Jump to content

இப்படிச் செய்வது சரியா?


Recommended Posts

வணக்கம்,

எனது மனச்சாட்சியைப் பார்த்து சில கேள்விகள் கேட்டேன்.

இந்தக் கருத்தாடலின் நோக்கம் எனது மனச்சாட்சிய உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வதே ஒழிய உங்கள் மனதைப் புண்படுத்துவதோ அல்லது கவலைப்படுத்துவதோ அல்ல.

நேற்று அநுராதபுரம் விமானப் படைத்தளம் மீதான வெற்றிகரமான தாக்குதலின்போது 21 கரும்புலிகள் தமது இன்னுயிர்களை தியாகம் செய்தார்கள்.

எங்களில் பலருக்கு இந்தத் தாக்குதலை பற்றிக் கேள்விப்பட்டதும் நல்ல சந்தோசம். புளுகம். நேற்று, இன்று எல்லாம் யாழில் எத்தனை விருந்தினர்கள் வந்தார்கள், குறிப்பிட்ட செய்தித் தலைப்பில் எத்தனை பதில் கருத்துக்கள் வந்தன என்பன இவற்றுக்கு சாட்சி.

ஆனால், நாங்கள் தமது இன்னுயிர்களை தியாகம் செய்த வீரர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்வை நினைத்துப் பார்க்கின்றோமா? அவர்களின் தனிப்பட்ட குடும்பங்கள் ஒவ்வொன்றும் எவ்வளவு பேரதிர்ச்சியில், கவலையில் இப்போது இருப்பார்கள் என்று நினைத்துப் பார்க்கின்றோமா?

கன காலமாக சண்டை இல்லை, புலி பதுங்கி இருக்கிது பாயப்போகிது எண்டு சிலர் ஒருபக்கத்தால கொம்ண்ட அடிக்க, இன்னொரு சிலர் அவங்களால இனி ஒண்டும் ஏலாது அதான் பேசாமல் இருக்கிறாங்கள் எண்டு இன்னொரு பக்கத்தால கொமண்ட் அடிக்க இப்படி நிலமை இருந்தது.

நேற்று மீண்டும் போர், தாக்குதல். இந்தமுறை வெற்றி. ஆனால், இப்படி ஒவ்வொரு தடவையும் வெற்றி வரும் என்று இல்லை. மீண்டும் வெற்றி வரலாம் அல்லது தோல்வியிலும் முடியலாம்.

ஆனால், நாங்கள் இந்தப் போரினால் வரும் அழிவுகளை, துயரங்களை தாங்கிக்கொள்ள தயாராக இருக்கின்றோமா? பெரிய அளவில் உயிர் இழப்புக்கள் வரும்போது உங்களில் எத்தனை பேரால் வெற்றியைப் பார்த்து சந்தோசப் படமுடியும்?

போர் மூலமே தீர்வு என்று விரும்புபவர்கள், போரின் போது வரும் அழிவுகளை, துன்பங்களை தாங்குவதற்கு தயாராக இருக்கின்றீர்களா?

எனது மனச்சாட்சியைப் பொறுத்த அளவில் இப்படி இந்த இளம் வயதில் அவர்கள் கரும்புலிகளாக இருக்கட்டும், சாதாரண போராளிகளாக இருக்கட்டும் தமது வாழ்வை போரிற்கு ஆகுதி ஆக்கிக்கொள்வதை என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.

இன்னொருவன் தனது குருதியை சிந்தி உருவாக்கும் வெற்றி மூலம் நான் எப்படி வெளிநாட்டில் சுகபோகமாக வாழ்ந்து கொண்டு கொண்டாடி மகிழ முடியும் என்று எனக்கு தெரியவில்லை.

நேற்று பத்து விமானங்கள் அழிந்து போனால், நாளைக்கு இருபது விமானங்களை சிறீ லங்கா அரசாங்கம் கடனுக்கு வாங்கி தமது பலத்தை மீண்டும் இரட்டிப்பு செய்யப் போகின்றார்கள். சிறீ லங்கா அரசுக்கு இப்போது ஏற்பட்டு இருப்பது ஒரு தற்காலிக மந்தநிலையே.

போரை நான் விரும்புபவனாக இருந்தால் அல்லது ஆதரிப்பவனாக இருந்தால் போரில் எனது தனிப்பட்ட வாழ்வை அல்லது சுகத்தை நான் இழக்க தயாராக இருக்கின்றேனா? இல்லை என்றால், எப்படி நான் என்னைப் போன்ற இன்னொருவர் தனது வாழ்வை போரில் தியாகம் செய்வதை ஏற்றுக்கொள்ள அல்லது ஆதரிக்க முடியும்? எனக்கு மட்டும் ஒரு நியாயம், இன்னொருவருக்கு இன்னொரு நியாயமா?

எனக்குள் ஆயிரம் கேள்விகள்... பதில் தெரியவில்லை. எனது எண்ணங்களை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொண்டேன். எனது மனச்சாட்சியைப் பார்த்து சில கேள்விகள் கேட்டேன். அவ்வளவுதான். தவறுகள் இருந்தால் மன்னிக்கவும்.

நன்றி!

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்

மரணத்துக்கு அஞ்சினால் போல மரணம் உங்களையோ என்னையோ உயிர்களையோ விட்டுப் போய்விடப் போவதில்லை. மரணத்தின் மூலம் சாதிக்கக் கிடைத்தால் அதுதான் முதன்மைத் தேர்வாக இருக்க வேண்டும்.

தலைவருக்கு பெற்றோருக்கு குடும்பத்தினருக்கு நண்பர்களுக்கு எல்லோருக்கும் ஒரு போராளியின் இழப்பு கவலைதான். இருந்தாலும் அவனின் சாதனை என்பது அந்த நினைவுகளை கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைக்கச் செய்ய வைக்கிறது. அது கூட அந்த வீரர்களால் தான் சாத்தியமாகிறது. நாம் இறந்தால் என்ன கிடைக்கும்..???! ஒரு துண்டுப்பிரசுரம்.. நாலு நாள் கவலை....????! அவர்கள் அப்படியன்று. மனித வரலாற்றின் கதாநாயகர்களாக திகழப் போபவர்கள். ஒரு இனத்தின் வரலாற்று நாயகர்கள் அவர்கள்.

இன்று வெளிநாட்டில் இருந்து இச் செய்தியைக் கேட்டு மகிழ்பவர்கள் என்று சொல்வதிலும்.. அந்த போர் வெற்றி தந்த மகிழ்வு என்பதில் போராளிகளின் இழப்பு தந்த சோகமும் கலந்திருந்ததை இங்கும் சரி வெளியிலும் சரி அவதானித்தேன். அதுதான் மனித இயல்பு.

மரணத்துக்கு இழப்புக்கு பயந்தால் வெளிநாட்டில் அசைலம் அடிச்சு பிள்ளைக்குட்டி பெத்திட்டு இருக்கிறதுதான் வாழ்க்கை என்று கருதினால்.. தமிழர்களுக்கு என்று ஒரு வரலாற்றை தமிழர்கள் நிறுவ முடியாது.அந்த இடத்தை நிரப்பி சிங்களவர்கள் தங்களுக்கு என்று வரலாற்றை நிறுவிக் கொள்வார்கள்.

நாம் நாளை வாழுவோம் என்ற ஆசையால் ஆட்ப்பட்டிருப்பதால் கவலைப்படுகிறோம். ஆனால் எம்மைச் சூழ்ந்துள்ள நிச்சயமற்ற தன்மையை நாம் கணக்கில் கொள்வதே இல்லை. நாளை இந்த பூமி அழிகிறது என்று கொள்ளுங்கள்.. என்னாகும்.. உங்கள் நிலை...???! நாம் நிச்சயமற்ற சூழலில்.. நிச்சயமா இருக்க விரும்புறம். ஆனால் வீரர்கள் நிச்சயமற்ற சூழலில் நிர்ணயிக்கப் பிறந்திருக்கிறார்கள். அதுதான் எமக்கும் அவர்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு.

மனித வரலாறு யுத்தங்களை இழப்புக்களைக் கடக்காததல்ல. மரணம் என்பது இயற்கையின் சுழற்சியில் நிகழப்போவது. அதற்காக ஏன் கவலைப்பட வேண்டும். அதற்குள் சாதித்துக் கொள்ள முயலுங்கள். வரலாறு படைக்கலாம். காசு சம்பாதிப்பதும் காதலிப்பதும் கலியாணம் முடிப்பதும் குட்டி போடுவதும் தான் மனித வாழ்வா...??! அதுதான் சந்தோசமா...???! குடித்துக் குடித்தே தினம் அழியும் மனிதகர்கள் எத்தனை...??! அளவுக்கு அதிகமா சாப்பிட்டே சாகும் மனிதர்கள் எத்தனை..???! ஒரு மொபைல் போனுக்கே கத்தியால் குத்துப்பட்டு சாகும் நிலை... தவறான பாலியலால் நோய் வந்து அழிவது எத்தனை..???! இப்படி சாவிலும்.. வீரனின் சாவு எவ்வளவு அர்த்தமுள்ளது. உங்களை உலகை அவனை நோக்கி திரும்பிப் பார்க்கச் செய்கிறது. நாளை நான் இறந்தால்.. நீங்கள் கூட அறியமாட்டீர்கள்... இதுதான் நாம். நாம் எம்மைப் பற்றி மிகைப்படுத்திக் காட்டும் வகையில் உள்ள உலகின் போக்கில் இருந்து சிந்தித்து வீரனின் இழப்பை குறைவாக மதிப்பிடுவதால் தான் சோகம் அதிகமாகிறது.. கவலை முதன்மைப் படுகிறது வீரனின் சாதனையை மறைக்க முயல்கிறது.

போர்க்களத்தில் சக தோழனின் இழப்பு துக்கம் ஆனால் அவனின் வீரம் சாதனை துணிச்சல் நல்ல பாடம். தெம்பு. வழிகாட்டல். இவையின்றேல் வெற்றியில்லை.. வரலாறில்லை. நாம் போராடித்தான் ஆக வேண்டும் வாழ வேண்டின். அதுதான் இயற்கையின் விதிப்பே..! மரணத்தை தவிர்த்து யாரும் வாழ்ந்திட முடியாது உலகில்.ஆகவே மரணத்துக்காக கவலைப்படுவதிலும் சாதிப்பதில் கவனம் செலுத்துவதே சிறந்தது.

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறுப்பினர்கள்

இந்தத் தலைப்பை எழுத முதல் சற்று யோசித்திருக்கலாம் என்பது எனது கருத்து.

மாவிரர்களை நினைத்து கவலைப்படுவதால் நாம் அவர்களிற்கு மரியாதை செலுத்தி விடமுடியாது.

நான் தாயகத்திற்கு சென்ற பொழுது எத்தனையோ மாவீரர்களின் குடும்பங்களை பார்த்திருக்கிறேன். யாரும் கவலைப்பட்டதில்லை. அவர்களின் பேச்சில் மாவீரர் ஆகிய அவர்களின் பிள்ளைகளை நினைத்து பெருமையடைவதை உரணமுடியும். கோடிக்கணக்கான தமிழர்களின் இதயங்களில் வாழ்கின்ற அவர்களின் பிள்ளைகளை நினைத்து கவலைபடுவதை விட பெருமைப்படுவதே சரியானது.

இருட்டில் இருப்பவனுக்கு திடீரென வெளிச்சம் வந்தது எப்படி சந்தோசப்படுவானே அதே போல் தான்நேற்று நடந்த தாக்குதலை நினைத்து நாம் சந்தோசப்பட்டதும். வெளிச்சத்தை எமக்கு தந்துவிட்டு அளிந்துபோன இருட்டை நினைத்து நாம் கவலைபடுவதை விட வெளிச்சத்தின் அருமையை எமக்கு உணர்த்திய இருட்டிற்கு நன்றி சொல்லி தொடர்ந்து பயணிப்பதே சிறந்தது.

இங்கு கவலைப்படாதவர்கள் யாருமே இல்லை! ஆனால் இந்த விமானங்கள் அழிந்ததால் எத்தனை உயிர்கள் காப்பாற்றப்பட்டன. அதனை நினைத்து சந்தோசமடைவோம்.

Link to comment
Share on other sites

ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய மனச்சாட்சியை பார்த்துக்கேட்கவேண்டிய கேள்விகள் கலைஞன்.

அதுசரி, அப்ப நீங்கள் என்ன செய்யப்போகின்றீர்கள்????

எனக்குத்தெரிந்தவரையில், இந்த புலம்பெயர்ந்த நாடுகளில் உள்ள கட்டுப்பாடான சட்டதிட்டங்களுக்கு

மத்தியிலும் பல உள்ளங்கள் நேரகாலம் பாராது மலரப்போகும் எமது தாயகத்திற்கான தமது பணிகளை

செய்துகொண்டுதான் இதுக்கிறார்கள்.நான் சொல்வது,மாதா மாதம் 25,50 ,யோ கொடுதுப்போட்டு--

இது தான் தாயகப்பணி என்று நினைப்பவர்களை பற்றியோ அல்லது வாய் கிழிய கதைப்பவர்களை பற்றியோ அல்ல....

நீங்கள் எவ்வளவு காலமாய் புலத்தில் வாழ்கிறீர்கள் ஏன்று எனக்குத்தெரியாது,ஆனால் நேற்று நடந்த

சம்பவத்திற்குப்பிறகுதான் உங்கள் மனச்சாட்சி திறந்திருக்குதென்றால்,வரவேற

Link to comment
Share on other sites

நெடுக்காலபோவான் கூறுவது சரிதான்..

நாம் இன்றைய நாளையே எண்ணி வாழப்பழகிவிட்டோம்.

ஒரு காலத்தில் இந்த பூமியில் நாம் இருக்கப்போவதில்லை இது

ஒவ்வொருவருக்கும் விதிக்கப்பட்டது.

சும்மா வாழ்தோம் திண்டோம் செத்தோம் என்பதை விட

வீரனாக மடிவது மேல்.. எமக்கு அந்த துணிவு இருந்தால்

ஏன் இங்கு ஓடிவரபோகிறோம்...??

அந்த வீரர்களின் தியாகத்தை மெச்சி தலைவணங்குவதை தவிர

என்னால் எங்களால் என்ன செய்யமுடியும்..

வீரவணக்கம் சொல்லக்கூட எனக்கு தகுதி இல்லை என்றே நினைக்கிறேன்.

Link to comment
Share on other sites

மாவீரர்கள் தாங்களாக எடுத்த முடிவு அதாவது நாட்டுக்காக தங்கள் இன்னுயிரை நாட்டுக்காக அர்ப்பணிக்க வேண்டுமென்று.இதன் மூலம் புலத்திலோ அல்லது வெளி நாடுகளிலோ வாழும் மக்களுக்கு எதாவது செய்ய வேண்டுமென்று உத்வேகம் வருமேயொழிய சாவை பற்றி அல்லும் பகலும் கவலைப்பட்டு என்ன பிரயோசனம்.சும்மா வீதியால் நடந்து போகும் போது பின்னால் வந்து காரால் மோதி சாகிறோம்.அந்தளவுக்கு மனித உயிருக்கு உத்தரவாதமில்லாத நிலையில் ஏதாவது நாட்டுக்கு செய்து விட்டு இறப்பது எவ்வளவோ மேல்.

மாவீரர்கள், எனது குடும்பத்திலும், நண்பர்களின் குடும்பத்திலும் உள்ளார்கள்.ஆனால் மாவீரர்களின் இறப்பு குறித்து எந்த வித சலனமும் இல்லாமல் இருக்கும் அவர்களின் பெற்றோர் மாறாக மிக உறிதியாகவே உள்ளனர்.

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறுப்பினர்கள்

இப்புடிச் சொல்லிச் சொல்லியே புலத்தில நாங்க சொகுசா வாழுவம்....... வெற்றி வந்தொடன துள்ளிக்குதிப்பம்..... வீரர்கள் இறந்தோடன ஒப்புக்கு கவலப்படுறம் எண்டுவம்...... அடுத்த நாள் வழமையான வாழ்க்கை..... இன்ரர்நெட்..... அரட்டை...... நாடகம்...... சினிமா...... எங்களுக்காக அவங்கள் ஏன் சாகோணும்? எங்களுக்காக அவங்கள் ஏன் போராடோணும்????????????????????? எங்களுக்காக நாங்கள் எப்ப போராடுறது?????? அதுசரி..... நாங்க சாப்பிட்ட கோப்பையை நாங்க கழுவவே பஞ்சிபடுற எங்களுக்கு எங்கட விடுதலைக்கு நாங்களே போராட எப்பிடி மனசு வரும்............................

புலத்தில இருக்கிற ஆக்கள் இங்க இருந்து கொண்டே தலைவரின்ர கரத்த பலப்படுத்தலாம் எண்டு சொல்லிக்கொண்டு வேளைா வேளைக்கு திண்டுகொண்டும் வேளா வேளைக்கு கதை அளந்துகொண்டும் திரிவம் நாங்கள். எங்களுக்கென்ன.... எத்தனை விமானம் உடைஞ்சதெண்டுறது தானே எங்களுக்கு முக்கியம்..... எத்தின ஆமிக்காரர் செத்தவை எண்டுறது தானே எங்களுக்கு முக்கியம்........................... எத்தின காம்ப் அடிச்சது எண்டது தானே எங்களுக்கு முக்கியம்..................... அதுக்காக எத்தினை பேர் செத்தா எங்களுக்கென்ன............... எங்கட பிள்ளையள் யூனிவர்சிட்டில படிக்குது........................... எங்கட பிள்ளை நோக்கியால வேலை செய்யுது........................ எங்கட பிள்ளை மெடிசின் படிக்குது....................... எங்களுக்கு பிரான்ஸ் குடியுரிமை கிடைச்சிட்டு.............................. நாங்கள் சொந்தமா ஒரு வீடு வாங்கிட்டம்...................... உங்களுக்கு தெரியுமோ???? நாங்கள் ரண்டு கார்ட் போடுற ரிசீவர் வாங்கிட்டம்............. அதில இப்ப சன் ரிவியும் பாக்கலாம்........ ஜெயா ரிவியும் பாக்கலாம்..................... நாங்கள் அடுத்த லீவுக்கு கனடா போவமா லண்டன் போவமா எண்டு யோசிச்சு கொண்டிருக்கிறம்.............. வேற என்ன புலியள் மாவீரர் நாளுக்கு முதல் இன்னுமொருக்கா விமானத் தாக்குதல் நடத்துவாங்களோ?????? சும்மா சொல்க்கூடாது....... புலியளின்ர கரும்புலியணி உலகத்திலயே பலமிக்கது தெரியுமோ?????? சும்மா 12 ....18 விமானங்கள சுக்கு நூறாக்கிட்டாங்களாம்........ இனி என்ன இப்பிடியே புலியள் பலத்தோட போனா கிட்டடில தமிழீழம் கிடைச்சிடும்...................... அதுக்கு பிறகு பிள்ளையள இங்க விட்டிட்டு நாங்கள் ஊருக்கு போவம்........... அங்க ஒரு காணி ஒண்டு வாங்கி போட்டிருக்கிறம்..... ஒரு வீட்ட கட்டி கடைசிக் காலத்தில அங்க இருக்குலாம்...... நல்ல காத்தோட்டம்தானே அங்க....... வருத்தங்களும் இங்க கூடிப்போச்சு.......... பிள்ளையளும் விரும்பினா அங்க வரட்டும்............படிப்ப முடிச்சுப்போட்டு.................... இங்க உழைச்ச காசில அங்க ஒரு கம்பனிய தொடங்கி சீவிக்கலாம் தானே................. *** :D

*** நீக்கப்பட்டுள்ளது. - இணையவன்

Link to comment
Share on other sites

அடிப்படைகளில் இருந்து இவ்விடயத்தை அணுகுதல் பொருந்தும். முதலில் தமிழர் போராட்டம் என்பது உண்மையில் எதனால் ஏற்பட்டது என்பது தொடர்பில் எமது நம்பிக்கைகளை நாம் பரிசீலித்தல் அவசியம். தமிழர் போராட்டம் ஆசையினால் அல்லது பேராசையினால் உந்தப்பட்டதா? அல்லது அவசியத்தால் நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டதா? என்பது தொடர்பில் எமது மனதிற்குள் முதலில் நாம் ஒரு தளம்பலற்ற முடிவு நோக்கி எம்மோடு நாமே விவாதிக்க வேண்டும்.

எப்போதுமே ஒரு விடயத்தின் முக்கியம் பற்றிய பரிசோதனையானது, சமன்பாட்டில் இருந்து அவ்விடயத்தை நீக்கிவிட்டுப் பார்க்கும் ஒரு படிமுறையையும் கொண்டிருக்கும். அவ்வகையில், எமது போராட்டம் தொடங்கப்பட்டிராவிடின் எமது நிலை எவ்வாறிருக்கும் என்று முதலிலும், எமது போராட்டம் தற்போது நிறுத்தப்பட்டால் எமது நிலை எவ்வாறிருக்கும் என்பதை இரண்டாவதாகவும் நாம் எமக்குள் ஆராய்வது அவசியம். இம்முனைகளில் ஆராயும் போது, சிங்கள பேரினவாதம் என்பது எமது நிலங்களை அபகரித்தல் என்பதற்கும் மேலால் எம்மை அப்புறப்படுத்தல் என்றொரு ஆசையினையும் கொண்டிருப்பதோடு அவ்வாசையை நோக்கி எப்போதுமே தொழிற்பட்டும் வந்துள்ளது என்பது வெளிப்படையாகும்.

சிங்கள பேரினவாதத்தைப் பொறுத்தவரை தமிழர்கள் இலங்கைத்தீவில் இருந்து முற்றாக அழித்தொழிக்கப்படவேண்டும் என்பது மாற்றங்களிற்கப்பாற்பட்டதாய

Link to comment
Share on other sites

இப்புடிச் சொல்லிச் சொல்லியே புலத்தில நாங்க சொகுசா வாழுவம்....... வெற்றி வந்தொடன துள்ளிக்குதிப்பம்..... வீரர்கள் இறந்தோடன ஒப்புக்கு கவலப்படுறம் எண்டுவம்...... அடுத்த நாள் வழமையான வாழ்க்கை..... இன்ரர்நெட்..... அரட்டை...... நாடகம்...... சினிமா...... எங்களுக்காக அவங்கள் ஏன் சாகோணும்? எங்களுக்காக அவங்கள் ஏன் போராடோணும்????????????????????? எங்களுக்காக நாங்கள் எப்ப போராடுறது?????? அதுசரி..... நாங்க சாப்பிட்ட கோப்பையை நாங்க கழுவவே பஞ்சிபடுற எங்களுக்கு எங்கட விடுதலைக்கு நாங்களே போராட எப்பிடி மனசு வரும்............................புலத்தில இருக்கிற ஆக்கள் இங்க இருந்து கொண்டே தலைவரின்ர கரத்த பலப்படுத்தலாம் எண்டு சொல்லிக்கொண்டு வேளைா வேளைக்கு திண்டுகொண்டும் வேளா வேளைக்கு கதை அளந்துகொண்டும் திரிவம் நாங்கள். எங்களுக்கென்ன.... எத்தனை விமானம் உடைஞ்சதெண்டுறது தானே எங்களுக்கு முக்கியம்..... எத்தின ஆமிக்காரர் செத்தவை எண்டுறது தானே எங்களுக்கு முக்கியம்........................... எத்தின காம்ப் அடிச்சது எண்டது தானே எங்களுக்கு முக்கியம்..................... அதுக்காக எத்தினை பேர் செத்தா எங்களுக்கென்ன............... எங்கட பிள்ளையள் யூனிவர்சிட்டில படிக்குது........................... எங்கட பிள்ளை நோக்கியால வேலை செய்யுது........................ எங்கட பிள்ளை மெடிசின் படிக்குது....................... எங்களுக்கு பிரான்ஸ் குடியுரிமை கிடைச்சிட்டு.............................. நாங்கள் சொந்தமா ஒரு வீடு வாங்கிட்டம்...................... உங்களுக்கு தெரியுமோ???? நாங்கள் ரண்டு கார்ட் போடுற ரிசீவர் வாங்கிட்டம்............. அதில இப்ப சன் ரிவியும் பாக்கலாம்........ ஜெயா ரிவியும் பாக்கலாம்..................... நாங்கள் அடுத்த லீவுக்கு கனடா போவமா லண்டன் போவமா எண்டு யோசிச்சு கொண்டிருக்கிறம்.............. வேற என்ன புலியள் மாவீரர் நாளுக்கு முதல் இன்னுமொருக்கா விமானத் தாக்குதல் நடத்துவாங்களோ?????? சும்மா சொல்க்கூடாது....... புலியளின்ர கரும்புலியணி உலகத்திலயே பலமிக்கது தெரியுமோ?????? சும்மா 12 ....18 விமானங்கள சுக்கு நூறாக்கிட்டாங்களாம்........ இனி என்ன இப்பிடியே புலியள் பலத்தோட போனா கிட்டடில தமிழீழம் கிடைச்சிடும்...................... அதுக்கு பிறகு பிள்ளையள இங்க விட்டிட்டு நாங்கள் ஊருக்கு போவம்........... அங்க ஒரு காணி ஒண்டு வாங்கி போட்டிருக்கிறம்..... ஒரு வீட்ட கட்டி கடைசிக் காலத்தில அங்க இருக்குலாம்...... நல்ல காத்தோட்டம்தானே அங்க....... வருத்தங்களும் இங்க கூடிப்போச்சு.......... பிள்ளையளும் விரும்பினா அங்க வரட்டும்............படிப்ப முடிச்சுப்போட்டு.................... இங்க உழைச்ச காசில அங்க ஒரு கம்பனிய தொடங்கி சீவிக்கலாம் தானே................. ***

*** இப்படி எழுதுவதால் நீங்களோ நானோ வித்தியாசப்பட போவதும் இல்லை.......இப்படி எழுதுவதே மற்றவர்களை முட்டாள் ஆக்கி தன்னையும் முட்டாள் ஆக்குவதே என்னால் முடியாததை அவர்கள் செய்கிறார்கள்.உங்களால் முடியாததையும் அவர்கள் செய்கிறார்கள். எல்லாரும் எல்லார ஆக முடியாது குறிப்பாக கரும்புலிகளின் இறப்பை வைத்து மற்றவர்களை தாக்குவது பூனையின் குணம் அல்லா அது நரிதான் செய்யும்................

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறுப்பினர்கள்

நாங்கள் இப்படியே பேசிக்கொண்டு அடிபட்டுக்கொண்டு இருப்பம்.

அப்படியே தமிழீழம் கிடச்ச பிறகு அதையும் இரண்டா பிரிச்சு ஒன்டு புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களுக்கு மற்றது ஈழத்து தமிழர்களுக்கு என்டு கொண்டாடுங்கோ....

Link to comment
Share on other sites

"எங்களில் பலருக்கு இந்தத் தாக்குதலை பற்றிக் கேள்விப்பட்டதும் நல்ல சந்தோசம். புளுகம். நேற்று, இன்று எல்லாம் யாழில் எத்தனை விருந்தினர்கள் வந்தார்கள், குறிப்பிட்ட செய்தித் தலைப்பில் எத்தனை பதில் கருத்துக்கள் வந்தன என்பன இவற்றுக்கு சாட்சி.

வெற்றி கொள்ளும் போது சந்தோசம் அடைவது மனித இயல்பே.அதே நேரம் தோல்வியடையும் போது மனசோர்வடவதும் மனித இயல்பே.

"ஆனால், நாங்கள் இந்தப் போரினால் வரும் அழிவுகளை, துயரங்களை தாங்கிக்கொள்ள தயாராக இருக்கின்றோமா? பெரிய அளவில் உயிர் இழப்புக்கள் வரும்போது உங்களில் எத்தனை பேரால் வெற்றியைப் பார்த்து சந்தோசப் படமுடியும்?

போர் மூலமே தீர்வு என்று விரும்புபவர்கள், போரின் போது வரும் அழிவுகளை, துன்பங்களை தாங்குவதற்கு தயாராக இருக்கின்றீர்களா?"

போரை யார்தான் விரும்புவார்கள்? போரின் கொடுமையை எமது மக்கள் 30 வருடங்களாக அனுபவிக்கிறார்கள்.அவர்கட்கு இப்பொழுது வாழ்க்கையோடு ஒன்றாகி விட்டது. ஊரில் இருக்கும் அம்மா அப்பாவோடு உரையாடிய போது "என்ன ஆக மிஞ்சினால் 4 குண்டை மேலே இருந்து போடுவாங்கள் பங்கர் வெட்டி வைச்சிருக்கிறோம் இதற்கு மேலும் சாக வேண்டுமென்று விதியிருந்தால் என்ன செய்வது.சாவகச்சேரியில் ஒவ்வொரு வீடாக அழித்த போதே நாங்கள் சாகவில்லை இனி இவக்கட குண்டுக்கு நாங்கள் சாவம் எண்டு நாங்கள் நினைக்கவில்லை என்று அம்மா மன உறுதியோடு கூறுகின்றார்."வயோதிப அம்மாவுக்கே இந்த துணிவென்றால் இளையர்களை சொல்ல தேவையில்லை.

"எனது மனச்சாட்சியைப் பொறுத்த அளவில் இப்படி இந்த இளம் வயதில் அவர்கள் கரும்புலிகளாக இருக்கட்டும், சாதாரண போராளிகளாக இருக்கட்டும் தமது வாழ்வை போரிற்கு ஆகுதி ஆக்கிக்கொள்வதை என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.

இன்னொருவன் தனது குருதியை சிந்தி உருவாக்கும் வெற்றி மூலம் நான் எப்படி வெளிநாட்டில் சுகபோகமாக வாழ்ந்து கொண்டு கொண்டாடி மகிழ முடியும் என்று எனக்கு தெரியவில்லை."

என்னாலும் சீரணிக்க முடியவில்லை.ஆனால் ஆயுதம் தூக்குவதால் மட்டும் போராட்டம் நிறைவடையப்போவதில்லை.வெளி நாடுகளில் இருந்து பண உதவியீறாக நிறையவே செய்யலாம்.குறிப்பாக கலைஞன் போன்ற மாணவர்கள் தமது வெளி நாட்டு நண்பர்களிடம் சிறிலங்கா அரசின் இரட்டை வேடத்தை அம்பலப்படுத்தலாம்.ஒரு நாடு உருவாவதற்கு வெளி நாட்டு ஆதரவு என்பது இன்றியமையாதது.

"நேற்று பத்து விமானங்கள் அழிந்து போனால், நாளைக்கு இருபது விமானங்களை சிறீ லங்கா அரசாங்கம் கடனுக்கு வாங்கி தமது பலத்தை மீண்டும் இரட்டிப்பு செய்யப் போகின்றார்கள். சிறீ லங்கா அரசுக்கு இப்போது ஏற்பட்டு இருப்பது ஒரு தற்காலிக மந்தநிலையே."

கட்டு நாயக்கா விமான நிலையம் தாக்கப்பட்ட பின்னர் தான் பேச்சுவார்த்தைக்கு அரசு ஒத்துக்கொண்டது.இவர்கட்கு அடியை தவிர வேறொரு வகையிலும் விளங்கப்படுத்த முடியாது என்னும் போது தமிழ் மக்களிடம் எந்த தெரிவும் இல்லை.தமிழ் மக்கள் போர் பிரியர்கள் அல்ல. மாறாக அவர்கள் மீது போர் திணிக்கப்பட்டுள்ளது.மேலும், 10 அல்ல 20 விமானத்தையும் வாங்கட்டும். ஒரு சில மாதங்களுக்கு முன் எத்தனை விதமான ராடார்களை எத்தனை நாடுகளிடம் மகிந்த பிச்சை கேட்டு வாங்கினார்.அவர்களால் புலிகளின் வாலை கூட பிடிக்க முடியவில்லை.இது எமக்கு வெற்றி நெருங்குகிறது என்ற சமிக்ஞையாக கூட எடுக்கலாம்.

"எனக்குள் ஆயிரம் கேள்விகள்... பதில் தெரியவில்லை. எனது எண்ணங்களை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொண்டேன். எனது மனச்சாட்சியைப் பார்த்து சில கேள்விகள் கேட்டேன். அவ்வளவுதான். தவறுகள் இருந்தால் மன்னிக்கவும்."

எவ்வளவோ மேடு பள்ளங்களை தமிழ் மக்கள் தாண்டி விட்டார்கள்.எனது வயோதிப அம்மாவுக்கே இந்த மிடுக்கு இருக்கும் போது ஓட்டு மொத்த தமிழ் மக்களுக்கு எந்தளவு மிடுக்கு இருக்க வேண்டும் கலைஞன்?

Link to comment
Share on other sites

ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கருத்தை பகிர்ந்து கொள்கின்றனர் நானும் எனது மனசாட்சிக்கு பட்டதை எழுதுகின்றேன்.

இன்று இருபத்தொரு கரும்புலிகள் தம்மை ஆகுதியாக்கியது ஒரு வேதனையான சம்பவமாக உள்ளது மறுக்க முடியாதது ஆனால் நேற்று முல்லையில் அறுபது சிறுமிகள் சிதறிப்பலியானபோதும் வேதனையாக உள்ளது.

நேற்று அவர்கள் இறந்தபோது சர்வதேசம் சிங்கள அரசின் கண்மூடித்தனமாக குண்டுவீச்சுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்ததா?

சர்வதேசங்களில் வாழும் எமது உறவுகளில் ஐந்து வீதமான சனங்களும் கிளர்ந்து எழுந்து கண்டன ஊர்வலங்கள் செய்யவில்லை. சர்வதேசத்தின் மனச்சாட்சியை போதுமானதாக உலுப்பவில்லை.

இவை இரண்டும் நியாயமான முறையில் நடந்திருந்தால் இன்று இந்த இருபத்தொரு செல்வங்களையும் இழந்திருக்க தேவையில்லை.

சிங்களம் என்னும் இருபது விமானம் வாங்கலாம் என்னும் இருபது புலிகள் தம்மை ஆகுதியாக்கலாம் இல்லையேல் முல்லையில் நவாலியில் என்னும் ஆயிரக்கணக்கான குண்டுவீச்சுக்களில் கொல்லப்படும் மக்கள் போல் சாகலம். உலகில் உள்ள ஏனைய இனங்களைப்போல் எம்மினமும் வாழத்தான் பிறந்தது. அதற்காக முயற்சிப்பார்கள். அந்த முயற்சிக்கு என்னால் என்ன ஆதரவை வழங்க முடியுமோ அதுவே சிறந்தது தவிர வேறு ஒரு மார்க்கத்தையும் யாரும் எமக்கு வழங்க முன்வரவில்லை.

நான் கவலைப்படவில்லை என்று சொல்லவில்லை ஆனால் அழுது கொண்டு அவர்கள் தியாகத்தை ஏற்றுக்கொள்கின்றேன். அழுகையோடு மட்டும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் நிறுத்திவிட்டால் முல்லை படுகொலைபோல் ஆயிரம் படுகொலைகளை ஏற்றுக்கொண்டவன் ஆகிவிடுவேன். புலம் பெயர் நாட்டில் இருந்து கொண்டு தமிழனுக்கு எவ்வகையான நீதியும் நியாயமும் இலங்கை அரசாலும் சர்வதேசத்தாலும் வழங்கப்படுகின்றது என்று தெரிந்து கொண்டு எம் இனம் வாழ முற்படும் முயற்சியில் கேள்வி தொடுக்க என் கண்ணீரால் முடியாது. என் மனவேதனையால் முடியாது. ஏனெனில் என்னை விட அதிகம் எம் மக்களைப்பார்த்து அழக்கூடியவன் என்னவிட அதிகம் எம்மக்களை நேசிப்பவன் தான் கரும்புலியாகி போகின்றான்.

Link to comment
Share on other sites

Mr.கலைஞன்,

எந்த ஒரு மனித இனமும் இப்படித்தானுங்கோ.

உதைத்தானுங்கோ மனிதம் எண்டும் சொல்லுவாருங்கோ.

உங்கடை கதையை பார்த்தால்.......

நிர்வாணஊருக்கு போன கோவணகுண்டியின் கதைதான் ஞாபகத்துக்கு வருகுது.

:D

Link to comment
Share on other sites

கலைஞன் இதைக்கருத்தாகச் சொல்லவில்லை. ஒரு கதைக்குச் சொல்லியிருக்கிறார். மரணிப்பதற்கு யாருக்கு விருப்பமுண்டு. அப்படியிருக்க இவர்களேன் யாருக்காக இறக்க வேண்டும். இதுதான் இவரது முக்கிய கேள்வி. நாம் புலத்திற்கு ஓடிவந்துவிட்டோம். நாம் மட்டுமா தமிழர். களத்தில் தமது வாழ்வைத் தேடிக்கொண்டு நிற்கிறார்களே அவர்கள் என்ன செய்வது.

இழப்பின்றி எதனையும் பெற்றுவிட முடியாது. இது எந்த இடத்திற்கும் பொருந்தும். சுதந்திரம் விடுதலை என்பன உணர்வுகள். அவைகளைப் பெறவதற்கு போராடித்தானாகவேண்டும். அதில் மரணமும் ஏற்படும். இந்த வீரர்கள் யாருக்காக மரணிக்க வேண்டும். தங்களின் எதிர்காலச் சமூகத்திற்காக. நம்பிக்கையுடன் போராடும் அவர்களிடத்தில் ஏற்படாத தளர்வு, எப்படி இங்கு வந்தது.

Link to comment
Share on other sites

நிர்வாணஊருக்கு போன கோவணகு**யின் கதைதான் ஞாபகத்துக்கு வருகுது.

பனங்காய் அண்ணை, அது என்ன நிர்வாணஊருக்கு போன கோவனகு**யின் கதை? எங்களுக்கும் சொல்லுங்கோ. இந்தக்கதையை இதுவரை நான் கேள்விப்படவில்லை.

Link to comment
Share on other sites

என்ன இருந்தாலும் கலைஞனின் ஆதங்கத்தை நாம் சரியாக புரியாமல்தான் பதில் கருத்துக்களை முன் வைக்கின்றோம் என்பது எனது கருத்து.

இதில் நாம் இரண்டு வகையான முறையில் கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ளலாம்.

(1) மனிதாபம் என்ற கோணத்திலும்

(2) விடுதலை உணர்வு அல்லது யுத்தத்தினால் நேரடியாக பாதிக்கப்பட்டது.

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்

கலைஞர் உங்களுடைய ஆதங்கம் புரிகிறது இருந்தும் நாம் அப்படியான சூழ்நிலைக்கு தள்ளபட்டுள்ளோம் சிங்கள பேரினவாத சக்திகளாள்.தேசியதிற்காக உயிர் துறந்த அந்த தியாக தீபங்களை பற்றி புலத்தில் இருக்கும் எமக்கு பேசுவதிற்கு கூட தகுதி இல்லை.

ஆனால் புலத்தில் வாழும் அநேகர் இப்படியான வெற்றி கிடைக்கும் போது தாங்கள் நின்று சண்டை பிடித்தவர்கள் போல்,எங்கன்ட பெடியள் அடித்து போட்டாங்கள் இவங்களுக்கு இப்படி தான் அடிக்க வேண்டும் என்று வீரம் பேசுவார்கள்.ஆனால் இதே கூட்டம் (வர்க்கம்) நாளைக்கு கிரிகேட் நடைபெற்றால் சிங்களவனின் கொடியும்,டீசேட்டும் போட்டு பைலா பாட்டு பாடி கொண்டு முன்னுக்கு நிற்பார்கள்.இந்த வர்கதிற்கு எங்கையும் எதிலும் வெற்றி பெற வேண்டும் அதை நாலு பேருடன் பகிர வேண்டும் என்ற ஆசை.உணர்வுபூர்வமாக சிந்திக்கமாட்டார்கள்.தமிழர்

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்

மனிதவடிவில் மட்டும் பிறந்தால் மட்டுமே மனிதனாகிவிடலாம் என்று பலரும் நினைக்கின்றார்கள்........ மனிதம் என்பது மிருகநிலைக்கு மேன்மையானது என்ற உட்பொருளை புரியாதவரை "மனிதம்" என்ற நிலையை பற்றி பல வித்தியாசமமான ஒன்றொடு ஒன்று முரண்பட கூடிய கரத்துக்களை முன்நிறுத்தலாம். அப்டியானால்........................

"மகான்கள்" "மாவீரர்கள்" என்ற நிலைமை மனித நிலைமைகளில் இருந்து எவ்வளவோ மேன்மையானது அதை எளிதாக யாராலும் எட்டிவிட முடியாது. அதற்கான விலையையும் வலுவையும் பெற்று அதை வாங்க சக்த்தியுடையவர்களாலேயே அதை சாதிக்க முடியும். அப்படியான மாவீரர்களின் காலத்தில் வாழ்ந்தேன் என்பதே எனக்கு மகிழ்சியை தர கூடிய ஒன்றாக இருக்கிறது............. தமிழ் மக்கள் இன்னலற்ற மகிழ்வான வாழ்வை பெறவேண்டும் என்பதற்காகவே அவர்கள் மாவீரராக பிறப்பெடுக்கிறார்கள் மனித வாழ்வை புதைக்கிறார்கள் ..............

Link to comment
Share on other sites

அனைவரினதும் அக்கறையான கருத்துக்களிற்கு மிகவும் நன்றி!

நான் எனது மனச்சாட்சியை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டேன் அவ்வளவுதான். ஒவ்வொருவருக்கும் சுயமாக சிந்தனை செய்வதற்கு, தீர்மானங்கள் எடுப்பதற்கு பூரண சுதந்திரம் உண்டு. ஒருவருக்கு சரி என்று தோன்றும் விடயம் இன்னொருவருக்கு பிழையாக தோன்றுவது இயல்பு.

என்னைப் பொறுத்தளவில் எனது மனச்சாட்சிப்படியே எனது வாழ்க்கையை வாழமுடியும். உங்கள் மனச்சாட்சிக்கு எது சரியென்று தோன்றுகின்றதோ அதன்படி நீங்கள் வாழுங்கள்! நன்றி!

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறுப்பினர்கள்

அப்படி என்றால் உங்களால் தமிழீழம் அங்கிகரிக்கப்பட்டாலும் சந்தோசப்படமுடியாதா? நீங்கள் சந்தோசப்படுகின்ற ஒரு சில விடயங்களை சொல்லுங்களேன்.

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறுப்பினர்கள்

அப்படிப் பார்க்கப்போனால் நாம் எமது வாழ்வில் எந்த ஒரு விடயத்திற்கும் சந்தோசப்படவே முடியாதே.

ஒன்றை இழந்து தான் இன்னொன்றை பெற முடியும் என்பது இயற்கை என்றே நான் நினைக்கின்றேன்.

இரவை இழந்து பகலை பெறுகின்றோம்...

காசை இழந்து பொருளை பெறுகின்றோம்...

உழைப்பை இழந்து பலனை பெறுகின்றோம்...

இளமையை இழந்து முதுமையை பெறுகின்றோம்...

இப்படி அடிக்கிக்கொண்டே போகலாம். இழந்தவற்றை நினைப்பது இயல்பு. அதற்காக பெற்றுக்கொண்டதை நினைத்து சந்தோசமடைவதும் இயல்பு. இங்கு யாரும் கரும்புலிகளை நினைக்காமல் இல்லை!

Link to comment
Share on other sites

கலைஞனின் ஆதங்கம் தவறாக விளங்கப்பட்டிருக்கிறதோ என்ற சந்தேகத்தில்....

ஈழவிடுதலைப் போராட்டத்தில் கரும்புலிகள் தோன்ற வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் எமது பலவீனத்தை நிவர்த்தி செய்யவே. இந்த நிர்ப்பந்தங்களின் தன்மையை தாக்குதல் அறிமுகமான 1987 இன் சூழல் முதல் பின்னர் கடலிற்கு விரிவாகி இறுதியில் கொமாண்டா பாணியாக மாறிய ஒவ்வொரு படிநிலைகளிலும் காணலாம்.

அதே போல் கரும்புலிகளின் ஆரம்ப தரைத் தாக்குதல் வடிவங்கள் அண்மைய காலங்களில் தோவை அற்றுப் போனதற்கு காரணமும் அந்த தேவைகளை மரபுவழியில் நிவர்த்தி செய்யும் வளங்களை புலிகள் பெற்றுக் கொண்டது தான். அதே போன்று கடலில் கரும்புலித்தாக்குதல்களின் தேவையை குறைத்தது கடற்புலிகளின் தாக்குதல் படகுகளின் வேகம் அவற்றில் உள்ள சுடுகலன்களின் திறன்களிற்கும் சிறீலங்கா கடற்படை அதிவேகத் தாக்குதல் படகுகளின் சம்பந்தப்பட்ட திறன்களோடான இடைவெளி குறைந்ததால். ஆனால் இந்த நிலமை மாறலாம் சிறீலங்க கடற்படைகள் தரத்தை உயர்த்தும் போது. இது வழமையாக பகமையான அல்லது யுத்தத்தில் ஈடுபடும் தரப்புகளிற்கு மத்தியில் உள்ள ஆயுதப் போட்டி.

இலங்கைத் தீவில் உள்ள மிகவும் சிறப்பான precision weapon கரும்புலிகள் தான் என்று பிதற்கு கொள்ளும் புலம்பெயர்ந்தவர்கள் கூட இருக்கிறார்கள். கரும்புலிகளாக தியாகம் செய்ய போராளிகள் தயாராக இருக்கிறார்கள். என்பதால் எமது பலவீனங்களை அவர்களது தியாகத்தால் தொடர்ந்து நிவர்த்தி செய்து கொள்ளலாம் என்ற மாயை இருக்கக் கூடாது.

சுதந்திரப் பிரகடனத்திற்கு பஞ்சாங்கத்தில திகதி தேடுற கூத்துக்கு முதல் சிறுவர் ஆட்ச் சேர்ப்பு என்ற பிரச்சாரம் போல் கரும்புலிகள் என்பது தற்கொலைப் படை என்ற பரவலான முத்திரை முடிவுக்கு கொண்டுவரப்பட வேண்டும். கரும்புலிகள் என்பது அதி உச்ச தியாகத்திற்கு தயாரானவர்களை கொண்ட விசேட படையணியாக மாற்றம் அடைய அவர்களது தற்கொலை நிர்ப்பந்தங்களை முடிவுகட்டுவதற்குரிய தொழில்நுட்ப ரீதியான மாற்றீடுகள் தேவை. இவற்றை அடைவதற்கு புலம்பெயர்ந்தவர்களின் அறிவியல் ரீதியான பொருளாதார ரீதியான பாரிய பங்களிப்புகள் முக்கியம்.

தமிழர்கள் எண்ணிக்கையில் சிங்களவர்களை விட 3...4 மடங்கு பலவீனமானவர்கள். எனவே தொழில்நுட்பரீதியில் மேலாண்மை நிலை நிறுத்துவதால் தான் வலுச் சமநிலையைப் பேண முடியும். பலமடங்கு அரபியர்களால் சூழப்பட்ட இஸ்ரேலியர்களிற்கும் இந்த நிலை தான். இஸ்ரேலியர்கள் தமது இனத்தவர்களில் 1...2 பேர் இறந்தாலே அதை பெரிய விவகாரமாக்கி அதை பாதுகாக்க தமது பொருளாதார தொழிநுட்ப வழங்களை பயன்படுத்தி ஆபத்துகளை நீக்குகிறார்கள் அல்லது மந்தப்படுத்துகிறார்கள். ஆனாம் நாமோ கொத்துக் கொத்தாக மக்களின் உயிர்களையும் கொடுக்கிறம் அதற்கு பின்னர் போராளிகளாகவும் கொத்து கொத்தாக கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது.

இதை ஒண்டைக் கொடுத்துத்தான் இன்னொன்றை பெறலாம் என்ற மோலோட்டமான வியாக்கியானத்திற்கு அப்பால் எமது வளங்கள் எல்லாம் முடியுமான அளவு திசை திருப்பப்பட்டு பயன்படுத்தப்பட்டு அதற்கும் அப்பால் தான் அதி உச்ச அர்பணிப்புக்கு தயாரானவர்களை இழக்க வேண்டி இருக்கிறதான் என்று இதய சுத்தியுடன் ஒவ்வொருவரும் கேளுங்கள்?

எமது சனத்தொகையின் பலவீனத்தின் அடிப்படையில் பார்க்கும் பொழுது இந்த போக்கு தக்க வைக்கப்படக் கூடியதா என்று சிந்தியுங்கள்.

Link to comment
Share on other sites

  • கருத்துக்கள உறவுகள்

அதாகப்பட்டது.. புலம்பெயர்ந்தவர்கள் எல்லாரும் ரெக்குனோலொஜி படிச்சி.. மிசைல்ஸ் செய்து.. கட்டுநாயக்கா உட்பட எல்லா விமான நிலையங்களையும் தாக்கி அழிப்பம் வாங்கோ..! தலைவருக்கு மிசைல்ஸ் செய்து அனுப்புவமா..??! சீக்கிரம் கிளம்புங்கோ. சும்மா.. றோட்டில நின்று கரும்புலியலைப் பற்றி பறைஞ்சு பறைஞ்சே புலம்பெயர்ந்து ஓடிவாங்கோ... மிசைல்ஸ் செய்து அனுப்புவம்.

ஏனென்னா சிங்களவன் குறட்டை விடுறான்.. இந்தியன் தூக்கில தொங்கிறான்.. அமெரிக்க.. செவ்வாய்க்குப் போட்டான். பூமியே புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களின் ஆராய்ச்சிக் கூடமாத்தானே இருக்குது. நீங்க தான் இன்னும் தெளியுறீங்க இல்ல.

லண்டன் தமிழ் கடைகளில உள்ள உழுத்துப்போன அரசி மாவை பை வன் கெற் திறிக்கு போட்டு அதில வாற காசில பலஸ்ரிக் மிசைல் செய்து ராஜபங்கசமேல வீசி விளையாடுவம் வாங்கோ...!

குந்தி இருந்து பட்டனைத் தட்ட அது போய் அடிக்க.. ஈழம் கிடைக்கும். ஒருத்தரும் சாகாமல்.. ஈழம் எடுக்கலாம். பிரபாகரனுக்கும் பொட்டமானுக்கும் உந்த வித்தை தெரியல்ல. நாங்கள் புலம்பெயர்ந்து சும்மாவே இருந்தம். குவாண்டம் ரெக்குனோலொஜி படிச்சு.. சற்றலைட் கொம்முனிகேசனில.. எலக்ரோ மைக்னற்றிவ் வேவை பற்றி ஆராய்ஞ்சி.. இப்ப மிசைல் செய்திட்டு இருக்கம். பிரபாகரன் இப்பதான் இரண்டாம் உலக யுத்த காலத்தில நிற்கிறார். ஜப்பான் காரன் அமெரிக்காவிட பலம் தெரியாம.. தற்கொலை விமானத்தாக்குதல் நடத்தினது போல.. கரும்புலி அனுப்பி உயிரோட விளையாடுறார்.

புலம்பெயர்ந்த அதி புத்திசாலிகளான எங்கட திட்டத்துக்கு ஆனந்த சங்கரி அம்மானும் கருணா அம்மானும் டக்கிளசின் பிசாக் கடைகளும்.. தங்க சொத்தை வித்து பவுன்ஸ் டொலர் என்று தருகினமாம். மிசைல்ஸ் லண்டன் கைப்பார்க் கோணர்ல இருந்து விரைவில் கட்டுநாயக்கா நோக்கி ஏவப்பட இருக்குதாம். அடுத்த கட்டமா ரொரண்டோ.. சிட்னி என்று தொடர்சியா அடிச்சு.. ரொக்னோலொஜியாலயே ஈழம் எடுக்கப் போறம்.. எல்லாரும் ஓடி வாங்கோ.. ஆதரவு தாங்கோ. சிறீலங்கா ஆனை மார்க் சோடாவை தூக்கி உடைச்சுப் போட்டு.. கொக்ககோலா சகிதம் ஓடி வாங்கோ. அதை மறந்திடாதேங்கோ. ஆனை மார்க் பொருளாதாரத்தில தான் ராஜபங்ச சாப்புடுறார். அதை நாங்க புறக்கணிச்சிட்டா.. அவருக்கு சாப்பாடே கிடைக்காது. மிசைல்ஸ் வந்து இறக்கிற சத்தம் கூடக் கேட்க சக்தி இருக்காது. எங்க திட்டம் பெரு வெற்றியாகும் என்பதில நம்பிக்கையோட இருக்கிறம். புலம்பெயர்ந்தவை *** ரெக்னோலொஜி படிங்க.. நமக்கு உதவுவீங்க மிசைல்ஸ் செய்யுறதில. :lol:<_<

*** கள விதிகளுக்கமைய தணிக்கை செய்யப்பட்டுள்ளது. - இணையவன்

Link to comment
Share on other sites

Archived

This topic is now archived and is closed to further replies.



  • Tell a friend

    Love கருத்துக்களம்? Tell a friend!
  • Topics

  • Posts

    • ஜனாதிபதித் தேர்தல் களம் தெற்கைவிட இம்முறை தமிழர் தாயகப் பிரதேசத்திலும் சூடுபிடிக்கத் தொடங்கியிருக்கின்றது. போரின் பின்னரான அனைத்து ஜனாதிபதித் தேர்தல்களிலும் தென்னிலங்கை வேட்பாளர்களை ஆதரித்த தமிழ் மக்கள் இம்முறை அத்தகைய நிலைப்பாட்டை எடுப்பதற்குத் தயங்குவதும், தமிழ்ப் பொது வேட்பாளரை நோக்கி தமிழர்கள் அணிதிரட்டப்படுவதாலும் ஜனாதிபதித் தேர்தல் விவகாரம் பேசுபொருளாகியிருக்கின்றது. ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தமிழ்ப்பொது வேட்பாளர் களமிறக்கப்படுவது தென்னிலங்கை கட்சிகளைப்போன்று தமிழ்த்தேசியக் கட்சியைச் சேர்ந்த சிலருக்கும் கலக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றது. அதே நேரம் இந்தப் பொதுவேட்பாளர் விவகாரத்தை குழப்பியடிப்பதற்கான சதி முயற்சியும் முன்னெடுக்கப்படுவதாக குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சி.வி.விக்னேஸ்வரனின் செயற்பாடுகள் தொடர்பில் பலத்த சந்தேகங்கள் எழுப்பப்படுகின்றன. கொள்கைத் தளம்பலான ஒருவர் இந்த விடயங்களை முன்னின்று செயற்படுத்துவதாகச் சொல்லிக்கொள்ளும் போது சந்தேகங்கள் எழுவது இயல்பானதே. பொதுவேட்பாளர் விவகாரத்தை ஆதரிப்பதாகக் காட்டிக்கொண்டு அதைக் குழப்பியடிப்பது தான் அவரது இலக்கா என்ற கேள்வியும் எழுகின்றது. ஏனெனில் அவரின் நடவடிக்கைகள் அப்படியானவையாகத்தான் அமைந்திருக்கின்றன. ஜனநாயக தமிழ்த் தேசியக் கூட்டணியே, ஜனாதிபதித் தேர்தலில் பொதுவேட்பாளரைக் களமிறக்கும் யோசனையை முன்வைத்தது. அது தொடர்பில் பல தரப்புகளையும் சந்தித்துக் கலந்துரையாடியிருந்தது. இதேகாலப் பகுதியில் விக்னேஸ்வரன், ‘ஜனாதிபதி ரணில் விக்கிரமசிங்க நாட்டுக்கு நல்லது செய்கிறார். அவரைத்தான் ஆதரிப்பேன்' என்று அறிக்கைவிட்டார். பின்னர் ரணில் ஏமாற்றிவிட்டார் என்று சொன்னார். திடீரென பொதுவேட்பாளர் விவகாரம் தொடர்பில் கூட்டத்தை ஒழுங்குபடுத்தினார். அது தொடர்பில் அறிக்கைகள் விடுத்தார். இந்த விவகாரத்தை முன்னெடுத்த தரப்புகளுடன் எந்தவொரு சந்திப்பையும் நடத்தாமல் தான்தோன்றித்தனமாக விக்னேஸ்வரன் விடயங்களைக் கையாள்கின்றார். இது தமிழ்ப்பொதுவேட்பாளர் விவகாரத்தை எதிர்க்கும் தரப்புகளுக்கு வாய்ப்பாக அமைந்திருக்கின்றது. ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்கான வேட்புமனு கோரப்பட்ட பின்னர் தமிழ்ப்பொதுவேட்பாளர் யார் என்பதைப் பகிரங்கப்படுத்தலாம். விக்னேஸ்வரன் பொறுமை காக்கவேண்டும். இலங்கையிலுள்ள தமிழ்மொழி பேசும் அனைவரும் ஆதரிக்கக்கூடிய ஜனரஞ்சகமான தலைவர் ஒருவராக இருக்கவேண்டும். அப்படிப்பட்டண்டும். ஒருவரையே தமிழ்ப்பொதுவேட்பாளராக களமிறக்க வேண்டும். தமிழ்ப்பொதுவேட்பாளர் என்பது ஒரு அரசியல் தீர்மானம். எப்படி வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் காலம் கடந்தும் நிலைத்து நிற்கின்றதோ அதே போன்று தமிழ்ப்பொதுவேட்பாளர் விவகாரமும் அமையவேண்டும். நாடு முழுவதிலிருந்தும் ஆகக் குறைந்தது 15 லட்சம் வாக்குகளையாவது அவர் திரட்டிக்கொள்ளக் கூடியவராக இருக்கவேண்டும். முஸ்லிம் மற்றும் மலையக சமூகங்களின் அரசியல் தலைவர்கள் தென்னிலங்கை தரப்புகளுடன் ஒட்டிக் கொண்டிருந்து அமைச்சுப் பதவியை பெறுபவர்கள். அவர்கள் எந்தளவு தூரம் பொதுவேட்பாளர் விவகாரத்துடன் ஒத்துழைத்துச் செயற்படுவார்கள் என்பது கேள்விக்குறியானது. இவ்வாறான சூழலில் அனைத்துத் தரப்புகளுடனும் அவதானமாகவும் - நிதானமாகவும் கலந்துரையாடல் நடத்தவேண்டும். அதைவிடுத்து விக்னேஸ்வரன் போல, மின்னஞ்சலில் போதிய அவகாச மின்றி அழைப்பு அனுப்பிவிட்டு கலந்துரையாடல் நடத்த கூடாது. விக்னேஸ்வரன் தலைமை தாங்கிய எந்தவொரு விடயமும் நேர்சீராக நடைபெறவில்லை. மாகாண சபையாக இருக்கலாம் அல்லது தமிழ்மக்கள் பேரவை என்ற சிவில் அமைப்பாக இருக்கலாம் அல்லது அவரது கட்சியாக இருக்கலாம். எங்குமே அவர் ஒரே கொள்கையோடு இயங்காமையால் கடைசியில் அவையெல்லாமே குழப்பத்துக்குள் சிக்கி, செயற்றிறனை இழந்ததைக் கண்முன்னே பார்த்தோம். அப்படிப்பட்ட ஒருவர் தனது அவசரத்தனமான நடவடிக்கைகளால் தீர்க்கமான அரசியல் முடிவை குழப்பியடித்துவிடக்கூடாது என்பதே மக்களின் ஆதங்கம். (16. 04.2024-உதயன் பத்திரிகை)   https://newuthayan.com/article/அவசரத்தனங்களும்_குழப்பங்களும்...
    • இலங்கையில் தமிழர்களுக்கு மாத்திரமல்லாமல் முஸ்லிம்களுக்கும் தாய்மொழி தமிழ்தான். இதனாலேயே தமிழர்களையும் முஸ்லிம்களையும் ஒன்றிணைக்கும் முயற்சியில் தந்தை செல்வா ஈடுபட்டார். இதனால் 'தமிழ்பேசும் மக்கள்' என்ற சொல்லை தந்தை செல்வா பாவிக்கத்தொடங்கினார். இலங்கை சுதந்திரமடைந்த காலம் தொட்டு இரு தரப்பு அரசியல்வாதிகளும் தமிழ் முஸ்லிம் ஒற்றுமை பற்றிப் பேசி வருகின்றனர். தமிழ்த் தேசிய அரசியல்வாதிகளும் பல விட்டுக்கொடுப்புகளைச் செய்து தமிழ் முஸ்லிம் ஒற்றுமையை கட்டியெழுப்ப அன்றிலிருந்து இன்று வரை பாடுபட்டு வருகின்றனர். ஆனால் முஸ்லிம்களோ மொழிரீதியான பிணைப்பைக் கணக்கிலேயே எடுப்பதில்லை. அவர்கள் எப்போதுமே தம்மைத் தனியான இனமாக முன்னிறுத்துவதிலும், தமது நலன்களைப் பெற்றுக்கொள்வதிலுமே கண்ணும் கருத்துமாக இருக்கின்றனர். ஒரு சிறுபான்மை இனம் என்ற அடிப்படையில், முஸ்லிம்கள் தமது நலன்களை முன்னுரிமைப்படுத்திச் செயற்படுவதில் எவ்விதத் தவறுமில்லை என்று தமிழர்கள் கடந்துசென்றுவிடலாம். ஆனால், ஒரே மொழியைப்பேசிக்கொண்டு, சகோதர இனம் என்று சொல்லிக்கொண்டு, தமிழர்களை ஒடுக்கும் செயற்பாடுகளை முஸ்லிம்கள் மேற்கொள்வதைத்தான் ஜீரணிக்க முடியாமல் இருக்கின்றது. குறிப்பாக கிழக்கு மாகாணத்தில் கல் முனையில் முஸ்லிம்கள் தமிழர்களின் இருப்பை கேள்விக்குறியாக்கும் செயற்பாடுகளை காலாதிகாலமாக மேற்கொண்டு வருகின்றனர். இதனால் கல்முனைத் தமிழர்கள் சாட்சிக்காரனின் காலில் வீழ்வதை விட சண்டைக்காரனின் காலில் வீழ்வதே மேல் என்ற நிலைப்பாட்டுக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். இலங்கைத்தீவை நிர்வகிப்பதற்கு 256 பிரதேச செயலர் பிரிவுகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த 256 பிரதேச செயலகங்களின் ஊடாக அந்தந்தப் பிரதேசத்துக்குரிய மக்கள் தமது தேவைகளை பூர்த்தி செய்து வருகின்றனர். இப்படிப்பட்டநிலையில், கல்முனைப் பிரதேச செயலர் பிரிவில் முஸ்லிம் பிரதேச செயலர்களே தொடர்ச்சியாக நியமிக்கப்பட்டு வந்தனர், வருகின்றனர். இவர்கள் முஸ்லிம்களுக்குச் சார்பாக நடந்து கொள்வதாக தமிழர்கள் தொடர்ச்சியாகக் குற்றஞ்சாட்டி வந்தனர். இதனால் கல்முனை பிரதேச செயலர் பிரிவு 1989 ஆம் ஆண்டு முஸ்லிம் பிரிவு, தமிழ்ப் பிரிவு என இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது. இவ்வாறு கல்முனைப் பிரதேச செயலர் பிரிவு இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டபோது முஸ்லிம் பிரதேச செயலர் பிரிவு முழு அதிகாரத்துடன் செயற்படத் தொடங்கியது. தமிழ்ப் பிரிவுக்கு முழுமையான அதிகாரங்களை வழங்க விடாமல் முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகள் ஆட்சியாளர்களுக்கு சிங்களவர்கள் அழுத்தம்கொடுத்தனர், இப்போதும் அதே அழுத்தத்தைக் கொடுத்து வருகின்றனர். கல்முனை தமிழ்ப் பிரிவு பிரதேச செயலகம் 'உதவி அரசாங்க அதிபர் பிரிவு' என்றே இன்றுவரை அழைக்கப்பட்டு வருகிறது. இதன்மூலம் அதன் அதிகாரங்கள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளமையை உள்ளார்ந்தமாக உணரலாம். தமிழ்ப் பிரிவுக்குரிய காணி, நிதி போன்ற விடயங்கள் முஸ்லிம் பிரிவின் கீழேயே உள்ளன. இலங்கை அரசியலில் பௌத்த பிக்குகள் தான் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக விளங்குகின்றனர். அப்படியிருந்தும் ஞானசார தேரராலோ, சுமணரத்ன தேரராலோ கல்முனை தமிழ் பிரதேச செயலர் பிரிவை தரமுயர்த்த முடியவில்லை.சுமணரத்ன தேரர், ஞானசாரதேரர் ஆகியோரை விட முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகளின் செல்வாக்கு கொழும்பு அரசியலில் கூடுதலான தாக்கம் செலுத்துகிறது என்பதே யதார்த்தம். கல்முனைப் பிரதேச செயலக தமிழ்ப் பிரிவை பூரண அதிகாரமுள்ள பிரதேச செயலகமாக தரமுயர்த்தக்கோரி கடந்த 35 வருடங்களாக கல்முனைத் தமிழர்கள் பல்வேறு சாத்வீகப் போராட்டங்களை முன்னெடுத்திருந்தனர். எனினும் இன்றுவரை கல்முனை தமிழர்களுக்கு நீதி கிட்டவில்லை. இந்த வருடமும் தமிழ்ப் புத்தாண்டை கல்முனைத் தமிழர்கள் கரிநாளாக அனுஷ்டித்தனர். இந்த நிமிடம் வரை கொட்டும் மழைக்கு மத்தியிலும் கல்முனைத் தமிழர்கள் தொடர் உண்ணாவிரத போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர். இறுதியாக நடைபெற்ற மாகாணசபைத் தேர்தலிலும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு கிழக்கு மாகாணத்தில் கூடுதலான ஆசனங்களைப் பெற்றிருந்தும், கிழக்கு மாகாண முதலமைச்சர் பதவியை முஸ்லிம் காங்கிரஸுக்கு தாரைவார்த்துக்கொடுத்தது. கிழக்கு மாகாண சபை கலைக்கப்பட்டதும் முதலமைச்சர் அஹமட் நஷீர் ‘வடக்கையும் கிழக்கையும் இணைப்பதற்கு தான் ஒருபோதும் அனுமதிக்கமாட்டேன்' என்று அறிக்கைவிட்டு, தமிழர்களின் அடிப்படைக்கோரிக்கையையே நிராகரித்தார் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பால் பதவிக்கு வந்த முதலமைச்சரான நஷீர் யுத்தம் நடைபெற்ற காலத்திலும் யுத்தம் முடிந்த பின்னரும் தமிழர்களுக்கு கிடைக்கவேண்டிய வேலை வாய்ப்புகள், உயர்கல்வி வசதிகள் போன்றவற்றை தமிழ்மொழியை பேசுகின்ற காரணத்தால் முஸ்லிம்கள் தட்டிப்பறித்து வருகின்றனர் என்றொரு குற்றச்சாட்டு பொதுவாக உண்டு. ஆனால், ஒரு பிரதேச செயலகத்தைக் கூட தரமுயர்த்த அனுமதிக்காமல், இன்னொரு சிறுபான்மையினரின் அடிப்படை உரிமைகளைக் கூடவா தட்டிப்பறிப்பார்கள்? தமிழ் அரசியல்வாதிகள் தீர்க்கமான ஒரு முடிவெடுக்கவேண்டிய தருணம் வந்து விட்டது. தமிழ் - முஸ்லிம் ஒற்றுமை என்றைக்கும் இருக்கத்தான் வேண்டும். ஆனால் அதைச் சொல்லிச் சொல்லியே முஸ்லிம்கள் எல் லாவற்றையும் பறித்தெடுக்க, நாம் மட்டும் இலவு காத்த கிளிகளாக ஏமாந்து கொண்டே இருக்கிறோம். இனியும் அவ்வாறான விட்டுக்கொடுப்புகளுக்கு இடமளிக்காமல், முதலில் தமிழர் நலன் அதன்பின்னரே தமிழ்-முஸ்லிம் ஒற்றுமை என்ற நிலைப்பாட்டுக்கு தமிழ்மக்களும், தமிழ் அரசியல்வாதிகளும் வரவேண்டும். அப்போதுதான் எஞ்சியவற்றையாவது இழக்காமல் காக்க முடியும். (17. 04.2024-உதயன் பத்திரிகை)   https://newuthayan.com/article/இனநலனா!_ஒற்றுமையா!!!
    • முடிவாய் ரணிலையும் விடுறதாக இல்லை , அவர் பணக்கார வீட்டு  பிள்ளை , சந்து பொந்தெல்லாம் போகாமலா  இருந்திருப்பார் . பழம் இருக்கிறவன் அதன் சுவையை ருசிக்கிறான் ....அம்புட்டுதான் 
    • என்ன இது எங்க போனாலும் கொழுவி இழுக்க பார்க்கிறிங்க.  சுமா வை பற்றி தெரியும் என்றால் ஏன் கோத்திரத்தை அப்படி என்று எடுக்கிறீர்கள்.  என்ன பொறுத்தவரை உயர்ந்த குலமா அப்படியா இல்லையா என்பதல்ல ஏன் ஆதங்கம். பொறுக்கித்தனம் செய்பவனை பொறுக்கி என்பதுபோல தான் இது.  தப்பான பழக்கங்களை செய்கின்ற ஆள் தப்பான குலம் அவ்வளவு தான். 
    • பிரிதலும் புனிதமானது : சிவபாலன் இளங்கோவன் மார்ச் 2024 - சிவபாலன் இளங்கோவன் · உளவியல்   சஞ்சய்குமாருக்கு அவனது அத்தைப்பெண்ணான மீராவுடன் சிறு வயதிலிருந்தே காதல். சிறுவயதென்றால் பத்தாவது, பதினொன்றாவது படிக்கும் வயதிலிருந்தே. மீரா சென்னையில் இருந்து சஞ்சயின் கிராமத்து வீட்டிற்கு வரும்போதெல்லாம் சஞ்சய் ஏகாந்த மனநிலையில் இருப்பான்.  மீராவின் அப்பா சென்னையில் வங்கி மேலாளராக இருக்கிறார். சஞ்சய்க்கு அத்தனை வசதியில்லை. மீராவிற்குச் சிறு வயதில் சஞ்சயைப் பார்க்கபோவது மகிழ்ச்சியானதாகவே இருந்தது. இருவரும் கல்லூரி செல்லும் வரை அது ஓர் இளம் பிராயத்துக் காதலாகவே தொடந்து வந்தது. மீரா கல்லூரிப் படிப்பிற்காக டெல்லி சென்றாள். அதன் பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சஞ்சயைத் தவிர்த்து வந்தாள். சஞ்சயால் இதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அடிக்கடி அவளிடம் சண்டை போட்டான். முதலில் பொறுமையாக விளக்கம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தவள் அதன் பிறகு அவன் ஏதாவது பேச ஆரம்பிக்கும்போதே தொடர்பைத் துண்டித்துவிடச் செய்தாள். அதன் பிறகு எத்தனை முறை அவன் கால் செய்தாலும் அழைப்பை ஏற்க மாட்டாள், இன்னொரு பொழுது அவன் அழைத்தால் எதுவும் நடந்த மாதிரியே காட்டிக்கொள்ளாமல் பட்டும் படாமல் பேசுவாள். இப்படியே மூன்று வருடங்கள் சென்றது. டெல்லியில் அவள் படிப்பை முடித்து வந்தபோது சஞ்சய் ஒரு சாதாரண கம்பெனியில் வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்தான். அவள் வந்தவுடன் அவளிடம் திருமணம் செய்துகொள்ளலாம் எனப் பேசினான். அவள் அலட்சியமாகச் சிரித்தாள். “உனக்கு என்ன பைத்தியமா? எனக்கு 22 வயதுதான் ஆகுது, அதுக்குள்ள உன்ன கல்யாணம் பண்ணி குழந்தை பெத்துக்கணுமா?” எனக் கோபமாகக் கேட்டாள் “உனக்கு என்ன பிடிக்கல, என்கிட்ட இருந்து விலகிப் போகணும்னு நினைக்கிற, அதான் ஏதேதோ காரணம் சொல்ற” என அவனும் கோபப்பட்டான் அவள் அவனிடம் எந்த வாக்குவாதமும் செய்யவில்லை. “உன்கிட்டலாம் பேசிப் புரிய வைக்க முடியாது”  என எழுந்து சென்றாள். சஞ்சய் அவன் பெற்றோர்களைக் கட்டாயப்படுத்தி மீரா வீட்டில் பெண் கேட்க சொன்னான். மீரா அவர்களிடம் பக்குவமாகச் சொல்லி நிராகரித்தாள். “எங்க வீட்ல உன்ன கல்யாணம் பண்ண ஒத்துக்க மாட்டாங்க, முதல்ல எனக்கே இப்ப கல்யாணம் பண்ண இஷ்டம் இல்ல, நான் வெளி நாடு போய் மாஸ்டர்ஸ் படிக்கப் போறேன், எனக்கு நிறைய கனவுகள் இருக்கு” என்று அவனிடம் சொன்னாள் “யாரோ நல்ல வசதியான ஒருத்தன புடிச்சிட்ட அதான் என்ன கழட்டிவிடற” என அவளை நடுரோட்டில் எல்லார் முன்பாகவும் கத்தி அசிங்க அசிங்கமான வார்த்தைகளால் அவமானப்படுத்தி அனுப்பினான். மீரா அழுதுகொண்டே வீட்டிற்கு வந்தாள். ஆண்-பெண் உறவில் சேர்தலைப் போலவே பிரிதலையும் நாம் இயல்பானதாகக் கருத வேண்டும். சேர்தலைப் போலவே பிரிதலின் முடிவையும் மதிக்கும் பண்பை அந்தக் காதலின் நிமித்தமே வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.   ஓர் உறவில் இருந்து வெளியே போவதற்கான கதவு எப்போதும் திறந்தே இருக்கிறது என்னும் நிலையில் இருக்கும் உறவுகளே மிகவும் பக்குவப்பட்ட உறவுகளாக, பரஸ்பர அன்பை ஆத்மார்த்தமாகக் கொண்ட உறவாக இருக்கும் என்பது எனது எண்ணம். அத்தனை கதவுகளையும் பூட்டிவிட்டு எங்களது உறவு ஆத்மார்த்தமானது என்று சொல்வது நிச்சயம் அபத்தமானது. ஒரு காதல் ஏற்படுதற்கு இருவருக்கும் இருக்கும் பக்குவம், பொறுப்புகள், முதிர்ச்சி, அக மற்றும் புறச் சூழல்கள் எனப் பல்வேறு காரணங்கள் இருக்கும். இந்தக் காரணங்கள் எல்லாம் மாறக்கூடியவை. ஒருவருக்கு இருக்கும் பக்குவமும், முதிர்ச்சியும் அவரின் வயதைப் பொறுத்து மாறிக்கொண்டிருக்கும் அதே போலவே ஒருவரின் அக, புறச் சூழல்கள் தொடர்ச்சியாக மாறிக்கொண்டிருப்பவை. ஒரு காதல் தொடங்கிய தருணத்தில் இருந்த இந்தக் காரணிகள் எல்லாம் அதற்குப் பிறகு மெல்ல மெல்ல மாறிக்கொண்டிருப்பவை. காதலுக்கான காரணங்கள் நீர்த்துப்போகும்போது அங்குக் காதலும் முடிந்து போகிறது. அதை நீட்டிக்க வேண்டிய தேவை இல்லாமல் போய்விடுகிறது, அப்போது அங்குக் காதல் முடிவுக்கு வருகிறது, முடிவுக்கு வரும் காதலை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் அதற்கான அத்தனை கதவுகளையும் அடைத்துக் கட்டாயப்படுத்தும்போது அதுவரை இருந்த காதலே கேள்விக்குறியாகிறது, பழகிய கணங்களின் மீது ஓர் ஒவ்வாமை ஏற்படுகிறது, அந்த மூர்க்கத்தனத்தைக் காதலையே மலினப்படுத்தும், சிறுமைப்படுத்தும் செயலாகவே பார்க்க முடியும். சஞ்சய்க்கும் மீராவிற்கும் இருந்தது ஓர் இளம் பிராயத்துக் காதல். சிறு வயதிலேயே துளிர் விட்ட காதல். ஒரு வகையிலான இனக்கவர்ச்சி. ஒருவர் மீதான மோகமே அந்தக் காதலுக்கு அடிப்படை. அந்த வயதில் எந்தப் பொறுப்புகளும் இல்லை, பக்குவமும் இல்லை, இலக்குகளும் இல்லை. ஒருவர் மீது ஒருவர் ஈர்ப்பாக இருப்பது மட்டுமே அந்தப் பருவத்தில் போதுமானது, அதுவும் எப்போதாவது சந்திக்கிற சில நாள்களில் மட்டும் அந்த ஈர்ப்பு இருந்தால் போதுமானது, அதுவே பரஸ்பரக் காதல் என அவர்கள் உணர்ந்து கொண்டார்கள். ஆனால் இருவரும் வளரும் போது இருவருக்கான தனிப்பட்ட அடையாளங்கள் ஆளுமைப் பண்புகள் உருவாகின்றன. எதிர்காலம் குறித்த கனவுகளும், லட்சியங்களும் உருவாகின்றன. இந்தச் சூழலில் காதலென்பது வெறும் ஈர்ப்பு மட்டுமே அல்ல, பரஸ்பரமாக ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொள்வது, அவர்களின் ஆளுமைப் பண்புகளை ஏற்றுக்கொள்வது, அவர்களின் கனவுகளையும், லட்சியங்களையும் மதிப்பது. இதில் போதாமைகள் ஏற்படும்போது ஒருவர் மீதான ஒருவரின் காதல் தன்னை மறுபரிசீலனை செய்து கொள்கிறது. அந்த காதலை நீட்டிப்பதற்கான தேவைக் குறித்து கேள்வி எழுகிறது. ஒரு பிராயத்தில் ஒருவருடன் பழகிய காரணங்களுக்காகவே இந்த எதிர்பார்ப்புகளை எல்லாம் புறம் தள்ள முடியாது. மீராவின் லட்சியங்களும், கனவுகளும் சஞ்சயைப் பொறுத்த வரை தேவையில்லாதவை. மீராவிற்கு அவன் மட்டுமே பிரதானமாக இருக்க வேண்டும், மீதி அத்தனையையும் அவள் நிராகரிக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறான். ஆனால், மீராவோ தனது விருப்பங்களுக்கும் கனவுகளுக்கும் அவன் துணை நிற்க வேண்டும், அவளின் இந்த முடிவுகளை அவன் மதிக்க வேண்டும் என நினைக்கிறாள். அப்படி அவன் இருக்கும்போதே அவனின் மீது காதலுடன் இருக்க முடியும் என அவள் உணர்கிறாள். அப்படி அவன் இல்லை மாறாக அவன் அவளை எப்போதும் கட்டுப்படுத்த நினைக்கிறான், அவன் சொல்வதற்கு மாறாக அவள் நடந்து கொள்ளக்கூடாது என நினைக்கிறான் என்பது அவளுக்கு ஏமாற்றமாக இருக்கிறது. ஏன் இந்தக் காதலைத் தொடர வேண்டும் என அவள் நினைப்பதற்கு அவனின் இந்தப் போதாமைகள் முக்கியமான காரணம். ஆனால், சஞ்சயை பொறுத்தவரை அவளின் இந்த எதிர்பார்ப்புகளைச் சிறுமைப் படுத்துகிறான். அவளுக்கு வேறு யார் கூடவோ பழக்கம் இருக்கிறது அதனாலே தன்னை நிராகரிக்கிறாள், அவளின் படிப்பிற்கும், வசதிக்கும் தன்னைத் தகுதியானவன் இல்லை என அவள் நினைகிறாள் என அவளை மலினப்படுத்துகிறான். ஒருபோதும் அவன் தனது நடவடிக்கைகள் குறித்து உணரவே இல்லை, அவளின் மீதே அத்தனை குற்றசாட்டுகளையும் சுமத்துகிறான். இது மீராவிற்கு மூச்சு முட்டவைக்கிறது, அதை அவனிடம் சொல்ல முற்படும்போது அவன் அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்ளலாம் எனக் கட்டாயப்படுத்துகிறான். ஒரு போதும் அவன் மாறப்போவதேயில்லை என உணர்ந்து கொண்ட மீரா அவனிடம் இருந்து நிரந்தரமாகப் பிரிந்து விடும் முடிவை எடுக்கிறாள். அந்த முடிவைச் சஞ்சய் எப்படி எதிர்கொள்கிறான்? மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு மூர்க்கமாக எதிர்கொள்கிறான். அவளின் அத்தனை வருடக் காதலைக் கொச்சைபடுத்துகிறான், அவளை மோசமாகச் சித்தரிக்கிறான் அவனது குற்றசாட்டுகளில் அவன் இத்தனை நாள்கள் அவள் மீது துளியும் காதல் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதுதான் தெரிகிறது. இந்தப் பிரிவை எதிர்கொள்ள அவன் இன்னும் பக்குவப்பட வேண்டும். பக்குவமற்று, உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் பிரிதலை அணுகும் போக்கு இரண்டு பாலினரிடையுமே இருக்கிறது. நவீன காதலில் பிரிதலை அணுகும் பக்குவம் கொஞ்சம் ஏற்பட்டிருக்கிறது என நினைக்கிறேன். ஆனால் சினிமாக்களும், ஊடகங்களும் காதலில் பெண்களை எதிர்மறையாகச் சித்தரிக்கும் போக்கு தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. இதன் பாதிப்பில் வளரும் இளைஞர்கள் பெண்களின் மீதான பொத்தாம்பொதுவான சில பொதுப்பார்வைகளுடன் இருக்கின்றனர் அதனால் பிரிதலை, பிரிவதற்கான முடிவைப் பெண்களுக்கான ஒன்றாகவே, பெண்களின் குணாதிசயம் என்றளவிலே புரிந்து கொள்கிறார்கள், இது பிரிதலுக்கான காரணங்களை முழுமையாக உணர்ந்து கொள்வதிலிருந்து அவர்களைத் தடுக்கிறது. ‘அந்தப் பெண் என்னை வேண்டாம் என்று சொன்னதற்கு நானும் ஒரு காரணம்’ என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ளலாம் என்பதால் பெண்களின் மீதான இந்தச் சித்தரிப்பைப் பெரும்பாலான ஆண்களும் மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். பிரிதலைப் பக்குவமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒருவரால்தான் அதற்கான காரணங்களை விருப்பு, வெறுப்புகளின்றி, முன்முடிவுகளின்றி ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒருவரால்தான் அதுவரையிலான அந்தக் காதலில் உண்மையாக இருந்திருக்க முடியும். அப்படி இல்லாதவர்களால் அதுவரை இருந்த காதலே அர்த்தமற்றுப் போகிறது. எப்படிப் பிரிவது? “எனக்கு நல்லாவே தெரியுது, இந்த ரிலேஷன்சிப்னாலதான் நான் இவ்வளவு கஷ்டப்படுறேன், இதனால நான் நிறைய அவமானங்களைச் சந்திக்கிறேன், என்னைப் பற்றி நானே குற்றவுணர்ச்சி கொள்ற அளவுக்கு அவதிப்படறேன், இதுல இருந்து வெளிய போகணும்னு நினைக்கிறேன் ஆனால் போக முடியல, எப்படியாவது இதுல இருந்து நான் வெளிய போறதுக்கான வழிய சொல்லுங்க” தினமும் இப்படிப்பட்ட சிலரையாவது நான் எனது கிளினிக்கில் பார்த்து விடுகிறேன். எப்படிப் பிரிவது? என்பதுதான் அவர்களின் தவிப்பு. நீண்ட நாள் காதலன் தன்னை நிராகரிக்கிறான் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்த பின்னரும் அவனை விட்டு நீங்க முடியாமல் இருப்பது, திருமணத்தைத் தாண்டிய ஓர் உறவு தவறு என்று தெரிந்த பின்னரும்கூட அதை விட்டு வெளியே போக முடியாமல் வருந்துவது, திருமணம் தரும் வலிகளில் இருந்து, வன்முறைகளில் இருந்து நிரந்தரமாகச் செல்ல முடிவு செய்து அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தவிப்பது எனச் சேர்வது எப்படி என்று வருவோரைவிட, பிரிவது எப்படி என்னிடம் வருபவர்களின் எண்ணிக்கை சில நேரங்களில் அதிகமாகவே இருக்கிறது. அதுவும் நவீன காதல்களில் லிவிங்கில் இருக்கும் நிறைய இணையர்களில், தங்கள் உறவு முடிவுக்கு வருவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தவிப்பவர்கள் ஏராளமானவர்கள். ஒரு பால் உறவிலும்கூடப் பிரிவை தாங்கிக்கொள்ள, ஏற்றுக்கொள்ளாமல் துயரத்தில் உழல்பவர்கள் நிறையப் பேர். இவர்கள் அனைவரின் பிரச்சினையும் ஒன்றே ஒன்று தான், பிரிவு தரும் வலியைத் தாங்க முடியாமல் இருப்பதே! ஓர் ஆத்மார்த்தமான உறவு என்பது எப்போதும் நம்மைப் பற்றியான நமது மதிப்பீட்டை உயர்வாகத்தான் கொண்டிருக்கும், எத்தனையோ முரண்பாடுகள் இருந்தாலும் ஒருவர் மீதான மதிப்பு என்பது மாறாமல் இருக்கும், பிறரின் முன்னிலையில் தனது இணையைப் பெருமிதமாகவே காட்டிக்கொள்ள விளைவார்கள். தனது இணை அவமானப்படுவதையோ அல்லது குற்றவுணர்ச்சி கொள்வதையோ ஒர் ஆத்மார்த்த காதலில் உள்ளவர்கள் நிச்சயம் விரும்ப மாட்டார்கள். ஓர் உறவின் விளைவாக நான் தாழ்வு மனப்பான்மை கொண்டாலோ, அவமானப்பட்டாலோ, குற்றவுணர்ச்சி கொண்டாலோ அந்த உறவு ஆத்மார்த்தமானதாக இல்லையென்று பொருள். அப்படிப்பட்ட உறவு இருவரையும் எப்போதும் காயப்படுத்திக்கொண்டேதான் இருக்கும், அப்படிப்பட்ட உறவை முடிவுக்குக் கொண்டு வருவதன் வழியாகவே அந்த உறவையும், அதில் உள்ளவர்களையும் காப்பாற்ற முடியும்.  அப்படிப்பட்ட உறவில் இருந்து பிரிய வேண்டும் என்ற முடிவு எடுக்கும்போது முதலில் அந்த முடிவில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும். பிரிவதற்கான படிநிலைகள்: பிரிவதற்கான காரணங்களை உணர்வது பிரிவதற்கான முடிவைப் பரஸ்பரமாக எடுப்பது முடிவை ஏற்றுக்கொள்வது பிரிவின் வலியைக் கடந்து வருவது பிரிவில் இருந்து முழுமையாக வருவது பிரிய வேண்டும் என முடிவுசெய்துவிட்டால் அதற்கான காரணங்களை இருவரும் நிதானமாக, பரஸ்பரக் குற்றசாட்டுகள் இன்றி நிதானமாக உரையாட வேண்டும். ஏன் இதைத் தொடர வேண்டாம் என்பதை அத்தனை முதிர்ச்சியாக இருவரும் விவாதித்து முடிவெடுக்க வேண்டும். நிறைய நேரங்களில் பிரிய வேண்டும் என ஒருவர் மட்டுமே முடிவு செய்து விட்டு அதை இன்னொருவரிடம் தெரிவிக்காமல் அவரே புரிந்து கொள்ளட்டும் என அவரை அலட்சியம் செய்யும் போதுதான் நிறைய பிரச்சினைகள் வருகின்றன அது இந்தப் பிரிதலை இன்னும் சிக்கலாக்குகிறது. ஓர் உறவில் நாம் இருக்கும் போது அதை தொடர வேண்டாம் என நினைத்தால் அதற்கான காரணங்களைத் தெரிந்து கொள்ளக்கூடிய உரிமை இன்னொருவருக்கு இருக்கிறது, அதனால் அந்த முடிவைத் தெளிவாக இணையருக்கு தெரிவிக்கவேண்டிய கடமை அந்த முடிவை எடுத்தவருக்கு இருக்கிறது. அவர் அந்தக் காரணங்களை ஏற்றுக்கொள்கிறாரோ இல்லையோ அதைச் சொல்ல வேண்டியது ஒருவரின் பொறுப்பு. அதே போல நிறைய நேரங்களில், பிரியலாம் என்ற முடிவை எடுத்த பின்பும் அதை ஏற்றுக்கொள்வதில் இருக்கும் தயக்கம் அந்தப் பிரிவைச் சிக்கலாக்கும். பல்வேறு காரணங்களால் பிரிய வேண்டும் என்ற முடிவை எடுத்த பின், அதை இன்னொருவரிடம் தெளிவாகத் தெரிவித்த பிறகு அந்த முடிவை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். “இல்லை நான் இன்னும் முழுமையாகப் பிரியவில்லை, நாளைக்கேகூட அவர் திரும்ப என்னிடம் பேசுவதற்கு வாய்ப்பிருக்கிறது, அப்படிப் பேசினால் திரும்பவும் அத்தனையும் தொடரும்” எனச் சாத்தியமற்ற எதிர்பார்ப்புகளை மீண்டும் மீண்டும் கொண்டிருப்பதால் அந்தப் பிரிவைச் சார்ந்த துயரம் இன்னும் பலமடங்காகும். ஓர் இழப்பை, அது இழப்பென்று ஏற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே அந்த இழப்பில் இருந்து நம்மால் வெளியே வர முடியும். இல்லை நான் இழக்கவில்லை என நமக்கு நாமே சமாதானம் செய்து கொண்டிருந்தால் அந்த இழப்பில் இருந்து வெளியே வரும் காலமும் அதிகமாகும், காயமும் அதிகமாகும். பிரிதல் என்பது நினைவுகளாலானது. ஒருவரை விட்டு ஒருவர் நீங்கும்போது அவரைச் சார்ந்த நினைவுகளும், அவருடன் இருந்த கணங்களின் நல்லுணர்வுகளும் ஒருவரை ஆழ்ந்த துயரத்தில் ஆழ்த்தும். அந்தத் துயரத்தை தவிர்க்க முடியாது. அந்தத் துயரமே அத்தனை காலக் காதலின் அடையாளம். அதை ஒருவர் கடந்துதான் வரவேண்டும். “என்னால அவளோட நினைவுகளை தாங்கிக்க முடியல,ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு, ஏதாவது மாத்திரை இருந்தா கொடுங்க, அவள மறக்கற மாதிரியான மாத்திரை” என நிறையப் பேர் கேட்பார்கள். ஒருவரை மறப்பதற்கான மாத்திரை என்பது உலகத்தில் இதுவரையிலும் கண்டுபிடிக்கவில்லை, அப்படி ஒரு மாத்திரை இருந்தால் உலகத்திலேயே அதிக விலையுள்ள மாத்திரை அதுவாகத்தான் இருக்கும். பிரிவு என்பது துயரமானதே. அந்தத் துயரத்தைக் கடந்து வருவதே ஒரு பிரிவின் உண்மையான சவால். கடந்து வர எவ்வளவு நாள் ஆகும் என்பது உங்கள் காதலை, உங்கள் முதிர்ச்சியை, பிரிவை ஏற்றுக்கொண்ட பக்குவத்தை அடிப்படையாக்க் கொண்டது. முழுமையாகப் பிரிவதுதான் பிரிவை இன்னும் இலகுவாக்கும். “நான் கொஞ்சமாக அவனிடம் இருந்து வெளியே வந்துவிடலாம் என இருக்கிறேன், திடீரென நான் பேசுவதை நிறுத்திக்கொண்டால் அவன் தாங்க மாட்டான், அதுவே நான் அவனிடம் இருந்து சிறிது சிறிதாக விலகினால் அவன் புரிந்துகொள்வான்” என்று ஒரு பெண் என்னிடம் சொன்னாள். நிறையப் பேருக்கும் பிரிதலையொட்டி இந்த நிலைப்பாடே இருக்கும். மதுவை எப்படிக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விட முடியாதோ அதே போலவே ஒரு காதலையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விட முடியாது.  தொடர வேண்டாம் என முடிவு செய்து விட்டால் அதில் முழுமையாக இருந்தால் வெளியே வர முடியும். இடையிடையே பேசிக்கொண்டு, பார்த்துக்கொண்டு, ஒருவரை ஒருவர் கண்காணித்துக்கொண்டு இருந்தால் பிரிவு சிக்கலானதாக நிறையக் காயப்படுத்துவதாக, மனவுளைச்சல் கொடுக்கக்கூடியதாக இருக்கும். “நான் அவ கூட ரொம்ப இண்டிமேட்டா இருந்துட்டேன், செக்ஸ் கூட வச்சிகிட்டோம், ஆனால் இனி அப்படி இல்லாம வெறும் ஃபிரண்ட்ஸா மட்டும் இருக்கலாம்னு இருக்கேன்” என அந்த இளைஞன் சொன்ன போது. அப்படி இருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவு எனச் சொன்னேன். ஓர் உறவு ஒரு கட்டத்தை அடைந்துவிட்டால் அதற்கு பிறகு அதன் முந்தைய நிலைக்குக் கொண்டு வந்து அதை நிறுத்துவது கடினம். தினமும் காலையில் இருந்து மது அருந்தும் ஒருவன் திடீரென ஒரு நாள் வந்து இனி நான் வாரத்திற்கு ஒருமுறை மட்டுமே மது அருந்துவேன் எனச் சொல்லும் போது அது எப்படிச் சாத்தியமில்லையோ அதே போலவே ஓர் உறவை அதன் முந்தைய நிலைகளுக்கு ஒருபோதும் எடுத்து வர முடியாது. பிரியவேண்டும் என முடிவெடுத்தால் அதில் உறுதியாகவும், முழுமையாகவும் இருந்தால் மட்டுமே பிரிய முடியும். ஓர் உன்னதமான உறவு என்பது எத்தனைக் காலம் அது நீடித்தது என்பதில் மட்டும் இல்லை, ஒருவேளை அது ஒரு முடிவுக்கு வந்தால் அந்தப் பிரிவின் முடிவை எத்தனை காதலுடன் அதை அணுகியது என்பதில்தான் இருக்கிறது. பிரிதலின் வழியாகவே நாம் அதிலிருந்த காதலை முழுமையாக உணர முடியும்.   https://uyirmmai.com/article/uyirmmai-magazine-march-2024-article-05/
  • Our picks

    • மனவலி யாத்திரை.....!

      (19.03.03 இக்கதை எழுதப்பட்டது.2001 பொங்கலின் மறுநாள் நிகழ்ந்த ஒரு சம்பவத்தின் நினைவாக பதிவிடப்பட்டது இன்று 7வருடங்கள் கழித்து பதிவிடுகிறேன்)

      அந்த 2001 பொங்கலின் மறுநாள் அவனது குரல்வழி வந்த அந்தச் செய்தி. என் உயிர் நாடிகளை இப்போதும் வலிக்கச் செய்கிறது. அது அவனுக்கும் அவனது அவர்களுக்கும் புதிதில்லைத்தான். அது அவர்களின் இலட்சியத்துக்கு இன்னும் வலுச்சேர்க்கும். ஆனால் என்னால் அழாமல் , அதைப்பற்றி எண்ணாமல் , இனிவரும் வருடங்களில் எந்தப் பொங்கலையும் கொண்டாட முடியாதபடி எனக்குள் அவனது குரலும் அவன் தந்த செய்திகளும் ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கும்.
      • 1 reply
    • பாலியல் சுதந்திரமின்றி பெண்விடுதலை சாத்தியமில்லை - செல்வன்


      Friday, 16 February 2007

      காதலர் தினத்தை வழக்கமான தமது அரசியல் நிலைபாடுகளை பொறுத்து அணுகும் செயலை பல்வேறு தரப்பினரும் உற்சாகமாக செய்து வருகின்றனர்.கிரீட்டிங் கார்டுகளையும், சாக்லடுகளையும் விற்க அமெரிக்க கம்பனிகள் சதி செய்வதாக கூறி காம்ரேடுகள் இதை எதிர்த்து வருகின்றனர்.அமெரிக்க கலாச்சாரத்தை திணிக்க முயற்சி நடப்பதாக கூறி சிவசேனாவினரும் இதை முழுமூச்சில் எதிர்க்கின்றனர். தமிழ்நாட்டில் பாமக ராமதாஸ் இதை கண்டித்து அறிக்கை விட்டுள்ளார். பாகிஸ்தானிலும், அரபுநாடுகளிலும் இதை எதிர்த்து பத்வாக்கள் பிறப்பிக்கப்பட்டு அதை மீறி இளைஞர்கள் இதை கொண்டாடியதாக செய்திகள் வந்துள்ளன.
      • 20 replies
    • எனக்குப் பிடித்த ஒரு சித்தர் பாடல் (எந்தச் சித்தர் என்று மறந்து விட்டேன். கட்டாயம் தேவை என்றால் சொல்லுங்கள் எனது ஓலைச் சுவடிகளை புரட்டிப்பார்த்து பின்னர் அறியத் தருகிறேன்)

      நட்ட கல்லைத் தெய்வம் என்று நாலுபுட்பம் சாத்தியே
      சுற்றி வந்து முணுமுணென்று கூறுமந்த்ரம் ஏனடா
      நட்ட கல்லும் பேசுமோ நாதன் உள்ளிருக்கையில்
      சுட்ட சட்டி தட்டுவம் கறிச்சுவை அறியுமோ?


      பொருள்:
      சூளையில் வைத்துச் சுட்டுச் செய்த மண் பாத்திரத்தில் வைக்கும் கறியின் சுவை எப்படியானது என்று அந்தப் பாத்திரத்துக்கு விளங்குமா? அது போல, எம்முள்ளே எருக்கும் இறைவனை நீ அறியாமல் ஒரு கல்லினுள் கடவுள் இருப்பதாக நம்பி வெறும் கல்லை அராதித்து வழிபடுகிறாய்.
      • 7 replies
    • களத்தில் தற்போது சமயம் சம்ம்பந்தமாக பெரியா கருத்து பரிமாற்றம் நடக்கிறது, அங்கே கருத்தாடு பெரியவர்களே, அறிஞோர்களே உங்களால் இறைவன் இருக்கார் என்று ஆதாரத்துடன் நிரூபிக்க முடியுமா...........? முடிந்தால் நிரூபியூங்கள், நிரூபித்து விட்டு உங்கள் கருத்து மோதலை தொடருங்கள்
      • 46 replies
    • சமூகத்துக்கு பயனுடைய கல்விநிலை எது?

      பேராசிரியர் சோ. சந்திரசேகரன்

      இன்று நாட்டில் உள்ள கல்விமுறையையும் அதற்கு அப்பால் உள்ள கல்வி ஏற்பாடுகளையும் நோக்குமிடத்து, பல்வேறு கல்வி நிலைகளை இனங்காண முடியும். அவையாவன: ஆரம்பக்கல்வி, இடைநிலைக் கல்வி, பல்கலைக்கழகக் கல்வி உள்ளடங்கிய உயர் கல்வி, பாடசாலையில் வழங்கப்படும் (1-11 ஆம் வகுப்பு வரை) பொதுக்கல்வி, தொழில்நுட்பக்கல்வி, வளர்ந்தோர் கல்வி என்பன, இவை தவிர கருத்தாக்க ரீதியாக முறைசாராக் கல்வி, வாழ்க்கை நீடித்த கல்வி, தொடர்கல்வி எனப் பலவற்றை இனங்காண முடியும். இவற்றில் ஆரம்பக்கல்வி, இடைநிலைக்கல்வி, உயர்கல்வி என்னும் கல்வி நிலைகளே முறைசார்ந்த (Formal) கல்வியின் பிரதான நிலைகள் அல்லது கூறுகளாகும்.
      • 5 replies
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.