? அது உன் குற்றமா அல்லது கடவுளின் குற்றமா? கடவுள் குழந்தைகளால் இந்தப் பூமியை அலங்கரித்தான். நீ அவற்றிற்கு முள் முடி சூட்டி அழகு பார்க்கின்றாய். அமைதியற்று பெருந்தொலைவுக்கு இட்டுச் செல்கிறாய். குழந்தைகளை வளர்ந்தவர்களாக்கிவிடுகிறாய்.” நிலை கொள்ள முடியாத கண மௌனத்துள் இருவரும் கரைந்துகொண்டிருந்தார்கள். தொலைவில் காவி நிறத்தில் ஒரு பாடல் காற்றில் மிதந்து வந்தது. கருணை வழியும் அப் பாடலில் குழந்தைகள் மலர்ந்து சிரிப்பதைக் கண்டேன். 0 “உன் முகத்தில் பருவங்கள் முதிர்ந்து கிடக்கின்றன” “இனி என்னால் கடைத்தேற முடியாது. என் கண்களில் சாம்பல் படரத் தொடங்கிவிட்டது. அந்திச் சூரியன் கூட மங்கியபடிதான் என் குடிசையின் மேலாயச் செல்கின்றது.” “நொய்ந்த தேகத்தை இன்னும் எதற்காக தாங்கிக்கொண்டிருக்கின்றாய்?” “நான் என் பிள்ளையை சாவதற்குள் கண்டடைந்துவிட வேண்டும். அதற்காகத்தான் என் தேகத்தில் உயிரைத் தேக்கி வைத்திருக்கிறேன். அவன் என்னிடமிருந்து விடை பெற்ற போது காலை உணவைக்கூட அருந்தியிருக்கவில்லை. ஏதோ அவசரத்தில் புறப்பட்டுச் சென்றான். இன்னும் வீடு வந்து சேரவில்லை. இத்தனையாண்டுகளாக அவன் எங்கோ பசித்த வயிறோடு ஏங்கிக்கொண்டுதான் இருப்பான். நிச்சயமாக அவன் வந்து சேருவான். என் முதிர்ந்த தேகம் விழுந்தணைவதற்கு முன் நான் என் பறவையை முத்தமிட வேண்டும்.” 0 குறுக்கும் நெடுக்குமான சதுரங்கப் பாதையில் அவர்கள் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். இருவரும் ஒருவருக்குள் ஒருவர் தோற்றுத்தான் போயிருந்தனர். வார்த்தைகளில் வெளிப்படா அவமானத்தை தேகங்களால் திரையிட்டு மறைத்திருந்தனர். அவர்களின் முன்னால் அபிமன்யுவும் பாலச்சந்திரனும் அமர்ந்திருந்தார்கள். அவர்களின் கண்களில் கனவுகள் தீய்ந்து அணைந்து புகையெழும்பியவாறிருந்தது. உதடுகளில் குறுநகை. வார்த்தைகள் உலர்ந்துபோன அந்தப் பொழுதில் பேரண்டத்தின் உச்சியில் சூரியன் ஒளித்துணிக்கைகளாகச் சிதறிக்கிடந்தது. பாலகர்கள் அவர்களின் கண்களை கூர்ந்து பார்த்தபடியிருந்தார்கள். கரைந்து திரவமாய் உருகிக்கொண்டிருந்த அவர்களின் தேகத்தில் பாலர்கள் பாம்புகள் நீந்திக் களிப்பதைக் கண்டார்கள், துணுக்குக் கொள்ளவில்லை தங்கள் இதயத்தில் மலர்ந்த பூக்களைக் கொய்து அந்த திரவத்தில் வீசினார்கள். அபிமன்யு வாய் விரித்து “பாலச்சந்திரா” என அழைத்தான். “சொல்லு அபிமன்யு” “என் தேகத்தை அம்புகள் துளைத்திருந்தததைப் போலவே உன் தேகத்தையும் சன்னங்கள் துளைத்திருந்ததைக் கண்டேன். உன் கதறலை என் காதருகே கேட்டேன்.” பாலச்சந்திரனின் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. அபிமன்யு அவனை ஆதரவாக அணைத்து தலையைத் தடவிக்கொண்டான். வார்த்தைகள் நொருங்கிக் கிடந்த அந்தப் பொழுதில் ஒரு பேரலையைப் போல இருவரினதும் பெருமூச்சுக்கள் வெளிப்பட்டன. பாலச்சந்திரனின் தேகத்தில் சன்னங்கள் துளையிட்டிருந்த தழும்புகள் இருந்த இடத்தில்த்தான் அபிமன்யுவின் தேகத்திலும் அம்புகள் துளைத்த தடங்கள் இருந்தன. பாலகர்கள் இருவரும் தம் தழும்புகளை தடவிக் கொண்டே உரத்துச் சிரித்தார்கள். அந்த சிரிப்பொலியில் வானம் ஒரு தரம் குலுங்கியடங்கியது. தேவதையானவள் தன் தேகத்தைவிடுத்து எழுந்து கொண்டாள். தேவதையானவன் அவளைப் பற்றி இழுத்தான். மண்டபத்துக்கு வெளியே சடைத்திருந்த முதுமரத்தின் கீழ் சுபத்திரையும் மதிவதனியும் அமர்ந்திருந்தார்கள். அவர்களின் கண்களின் முன்னால் குருசேத்திரமும் முள்ளிவாய்க்காலும் திரையாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. அவர்கள் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். பிணங்கள் குவிந்து கிடந்த வெளியில் வெற்றிப் பெருமிதங்களின் கொடிகள் பறந்துகொண்டிருந்தன. கைவிடபட்ட வில்லும் அம்பும் ஏகேயும் சினைப்பரும் எறிகுண்டுகளும் ஆட்டிலறிகளும்  கதாயுதமும் வேலும் ஈட்டியும் நிறைந்துகிடந்தன. சுபத்திரை தன் கணவனின் காண்டீபத்தைத் தேடினாள். மதிவதனி தன் கணவனின் கைத்துப்பாக்கியைத் தேடினாள். கண்டு பிடிக்கவே முடியவில்லை. சற்றுத்தொலைவில் அபிமன்யுவும் பாலச்சந்திரனும் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் கைகள் சிறகுகள் போல காற்றில் அலாதியாக அசைந்தன. அபிமன்யுவின் கையில் வில்லும் அம்பும் இருந்தன. பாலச்சந்திரனின் கையில் கைத்துப்பாக்கியிருந்தது. அவர்கள் விநோதமான மொழியில் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். பிறகு தமது ஆயுதங்களை வீசி எறிந்து விட்டு வலசை போகும் வண்ணத்துப்பூச்சிகளைத் துரத்திச் சென்றனர். அவர்களின் உடல் முழுவதும் வண்ணத்துப்பூச்சிகளின் வண்ணங்கள் ஒட்டிக்கொண்டதைப் போல ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தனர். சுபத்திரையும் மதிவதனியும் அவர்களின் விளையாட்டைப் பார்த்து இரசித்துகொண்டிருந்தனர். அப்போதுதான் அவள் அங்குவந்து சேர்ந்தாள். அவளது முகத்தில் பருவங்கள் முதிர்ந்துகிடந்தன. கடவுளாலும் கைவிடப்பட்டவள் போலிருந்தாள். “நான் சாவதற்கிடையில் என் பிள்ளையை கண்டுபிடிப்பதற்காக கடைசிவரை அலைந்துகொண்டிருந்தேன். என்னால் முடியவில்லை. என் பிள்ளை பசியோடு அலைந்துகொண்டிருக்கப் போகின்றான். என் வயிறு பற்றி எரிகின்றது” அவளது வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் சுபத்திரையினதும் மதிவதனியினதும் இதயத்தைக் கிழிப்பது போலிருந்தன. அவர்கள் ஏதும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. ஆறுதலுரைக்கும் இடத்தில் கூட தாம் இல்லை என்ற குற்றவுணர்ச்சி அவர்களை வதைத்தது. மௌனத்தின் திரை கொண்டு தங்கள் இருதயங்களை மூடியிருந்தனர். அவள் ஓலமிட்டு அழுதாள். பாலகர்கள் வண்ணத்துப்பூச்சிகளை விடுத்து அவளிடம் விரைந்து ஓடிவந்தனர். அவளின் அருகே அமர்ந்தனர். இருவரும் தங்கள் கைகளால் அவளை ஆதரவாக அணைத்தவாறே கண்ணீரைத் துடைத்தனர். குருசேத்திரத்திலும் முள்ளிவாய்க்காலிலும் காணாத காட்சியை சுபத்திரையும் மதிவதனியும் கண்டார்கள். 0 பாலையாய் விரிந்துகிடந்த பாதைகளின் வழி பாஞ்சாலி அலைந்துகொண்டிருந்தாள். அன்று காலைதான் அவள் தன் உடலைத் தீ தின்னக் கொடுத்திருந்தாள். நைந்த தன் தோலாடை தீயில் எரிவதைக் கண்டு களிகொண்டு பெருங்கூத்திட்டாள். அருச்சுனனின் காண்டீபத்திலிருந்துகூட எழாத பேரதிர்வு அவள் கூத்திலிருந்தது. திசைகள் எட்டையும் தன் கால்களில் மிதித்தவாறு அவள் கூத்திட்டாள். சுபத்திரையின் கண்களில் காலங்கள் கரைந்து வெளியாக விரிந்தது. கையறு நிலையின் கடைசிக் கணத்தில் அவள் உதடுகளில் வெறுப்பினால் ஒரு புன்னகை அவிழ்ந்து உதிர்ந்து போனது. கண்களை மூடி பெருமூச்செறிந்தாள். “பாஞ்சாலி…..” உரத்துக் குரல் எழுப்பினாள் சுபத்திரை. பாஞ்சாலி திரும்பிப் பார்த்தாள். “என்னை அழைக்காதே சுபத்திரை. இப்போதுதான் நான் நானாக வாழ்கின்றேன். என் சபதங்கள் யாவும் அர்த்தமற்றவை. துரியோதனன் சபையில் நான் துகில் உரியப்பட்டபோது பேடிகள் போல் நின்ற என் கணவன்மாரைக் கொல்வதாகத்தான் நான் சபதம் செய்திருக்க வேண்டும். நம்பி வந்தவளின் துகில் உரியப்படும் போது அவர்களும் கைகட்டி வேடிக்கைதான் பார்த்தார்கள். அவர்களின் தலையைத் துண்டித்து அந்தக் குருதியில்த்தான் என் கைகளை நனைத்து கூந்தலை வாரி முடித்திருக்க வேண்டும். என் தேகத்தை நிரந்தரமாகவே எரித்துவிட்டேன். எத்தனை அக்கினிப் பிரவேசங்கள் ஒவ்வொன்றும் என்னுடலை தூய்மையுறுத்தியதாய்ச் சொன்னார்கள். பேடிகள்….பேடிகள்” சுபத்திரை மௌனத்தில் உறைந்திருந்தாள். மதிவதனி அவளின் தோள்களில் தன் கையைப் போட்டவாறு பாஞ்சாலியை ஏறிட்டாள். கருகி அவிந்த பட்டமரம் போல அவள் நடந்துகொண்டிருந்தாள். இருவரும் எதிர்த்திசையில் நடக்கத்தொடங்கினார்கள். 0 அவர்கள் இருவரும் மீளவும் வன தேவதைகளாகினர். இறுகத் தழுவிக்கொண்டனர். அவர்களின் கைகளும் கால்களும் அரவங்களாகப் பிணைந்தன. விழிகளில் ஊறிய விசத்தை இருவரும் பருகத் தொடங்கியிருந்தனர். அவர்களின் நாக்குகளின் பிளவுகளிலிருந்து வீணீராய் முனகல்கள் வழிந்தன. “உன் தாகம் அடங்கவில்லையா” “இல்லை” “மேலும் உன் சரீரத்தை கொடு புழிந்து பருகிக்கொள்கின்றேன்.” “இதோ எடுத்துப் பருகிக்கொள்” மண்டபத்தின் மையத்தில் அவர்கள் மூச்சிரைத்துக் கிடந்தார்கள். ஒரு பிரளயத்தின் மூடிவில் சுழன்றடித்த ஊழிக் காற்றைப் போல அவர்களின் பெருமூச்சு சுழன்றது. ஒருவரையொருவர் வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களிடம் வார்த்தைகள் தீர்ந்துபோயிருந்தன. கண்களாலும் தேகத்தின் தீண்டலாலும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். மண்டபத்துள் திடீரென பறவைகள் கூட்டமாக நுழைந்தன. வனதேவதையானவன் வனதேவதையானவளை தன்னை நோக்கி ஈர்த்து தன்னை அவளுக்குள் ஒடுக்கிக் கொண்டான். அவனது கண்களில் திரண்ட அச்சத்தை வனதேவதையானவள் தன் கண்களால் பருகிக்கொண்டாள். 0 என்னால் அங்கு நிலைகொள்ள முடியவில்லை. நான் வெளியேறத் தொடங்கினேன். வானத்தில் நிலவு சுடர்ந்துகொண்டிருந்தது. நான் திரும்பிப் பார்த்தேன். அந்தகாரமாய் படிந்திருந்த அந்த வெளியில் இரண்டு தேகங்கள் தழுவிக்கொண்டிருந்தன. அவற்றின் கைகளும் கால்களும் அரவங்களாகிப் பிணைந்தன. பிளந்த நாவுகளிலிருந்து முனகல்கள் வீணிராய் வழிந்துகொண்டிருந்தன. 00   சித்தாந்தன்    யாழ்ப்பாணம் கோண்டாவி்லில் வசித்தது வருகின்றார். சித்தாந்தன் கவிதைகளுடன் சிறுகதைகளும் விமர்சனங்களும் எழுதி வருகின்றார். ‘காலத்தின் புன்னகை’, ‘துரத்தும் நிழல்களின் யுகம்’ ஆகிய கவிதைத் தொகுப்புகள் இதுவரை வெளியாகியுள்ளன. மறுபாதி என்னும் கவிதைக்கான சஞ்சிகையை நடத்திவருகிறார்.   https://akazhonline.com/?p=3683  
    • வடிவா சோதித்து பாருங்கோ.. கைப்பேசி வாங்கியவுடன் தரவுகளை தானாக கூகிள் டிரைவில் சேமிக்கும்படிதான் (Default setting) பொதுவாக இருக்கும். தவறவிட்ட உங்கள் கைப்பேசியிலுள்ள தரவுகளை தொலைவிலிருந்தே அழித்துவிடவும் முடியும். (Remote Erase)  
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.