கதைக் களம்

றைன் நதியோடு நானொருநாள்

3 weeks 4 days ago
Monday, December 28, 2020
றைன் நதியோடு நானொருநாள்

---------------------------------------------------

 (4/2019 எழுதப்பட்ட கதை. 2020 நவம்பர் தேசத்தின் குரல் இணையஇதழில் வெளியானது)

நேரத்தைப் பார்க்கிறேன்.  காலை 6.56. இன்னும் 2 மணித்தியாலங்கள் இருக்கிறது என் பயணத்தின் இலக்கையடைவதற்கு.

இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு இன்று மகளிடம் போகிறேன். ஒரு குழந்தையென்ற எனது கனவுகள் விலக்கி அவள் 4வது செமஸ்ரர் தொடக்கத்தில் நிற்கிறாள். இன்னும் இரண்டு செமஸ்ரர் முடிந்தால் அவளது கற்றலின் இளமானிப் பட்டப்படிப்பை நிறைவு செய்வாள்.

காலமே என் குழந்தையைக் காத்திடு. அவள் கனவுகள் மெய்ப்பட உன் கைகளால் ஆசீர்வதித்து ஒளியிடு. நீயே நிதர்சனம் நித்தியம்.  உன்னைச் சரணடைகிறேன் என்னை வதைக்காதே.

குறையுறக்கத்தில் கண்கள் தடுமாறுகிறது.

மலைகளின் உறக்கத்தையும்  மரங்களின் சோம்பலையும் கலைத்துக் கொண்டு வெயில் கீழிறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

சூரியக் கோளத்துச் சிவப்பு சந்தனமாகிக் கரையத் தொடங்கிப் பிறகு வெண்ணிறத்தை மலையின் இடுக்குகளில் வடித்தது.

அழகான ஏப்றல் மாதத்தின் துளிர் மரங்களின் வர்ணப்பச்சையில் குதித்தன வெயில் கதிர்கள்.

ஒடிக்கொண்டிருந்த ரயிலில் எனது இருக்கையைத் தேடிவந்து ஊற்றிய காலை ஒளியில் என் நித்திரை கலங்கி விழித்து கலங்கி மீண்டும் குறைத்தூக்கம் என் கண்களைப் பிடிக்கிறது.


றைன் நதியோரமாய் இன்ரசிற்றி எக்ஸ்பிறஸ் நடைவேகத்தில் உருளத் தொடங்கி வேகமெடுத்தது.

நதியின் கரையோரத்து மரங்களின் கிளைகளும் இலைகளும் பரப்பிய நிழல்க்கவிதை நதியில் ஏறி நின்றது.

மரங்களின் நிழலோடு முகில்கூட்டம் சேர்ந்து அழகான ஓவியமொன்றைக் கண்முன்னே விரித்து வைத்தது.

இயற்கை எவ்வளவு மர்மம் நிறைந்தது. வினாடிக்கு வினாடி எத்தனை அற்புதங்களையும் அனர்த்தங்களையும் நிகழ்த்தி விடுகிறது ?

வந்து வந்து போன ஒளிச் சிதறலில் நித்திரை தீர்ந்து போகிறது.  முழுமையாக முறிந்தது சோம்பல்.  றைன் நதியின் கரும்பச்சை நிறத்தின் மீது கண்கள் பாய்கிறது.

கண்ணில் தெரிந்த ஓவியம் கண்ணெதிரே கரைகிறது.  காவல்துறையென எழுதப்பட்ட படகொன்று  சத்தமேயில்லாம் கிடந்த சித்திரம் மீது ஏறிச்செல்ல வர்ணங்களெல்லாம் கலந்து கலங்கி நவீன வர்ணச் சித்திரமாகியது.

குட்டித்தீவுகள் போல இடையிடையே கற்பாறைகள் அதைச்சூழ சில மரங்கள். அங்கங்கே வாத்துக் குஞ்சுகள்.  ஈரச்சிறகுகளைக் கற்களின் மேலேறி உலர்த்திக் கொண்டிருந்தன. தாய் வாத்துகளின் அருகே சில குஞசுகள் குந்தியிருந்தன.

காற்றிலே மெல்லவூரும் அலைகளின் கைகளால் நீருயரம் இடையிடையே மேலேறிப் பிறகு தன் பாதைகளை தேடி ஓடிக் கரைகளை உதைக்கிறது.

நீண்ட அகன்ற பெரிய  சரக்குக்கப்பல்கள் சில பச்சை அடையாளமான பெருங்குற்றிகளின் வழியே பயணிக்கின்றன.

தன்னை யாரென அடையாளம் சொல்வது போல தன் பாதைவழியே றைன்நதி நடந்து கொண்டிருந்தது.

இந்தக் கரைகளின் வழியில் எனது பயணங்கள் ஆரம்பமாகி ஒன்றரை வருடமாகிவிட்டது.

வருடத்தின் அனைத்துக் காலநிலை மாற்றத்தையும் கடந்தே நடக்கிற  நதியோடு  என் மௌனங்களும் கண்ணீரும் கலந்தேயிருக்கிறது.

10. 15மணிக்கு மைன்ஸ் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி மகளின் வீட்டுக்கு நடக்கிறேன்.  மலைகள் றைன்கரைகள் தாண்டி மனிதத்தலைகள் நடுவே போகிறேன்.

12பாகை செல்சியஸ் வெக்கை. வியர்க்கிறது போட்டிருந்த யக்கற்றைக் கழற்றி இடுப்பில் கட்டுகிறேன். மகளுக்கான பொருட்கள் பாரம் வலது தோளில் இருந்து இடது தோழுக்கு மாற்றுகிறேன்.

அவளது வீட்டுக்கு 300மீற்றர் இருப்பதாக ஜீபிஎஸ் குரல் ஒலிக்கிறது.  50மீற்றர் தொலைவில் வரும் பாதசாரிகள் சமிஞ்ஞை விளக்கில் வலது பக்கம் திரும்பி நடவென்கிறது ஜீபிஎஸ்.

திரும்புகிறேன் அந்த வளைவின் நான்காவது உயர்ந்த கட்டடம் வங்கியொன்று. ஆட்கள் போயும் வந்தும் கொண்டிருந்தார்கள். அதைத்தாண்டி ஒரு துருக்கிய உணவகம்.  அதனருகில் ஒருத்தி வெள்ளை நிறத்திலான கப் ஒன்றினை நீட்டிப் பிச்சை கேட்டுக் கொண்டிருநதாள்.

பிச்சையெடுப்போர் மீது முன்பெல்லாம் கோபம் வரும்.  என்னை மறித்துப் பிச்சை கேட்ட பலருக்கு 'வேலைக்கு போங்கோ' சொல்லியிருக்கிறேன்.

அம்மா... உங்களுக்கு மனிதாபிமானம் இல்லையோ? ஒருதரம் பிள்ளைகள் என்னில் சினந்தார்கள்.

 எல்லாராலையும் வேலை செய்ய ஏலாது தெரியுமோ ?  உதவி செய்யாட்டில் பேசாமல் போங்கோ... அவையளும் மனிசரம்மா....

இங்கே வாழ வசதிகள் இருந்தும் வாழத்தெரியாது சோம்பேறிகளாக இருப்போரே இப்படி வீதிகளில் இரப்போரென்பது  என் எண்ணம்.

நேசக்கரம் செய்து கொண்டு உப்பிடிச் சொல்லைதையுங்கோ....

இப்போது அப்படிச் சொல்வதில்லை.  அவர்களுக்கும் என்னென்ன இடைஞ்சல்களோ ?  முடிந்தால் இயன்றதைப் போட்டு விட்டுப் போகப்பழகி விட்டேன்.

பச்சைப் பாவாடையும் வெள்ளை நிறத்தில் பூப்போட்ட மேலாடையணிந்து இன்னொரு பெண் அடுத்த வீதியில் இருந்தாள்.

000         000              000

மணி 12.10 மகளோடு அவள் வீட்டிலிருந்து வெளியில் வருகிறோம். சனிக்கிழமை அவசரமில்லாது இயங்குவது போல கடைகளில் வீதிகளில் மனிதர்கள் திரிந்தார்கள்.

அடுத்து பிராங்பேட் நகரத்திற்கு நான் போக ரயிலுக்கான நேரத்தை இணையத்தில் பார்க்கிறேன்.

மகள் வேலைக்குப் போகும் ரயில் வர இன்னும் 10நிமிடங்கள் இருந்தன.

நான் உங்களை ஏத்தீட்டு போறனம்மா...

சொல்லிக் கொண்டு என்னோடு வீதிச் சமிஞ்ஞையைக் கடந்து  என்னோடு வருகிறாள்.

அம்மா..., ஒரு வீடில்லாத ஆளுக்கு கிழமைக்கு ஒருக்கா சாப்பாடு குடுப்பேன் அந்த ஆளைப்போன கிழமை கண்டனான். நல்ல உடுப்புப் போட்டு ரயிலுக்கு நிண்டவர்.  என்னட்டை வந்து கதைச்சவர்.  நான் சாப்பாடு தந்ததுக்கு கனதரம் நன்றி சொன்னவர். அவர் இப்ப வேலை செய்றாராம்...

ஒ நல்லது...

அந்த மனிதனை அவள் சந்தித்த அனுபவம் பற்றி கடந்த வருட இறுதியில்  சொல்லியிருந்தாள்.  

அப்போது அவள்  மனவுளைச்சல் அதிகமாகி மிகவும் அந்தரப்பட்ட நேரம்.  வாரம் ஒருநாள் தேவாலயம் சென்று வருவாள்.

ஒரு இரவு உறங்க முடியாது அவள் விடியற்காலை 4மணி வரையும் தொலைபேசியில் என்னோடு அழுதபடியிருந்தாள்.  உடனடியாக அருகே ஓடிப்போக முடியாத அந்தரம் எனக்கு. மறுநாள் பின்னேரம் தான் அவளிடம் போனேன்.

முதல் நாள் அவள் தேவாலயம் போகும்போது வாசலில் அந்த மனிதன் தேவாலயத்தின் வாசலில் கையேந்தி நின்றான். அவனுக்கு கொடுக்க அன்று அவளிடம் எதுவும் இல்லை.

 மனக்கலக்கத்தில் தேவாலயம் போனவள் திரும்ப வரும் போது பணம் தருமாறு அவன் கேட்டால் தனது மனநிலை மேலும் துயரடையும் என நினைத்தபடி வந்தாள்.

அவன் எதுவும் கேட்காமல் கையை நீட்டிக் கொண்டிருந்தான். அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான். இன்றைய நாள் நல்ல நாளாக அமையட்டுமெனச் சொன்னான்.  

சிலர் பிச்சையேந்துவார்கள் எதுவும் கொடுக்காமல் போகிறவர்களை சபிப்பார்கள். இவன் யாரையும் சபிக்காமல் அமைதியாகவே கையேந்திக் கொண்டிருந்தான்.

அதன் பிறகு சிலநாட்கள் பேரூந்து நிலையத்தில் கையேந்திக் கொண்டு நிற்பதைக் கவனித்தாள்.

வீட்டிலிருந்து தனக்கு கொண்டு போகும் சாப்பாட்டில் அவனுக்கும் கொடுக்கத் தொடங்கினாள்.  

ஒவ்வொரு முறையும் அவளிடமிருந்து பெறும் உணவுக்கு அவன் சொல்லும் நன்றி அவளுக்கு பசியிருக்கும் ஒருவரின் பசிபோக்கும் ஆறுதலைக் கொடுத்தது.

வாரத்தில் சிலநாட்கள் தொடர்ந்து ஒருநேர உணவைக் கொடுத்து வந்தாள்.

000             000            000

13.35 மணிக்கு பிராங்பேட் பிரதான ரயில் நிலையத்தை அடைகிறேன். ஓர் விஞ்ஞானியுடனான சந்திப்புக்கான பயணம்.

மின்னஞ்சல் குறுஞ்செய்தியில் ஆரம்பித்த எங்கள் உறவு இன்று நேரே சந்திக்கப் போகிறோம்.

என் பெரும் பலத்தை நம்பிக்கையை கனவுகளைக் காவு கொண்டது 2019ம் ஆண்டு. இந்த வருடம் தந்த  பெருந்துயரையும் அதிர்ச்சியையும் கடந்து போக  அதற்கான தீர்வைத் தேடியலையும் இந்த நாட்கள். இனி இழப்பதற்கு எதுவுமற்ற நிலையை மாற்றும் வழியொன்னை எதிர்பார்த்து எங்கெல்லாமோ அலைகிறேன்.

ஒரு சிறு துவாரம் கிடைத்தாலே அதனூடு பயணித்து என் பாதையைக் கண்டடைவேன் என்ற என் நம்பிக்கை மீது வீழ்கின்ற பாறைகளைத் தாண்டியோடும் பயணத்தில் இதுவும் ஒன்று.

ரயில் நிலையத்தில் என்னை வரவேற்ற உறவும் நானும் நெருக்கம் மிகுந்த பிராங்பேட் நகரின் வீதியொன்றில் நடந்து உணவகமொன்றிற்குப் போனோம்.

எங்களுக்கான உணவு வந்தது. சாப்பிட்டபடி பேசத் தொடங்கினோம்.  திறமைகளைப் பலிகொள்ளும் உலகின் பயங்கரங்கள் பலியெடுப்புக்கள் பற்றிய உரையாடலில் என் கண்ணீரும் கலந்தது. ஆச்சரியமும் பரிதவிப்பும் அந்தக் கண்களிலிருந்த கருணையும் எனக்கு உதவுமென்ற நம்பிக்கையைத் தந்தது.

மூன்றரை மணிநேரம் நாங்கள் பேசினோம். நான் வேண்டிய உதவி தவிரவும் நிறையவே பேசினோம். ஒரு சின்ன வழியைக் கண்டு பிடித்த ஆறுதல் என்னுள் குடியேறுகிறது.

16.38 மணிக்கு மீண்டும் மைன்ஸ் நகர் நோக்கிப் போகிறேன். நதிகளைக் குறுக்கறுக்கும் பாலங்களையும் பாதைகளையும் கடந்து ஓடும் ரயிலில் கண்ணாடி வழியே என் விழிகள் போகிறது.

எத்தனையோ கேள்விகள் அதிர்ச்சிகள் பயங்கரங்கள் நடைபெறும் நாடு.  துறைசார் போட்டிகள் நேர்மையை மட்டுமே நம்பும் மனங்களை தடயங்கள் இல்லாமல் அழிக்கும் கொடூரம், வியாபாரிகள் பணமுதலைகள் கையில் சிக்கிய நேர்மையாளர்களின் இழப்பு... இப்படி எத்தனை மர்மங்கள்....?

ஜனநாயகம் மனிதம் பேசிக்கொண்டு  அடையாளமில்லாத பலியெடுப்புக்கள்.

எத்தனை அம்மாக்களை என்போல் உயிரோடு கொல்லும் நுணுக்கங்களை  இந்த உலகம் தன் பொய்யான முகத்துள் புதைத்து வைத்திருகிறது...?

நினைவுகளில் தடக்கித் தடக்கி விழும் என் காலத்தைத் தொடரும் பயம் வெறுப்பாகிக் கண்ணீராகி கைவிரல்களில் காய்கிறது.....????

17. 20 மணிக்கு மைன்ஸ் ரயில் நிலையத்தில் இறங்குகிறேன். அடுத்த பயணத்திற்கு இன்னும் 81 நிமிடங்கள் இருந்தன.  ஆட்கள் குறைந்த இடமொன்றில் இருந்த இருக்கையொன்றில் போயிருந்தேன்.  

மைன்ஸ் ஓப்பிள் அரேனாவில் நடைபெற்ற மைன்ஸ் டுசில்டோர்ப் இடையேயான காற்பந்தாட்டத்தில் மைன்ஸ் 3கோலடித்து வென்றதை செய்தியில் வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

எத்தனை மனிதர்களின் வாழ்வையும் கனவுகளையும் சுமந்து செல்லும் ஒவ்வொரு ரயிலுக்காகவும் காத்திருக்கும் பலரோடு நானும் ஒருத்தியாக காத்திருந்தேன்.

நான் காத்திருந்த பகுதிக்கு டுசில்டோர்ப் ரீசேட்கள் அணிந்த பலரும் வந்திருந்தார்கள்.  அவர்கள் அனைவருமே டுசில்டோர்ப் காற்பந்தாட்ட அபிமானிகள். பலரின் கைகளில் பியர்ப்போத்தல்கள்.

 சிலர் நடனமாடியும் சிலர் மௌனமாகவும் பலர் பாடியும் அந்த நிமிடங்கள் கழிந்து கொண்டிருந்தது.

18. 41மணிக்கு ரயிலேறுகிறேன். டுசில்டோர்ப் காற்பந்து ரசிகர்கள் பலராலும் அதிகம் ரயில் பெட்டிகள் நிறைந்தது.

மீண்டும் றைன்நதிக் கரைகளால் ரயில் போகிறது.  இரவு 19. 42மணி.  கண்ணுக்கு நேரே தன் கதிர்களை வீசுகிறது சூரியன். கண்ணில் ஒளிவீழக் கண்கள் கூசுகிறது.

மேலிருந்து கீழாக நிழலைக் கீறுகிறது சூரியக்கதிர்கள்.  எதிர் வளத்தில் படிக்கட்டுக்களாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட மேடுகளில் துளிர் கட்டியிருக்கும் முந்திரிகைக் கொடிகள் மீதும் நதிக்கரைகளில் அமைந்த வீடுகளின் முகடுகளில் படிந்த சூரிய வெளிச்சம் தண்ணிரில்லாத சித்திரமாகி தன்னழகோடு என்னை அழைக்கிறது.

அங்கங்கே பழங்கால வரலாறுகள் எழுதிய கோட்டைகள் பழமை மாறாத இளமையோடு கூட ஒடிவருவது போலிருந்தது.  

யேர்மனியக் கோட்டைகள் ஒரே கலைஞரின் கைவண்ணமோ ?    பலதடவை நினைத்திருக்கிறேன். அவை எப்போதும் ஒரே வடிவங்களையே கொண்டிருக்கிறது.

சில இடங்களில்  உள்மனைகளை ஊடறுத்து ரயில்  ஓடும் போது கோடைகாலத் தோட்டங்கள் தேவாலயங்களைக் கொண்டு வரும் ஊர்மனையழகு உயிரோவியங்களைக் கண்ணிலூற்றுகிறது.

நேரம் 20. 02 நிமிடங்கள்...,
கண்ணைக் காந்திய சூரியன் கோபமாறிச் சிவக்கிறது. கீழிருந்து மென்னிருள் மேலேறுகிறது. மலைகளின் மறைவுகள் கருமண்ணிறமாகிறது. மரங்களின் குருத்திலைகள் இருளையேந்தத் தயாராகிறது.

நேரம் 20. 24....
நதிகளின் பாதைகளை மறைத்துக் கொண்டு ரயில் பதிவான பகுதியில் ஓடுகிறது.  

மஞ்சள் வெளிகளாய் கடுகுத் தோட்டங்கள்.  ஒரே சீராக வடித்த குன்றுகளாக கடுகுப் பூக்கள். பரந்த பச்சை வெளிகளில் புற்கள் பாய்விரித்திருக்க சிறு பறவைகள் குந்தியிருக்கின்றன.

மீண்டும் றைன்நதிக்கரை வருகிறது. மலைகளின் வெளிகளில் ஆங்காங்கே புகார் மூட்டம்.

நேரம் 20. 33....,
துரத்தே தெரியும் கட்டடங்களிலிருந்து ஒளிப்பூக்கள் கண் திறக்கிறது. நதியின் மடியில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கும் கப்பல்களும் மின்குமிழ்களால் ஒளியேறிக் கண்திறக்கிறது.

றைன்நதிக்கு நித்திரை வருது போல. அலைகளின்றி நதி அமைதி கொள்கிறது. மரங்கள் ஆடாமல் அப்படியே கண்ணுறங்கத் தொடங்குகிறது.

நதியோடு நானும் கரைகிறேன். பயண அலைவின் களைப்புத் தீர காதில்  கெட்செற்றூடாக காதை நிறைக்கும் தாமரையக்காவின் '  கண்கள் நீயே காற்றும் நீயே 'பாடல் ஒலிக்கிறது.  

கொலோன் நகரத்துக் கோபுரங்களிலிருந்து சிதறும் ஒளிவெள்ளம் இரவு நேரத்தின் கொலோன் அழகை இதோ பாரென அழைத்தது.எத்தனை தடவைகள் இந்தக் கரைகளையும் அழகையும் அனைத்துக் காலநிலை மாற்றங்களோடும் கண்டாயிற்று. ஆனாலும் புதிது புதிதாய் தன்னழகை கொலோன் நகரும் கோபுரங்களாய் உயர்ந்து நிமிர்ந்திருக்கும் கட்டடங்களும் கண்ணுக்குள் புதிதுபுதிதாய் எழுதிக் கொள்ளும் கவிதைகளின் படிமங்களாய் பதிகிறது.

கொலோன் ஆற்றங்கரைகளை அடையாளம் சொல்லுமாப் போல ஆற்றிலோடிக் கொண்டிருந்த கப்பல்களின் வெளிச்சம்.

இருளைப் பிரித்தோடிக் கொண்டிருந்த ரயில் யன்னல்களில் பயணிகளின் முகங்கள் தெரிந்தன.

கொலோன் பிரதான தொடரூந்து நிலையத்தை அடையவிருப்பதை ரயில் அறிவிப்பு ஒலிவாங்கி அறிவித்தது.

நேரம் 20. 54..,
நான் இறங்க வேண்டிய தரிப்பிடத்தை இன்னும் சில நிமிடங்களில் அடையவிருப்பதாக அறிவிப்புக் கேட்கிறது.

இப்போது இருளோடு வெளிச்சப் பொட்டுகள் தெரிகின்றன. இருள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அடர்த்தியாகி ரயில் வெளிச்சம் மட்டுமே இப்போது கனமடைகிறது.  

சாந்தி நேசக்கரம் யேர்மனி
04/2019
 

றைன்நதி பற்றிய குறிப்பு :-
றைன் நதியானது சுவிஸ் நாட்டின் அல்ப்ஸ் மலைத்தொடரின் தென்கிழக்குப் பகுதியில உருவாகி ஐரோப்பாவின் பல நாடுகளை ஊடறுத்து ஓடும் பிரதான நதியாகும்.

இது ஐரோப்பாவின் நீளமான நதிகளில் ஒன்றாகும். நீளம் கிட்டத்தட்ட 1230கிலோமீற்றர். நீர்வழிப் போக்குவரத்தின் பிரதான வழியாகவும் அமைகிறது.

யேர்மனியில் றைன் ஆற்றங்கரையில் உள்ள மிகப்பெரிய நகரம் கொலோன் நகரமாகும். யேர்மனியின் பிரதான வரலாற்று நகரங்களில் கொலோன் நகரும் ஒன்றாகும்.

றைன் நதியானது சுவிஸ்,ஒஸ்ரியா ,லக்சம்பேர்க் யேர்மனி ஆகிய நாடுகள் உடாகப் பாய்ந்து நெதர்லாந் நாட்டின் வடகடலில் கலக்கிறது. இந்த நதிக்கரைகளையண்டி பல வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க கோட்டைகள் கட்டப்பட்டுள்ளது.

 (4/2019 எழுதப்பட்ட கதை. 2020 நவம்பர் தேசத்தின் குரல் இணையஇதழில் வெளியானது)

https://mullaimann.blogspot.com/2020/12/blog-post.html

 

சில ஞாபகங்கள் -9

3 weeks 5 days ago

ஞாபகங்கள் ஒரு வகையில்  விசித்திரமானவை. அண்மையில் நடந்த சம்பவமொன்று மறந்து போகிறது.கடைத்தெருவில் சந்திக்கிற மனிதர் ஒருவர் என்னை ஞாபகமிருக்கிறதா என கேட்கிறபோது அசடு வழியவேண்டிவருகிறது. எங்கேயோ பார்த்த முகம் போல இருக்கும். பெயர் நினைவுக்கு  வராமல் அடம் பிடிக்கும். முப்பது நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னர் நடந்த சில சம்பவங்கள் இப்போதும் அச்சொட்டாக  ஞாபகத்தில் இருக்கிறது.  பல நூறு மனிதர்களையும் சில ஆயிரம் சம்பவங்களையும்  கடந்திருப்போம். சிலது ஒட்டிக்கொள்கிறது. சிலது தொலைந்து போகிறது. எது தொலையும் எது தங்கிநிற்கும் என்பதற்கு ஏதேனும் எளிய சூத்திரம் இருக்கிறதோ தெரியாது. இது இன்னும் மறையாமல் எங்கையோ ஓரமாக  ஒட்டிக்கொண்டிருகிற இரண்டு  பள்ளிகால  கனவுகள்  பற்றியது.

 
சின்ன வயதில்   நண்பர் கூட்டம் ஒன்று  இருந்தது. பொதுவாக  எல்லோருக்கும் இருந்திருக்க கூடும். அவர்கள் பெரும்பாலும் வாழ்க்கை போகிற போக்கில் பயணிப்பார்கள்.  ஏறினாலும் இறங்கினாலும் பெரிதாக அதலட்டிக்கொள்வது கிடையாது. நாளையை பற்றி யோசித்து இருக்கிற   பொழுதை சிதைக்க தெரியாதவர்கள். முடிந்தவரை அந்த அந்த பொழுதுகளுக்கு வஞ்சகம் செய்யாதவர்கள்.  சின்ன சின்ன  பகிடிக்கும் வாய் கிழிய சிரிப்பார்கள். கப்பல் கவிண்டாலும் கணக்கில் எடுக்க மாட்டார்கள்.   அவர்களோடு  கூடி இருக்கிறபோது சந்தோசங்கள் தானாக வந்து சேரும்.
 
முன்பெல்லாம் ஊருக்குள் வீரசாகசங்கள் நடப்பதுண்டு. ஓடாமல் நிக்கிற  லொறியை இடுப்பில்  கட்டி இழுப்பது, ஓடுகிற  ட்ரக்டரை நெஞ்சில் ஏற்றுவது  செங்கட்டியை கையால் உடைப்பது என அது பலவகைப்படும்.அவ்வப்போது ஆணழகன் போட்டியும் நடந்தேறும். எண்ணெய் பூசிய ஜம்பவான்களின்    தசைகள் மேடையேறி  தனித்தனியே நடனமாடும். இவைகளை பார்த்த எங்கள்  நண்பர் ஒருவருக்கும்  பயில்வான் ஆகிற ஆசை வந்து தொலைத்தது.
 
அப்போதெல்லாம் பருத்தித்துறையில் பயில்வானாக மாற இரண்டு வழிகள் மட்டுமே இருந்தது. அதற்கு மேலும் இருந்திருக்க கூடும். ஒன்பதாம் வகுப்பு பாடத்திட்டத்தில் சேர்க்காததால்  எங்களுக்கு தெரிந்திருக்க  வாய்ப்பில்லை.  
 
சோதி அண்ணாவின் கராட்டி வகுப்புகள் வீரபாகுவின் கட்டடத்தில் மேல் தளத்தில் நடக்கும்.  பச்சை முட்டையை வெறும் வயித்தில் குடித்த பிறகு சோதி அண்ணாவிடம் கராட்டி பழகுவது ஒரு வழி.
 
சாண்டோ துரைரத்தினம் வீட்டில் பொடி பில்டிங் (body building) நடக்கும். இரவு முழுக்க தண்ணீரில் ஊற வைத்த கடலையை அவிக்காமல் சாப்பிட்ட பிறகு சாண்டோ அண்ணா  வீட்டில் பாரம் தூக்குவது மற்றைய வழி.
 
முட்டை விலை கட்டுபடியாகாது என்பது தெரிந்தது. பிறகு யோசிக்க என்ன இருக்கிறது.  சண்டோ வீட்டுக்கு போவதென நண்பர்கள் ஒருமனதாக முடிவுக்கு வந்தார்கள்.  கூட்டமாக சவனாய்க்கு போனோம்.  சாண்டோ துரைரத்தினம் வீட்டு கதவை தட்டனோம்.  பயில்வான் ஆகிற ஆசையை சொன்னோம். எங்களை பார்த்த சாண்டோவுக்கு சிரிப்பு வந்தது. முதலில் போய் படிக்கிற வேலையை பாருங்கள் பிறகு பயில்வான் ஆகலாம் என்றார். நாங்கள் விடுவதாக இல்லை.
 
அதிஸ்டம்  சொல்லிகொண்டா வருகிறது? அப்படிதான் சாண்டோவின் இரண்டாவது மகன் ஹரி அறைக்குள் இருந்து எட்டி பார்த்தான்.   ஹாட்லியில் ஒன்றாக படிக்கிற கதையை சொல்லி எங்களுக்கும் பழக்கிவிடும்படி  அப்பாவிடம் சிபார்சு செய்தான் . வேறு வழியில்லாமல் சாண்டோவுக்கு  எங்களையும் ஆட்டத்தில்  சேர்க்கவேண்டியதாயிற்று.
 
அடுத்த நாள் பின்னேரம் ரியுசனில் பாதிநேரம் இருந்தோம் மிகுதி நேரம் சாண்டோவின் வீட்டில் பயில்வான் பயிற்சியில் இருந்தோம். முதல் நாள்  பயிற்சி ஆரம்பமானது. கால்களும் கைகளும் இறுகிய பிறகுதான் பாரம் தூக்கமுடியுமென சொன்னார். முதலில்  ஐயாயிரம்  தரம் இருந்து எழும்ப சொன்னார். இலக்கங்களில் கொஞ்சம் திருகுதாளங்கள் செய்து பார்த்தோம்.  அப்படியிருந்தும் யாராலும்  ஆயிரம்  இலக்கத்தை கூட   தாண்ட முடியவில்லை. சரி நாளைக்கு வந்து ஐயாயிரம்  தரம் இருந்து எழும்பிய பிறகு பயிற்சியை தொடங்கலாம் என திருப்பி  அனுப்பி வைத்தார்.  அதற்கு பிறகு சாண்டோ வீட்டுக்கு மட்டுமல்ல சவனாய்க்கு போவதையே நிறுத்திகொண்டோம்.  இப்படியாக  பயில்வான் கனவு ஒரே நாளில்  கலைந்தது.
 
இன்னுமொரு சம்பவம்.
எண்பத்து மூன்றின் கடைசி அல்லது எண்பத்து நான்கின் தொடக்கமாக இருக்க வேண்டும். வயதும் பக்குவமும் கொஞ்சம் கூடியிருந்தது. நாட்டின் நிலமைகள் வேறு திசையில் பயணிக்க தொடங்கியிருந்தது. பெரும்பாலான எங்கள் வயதுக்காரின் எண்ணங்களில் பெரும்  மாற்றம் தொற்றிக்கொண்டது. சிரிப்புகள் குறைந்து போனது. சீரியஸ் பேச்சுகள்  வந்து சேர்ந்தது. ஜனநாயகமா அல்லது மாக்சீசமா ஈழத்தின் ஆட்சி என்பதுவரை அது நீண்டிருந்தது.  
 
 
அது ஒரு வழமையான சனிக்கிழமை. (CME) சிம்ஈயில் பகல் நேர வகுப்புகள் இருக்கும். புத்தகமும் கையுமாக வீட்டில் இருந்து புறப்பட்டேன்.  இனி புத்தகமும் நானும் வீடு திரும்பப்போவதில்லை என்பது தெரியும். யாருக்கும் அது பற்றி மூச்சுவிடவில்லை. இந்தியாவிற்கு பயிற்சிக்கு போவதற்கான எல்லா ஏற்பாடுகளும் முடிவாகியிருந்தது.
 
வெயில் மறையாத பின்நேர பொழுதொன்றில்
மணற்காடு கடற்கரையை சென்றடைந்தோம். மீனவர் வாடியொன்றை ஒதுக்கியிருந்தார்கள். ஓட்டியும் வள்ளமும் வந்து சேரும்வரை அங்கு இருக்கும்படி சொல்லப்பட்டிருந்தது. கூட இருக்கிற மற்றையவர்கள் ஏற்கனவே தெரிந்தவர்கள்.   நாட்டை விட்டு போவது பற்றிய எந்த பதட்டமும் இருக்கவில்லை. யாருக்கும் சொல்லாமல் வீட்டை விட்டு வந்தது பற்றிய சின்ன  உறுத்தல் மட்டும் உள்ளுக்குள் கனன்றுகொண்டிருந்தது. அப்பாவின்  சைக்கிளை வீட்டில் கொண்டு போய் சேர்க்காமல்  இடைநடுவில் போட்டு விட்டு வந்ததை சொல்லி ஒருவர் வருத்தப்பட்டார்.  திருநாவுக்கரசு மாஸ்டர் வகுப்பில் அரைவாசி பேரை காணாமல் தலையில் கைவைக்கபோகிறார் என சொல்லி இன்னுமொருவர்  சிரிக்க வைத்தார்.  நேரங்கள் நகர்ந்தது.
 
 
 
வானம் இருட்ட தொடங்கியிருந்தது. காற்று கொஞ்சம் பாலமாக வீசியது. அது மணலை காவிவந்து விசிறி எறிந்தது.  அலைகள் ஆளுயர எழுந்து இறங்கியது. இடியும் மின்னலும் அந்த இரவை வெருட்டியது. சோவென பெய்த மழை நிலமையை இன்னும் மோசமாக்கியது. இதுதான் கடலோர வாழ்கையாக இருக்ககூடும் என எங்களுக்குள் பேசிகொண்டோம். உண்மை அதுவல்ல. அதுவொரு பேய் காற்றும் கடல்கொந்தழிப்புமான அசாதாரணமான இரவு என்பது பின்னர் தெரிந்தது.  வள்ளம் இன்றைக்கு புறப்படுவதற்கு சாத்தியமில்லை என்பதை பக்கத்து வாடி மீனவர்கள்  சொல்லிப்போனார்கள்.  அவர்கள் காச்சிய கஞ்சியை  கொண்டு வந்து தந்தார்கள் . மணல் கஞ்சிக்குள் வந்து விழுவதை தடுப்பதுவும் நனையாமல் நிப்பதுவும்  பெரும் சிரமமாக இருந்தது. நித்திரை இல்லாத ஒரு முழு கடற்கரை  இரவை முதன் முதலில்  பார்க்க கிடைத்தது.
 
படிக்க போன பிள்ளைகள் வீடுவந்து சேராததால் பருத்தித்துறையில் சில வீடுகள் அல்லோகல்லோலப்பட்டது . இரவு முழுக்க தேடியும் எந்த சேதியும் இல்லை. அப்போதெல்லாம் படிக்க போனவர் வீடு திரும்பவல்லையென்றால் இயக்கத்தில் ஒரு இலக்கம் கூடியிருக்கும். கொஞ்சம் மினகட்டால் எந்த இயக்கம் என்ற துப்பு மட்டும் வேண்டுமானால்  கிடைக்கும்.
 
வள்ளம் போகாமல் வாடியில் தங்கியிருக்கிற செய்தி எப்படியோ காலையில்  ஊருக்குள் கசிந்தது.  பெரியவர்கள் மணற்காட்டுக்கு படையெடுத்தார்கள்.  கடல் கடந்த  பயிற்சி கைநழுவி போனது. இப்படியாக இந்திய கனவு கைநழுவி போனது.
 
 

நான் வசந்தன் - சிறுகதை - நிவேதா

3 weeks 6 days ago

அம்மாவின் அன்பான அழைப்பும் துயில் எழுப்பலும் எதுவும் இல்லை. தங்கையின் அலட்டல் ஆர்ப்பாட்டம் இல்லை. அப்பாவின் கம்பீரக் குரல் இல்லை. எனக்குப் பிடித்த இன்னும் பலதும் இங்கில்லைத்தான். ஆனாலும் அவர்கள் எல்லோருடனும் இருக்கும்போது இல்லாத ஒருவித நிம்மதியும் அதனூடே தெரியும்  வெறுமையுமே இப்ப எனக்கு இருந்தாலும் சுவாசக் காற்றில் எதோ ஒரு சுகத்தை கவலையினூடும் என்னால் உணர முடியிது.

நான் இரண்டு நாட்களாக என் அறையில் ஒருவித இலயிப்போடு சுருண்டு படுத்திருக்கிறேன். ஏழாம் மாடியின் அறை ஒன்றில் திரைச்சீலையற்ற யன்னலினூடே தெரியும் வானத்தையும் அப்பப்போ கடந்து போகும் மேகங்களையும் சில பறவைகளையும் கூட பல காலத்துக்குப் பின்னர் இப்பிடிப் படுத்தபடியே பார்த்து இரசிக்க முடியும் என்று ஒரு இரு மாதங்களுக்கு முன்புவரை நான் கனவில் கூட எண்ணியதில்லை.

அம்மா அப்பா தங்கை எல்லோரையும் விட்டுவிட்டு இந்த அறைக்கு நான் வந்து ஒரு வாரம் தான் ஆகிறது. வீட்டில் இடம் இல்லாமலோ அல்லது அம்மா அப்பாவோட பிரச்சனை என்றோ நான் வீட்டை விட்டு வரவில்லை. எத்தினை நாட்களுக்குத்தான் அவைக்கு என் விடயம் தெரிஞ்சிடுமோ தெரிஞ்சிடுமோ என்று பயந்து பயந்து இருக்கிறது. மற்றவைக்காக என் உணர்வுகளையும் மகிழ்ச்சியையும் ஏன் நான் விட்டுட்டு இருக்கோணும்.

சிலநேரம் அம்மாவோ அப்பாவோ என் பிரச்சனையைச் சொன்னால் விளங்கிக்கொண்டிருப்பினம் தான். ஆனால் சொன்ன பிறகு அவை அதிர்ச்சியில ஏதும் சொல்லிவிட்டால் என்னால அதைத் தாங்கேலாமல் இருந்திருக்கும். அதால நான் எடுத்த முடிவு சரிதான் என்று என் மனம் சொன்னதை ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டேன்.

நான் வசந்தன். வயது 24. நல்ல உயரமான ஆண் அழகன். என்னைப் பற்றி  நானே பீத்திறன் என்று நீங்கள் நினைக்கக் கூடாது. என்னோட கதைக்க ஆசைப்படும் பெண்களை வரிசையில் நிக்கவைக்கலாம். நான் கேட்காட்டிக் கூட பெண்கள் விடாமல் என்னைத் துரத்தினால் நான் அழகன் தானே. ஆறடிக்கு மேல் இருப்பேன். தலை நிறைந்த அடர் முடி. கருப்பும் இல்லாமல் மா நிறமும் இல்லாமல் நல்ல ஒரு நிறம் எனக்கு. அம்மாவின் நிறம் தான் நீ என்று என் தங்கை குறைப்பட்டுக்கொள்வாள். அதற்குக்  காரணமும் இல்லாமல் இல்லை.

பெண் பிள்ளைகள் வெள்ளையாக இருந்தால் தானே எங்கள் பெடியளுக்குப் பிடிக்கும். என் தங்கையோ அப்பாவைப் போல கருமை நிறம். அதற்காக அவளுக்கு என்னிலோ எனக்கு அவளிலோ எள்ளளவும் எரிச்சலோ கோபமோ இருந்ததில்லை. என்னிலும் பார்க்க என்றுதான் சொல்லமுடியும்…. அவளுக்கு என்னில் அளவுகடந்த பாசம். ஒருநாள் கூட பகிடிக்குத் தன்னும் நான் அவளின் நிறம்பற்றிக் கதைத்தது கிடையாது. அம்மாதான் திவாவுக்கு உன்ர நிறம் வந்து உனக்கு அப்பாவின்ர  நிறம் வந்திருக்கலாம். ஆம்பிளையள் கறுப்பாய் இருக்கிறதுதான் களை என்று  தங்கை இல்லாத நேரம் என்னிடம் தன் ஆதங்கத்தைக் கொட்டும்போது எனக்கும் வருத்தமாகத்தான் இருக்கும். இருந்தாலும் அதை மறைத்துக்கொண்டு என்னம்மா கதைக்கிறீங்கள். தங்கச்சி என்னிலும் எவ்வளவு வடிவு  என்பேன். அம்மா ஒரு சிரிப்புச் சிரித்துவிட்டு நீ தங்கச்சியை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டாய் என்பார்.

எனக்கு சின்னனா நினைவு தெரிஞ்ச நாள்முதல் பெட்டையள் எண்டாலே சரியான விருப்பம். என் அயலட்டையில் ஆறேழு சின்னன்சிறிசுகள் இருக்கினம் தான். மீனாவோடையும் செல்லாவோடயும் சேர்ந்து விளையாடுவதுதான் விருப்பம் எனக்கு. அதிலும் அந்த மீனாவோடையே எப்போதும் இருக்கவேணும்போல, கதைக்கவேணும் போல என் உள்ளக்கிடக்கையைச் சொல்லவேணும்போல ஆசையா இருக்கும். ஆனா அம்மா ஏன்ரா பெட்டையளுக்குப் பின்னால திரியிறாய் என்று அவளவைக்கு முன்னாலேயே ஏசேக்குள்ள அளவேணும்போல இருக்க கண்ணெல்லாம் குளமாயிடும். பொம்பிளைப்பிள்ளை போல அழாதை என்று சொன்னதும் கண்ணீரும் வெளியில வராமல் நிண்டிடும்.

பள்ளிக்கூடம் போனாலும் பெட்டையளோடயே கதைக்கவேணும்போல இருக்கும். ஆனா பெடியள் என்னை இழுத்துக்கொண்டு போவிடுவாங்கள். அதிலும் அந்தக் கரன் அடிக்கடி என்னைக் கட்டிப்பிடிச்சு கடுப்பேத்துவான். என்பாட்டில ஒரு பக்கமாய் போய் நிண்டாலும் விடான். எடேய் வாடா எண்டு என்னைப்  பந்தடிக்க கூட்டிக்கொண்டு போயிடுவான். இருந்தாலும் மார்க்கண்டு வாத்திக்கும் அம்மாவுக்கும் பயந்து விருப்பம் இல்லாமல் விளையாடிக் கொண்டிருப்பன். வாத்தி அம்மாவின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரன். தான் தான் எனக்குப் பள்ளிகூடத்தில் காவல்போல அம்மாவைக் காணும்நேரம் ஏதும் வத்திவைப்பார். அதுக்குப் பயந்து அவதானமாக இருப்பன்.

அப்பா வெளிநாடுபோய் எங்களையும் ஸ்பொன்சரில கூப்பிட்ட பிறகு ஊரும் இல்லை அயலுமில்லாமல் நான் சரியாக் கஷ்டப்பட்டுப்போனன். இங்க வந்து மொழி படிக்கிறது கஷ்டம் எண்டா ஒரு சின்ன வீட்டுக்குள்ள அக்கம்பக்கம் எங்கடை ஆட்களும் இல்லாமல்….. அதுகும் ஒருவகையில நின்மதியாத்தான் இருந்துது.

படிக்கட்டும் பிள்ளை எண்டு அப்பா வாங்கித் தந்த கணனியாலதான் என்ர சலிப்பான சிறிய  உலகமே மாறிப்போச்சு. அதுக்காக நான் படிப்பைக் கோட்டை விடேல்லை. அப்பா தான் பாவம். இரண்டு வேலை செய்து என்னையும் தங்கையையும் டியூசனுக்கு அனுப்பி ........ நான் அவையின் நம்பிக்கையைக் கெடுக்காமல் ஒருமாதிரிப் படிச்சு யூனியும் முடிக்கப்போறன். இவ்வளவு நாளும் அரசாங்கம் படிக்கக் காசு தந்தாலும் அம்மாவோடையே மூண்டு வருடங்களும் இருந்து கொஞ்சக் காசும் மிச்சம் பிடிச்சிட்டன். அதிலேதான் இனி மாஸ்டர்ஸ் செய்யவேணும். வீட்டில இருக்கிறது பல விதத்தில நன்மை. சாப்பாடு அந்தந்த நேரத்துக்கு பாசத்தோடு வரும். ஒதுக்குற வேலை, உடுப்புத் தோய்க்கிற வேலை, அதை அயர்ண் பண்ணுற வேலை எதுமே இல்லை. ஆனா ஆம்பிளைப் பிள்ளையாய் பிறந்திட்டு நெடுக அம்மா அப்பாவின் காசில வாழக் கூடாதுதானே. 

இப்ப பகுதி நேர வேலையும் செய்துகொண்டு தான் படிக்கிறன். அந்த வேலை செய்யப் போய்த்தான் எனக்கு அகிலோட பழக்கம் ஏற்பட்டுது. நாங்கள் இருவரும் ஒரே உணவகத்தில் பகுதிநேர வேலை செய்ய ஆரம்பிக்க, என்னுடன் தானே வந்து வலியக் கதைக்கவாரம்பிச்சது அகில்தான். பார்க்கப் பார்க்கப் பாத்துக்கொண்டே இருக்கலாம் போல் அழகு. நல்ல சுருள் முடி. எகிப்து நாட்டின் ஒரு தங்க நிறமும் உயரமும் கூர்மையும் என்னை மட்டுமல்ல யாரையுமே ஈர்க்கத்தான் செய்யும். வேலை முடிந்த பின்னரும் இருவரும் எங்காவது அமர்ந்து ஏதாவது குடித்தபடி பேசவாரம்பித்தது படிப்படியாக அதிகரித்து நான் வீட்டில் வந்து இரவு தூங்கிவிட்டு காலையில் மட்டும் வீட்டில் உணவருந்துவது என்றாகி இப்ப கொஞ்ச நாட்களாக அம்மாவும் தங்கையும் கூட "நீ இப்ப முன்னை மாதிரி இல்லை" என்று சொல்லுமளவு அகிலின் நெருக்கம் அதிகமாகி ...... அப்போதுதான் அகிலுடனேயே எந்நேரமும் இருக்கவேண்டும் என்ற எண்ணமும் ஏற்பட்டுப்போனது. 

அகிலின் எண்ணம் எதுவென வடிவாத் தெரியாது நானாக வாய் திறந்து ஏதும் கேட்டு அது தப்பாகி அகிலின் நட்பையே இழந்திடுவேனோ என்ற பயமும் கூடவே இருக்க, அன்று என் அதிட்டம்…... நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது அகிலே என்னை அணைத்து முத்தமிட்டபோது எல்லாமே எங்கள் இருவருக்கும் புரிந்துபோனது.

அதன் பின்தான் அகிலே நாங்கள் இருவரும் ஒரு தனி வீடு எடுத்து இருந்தால் என்ன என்று கேட்டபோது குப்பென்று மனதில் ஒரு இனம்புரியாத மகிழ்ச்சியை நான் உணர்ந்தேன். அப்பவும் மனம் பயத்தில் திக் திக் என்று அடித்துக்கொண்டதுதான். தங்கை இருக்கிறாள். அம்மா என்னைத் தனியா இருக்க விடுவாவோ? அவர்களைவிட்டு வந்து இருப்பது சரிதானா? என்று ஒருவாரமாக மண்டையைப் போட்டு உருட்டியதில்த்தான் அந்த ஐடியாவை அகிலே தந்தது. ஆனாலும் அகிலைப் பிரிந்து இருப்பதிலும் பார்க்க பெற்றோரையும் தங்கையையும் பிரிந்து இருக்க முடியும் என்று மனம் அல்லாடிப் பின் வெல்ல, சரி இரண்டுபேரும் தனியாக வாழ ஆரம்பிக்கலாம் என்று முடிவெடுத்ததுதான். எனது மாஸ்டர்ஸ் படிப்பை தூரவாக ஓர் இடத்தில் தெரிவு செய்து அங்கு எனக்கு இடமும் கிடைத்தது என் நல்ல காலம்.

அழைப்பு மணி அடிக்க அகிலுக்கு  இதே வேலையாய் போச்சு என்று மனதுக்குள் திட்டியபடி கதவைத் திறக்கிறேன்.

"நான் எங்காவது போயிருந்தால் என்ன செய்வாய்? திறப்பை மறக்காமல் எடுத்துக் போ என்று எத்தனை தடவை சொன்னாலும் கேட்கமாட்டியா" 

"நான் எப்ப வருவேன் என்று நீ எனக்காகக் காத்திருப்பாய் என்று எனக்குத் தெரியுமே" என்றபடி வசந்தனை ஆசை தீர இறுக அணைக்கிறான் அகில்.

 

 

 

சபீதா-சிறுகதை-சாத்திரி

1 month ago
சபீதா-சிறுகதை-சாத்திரி
இம்மாத நடு  இணைய சஞ்சிகையில் .

சாத்திரி

இப்போதெல்லாம் வரும் தமிழ்ப்படங்களையோ செய்தி சனல்களையோ பார்ப்பதை விட நசினல் ஜியோ கிராபி சனலை பார்க்கலாம். அதை பதிவுசெய்யும் கமராமேன்களுக்குத்தான் உண்மையில் அவார்டு கொடுக்கவேண்டும். காலை எழுந்ததுமே தேநீரோடு கொஞ்சநேரம் ஜெயோ கிராபி சனலை பார்க்கத் தொடங்கி விடுவேன். அதுவும் சிறுத்தை ஒரு மிருகத்தை வேட்டையாட பதுங்கியபடி நடக்கும்போதே ஒரு அழகியின் நடையை பின்னிருந்து இரசிப்பது போல அதன் அசைவுகளை அங்கம் அங்கமாக இரசிக்கத் தொடக்கி விடுவேன். குறி தவறாமல் அது தன் இலக்கின் கழுத்தை பாய்ந்து கவ்வும்போதே நானும் பாய்ந்து டிவியை கவ்வாதகுறையே தவிர அந்த சிறுத்தையாகவே மாறி விட்டிருப்பேன். பொதுவாகவே பெரும்பாலானவர்களின் மனதில் இருக்கும் குரூரம் இது போன்றவற்றை இரசிக்கத் தோன்றும் என்றும் உளவியல் சொல்கிறது. எனக்கு அது பற்றியெல்லாம் ஆழமாகத் தெரியாது. உணவுச் சங்கிலி இப்படிதான் உலகம் இயங்குகின்றது என்றது மட்டும் தெரியும். அன்றும் சிறுத்தையொன்று மானை துரத்தத் தொடங்கியிருந்தது. ஆனால், மான் எப்படியோ உச்சிவிட்டு ஓடிவிட ஏமாற்றத்தோடு  சிறுத்தை என்னையே பார்ப்பதுபோலவிருக்க,  ‘ச்சே  ..மான் தப்பிவிட்டது’ என்று வலக்கை முஸ்டியை இறுக்கிப் பொத்தி இடக்கையில் குத்தி விட்டு வேலைக்கு கிளம்பி விட்டிருந்தேன்.

கடையத் திறந்து கதிரைகளை வெளியே அடிக்கிக் கொண்டிருக்கும்போதே வழமைபோல முதுகில் புத்தக சுமையோடு ஓடி வந்த ஜோய் லேசாய் மூச்சு வாங்க வணக்கம் சொல்லி விட்டு நிற்க. சிறிது தூரத்திலேயே புன்னகைத்தபடி சபீதா வந்துகொண்டிருந்தாள். பூவைப்போல வட்ட வடிவில் செருகி வைக்கப்பட்டிருந்த லாலிபாப் ஒன்றை எடுத்து அவன் கையில் கொடுத்ததும் நன்றி சொல்லிவிட்டு குனிந்து நின்ற என்கன்னத்தில் ஒருமுத்தம் கொடுத்துவிட்டு அதைப்பிரித்து  வாயில் வைக்க, அப்போதான் அருகில் வந்து சேர்ந்த சபீதா  வணக்கம் சொல்லிவிட்டு  ‘வேலைக்கு நேரமாகி விட்டது போகிறேன்’ என்றபடி ஜோயை இழுத்துக்கொண்டு நடக்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.

கொரோனா வந்ததால் சபீதாவைப்போலவே நிறைய தோழிகளின் கன்னத்தோடு கன்னம் வைத்து முத்தத்தோடு சொல்லும் வணக்கத்தை இழந்து விட்டிருந்தது பெரும் கவலை. அப்போதான் நகர சபையில் வீதி துப்பரவு வேலை செய்யும் ராபிக் வந்துகொண்டிருந்தான். என் காலை வாடிக்கையாளர்களில் முக்கியமானவன்.  என்ன வேண்டுமென்று கேட்கத்தேவையில்லை. கிளாசை எடுத்துக் குழாயை திறந்து நுரை ததும்பும் பியரை நிரப்பி மேசையில் வைத்து விடுவேன். அதை உறுஞ்சிய படியே ஜோயை இழுத்தபடி போய்க்கொண்டிருந்த சபீதாவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன், ‘ அவளின் உடையும் நடையும் ‘ .. என்றவன் அரபியில் சில கெட்ட வார்த்தைகளைத் துப்பிவிட்டு மீண்டும் பியரை உறுஞ்சினான். அரபியில் கெட்ட வார்த்தைகள் எனக்கும் புரியும் என்பதால்,

“அவளை ஏன் எப்போதும் வெறுப்பாகவே பார்க்கிறாய் ?”  என்றதும்,

“அவளைப்பார். பர்தா தான் போடவில்லை, இந்தளவு குட்டைப்பாவாடை தேவையா? இதெல்லாம் மார்க்கத்துக்கு விரோதமானது, உனக்குத் தெரியுமா?” என்றவனிடம்,

“நீ பியர் குடிப்பது கூட மார்க்கத்துக்கு விரோதமானது தான், அதுவும் காலங்காத்தாலேயே…”  நான் சொல்லி முடிக்க முதலே,

“எனக்குத் தெரியும். அவள் கணவனும் இறந்து விட்டான். உன்னோடுதான் நல்ல நெருக்கமாக இருக்கிறாள்.” என்றபடி பியரை உறுஞ்சினான். முட்டாள்களின் கடைசி ஆயுதம் அவதூறு என்பதால் அவர்களோடு  விவாதம் செய்வதை எப்போதுமே நான் விரும்பியதில்லை. லேசாய் புன்னகைத்தபடியே என் வேலையை தொடர்ந்தேன்.

சபீதாவை எனக்கு பல வருடங்களாகவே தெரியும்,நல்ல நண்பியும் கூட. மருத்துவ தாதி. அல்ஜீரிய தம்பதிகளுக்கு பிறந்த பிரெஞ்சுக்காரி. அவள் தோலின் பழுப்பு நிறத்திலும் பெயரிலும் மட்டுமே இன்னமும் அல்ஜீரியாவின் மிச்சம் சொச்சமாகவுள்ளது. ஒரு போத்துக்கல் நாட்டவனை திருமணம் செய்திருந்தாள்.  அவனும் நல்லவன்தான். ஆனால் போதைக்கு அடிமையாகி விட்டிருந்தான். போதையின் பழக்கத்தால் அவன் செய்து கொண்டிருந்த நோயாளர் காவுவண்டி ஓட்டும் வேலை பறிபோனது மட்டுமல்லாமல் சாரதி அனுமதிப்பத்திர உரிமையும் பறி போனதால்  வேறு எந்த வேலைகளும் செய்ய முடியாமல் போதையின் பாதையிலேயே போய்க்கொண்டிருந்தான். வீட்டில் தொடங்கிய அவர்களுக்குள்ளான சண்டை வீதிகளிலும் தொடரச் செய்தது. போதைப்பொருள் வாங்கப் பணம் கேட்டு கெஞ்சியபடியே, அவனும் திட்டிய படியே அவளும் போகும் காட்சிகளை அவ்வப்போது பார்க்கலாம். சில நேரம் கோபத்தில் பணத்தை எடுத்து வீதியில் எறிந்து விட்டு அழுதபடி அவள் போய்க்கொண்டிருக்க, அவனோ சிரித்தபடி அதை பொறுக்கிக்கொண்டு போவான். போதையேறியதும் கடற்கரையிலுள்ள அந்தோனியார் கோவில் வாசல் தான் அவனது இருப்பிடம். அங்கே வந்து படுத்துக் கொள்வான். அவள் வேலை முடிந்து போகும்போது அவனை அடித்து இழுத்துக்கொண்டு போவாள்.

‘எதுக்கு இவனோடு கிடந்தது மாரடிக்கிறாய் பேசாமல் துரத்தி விடேன்’ என்று நானே ஒரு தடவை அவளிடம் சொல்லியிருக்கிறேன்.

“உனக்குத் தெரியுமா, அவனிடமிருக்கும் இந்தப்பழக்கத்தை தவிர  மிக நல்லவன். ஜோய் மீதும் மிக அன்பாக இருக்கிறான். இன்னமும் அவனை காதலிக்கிறேன்.” என்று கண்கள் கலங்க அவள் சொன்னபோது,

’என்ன காதலோ… எனக்கு விளங்கவில்லை. சரி எதோ செய்’ என்று சொல்லி விட்டிருந்தேன். அதன் பிறகு அவனைப்பற்றி பேச்செடுப்பதில்லை. ஜோய்க்கு ஒவ்வொரு நாளும் லாலிபாப் கொடுத்து முத்தம் வாங்குவதோடு  சரி. அது எப்படி தொடங்கியது என்றும் சொல்லி விடுகிறேன். அன்று அவன் பாடசாலை முதல் நாள் போகும் வழியில் சபீதா என்னோடு கதைத்துக்கொண்டிருக்கும் போதே, அவன் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த லாலிபாப்பை  கண்கள் விரிய பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை கவனித்த நான், ஒன்றையெடுத்து அவன் கையில் கொடுக்கவும் அம்மாவை அண்ணாந்து பார்த்தான். ‘வாங்கிக்கொள்’ என்று அவளின் சம்மதம் கிடைத்ததுமே குனிந்து நீட்டிய என் கன்னத்தில் ஒரு முத்தம் கொடுத்தபடி வாங்கிக் கொண்டான். அவள் நீட்டிய அதுக்கான பணத்தை நான் வாங்கவில்லை. அன்றிலிருந்து இந்தப்பழக்கம் தொடங்கியது, நான் பணம் வாங்குவதில்லை என்பதால் வாரச்சந்தையில் ஏதாவது வாங்கி ஜோயின் கைகளில் கொடுத்து என்னிடம் சேர்ப்பித்து அவளும் கணக்கை தீர்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அப்படியான குளிர்கால இரவொன்றில் வேலை முடிந்து ஜோயையும் அழைத்துக்கொண்டு போய் அந்தோனியார் கோவில் வாசலில் படுத்திருந்த கணவனை கோபமாய் அடித்து எழுப்பியிருக்கிறாள் அவன் அசையவில்லை. அவளின் அலறல் கேட்டு நானும் ஓடிப்போய் பார்த்தேன். அவன் அசையவேயில்லை. நோயாளர் காவு வண்டியொன்றில் அவனை ஏற்றி அனுப்பி விட்டிருந்தேன். அவன் இறந்துபோனது அவளுக்கு கவலையும் மகிழ்ச்சியுமில்லா ஒரு வெறுமைமையை கொடுத்திருந்தது. மனக்காயங்களுக்கு காலமே மிகப்பெரிய மருந்து என்பதில் எனக்கு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. அதே போல ஒரு வருடம்  ஓடியிருக்கும், சபீதாவையும் காலம் மாற்றி விட்டிருந்தது. வழமையான காலைப்பொழுதொன்றில் பியரை ராபிக் உறிஞ்சிக்கொண்டிருக்க, ஓடி வந்த ஜோய்க்கு லாலிபொப்பை  எடுத்துக் கொடுத்து அவனின் முத்தத்தை வாங்கிவிட்டு நிமிர்ந்தேன். பின்னால்  இன்னொருவனோடு வந்துகொண்டிருந்த சபீதா, அருகில் வந்ததும் ‘இவன் பெயர் அலெக்ஸ். என் காதலன்’ என்று வெட்கம் கலந்த புன்னகையோடு அறிமுகப் அறிமுகப் படுத்தியதும் கிளாஸ் உடைந்த சத்தம் கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தேன். ராபீக்கின் பியர் கிளாஸ் உடைந்து கிடக்க, ‘கை தவறி விட்டது மன்னித்துக்கொள்.என்றான்’. சபீதாவின் புதிய காதல் கேள்விப்பட்ட கோபத்தில் உடைத்திருப்பானென்று எனக்குத் தெரியும். ‘சரி பரவாயில்லை என்றபடி’, அலெக்சிடம் என்னை சபீதா அறிமுகம் செய்ததும் ஒரு புன்னைகையோடு வணக்கம் சொல்லி விட்டு, உடைந்த கிளாஸ் துண்டுகளை ஒரு தட்டில் துணியால் வழித்துப்போட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே, லாலிபாப்பை வாயில் வைத்திருந்த ஜோயின் தலையை தடவியபடி, ‘உனக்கு மிகவும் பிடிக்குமா?’ என்று சிரித்தபடியே அலெக்ஸ் பணத்தை எடுத்து நீட்டினான். அந்தச் சிரிப்பும் பணத்தை நீட்டிய விதமும் எனக்கு எதோ உறுத்தலாகவே இருக்க சபீதாவை பார்த்தேன். அவள் சங்கடத்தால் நெளிந்தபடியே,

“இல்லை…… அவன்பணமெல்லாம் வாங்க மாட்டான்” என்றாள்.

“இதுவரை  எப்படியோ ஆனால் இனிமேல் பணம் கொடுத்து விடு.” என்றபடியே மேசையில் பணத்தை வைத்து விட்டு,  இன்னொரு லாலிபாப்பை எடுத்து உரித்து தன் வாயில் வைத்தவன், ‘போகாலாம்’ என்றான். முதல் சந்திப்பே அவனோடு எனக்கு ஒட்டவில்லை .போய்க் கொண்டிருந்தவர்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன் சிறிது தூரம் போயிருந்த சபீதாதிரும்பிப் பார்த்தாள். அவள்  கண்ணில் கெஞ்சல் தெரிந்தது.

வழித்தெடுத்த கிளாஸ் துண்டுகளை குப்பையில் போட்டு விட்டு இன்னொரு பியரை கொண்டுபோய் ரபீக்கின் முன்னால் வைத்ததும்,

“பார்த்தியா ..பார்த்தியா……..முதல்ல போத்துக்கல் காரன், இப்போ பிரெஞ்சுக் காரன். அதுவும் திமிர் பிடிச்சவன். இப்போ கூட அவளுக்கு என்னை கண்ணுல தெரியேல்லை, ஒரு வணக்கம் கூட இல்லை”. என்று பியரை உறுஞ்சினான் ராபிக்.

“உனக்குத்தான்  ஊரில் மனைவி பிள்ளைகள் இருக்கிறார்களே! பிறகெதுக்கு புலம்புறாய் ..?”

“அது ஊரில ..இங்க நான் தனியாத்தானே இருக்கிறேன். இரண்டாவது சந்தர்ப்பத்தை எனக்குத் தந்திருக்கலாமே….?

“உன்னை மாதிரி சந்தர்ப்பத்துக்கு அலையிறவனுகள் தான் கலாசார காவலர்கள்” என்று விட்டு என் வேலையை கவனிக்கத் தொடங்கி விட்டிருந்தேன் .

அதன் பின்னர் ஓடி வரும் ஜோய்க்கு லாலிபாப் கொடுக்கும்போதெல்லாம் பின்னல் சபீதாவோடு வரும் அலெக்ஸ் பணம் கொடுப்பதும் அவன் முகத்தைப் பார்க்கவே பிடிக்காமல் அதை நான்  வாங்குவதும் ராபிக் கிளாசை உடைப்பதுமாக போய்க்கொண்டிருந்தது.

நீண்ட காலத்துக்கு பின் சபீதா மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாள் என்பது மட்டும் தெரிந்தது. வழமை போல அன்று வந்தவள், ‘வேலையிடத்தில் ஒரு பயிற்சி முகாமுக்காக வேறொரு நகரத்துக்கு மூன்று நாட்கள் போகவேண்டியிருக்கு. ஜோய் வழமை போல அலெக்ஸ்சோடு வருவான்’ என்கிற தகவலை சொன்னதும் கூடவேயிருந்து என்னைப் பார்த்து சிரித்த அலெக்சின்  மூஞ்சையில் குத்த வேணும் போலவேயிருந்தது ஆனாலும் அடக்கிக் கொண்டேன். கிளாஸ் உடையும் சத்தம் கேட்டது.

அடுத்த நாள் நகரின் மத்தியூடாக சென்று கொண்டிருந்தபோது புகையிரத நிலையத்துக்கு முன்னாலிருந்த பாலியல் பொருட்கள் விற்கும் sex shop னுள் அலெக்ஸ் நுழைவதை கவனித்தேன். சாபீதா ஊரில் இல்லை இவன் எதுக்கு இங்கே போறான் என்று யோசித்தாலும் சரி எனக்கெதுக்கு தேவையில்லாத ஆராய்ச்சி என்று கடந்து போய் விட்டிருந்தேன். இரண்டு நாட்கள் ஓடி விட்டிருந்தது. அன்று காலையும் வழமை போல தேநீரை எடுத்துக்கொண்டு வந்து டி வியை போட்டேன். பரந்து கிடந்த புல் வெளியில் மான் கூட்டமொன்று மேய்ந்து கொண்டிருக்க, கூட்டத்தில்  மேய்ந்து கொண்டிருந்த மானொன்றில் குட்டியொன்று பால் குடித்துக்கொண்டிருந்தது. அடுத்த கோணத்தில் மரத்தில் சில குரங்குகள் காய், பழம் என்று சப்பித் துப்பிக் கொண்டிருக்க, அப்பிடியே கமெரா வேறு பக்கம் திரும்பியது. உற்றுப் பார்த்தபோதுதான் ஒரு சிறுத்தை தரையோடு தரையாக பதுங்கியிருந்தது தெரிந்தது. நான் உசாராகி விட்டிருந்தேன். அது பதுங்கி அடியெடுத்து வைக்கத் தொடங்கியதுமே என் இதயத் துடிப்பும் லேசாக அதிகரிக்கத் தொடக்கி விட்டிருந்தது. அது  பால் கொடுத்துக்கொண்டிருந்த மானை  நெருங்கி விட்டது. இனி ஒரே பாச்சல் தான். என் மனம்  ‘பாய் ..பாய் …’ என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்க,  மரத்திலிருந்த குரங்குகள் சிறுத்தையை கவனித்து விட்டு சத்தம் போட்ட படி பாய்ந்து ஓடத் தொடங்க, மான் கூட்டமும் சிதறி ஓடத் தொடங்கியது. ‘ச்சே ..சனியன் பிடிச்ச குரங்கு.’ மேசையில் ஓங்கியடித்து விட்டு தொடர்ந்து கவனித்தேன். குட்டி மான் ஓடாமல் அங்கேயே நின்றபடி சுற்றிவர பார்த்துக் கொண்டு நின்றது. துரத்தில் நின்று தாய் மான் குட்டியை பார்த்து தவித்துக்கொண்டிருந்தது. இப்போ கமெரா சிறுத்தை, மான் குட்டி, தாய் மான் என்று மூன்றையும் மாறி மாறி காட்டிக்கொண்டிருந்தது. இப்போ எனக்குள் இருந்த வெறி அடங்கி குட்டி மான் மீது பரிதாபம் வரத் தொடங்கியிருந்தது. எப்படியும் சிறுத்தை அதைக் கொன்று விடும் என்று நினைத்து அதை பார்க்க விருப்பமில்லாமல் டிவியை நிறுத்த ரிமோட்டை எடுத்தேன். குட்டியருகே போன சிறுத்தை, அதை ஒரு வலம் வந்து விட்டு மணந்து பார்த்து அதன் நெற்றியில் ஒரு தடவை நக்கி விட்டு வந்த வழியே போய்க்கொண்டிருந்தது. மிருகத்துக்குள்ளும் இரக்கம் இருக்குமா என்று எனக்குள் ஒரே ஆச்சரியம்.

வேலைக்கு கிளம்பி விட்டிருந்தேன், சபீதா வீட்டை  கடக்கும் போது வரிசையாக காவல்துறை வாகனமும் தீயணைப்பு வண்டிகளும் நின்றிருக்க வண்டியை ஓரம் கட்டினேன். அருகில் போக முடியாதவாறு போலீசார் தடுப்பு போட்டிருந்தார்கள். பிணப்பையில் பொதி செய்யப்பட்ட உடலொன்றை காவுவண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவசரமாக சபீதாவின் போனுக்கு அழைத்தேன். நிறுத்தி வைக்கப் பட்டிருந்தது. அங்கிருந்த போலிஸ்காரரிடம், ‘என்னாச்சு’ என்றதும், விறைப்பாக ‘ஒரு வன்முறை இடத்தை விட்டு நகருங்கள்’ என்றார். அதுவரை அங்கு நின்றிருந்த ஒரு பெண்மணி மெதுவான குரலில்  இந்த குடியிருப்பில் ஒரு நர்ஸ் இருக்கிறாள். எங்கேயோ போய் விட்டு இன்று காலையில் தான் வந்தவள். தன் காதலனை கொலை செய்து விட்டாளாம். ஏனென்று தெரியவில்லை என்றாள். அப்போ விலங்கிடப்பட்ட நிலையில் வெளியே அழைத்துவரப்பட்ட  சபீதா என்னை கவனித்திருக்க வேண்டும். தலையை குனிந்த நிலையிலேயே காவல்துறை வாகனத்தில் ஏறிக்கொள்ள, பின்னாலேயே பெண் போலிஸ் ஒருவர் ஜோயை அணைத்தபடி அழைத்துக்கொண்டு வந்து இன்னொரு வாகனத்தில் ஏற்றினார். அவன் வாயில் லாலி பாப் …….

ஊமைக் கனவுகள் - தோழி

1 month 1 week ago

ஊமைக் கனவுகள்

தோழி

அவள் காத்திருந்தாள். காலம் முழுவதும் காத்திருக்கலாம் போன்ற உணர்வுடன் காத்திருந்தாள். இனியும் காத்திருப்பின் காத்திருந்த அர்த்தம் எல்லாம் பொய்த்து விடுமோ என்ற அச்சமேயில்லாமல் காத்திருந்தாள். நெஞ்சம் நிறைய ஆதங்கத்துடன் இருந்தவள் வயிற்றில் இவன் ஊருக்குப் போகிறான் என்ற செய்தி அரசல் புரசலாகக் காதில் விழுந்து தொலைத்தது. அவளின் காத்திருப்புக்கு ஒரு அர்த்தம் உண்டானது போல அவளது மனம் குதூகலித்தது.

 

“அண்ணை, ஊருக்குப் பயணமாம் எண்டு கேள்விப்பட்டனான், மெய் தானே?" அவளுக்கேயுரிய மெல்லிய குரலில் அவள் கேட்டபோது அவனும் ஒளிவு மறைவில்லாமல் பதில் சொல்ல நேர்ந்தது.

 

"ஏன் பவானி என்ன விசயம்?  ஏதும் தேவையோ ஊரிலையிருந்து ?"

 மௌனமாய்ப் போனவளின் விழிகளில் இருந்து மெல்லியதாய் ஈரமும் முகமெல்லாம் சற்றே நாணமுமாய் அவள் முகம் அவனுக்கு விடயம் என்னவென்று உணர்த்தினாலும் அவன் பொறுமையாய்க்  காத்திருந்தான். அவனுக்கும் எல்லாம் அரசல் புரசலாய்க் காதில் விழுந்தது தான்.

 

"செல்வத்தைப் போய்ப் பார்க்க முடியுமோ? எனக்காக...ஒரேயொரு முறை பார்த்து கதைக்க முடியுமோ?" அவள் கால்கள் நிலத்தில் கோடுகளும் கோலங்களுமாய் அங்கும் இங்கும் அலைந்தன.

“எனக்கொண்டும் பிரச்சினையில்லை பவானி. ஏதோ நான் போற வழியில பார்த்துக் கதைக்கிறதுக்கு எனக்கொரு செலவும் இல்லை ஆனால் இவ்வளவு நாளும் உனக்கு சொல்லாத பதிலையே எனக்கு சொல்லப் போறான்?"

 

அவனுடைய ஆதங்கம் பவானிக்கும் தெரியாமலில்லை.  எத்தனை தொலைபேசி அழைப்புகள், குறுஞ்செய்திகள், அக்கம் பக்கத்துக்கு வீட்டாரின் தொலைபேசியூடாக அனுப்பிய செய்திகள் என்று எல்லாமே பொசுக்கென கரியானதின்  சரியான காரணம் கூட அவளுக்கு செல்வமோ அல்லது அவனை நன்கு தெரிந்தவர்களோ  அல்லது அவளுக்குத் தெரிந்தவர்களோ கூட சொல்லவில்லை என்பது தான் அவளுக்கு வலித்தது. 

 

அவளுக்கு ஊரில் சொந்தமெண்டிருந்த ஒரேயொரு அம்மம்மாக் கிழவியும் மூண்டு வருசத்துக்கு முதல் போய்ச்சேர்ந்த பின் அவள் வெளிநாட்டில் இருந்தாலும்  அனாதையாகவே உணர்ந்து கொண்டாள்.  அவனும் அவளைத் தன் தங்கைகளில் ஒருத்தியாகவே கருதி அவளை அரவணைத்தாலும் அவளுக்குள் இருந்த தனிமையையும் விரக்தியையும் முழுமையாகப் போக்காட்ட முடியாமல் தோற்றுப் போய்விட்டான்.    ஊரில் தமது வீட்டில் காலம் காலமாக தொட்டாட்டு வேலையெல்லாம் இழுத்துப் போட்டுகொண்டு செய்த தெய்வானை ஆச்சிக்கு பேத்தி என மிஞ்சியது இவள் ஒருத்தி தான் என்பதை அவன் நினைத்துப் பார்த்துக்கொண்டான்.  கிழவி தான் போக முதல் ஒருத்தனிடம் அவளை ஒப்படைக்க வேண்டும் எனப் பிரயத்தனப்பட்டது வீணாய்ப் போனது.  இருந்தாலும் கிழவி இறுதி வரையில் மனம் சளைக்கவில்லை. 

 

"ஐயா எனக்கு உங்களை விட்டால் யாருமில்லை எண்டு உங்களுக்கும் தெரியும். நான் இல்லாது போனால் இந்தப் பவானிப் பெட்டையை நீங்கள் தான் கரை சேர்க்க வேணும்!”

கையெடுத்துக் கும்பிட்ட கிழவியை இவனது தகப்பன் என்ன சொல்வது என ஒரு வினாடி கூட யோசிக்காமல் பதில் கொடுத்தார்.

 

"அது நீ சொன்னாலும் சொல்லாட்டாலும் நாங்கள் பார்த்துக் கீத்து ஏதோ கரை சேர்ப்பம் தானே!  ஏதோ பிறத்தியாரைக் கேட்குமாப் போல எல்லோ கேக்கிறாய் ஆச்சி?"

 

சொன்னது மட்டுமல்ல, அவளுக்கு ஒரு சரியான நேரத்தில் ஒரு நல்ல பொடியனை தேடி எடுக்க அவர் முயற்சியும்  செய்தார்.  ஆனால் அந்த வேளையில்த் தான்  நாட்டில் போர்க்கால சூழல் இறுகிப் போனது. தனக்கு ஊரில் இருந்த செல்வாக்கையும் பண பலத்தையும் தன் தங்கமான குணத்தையும் சரியான முறையில்ப் பாவித்து பவானியையும் தன்னுடைய இரண்டு பிள்ளைகளையும் சேர்த்தே வெளி நாட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தார் மகராசன்.

பவானி மாத்திரம் தன் மனதை  ஊரிலேயே செல்வத்திடம் விட்டு விட்டு வந்திருந்தாள்.  அவனுடன் நேரடியாகக் கதைக்கும் சந்தர்ப்பம்  அவளுக்கு கிடைக்காது விட்டாலும் அவனுடைய பார்வையும் புன்முறுவலும் அவளுக்கு அவன் விருப்பத்தையும் தெரிய வைத்தது மாத்திரமில்லை அவளுடைய தொலைபேசி எண்ணையும் அவன் வாங்கியிருந்தான்.  அவள் ஊரிலிருந்து புறப்பட முன்னர் அவனைத் தவிர வேறொருவனைத் தன்னால் மனதால் கூட நினைக்க முடியாது என்பதை இவளும் அவனுக்கு  அறுதியிட்டுக் கூறிஇருந்தாள்.

செல்வத்துக்கும் அவளுக்கும் சிறு பிராயத்து வாழ்வு கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரியாய்த் தான் இருந்தது. அவளுக்குப் பெற்றோர் இல்லாதது போலவே அவனுக்கும் சிறுவயதிலேயே அவன் குடும்பத்தில் ஏற்பட்ட சிக்கல்களைப் பார்த்து அவளது ஊரிலிருந்த வைதேகி அக்கா குடும்பம் அவனைத் தத்தெடுத்து வளர்க்கத் தொடங்கியிருந்தது. ஊரில் இதெப்படி சாத்தியமானது என எல்லோரும் ஆச்சர்யப்பட்டுப் போனார்கள். அதற்கும் காரணம் இருந்தது.  வைதேகி அக்கா குடும்பம் கோவில் கட்டி கும்பாபிஷேகம் செய்த போது செல்வத்தின் குடும்பம் வெளியே நின்று தான் கும்பிட்டுப் போனது.  ஆனால் இண்டைக்கு வைதேகி அக்கா பத்தே வயதான செல்வத்தை தத்தெடுத்து வளர்க்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.  அவன் குடிகாரக் கணவனும் சண்டியனுமான ரத்தினத்திடம் ஊர்ச்சனங்கள் ஏன் வாயைக் கொடுத்து அடி வாங்குவான் என ஒதுங்கிப் போய் விட்டார்கள். 

வைதேகி அக்காவுக்கும் ரத்தினத்தாருக்கும் அடிக்கடி வாய்ச்சண்டையும் அடிதடியும் ஏற்படத் தொடங்கியது. அவர்களுக்கு குழந்தைகளும் இல்லாததால் செல்வம் ஒருத்தனே அவர்களுக்கு என்றானான்.  ரத்தினத்தாரின் குடியும் குறைந்த பாடில்லாமல்,  அவரை ஊரில் உள்ள எல்லாத் திண்ணைகளிலும் சனங்கள் தூக்கிக் கிடத்தி விடத் தொடங்கியிருந்தார்கள்.

பவானியும் ஊரை விட்டு வந்து ஐந்து வருடங்கள் ஓடி மறைந்து விட்டன. செல்வத்துக்கும் அவளுக்கும் இருபத்தியேழு வயதாகி விட்டது. அவனது தொலைபேசி அழைப்புகள் சிறிது சிறிதாகக் குறையத் தொடங்கின.  கேட்கும் போதெல்லாம் அவனுக்கு ஏதோ ஒரு காரணம் புதிது புதிதாய்க் கிடைக்கத் தொடங்கியிருந்தது போல் அவளுக்கு மனதில் ஒரு துயரம் படியத் தொடங்கியது.

*****************************************************************************

எந்தவித ஆரவாரமுமின்றி, தன்னோடு எடுத்து வந்திருந்த ஒரேயொரு உடுப்புப் பெட்டியை நண்பன் வீட்டில் வைத்து விட்டு, தான் ஓடியாடி விளையாடி வளர்ந்த ஊரைக் கால்நடையாகக் கடக்க எண்ணியவனை அவன் ஊரும் மண்ணும் அமைதியாகவே வரவேற்றன.

ஊர் நிறையவே மாறியிருந்தது. அடர்ந்து வளர்ந்திருந்த தெருவோரத்துப் பச்சை மரங்களில் அநேகமானவை காணாமல்ப்  போயிருந்தன.  அன்றொரு பொழுதில் ஊருக்கு அழகு தந்த தென்னை மரங்கள் செழிப்பை இழந்து சோடை பற்றி,  நீண்டு உயர்ந்து தமது ஆயுள் முடியப் போகும் நாட்களை எண்ணி மாய்ந்து கொண்டிருந்தன. அவன் ஊரில் கட்டாக்காலியாக மேய்ந்து திரிந்த காலப்பகுதியில், வீடுகளுக்கிடையே கட்டடங்கள் ஏதுமன்றி வளர்ந்திருந்த புல், பற்றைகள். கிளிசரியா, கிளுவை மரங்களும், மலை வேம்பு நிழல்களும், முருங்கை மரங்களுமாக இருந்த காணிகளும், அவற்றில் ஏகாந்தமாய் மேய்ந்து கொண்டிருந்த ஆடு, மாடுகளும் காணாமல்ப் போயிருந்தன.

அவன் தொடர்ந்து நடந்த போது வீதியெங்கும் அடைத்த படி ஏராளமான புதிய வீடுகளும், சிறிய கடைகளுமாய் அவனுக்குத் தெரிந்திருந்த ஊர் நிறையவே மாற்றங்களை உள்வாங்கியிருந்தது. கலகலப்பாக தமக்கென ஒரு அடையாளத்தை வைத்திருந்த  உடையார், முதலியார், விதானையார் வீடுகள் கூட பழைய தோற்றங்கள், அடையாளங்களும்  ஏதுமின்றி நவீனத்துவமடைந்திருந்தன. தபாற்கந்தோருக்குப் பக்கத்திலிருந்த திண்ணை வீடு கூட கண்ணுக்குத் தட்டுப்படவில்லை.  சந்தைக்கு போகத் தொடங்கியிருந்தவர்களின் துவிச்சக்கர வண்டியிலும், மோட்டார் வண்டியிலும் மரக்கறிகளும் தேங்காய்களும் மீன்களுமாய் வீதி களை கட்டத் தொடங்கியிருந்தது.  எவரும் அவனை வித்தியாசமாய், புதிய ஒரு சீவனாகப் பார்க்காதது அவனுக்கு சிறிதே வியப்பாக இருந்தாலும், அதுவும் நல்லதுக்குத் தான் என எண்ணிக் கொண்டான். அதே நேரத்தில் ஊர் மக்கள் வசதியில் உயர்ந்திருந்தது மனதுக்கு ஒரு பக்கத்தில் மகிழ்வாக இருந்தாலும், மற்றைய பக்கத்தில் எதையோ இழந்த ஒரு வித ஏக்கம் அவன் மனதை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. 

 

“எட எங்கட சின்னையா விதானையாரிண்ட மூத்தவனே? என்ன மோனை  சொல்லமால்க் கொள்ளாமல் வந்திறங்கியிருக்கிறாய்?" திடீரெனக் கேட்ட குரலில் சற்றே ஆச்சர்யத்துடன் நடப்பதை நிறுத்தினான்.

அவன் தான்  என உறுதிப்படுத்துவதற்காக வயோதிபத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் தடியை ஊன்றிக் கொண்டே கண்களை இடுக்கிக் கூர்ந்து அவனைப் பார்த்தவரை அவனும் அடையாளம் கண்டு கொண்டான்.

 

"என்ன மணியண்ணை எப்பிடி இருக்கிறியள்? வீட்டில எல்லாரும் சுகம் தானே?" 

 

அவனது தந்தைக்குத் தான் அவர் மணியண்ணை, ஆனாலும் சிறு வயதிலிருந்தே அவரை அப்படியே கூப்பிட்டுப்  பழகி விட்டான். அவரும் அவனைத் திருத்த முடியாமல் விட்டுவிட்டார். 

 

"ஏதோ வாழ்க்கை போகுதடா மோனை, உனக்கும் அப்பா சொல்லாமல் கொள்ளாமல்ப் போய்ச் சேர்ந்திட்டார். உன்ர சகோதரங்களும் இங்க இப்ப இல்லை. உன்னை அடிக்கடி நினைச்சுக் கொள்ளிறது தான்.  அது சரி இப்ப யாரைப் பார்க்க இவ்வளவு அவசரமாய்ப் போறாய்?"  ஆதரவாய் விசாரித்தவரிடமிருந்த அதே பழைய அன்பு அவனை ஒரு நிமிடம் அசர வைத்தது.

 

“இவள் தங்கச்சி பவானிக்கு ஒரு சம்பந்தம் சரி வருமாப் போல் இருக்குது மணியண்ணை. அது விசயமாய்த் தான் நான் எங்கட ஊர்ப்பக்கம் வந்தனான். என்னோட படிச்ச பொடியன் ஒருத்தன் கொஞ்சம் சுகமில்லாமல் இருக்கிறான், சரியாய்க் கஸ்ட்டப்படுறான் எண்டு கேள்வி.  அவனைப் பார்க்க வெளிக்கிட்ட இடத்தில தான் பவானியின்ர அலுவலையும் பார்த்துக் கொண்டு போவம் எண்டு நினைச்சனான்..."

 

அவன் இழுக்க மணியண்ணையின் முகமெல்லாம் பிரகாசமாகியது.

 

"அப்ப ஒரு நல்ல விஷயத்துக்குத் தான் வந்தனீ எண்டு சொல்லன்! அதுவும் எங்கட ஊரை மறக்காமல் எங்கட ஊரில தான் சம்பந்தம் எண்டால் எனக்குக் கற்கண்டு சாப்பிட்ட மாதிரி எல்லோ இருக்கு!

யார் அந்த ராசியான பொடி? அதுவும் பவானியின்ர குணத்துக்கும் வடிவுக்கும் யாரோ குடுத்து வைச்சிருக்கிறான்!" நடுங்கிய குரலில் சந்தோசம் தள்ளாடச் சொல்லிவிட்டு அவனை ஆர்வத்துடன் பார்த்தார்.

"எல்லாம் உங்களுக்கும் தெரிஞ்ச பொடி தான்... எங்கட வைதேகி அக்காவின்ர மகன் செல்வத்தைத் தான் கேப்பம் எண்டு போய்க் கொண்டிருக்கிறன்..." அவன் மெதுவாக விஷயத்தைப் போட்டு உடைத்தான்.

 

"என்ன மோனை சொல்லுறாய்?" அவர் குரலில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்த கலக்கம் அவருடைய வயதினால் ஏற்பட்ட நடுக்கம் போல இல்லாது வித்தியாசமானதாய் இருந்ததை உணர்ந்தான்.

 

"வேறை ஒருத்தரும் அம்பிடாமல் போயும் போயும் இப்பிடியே அவள் பிள்ளையை விழுத்தப் போறாய்!"  மணியண்ணையின் குரலில் இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச ஆர்வமும் இல்லாமல் போய்க் குழி விழுந்த கண்களில் சற்றே கண்ணீர் தெரிய அவன் குழம்பித்தான் போனான்.

 

"ஏன் மணியண்ணை அவனுக்கு என்ன குறை? ரத்தினத்தார் மாதிரி ஏதும் குடி, சிகரெட் எண்டு தொடங்கீட்டானோ?" குடியும் சிகரெட்டும் ஊரில இப்பவும் ஒரு பெரிய விசயமாய்தான் இருக்கும் போல என எண்ணி மனதிற்குள் சிரித்துக்கொண்டான்.

 அவர் எதுவும் சொல்லாமல் இடத்தை விட்டு நகர, அவனும் வேறு வழியில்லாமல் அவருக்கு விடை கொடுத்தான்.   சில வேளை அவருக்கு செல்வத்தைப் பிடிக்காமல் போனதுக்கு வேறு ஏதும் காரணம் இருக்கலாம் என அவன் எண்ணிக்கொண்டான்.

செல்வத்தின் தொலைபேசித் தொடர்பு கிடைக்கவில்லை. பவானி சொன்னது போலவே விடி காலையிலேயே பல தடவை தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தும் அவனுக்குப் பயனில்லாமல்ப் போய்விட்டது.  வீடு தெரிந்திருந்த படியாலும் நேரத்தை வீணாக்க விரும்பாமலும் தான் அவன் இப்படித் திடீரெனப் புறப்பட்டு வரவேண்டியதாயிற்று. 

 

மருதங்கேணிப் பிள்ளையார் கோவில் கல்லு ஒழுங்கை மாத்திரம் எந்த மாற்றமுமின்றி அவனைச் செல்வத்தின் வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றது.  ஊரில் பிரதான வீதியில் அமைந்திருந்த ஏனைய வீடுகள் எல்லாம்  நவீனத்துவமடைந்திருக்க, வைதேகி அக்கா வீடு மட்டும் பாழடைந்த தோற்றத்தில் கருப்பு வெள்ளைத் திரைப்படங்களில் வரும் பேய் வீடுகளை ஞாபகம் ஊட்டியபடி ஒரு வித அமைதியில் ஆழ்ந்திருந்தது.  இவனைக் கண்டதும் முற்றத்தில் படுத்திருந்த நாய் ஒன்று தலையைத் தூக்கிப் பார்த்து விட்டு மீண்டும் சுருண்டு தூங்கியது.   அவன் படலையைத் தட்டினான்.  ஒருவரும் வருமாப்போல் இல்லாததால் சிறிது நேரம் தயங்கி நின்று விட்டு உள்ளே போகலாமா விடலாமா என எண்ணிய வேளை, பவானியின் ஏக்கமான முகம் கண்ணில்த் தோன்றி மறைந்தது. சுற்று வட்டாரத்தில் மனித நடமாட்டமேயில்லாமல் இருந்ததில் யாரையும் அவர்களைப் பற்றிக் கேட்கவும் முடியவில்லை.

படலையத் திறந்து பார்த்ததில் படலைக்கும் அந்த நாற்சார் வீட்டுக்கும் இடையில் முன்பு சிறிதாக இருந்த மாமரங்கள் எல்லாம் வளர்ந்து வீட்டின் ஓட்டைத் தவிர வேறெதுவும் தெரியாதபடி வீட்டை முற்றாக மறைத்து விட்டிருந்தன.

 

அவன் மெதுவே நடந்து முன் முற்றத்திற்கு வந்த பின் தான் ஏதோ ஒரு ஆள் அரவத்தை அவதானித்தான். அந்தக் கயிற்றுக் கட்டிலில் எதுவோ அசைவு.  வைதேகி அக்காவுக்கு வயது ஒன்றும் பெரிதாகப் போகவில்லை என்பது அவளது உடல் வாகுவில்த் தெரிந்தது. 

 

அவனுக்கு வாயெல்லாம் உலர்ந்து மூச்சுக்காற்று வெப்பமாய் வெளியேறியது. இந்த வினாடி இப்படியே யாரும் தன்னைப் பார்க்க முன்னர் முற்றத்து மண்ணில் மூழ்கி விட்டால்  என்ன என்ற ஒரு வினோத எண்ணக்கலவை ஒன்று தோன்றி மறைந்தது.

 

அவன் கால்கள்,  அவனை மிக மெதுவாக அந்த முற்றத்தில் இருந்து வந்த வழியே, வெளியே அழைத்து வந்தன.  அவன் படலைக்கு வெளியே வந்த போது,  தென்னோலைகளை இழுத்துக்கொண்டு அவனைக் கடந்து சென்ற ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண்ணொருத்தி ஒரு நமுட்டுச் சிரிப்பொன்றை உதிர்த்துச் சென்றாள்.

*****************************************************************************

ஊருக்குப் போயிருந்த அண்ணனிடமிருந்து பவானிக்கு குறுஞ்செய்தி வந்திருந்தது.

“செல்வத்தை மறந்து விடு.  அவன் திருமணமாகி எங்கோ போய்விட்டான்!  அவனைத் தேடித் திரிந்து களைத்து விட்டேன்!”

 

 

 

கவித்துளிகள்..!

1 month 2 weeks ago

கவித்துளிகள்..!

மனைவி..!

********

என்னை 

பெற்றெடுத்த

தாய் தந்த 

முத்தமெல்லாம்

உனக்கே 

தருகிறேன்

ஏனென்றால்...

நீயும் எனக்கு

இரண்டாவது

தாய் என்பதால்.

 

 

ஏழைத் தாய்..!

****************

விடிதல் 

எல்லோருக்கும்

இனிமை தருமாம்

எனக்கோ விடிவு

பயத்தையே தருகிறது.

 

 

புதுயுகம்..!

**************

எனக்கு எல்லாம்

தெரியும் என்ற 

இறுமாப்பு 

வேண்டாம்.

பேராசிரியர்கள்

ஆனாலும்-சிறு

பேரனிடத்திலும்

கற்கவேண்டியுள்ளது.

 

நினைவுகள்..!

******************

சேமிப்பில் இருந்து

சிறிது,சிறிதாக

செலவு செய்யும் நேரங்கள்.

 

குழந்தை..!

*************

இருண்ட அந்த கறுப் பறைக்குள்-எப்படி

 தாயே என்னை அழகாகச் செதுக்கினாய்.

 

-பசுவூர்க்கோபி-

இரக்கமற்ற முதலாளி

2 months 3 weeks ago

ஒரு கிராமத்தில்  முதலாளி ஒருவர்   இருந்தார் . அவருக்கு கீழே   சில வேலையாட்களும் வேலை செய்தார்கள். அந்த முதலாளி சரியான கஞ்சன் .  ஒரு நாள் அவன் தன் நிறுவனத்துக்கு  செல்லும் போது, தெருவோரத்தில் ஒரு இளைஞ்சன்      செருப்பு தைத்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டான். அவரிடம்  அவருக்கு விருப்பமான, வார்  அறுந்த செருப்பு  காரில் இருந்தது . இளைனனுக்கு அருகில் சென்று  ஏய்  இங்கே வா ...இதை தைத்து கொடு ..எவ்வளவு ஆகும் என்றார். 

அவனும் ஐயா 50 ரூபாய் ஆகும் என்றான். தன் சடடைப்பையில்   கை வைத்து   ஒரு நூறு ரூபாத் தாளை எடுத்து , காட்டி என்னிடம் சில்லறை இல்லை .மீண்டும் வரும் போது தருகிறேன் என்றார் . பையன்  சற்று  தயங்கி  ஐயா ...ஒரு பத்து ரூபா தருவீர்களா? என்றான். அட  நீயும் அட்வான்ஸ் வேறு கேட்கிறாயா ? என்று காரை  கிளப்பி சென்று விட்டார்.   மீண்டும் அந்த வழியால் திரும்பி வரும் போது   பையனின்  கடை  பூட்டி இருந்தது . நான்காம் நாள்  அவன் கடையை திறந்து .வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். 

தூரத்திலே பஸ் தரிப்பில் , முதலாளியை போன்ற உருவம் உள்ள ஒருவர்  காணப்படடார்    . பையன்  செருப்பை கடதாசிப் பையில் சுற்றிக் கொண்டு ஓடிச்சென்று பார்த்தான் அது அவரே தான். இவனைக் கண்டதும்   ஏன் உன் கடை சில நாடளாய்   பூட்டி இருந்தது  என்றார். அவன் ஐயா என் தந்தை, நோயாளி, அன்று  அவருக்கு மருந்து வாங்க தான் அந்த பத்து ரூபாய் கடன் கேட்ட்டேன் ,, இறந்து  விடடார் . அவரது காரியங்களை முடிக்க வேண்டி இருந்தது அதனால் தான் கடைப் பூடடப்பட்ட்து.. என்றான். . சரி என்று மீண்டும் முன் சடடைப் பையில் காசு எடுக்க முற்படடார். மீண்டும் நூறு ரூபா தாளைக் காட்டி தம்பி என்னிடம் சில்லறை இல்லையே என்றார். பையன் பரவாயில்லை ஐயா, ..மீண்டும் உங்களை காணும் போது தாருங்கள் என்றான். 

அவனிடம்(கூலி கொடாமல் )  கடன் பட்ட்து  . அவருக்கு செருப்பால் அடித்து போன்ற ஒரு பாடத்தை தந்தது. .பரவயில்லை என்று அந்த நூறு ரூபாயை கொடுத்திருக்கலாம் அவரது வசதிக்கு. ஆனால் கஞ்சத்தனம் இடம் கொடுக்க வில்லை. .

பிரியாவிடை

3 months ago
r.webp


நேற்றைய இரவுச் செய்தியில் சொன்னது போலவே இன்று அதிகாலையில் இருந்து பனிப்பொழிவு கொஞ்சம் அதிகமாகவே  இருந்தது. வழமைக்கு மாறாக எனது கார் மிகவும் மெதுவாக ஊர்ந்தபடி போய்க்கொண்டிருந்தது. காரின் வெப்பமானியில் அப்போதைய வெப்பநிலை -37F எனக் காட்டியது. அமெரிக்காவுக்கு வந்த இந்தப் பத்து வருடத்தில் இருந்து இந்தப் பாதையால்தான் வழமையாக நான் வேலைக்குப்  போய் வருவது வழக்கம். தினசரி போய்வரும் பாதை என்பதால் கண்ணை மூடிக்கொண்டு காரை ஓட்டினாலும் வலம் - இடம், சந்திச் சிக்னல்,  மேடு - பள்ளம் எல்லாம் தாண்டிப் பதினேழு நிமிடங்களில் வேலையில் இருப்பேன். இருந்தாலும் இன்றைய பனிப் பொழிவு இன்னும் கொஞ்சம் கூடிய எச்சரிக்கை தேவை என்பதை என் மண்டைக்குள் அடிக்கடி சொல்லிக் கொண்டிருந்தது.  

 

 

அந்தப் பிரபலமான தொழிற்சாலையில் என்ஜினியரிங் மானேஜராகச் சேர்ந்து ஒரு வருடம்தான் ஆகியிருந்தது. மிகவும் புகழ் போன கம்ப்யூட்டர் ஹார்ட்வேர் கம்பெனி அது. அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு வீட்டில் இருந்து நான் வேலைக்குக் கிளம்பி விடுவது வழக்கம். இந்தப் புதிய பொறுப்புக்கு வந்த நாளில் இருந்து என் வீட்டு அலாரம் கொஞ்சம் வேகமாகவே செயற்பட ஆரம்பித்திருந்தது. 

 

இந்த ஒருவருட காலத்தில் குறைந்தது ஒரு பத்துப் பேரையாவது புதிதாக நேர்காணல் செய்து என் குழுவில் பணிக்கு அமர்த்தியிருப்பேன். ஆனால் முதல் முறையாக இந்த வாரம் ஒருவருக்குப் பிரியாவிடை அளிக்கப் போகிறேன் என்பதை நினைக்க மனம் படபடப்பாக இருந்தது. 

 

கரோலின் பூர்வீகம் ஜப்பான். வயதுக்கும் தோற்றத்துக்கும் தொடர்பே இல்லாமல் மிகவும் உயர்ந்த, அழகிய தோற்றத்தில் மேக்கப் இல்லாமலே பளபளக்கும் சிரித்த முகம் அவளது. கராத்தேயில் பிளாக் பெல்ட் எடுத்திருப்பதாக ஒருதடவை சொல்லியதாக ஞாபகம். 

 

அவளின் கணவன் ஜேம்ஸ் இவளுக்கு இரண்டாவது கணவன். இவள் அவனுக்கு மூன்றாவது மனைவி. ஜேம்ஸைப் போலவே அவளின் முன்னைய கணவனும் அமெரிக்கக்காரன்தான்.

 

இந்தக் கம்பெனியில் இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு மேல் வேலை செய்யும் அனுபவசாலி. அறுபத்தைந்து வயதிலும் துடிப்பாக வேலை செய்யக் கூடிய ஒரு புத்திக் கூர்மையான என்ஜினீயர். அவளுக்கு நிகரான ஒருவரை உருவாக்கக் குறைந்தது ஐந்து வருடங்களாவது தேவை. அப்படி ஒரு இன்ஜினீயரை இழக்க யாருக்குத்தான் மனம் வரும்.

 

ஏற்கனவே தயார் செய்யப்பட்ட அவளின் ரிட்டயர்மெண்ட் பைல் என் லேப்டாப் பையில் அடைந்து கிடந்தது.

 

“போனதும் முதல் வேலையாக இன்று அவளுடைய ரிட்டயர்மெண்ட் பைலில் சைன் பண்ண வேணும்”.

 

“இந்தக் கொரோனா காலத்தில் சரியாக பிரியாவிடை கூடக் கொடுக்க முடியவில்லையே”

 

என்ற வருத்தம் இன்னொரு பக்கம் வாட்டிக் கொண்டிருந்தது.  

 

சந்திச் சமிக்கை விளக்கின் சிவப்பில் நின்றபோது,

 

“இன்னும் பதினைந்து வினாடிகளில் பச்சை விழும்”

 

என்பது புரிந்தது. பச்சை விளக்கு விழுந்ததும் காரின் வேகத்தைக் கூட்டினேன். ஒரு அடிக்குமேல் குவிந்திருந்த பனியில் சிக்கிச் சில்லுகள் 

 

“ஸ்...ச்…” 

 

எனச் சத்தமிட்டபடி முக்கி மீண்டும் வலுப் பெற்றன. ஸ்டேரிங் வீலை மிகவும் மெதுவாகச் சுற்றிக் கார் போகும் போக்கில் விட்டேன். 

 

“பிரேக் பிடிக்காதே” 

 

அடிக்கடி காலுக்குக் கட்டளை இட்டுக் கொண்டிருந்தது புத்தி. மெதுவாக… மிகவும் மெதுவாக ஸ்டேரிங் வீலை இடது பக்கம் திருப்பி எனது பாதைக்கு விட்டேன். 

 

அதிகாலைவேளை, பனிப்பொழிவு நாள் என்பதால் என்னையும் பனியையும் தவிர வீதியில் அந்த நேரத்தில் யாருமே இருக்கவில்லை. வீதி ஓரளவுக்கு வெறிச்சோடிப் போய் இருந்தது என்றே சொல்ல வேண்டும். 

 

வலமும் இடமுமாகச் சுழன்று கழைத்துப்போன வைப்பர் இறுகிக்,

 

“கிரீச்... கிரீச்…”

 

என்ற உரசலுடன் கண்ணாடியில் ஒட்டிக் கொண்டு நிண்டது. உறைபனியை உருகவைக்கும் திரவத்தை இரண்டு மூன்று தடவை கண்ணாடியில் பீச்சியடித்து மீண்டும் வைப்பரை இயக்கினேன். மிகவும் மிருதுவாக இடமும் வலமுமாகச் சாமரம் வீசிக் கொண்டிருந்தது. 

 

கண்ணைக் கூர்மையாக்கியபடி  பனிப் பொழிவால்  மூடுவதும் விழிப்பதுமாக இருக்கும் கண்ணாடியினூடே வீதியை உற்று நோக்கியபடி காரைச் செலுத்திக் கிட்டத்தட்ட ஒருமணித்தியாலப் போராட்டத்தின் பின்னர் ஒருவாறாக கம்பெனியின் பார்க்கிங்கில் காரைப் பார்க் பண்ணியபோதுதான்,

 

“அட மடப்பயலே ஸ்னோ பூட்ஸை மறந்துபோய் விட்டிட்டு வந்திட்டாயேடா”

 

என்று பொறித் தட்டியது.  அவசரத்தில் வழமையான சப்பாத்தைப் போட்டுக் கொண்டு வந்து விட்டேன் என்பது அப்போதுதான் புரிந்தது. 

 

பனியில் காலை எடுத்து வைத்தபோது உறைந்து போயிருந்த பனிக்கு மேல் குவிந்திருந்த புதிய பனியில் கால் புதைந்து சறுக்கியது. இன்னொரு பக்கம் காலுறைகள் நனைந்து பாதங்கள் விறைப்பெடுத்தன.

 

மெதுவாக அடிமேல் அடிவைத்துத் தவளாத குறையாய்க் கம்பெனியின் பாதுகாப்புக் கதவில் உள்நுழைவு அட்டையைத் தொட்டபோது கதவு தானாகத் திறந்து கொண்டு

 

“உள்ளே வா”

 

என்பது போல ஒற்றைக் காலில் நின்றது. 

 

“கவனம் வெளியில் பனிப்பொழிவு அதிகமாக உள்ளது. உங்கள் பாதுகாப்பில் கவனமாக இருங்கள்”

 

ஒரு பெண்ணின் மென்மையான குரல் ஆங்கிலத்தில் ஒலித்து ஓய்ந்ததும் கதவு தானாக மூடிக் கொண்டது. 

 

காலையில் இருந்து மத்தியானத்துக்கு இடையில் இரண்டு மூன்று மீட்டிங் அட்டென்ட் பண்ண வேண்டியதாயிற்று. இதற்கிடையில் ஜூம் மீட்டிங், டீம்ஸ் மீட்டிங் என்று HR உடன் இரண்டு ஒன்லைன் மீட்டிங்குகள். சனி ஞாயிறு கிடைத்த ஓய்வு எல்லாம் கூட்டிக் கழித்துத் திங்களில் வேலையாக மாறிவிடுவதால், எனக்கு இந்தத் திங்கள் கிழமைகள் பிடிக்காமலே போய்விட்டன.

 

கையெழுத்துப் போட்டு வைத்திருந்த கரோலின் பைல் மேசையில் இருந்து என்னை மிரட்டிக் கொண்டிருந்தது.

 

“சாப்பிட்டு முடித்தபின் இதை ஸ்கான் செய்து ஈமெயிலில் HRக்கு அனுப்ப வேணும். அதுக்கு முதல் கரோலிடம் போன் பண்ணி உறுதிப்படுத்த வேணும்”

 

மனதில் நினைத்தபடி சாப்பிட்டு முடித்த போது கைப்பேசி அலறியது.

 

“ஹல்லோ…”

 

“உங்களை மீட் பண்ண ஒரு பத்து நிமிடம் தருவீர்களா?”

 

மறு முனையில் கரோல் பேசினாள்.

 

“ஆம் ஒரு மணிக்கு வாருங்கள்”

 

சொல்லி விட்டு அவளுடைய பைலை எடுத்து ஸ்கேன் செய்து முடித்த போது,

 

“உள்ளே வரலாமா…”

 

கேட்டுக் கொண்டே உள்ளே வந்தாள். கருப்பு பான்ட், கறுப்புச் சட்டை, கறுப்புக் கோட், அரையடி உயரக் குதி போட்ட காலணி. அவள் உயரத்துக்கு என்னால் நிமிர்ந்து பார்க்க முடியாது. 

 

“உக்காருங்கள்…” என்றேன். 

 

“முதலில் மன்னியுங்கள்... நான் உங்களுக்கு நிறைய வேலை குடுத்திட்டேன். ஆனால் இப்ப ஒரு சின்னச் சிக்கல்” 

 

“சொல்லுங்கள்”

 

“பேமிலி ப்ரோப்ளம்... நான் இப்ப ரிட்டயர்மெண்ட் செய்யிற ஐடியா இல்லை... என் முடிவை மாற்றி விட்டேன்”

 

“என்னது?” 

 

வெள்ளிக்கும் திங்களுக்கும் இடையில் என்ன நடந்தது என்பதை என்னால் உணர முடியவில்லை. அவளே தொடர்ந்தாள்.

 

“எனக்கும் என் கணவருக்கும் இடையில ஒரு சின்ன முரண்பாடு. இந்தக் கொரோனா காலத்தில அவர் நிறையவே மாறிட்டார். நாங்கள் பிரியிறது எண்டு முடிவெடுத்திட்டோம். எங்கட ரெண்டு பேரின்ர பெயரில வீடு இருக்கிறதால அத விக்கப் போட்டிருக்கிறோம். அது வித்த பிறகு நான் என் பெயரில ஒரு வீடு வாங்க வேணும் வேலையை விட்டால் லோன் எடுக்க கஷ்டம். அதனால இன்னும் ஒரு ரெண்டு வருசம் வேலை செய்யலாம் என்று இருக்கிறேன்”

 

அவள் சொல்லச் சொல்ல மேசையில் இருந்த அவளது பைல் என்னைப் பார்த்துக் கேலியுடன் சிரிப்பது போல இருந்தது.

கடவுளின் குழந்தை

3 months 1 week ago

304e8dbe85a9f9c78fe4a3feb4d86941.jpg

 

 

 

முந்தைய இரவின் மெல்லிய பனித் தூறலிலும் சில்லென்று வீசும் காற்றிலும்  மெல்லிதாக அவனுக்கு குளிரத் தொடங்கியது. ஆனாலும் அவனது நோக்கம், எண்ணம் எல்லாம் அந்த வீடு பற்றியதாக இருந்தமையால் அவன் எதையும் பொருட்படுத்தாதவனாக நடக்கிறான்.

இன்னும் அந்த வீட்டில் யாரோ இருக்கிறார்கள் என்பதற்கான அடையாளமாக  மெழுகுவர்த்தியோ அல்லது ஏதோ ஒன்றின் வெளிச்சத்தில் இரண்டு உருவங்கள் அங்கும் இங்குமாக அசையும் விம்பம் மட்டும் யன்னலூடாகத் தெரிந்தது. 

***

பனிக்காலம் முடிந்து வசந்த காலம் வந்துவிட்டது. இன்னும் அந்த வீட்டில் வசந்த காலத்துக்குரிய எந்த விதமான அறிகுறியும் தெரியவில்லை. பனிப்பொழிவு தொடங்கிய இந்த ஆறு மாத காலத்தில் ஒரு தடவை கூட அவளைக் காணவில்லை என்பதும் இதற்கான காரணங்களில் ஒன்றாகியது. அவள் ஒரு சிறு குழந்தை பனிப்பொழிவு குறைந்த இந்த இரண்டு மாதத்தில் இருந்து அந்தச் சிறு மழலையின் கையசைப்புக்காகக் காத்திருக்கிறான். 

அவளுக்கு மூன்று அல்லது நான்கு வயது இருக்கலாம். கடந்த வருடம் பனிப் பொலிவுக்கு முன்னர் ஒரு மாலைநேரக் கையசைப்புடன் கலைந்து போனது அந்தச் சிறு பூவின் கையசைப்பு.

 நேற்று,  இன்று, நாளை என நாட்களை எண்ணிக் கொண்டிருந்தவனுக்கு அந்தப் பிஞ்சுக் கைகளின் அசைவு இந்தப் பின்பனி காலத்தில் இன்னும் கிடைக்கவில்லை. 

அவர்கள் எங்காவது குடிபெயர்ந்து விட்டார்களா? அப்படியாயின் அங்கு தெரிந்த வெளிச்சம்?  நகரும் உருவங்கள்?  பல கேள்விகள் அவனைக் குடைந்து கொண்டிருந்தன.

“சிலவேளை புதிதாக யாரும் குடிவந்திருக்க வாய்ப்பும் இருக்கிறது. அப்படி இருக்காது.” மனம் ஏனோ ஏற்க மறுத்தது.

அவளது தாயும் தந்தையும் வழமையாக வெயில் கால மாலைப் பொழுதில் வீட்டின் முன் முற்றத்தில் மது அருந்தியபடியோ அல்லது புகைத்த படியோ ஏதாவது சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள்.

அவள் சைக்கிள் ஓட்டி அல்லது பந்தடித்து விளையாடிக் கொண்டிருப்பாள். பல வேளைகளில் தாயும் தந்தையும் அவளுடன் விளையாடியும் பார்த்திருக்கிறான். பெரும்பாலான மாலை வேளைகளில் அந்த வீட்டின் கார் பாதையில் யாரும் உள்நுளையாதபடி தற்காலிகமாக தடுப்பு வேலி போடப்பட்டிருக்கும். இப்போது எதுவும் அங்கில்லை. எல்லாம் வழமைக்கு மாறாகவே இருந்தது.  

அவனால் சரியாக உறங்கக்கூட முடியவில்லை. ஒவ்வொரு நொடியும் அந்தக் கையசைப்பு,  சிரிப்பு,  எல்லாம் அவனை வட்டமிட்டபடியே இருந்தது. 

காலையில் எழுந்ததும் நடைப்பயிற்சிக்கு போவதுபோல் அந்த வீடு நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான். 

தூண்டில் போடுபவர்கள் ஆற்றை நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். மின்னேசோட்டாவின் ஒரு சிறு நகரின் அழகிய ஆற்றங்கரையை அண்மித்ததாகத்தான் அந்த வீடு இருந்தது.

***

இந்த இடத்துக்கு ஆரம்பத்தில் அவன் குடிபுகுந்த போது அவனுக்கு அந்த ஊரில் யாரையுமே தெரியாது. ஊருக்கு புதியவனாக இருந்தமையால் அவனுடன் அமெரிக்கர்களுக்கான அறிமுகம் கிடைக்க நாளானது. அவன் அடிப்படையில் ஒரு இந்து சமயத்தவனாக இருந்தாலும் பெரும்பாலான ஞாயிற்றுக் கிழமைகளை அருகில் உள்ள கிறிஸ்தவ தேவாலயத்திலேயே கழிப்பதனால் நாளடைவில் பலரின் அறிமுகம் அவனைத்தேடி வந்தது.

“குட்மோர்னிங் மிஸ்டர் சேகர் ”

சத்தம் வந்த திசையில் பார்த்தான். மிகவும் அறிமுகமான அந்த நபர். 

“குட்மோர்னிங் ஆமிசேர்” 

அவர் ஒரு காலத்தில் அமெரிக்க இராணுவத்தில் பணியாற்றியமையினால் அவருக்கு அப் பெயரை அவன் சூட்டியிருந்தான்.

அடிக்கடி தேவாலயத்தில் சந்திக்கும் மிகவும் முக்கியமானவர்களில் அவரும் ஒருவர். அவருடைய பெயர் “ராயன் ரொபலிங்க்” எல்லோரும் அவரை “ராயன்” என்று அழைப்பர்கள். மிகவும் மரியாதைக்குரிய நபராக எல்லோராலும் மதிக்கப்படுபவர் அவர்.

“கிட்டவா இருக்கிறீர்கள்?” 

“ஆம் அதுதான் என்வீடு”

மூன்றாவது வீட்டைச் சுட்டிக் காட்டி, “அதுதான் என் வீடு நேரம் கிடைக்கும் போது வீட்டுக்கு வாருங்கள் பேசலாம்” என்றார் ராயன். 

அவனுக்கு பிரகாசமான ஒரு ஒளி பிறந்தது. அவன் யாரைப் பற்றி அறிய வேண்டி வந்தானோ அவர்களின் வீடும் மிஸ்டர் ராயன் வீடும் எதிரெதிரே இருந்தது.

“நன்றி” சொல்லிவிட்டு நிச்சயமாக வருவதாக உறுதியளித்த பின் கையசைத்து விடைபெற்றான்.

***

அன்று வேலைநாள் இல்லையாதலால் மாலையே ஆமிசேரின் வீட்டு அழைப்பு மணியை அழுத்தினான். நல்லகாலம் அவர் வீட்டிலேயே இருந்தார். 

“உள்ளே வாருங்கள்” மிகவும் பரிவுடன் உபசரித்தார். 

அவர் வீட்டு நாய்களைப் பார்க்கத்தான் அவனுக்கு மிகவும் பயமாக இருந்தது. நம்மூர் மாடுபோல வளர்ந்து கொளுகொளுவென இருந்தது.

“மிகவும் அழகான நாய்கள்” என்று பேச்சைத் தொடங்கினான். “நாய்” என்று சொன்னதும் ஒருகணம் முகம் ஓடிக் கறுத்து என்னவோ மாதிரி ஆனது. 

“இவை இரண்டும் எனது பிள்ளைகள்” என்றார். ஒரு பழுப்பு நிறமான ஆண் நாயைச் சுட்டிக் காட்டி, “அதற்கு ஒன்பது வயது” என்றும் மற்றைய மண்ணிறமான பெண் நாயைச் சுட்டிக் காட்டி, “அதற்குப் பத்து வயது” என்றும் அறிமுகம் செய்தார். 

அப்படியே நாய் பற்றிய பேச்சின் இடையே சிறிது நேரத்தில் ஆமிசேரின் துணைவி சுடச்சுடச் சூப்புடன் வந்தாள். அவளையும் அவன் ஓரிரு தடவை ஆமிசேருடன் தேவாலயத்தில் பார்த்திருக்கிறான். ஆனால் அவளுடன் அவனுக்கான பழக்கம் அதிகமானதாக இருக்கவில்லை. இப்போது எதிர் வீட்டைச் சுட்டிக் காட்டி, 

“அங்கு ஒரு சிறுமி போன வருடம் விளையாடியதாகவும் இந்த வருடம் அவளை அந்த வீட்டில் காண முடியவில்லையே”  ஆமிசேர் இப்போது எதுவும் பேசவில்லை. அவரிடமிருந்து எந்தப் பதிலுமில்லை. நீண்ட அமைதிக்குப் பின் அவரின் துணைவி பேசத் தொடங்கினாள். அவள் பேச்சில் ஒரு விதமான கரகரப்பு தொற்றிக்கொண்டது.

அவள் பேசப் பேச அவன் அப்படியே உறைந்து போய் விட்டான். அவன் இப்படி ஒரு பதிலை எதிர்பார்த்து அந்த பிஞ்சு குழந்தையைப்  பற்றிய விசாரிப்பில் இறங்கவில்லையாதலால் அப்படியே காற்றுப் போன பலூனாகி விட்டான்.

“கடவுளே நீ இத்தனை கொடுமைக்காரனா?”

“எதற்காக அந்தப் பிஞ்சு உள்ளத்தை உன்னிடம் அழைத்தாய்?’’

“அவளைப் பெற்றவர்கள் என்ன பாவம் செய்தார்கள்? பல கேள்விகளைத் தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டான். 

“அச் சிறு பிஞ்சு புற்றுநோய் வந்து இறந்த நாளில் இருந்து அவளின் தாயும் தந்தையும் வீட்டை விட்டு வெளியில் போவதும் இல்லை. யாருடனும் பேசுவதும் இல்லை. அவர்களின் புகைப்பிடிக்கும் பழக்கமே தங்கள் குழந்தையைக் கொன்றதை அறிந்து. குற்ற உணர்வால் துடித்துப்போய் விட்டனர். இப்போது தான் அவர்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இயல்பு நிலைக்கு வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்’’

மிஸ்ஸிஸ் ராயன் பேசி முடிக்க, கண்களில் வழிந்த நீரை கையால் துடைத்தபடி, எதுவும் பேச முடியாதவனாக அவர்களிடம் இருந்து விடைபெற்றான்.

***

ஒரு கோப்பை தேநீருடன் காலை உணவையும் முடித்துக் கொண்டு வேலைக்கு போகத் தயாரானான். அந்த வீட்டைக் கடக்கும் போதெல்லாம் அந்தச் சிறு மழலையின் அழகிய முகம் பட்டெனத் தோன்றி மறைவதால் இப்போது அவன் அந்த வீட்டுப் பக்கம் திரும்பிப் பார்ப்பது கூடக் கிடையாது.

அன்று மாலை அவனுக்கு ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அச் சிறு பிஞ்சின் தாயும் தந்தையும் அவன் வீட்டின் முன் தெருவில் நடைப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். 

அவள் கிட்டத்தட்ட நிறைமாதக் கர்ப்பிணியாக இருப்பது தெரிந்தது. கணவனின் கையைப் பிடித்தபடி நடந்து கொண்டிருந்தாள்.

 “கடவுள் இருக்கிறான்” 

மனதுக்குள் நினைத்தபடி உள்ளே சென்று மறைந்தான்.

 

http://www.thiyaa.com/2020/10/blog-post.html

சில ஞாபகங்கள் - 8

3 months 3 weeks ago
இலங்கையில் ஜேபி (justice  of peace) என்று பதவி ஒன்று இருக்கிறது.  சுத்த  தமிழில் சமாதான நீதிவான் என்று  சொல்வார்கள். கையொப்பம் போடுவது அவர்களின் வேலை.  சில  ஜேபிகள் காசு பார்க்காமல் கையெழுத்து போடுவார்கள். "இப்ப சரியான  பிசி " பிறகு வரும்படி சொல்லி படம் காட்ட  மாட்டார்கள். அவர்களை பொதுவாக நல்ல ஜேபி என்று சொல்வதுண்டு.   ஜேபியாக என்ன படிக்க வேண்டும் என்பது மட்டும் இன்றைவரைக்கும்  யாருக்கும்   தெரியாத பரம இரகசியம்.
 
எங்கள் ஊரில் ஒரு ஜேபி இருந்தார். பகலில் பாடசாலையில் வேலை செய்வார்.  பின்னேரத்தில் ஜேபி வேலை பார்ப்பார்.  இருட்ட  முன்னம் போனால் எல்லா படிவத்தையும் படித்து பார்த்து தேவையான இடத்தில் சீலை குத்தி முத்து போன்ற எழுத்தில் கையொப்பம் வைப்பார். கொஞ்சம்  நேரம் செல்ல போனால்  காட்டுகிற இடத்தில் கையொப்பம் போட்டு வேறு ஒரிடத்தில் சீலை குத்துவார். மற்றும்படி அவர் அருமையான  நல்ல ஜேபி. நான் முதன்முதலாக   கடவுச்சீட்டு எடுப்தற்கு அவரிடம் கையொப்பம் வாங்கியிருக்கிறேன்.  என்னைபோல பலருக்கு அவரின் கையொப்பத்தை நம்பி பாஸ்போர்ட் தந்திருக்கிறார்கள்.
 
இன்னுமொரு வகை ஜேபி இருக்கிறார்கள்.
 மொரட்டுவ பஸ் வெள்ளவத்தைக்கு வந்து சேர்கிறபோது  பெரும்பாலும் பஸ் முழுக்க ஆட்கள் இருப்பார்கள்.  பெரிய மனசு படைத்த  கண்டக்டர் ஒரு காலையும் இரண்டு கைகளையும் பஸ்சுக்குள் திணிக்க  என்னை போன்றவர்களுக்கும்  வசதி செய்து தருவார்.ஒருமாதிரி  ஏறி ஒற்றை காலில் தொங்கி மெஜஸ்டிக் சிட்டியில் இறங்கி ஒரு குட்டி நடை போட்டால் பம்பலபிட்டி கடற்கரை தெரியும்.  அதற்கு பக்கத்தில்   காலாவதி திகதி முடிந்த பழைய கட்டடம் ஒன்று இருந்தது. அதுவே அப்போது பாஸ்போர்ட் ஒப்பீஸ்சாகவும்  இருந்தது.அந்த பகுதியில் போகிறபோது கொஞ்சம் தலையை திருப்பினாலும்  பின்னால் மந்திரவாதி போல ஒருவர் வந்து நிப்பார். ஜேபி சைன் வேணுமா என்று  கேட்பார். ஐம்பது ரூபாய்க்கு ஜேபி சைன் சுடச்சுட கிடைக்கும். அவர்கள் உண்மையான ஜேபியா அல்லது  கள்ள ஜேபியா என்பது ஆண்டவனுக்குதான் வெளிச்சம்.
 
 
ஜேபி பற்றி எனக்கு தெரிந்ததெல்லாம் இவ்வளவுதான். இதற்கு மேல் ஒரு அங்குலமும் நான் அறியேன்.
 
கிறிஸ்துவுக்கு பின் வந்த காலமொன்றில் மகிந்த குடும்பமாக அரசை ஆண்டார் . புத்த மதம் அரசமதம் என்பதால்  சிலசமயங்களில்  அவருக்கு  அகிம்சை மற்றும் காருண்யம்   பற்றிய ஞாபகம்  வருவதுண்டு. அப்போதெல்லாம்   அவருடைய சீருடை அணிந்த படைவீரர்கள்   கொலை போன்ற சிறு  பாவங்கள்  செய்ய மாட்டார்கள். வெள்ளை வானும் சீருடைய அணியாத அவருடைய மற்றைய  படையினரும் அந்த குறையை நிவர்த்தி செய்தார்கள்.  இப்படியாக புத்தமதத்தின்  மகிமையை  உலகறிய செய்த பெருமைக்காக இப்போதும்  அவரை சிலர்  தலையில் வைத்து  கொண்டாடுவதுண்டு.
 
அந்த காலத்தில்  நான் கொழும்பில் இருந்தேன். அப்போதெல்லாம்  காந்தி லொட்ச்சில்  இடியப்பமும் சொதியையும் சப்பிட்டு நெல்சன் பிளேசில் பொழுதை போக்குவது வாழ்வின் பெரும் பேறாக இருந்தது.வெள்ளவத்தையில் இருந்த பழைய வீடுகள் வானுயர்ந்த தொடர் மாடி மனைகளாக  புது வடிவம் எடுத்தது. சுவிசிலும் யுகே(uk) இலும் இருந்த நம்மவரின் ஆசையில்  அது பெரும் வியாபாரமாக மாறியது. பேராதனையிலும் மொரட்டுவவிலும் படித்த இன்ஜினியர்கள் சிலர் புதிதாக குட்டி முதளாளிகளாக  மாறினார்கள்.  நானும் சிலகாலம் குட்டி முதளாளியாக உருமாறியிருந்தேன்.
 
 
இங்கிலாந்தில் படிப்பை முடித்த மயந்த திசாநாயக்க அமைச்சர் ஆகிற கனவில் மீண்டும்  இலங்கைக்கு வந்திருந்தார். மயந்த திசானாயக்க காமினி திசாநாயக்கவின் கடைசி மகன். அமைச்சராக இருந்த நவீன் திசாநாயக்கவின் தம்பி. இப்படி நீண்ட  பட்டியல் இருந்தாலும்  அரசனின் முதுகை சொறிவதை தவிர அமைச்சர் ஆக  வேறு வழி  கிடையாது என்பது அவருக்கு தெரிந்திருந்தது. அரசன்  காலில்  போய் கிடந்தார்.  அரசர் அவரை வெள்ளவத்தையின் ஆளுங்கட்சி அமைப்பாளராக்கி அடுத்து வருகிற தேர்தலில் வென்று எம்பி (mp) ஆகி வரும்படி சொல்லி அனுப்பி வைத்தார்.  தேர்தலில் வெல்கிற சூக்குமம் எந்த புத்தகதிலும்  இல்லாததால் மனுசன்  திண்டாடிதான்போனார்.  
 
அப்போது தான் அந்த அதிசயம் நடந்தது.
பல வருடங்களாக  பழம் திண்டு கொட்டை போட்ட வெள்ளவத்தை  விதனையார் மயந்த திசானாயக்கவுக்கு  ஆலோசனை சொன்னார். அதன் பிரகாரம் விதானையாரே  புதிய அமைப்பாளரை சந்திக்கிற கூட்டம் ஒன்றையும்  ஒழுங்கு செய்தார்.
 
கொள்ளுபிட்டியில் இருந்த அமைப்பாளரின் மாளிகையில் அந்த சந்திப்பு நடந்தது. வரவேற்பறையில் பெரிய சோபாவில் அவர் இருந்தார். பக்கத்தில் வெள்ளைநிற அலசேசன் நாய் அவரது காலை நக்கி தன் விசுவசத்தை காட்டியபடி இருந்தது. மற்றைய பக்கத்தில் விதானையார் கட்டிய கையோடும் குனிந்த முதுகோடும் முடிந்த வரை தன் மரியாதையை காட்டியபடி நின்றார். அவர்களுக்கு முன்னால்  நாங்கள் பத்து பேர் வரை அமர்ந்திருந்தோம். எல்லோரும் வெள்ளவத்தையில் வியாபாரம் செய்பவர்கள்.  அரிசி வியாபாரம் செய்பவர்  , எண்ணெய் கடை வைத்திருப்பவர் கட்டடம் கட்டுபவர் என்று ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு ரகம். அமைப்பாளர் பேசினார். வருகிற தேர்தலில் தான் வெல்ல உதவவேண்டும் என்றார் . அதற்கு பிறகு வெள்ளவத்தையில்  பாலும் தேனும் ஒடுமென்றார். கொழும்பில்  தமிழருக்கு ஒரு தூசியும் விழாமல் பார்பதாகவும் சொன்னார்.பேசி முடிந்த  பிறகு விதானையாரை திரும்பி பார்த்து சொன்னதெல்லாம் சரியா என மெதுவாக கேட்டார்.    விதானையார்  அவரது காதுக்குள்  ஏதோ குசுகுசுத்தார்.  பிறகு  எங்களை  பார்த்து,எங்கள் எல்லோரையும்   ஜேபி ஆக்குவதாகவும் வருகிற தேர்தலில் தான் வெல்வதற்கு உதவிசெய்யும் படியும் சொல்லி  அனுப்பி வைத்தார்.
 
 
இரண்டு கிழமைக்கு பிற்பாடு ஒரு கடிதம் வந்திருந்தது. நான் ஜேபி ஆகியிருப்பதாகவும்  பொருத்தமான திகதி ஒன்றில்  சத்தியபிரமானம் செய்யும்படியும் எழுதப்பட்டிருந்தது.
 
 
ஜேபி ஆன வெட்கம் கெட்ட கதையை  எப்படி சொல்வது?   கையொப்பம் போடாமலே ஜேபி ஒருவர் பிளேன் ஏறி கரை சேர்ந்தார்.  இன்னுமொரு  நல்ல ஜேபி யை இலங்கை திருநாடு இழந்து போனது.
 

நானும் கொரோனாவும் ஒரு கொண்டாட்டமும்

3 months 3 weeks ago

நானும் கொரோனாவும் ஒரு கொண்டாட்டமும்

மகளின் திருமணம்

2019 நவம்பரில் பதிவுத்திருமணம் நடைபெற்றது

2020 செப்ரெம்பரில் திருமணவிழா

என்ற நிலைப்பாட்டில் இருந்தபோது மார்ச்சில் கொரோனா வந்திட்டுது

என்ன செய்யலாம் என்ற யோசனையில் இருந்த போது கொரோனாவின் முதல் அலை குறைந்து வருவதால் ஆனி ஆடியில் கட்டுப்பாடுகளில் தளர்வுகள் வந்தது .

திருமண விழாக்கள் செய்யலாம் ஆனால் 150 விருந்தினருடன் என்ற கட்டுப்பாட்டுத் தளர்வில் எல்லாமே சடுதியாக நடந்தேறியது

இரண்டு வாரங்களில் எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்து மிகவும் நெருங்கிய உறவினர்களும் நண்பர்களுமாக 80 விருந்தாளிகளை அழைக்க இரு வீட்டாரும் முடிவு செய்து அழைப்பும் விடுத்தாயிற்று .

ஆவணி நடுவிற்குப்பின்னர் நல்ல நாள் இருக்கு எண்டு அய்யரும் சம்மதம் தந்திட்டார்

இருந்தாலும் இது கத்தோலிக்க முறைப்படியான திருமணம் . தேவாலயத்தில் குருவை மூன்று நாலு முறை பாத்து கதைத்து இரு வாரங்களில் அவரும் அந்தத் தேதிக்கு ஓகே பண்ணீட்டார்

 

கத்தொலிக்க திருமணத்தில் அய்யருக்கு என்ன வேலை என்று கேட்கக்கூடாது

எங்கள் சனம் எங்கை போனாலும் இந்தச் சாத்திர சம்பிரதாயத்தைக் கைவிடாயினம் பாருங்கோ

மாப்பிளைக்கும் பெண்ணிற்கும் திருமண நாளுக்கு முதல் நாள் வரை வேலை திடீரென்று லீவு கிடைக்கவில்லை .இது திருமணத்திற்கு முதல் நாட்கள் ஆரம்பமாகும் கூத்துக்களைக் கட்டுப்படுத்த உதவியது. மகிழ்ச்சி.

எழுத்து நடந்தபோது ஏற்பட்ட சில குளறுபடிகளை மனதில் வைத்து

இந்தமுறை எல்லாம் சரியாக நடக்கவேண்டும் என்பதே முன்நின்றது .

கொரோனா குறைவதால் அதைப்பற்றிப் பெரிதாக்க கணக்கில் எடுக்கவில்லை

இருந்தாலும் இந்த இரண்டாவது அலை என்ற ஒரு மனப்பீதி ஒரு மூலையில் இருந்தது.

மண்டபம் ஓகே சாப்பாடும் ஓகே

இங்கே கேட்டரிங் செய்பவர்கள் தமிழர்கள் அதிகமாக இருந்தாலும் ஒருவரே பிரபல்யம் ,

எழுத்துக்கும் அவரிடம் சாப்பாடு எடுத்தபடியால் பிரச்னை இருக்கவில்லை.

 

திருமணத்திற்கு நான்கு நாட்கள் இருக்கும்போது கொரோனா இரண்டாவது முறை தலையை நீட்ட ஆரம்பித்துவிட்டது

பழைய கட்டுப்பாடுகள் திரும்பி வரலாம் குடும்பக் கொண்டாட்டங்கள் தடை ..அது-- இது-- எனப் பலரும் பலவிதமாகக் கதைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் .

ஆனாலும் இங்கே அரசாங்க அறிவிப்புக்களை மட்டுமே கவனத்தில் எடுத்து நாட்களும் நகர்ந்தன.

கொரோனாவை காரணமாக்கி திருமணம் தடைப்படுவதை யாரும் விரும்பவில்லை அது சகுனப்பிழையாம் எண்ட கதைகளும் வந்து சென்றன .

 

நடப்பது எல்லாம் நல்லதே என்ற பாணியில் அதை அப்படியே விட்டுவிடாமல் முதல் நாள் ஒரு முடிவு எடுக்கப்பட்டது

தேவாலயத்தினுள் சகலரும் முகமூடி அணிய வேண்டும் இருக்கையைத்தவிர...

யாரும் இருந்த இடத்தைவிட்டு தெரிந்தவர்களைக் கண்டவுடன் இடமாற்றம் செய்யக்கூடாது...

ஒரே குடும்ப உறுப்பினர்கள் மாத்திரம் ஒரே இருக்கையில் அருகருகே இருக்க வேண்டும்...

மற்றவர்கள் ஒரு இருக்கையில் இடைவெளிவிட்டு இருவரோ மூவரோ மட்டுமே இருக்கவேண்டும்.....

தேவாலயத்திற்குள் அனுமதிக்கப்பட்ட புகைப்படப்பிடிப்பாளரும்

காணொளிப்பதிவாளரும் மட்டுமே தங்களுக்கேற்றவாறு இடம்மாறலாம்.....

யாரும் மணமக்களை நெருங்கிப் புகைப்படம் மற்றும் காணொளி பிடிக்க முடியாது....

தாலி கட்டி தேவாலய சம்பிரதாயங்கள் முடிந்தவுடன் முகமூடியுடன்

விரைவாக ஆனாலும் அமைதியாக இடைவெளிவிட்டு விருந்தினர்கள் வெளியேற வேண்டும்............

வெளியே கத்தோலிக்க முறைப்படி புறா வேறை பறக்கவிடவும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது....

அப்போது கூட யாரும் நெருங்கி நிற்காமல் இருக்க வேண்டும்

விரைவாக அதை முடிக்க வேண்டும்.........

 

இப்படி சுகாதார சேவைகள் நிறுவனம் அறிவித்த ஒழுங்குமுறைகளைக்

கட்டாயம் கடைப்பிடிக்க வைக்கவேண்டும் அது தான் அந்தத்திட்டம்

வரும் விருந்தினர்களிடம் நேரடியாகக் கூறுவது ஒரு அசௌகரியமான நிலையை ஏற்படுத்தும் என்று யோசித்ததால் அது முடியவில்லை .

ங்கள் மக்கள் அதற்கு எத்தனை வியாக்கியானம் வைப்பார்கள் என்பது உங்களுக்கே தெரியும் .

அதைவிட எங்கள் மக்கள் கட்டுப்பாடுகளை மதிப்பவர்களாக இருந்தாலும்

அவர்கள் பலநேரங்களில் அவர்கள் இருக்கும் நிலைமையை மறந்துவிடுவார்கள் அடிக்கடி அவர்களுக்கு நினைவூட்டல் செய்யவேண்டும் அல்லது ஒரு பயத்தை உருவாக்கவேண்டும்

என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்தபோது ஒரு பொறி தட்டியது .

பந்தடியில் அறிமுகமான ஒருவன் அந்த நகரத்திலேயே காவல்த்துறையில் அதிகாரியாக வேலை செய்கின்றான் .

அவனிடம் ஏதாவது உதவி கேட்கலாம் என யோசித்தபோது

குடும்ப விழாக்களில் அதிகாரிகளாக இருந்தாலும் உத்தியோகத்தைப் பாவிக்கமாட்டார்கள்.

அப்படிச் செய்வதும் பிழையானது அவருடைய வேலைக்கு ஆபத்து... என்ன செய்யலாம்

 

இரண்டாவது மகளிடம் இதைக்கூற அவர் சொன்னார் இது தானா பிரச்சனை

அதற்கு நான் பொறுப்பு நீங்கள் மற்ற அலுவல்களைப்பாருங்கள் என்றாள்

 

திருமண நாள்

தேவாலயத்திற்குச் சென்றபோது எல்லோருக்கும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது .

மணப்பெண்ணைத் தந்தை ஆலயத்திற்குள் கைப்பிடித்து அழைத்து வர

எல்லோரும் திரும்பி அந்த அழகை ரசிப்பது வழமை தானே

ஆனால் இங்கோ எல்லோரும் ஆளுக்கொரு கைத்தொலைபேசியுடன்

கைகளை நீட்டி அவர்கள் நடந்துவரும் பாதையை மறிக்கும் அளவிற்கு வந்துவிட்டார்கள்.

 

அப்போது எங்கிருந்து வந்தார்களோ தெரியவில்லை

ஒரு பத்து வெள்ளை இனப்பெண்கள் அத்தனைபேரும்

சாரணர்கள் அணிவது போன்ற ஒரே சீருடையில் இருந்தார்கள்

எல்லோரும் உங்கள் உங்கள் இருக்கையில் அமருங்கள்

இது சாதாரணமான திருமண விழா அல்ல

இக்கட்டான சூழ்நிலையில் நாம் இருக்கின்றோம்

எல்லோரும் விதிமுறைகளைக் கடைப்பிடியுங்கள்

என்ற கோஷங்கள் எழுதிய பதாதைகள் அவர்கள் கைகளில் உயர்ந்து தெரிந்தது

விருந்தினர்கள் அனைவரும் அப்போதுதான் வழமைக்குத் திரும்பினார்கள்

 

தனது உதைபந்தாட்டக்குழுவில் விளையாடும் பிள்ளைகளை அழைத்து வந்து ஒரே சீருடை அணிவித்து அவர்களை சுகாதார சேவைகளுக்கான கண்காணிப்பாளர்கள் என மகள் அறிவித்துவிட்டார்

அவர்களும் தேவாலயத்திலிருந்து மண்டபம் வரை எங்களைக் கவனித்துக் காத்து நின்றார்கள்

கண்ணியமான முறையில் சில இடங்களில் தளர்வுடனும் சில இடங்களில் மிக்க கண்டிப்பாகவும் அன்புடனும் அவர்கள் நடந்துகொண்டதும் மிக ஆச்சரியமாக இருந்தது

அந்த பத்து தேவதைகளுக்கும் நன்றிகள்

திருமணவிழா இனிதாக நிறைவேறியது

அப்படியும் இரு வாரங்கள் கடக்கும்வரை ஒரு திரிலாகத்தான் இருந்தது .

 

யாவும் கற்பனையல்ல😄

அமெரிக்க விருந்தாளி

3 months 4 weeks ago

கடுங்குளிரில் விறைத்துப்போய் இருந்த மரங்கள் எல்லாம் இலை துளிர்க்கத் தொடங்கின. வெண் போர்வை நீக்கிப் பசுந்தரைகள் மெல்ல மெல்ல எட்டிப் பார்த்தன. ஒபாமாவின் எட்டு வருட ஆட்சி முடிவதற்கு இன்னும் ஆறு மாதங்களே மீதம் இருந்தன. ஒரு புறம் ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்குரிய ஏற்பாடுகள் மிகவும் மும்முரமாக நடந்து கொண்டிருக்க, இன்னொரு புறம் கிளாரியும் ரம்பும் ஒருவருக்கொருவர் சொல்லம்புகளால் மிகவும் தீவிரமாக மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

777.png

 

 

 

கோடை விடுமுறை நெருங்க நெருங்க ரிக்கெற் விலை ஜெட் வேகத்தில் உயரத் தொடங்கியது. ஜூலை மாதம் இலங்கை போவதற்காக மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னரேயே ரிக்கெற் புக் பண்ணும் படலத்தைத் தொடங்கியிருந்தேன். 

 

“இந்தமுறை இலங்கைக்குப் போகேக்கை துபாய்க்குப் போக வேணும். ஒரு ரெண்டு நாள் எண்டாலும் டுபாயிலை நிண்டு போறமாதிரி ரிக்கெட் போடுங்கோ” அடம் பிடித்தபடி இருந்தாள் மனைவி.

 

“அடுத்தமுறை இலங்கைக்குப் போகும் போது துபாய் போகலாம். கொஞ்ச நாள் லீவுலதான் போறோம். இதில டுபாய் போனால் இலங்கையில நிக்க நாள் காணாது. அடுத்த முறை போகேக்கை பாப்போம்” 

 

“அடுத்த முறையோ? அடுத்தமுறை இலங்கைக்குப் போகேக்கை சிங்கப்பூர் போகவேணும்” அவள் பெரியதொரு பிளானோடதான் இருக்கிறாள் என்பது அப்பதான் எனக்குப் புரிய ஆரம்பித்தது.

 

“ஆ… அப்பிடியெண்டால் இதுதான் கடைசி இலங்கைப் பயணம் சொல்லிப் போட்டேன்” நானும் என் பிடியைத் தளர விடாமல் விடாப்பிடியாக இருந்தேன். 

 

“ப்ளீஸ்…”

 

“நான் சொன்னது சொன்னதுதான். நாலு கிழமை லீவுல பிளேனுக்குள்ள ஒரு கிழமை போயிடும் இதில துபாயில எல்லாம் நிக்கேலாது” காறாராய்ச் சொன்னதும் அவள் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு போய் விட்டாள். 

 

ஜூலை மாதம் முதல் சனிக்கிழமை அதிகாலை மூன்று மணிக்கே மின்னியாபொலிஸ் ஏர்போர்ட்டுக்குப் போய் விட்டோம். ஆறு பெரிய லாகேச்சுகளிலும் MSP to CMB  நாடா ஒட்டி பெல்ட்டில் போட்டபின் போய் வெயிட்டிங் ஏரியாவில் இருந்தோம். குழந்தைகள் இருவரும் முதல் முறையாக இலங்கை போகும் ஆவலில் காத்திருந்தார்கள். மனைவியோ இன்னும் துபாய் நினைப்பிலேயே இருந்தாள்.

 

கோடை காலத்துத் தெளிவான வானம். எந்தத் தாமதமும் இல்லாமல் சொல்லி வைத்ததுபோல ஐந்து மணிக்கே கிளம்பிய விமானம், சரியாக மூன்று மணித்தியாலப் பயணத்தின் பின் புளோரிடா நேரம் காலை ஒன்பது மணியளவில் ஒலண்டோ விமான நிலையத்தில் தரையிறங்கியது. 

 

காலைச் சாப்பாட்டை ஒலண்டோ விமான நிலையத்தில் முடித்துக் கொண்டு காலை பதினொன்றரைக்குத் துபாய் நோக்கிப் புறப்படும் எமிரேட்ஸ் போயிங் 777 நோக்கி விரைந்தோம். போடிங் முடிந்து பிளேன் வெளிக்கிடக் கொஞ்ச நேரம் இருக்கையில் மேகம் இருண்டு பேய் மழை கொட்டத் தொடங்கியது. 

 

துபாயில் இருந்து மாலத்தீவின் ஊடாகக் கொழும்பு போகும் விமானத்தைப் பிடிக்க இரண்டு மணித்தியாலங்கள் மட்டுமே இணைப்பு நேர அவகாசம் இருந்தது. கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை மணித்தியாலங்கள் தாமதமாக விமானம் கிளம்பியபோது, என்னுடைய புலனெல்லாம் மிச்சமிருக்கும் அரை மணித்தியாலத்தில் எப்பிடிக் கொழும்புபோற விமானத்தைப் பிடிப்பது என்பதிலேயே இருந்தது.

 

“பிளேன் இறங்கியதும் நாங்கள் முதலில் வெளியே போக ஏதும் ஏற்பாடு உள்ளதா? நாங்கள் அடுத்ததாக கொழும்பு போகும் பிளேனுக்கு அவசரமாகப் போகவேணும் ஏற்கனவே தொண்ணூறு நிமிடங்கள் தாமதம்” பணிப் பெண்ணிடம் கேட்டேன். 

 

“உங்களைப் போல நிறையப் பேர் இந்தப் பிளேனில இருக்கினம். எல்லாருக்கும் கனெக்ஷன் பிளைட்டுக்குத் தாமதம்தான். உங்கட கனெக்ஷன் பிளைட் வெய்ட் பண்ணும் பயப்பிடத் தேவையில்லை” 

 

சொல்லியபடியே போனவள் சற்று நேரத்துக்குள் துபாயில் நிரப்ப வேண்டிய போட்டிங் பாஸை எல்லோரிடமும் தந்து நிரப்பச் சொன்னாள். 

 

துபாய் ஐக்கிய அமீரகத்தில் உள்ள அழகிய நகரம். 1971 களில் ஆங்கிலேயர்கள் வெளியேறும் வரை வெறும் துறைமுக நகராக இருந்த இந்த நகரம் வளைகுடாவில் பெற்றோலிய வளம் குறைந்த இடம். ரியல் எஸ்டேட் மூலம் தன்னையும் உலகின் மிகப்பெரும் சுற்றுலாத் தளமாக நிலைநிறுத்தத் தொடங்கி வெறும் முப்பது ஆண்டுகள்தான் ஆகின்றன.

 

துபாயில் மன்னர் மட்டுமே எல்லாச் சொத்துக்கும் அதிபதி. மன்னருக்கு எதிராக யாரும் எதுவும் பேச முடியாது. கருத்துச் சுதந்திரம் நிறைய இருக்குதென்பர். ஆனால் அரசுக்கு எதிராக இங்கு யாரும் வாய் திறக்க முடியாது.

 

நாற்பது வருடங்களுக்கு முன் கள்ளிச்  செடிகள் மட்டுமே அடையாளமாக இருந்த இந்த நகரத்தில் உலகின் உயரமான கட்டிடம், உலகின் பெரிய ஷாப்பிங் மால், களியாட்ட விடுதிகள் என்று வரியே இல்லாத நகரமாக உலகை துபாய் நோக்கி இழுக்க அப்போதைய மன்னர் காரணமாக இருந்தார். அவரின் மகன்தான் இப்போதைய துபாயின் மன்னர்.

 

துபாய் விமான நிலையத்தில் விமானம் சென்று இறங்கியதும் கைப் பைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு பிள்ளைகள் இருவரையும் கையில் பிடித்தபடி ஓட்டமும் நடையுமாக அடுத்த இணைப்பு விமானத்தை நோக்கிப் போனோம். எங்கள் கெட்ட காலம் நாங்கள் போய்ச் சேர்ந்தபோது 

 

“விமானம் ஏற்கனவே கிளம்ப ரெடியாகி விட்டது இனி உள்ளே அனுமதி இல்லை” 

 

என்று சொன்னதும் அடுத்து என்ன செய்வது எங்கு போவது எதுவுமே தெரியவில்லை.

 

“இனி நாங்கள் என்ன செய்யிறது?” 

 

போடிங் ஏரியாவில் நின்ற பெண்ணிடம் கேட்டேன். 

 

“இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில மேனேஜர் வருவார் கதையுங்கள்” 

 

சொல்லிவிட்டு அவள் நகர்ந்து போனாள். நேரம் கடந்து கொண்டே இருந்தது யாரும் வரவில்லை. ஒவ்வொரு இடமாகக் கேட்டு அலைந்து திரிந்து மூன்று மணித்தியாலங்களின் பின்னர் ஒருவாறாக மனேஜரைச் சந்தித்தேன். அவன் ஒரு பாகிஸ்தான் நாட்டவன். ஒரு நிமிடத்துக்குள் அவனுடன் சொல்ல வந்த விஷயத்தைச் சொல்லி விட வேண்டும். அதற்கு மேல் அவனுக்குப் பொறுமையில்லை. கடகடவென்று நான் சொன்னதும், 

 

“அடுத்த பிளைட்டில போக ஏற்பாடு செய்யிறேன்” 

 

இன்னொரு பாகிஸ்தான் நாட்டவரைக் கூப்பிட்டு அரபியில் ஏதோ சொல்லி விட்டு அவனுடன் போகுமாறு எங்களைப் பணித்தான்.

 

“உங்கள் லாகெட்ஸ் எல்லாம் கொழும்பு போட்டுது. அடுத்த பிளேன் நாளை இரவு பத்து மணிக்கு. அதில சீட் இருந்தால் அனுப்பிறோம். அதுவரைக்கும் நீங்கள் இஞ்சை ஏர்போட்டில நிக்க வேணும்” 

 

அந்தப் பாகிஸ்தானி சொல்லி முடித்த போது எனக்கு என்ன செய்வது என்றே புரியவில்லை. 

 

“இதில எங்கட பிழை ஒண்டும் இல்லையே நாங்கள் ஏன் இந்த நுளம்புக் கடிக்குள்ள நிக்க வேணும்?” 

 

“இப்பிடித்தான் எல்லாரும் வருகிறார்கள். போகிறார்கள். இதுதான் நடைமுறை” 

 

சொல்லி விட்டு அவன் விலகிச் செல்ல முயன்றான். எனக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. 

 

“அது மட்டும் முடியாது. ரண்டு இரவு அதுவும் சீட் இருந்தால்தான் என்றால்? அப்ப சீட் இல்லை என்றால்? இந்த ஏர் போட்டில என்னால பிள்ளையளை வைச்சுக் கொண்டு ஒரு நிமிஷம் கூட நிக்கேலாது. இந்தா எங்கட பாஸ்போர்ட் இப்பவே எனக்கு அமெரிக்கா திரும்பிப் போகவேணும்.” 

 

கடகடவென்று ஆங்கிலத்தில் கத்தியபடி எங்கள் பாஸ்போட்டை நீட்டினேன். அதுவரை ஒரு வகையாக அதிகாரத் தொனியில் பேசியவன் எதிர்த்துப் பேசியதும் பாஸ்போட்டைக் கையில் வாங்கி ஒவ்வொரு பக்கமாகப் புரட்டினான், 

 

“ஸாரி வெயிட் பண்ணுங்கோ” 

 

சொல்லியபடி பாஸ்போர்ட்டைத் திருப்பித் தந்து விட்டு ஆபீஸ் உள்ளே சென்று ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து வெளியே வந்தான். 

 

“ஸாரி நாளைக்கு இரவு வாற பிளைட்டில ரெண்டு பேர் அடுத்த நாள் காலையில வாற பிளைட்டில ரெண்டு பேர் எண்டுதான் நீங்கள் போகலாம். சீட் இல்லை. எல்லாச் சீட்டும் ஆல்ரெடி புக்ட்”

 

“அதெப்பிடி? நாங்கள் குழந்தையலோட வந்தனாங்கள் பிரிஞ்சு போக ஏலாது. அதவிட ஏர்போட்டில நிக்கேலாது. சரியான நுளம்புக் கடி”

 

“ஓகே, நீங்கள் எல்லோரும் ஒன்றாகப் போக வேணும் என்றால், ஒரே வழிதான் இருக்குது. நீங்கள் நாலு பேரும் ஐந்து நாள் துபாயில தங்க வேண்டி வரும். ஒரு வார விசா தந்து உங்களை துபாயில் தங்க அனுமதி தருவோம். உங்களுக்குரிய ஹோட்டல் சாப்பாட்டுச் செலவு எல்லாம் நாங்கள் ஏற்போம். வெளியே போவது ஷாப்பிங் செய்வது என்றால் அது உங்கள் செலவில்தான் செய்யவேணும். உங்கள் அசௌகரியத்துக்கு மன்னியுங்கள். இதை விட எங்களுக்கு வேறு வழி தெரியேல்லை” அவன் சொல்லி முடித்ததும் 

 

“என்ன செய்யலாம்?” 

 

என்பதுபோல் திரும்பி மனைவியைப் பார்த்தேன். அவள் முகம் முழுவதும் சோகமாக வைத்தபடி வேறு வழியே இல்லை என்பது போல 

 

“ஆம்” 

 

என்று தலையை மேலும் கீழுமாக ஆட்டினாள். அந்த நேரத்தில் அவள் மனதுக்குள் ஒரு பட்டாம் பூச்சி பறப்பது எனக்கு மட்டுமே தெரிந்தது.

 

 

Dubai.jpg


 

 

 

மிகவும் ஆடம்பரமான ஹோட்டல், மூன்று நேரமும் உயர்தர உணவு வகைகள்.

 

“அமெரிக்காவில் இருந்து வந்த விருந்தினர்கள் நன்றாகக் கவனிக்க வேண்டும்” 

 

என்று ஹோட்டலில் உள்ளவர்களிடம் சொல்லி வைத்திருந்தார்கள் போலும். என் வாழ்நாளில் அப்பிடி ஒரு ஹோட்டல் அனுபவத்தை கண்டதில்லை. கவனிப்பென்றால் அப்பிடி ஒரு கவனிப்பு. 

 

எங்கள் வீட்டில் இருந்து ‘மால் ஆப் அமெரிக்கா’ வெறும் பத்து நிமிட தூரத்தில் உள்ளது. பொழுது போக்காகச் சில நேரங்களில் அங்கு போவது வழக்கம். அமெரிக்காவின் பெரிய ஷாப்பிங் மால் அது. இன்று உலகின் பெரிய ‘துபாய் ஷாப்பிங் மால்’ இல் ஒரு ‘காஃபீ’ வாங்கி மனைவிக்குக் கொடுத்தேன்.

 

“நான் கேட்டது உங்கட காதில விழுந்துதோ இல்லையோ எமிரேட்ஸ் காரனின்ர காதில நல்லாய் விழுந்திருக்குது” காஃபியை உறிஞ்சியபடியே மனைவி புன்னகைத்தாள். 

 

நான்கு நாட்களுக்குள் துபாயின் மூலை முடுக்கெல்லாம் சுற்றிப் பார்த்தாகி விட்டது. பிள்ளைகள் இருவரும் தங்கள் காமெராக்களில் குறைந்தது ஆயிரம் போட்டோவுக்கு மேல் எடுத்திருப்பார்கள். ‘மீனா பஜார்’, ‘சைனா மால்’ என்று எல்லா இடத்திலும் வாங்கிக் குவித்த உடைகள், பொருட்கள் என்று இரண்டு பெரிய லாகேட்சுகள் புதிதாகச் சேர்ந்திருந்தன.

 

ஐந்தாவது நாள்க் காலையில் கொழும்புக்குப் போவதற்கு ஆயத்தமாகக் குளித்து வெளிக்கிட்டு நின்றோம். ஏர்போட்டில் இருந்து வந்த வானின் எல்லா லாகேச்சுகளையும் தூக்கி வைத்து விட்டுத் திரும்பியபோது,

 

“அன்புள்ள அமெரிக்க விருந்தாளிகளே! அடுத்தமுறை வரும்போதும் எங்கள் ஹோட்டலுக்கே வாருங்கள்” 

 

கையசைத்தபடி நின்றார் ஹோட்டல் மேனேஜர். ஹோட்டலில் வேலை செய்யும் அனைவருக்கும் நன்றி சொல்லி விடைபெற்றபோது, புதிதாக முளைத்திருந்த இரண்டு லாகேட்சுகளும் சீட்டுக்கு அடியில் இருந்து உருண்டு வந்து காலில் தட்டுப்பட்டன. 

 

“துபாய்க்காரன் உண்மையிலயே கெட்டிக்காரன்தான். இலவசமாய்க் ஹோட்டல் தந்து, மூவாயிரம் டொலர் கிரெடிட் கார்ட் பில்லையும் ஏத்திட்டான்” வலுக்கட்டாயமாகச் சிரித்தபடி மனைவியைப் பார்த்துச் சொன்னேன். 

 

“அடுத்தமுறை இலங்கைக்குப் போகேக்கை சிங்கப்பூரில ரெண்டு நாள் தங்கிப் போற மாதிரி ரிக்கெற் போடுங்கோ” என்றாள் பதிலுக்கு அவளும் புன்னகைத்தபடி. 

 

http://www.thiyaa.com/2020/09/blog-post_23.html?fbclid=IwAR3Wvsxc1tnjXFsd-t_0_ndF43rj3WevnVYcuqssbCZWSd7MEQSpo4YNxnI

அன்பே எனது மனசிலிருந்து..! (பார்த்திபன் ) 1

4 months ago
" பார்த்திபன் "
இன்று உங்கள் பிறந்தநாள்.
24 வயது..., 
இன்னும் என் கைகளுக்குள் குழந்தையாகவே இருக்கிறாய்.
 
கருவிலிருந்து இந்த வினாடி வரையும் நீ போராட்டக்காரனாகவே இருக்கிறாய். 
 
உன் குழந்தைக் காலம் உனக்கு மகிழ்ச்சியானதாக இருக்கவில்லை. 
அம்மாவுக்காக அம்மாவோடு கூட வந்த குழந்தை நீ.
 
அம்மா அழக்கூடாது என்பதற்காகவே எல்லாச் சுமைகளையும் என்னோடு சுமந்தவன். 
 
இலகுவாய் கிடைக்க வேண்டியவற்றையும் நீ போராடித்தான் பெற்றாய். 
 
நாங்கள் கடந்து வந்த தடைகள் கண்ணீர்ச் சுவடுகள்  நீங்கும் காலம் 2019ம் ஆண்டாக நம்பியிருக்க...,
 
12.01.2019 காலம் உன்னைத் தன்னோடு கொண்டு போக வந்தது. 
 
என்னை என்னிலிருந்து பிடுங்கியெடுத்த அந்த நாட்களில்....,உடைந்து  போனேன் என்பதை விட எப்படி உயிர் வாழ்ந்தேன் என்பதை எண்ணிப் பார்க்கிறேன் ! 
 
 என் துணிச்சல் தன்னம்பிக்கை எல்லாம் நடைகட்டி நெடுந்தூரம் போயிருந்த நாட்களவை.  
 
எது செய்தென்ன எங்களையே தொடரும் காலவிதி மீது கோபம். இனி எப்படி மீளவும் எழுவோமென்ற துக்கம். அந்த ஒருவருடம் பல யுகங்களின் துயர் சுமந்தேன்.
 
தினமும் கண்ணீரோடு அலைந்த என் நாட்களை நீ நம்பிக்கையால் நிறைத்தாய். 
 
இனி எதுவும் இல்லையென்ற மருத்துவமும்  நான் தேடிய பாதைகளும் அடைபட்டுப் பாதைகளெல்லாம் தடைப்பட்டுப் போனது. எனினும் நீ மீண்டு வருவாயென்ற என் சொட்டு நம்பிக்கையையும் உடைத்தார்கள். 
 
ஆனால் நீ மீண்டு அம்மாவென்று அழைப்பாய் அந்த ஒரு நம்பிக்கையை என்னோடு இறுக்கிக் பிடித்த படி அலைந்தேன்.
 
உனது தன்னம்பிக்கையால் நீயே உன்னைப் புதுப்பித்துப் பிறந்தாய்.
 
உன் ஆயுளுக்கு நாட்குறித்து வைத்திருந்த மருத்துவ உலகையும் காலதேவனையும் மிதித்துக் கொண்டு மீண்டாய்.
 
மருத்துவ உலகம் இன்னும் உனது ஆன்மபலத்தை அளந்துவிட முடியாது அதிசயித்து நிற்கிறது. ஆராய்ச்சிகள் செய்கிறது.
 
முடியவிருந்த பல்கலைக்கழக கல்வியை மீண்டும் முதலிலிருந்தே தொடங்க வேண்டுமென்றது காலம். 
 
உன்னால் எல்லாம் முடியுமென்று மீண்டும் இழந்த கல்வியை தொடரத் தொடங்கினாய். 
 
இனி எங்களை எந்தத் தடையும் நெருங்காது நீ வெற்றிகளைத் தொடுவாய். 2019 வருட இறுதியில் உன்னிடமிருந்து விடைபெறும் போது நம்பிக்கையுடன் திரும்பினேன். 
 
2020 உலகையே தன் கையில் வைத்திருக்கும் கொரோனா உன்னை மீண்டும் போராட வைத்தது. மறுபடியும் மருத்துவ உலகத்தை வியக்க வைத்து வந்திருக்கிறாய்.
 
"ஆன்மபலம் தன்னம்பிக்கை" இரு வார்த்தைகளும் உன்னிடமிருந்து தான் உண்மையான அர்த்தத்தை உணர்கிறது.
 
உன் குழந்தைக்காலக் கனவு "நானொரு விஞ்ஞானியாக வருவேன்"  ஏழு வயதில் நீ எழுதி வைத்த வாசகங்கள் இன்றும் வாசித்து பார்க்கிறேன்.
உன் கனவு விரைவில் மெய்யாகும் என் குழந்தையே.
 
குழந்தைகள் முன்னால் அம்மாக்கள் எப்பொழுதும் முட்டாள்கள் ஆகிவிடுகிறோம்.
 
உனது பிறந்தநாள்களில் யாருக்காவது உணவும் என்னால் முடிந்த உதவியைச் செய்தல் என் வரையில் மனநிறைவு. 
 
ஒருமுறை அதுபற்றி உனக்குச் சொன்ன போது என்னில் கோபித்தாய்.  
 
எனக்கு பிறந்த நாள் வரும் வரைக்கும் ஒராளின்ரை பசி காத்திருக்குமோ ? நீங்கள் மற்றவைக்கு உதவி செய்ய விரும்பினால் உங்களால எப்ப செய்ய ஏலுமோ அப்ப செய்யுங்கோ அம்மா. பிறந்த நாள் வரை காத்திருக்க வைக்கிறது பாவம்.
 
உன்னிடம் உதவ வசதி உள்ள போது காத்திருக்காமல் உடனே செய்யும் பழக்கத்தை உன்னிடமிருந்து தான் கற்றுக் கொண்டேன்.
 
2016 நீ பல்கலைக்கழகம் போனாய். அந்த வருடம் உன் தங்கச்சி வவுனீத்தா 18வயதை அடைந்தாள். உங்கள் இருவருக்குமான அந்த வருடத்தின் பிறந்தநாள் பரிசாக தமிழில் இருவரின் பெயர்கள் பொறித்த சங்கிலியை உங்கள் இருவருக்கும் பரிசளித்தேன். 
 
கையில் வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு " இது எவ்வளவு யூரோ வரும்" கேட்டாய்.
700யூரோ. என்றேன் நான். உடனே 700யூரோவுக்கு அன்றைய இலங்கைக்கான பணமாற்றீட்டு பெறுமதியைக் கணக்கிட்டுப் பார்த்தாய். 
 
உதை வித்திட்டு அங்கை சாப்பிட இல்லாத குழந்தைகளுக்கு அனுப்புங்கோ எனச் சொன்னாய். இன்றுவரை அந்தச் சங்கிலியை நீ அணிந்ததே இல்லை. 
 
உனக்காக நான் விரும்பிச் செய்த சங்கிலியது. பத்திரமாக வைத்திருக்கிறேன். உனது பிள்ளைக்கு அதைப் பரிசளிப்பதற்காக. 
 
பெரிதாக தங்கத்தில் ஆசைப்பட்டதோ அணிந்து கொண்டதோ இல்லை. இருந்த சில நகைகளை கடந்த வருடம் ஒவ்வொன்றாய் விற்றேன். இப்போது எதுவும் இல்லை. உனக்காக நான் விரும்பிச் செய்த சங்கிலியை மட்டுமே வைத்திருக்கிறேன். 
 
என் குழந்தையே உன்பற்றி உன்னோடு பகிர்ந்து கொள்ள நிறைய இருக்கிறது. 
 
விரைவில் நாம் சந்திப்போம் ஒன்றாக வாழும் நாளை எமக்கு காலம் தருகிறதோ இல்லையோ நாங்கள் எல்லாவற்றையும் பெற்றுக் கொள்வோம். 
 
அன்பே இனிமையான பிறந்த நாள் நல் வாழ்த்துக்கள்.
 
அன்புடன் அம்மா சாந்தி நேசக்கரம் 
15.07.2020.
 

 

ராசா அண்ணை

4 months 1 week ago

 

1992 அல்லது 1993 ஆக இருக்கும். நான் கொழும்பில் இருந்து எனது உயர்தர பரீட்சைகளுக்காகப் படித்துக்கொண்டிருந்த காலம். வெள்ளவத்தையில் பிரேம்நாத் மாஸ்ட்டரின்ர இன்டர் மொட் ஸ்டடி சென்டரில், புறாக்கூடு போன்ற அறையில் நெருக்கமாக அமர்ந்து, அவர் சொல்லித்தரும் கணக்கினை ஒரு வரி மீதமில்லாமல் கொப்பியில் பதிந்துகொண்டு, பரீட்சைக்குக் காத்திருந்த காலம். 

தன்னிடம் படிக்கும் அனைத்து மாணவர்களையும் செல்லப்பெயர் ( பட்டப்பெயர்தான்) கொண்டுதான் பிரேம்நாத் மாஸ்ட்டர் அழைப்பார். அவர் ஒரு வகுப்பில் எங்கள் பெயரை அழைத்து ஒரு கேள்வி கேட்டார் எண்டால், அது எமக்கு ஆத்மதிருப்தி. வகுப்பில் முன்னால் இருந்த சரக்குகளுக்கெல்லாம் எங்கள் பெயர் தெரிந்துவிடும் என்கிற சந்தோஷம், "விலாசம்", இப்படி ஏதோ ஒன்று. 

அந்த வகுப்பில்த்தான் எனது உற்ற நண்பனை நான் சந்தித்தேன். மாநிறம், அழகன், மலையாள நடிகர்கள் போன்ற முக வசீகரமும், ஆண்மையான குரலும் கொண்டவன். வகுப்பிற்க்கு வரும்போது, செல்லும்போது அவனுடன் பேசுவேன். பழகுவதற்கு இனிமையானவன் என்பதால், அவனைச் சுற்றி எப்போதுமே ஒரு நண்பர் கூட்டம் இருக்கும். என்னிலும் ஒரு வயது கூடியவன், இரண்டாவது தடவையாக பரீட்சைக்குத் தயாராவதற்கு எங்களுடன் வகுப்பிற்கு வந்துகொண்டிருந்தான். 

வெள்ளவத்தை ஹம்ப்ட்டன் லேனில், முன்னாள் ராணுவ அதிகாரியொருவரின் வீட்டில் அவர் வாடகைக்குக் கொடுப்பதற்குக் கட்டியிருந்த "லயன்களில்" நானும் அடைக்கலமாகியிருந்தேன். என்னைத்தவிர அங்கே குடியிருந்தவர்கள் எல்லாருமே ஒன்றில் கொழும்பில் வேலைபார்த்துவந்தர்கள் அல்லது வெளிநாடு போகும் கனவில் உறவுகள் அனுப்பும் பணத்தில் வெள்ளவத்தைத் தெருக்களில் பகலெல்லாம் சுற்றிவிட்டு, இரவுகளில் தூங்குவதற்கு மட்டுமே லயன்களுக்கும் திரும்பும் வடக்குக் கிழக்குத் தமிழர்கள். அவர்களில் படித்துக்கொண்டிருந்தது நான் மட்டும்தான். இடைக்கிடையே ஏதாவது ஒரு லயன் அறையில் "படம்" ஓடும். என்னையும் ஒருநாள் அதற்கு அறிமுகப்படுத்தினார்கள். அட கடவுளே, இதையெல்லாம் கூடவா கூடியிருந்து கூட்டமாகப் பார்ப்பார்கள் என்று வியந்துகொண்டே அவ்வப்போது நான் சென்று அமர்ந்துகொள்வேன். பாடசாலை, வகுப்புக்கள் என்று நாள்முழுதும் அலைந்து திரியும் எனக்கு, தனி லயனில் தனிமை வாட்டும். சிலவேளை முகட்டைப் பார்த்துக்கொண்டே தூங்குவேன். சீமேந்துத்தரை, வெற்றுப்பாய், உறையிலாத தலையணை, நானும் கவலைப்பட்டதில்லை, எவருமே கேட்டதில்லை. 

எனது லயன் வாழ்க்கை பற்றி ஒருநாள் எதேச்சையாக எனது நண்பனிடம் கூறினேன். என்னை ஆச்சரியமாகப் பார்த்த அவன், "ஏண்டா இவ்வளவுநாளும் சொல்லவில்லை?" என்று கேட்டான். "நீ, வா எங்கட வீட்டிற்கு, எனக்கும் படிக்கத் துணையில்லை, நாங்கள் பாஸ்ப்பேப்பர் செய்யலாம்" என்று ஒருநாள் சொல்லவும், மறுபேச்சில்லாமல் ஒத்துக்கொண்டேன்.

கொள்ளுப்பிட்டியில் காலிவீதியிலிருந்து பிரிந்து செல்லும் ஒரு வீதியில் அவனது வீடு. சிங்கப்பூர் பிஸிநெஸ்காரரான அவனது தந்தையின் பணச்செழிப்பில் வாங்கப்பட்ட அந்த வீட்டில், அவனும், அவனது பெற்றோர், இரு தங்கைகள் மற்றும் "பெரியம்மா" வும் வாழ்ந்துவந்தனர். இந்தப் பெரியம்மா பற்றியும் பேச வேண்டும். முதலில் அவரை எனது நண்பனின் தாயாரின் அக்காள் என்றுதான் எண்ணினேன். பிள்ளைகளுடனும், அவனது பெற்றோர்களுடனும் அவர் காட்டிய பாசமும் அக்கறையும் அலாதியானது. ஒருநாள் அவனிடமே கேட்டேன், "அவவுக்குக் குடும்பம் இல்லையோ, ஏன் அவ உங்களோட இருக்கிறா? என்று நான் கேட்டதற்கு, "அவதானடா எங்கட அப்பாவின்ர முதல்த் தாரம், அவவுக்குப் பிள்ளைகள் ஒண்டும் பிறக்கவில்லையெண்டதற்காக அப்பாவின்ர ஆக்கள் வாரிசு வேண்டும் எண்டு அம்மாவைக் கலியாணம் செய்துவைச்சவையள், அவ எங்களோடதான் இருக்கிறா" என்று சொன்னான். தன் கண்முன்னேயே தனது கணவர் இன்னொரு பெண்ணுடன், திருமணம் முடித்து, பிள்ளைகள் பெற்று வாழ்வதைப் பார்த்துக்கொண்டே அந்த வீட்டில் தானும் வாழ்ந்துவரும் அந்தப் பெரியம்மா மீது எனக்கு இனம்புரியாத இரக்கமும், மரியாதையும் ஏற்பட்டது. இதுவல்லவா தியாகம்?! ஆனால், அவரைத் தமது சொந்தத் தாய்போல அக்குடும்பம் பார்த்துக்கொண்ட விதம் இப்படியும் வித்தியாசமான மனிதர்கள் எம்முடன் வாழ்கிறார்கள் என்பதையும் எனக்கு உணர்த்தியது. 

தெய்வமும் மனிதனாகலாம்

4 months 2 weeks ago

தெய்வமும் மனிதனாகலாம்

எழுத்து: முல்லை சதா

சோளகக் காற்று தொடங்கிவிட்டதால் இன்று வெப்பம் கொஞ்சம் குறைவாகவே இருந்தது.இயக்கச்சி சோதனைச்சாவடியில் இராணுவ பரிசோதனைகளை முடித்துக்கொண்டு கைப்பையை தோளிலே கொழுவிக்கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினேன்.போர் நடந்த

ஆனையிறவு முகாம் சூழல் பார்ப்பதற்கு பயங்கரமாகவும்,

பரிதாபமாகவும் இருந்தது.உடைந்த கட்டடங்களும்,எரிந்த வாகனங்களும் யுத்தத்தின் சாட்சியாய் ஆங்காங்கே சிதறிக்

கிடந்தன.இராணுவம், விடுதலைப் புலிகளென ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களைப் பலியிட்ட இடம் என்று எண்ணும்போது காலுக்குக் கீழே இரத்தம் பிசுபிசுப்பது போன்ற உணர்வில் உடல் கூசத் தொடங்கிது.

                     

 மக்களோடு மக்களாய் நடந்து 

இராணுவத்தின் கண்ணிலிருந்து மறைந்துவிட

வேண்டுமென்ற எண்ணம் மேலிட நடையின்

வேகமும் கூடியது.ஒரு அரை மைல் தூரம் நடந்து திரும்பிப் பார்த்தேன்.மண் திட்டுக்களிலும்,ஆங்காங்கே இருந்த சிறு பற்றைக் காடுகளிலும் இராணுவ முன்னரங்கு மறைந்துபோயிருந்தது.

                        

அதிலிருந்து பார்க்கும்போது புலிகளின்     சோதனைச் சாவடி தெளிவாகத் தெரிந்தது.சோதனைச் சாவடியில் பிரயாணிகளின் விபரங்களை பதிவு செய்துவிட்டு பொருட்களை  சோதனை செய்து அனுப்பிக்கொண்டிருந்தார்கள்.சிவில் உடையில் நின்ற ஒரு இளைஞன்.என்னுடைய அடையாள அட்டையை வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு ஒரு அறையைக்காட்டி அங்கு போகச் சொன்னான்.

                   

நான் அறை வாசலுக்குப் போனதும் உள்ளே இருந்த புலிகளின் சீருடை அணிந்த ஓர் இளைஞன புன்சிரிப்புடன் “அக்கா

இருங்கோ “என்று முன்னாலிருந்த கதிரையைக் காட்டினான்.

வெயிலுக்குள்ளால் வந்து நிழலில் இருந்ததும்

வியர்க்கத் தொடங்கியது.கைப்பையிலிருந்த

கைக்குட்டையை எடுத்து முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டேன்.

“அக்கா,உங்கட பெயர்”

“கவிதா சிவானந்தன்”சொன்னேன்.

“ஏன் வன்னிக்குப் போறியள்” 

“ஒட்டுசுட்டான்தான் என்ர சொந்த இடம்”

அம்மாவும்,தம்பியும் ஊரில இருக்கினம்…”..

என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் 

“எப்ப யாழ்ப்பாணம் போனீங்கள்”அடுத்த கேள்வி வந்தது.

“2000 ஆம் ஆண்டு கம்பஸ் கிடைச்சுப் 

போனனான் பதைப்பிரச்சனையால நாலு

வருஷம் ஊருக்குப் போகேல்லை.இப்ப 

ஆனையிறவுப் பாதை திறந்ததால போயிட்டு 

வரலாமென்று வெளிக்கிட்டனான்.” மீண்டும்

முகத்தை துடைத்துக்கொண்டேன்.

“அப்பா என்ன செய்யிறார்?”

பேசமுடியவில்லை.கண்கள் கலங்கியருந்ததை

அவன் பார்ததிருக்க வேண்டும்.சிறிது நேர

மெளனம்;

“ஏழு வருஷத்திற்கு முந்தி ஷெல் தாக்குதல்

ஓன்றில இறந்திட்டார்.”குரல் தழுதழுத்தது.

முட்டி நின்ற கண்ணீர்உடைப்பெடுத்தது.

“அக்கா வருத்தப்படாதேங்கோ.என்னுடையஅனுதாபங்கள்.”என்றான்.

“நன்றி’ என்றேன்;குரல் வர மறுத்தது.

.”என்ன படிக்கிறியள்”சில வினாடி மெளனம்

கலைத்துக் கேட்டான்.

“மெடிசின் செய்யிறன்”

“நல்லது,வாழ்த்துக்கள் அக்கா,கவனமாய் படியுங்கோ.

. சரி நீங்க போட்டு 

வங்கோ”என்று விசாரணையை முடித்துக்

கொண்டான். மீண்டும் ஒரு நன்றி சொல்லிவிட்டு புறப்பட்டேன்.சற்றுத் தள்ளி

நான்கு பஸ்கள் வரிசையாய் நின்றன. 

 

“பாண்டியன் போக்குவரத்துக் கழகம்”

பார்க்கும்போது இன்னொரு நாட்டுக்கு வந்த

உணர்வே ஏற்பட்டது.

பஸ்ஸில் பெரிதாக கூட்டமில்லை.ஏறி காலியாயிருந்

ஒரு சீற்றில் கைப்பையை வைத்துவிட்டு அதற்குள் இருந்த தண்ணீர்ப் போத்தலை

எடுத்துக்கொண்டு திரும்பவும் கீழே இறங்கினேன்.இரண்டு மிடறு தண்ணீரைக்

குடித்து,முகத்தையும் சற்றுக் கழுவியதும் களைப்பு மாறி உடல் தெம்பாக இருந்தது.

                 

சீற்றில் யன்னலோரமாய் இருந்து

பாக்கில் இருந்த அந்தக் கடித த்தை 

மீண்டும் எடுத்தேன்.ஏறக்குறைய ஐந்து,ஆறு 

தடவை வாசித்து அது மனப்பாடமே ஆகிவிட்டது. “அன்புள்ள மருமகள் கவிதாவுக்கு,சில முக்கியமான விஷயங்கள் 

பற்றிப் பேசவேண்டுமென்று வந்தேன்.அனேகமாக வகுப்பு முடிய 5.00 மணியாகுமென்று உனது அறையில் இருந்த 

பிள்ளைகள் சொன்னார்கள்.நான் அவசரமாக

போகவேண்டி இருந்ததால் உடனே திரும்புகிறேன். நீ நாளை லீவு நாள்தனே காலையில் புறப்பட்டு வா.ஒரு மூன்று நாளாவது நிற்கக்

கூடிய ஒழுங்கில் வந்தால் நல்லது. எல்லாம் 

நேரிலே பேசலாம். மாமா, கணேசன்.

               

 கணேசன் மாமா எனது அம்மாவின்

சொந்த அண்ணன்.அப்பாவின் மரணத்திற்குப் பிறகு அடுத்தது என்ன என்ற கேள்விக்கு விடை தெரியவில்லை.இறக்கும்போது அப்பாவுக்கு நாற்பது வயதுதான்.அம்மாவுக்கு

முப்பத்தி ஏழு.நான்தான் மூத்த பிள்ளை;எனக்கு பன்னிரெண்டு வயது;எட்டு வயதில் ஒரு தம்பி.இந்தப் பிள்ளைகளை எப்படி வளர்த்தெடுக்கப்

போகிறேன் என்று அம்மாவுக்கு இருந்த 

எதிர்காலம்பற்றிய பயங்கரத்தை புரிந்து

கொள்ளும் பக்குவமோ,தெளிவோ அப்போது 

எனக்கு இருக்கவில்லை.

                  

செத்த வீட்டுக்கு வந்த அப்பாவின்

உறவினர்கள் “சிவாவே இல்லை எனி எங்களுக்கு இங்கே என்ன வேலை”என்கிறமாதிரி நடந்து கொண்டது மாமாவுக்கு கோபத்தை ஏற்படுத்திமாமாயிருக்கவேண்டும்.சிவானந்தன்

என்ற அப்பாவின் பெயர் “சிவா”என்றே பிரபலமாகிவிட்டது.

 எல்லாவற்றையும் .அவதானித்துக்கொணடிருந்தமாமா  எழும்பி வந்து அருகில் நின்ற என்னை கையோடு அணைத்துக்கொண்டு

“தம்பி ஒரு பெண் பிள்ளையைப் பெற்ற தகப்பனுக்கு அல்லது கூடப்பிறந்த சகோதரனுக்கு அதுகளை கலியாணம் கட்டிக் 

குடுத்தாலும் அண்டையோட பிரச்சனை முடிஞ்சுது என்று இருக்கேலாது. அப்பு இல்லாதபடியால் எனி அவயின்ர பிரச்சனை என்னுடைய பிரச்சனைதான்.

உங்கட கடமைகளை முடிச்சுக்கொண்டு நீங்கள் போகலாம்.அது எல்லாம் நான் பாத்துக்கொள்ளிறன்” என்று சொன்னது எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது.

                

மாமாவுக்கு கலா என்ற ஒரு பெண்ணும்,செந்தூரன் என்கிற ஒரு மகனும்

மட்டும்தான்.இருவரையம் நான்உறவு முறை

சொல்லி அழைப்பதில்லை.கலாக்கா எண்டு

சொல்லுவன்;செந்தூரன் என்னைவிட மூன்று

வயது அதிகமாயருந்தாலும் சின்ன வயதிலிருந்து பெயர் சொல்லிக் கூப்பிட்டே பழகிவிட்டது.உயர்தரம் படித்துக்கோண்டிருக்கும்போதே கலாக்காவுக்கு கனடாவிலேயிருந்து ஒரு

சம்மந்தம் வந்தது.மாமாவுக்குபெரிதாய் 

விருப்பமில்லை.அம்மாவின் படிப்பை நிறுத்தி

கலியாணம் கட்டிவைத்தது மாமாவுக்கு இப்பவும் கவலை.

ஆனால் நாட்டிலே நடைபெறும் யுத்தம் தினமும் பயந்து,பயந்து வாழும் அவலம் இதை நினைத்து இந்த திருமணத்திற்கு அவரும் ஒத்துக்கொண்டார்.திருமணம் முடிந்து ஒரு வருஷத்தில் கலாக்காவும் கனடா போய் நிரந்தரமாய்விட்டா.

 

பல்கலைக் கழக புகுமுக தேர்வுஎழுதிவிட்டு முடிவுக்கு

காத்திருந்த     செந்தூரன் மாமாவுக்கு உதவியாய் இருந்தான்,.ஊரிலே உள்ள மாணவர்களுக்கு விஞ்ஞானப் பாடங்கள் படிக்க வீட்டில் வைத்து இலவச

வகுப்புக்களையும் நடத்தினான்.கிரம அபிவிருத்தி,கோவில் திருப்பணி என்று

ஊர் முன்னேற்த்தில் அக்கறையோடு

பாடுபட்டான்.எல்லா நாட்களைப்போலத்தான் அன்றும் விடிந்தது.ஊரிலே எல்லாம் வளமைபோல நடந்துகொண்டிருந்தது.மாலை 5.00மணிக்கு செந்தூரனை

தேடி படிக்கிற பிள்ளைகள் வந்துவிட்டார்கள்.செந்தூரனைக் காணவில்லை.மாமா அவன் போகக்கூடிய இடமெல்லாம் தேடியும் ஆள் இல்லை.

கடந்த சில நாட்களாக அவனுடைய நடவடிக்கைகள் வித்யாசமாயிருந்ததை அவரும்  கவனித்திருந்தார்.தனக்கிருந்தசந்தேகத்தை உறுதிசெய்ய புலிகளின் அலுவலகத்தில் போய் விசாரித்தபோது “அவன் இயக்கத்துக்குப் போய்விட்டான்”என்பது  உறுதியாகிவிட்டது.புலிகள் இயக்கத்தோடு போராட்டத்தில் இணைபவர்களை இயக்கத்துக்குப் போவது என்றுதான் எமதுஊர்களில்சொல்லுவார்கள்.

 

செய்தி அம்மாவின் காதுவரை வந்துவிட்டது.

அம்மா சத்தம் போட்டு அழத்தொடங்கிவிட்டா.நடந்து போக க்கூடிய தூரத்திலேதான் மாமாக்களின் வீடு இருந்தது.திடீரென்று அம்மா மாமா வீட்டை நோக்கி

நடக்கத் தொடங்கிவிட்டா.நானும் கூடவே புறப்பட்டுவிட்டேன். காணவில்லை என்று அறிந்து ஊரே 

கூடி நின்றது.இயக்கத்துக்குப் போனதுஎன்று அறிந்ததும்

சமாதானம் சொல்லிவிட்டு ஒவ்வொருவராய் 

வெளியேறிக்கொண்டிருந்தார்கள்..அம்மாவைக் கண்டதும் அத்தை கட்டிக் கொண்டு அழத் தொடங்கிவிட்டா.

“ஏன் இப்ப அழுறியள்” மாமா அதட்டினார்.
“அழக்கூடாது பிள்ளை;அது அவனுக்குக் கூடாது”ஒரு

பெரியவர் சொல்லி சமாதானப்படுத்தினார்.

செந்தூரனை பற்றி எனக்கு எந்த எண்ணமும் இருந்ததில்லை. ஆனால் அன்று இரவு கண்விழித்த நேரமெல்லாம் அழுதேன்.ஏதோ ஒன்றை இழந்துவிட்ட உணர்விலிருந்து மீண்டுவர வெகு நாள் எடுத்தது.

               

“ஒட்டுசுட்டான் சிவன்கோவிலடி”நடத்துனரின் குரல் என் நினைவுகளை அறுத்து நிஜத்திற்குக் கொண்டுவந்தது.கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டு அவசரமாய் கீழே இறங்கினேன்.சிவன் கோவிலை நோக்கி 

மார்பிலே கையை வைத்துமனசுக்குள் வேண்டிக்கொண்டேன்.யாராவது வந்திருப்பார்கள் என்று

தேடினேன்.கோவில் வீதி வழியாய் மோட்டார்சைக்கிளில் வருவது தம்பி புவிபோல் இருந்தது.

கிட்டவந்து சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு

“அக்கா”என்று வாய் நிறைய சிரித்தான்.நாலு வருஷம்;

வளர்ந்து வடிவாய் வந்திட்டான்.சொல்லவில்லை மனதுக்குள் ரசித்துக் கொண்டேன்.

 

“அக்கா உந்த பள்ளிக்கூடத்தில பிரச்சாரக் கூட்டம் ஒன்று நடக்குதுஅதுக்கு செந்தூரன் அத்தான் வாறாராம்,.அதைமுடிச்சுக்கொண்டு வீட்டை வந்து மூன்றுநாள் நிப்பாரெண்டு அத்தை சொன்னவா.அதுதான் வந்திருக்கிறாரோ என்று பார்க்கப் போனனான். பஸ் வந்தாப்போல திரும்பி வந்திட்டன்”படபடவென்று சொல்லிக்கொண்டே போனான்.எனக்கும் ஒருதடவை பார்க்க மனசு பரபரத்தது.

அதை வெளிக்காட்டாமலே 

“ஏன் நீ பாக்கப்போறியோ” என்று கிட்ட நின்று முதுகிலே 

தடவியவாறே கேட்டேன்.

“ஓமக்கா,பாத்திட்டுப் போவம்” கெஞ்சுவதுபோல்ப பார்த்தான்.செந்தூரனோடு சின்ன

வயதிலிருந்தே ஒன்றாக சாப்பிட்டு,ஒன்றாக விளையாடிய

நாட்களெல்லாம் கண்முன்னே வந்து போயின.பாடசாலையில் தோழிகள் அத்தான் வாறாரெண்டு கிண்டல் செய்யும்போதெல்லாம் ஜாலியாக

எடுத்துக்கொண்டு கடந்துபோன நாட்கள் எவ்வளவு இனிமையானவை.

                     

புவி பாடசாலைக்கு முன்பாக சைக்கிளை நிறுத்தினான். நான்முன்னே போக அவன் பின்னாலே வந்துகொண்டிருந்தான்.உள்ளே போகாமல் மண்டப வாசலிலே நின்று உள்ளே பார்த்தேன்.மக்கள் நிறையக் 

கூடியிருந்தனர்.மேடையிலே உள்ளூர் பொறுப்பாளர்களுடன் வேறும் சில தளபதிகளும் இருந்தார்கள்.

“அக்கா,இப்ப பேசுகிறவர் ‘நிலவன்’ என்ற தளபதியாம்”என்றபடி பக்கத்திலே வந்து நின்றான் புவி.அந்தக்

குரல் எங்கேயோ கேட்ட குரல்போலிருந்தது.அந்தப் பேச்சு காதுக்குள் இறங்கி மனசுக்குள் இனம்புரியாத உணர்வுகளை விதைத்தது.எந்தத் தடங்கலும் இல்லாமல்

மலையிலிருந்து அருவி கொட்டுவதுபோல் அவன் வாயிலிருந்து தமிழ் தெறித்துச் சிதறியது.லெனின்,மாஓ சேதுங்,லீக்கவான்யூ,பிடல்காஸ்ட்றோ,சுபாஸ்சந்திரபோஸ்,ஆபிரகாம்லிங்கன் போன்ற உலகத் தலைவர்கள்;உலக 

வல்லரசுகளால் அடக்கி ஆளப்பட்ட நாடுகளின் பெயர்களை யெல்லாம் தனது பேச்சுக்குள் கொண்டுவந்து பார்வையாளர்களைக் கட்டிப்போட்டிருந்தான்.அந்தக் குரல் மட்டுமல்ல,முகமும் கலர் மங்கிய புகைப்படம்போல் நினைவுபடுத்த முடியாமலிருந்தது.எனக்குப் பின்னால் நின்றவர்களிடையே சிறிது சலசலப்பு.

 

“டேய் உது கணேசண்ணையின்ர செந்தூரன்ரா.இயக்கப் பெயர்தான் நிலவன்”அவர்கள்  பேசியதுதெளிவாய் கேட்டது.அதிர்ச்சிபாயாயிருந்தது.மாணவனாக ஐந்து வருஷத்துக்கு முதல் பார்த்த செந்தூரன்,நிலவனாய் ஒரு ஆண்மையுள்ள

ஆடவனாய் கண் முன்னே பார்க்கும்போது ஏற்படும் உணர்வுகளைச் சொல்ல எழும் வார்த்தைகளை தடுத்து கண்ணீர் முந்திக்கொண்டது.

                    

பேச்சை முடித்து அவன் வணக்கம் சொன்னபோதும் கூட்டம் சலனமில்லாமல் அப்படியே 

உறைந்துபோயிருந்தது.மேடையிலிருந்தவர்களுக்கு கைகொடுத்து விடைபெற்று கீளே இறங்கி வெளியேறுவதற்காக நான்நிற்கும் வாசலை நோக்கிநடந்து வந்தான்.பாதுகாப்பிற்கு இரண்டு போராளிகள் கூடவே வந்தனர்.புலிகளின் சீருடையில் இன்னும் கம்பீரமாய்

இருந்தான்.இடுப்பிலே அணிந்திருந்த பிஷ்டல் அவனின்

தரநிலையை வெளிப்படுத்தியது.வழிவிட்டு சற்று ஒதுங்கி நின்றேன்.என்னைக் கவனிக்கவில்லை.கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தான்.

 

“செந்தூரன்”எனது கட்டுப்பாட்டை மீறி குரல் வெளியே வந்தது.அவனும் இதை எதிர் பார்த்திருக்மாட்டான் என்று

தோன்றியது.அதுவும் பெண்குரல்.நடையை நிறுத்தித்

திரும்பிப் பார்த்தான்.அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த இரண்டுகைகளாலும் வாயோடு மூக்கையும் சேர்த்து மூடிக்கொண்டேன்..என்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லையென்று தோன்றியது.முகம் மறைத்த கையை சற்று விலக்கியதும்

“கவிதா,எதிர்பார்க்கவேயில்லை.எப்ப வந்தனீங்கள்”

எப்பவும்,நீ,நான்என்று உரிமை எடுத்துப் பேசும் செந்தூரன்

பன்மையில் பேசியது எனக்கு ஏமாற்றமாயிருந்தது. கண்கலங்கி உடல் நடுங்கியது.பக்கத்தில் நன்ற  தம்பியின் தோளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டேன்.கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வடிந்துகொண்டிருந்தது.பேசுவதற்கு வார்த்தைகள் வர மறுத்தன.

“கவிதா! கவிதா தயவு செய்து அழுறதை நிப்பாட்டுங்கோ.சரி,

நீங்கள் இப்ப கதைக்கற நிலையில இல்லை.நான் வீட்டபோட்டு இரவு ஒரு 7.00 மணிபோல வாறன்.உங்களோட நிறையக் 

கதைக்கவேணும்.”புவியை தோளிலே தடவிக்கொண்டு 

“அக்காவைக் கவனமாய் கூட்டிக்கொண்டுபோ”என்று

பிக்கப்பிலே ஏறிக்கொண்டான். 

 

மோட்டார் சைக்கிளை கொண்டுவந்து

அருகே நிறத்திய புவி “அக்கா ஏறுங்கோ” என்றதும் சுயநினைவுக்கு மீண்டேன் .போரினால் பராமரிப்பின்றி சிதிலமடைந்த பாதைவளியே புவி நிதானமாக சைக்கிளைசெலுத்திக்கொண்டிருந்தான்.

“அம்மா எப்பிடி இருக்கிறா?”மௌனத்தை கலைத்துக் கேட்டேன்.

“கொஞ்சநாளாய் அவவின்ரபோக்கே வித்தியாசமாய் இருக்கு;ஒரே யோசினை, சாப்பாட்டைக் கவனிக்கிறேல்லை;ஒழுங்காய் நித்திரை கொள்ளுறமாதிரியம் இல்லை.கேட்டாலும் ஒண்டும் 

சொல்லுறாவில்லை.நீயே வந்து கேள்” முறைப்பாடுபோல சொல்லி முடித்தான்.வீடும் வந்துவிட்டது.என்னைக்’கேற்’ல் இறக்கிவிட்டு  உள்ளே போய் முற்றத்தில் 

சைக்கிளை நிறுத்தினான்.

 

“அம்மா ஆர் வந்திருக்கிறது பாரன்”தம்பியின் குரல் கேட்டு அம்மா வெளியில் வந்தா.அம்மாவின் கோலம்,தம்பி சொன்னது அப்பிடியே உண்மைஎன்று புரிந்தது.ஓடிவந்து

இறுகத் தழுவிக்கொண்டு அழுதா,சிரித்தா,சிரித்துக்கொண்டே அழுதா.நாலு வருஷம் அடக்கி வைத்த அன்பை பகிர முடியாமல் 

தடுமாறினா.அதே நிலைதான் எனக்கும்.

“என்னம்மா உங்கட கோலம்”கரிசனையாய்க் கேட்டேன்.

“எனக்கொண்டும் இல்லை.நான் நல்லாய்த்தான் இருக்கிறன்,நீ என்ன இப்பிடி மெலிஞ்சுபோனாய்.”

“இல்லையம்மா நான் வளர்ந்திருக்கிறது உங்ளுக்கு மெலிஞ்சமாதிரித் தெரியுது”என்றதும் அவவின் முகம்

மலர்ந்துபோனது.

இரவு சாப்பாட்டை 

முடித்தவுடன் அம்மாவைக் கூப்பிட்டு அருகில் இருத்தி தோளில் சாய்ந்துகொண்டேன்.

 

“என்னம்மா,மாமாவுக்கும் உங்களுக்கும் ஏதும் பிரச்சனையே?ஏன் இப்ப அவசரமாய் வரச்சொன்னவர்?”

அம்மா மௌனமாயிருந்தா.மகிழ்ச்சியாய் இருந்த முகம் மாறிப்போயிருந்தது.புவி சொன்னதில் உண்மை இருப்பது

போலவே தெரிந்தது.

“இதை என்னெண்டு உனக்கு சொல்லுறதெண்டு எனக்குத் தெரியேல்லை.இதை நீ என்ன மாதிரி எடுப்பாய் எண்டும்

பயமாயிருக்கு”அம்மா மூக்கை இழுத்துக்கொண்டா.

“அம்மா,நான் இன்னும் சின்னப் பிள்ளையில்லை .எங்கடை

பிரச்சனைகளை கூடியவரை நாங்கள் தீர்க்கப் பார்க்கவேணும்.ஏலாட்டி அடுத்த கட்டத்தை பிறகு யோசிக்கலாம்”தைரியப்படுத்தினேன்.

“இல்லை பிள்ளை ,அண்ணேன்ர சில நடவடிக்கையள் எனக்கு கொஞ்சம் பயமாயிருக்கு..போனமாதம் வவுனியா வந்து உன்னோட போன் கதைக்கேக்கையும் எனக்கு இந்த சந்தேகம் இருந்தது.

சரியாய்த் தெரியாமல்,உன்னைக் குளப்பக்கூடாது என்று நான் எதுவும் சொல்லயில்லை.”

“அம்மா,என்ன சோல்லுறிள்”சற்று கோபமாகவே கேட்டேன்.

“கோபப்படாமல் கொஞ்சம் பொறுமையாய்க் கேள்பிள்ளை,இரண்டு மாதத்துக்கு முதல் அண்ணை வந்து கவிதாவுக்கு வியாழ மாற்றம் எப்பிடிஇருக்கு பாப்பம் என்று உன்ர குறிப்பை வங்கிக்கொண்டு போனவர்.பார்த்தால் நல்லதுதனே என்று நானும் குடுத்திட்டன்.நடக்கிறதுகளைப் பார்த்தால் ஏதோ நோக்கத்தோடதான் அண்ணை எல்லாம் செய்யிறாரோ என்று சந்தேகமாயிருக்கு.இப்ப கலாவும் கனடாவில இருந்து வந்து நிக்குது..நேற்று வந்தவர் .தங்களுக்கு கனடா போக விசா எல்லாம் அனேகமாய் சரி வந்திட்டுது.இப்ப உங்களைப்பற்றித்தான்ஒரே யோசினயாயிருக்கு..கவிதாவுக்கு ஒரு கலியாணம் செய்துவைச்சாலென்ன எண்டு யோசிக்கிறன்.எங்களுக்கு 

வேற ஆர் கதைக்கிறது.நாங்கள் இரண்டு குடும்பமும் கதைச்சுத்தான் ஒரு நல்ல முடிவுக்கு வரவேணும்..கலா வந்து நிக்கிறாள்,செந்தூரன் நாளைக்கு வருவான்,கவிதாவை 

வரச்சொல்லியிருக்கிறன் அவளும் வருவாள்.இப்பிடி ஒரு சந்தர்ப்பம் இனி வராது.கதைச்சு ஒரு முடிவு எடுப்பம்.”எண்டு சொல்லிப்போட்டு போயிருக்கிறார்.இப்ப எட்டு மணிக்கு எல்லாரும் வருவினம்”அம்மா பதட்டத்துடன் இருந்தா.திரும்புவும் மூக்கை உறிஞ்சிக்கொண்டு கலங்கியிருந்த கண்களை

துடைத்துக்கொண்டா.

 

“அம்மா,படிச்சு முடிச்சு வேலை கிடைக்காமல் நான் கலியாணம் செய்யிறது இல்லை.இதில நான் தெளிவாயிருக்கிறன்.இப்ப நீங்கள்தான் என்னைக் குளப்பிறியள்..இப்ப நீங்கள் என்ன சொல்ல வாறியள்.” கோபமாய்த்தான் கேட்டேன்.

“பிள்ளை,அண்ணை ஆறு மாத்த்துக்குள்ள உனக்கு ஒரு 

கலியாணம் செய்து வைச்சுட்டுப் போகவேணுமெண்டு சொல்லிறார்.இப்ப ஒரு கலியாணம் செய்துவைக்கற நிலையில நாங்களும் இல்லை.அவரும் பெரிதாய் உதவுற நிலமையிலயும்இல்லை.செந்தூரனையம்,உன்னையும் சேர்த்து வைகிறதுதான்.அவற்ற  திட்டம்போல இருக்குது.எங்கட பாதுகாப்பைவிட அவைக்கு செந்தூரனை தனிய விட்டுட்டுப்

போறதுதான் பிரச்சனை.

இதுக்கு நான் ஒரு நாளும் சம்மதிக்க மாட்டன்.”அம்மாவின்

அணைப்பிலிருந்து விலகி அவவின் முகத்தைப் பார்த்தேன்.ஒருகையால் நெற்றியை அழுத்தியபடி நிலத்தைப் பார்த்தபடி இருந்தா.

 

“அம்மா,நீங்களாய் ஒன்றைக் கற்பனை பண்ணி யோசிச்சு 

வருத்தமெடுக்காமல் அமைதியாய் இருங்கோ.வரட்டும்பேசுவம்”அம்மாவை சமாதானப்படுத்த இதைச் சொன்னாலும்,அவ நினைப்பதில் உண்மை இருக்குமோ என்கிற சந்தேகத்தை புறந்தள்ள முடியவில்லை.”முக்கியமானவிஷயம் பேசவேண்டும்” என்று மாமா குறிப்ப்பிட்டது,”உங்களோட நிறையப் பேசவேண்டும்” என்று செந்தூரன்சொன்னது

எல்லாம் குளப்பமாயே இருந்தது.

“பிள்ளை,கலியாணம் எண்டிறது ஒரு சொல்லில்லை.’எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் ,எண்டு செய்துபோட்டுப் போகிறதுக்கு.இது உன்ர வாழ்க்கை.

இதில எந்த விட்டுக் குடுப்புக்கும் இடமில்லை.அப்பா இல்லாமல் நான் எல்லாம் பட்டிட்டன்.அவர் இல்லாமல் நன் பட்ட கஷ்டங்கள்,வேதனைகள்,அவமானங்கள் எனக்குத்தான் தெரியும்.பிரச்சனைகளை நான் உன்னோடைதான் பகிரந்து கொள்ளலாம்.உன்னோட

பகிரேலாத எத்தினை பிரச்சனைகளை நான் மனதுக்க வைச்சுக் குமைஞ்சுகொண்டிருக்கிறன் எண்டு ஆருக்குத்

தெரியம்.நான் பட்ட கஷ்டம் என்ர பிள்ளைக்கு வரக்கூடாது.”அம்மாவின் கண்கள் கலங்கியிருந்தது.அனுபவத்தில் அவ பெற்ற தெளிவுகளுக்கு என்னிடம் பதிலில்லை.

 

“அம்மா,மாமாவின்ர ஆதரவு இல்லாட்டி நாங்கள் காணமலே போயிருப்பம்.அத்தையும் ஒத்துப் போறதால அவரும் உதவுறார்.என்ர 

படிப்பிலஎல்லாம் அவற்ற பங்களிப்பு நிறைய இருக்கு.இது கடன் இல்லை கடமை.கடனை உழைத்துக் கட்டலாம்.நன்றிக் கடனை அடைக்க சந்தர்ப்பம் எல்லாருக்கும் வராது.அப்படி ஒரு சந்தர்ப்பம் வந்தால் அதை ஏற்றுக்கொள்ளுறதுதன் தெய்வநீதி.”அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன்.அந்த உணர்வுகள் கோபமா,இயலாமையா புரிந்துகொள்ள

முடியவில்லை.

“என்னடி சொல்லுறாய்”

“”மாமாவுக்கு அப்பிடி ஒரு எண்ணம் இருக்குமெண்டு நான் 

நம்பேல்லை;அப்பிடி அவருக்கு ஓரு எண்ணமிருந்தாலும்

செந்தூரன் இதுக்கு ஒத்துக்கொள்ள மாட்டான்.அவன்ர பாதை,இலக்கு எல்லாம் வேறை.இது எல்லாத்தையும் தாண்டி ஒரு கேள்வி  வந்தால் நான் அதை மறுக்கமாட்டன் சந்தோஷமாய் ஏற்றுக்கொள்ளுவன்”  அம்மா ஒரு கையால் நாடியைத் தாங்கி என்னையே இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தா.

                      

வெளியே மோட்டார் சைக்கிள் சத்தம்  கேட்டது.வெளியே நின்ற புவி ஓடிவந்து 

“அம்மா,அத்தான் வாறார் “என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.அம்மா என்ன நிலை எடுப்பாவோ என்று பயமாயிருந்தது.பாதுகாப்புக்கு வந்த போராளி வெளியே நிற்க செந்தூரன் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தான்.அம்மா ஓடிப்போய் இறுககட்டிக்கொண்டு இரண்டு கன்னத்திலும் மாறிமாறி முத்தம் கொடுத்தா.முதுகை தடவிக்கொடுத்தா.முடியைக் கோதிவிட்டா.

“நான் தூக்கி வளர்த்த பிள்ளை.திரும்ப ஒருக்கால் பாக்கோணும் எண்டு கடவுளைக் கும்பிட்ட பலன்”வாய் நிறைய சிரிப்பு;வடிந்த கண்ணீரைக் கைகளால் துடைத்தா..கையில் அணைத்தபடியே உள்ளே கூட்டி வந்து நிறைய பேசினா.

செந்தூரனும்” மாமி,மாமி” என்றுபாசத்தைக் கொட்டினான்.

“பிள்ளையோட கதை தம்பி;நான் ரீ போட்டுக்கொண்டுவாறன்” என்று சொல்லியபடி 

அம்மா குசினிக்கள் நுளைந்தா.இவவைக் கணக்கெடுக்கவே முடியவில்லை.அம்மா விலகியதும் வெளியே நின்ற நான் உள்ளே வந்தேன்.

 

“டாக்ரர் அம்மா வாங்கோ”என்றான்.அது கிண்டலல்ல”

அவன் கண்களில் ஒரு பெருமிதம் தெரிந்தது.

“இருங்கோ”முன்னால் இருந்த கதிரையைக் காட்டினான்.

இருவருக்குமிடையல் நாலு அடி தூரம்தான்.வயசுக்கு வந்தபின் இவ்வளவு கிட்ட இருந்து நான் பேசியது இல்லை.

“எப்பிடி இருக்கிறியள்”அவன்தான் பேசினான். அழக்கூடாது என்றுதான் நினைத்தேன் முடியவில்லை.

கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டேன்.

“நான் நிலவனை மதிக்கிறன்;ஆனல் ஐந்து வருஷத்திற்கு முதல்இருந்த என்ர செந்தூரனை இன்னும் நேசிக்கிறன்.”

நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டேன் “என்ர”

என்ற அழுத்தம் நான் நினைக்காமலே வந்துவிட்டது.எனது  சலனங்களும்,

அம்மாவின் சந்தேகங்களும் மனதிலே

ஒரு பயிர் முழைக்க விதையை ஊன்றிவிட்டதுபோலிருந்தது.என்னை சமாதானப்படுத்திவிட்டு தொடர்ந்து பேசினான்.ஒருமையில் விழித்து இருவருமே

நீண்ட நேரம் பேசினோம்.’நிறையப் பேசவேணும்’

என்று சொன்ன வட்டத்துக்குள் அவன் இன்னும் வரவில்லையோ என்ற ஏக்கம் எதிர்பார்ப்பாய் வருத்தியது..ஏதோ புரியத நினைவுகள் மனசுக்குள் வலித்தது.என்னை நானே ஏமாற்றிக்கொள்கிறேனா?

                 

 வெளியே உளவு யந்திரம் வந்து நிற்பது தெரிந்தது.மாமாக்கள்தான் வந்திருக்கவேண்டும்.வெளியே வந்து பார்த்தேன்.மாமாவும்,அத்தையும் உள்ளே வந்துகொண்டிருந்தனர். கலாக்கா குழந்தையோடு பின்னால் வந்துகொண்டிருந்தா.அம்மாவும் ,நானும் 

வரவேற்று உள்ளே கூட்டிவந்து உட்காரவைத்து பல விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்அத்தையும் கலாக்காவும் சிரித்து,சிரித்து என்னோடு பேசி அந்த இடத்தையே மகிழ்சியால் நிறைத்தனர்.அம்மாவும் 

இடையிடையே பேச்சுக்களில் கலந்துகண்டாலும் சற்று

ஒதுங்கியே நின்றா.மாமாவும்,செந்தூரனும் தங்களுக்குள்

ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.அம்மா எப்ப குளம்புவா?என்ற பயம் என்னை மிரட்டிக்கொண்டிருந்தது.

கலாக்காவின் மடியிலிருந்த குழந்தையை தூக்குவதற்கு

கையைக் கொண்டுபோனேன். அது மிரண்டுபோய் தாயின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டது.

“பிள்ளையின்ர அத்தையடா,”என்று கலாக்கா சொன்னது எதோ பொடிவைத்துப் பேசுவதுபோலத்தான் எனக்கும் பட்டது.

 

அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன்.முகத்திலே வலிந்து

வைத்திருந்த கொஞ்ச நொஞ்ச சந்தோஷமும் காணாமல் போயிருந்தது.

“பேசுங்கோ,நான் ரீ போட்டுக்கொண்டு வாறன்“என்றபடி அம்மா குசினிக்குள் போய்விட்டா.நானும் பின்னாலே போய் பக்கத்திலே நின்றுகோண்டு

“அம்மா,என்னம்மா இது ஆக்கள் எல்லாம் இருக்க நீங்கள் இங்க வந்து நிண்டால் என்ன அர்த்தம்”உறுக்கினேன்.

“என்ர சொல்ல ஆர் கேக்கினம்.நீங்கள் உங்கட எண்ணப்படி செய்யுங்கோ.நான் வேலைக்காரிதான ஒரு

பக்கத்தில நிண்டிட.டுப் போறன்.”விம்மி,விம்மிஅழுதா.

“அம்மா,உந்த முகத்தை கழுவிப்போட்டு வாருங்கோம்மா. இது என்ர பிரச்சனை.நான் கதைக்கிறன்.இப்ப நீங்கள் வரேல்லயெண்டால் நான் 

வெளிக்கிட்டு எங்கயாவது போயிடுவன்”எனக்கும் 

அழுகையை அடக்க முடியவில்லை.கலாக்காவும் உள்ளே வந்துவிட்டா.

 

“மாமி,அழாதையங்கோ.நல்ல விஷயம் கதைக்கேக்க 

அழக்கூடாது.என்ன செய்யிறது. எங்கடபலன்அது.மாமா இல்லை என்கிறது எல்லாருக்கும் கவலைதான்”கலாக்கா

அம்மாவைக் கையைப் பிடித்து கூட்டிக்கொண்டு போக

நானும் பின்னாலே போய் அம்மாவுக்குப் பக்கத்திலே

இருந்துகொண்டேன் எங்களின் வாக்குவாதம் அவர்களுக்குப் புரிந்திருக்க வில்லைஅப்பாவை நினைத்தே வருத்தப்படுவதாக எல்லோரும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்..அம்மாவின் விசும்பலைத் தவிர வீடு

அமைதியாய் இருந்தது.

“தேவி,”ரதிதேவி எனகிற அம்மாவின் பெயரைசுருக்கி மாமா இப்படித்தான் கூப்பிடுவார்.அவர் தொடர்ந்து பேசினார்,

“கவிதாவின்ர கலியாண விஷயமாய் நான் சில வேலையளைச் செய்துகொண்டிருக்கிறன்.நீங்களும் விரும்பினால்தான் அடுத்து என்ன செய்யிறது எண்டு முடிவு எடுக்கலாம்.பையனைப்பற்றி 

நான் எல்லாம் விசாரிச்சுப்போட்டன். எனக்கு எல்லாம் திருப்தி.”அம்மாவுக்கு மாத்திரமல்ல எனக்கும் அதிர்ச்சியாய்இருந்தது.யார் மாப்பிள்ளை? மாமாவே தொடர்ந்து பேசினார்.

“மாப்பிள்ளை முள்ளியவளை; செல்வரத்தினம் மாஸ்டர் என்று, அவயின்ர

குடும்பம் எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்.அவற்ற மகன்

டாக்ரர் துஷாந்தன் என்று வவுனியா ஆஸ்பத்திரியில இப்ப வேலை செய்யிறான்.

கவிதாவைத் தெரியுமாம்;கன கலியாணங்கள் வந்தது.எல்லாம் வேண்டாம்,வேண்டாம் என்று மறுத்துப்போட்டு இப்ப கவிதாவைப்பற்றி

சொல்லியிருக்கிறான்.

என்னவோ அவனுக்கு கவிதாவை பிடிச்சிருக்கு..இரண்டு மாதத்திற்கு முதல் செல்வரத்தினம் மாஸ்டர்தான் வந்து இதைப்பற்றி கதைச்சவர்.அதுதான் வந்து கவிதாவின்ர குறிப்பு வங்கிக்கொண்டுபோய் சாஸ்திரியிட்ட 

குடுத்துப் பார்த்தனான்.பிரச்சனயில்லை;

செய்யலாமென்று சொல்லுறார்.”

 

நம்ப முடியவில்லை.

பக்கத்து ஊர் என்று என்னுடன் கௌரவமாகவே நடந்துகொள்வான்.கடைசியாக பட்டமளிப்பு விழாவுக்கு வந்தபோது என்னை தேடிவந்துபேசினான்.பிரியம்போது

“சந்தோஷமான செய்தியோட உங்களைசந்திக்கிறன்” என்று சொன்னபோது அதன் அர்த்தம்

எனக்கு இப்போதுதான் புரிவதுபோலுள்ளது.

“எனக்கு தலை சுத்தூது அண்ணை;தயவு செய்து கொஞ்சம் 

விளக்கமாய் சொல்லுங்கோ.அவளின்ர படிப்பு முடியேல்ல.

இப்ப ஒரு கலியாணம் செய்யிற நிலமையிலயோ நாங்கள்

இருக்கிறம்,”அம்மா தன் ஆதங்கத்தை  பக்குவமாய் வெளிப்படுத்தினா.செந்தூரன் மாப்பிள்ளை  இல்லை என்று தெரிந்ததும் அம்மாவிமுகத்தில் மாற்றம் தெரிந்தது.

“தேவி,நான் சொல்லுறதைக் கேள்;நான் எங்கட நிலைப்பாடெல்லாம் சொன்னனான்.அவரும் எல்லாம் விசாரித்து

அறிஞ்சிருக்கிறார்..ஆனல் என்னவோ தெரியாதுஅவன்  வந்த சம்மந்தங்களை எல்லாம் தட்டிப்போட்டு 

இதைத்தான் பாருங்கோ எண்டு  கண்டிப்பாய் சொல்லிப்போட்டானாம்.வவுனியாவுக்குப் போய் நான் பையனோடையும் கதைச்சனான்..

 

அவன் சொல்லுறான் இது தான் திடீரென்று

எடுத்த முடிவில்லையாம். நாலு வருஷமாய் கவனிச்சு நிதானமாய் எடுத்த முடிவாம்.அவையின்ர சம்மதத்தை மட்டும் கேளுங்கோ வேறெதவுமே கேட்க வேண்டாம் எண்டு கண்டிப்பாய் சொல்லிப்

போட்டானாம்.எனி சொல்லுங்கோ என்ன

செய்யிறதெண்டு.” மாமா அமைதியாய் 

இருந்தார்.திடீரென்று அவர் சொன்ன இந்த எதிர் பாராத திருப்பம் எனக்கு அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது.ஒரு சில 

நிமிடங்கள் நிலவாய் இதயத்தில் வந்த செந்தூரன் மின்னலாய் வெளியேறிப்

போவதை ஏக்கமாய் பார்த்துக்கொண்டு நின்றேன்.ஏனோ செந்தூரனின் முகத்தைப் பார்க்கத் தோன்றியது.ஏதோ சாதித்துவிட்ட மகிழ்ச்சியில் மாமாவோடு சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தான் அவன்.

துஷாந்தனை ஒரு சிறந்த மாணவனாக மட்டும்தான் எனக்குத்  தெரியும். ஊரில சண்டை,விமான தாக்குதல் ஏதும் நடந்தால் அவனே வந்து விசாரிப்பான்.

விரிவுரையாளராய் இருந்த ஒரு வருஷம் என்னில் 

அக்கறையோடுதான் இருந்தான்.அதற்குப் பிறகு தொடர்பு

நின்று போனது.ஆனால் இவ்வளவு நாளும் என்னை நினைத்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறான் என்று எண்ணும்போது அவன் மேல் ஒரு புரியாத மதிப்பு வந்துவிட்டது.

அம்மா இன்னும் அழுதுகொண்டே இருந்தா.

“தேவி இனி ஏன் அழுறாய்.?கடவுள் ஒரு கதவை மூடினால் 

இன்னொரு கதவை திறந்துதான் வைச்சிருப்பான்.அதுதான் இப்ப நடந்திருக்குது.”அத்தை 

அம்மாவின் தலையைத் தடவிக் கொண்டே பேசினா.

“அவை ஒண்டும் வேண்டாம் எண்டுசொன்னாலும்

நாங்கள் ஏதோ மதிப்பாய்த்தான் பிள்ளையை அனுப்பவேணும்.அதை எல்லாம் நான் பாத்துக்கொள்ளுறன்.நீ யோசிக்காமல்  சோல்லு.

“நான் என்னண்ணை சொல்லுறது;கடவுளே வீட்டவந்து வரம் தரேக்க நான் எப்பிடி மறுக்கிறது.”அம்மாவின் விசும்பல் நிற்காமல் தொடர்ந்தது.

 

“கவிதா,நாங்கள் உங்களோட நிக்கிறம்.துணிஞ்சு நல்ல முடிவாய் எடு .எந்த மாற்றம் வந்தாலும் உன்னால படிக்க முடியும்.ஆனால் இப்பிடி ஒரு சம்மந்தம் திரும்ப வருமெண்டு சொல்லேலாது.”சொல்லிவிட்டு செந்தூரன் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.தாங்க முடியவில்லை;அழுகையை

அடக்க வாயை கையால் அடைத்துக்கொண்டு ஓடிப்போய் 

செந்தூரனின் மார்பில் முகம் புதைத்து ஓவென்று அழுதேன்.மனசு மெல்ல,மெல்ல அமைதியாகிக்கொண்டிருந்தது.செந்தூரனின் உயர்ந்த இலட்சியங்களுக்கு

முன்னால் நான் தோற்றுப்போய் நின்றேன்.

கண்ணில் இருந்து வழிந்த கண்ணீர் 

சில மணித்தியலங்களாய் என்மனதில் 

தோன்றிய சலனங்களை கழுவிக்கொண்டிருந்தது.

              

                * யாவும் கற்பனை*

தெய்வமும் மனிதனாகலாம்

4 months 2 weeks ago

தெய்வமும் மனிதனாகலாம்.

சோளகக் காற்று தொடங்கிவிட்டதால் இன்று வெப்பம் கொஞ்சம் குறைவாகவே இருந்தது.இயக்கச்சி சோதனைச்சாவடியில் இராணுவ பரிசோதனைகளை முடித்துக்கொண்டு கைப்பையை தோளிலே கொழுவிக்கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினேன்.போர் நடந்த

ஆனையிறவு முகாம் சூழல் பார்ப்பதற்கு பயங்கரமாகவும்,

பரிதாபமாகவும் இருந்தது.உடைந்த கட்டடங்களும்,எரிந்த வாகனங்களும் யுத்தத்தின் சாட்சியாய் ஆங்காங்கே சிதறிக்

கிடந்தன.இராணுவம், விடுதலைப் புலிகளென ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களைப் பலியிட்ட இடம் என்று எண்ணும்போது காலுக்குக் கீழே இரத்தம் பிசுபிசுப்பது போன்ற உணர்வில் உடல் கூசத் தொடங்கிது.

                     

 மக்களோடு மக்களாய் நடந்து 

இராணுவத்தின் கண்ணிலிருந்து மறைந்துவிட

வேண்டுமென்ற எண்ணம் மேலிட நடையின்

வேகமும் கூடியது.ஒரு அரை மைல் தூரம் நடந்து திரும்பிப் பார்த்தேன்.மண் திட்டுக்களிலும்,ஆங்காங்கே இருந்த சிறு பற்றைக் காடுகளிலும் இராணுவ முன்னரங்கு மறைந்துபோயிருந்தது.

                        

அதிலிருந்து பார்க்கும்போது புலிகளின்     சோதனைச் சாவடி தெளிவாகத் தெரிந்தது.சோதனைச் சாவடியில் பிரயாணிகளின் விபரங்களை பதிவு செய்துவிட்டு பொருட்களை  சோதனை செய்து அனுப்பிக்கொண்டிருந்தார்கள்.சிவில் உடையில் நின்ற ஒரு இளைஞன்.என்னுடைய அடையாள அட்டையை வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு ஒரு அறையைக்காட்டி அங்கு போகச் சொன்னான்.

                   

நான் அறை வாசலுக்குப் போனதும் உள்ளே இருந்த புலிகளின் சீருடை அணிந்த ஓர் இளைஞன புன்சிரிப்புடன் “அக்கா

இருங்கோ “என்று முன்னாலிருந்த கதிரையைக் காட்டினான்.

வெயிலுக்குள்ளால் வந்து நிழலில் இருந்ததும்

வியர்க்கத் தொடங்கியது.கைப்பையிலிருந்த

கைக்குட்டையை எடுத்து முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டேன்.

“அக்கா,உங்கட பெயர்”

“கவிதா சிவானந்தன்”சொன்னேன்.

“ஏன் வன்னிக்குப் போறியள்” 

“ஒட்டுசுட்டான்தான் என்ர சொந்த இடம்”

அம்மாவும்,தம்பியும் ஊரில இருக்கினம்…”..

என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் 

“எப்ப யாழ்ப்பாணம் போனீங்கள்”அடுத்த கேள்வி வந்தது.

“2000 ஆம் ஆண்டு கம்பஸ் கிடைச்சுப் 

போனனான் பதைப்பிரச்சனையால நாலு

வருஷம் ஊருக்குப் போகேல்லை.இப்ப 

ஆனையிறவுப் பாதை திறந்ததால போயிட்டு 

வரலாமென்று வெளிக்கிட்டனான்.” மீண்டும்

முகத்தை துடைத்துக்கொண்டேன்.

“அப்பா என்ன செய்யிறார்?”

பேசமுடியவில்லை.கண்கள் கலங்கியருந்ததை

அவன் பார்ததிருக்க வேண்டும்.சிறிது நேர

மெளனம்;

“ஏழு வருஷத்திற்கு முந்தி ஷெல் தாக்குதல்

ஓன்றில இறந்திட்டார்.”குரல் தழுதழுத்தது.

முட்டி நின்ற கண்ணீர்உடைப்பெடுத்தது.

“அக்கா வருத்தப்படாதேங்கோ.என்னுடையஅனுதாபங்கள்.”என்றான்.

“நன்றி’ என்றேன்;குரல் வர மறுத்தது.

.”என்ன படிக்கிறியள்”சில வினாடி மெளனம்

கலைத்துக் கேட்டான்.

“மெடிசின் செய்யிறன்”

“நல்லது,வாழ்த்துக்கள் அக்கா,கவனமாய் படியுங்கோ.

. சரி நீங்க போட்டு 

வங்கோ”என்று விசாரணையை முடித்துக்

கொண்டான். மீண்டும் ஒரு நன்றி சொல்லிவிட்டு புறப்பட்டேன்.சற்றுத் தள்ளி

நான்கு பஸ்கள் வரிசையாய் நின்றன. 

 

“பாண்டியன் போக்குவரத்துக் கழகம்”

பார்க்கும்போது இன்னொரு நாட்டுக்கு வந்த

உணர்வே ஏற்பட்டது.

பஸ்ஸில் பெரிதாக கூட்டமில்லை.ஏறி காலியாயிருந்

ஒரு சீற்றில் கைப்பையை வைத்துவிட்டு அதற்குள் இருந்த தண்ணீர்ப் போத்தலை

எடுத்துக்கொண்டு திரும்பவும் கீழே இறங்கினேன்.இரண்டு மிடறு தண்ணீரைக்

குடித்து,முகத்தையும் சற்றுக் கழுவியதும் களைப்பு மாறி உடல் தெம்பாக இருந்தது.

                 

சீற்றில் யன்னலோரமாய் இருந்து

பாக்கில் இருந்த அந்தக் கடித த்தை 

மீண்டும் எடுத்தேன்.ஏறக்குறைய ஐந்து,ஆறு 

தடவை வாசித்து அது மனப்பாடமே ஆகிவிட்டது. “அன்புள்ள மருமகள் கவிதாவுக்கு,சில முக்கியமான விஷயங்கள் 

பற்றிப் பேசவேண்டுமென்று வந்தேன்.அனேகமாக வகுப்பு முடிய 5.00 மணியாகுமென்று உனது அறையில் இருந்த 

பிள்ளைகள் சொன்னார்கள்.நான் அவசரமாக

போகவேண்டி இருந்ததால் உடனே திரும்புகிறேன். நீ நாளை லீவு நாள்தனே காலையில் புறப்பட்டு வா.ஒரு மூன்று நாளாவது நிற்கக்

கூடிய ஒழுங்கில் வந்தால் நல்லது. எல்லாம் 

நேரிலே பேசலாம். மாமா, கணேசன்.

               

 கணேசன் மாமா எனது அம்மாவின்

சொந்த அண்ணன்.அப்பாவின் மரணத்திற்குப் பிறகு அடுத்தது என்ன என்ற கேள்விக்கு விடை தெரியவில்லை.இறக்கும்போது அப்பாவுக்கு நாற்பது வயதுதான்.அம்மாவுக்கு

முப்பத்தி ஏழு.நான்தான் மூத்த பிள்ளை;எனக்கு பன்னிரெண்டு வயது;எட்டு வயதில் ஒரு தம்பி.இந்தப் பிள்ளைகளை எப்படி வளர்த்தெடுக்கப்

போகிறேன் என்று அம்மாவுக்கு இருந்த 

எதிர்காலம்பற்றிய பயங்கரத்தை புரிந்து

கொள்ளும் பக்குவமோ,தெளிவோ அப்போது 

எனக்கு இருக்கவில்லை.

                  

செத்த வீட்டுக்கு வந்த அப்பாவின்

உறவினர்கள் “சிவாவே இல்லை எனி எங்களுக்கு இங்கே என்ன வேலை”என்கிறமாதிரி நடந்து கொண்டது மாமாவுக்கு கோபத்தை ஏற்படுத்திமாமாயிருக்கவேண்டும்.சிவானந்தன்

என்ற அப்பாவின் பெயர் “சிவா”என்றே பிரபலமாகிவிட்டது.

 எல்லாவற்றையும் .அவதானித்துக்கொணடிருந்தமாமா  எழும்பி வந்து அருகில் நின்ற என்னை கையோடு அணைத்துக்கொண்டு

“தம்பி ஒரு பெண் பிள்ளையைப் பெற்ற தகப்பனுக்கு அல்லது கூடப்பிறந்த சகோதரனுக்கு அதுகளை கலியாணம் கட்டிக் 

குடுத்தாலும் அண்டையோட பிரச்சனை முடிஞ்சுது என்று இருக்கேலாது. அப்பு இல்லாதபடியால் எனி அவயின்ர பிரச்சனை என்னுடைய பிரச்சனைதான்.

உங்கட கடமைகளை முடிச்சுக்கொண்டு நீங்கள் போகலாம்.அது எல்லாம் நான் பாத்துக்கொள்ளிறன்” என்று சொன்னது எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது.

                

மாமாவுக்கு கலா என்ற ஒரு பெண்ணும்,செந்தூரன் என்கிற ஒரு மகனும்

மட்டும்தான்.இருவரையம் நான்உறவு முறை

சொல்லி அழைப்பதில்லை.கலாக்கா எண்டு

சொல்லுவன்;செந்தூரன் என்னைவிட மூன்று

வயது அதிகமாயருந்தாலும் சின்ன வயதிலிருந்து பெயர் சொல்லிக் கூப்பிட்டே பழகிவிட்டது.உயர்தரம் படித்துக்கோண்டிருக்கும்போதே கலாக்காவுக்கு கனடாவிலேயிருந்து ஒரு

சம்மந்தம் வந்தது.மாமாவுக்குபெரிதாய் 

விருப்பமில்லை.அம்மாவின் படிப்பை நிறுத்தி

கலியாணம் கட்டிவைத்தது மாமாவுக்கு இப்பவும் கவலை.

ஆனால் நாட்டிலே நடைபெறும் யுத்தம் தினமும் பயந்து,பயந்து வாழும் அவலம் இதை நினைத்து இந்த திருமணத்திற்கு அவரும் ஒத்துக்கொண்டார்.திருமணம் முடிந்து ஒரு வருஷத்தில் கலாக்காவும் கனடா போய் நிரந்தரமாய்விட்டா.

 

பல்கலைக் கழக புகுமுக தேர்வுஎழுதிவிட்டு முடிவுக்கு

காத்திருந்த     செந்தூரன் மாமாவுக்கு உதவியாய் இருந்தான்,.ஊரிலே உள்ள மாணவர்களுக்கு விஞ்ஞானப் பாடங்கள் படிக்க வீட்டில் வைத்து இலவச

வகுப்புக்களையும் நடத்தினான்.கிரம அபிவிருத்தி,கோவில் திருப்பணி என்று

ஊர் முன்னேற்த்தில் அக்கறையோடு

பாடுபட்டான்.எல்லா நாட்களைப்போலத்தான் அன்றும் விடிந்தது.ஊரிலே எல்லாம் வளமைபோல நடந்துகொண்டிருந்தது.மாலை 5.00மணிக்கு செந்தூரனை

தேடி படிக்கிற பிள்ளைகள் வந்துவிட்டார்கள்.செந்தூரனைக் காணவில்லை.மாமா அவன் போகக்கூடிய இடமெல்லாம் தேடியும் ஆள் இல்லை.

கடந்த சில நாட்களாக அவனுடைய நடவடிக்கைகள் வித்யாசமாயிருந்ததை அவரும்  கவனித்திருந்தார்.தனக்கிருந்தசந்தேகத்தை உறுதிசெய்ய புலிகளின் அலுவலகத்தில் போய் விசாரித்தபோது “அவன் இயக்கத்துக்குப் போய்விட்டான்”என்பது  உறுதியாகிவிட்டது.புலிகள் இயக்கத்தோடு போராட்டத்தில் இணைபவர்களை இயக்கத்துக்குப் போவது என்றுதான் எமதுஊர்களில்சொல்லுவார்கள்.

 

செய்தி அம்மாவின் காதுவரை வந்துவிட்டது.

அம்மா சத்தம் போட்டு அழத்தொடங்கிவிட்டா.நடந்து போக க்கூடிய தூரத்திலேதான் மாமாக்களின் வீடு இருந்தது.திடீரென்று அம்மா மாமா வீட்டை நோக்கி

நடக்கத் தொடங்கிவிட்டா.நானும் கூடவே புறப்பட்டுவிட்டேன். காணவில்லை என்று அறிந்து ஊரே 

கூடி நின்றது.இயக்கத்துக்குப் போனதுஎன்று அறிந்ததும்

சமாதானம் சொல்லிவிட்டு ஒவ்வொருவராய் 

வெளியேறிக்கொண்டிருந்தார்கள்..அம்மாவைக் கண்டதும் அத்தை கட்டிக் கொண்டு அழத் தொடங்கிவிட்டா.

“ஏன் இப்ப அழுறியள்” மாமா அதட்டினார்.
“அழக்கூடாது பிள்ளை;அது அவனுக்குக் கூடாது”ஒரு

பெரியவர் சொல்லி சமாதானப்படுத்தினார்.

செந்தூரனை பற்றி எனக்கு எந்த எண்ணமும் இருந்ததில்லை. ஆனால் அன்று இரவு கண்விழித்த நேரமெல்லாம் அழுதேன்.ஏதோ ஒன்றை இழந்துவிட்ட உணர்விலிருந்து மீண்டுவர வெகு நாள் எடுத்தது.

               

“ஒட்டுசுட்டான் சிவன்கோவிலடி”நடத்துனரின் குரல் என் நினைவுகளை அறுத்து நிஜத்திற்குக் கொண்டுவந்தது.கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டு அவசரமாய் கீழே இறங்கினேன்.சிவன் கோவிலை நோக்கி 

மார்பிலே கையை வைத்துமனசுக்குள் வேண்டிக்கொண்டேன்.யாராவது வந்திருப்பார்கள் என்று

தேடினேன்.கோவில் வீதி வழியாய் மோட்டார்சைக்கிளில் வருவது தம்பி புவிபோல் இருந்தது.

கிட்டவந்து சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு

“அக்கா”என்று வாய் நிறைய சிரித்தான்.நாலு வருஷம்;

வளர்ந்து வடிவாய் வந்திட்டான்.சொல்லவில்லை மனதுக்குள் ரசித்துக் கொண்டேன்.

 

“அக்கா உந்த பள்ளிக்கூடத்தில பிரச்சாரக் கூட்டம் ஒன்று நடக்குதுஅதுக்கு செந்தூரன் அத்தான் வாறாராம்,.அதைமுடிச்சுக்கொண்டு வீட்டை வந்து மூன்றுநாள் நிப்பாரெண்டு அத்தை சொன்னவா.அதுதான் வந்திருக்கிறாரோ என்று பார்க்கப் போனனான். பஸ் வந்தாப்போல திரும்பி வந்திட்டன்”படபடவென்று சொல்லிக்கொண்டே போனான்.எனக்கும் ஒருதடவை பார்க்க மனசு பரபரத்தது.

அதை வெளிக்காட்டாமலே 

“ஏன் நீ பாக்கப்போறியோ” என்று கிட்ட நின்று முதுகிலே 

தடவியவாறே கேட்டேன்.

“ஓமக்கா,பாத்திட்டுப் போவம்” கெஞ்சுவதுபோல்ப பார்த்தான்.செந்தூரனோடு சின்ன

வயதிலிருந்தே ஒன்றாக சாப்பிட்டு,ஒன்றாக விளையாடிய

நாட்களெல்லாம் கண்முன்னே வந்து போயின.பாடசாலையில் தோழிகள் அத்தான் வாறாரெண்டு கிண்டல் செய்யும்போதெல்லாம் ஜாலியாக

எடுத்துக்கொண்டு கடந்துபோன நாட்கள் எவ்வளவு இனிமையானவை.

                     

புவி பாடசாலைக்கு முன்பாக சைக்கிளை நிறுத்தினான். நான்முன்னே போக அவன் பின்னாலே வந்துகொண்டிருந்தான்.உள்ளே போகாமல் மண்டப வாசலிலே நின்று உள்ளே பார்த்தேன்.மக்கள் நிறையக் 

கூடியிருந்தனர்.மேடையிலே உள்ளூர் பொறுப்பாளர்களுடன் வேறும் சில தளபதிகளும் இருந்தார்கள்.

“அக்கா,இப்ப பேசுகிறவர் ‘நிலவன்’ என்ற தளபதியாம்”என்றபடி பக்கத்திலே வந்து நின்றான் புவி.அந்தக்

குரல் எங்கேயோ கேட்ட குரல்போலிருந்தது.அந்தப் பேச்சு காதுக்குள் இறங்கி மனசுக்குள் இனம்புரியாத உணர்வுகளை விதைத்தது.எந்தத் தடங்கலும் இல்லாமல்

மலையிலிருந்து அருவி கொட்டுவதுபோல் அவன் வாயிலிருந்து தமிழ் தெறித்துச் சிதறியது.லெனின்,மாஓ சேதுங்,லீக்கவான்யூ,பிடல்காஸ்ட்றோ,சுபாஸ்சந்திரபோஸ்,ஆபிரகாம்லிங்கன் போன்ற உலகத் தலைவர்கள்;உலக 

வல்லரசுகளால் அடக்கி ஆளப்பட்ட நாடுகளின் பெயர்களை யெல்லாம் தனது பேச்சுக்குள் கொண்டுவந்து பார்வையாளர்களைக் கட்டிப்போட்டிருந்தான்.அந்தக் குரல் மட்டுமல்ல,முகமும் கலர் மங்கிய புகைப்படம்போல் நினைவுபடுத்த முடியாமலிருந்தது.எனக்குப் பின்னால் நின்றவர்களிடையே சிறிது சலசலப்பு.

 

“டேய் உது கணேசண்ணையின்ர செந்தூரன்ரா.இயக்கப் பெயர்தான் நிலவன்”அவர்கள்  பேசியதுதெளிவாய் கேட்டது.அதிர்ச்சிபாயாயிருந்தது.மாணவனாக ஐந்து வருஷத்துக்கு முதல் பார்த்த செந்தூரன்,நிலவனாய் ஒரு ஆண்மையுள்ள

ஆடவனாய் கண் முன்னே பார்க்கும்போது ஏற்படும் உணர்வுகளைச் சொல்ல எழும் வார்த்தைகளை தடுத்து கண்ணீர் முந்திக்கொண்டது.

                    

பேச்சை முடித்து அவன் வணக்கம் சொன்னபோதும் கூட்டம் சலனமில்லாமல் அப்படியே 

உறைந்துபோயிருந்தது.மேடையிலிருந்தவர்களுக்கு கைகொடுத்து விடைபெற்று கீளே இறங்கி வெளியேறுவதற்காக நான்நிற்கும் வாசலை நோக்கிநடந்து வந்தான்.பாதுகாப்பிற்கு இரண்டு போராளிகள் கூடவே வந்தனர்.புலிகளின் சீருடையில் இன்னும் கம்பீரமாய்

இருந்தான்.இடுப்பிலே அணிந்திருந்த பிஷ்டல் அவனின்

தரநிலையை வெளிப்படுத்தியது.வழிவிட்டு சற்று ஒதுங்கி நின்றேன்.என்னைக் கவனிக்கவில்லை.கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தான்.

 

“செந்தூரன்”எனது கட்டுப்பாட்டை மீறி குரல் வெளியே வந்தது.அவனும் இதை எதிர் பார்த்திருக்மாட்டான் என்று

தோன்றியது.அதுவும் பெண்குரல்.நடையை நிறுத்தித்

திரும்பிப் பார்த்தான்.அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த இரண்டுகைகளாலும் வாயோடு மூக்கையும் சேர்த்து மூடிக்கொண்டேன்..என்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லையென்று தோன்றியது.முகம் மறைத்த கையை சற்று விலக்கியதும்

“கவிதா,எதிர்பார்க்கவேயில்லை.எப்ப வந்தனீங்கள்”

எப்பவும்,நீ,நான்என்று உரிமை எடுத்துப் பேசும் செந்தூரன்

பன்மையில் பேசியது எனக்கு ஏமாற்றமாயிருந்தது. கண்கலங்கி உடல் நடுங்கியது.பக்கத்தில் நன்ற  தம்பியின் தோளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டேன்.கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வடிந்துகொண்டிருந்தது.பேசுவதற்கு வார்த்தைகள் வர மறுத்தன.

“கவிதா! கவிதா தயவு செய்து அழுறதை நிப்பாட்டுங்கோ.சரி,

நீங்கள் இப்ப கதைக்கற நிலையில இல்லை.நான் வீட்டபோட்டு இரவு ஒரு 7.00 மணிபோல வாறன்.உங்களோட நிறையக் 

கதைக்கவேணும்.”புவியை தோளிலே தடவிக்கொண்டு 

“அக்காவைக் கவனமாய் கூட்டிக்கொண்டுபோ”என்று

பிக்கப்பிலே ஏறிக்கொண்டான். 

 

மோட்டார் சைக்கிளை கொண்டுவந்து

அருகே நிறத்திய புவி “அக்கா ஏறுங்கோ” என்றதும் சுயநினைவுக்கு மீண்டேன் .போரினால் பராமரிப்பின்றி சிதிலமடைந்த பாதைவளியே புவி நிதானமாக சைக்கிளைசெலுத்திக்கொண்டிருந்தான்.

“அம்மா எப்பிடி இருக்கிறா?”மௌனத்தை கலைத்துக் கேட்டேன்.

“கொஞ்சநாளாய் அவவின்ரபோக்கே வித்தியாசமாய் இருக்கு;ஒரே யோசினை, சாப்பாட்டைக் கவனிக்கிறேல்லை;ஒழுங்காய் நித்திரை கொள்ளுறமாதிரியம் இல்லை.கேட்டாலும் ஒண்டும் 

சொல்லுறாவில்லை.நீயே வந்து கேள்” முறைப்பாடுபோல சொல்லி முடித்தான்.வீடும் வந்துவிட்டது.என்னைக்’கேற்’ல் இறக்கிவிட்டு  உள்ளே போய் முற்றத்தில் 

சைக்கிளை நிறுத்தினான்.

 

“அம்மா ஆர் வந்திருக்கிறது பாரன்”தம்பியின் குரல் கேட்டு அம்மா வெளியில் வந்தா.அம்மாவின் கோலம்,தம்பி சொன்னது அப்பிடியே உண்மைஎன்று புரிந்தது.ஓடிவந்து

இறுகத் தழுவிக்கொண்டு அழுதா,சிரித்தா,சிரித்துக்கொண்டே அழுதா.நாலு வருஷம் அடக்கி வைத்த அன்பை பகிர முடியாமல் 

தடுமாறினா.அதே நிலைதான் எனக்கும்.

“என்னம்மா உங்கட கோலம்”கரிசனையாய்க் கேட்டேன்.

“எனக்கொண்டும் இல்லை.நான் நல்லாய்த்தான் இருக்கிறன்,நீ என்ன இப்பிடி மெலிஞ்சுபோனாய்.”

“இல்லையம்மா நான் வளர்ந்திருக்கிறது உங்ளுக்கு மெலிஞ்சமாதிரித் தெரியுது”என்றதும் அவவின் முகம்

மலர்ந்துபோனது.

இரவு சாப்பாட்டை 

முடித்தவுடன் அம்மாவைக் கூப்பிட்டு அருகில் இருத்தி தோளில் சாய்ந்துகொண்டேன்.

 

“என்னம்மா,மாமாவுக்கும் உங்களுக்கும் ஏதும் பிரச்சனையே?ஏன் இப்ப அவசரமாய் வரச்சொன்னவர்?”

அம்மா மௌனமாயிருந்தா.மகிழ்ச்சியாய் இருந்த முகம் மாறிப்போயிருந்தது.புவி சொன்னதில் உண்மை இருப்பது

போலவே தெரிந்தது.

“இதை என்னெண்டு உனக்கு சொல்லுறதெண்டு எனக்குத் தெரியேல்லை.இதை நீ என்ன மாதிரி எடுப்பாய் எண்டும்

பயமாயிருக்கு”அம்மா மூக்கை இழுத்துக்கொண்டா.

“அம்மா,நான் இன்னும் சின்னப் பிள்ளையில்லை .எங்கடை

பிரச்சனைகளை கூடியவரை நாங்கள் தீர்க்கப் பார்க்கவேணும்.ஏலாட்டி அடுத்த கட்டத்தை பிறகு யோசிக்கலாம்”தைரியப்படுத்தினேன்.

“இல்லை பிள்ளை ,அண்ணேன்ர சில நடவடிக்கையள் எனக்கு கொஞ்சம் பயமாயிருக்கு..போனமாதம் வவுனியா வந்து உன்னோட போன் கதைக்கேக்கையும் எனக்கு இந்த சந்தேகம் இருந்தது.

சரியாய்த் தெரியாமல்,உன்னைக் குளப்பக்கூடாது என்று நான் எதுவும் சொல்லயில்லை.”

“அம்மா,என்ன சோல்லுறிள்”சற்று கோபமாகவே கேட்டேன்.

“கோபப்படாமல் கொஞ்சம் பொறுமையாய்க் கேள்பிள்ளை,இரண்டு மாதத்துக்கு முதல் அண்ணை வந்து கவிதாவுக்கு வியாழ மாற்றம் எப்பிடிஇருக்கு பாப்பம் என்று உன்ர குறிப்பை வங்கிக்கொண்டு போனவர்.பார்த்தால் நல்லதுதனே என்று நானும் குடுத்திட்டன்.நடக்கிறதுகளைப் பார்த்தால் ஏதோ நோக்கத்தோடதான் அண்ணை எல்லாம் செய்யிறாரோ என்று சந்தேகமாயிருக்கு.இப்ப கலாவும் கனடாவில இருந்து வந்து நிக்குது..நேற்று வந்தவர் .தங்களுக்கு கனடா போக விசா எல்லாம் அனேகமாய் சரி வந்திட்டுது.இப்ப உங்களைப்பற்றித்தான்ஒரே யோசினயாயிருக்கு..கவிதாவுக்கு ஒரு கலியாணம் செய்துவைச்சாலென்ன எண்டு யோசிக்கிறன்.எங்களுக்கு 

வேற ஆர் கதைக்கிறது.நாங்கள் இரண்டு குடும்பமும் கதைச்சுத்தான் ஒரு நல்ல முடிவுக்கு வரவேணும்..கலா வந்து நிக்கிறாள்,செந்தூரன் நாளைக்கு வருவான்,கவிதாவை 

வரச்சொல்லியிருக்கிறன் அவளும் வருவாள்.இப்பிடி ஒரு சந்தர்ப்பம் இனி வராது.கதைச்சு ஒரு முடிவு எடுப்பம்.”எண்டு சொல்லிப்போட்டு போயிருக்கிறார்.இப்ப எட்டு மணிக்கு எல்லாரும் வருவினம்”அம்மா பதட்டத்துடன் இருந்தா.திரும்புவும் மூக்கை உறிஞ்சிக்கொண்டு கலங்கியிருந்த கண்களை

துடைத்துக்கொண்டா.

 

“அம்மா,படிச்சு முடிச்சு வேலை கிடைக்காமல் நான் கலியாணம் செய்யிறது இல்லை.இதில நான் தெளிவாயிருக்கிறன்.இப்ப நீங்கள்தான் என்னைக் குளப்பிறியள்..இப்ப நீங்கள் என்ன சொல்ல வாறியள்.” கோபமாய்த்தான் கேட்டேன்.

“பிள்ளை,அண்ணை ஆறு மாத்த்துக்குள்ள உனக்கு ஒரு 

கலியாணம் செய்து வைச்சுட்டுப் போகவேணுமெண்டு சொல்லிறார்.இப்ப ஒரு கலியாணம் செய்துவைக்கற நிலையில நாங்களும் இல்லை.அவரும் பெரிதாய் உதவுற நிலமையிலயும்இல்லை.செந்தூரனையம்,உன்னையும் சேர்த்து வைகிறதுதான்.அவற்ற  திட்டம்போல இருக்குது.எங்கட பாதுகாப்பைவிட அவைக்கு செந்தூரனை தனிய விட்டுட்டுப்

போறதுதான் பிரச்சனை.

இதுக்கு நான் ஒரு நாளும் சம்மதிக்க மாட்டன்.”அம்மாவின்

அணைப்பிலிருந்து விலகி அவவின் முகத்தைப் பார்த்தேன்.ஒருகையால் நெற்றியை அழுத்தியபடி நிலத்தைப் பார்த்தபடி இருந்தா.

 

“அம்மா,நீங்களாய் ஒன்றைக் கற்பனை பண்ணி யோசிச்சு 

வருத்தமெடுக்காமல் அமைதியாய் இருங்கோ.வரட்டும்பேசுவம்”அம்மாவை சமாதானப்படுத்த இதைச் சொன்னாலும்,அவ நினைப்பதில் உண்மை இருக்குமோ என்கிற சந்தேகத்தை புறந்தள்ள முடியவில்லை.”முக்கியமானவிஷயம் பேசவேண்டும்” என்று மாமா குறிப்ப்பிட்டது,”உங்களோட நிறையப் பேசவேண்டும்” என்று செந்தூரன்சொன்னது

எல்லாம் குளப்பமாயே இருந்தது.

“பிள்ளை,கலியாணம் எண்டிறது ஒரு சொல்லில்லை.’எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் ,எண்டு செய்துபோட்டுப் போகிறதுக்கு.இது உன்ர வாழ்க்கை.

இதில எந்த விட்டுக் குடுப்புக்கும் இடமில்லை.அப்பா இல்லாமல் நான் எல்லாம் பட்டிட்டன்.அவர் இல்லாமல் நன் பட்ட கஷ்டங்கள்,வேதனைகள்,அவமானங்கள் எனக்குத்தான் தெரியும்.பிரச்சனைகளை நான் உன்னோடைதான் பகிரந்து கொள்ளலாம்.உன்னோட

பகிரேலாத எத்தினை பிரச்சனைகளை நான் மனதுக்க வைச்சுக் குமைஞ்சுகொண்டிருக்கிறன் எண்டு ஆருக்குத்

தெரியம்.நான் பட்ட கஷ்டம் என்ர பிள்ளைக்கு வரக்கூடாது.”அம்மாவின் கண்கள் கலங்கியிருந்தது.அனுபவத்தில் அவ பெற்ற தெளிவுகளுக்கு என்னிடம் பதிலில்லை.

 

“அம்மா,மாமாவின்ர ஆதரவு இல்லாட்டி நாங்கள் காணமலே போயிருப்பம்.அத்தையும் ஒத்துப் போறதால அவரும் உதவுறார்.என்ர 

படிப்பிலஎல்லாம் அவற்ற பங்களிப்பு நிறைய இருக்கு.இது கடன் இல்லை கடமை.கடனை உழைத்துக் கட்டலாம்.நன்றிக் கடனை அடைக்க சந்தர்ப்பம் எல்லாருக்கும் வராது.அப்படி ஒரு சந்தர்ப்பம் வந்தால் அதை ஏற்றுக்கொள்ளுறதுதன் தெய்வநீதி.”அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன்.அந்த உணர்வுகள் கோபமா,இயலாமையா புரிந்துகொள்ள

முடியவில்லை.

“என்னடி சொல்லுறாய்”

“”மாமாவுக்கு அப்பிடி ஒரு எண்ணம் இருக்குமெண்டு நான் 

நம்பேல்லை;அப்பிடி அவருக்கு ஓரு எண்ணமிருந்தாலும்

செந்தூரன் இதுக்கு ஒத்துக்கொள்ள மாட்டான்.அவன்ர பாதை,இலக்கு எல்லாம் வேறை.இது எல்லாத்தையும் தாண்டி ஒரு கேள்வி  வந்தால் நான் அதை மறுக்கமாட்டன் சந்தோஷமாய் ஏற்றுக்கொள்ளுவன்”  அம்மா ஒரு கையால் நாடியைத் தாங்கி என்னையே இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தா.

                      

வெளியே மோட்டார் சைக்கிள் சத்தம்  கேட்டது.வெளியே நின்ற புவி ஓடிவந்து 

“அம்மா,அத்தான் வாறார் “என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.அம்மா என்ன நிலை எடுப்பாவோ என்று பயமாயிருந்தது.பாதுகாப்புக்கு வந்த போராளி வெளியே நிற்க செந்தூரன் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தான்.அம்மா ஓடிப்போய் இறுககட்டிக்கொண்டு இரண்டு கன்னத்திலும் மாறிமாறி முத்தம் கொடுத்தா.முதுகை தடவிக்கொடுத்தா.முடியைக் கோதிவிட்டா.

“நான் தூக்கி வளர்த்த பிள்ளை.திரும்ப ஒருக்கால் பாக்கோணும் எண்டு கடவுளைக் கும்பிட்ட பலன்”வாய் நிறைய சிரிப்பு;வடிந்த கண்ணீரைக் கைகளால் துடைத்தா..கையில் அணைத்தபடியே உள்ளே கூட்டி வந்து நிறைய பேசினா.

செந்தூரனும்” மாமி,மாமி” என்றுபாசத்தைக் கொட்டினான்.

“பிள்ளையோட கதை தம்பி;நான் ரீ போட்டுக்கொண்டுவாறன்” என்று சொல்லியபடி 

அம்மா குசினிக்கள் நுளைந்தா.இவவைக் கணக்கெடுக்கவே முடியவில்லை.அம்மா விலகியதும் வெளியே நின்ற நான் உள்ளே வந்தேன்.

 

“டாக்ரர் அம்மா வாங்கோ”என்றான்.அது கிண்டலல்ல”

அவன் கண்களில் ஒரு பெருமிதம் தெரிந்தது.

“இருங்கோ”முன்னால் இருந்த கதிரையைக் காட்டினான்.

இருவருக்குமிடையல் நாலு அடி தூரம்தான்.வயசுக்கு வந்தபின் இவ்வளவு கிட்ட இருந்து நான் பேசியது இல்லை.

“எப்பிடி இருக்கிறியள்”அவன்தான் பேசினான். அழக்கூடாது என்றுதான் நினைத்தேன் முடியவில்லை.

கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டேன்.

“நான் நிலவனை மதிக்கிறன்;ஆனல் ஐந்து வருஷத்திற்கு முதல்இருந்த என்ர செந்தூரனை இன்னும் நேசிக்கிறன்.”

நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டேன் “என்ர”

என்ற அழுத்தம் நான் நினைக்காமலே வந்துவிட்டது.எனது  சலனங்களும்,

அம்மாவின் சந்தேகங்களும் மனதிலே

ஒரு பயிர் முழைக்க விதையை ஊன்றிவிட்டதுபோலிருந்தது.என்னை சமாதானப்படுத்திவிட்டு தொடர்ந்து பேசினான்.ஒருமையில் விழித்து இருவருமே

நீண்ட நேரம் பேசினோம்.’நிறையப் பேசவேணும்’

என்று சொன்ன வட்டத்துக்குள் அவன் இன்னும் வரவில்லையோ என்ற ஏக்கம் எதிர்பார்ப்பாய் வருத்தியது..ஏதோ புரியத நினைவுகள் மனசுக்குள் வலித்தது.என்னை நானே ஏமாற்றிக்கொள்கிறேனா?

                 

 வெளியே உளவு யந்திரம் வந்து நிற்பது தெரிந்தது.மாமாக்கள்தான் வந்திருக்கவேண்டும்.வெளியே வந்து பார்த்தேன்.மாமாவும்,அத்தையும் உள்ளே வந்துகொண்டிருந்தனர். கலாக்கா குழந்தையோடு பின்னால் வந்துகொண்டிருந்தா.அம்மாவும் ,நானும் 

வரவேற்று உள்ளே கூட்டிவந்து உட்காரவைத்து பல விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்அத்தையும் கலாக்காவும் சிரித்து,சிரித்து என்னோடு பேசி அந்த இடத்தையே மகிழ்சியால் நிறைத்தனர்.அம்மாவும் 

இடையிடையே பேச்சுக்களில் கலந்துகண்டாலும் சற்று

ஒதுங்கியே நின்றா.மாமாவும்,செந்தூரனும் தங்களுக்குள்

ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.அம்மா எப்ப குளம்புவா?என்ற பயம் என்னை மிரட்டிக்கொண்டிருந்தது.

கலாக்காவின் மடியிலிருந்த குழந்தையை தூக்குவதற்கு

கையைக் கொண்டுபோனேன். அது மிரண்டுபோய் தாயின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டது.

“பிள்ளையின்ர அத்தையடா,”என்று கலாக்கா சொன்னது எதோ பொடிவைத்துப் பேசுவதுபோலத்தான் எனக்கும் பட்டது.

 

அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன்.முகத்திலே வலிந்து

வைத்திருந்த கொஞ்ச நொஞ்ச சந்தோஷமும் காணாமல் போயிருந்தது.

“பேசுங்கோ,நான் ரீ போட்டுக்கொண்டு வாறன்“என்றபடி அம்மா குசினிக்குள் போய்விட்டா.நானும் பின்னாலே போய் பக்கத்திலே நின்றுகோண்டு

“அம்மா,என்னம்மா இது ஆக்கள் எல்லாம் இருக்க நீங்கள் இங்க வந்து நிண்டால் என்ன அர்த்தம்”உறுக்கினேன்.

“என்ர சொல்ல ஆர் கேக்கினம்.நீங்கள் உங்கட எண்ணப்படி செய்யுங்கோ.நான் வேலைக்காரிதான ஒரு

பக்கத்தில நிண்டிட.டுப் போறன்.”விம்மி,விம்மிஅழுதா.

“அம்மா,உந்த முகத்தை கழுவிப்போட்டு வாருங்கோம்மா. இது என்ர பிரச்சனை.நான் கதைக்கிறன்.இப்ப நீங்கள் வரேல்லயெண்டால் நான் 

வெளிக்கிட்டு எங்கயாவது போயிடுவன்”எனக்கும் 

அழுகையை அடக்க முடியவில்லை.கலாக்காவும் உள்ளே வந்துவிட்டா.

 

“மாமி,அழாதையங்கோ.நல்ல விஷயம் கதைக்கேக்க 

அழக்கூடாது.என்ன செய்யிறது. எங்கடபலன்அது.மாமா இல்லை என்கிறது எல்லாருக்கும் கவலைதான்”கலாக்கா

அம்மாவைக் கையைப் பிடித்து கூட்டிக்கொண்டு போக

நானும் பின்னாலே போய் அம்மாவுக்குப் பக்கத்திலே

இருந்துகொண்டேன் எங்களின் வாக்குவாதம் அவர்களுக்குப் புரிந்திருக்க வில்லைஅப்பாவை நினைத்தே வருத்தப்படுவதாக எல்லோரும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்..அம்மாவின் விசும்பலைத் தவிர வீடு

அமைதியாய் இருந்தது.

“தேவி,”ரதிதேவி எனகிற அம்மாவின் பெயரைசுருக்கி மாமா இப்படித்தான் கூப்பிடுவார்.அவர் தொடர்ந்து பேசினார்,

“கவிதாவின்ர கலியாண விஷயமாய் நான் சில வேலையளைச் செய்துகொண்டிருக்கிறன்.நீங்களும் விரும்பினால்தான் அடுத்து என்ன செய்யிறது எண்டு முடிவு எடுக்கலாம்.பையனைப்பற்றி 

நான் எல்லாம் விசாரிச்சுப்போட்டன். எனக்கு எல்லாம் திருப்தி.”அம்மாவுக்கு மாத்திரமல்ல எனக்கும் அதிர்ச்சியாய்இருந்தது.யார் மாப்பிள்ளை? மாமாவே தொடர்ந்து பேசினார்.

“மாப்பிள்ளை முள்ளியவளை; செல்வரத்தினம் மாஸ்டர் என்று, அவயின்ர

குடும்பம் எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்.அவற்ற மகன்

டாக்ரர் துஷாந்தன் என்று வவுனியா ஆஸ்பத்திரியில இப்ப வேலை செய்யிறான்.

கவிதாவைத் தெரியுமாம்;கன கலியாணங்கள் வந்தது.எல்லாம் வேண்டாம்,வேண்டாம் என்று மறுத்துப்போட்டு இப்ப கவிதாவைப்பற்றி

சொல்லியிருக்கிறான்.

என்னவோ அவனுக்கு கவிதாவை பிடிச்சிருக்கு..இரண்டு மாதத்திற்கு முதல் செல்வரத்தினம் மாஸ்டர்தான் வந்து இதைப்பற்றி கதைச்சவர்.அதுதான் வந்து கவிதாவின்ர குறிப்பு வங்கிக்கொண்டுபோய் சாஸ்திரியிட்ட 

குடுத்துப் பார்த்தனான்.பிரச்சனயில்லை;

செய்யலாமென்று சொல்லுறார்.”

 

நம்ப முடியவில்லை.

பக்கத்து ஊர் என்று என்னுடன் கௌரவமாகவே நடந்துகொள்வான்.கடைசியாக பட்டமளிப்பு விழாவுக்கு வந்தபோது என்னை தேடிவந்துபேசினான்.பிரியம்போது

“சந்தோஷமான செய்தியோட உங்களைசந்திக்கிறன்” என்று சொன்னபோது அதன் அர்த்தம்

எனக்கு இப்போதுதான் புரிவதுபோலுள்ளது.

“எனக்கு தலை சுத்தூது அண்ணை;தயவு செய்து கொஞ்சம் 

விளக்கமாய் சொல்லுங்கோ.அவளின்ர படிப்பு முடியேல்ல.

இப்ப ஒரு கலியாணம் செய்யிற நிலமையிலயோ நாங்கள்

இருக்கிறம்,”அம்மா தன் ஆதங்கத்தை  பக்குவமாய் வெளிப்படுத்தினா.செந்தூரன் மாப்பிள்ளை  இல்லை என்று தெரிந்ததும் அம்மாவிமுகத்தில் மாற்றம் தெரிந்தது.

“தேவி,நான் சொல்லுறதைக் கேள்;நான் எங்கட நிலைப்பாடெல்லாம் சொன்னனான்.அவரும் எல்லாம் விசாரித்து

அறிஞ்சிருக்கிறார்..ஆனல் என்னவோ தெரியாதுஅவன்  வந்த சம்மந்தங்களை எல்லாம் தட்டிப்போட்டு 

இதைத்தான் பாருங்கோ எண்டு  கண்டிப்பாய் சொல்லிப்போட்டானாம்.வவுனியாவுக்குப் போய் நான் பையனோடையும் கதைச்சனான்..

 

அவன் சொல்லுறான் இது தான் திடீரென்று

எடுத்த முடிவில்லையாம். நாலு வருஷமாய் கவனிச்சு நிதானமாய் எடுத்த முடிவாம்.அவையின்ர சம்மதத்தை மட்டும் கேளுங்கோ வேறெதவுமே கேட்க வேண்டாம் எண்டு கண்டிப்பாய் சொல்லிப்

போட்டானாம்.எனி சொல்லுங்கோ என்ன

செய்யிறதெண்டு.” மாமா அமைதியாய் 

இருந்தார்.திடீரென்று அவர் சொன்ன இந்த எதிர் பாராத திருப்பம் எனக்கு அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது.ஒரு சில 

நிமிடங்கள் நிலவாய் இதயத்தில் வந்த செந்தூரன் மின்னலாய் வெளியேறிப்

போவதை ஏக்கமாய் பார்த்துக்கொண்டு நின்றேன்.ஏனோ செந்தூரனின் முகத்தைப் பார்க்கத் தோன்றியது.ஏதோ சாதித்துவிட்ட மகிழ்ச்சியில் மாமாவோடு சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தான் அவன்.

துஷாந்தனை ஒரு சிறந்த மாணவனாக மட்டும்தான் எனக்குத்  தெரியும். ஊரில சண்டை,விமான தாக்குதல் ஏதும் நடந்தால் அவனே வந்து விசாரிப்பான்.

விரிவுரையாளராய் இருந்த ஒரு வருஷம் என்னில் 

அக்கறையோடுதான் இருந்தான்.அதற்குப் பிறகு தொடர்பு

நின்று போனது.ஆனால் இவ்வளவு நாளும் என்னை நினைத்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறான் என்று எண்ணும்போது அவன் மேல் ஒரு புரியாத மதிப்பு வந்துவிட்டது.

அம்மா இன்னும் அழுதுகொண்டே இருந்தா.

“தேவி இனி ஏன் அழுறாய்.?கடவுள் ஒரு கதவை மூடினால் 

இன்னொரு கதவை திறந்துதான் வைச்சிருப்பான்.அதுதான் இப்ப நடந்திருக்குது.”அத்தை 

அம்மாவின் தலையைத் தடவிக் கொண்டே பேசினா.

“அவை ஒண்டும் வேண்டாம் எண்டுசொன்னாலும்

நாங்கள் ஏதோ மதிப்பாய்த்தான் பிள்ளையை அனுப்பவேணும்.அதை எல்லாம் நான் பாத்துக்கொள்ளுறன்.நீ யோசிக்காமல்  சோல்லு.

“நான் என்னண்ணை சொல்லுறது;கடவுளே வீட்டவந்து வரம் தரேக்க நான் எப்பிடி மறுக்கிறது.”அம்மாவின் விசும்பல் நிற்காமல் தொடர்ந்தது.

 

“கவிதா,நாங்கள் உங்களோட நிக்கிறம்.துணிஞ்சு நல்ல முடிவாய் எடு .எந்த மாற்றம் வந்தாலும் உன்னால படிக்க முடியும்.ஆனால் இப்பிடி ஒரு சம்மந்தம் திரும்ப வருமெண்டு சொல்லேலாது.”சொல்லிவிட்டு செந்தூரன் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.தாங்க முடியவில்லை;அழுகையை

அடக்க வாயை கையால் அடைத்துக்கொண்டு ஓடிப்போய் 

செந்தூரனின் மார்பில் முகம் புதைத்து ஓவென்று அழுதேன்.மனசு மெல்ல,மெல்ல அமைதியாகிக்கொண்டிருந்தது.செந்தூரனின் உயர்ந்த இலட்சியங்களுக்கு

முன்னால் நான் தோற்றுப்போய் நின்றேன்.

கண்ணில் இருந்து வழிந்த கண்ணீர் 

சில மணித்தியலங்களாய் என்மனதில் 

தோன்றிய சலனங்களை கழுவிக்கொண்டிருந்தது.

              

                * யாவும் கற்பனை*

அப்பிள் பழமும் அம்முக் குட்டியும்

4 months 2 weeks ago

அமெரிக்காவுக்கு வந்து பத்து வருடங்கள் ஆகின்றன. புதுசா வீடு வாங்கின போது அவனுக்கு இருந்த ஒரே எதிர்பார்ப்பு வீட்டுக்குப் பின்னுக்கு நிறையக் காணி வேணும். அந்தக் காணி நிறைய அப்பிள் நட வேணும் என்பதுதான். 111.jpg

 

அப்பிள் நடுறதெண்டால் ஒரு மரம் நடக் கூடாதாம் ரண்டு மரம் நட்டால் தான் அதுக்குள்ளே மகரந்தச் செயற்கை நடந்து கலப்படம் இல்லாத பழம் வரும் எண்டு தெரிந்த ஒருவர் சொன்னதைக் கேட்டு, மங்களகரமாய் இருக்கட்டுமேன் எண்டு ரண்டு வருசத்துக்கு முதல் வந்த கலியான நாளுக்கு ரெண்டு அப்பிள் மரங்களை வாங்கி வந்து வீட்டின் பின் பக்கம் இருந்த காணியில் நட்டபோது அவனுக்குச் சொல்ல முடியாத மகிழ்ச்சி. 

 

சின்ன வயசில இருந்து உந்த அப்பிள் பழம் எண்டால் அவனுக்கு கொள்ளை ஆசை. ஒருக்கா தொட்டுப் பார்த்தால் போதும் என்று நினைப்பான். யாழ்ப்பாண ரவுணுக்கு போறதெண்டால் அவனுக்கு ஆஸ்பத்திரியில ஏதோ அலுவல் இருக்குதெண்டு நினைக்கலாம். ரவுணுக்குப் போற போதெல்லாம் அவுஸ்ரேலியா அப்பிள்… அவுஸ்ரேலியா அப்பிள்…  எண்டு கூவிக் கூவி விப்பாங்கள். 

 

“அது கூடாத பழம்… மெழுகு பூசித்தான் விப்பாங்கள்…நீ சாப்பிடக் கூடாது ராசா” 

 

என்றபடி தாயோ கொய்யாப்பழக் கடையின் முன்னே போய் நிப்பாள். அவனுக்கோ அப்பிள் பழத்துக்கு ஆசைப்பட்டு ஒரு கொய்யாப் பழத்துடன் முடிந்து போகும் அன்றைய நாள்.

 

அமெரிக்காவில வீடு வாங்கி வீட்டுக்குப் பின் பக்கம் அப்பிள் மரம் நட்டு ஒரு பழம் எண்டாலும் புடுங்கிச் சாப்பிட்டிட வேணும் என்ற ஆசை இப்ப நிறைவேறப் போகுது என்பதில் அவனுக்கு நல்ல சந்தோசம்.

 

ஒரு அப்பிள் இந்த வருசம் பூக்கத் தொடங்கியதும் மனைவி சொல்லி விட்டாள் “இதுதான் பொம்பிளை அப்பிள் இது எனக்குத்தான் சொந்தம்” என்றவள் எந்த அறிகுறியும் இல்லாமல் அப்படியே நெடுத்துக் கொண்டு போன மரத்தைக் காட்டி “அதுதான் உங்கடை…” என்று முடிவாய் சொல்லி விட்டாள்.

 

அவளுக்கு அப்பிளைக் காயாகப் பிடுங்கி அதைத் துண்டுகளாக வெட்டி உப்புத் தூளில் தொட்டுச் சாப்பிடுவதெண்டால் அலாதிப் பிரியம். 

 

அப்பிள் பூக்கத் தொடங்கிய போதே நாற்பது டொலருக்கு மருந்து வாங்கி வந்து வைத்து விட்டான். பூக்கேக்கை, பிஞ்சு பிடிக்கேக்குள்ள, காய்க்கேக்கை எண்டு மூண்டு முறை மருந்தடிச்சு பாத்தாச்சு உந்தப் பூச்சித் தொல்லை மட்டும் குறையவில்லை.

 

ஊரிலை முற்றத்து மாதுளை காய்த்தபோது படிக்கிற புத்தகத்தைக் கிழித்து மாதுளங்காய்க்குச் சுத்திக் கட்டிப் பாதுகாத்த மாதிரி பேப்பேரை சுற்றிக் கட்டிப் பார்த்தான். 

 

இந்த அப்பிளைக் கட்டிக் காக்கிறது அவனுக்குப் பெரிய கஸ்ரமாக இருந்தது. ஒன்றன் பின் ஒன்றாகக் கொட்டி பதினோரு அப்பிள் காய்ச்ச இடத்தில இப்ப நாலு அப்பிள் மட்டுமே ஆடிக் கொண்டிருந்தது. “கன்னி அப்பிள் கனக்கக் காய்க்காது…” என்றார் அவனின் தெரிந்த நண்பர் ஒருவர்.

 

சின்ன வயசில ஒருநாள் பள்ளிக்கூடத்தில படிக்கேக்கை டீச்சர் சொல்லித்தான் தெரிஞ்சது, அப்பிள் பழம் மரத்தில இருந்து விழுறத வைச்சுத்தான் ஐசாக் நியூட்டனே ஈர்ப்புக் கொள்கையைக் கண்டு பிடிச்சார் எண்டு. 

 

அவனும் பெரிய விண்ணன் போல “அணில் கடிச்ச அப்பிளோ… காகம் கொந்தின அப்பிளோ டீச்சர்…” என்று கேட்டு விட்டான். 

 

டீச்சருக்கு அண்டைக்கு வந்த கோவத்துல பிரம்பால விட்டா ரெண்டு தொடையில அப்பிடியே அப்பிள் பழம் போல சிவப்பாய் ரெண்டு கோடு. அண்டைக்கு முடிவெடுத்தவன்தான் எப்பவாவது ஒரு நாளைக்கு தானும் ஆப்பிள் மரத்துக்கு கீழ படுத்திருந்து ஒரு தேத்தண்ணியாவது குடிக்க வேணும் எண்டு.

 

இன்னும் கொஞ்ச நாளிலை அவனுடைய கனவு நிறைவேறப் போற ஆசையில கோடைகால மலிவு விலைக்குப் போட்டிருந்த ஒரு சாய்மனைக் கதிரையை வாங்கி வந்து அப்பிள் மரத்துக்கு கீழே போட்டு பின்னேர நேரத்தில் வேலையால் வந்ததும் அப்பிள் மரத்தின் கீழே படுத்து இளைப்பாறத் தொடங்கினான். 

 

இன்றும் வளமை போலத் தேநீர் கோப்பையுடன் வந்து கதிரையில் இருந்தவனுக்கு ஒரே அதிர்ச்சி. ஒரு அப்பிள் காயைக் காணவில்லை. மூன்று காய்கள் மட்டுமே பாதி சிவப்பாகவும் பாதி பச்சையாகவும் பளுப்புக்கும் வெளுப்புக்கும் நடுக் கட்டத்தில மின்னிக் கொண்டிருந்தன. 

 

“என்னதான் காவல் காத்தாலும் இந்த வருசம் ஐசாக் நியூட்டன் ஆக முடியாது போல இருக்குது...” என்று நினைத்துக் கொண்டு தேத்தண்ணி குடிச்ச கப்பை கொண்டு போய்ச் சிங்கிலை வைத்து விட்டு வந்து கதிரையில் இருந்தபோது ஒரு தட்டில் துண்டுகளாக நறுக்கப்பட்ட அப்பிளுடன் மிளகாய்த் தூளும் உப்பும் கலந்து எடுத்து வந்து 

 

“அப்பா எங்கடை அப்பிள் மரத்தில புடுங்கினது… சாப்பிடுங்கோ…” என்று நீட்டினாள் மகள். தாயைப் போலவே அவளுக்கும் அப்பிளைத் துண்டுகளாக நறுக்கி உப்புத் தூளில் தொட்டுச் சாப்பிடுவதில் அப்படி ஒரு விருப்பம். எதுவும் சொல்லாமல் நானும் ஒரு துண்டு அப்பிளை எடுத்து உப்புத் தூள் பிரட்டிச் சாப்பிடத் தொடங்கினேன். 

மதியரசி

5 months ago

                                                                                                         

 
 
mkL2tovUcNIQ-rSN_r0eWNwkgxebhCVey4dI6UuDDtO-PsePcaFAfRNn0S-wQkoFErIHi299WZuORPp7hYnjSuD_dlYKnxvDrQ9_5WtNJR9zEd0fnNKjgomkpdumwoZXBuPI5eOy
 
 
 
 

மதியரசி

                         

குரு.சதாசிவம்

நான் இந்தப் பாடசாலைக்கு ஆசிரியையாக மாற்றலாகி வந்து மூன்று நாட்கள்தான்,ஆகியிருந்தது..பாடசாலைக்

கட்டடத்தின் கலையம்சம்மிக்க அழகும்,

அமைப்பும் பார்ப்பதற்குப் பிரமிப்பாயிருந்தது.

சக ஆசிரியர்களும் எனது சேவை அனுபவம் கருதி நெருக்கத்திலும் ஒரு கண்ணியத்தை 

கடைப்பிடித்தது மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. இங்கு“மதியரசி” என்ற பெயர் ஆசிரியர்கள் மத்தியில் 

சாதாரணமாகப்   பேசப்படுவதும்

எல்லோராலும் புரிந்துகொள்ளப்படுவதும் இவள்

யாரென்று அறியவேண்டுமென்ற ஆவலை 

தூண்டிவிட்டது.முதலில் பாடசாலையின் எழுது

வினைஞராகவோ அல்லது சிற்றூளியராகவோ 

இருக்கலாமென்றே நினைத்தேன்.அந்த இரு பதவி நிலைகளிலும் இரு ஆண்கள் இருப்பது

எனக்குத் தெரிந்திருந்ததால் அப்படி இருக்க

வாய்ப்பில்லை.”மதியரசி” பெயரை உச்சரிக்கும்

போதே மனசு குதூகலித்தது.சாண்டில்யனின்

சரித்திர நாவல்களில் வரும் கதாபாத்திரங்களின் பெயர்போல மனதில் பதிந்துபோய் விட்டது.அரஸ்ஸின் பேசும் ஓவியம்போல் ஒரு அழகான பிம்பம் 

எனக்கு உள்ளேயிருந்து எட்டிப் பார்க்கிறது.யார் இவள்?அறியவேண்டும் என்ற ஆர்வக் கோளாறு அழுத்திக்கொண்டிருந்தாலும்

நாகரீகம்கருதி அதைத் தவிர்த்துக்கொண்டேன்.

 

         எனக்கு இன்னும் நேர அட்டவணை தரப்படாமையால் ஆசிரியர்கள் இல்லாத வகுப்புகளுக்குப் போய் அவர்களின் கல்விச் செயல்ப்

பாடுகளை அவதானிப்பதை

வளக்கமாக்கிக்கொண்டிருந்தேன்.

இன்றும் ஐந்தாம் ஆண்டு வகுப்புக்கு ஆசிரியர் இல்லை

என்று தெரிந்துகொண்டு அங்குபோயிருநதேன்.

“புதுரீச்சர்”என்றுஅவர்கள்தங்களுக்குள்  பேசிக்

கொள்வதை கேட்க முடிந்தது.

“நான் மிஸிஸ்.சசிகலா யோகலிங்கம்.நீங்கள் என்னை 

சசிகலா மிஸ் என்றே சொல்லலாம்.நீங்கள் இந்தமுறை

ஸ்கொலஷிப் எடுக்கிறியள் சரிதானே?

“ஓம்  ,மிஸ்”எல்லோருமாய்  குரலெளுப்பினர்

புலமைப் பரிசில் பரீட்சைக்கு வரக்கூடிய

கேள்விகளை எல்லோரிடமும் கேட்டுக்கொண்டு வந்தேன்.அதில் இரண்டு மாணவர்கள் பதிலளித்த

கெட்டித்தனம் எனக்கே வியப்பாயிருந்தது.

எல்லாரும் ஒரு ரீச்சரிட்டத்தானே படிக்கிறியள்.

இவையளுக்குத் தெரிந்தது உங்களுக்கு ஏன்

தெரியாமல் போனது?” எல்லோருடைய மௌனத்தை

யும் கலைத்து  ஒரு குரல் மெல்லியதாய்க் கேட்டது

“அவையள் மதியரசி அக்காட்ட ரியூஷனுக்குப் 

போறவை மிஸ்.”

“ஆர் மதியரசி அக்கா”இப்போதுதான் அந்தப் பெயரைக் கேள்விப்படுவது போன்ற பாவனையில் கேட்டேன்.

“அவ பெரியக்கா”

“பெரியக்கா எண்டால்…? அவ என்ன செய்யிறா?”

“அவ பெரியக்காக்களோட படிக்கிறா.”

ஓ!பெரிய பாடசாலைகளில் கீழ் வகுப்பில் படிக்கும்

மாணவர்கள் உயர் வகுப்பு மாணவர்களை

பெரியக்காக்கள்,பெரியண்ணாக்கள் என்று

சொல்லும் ஒரு நல்ல பழக்கம் இருக்கிறது.இதற்கு

மேல் விளக்கம் சொல்ல  அவர்களுக்குத்  தெரியாது 

என்று எனக்குத் தெரியும்.

நான் அதோடு நிறுத்திக்கொண்டேன்.ஒன்றுமட்டும் 

உறுதியானது.அவள் இங்கே உயர் வகுப்பு ஒன்றில் படிக்கிறாள் என்பது..பாட நேரம் முடிய 

வகுப்பிலிருந்து வெளியேறி விறந்தையில் நடந்து

கொண்டிருந்தேன்.எனக்கு முன்னே இரண்டு மாணவிகள் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள்.ஒருத்தி

சில கசங்கிய கடுதாசிகளை கைக்குள் பொத்தியிருந்தாள்.போகும்போது விறாந்தையில் இருந்த குப்பைகளையும் குனிந்து எடுத்துக்கொண்டு

நடந்தவள் அதை அதிபரின் அறைக்குப் பக்கத்தில் 

இருந்த குப்பைத் தொட்டியில் போட்டுவிட்டு நடந்து

கொண்டிருந்தாள்.நல்ல பழக்கம் என்று அந்தப் பிள்ளையை மனசுக்குள் மெச்சியபடி ஓய்வறைக்குள்

நுளைந்தேன்.’மதியரசி’ என்று யாரோ கூப்பிட்டதுபோல் இருந்தது.பிரமையாய் இருக்குமோ

என்ற சந்தேகத்தில் திரும்பினேன்.வாசலில் நின்ற

அதிபருக்கு முன் அந்த மாணவி நின்றுகொண்டிருந்தாள்

எனக்கு முன்னால் குப்பைகளை சேகரித்துக் 

கொண்டுபோன மாணவிதான் அது என்று தெரிந்தது.

“ஓ,அப்படியானால் இதுதான் நான் தேடிக்கொண்டிருந்த ஹீரோயின் மதியரசியா?”

திரும்பி நின்றதால் முகத்தைப் பார்க்க முடியவில்லை.

வெள்ளைச் சீருடையை அளவாக நீலம் போட்டு துவைத்து அயன் பண்ணி அணிந்திருந்தாள்.வெள்ளை சப்பாத்தையும் சொக்ஸ்ஐயும் எப்படி இவ்வளவு வெள்ளையாக வைத்திருக்க முடிகிறது என்று ஆச்சரியமாய் இருந்தது.நாலு சோடி சீருடையாவது 

இருந்தால்தான் இப்படி அணிய சாத்தியமாகும்.

வசதியான வீட்டுப் பிள்ளைபோலிருக்கிறது.அவளின்

பெயர் அதிபர்,ஆசிரியர்,மாணவர்கள் என்று 

பிரபலமவதற்கு அதுவும் ஒரு காரணமாயிருக்கும் 

என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.முகத்தை பார்க்க

முடியாமல்போனது சற்று ஏமாற்றமாயிருந்தது.அதிபர் சொன்ன

தகவலைக் கேட்டுவிட்டு அவள் போய்விட்டாள்

 

        எனக்கு நேர அட்டவணை தரப்பட்டு வளக்கமான 

பணிகளை தொடங்கியிருந்தேன்.அன்று பிரார்த்தனை வெளியில் காலைப் பிரார்த்தனைக்காக மாணவர்கள் வகுப்பு ரீதியாக 

வரிசை ஒழுங்கில் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.மற்ற

ஆசிரியர்களோடு நானும் விறாந்தையில் நின்றவாறே

கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன்.மாணவர்களுக்கு

முன்னால் இருந்த மண்டபம் அதிபர் அலுவலகத்துடன் 

தொடுக்கப்பட்டவாறு மேடை போன்ற அமைப்பில்

கட்டப்பட்டிருந்தது.அதில் சில ஆசிரியர்களும் நின்று

கொண்டிருக்க அதிபர் முன்னால் வந்து மாணவர்களை 

பரவலாக நோட்டமிட்டார்.

“மதியரசி”அதிபரின் அழைப்புஎனது கவனத்தை 

ஒருமுகப்படுத்தியது.கூடி நிற்கும் மணவர்களுக்கு முன்னால் ஒருவர் வந்து பிரார்த்தனைப் பாடல்களைப்

பாட மற்றைய மாணவர்கள் மௌனப் பரார்த்தனையில் ஈடுபடுவதுதான் இங்கு பிரார்த்தனை முறையாயிருந்தது..தேவார பாராயணத்துக்கே மதியரசி அழைக்கப்பட்டிருந்தாள்.

மணவர்களின் ஊடே வரிசையிலிருந்து பிரிந்து நடுப்பகுதியால் நடந்து மேடையில் ஏறி திரும்பி

நின்றாள்.இவ்வளவு மாணவர்கள்,ஆசிரியர்கள் முன்பு

தடுமாற்றமோ,பதட்டமோ இல்லாமல் நின்ற அவளின்

உறுதி எனக்கு வியப்பாயிருந்தது.அவளின் 

கம்பீரமும் அழகும் நான் கற்பனையில் பார்த்த 

‘அரஸ்ஸின்’ஓவியத்தொடு ஒத்துப்போவதுபோலிருந்தது.

“மாதர்ப் பிறைக்  கண்ணியானை”என்று தொடங்கி

அந்த தேவாரத்தை இராக ஆலாபனைகளோடு அவள்

பாடும்போது சிலிர்த்து நின்ற உரோமங்களை கைகளால் உரசிக்கொண்டேன்.மதியரசி மற்றைய

மாணவர்களிலிருந்து வித்தியாசமாகப் பார்க்கப்

படுவதற்கான புதிர்கள் ஒவ்வொன்றாக அவிழ்ந்து

கொண்டிருந்தது.

                 

                 அன்று முதல் முதலாக பதினோராம் 

ஆண்டுக்கு  பாடம் எடுப்பதற்காகப் போயிருந்தேன்.மகள் நிஷாவும்

அந்த வகுப்பிலேதான் சேர்ந்திருந்தாள்.உள்ளே

புகுந்ததும் மாணவர்களின் வணக்கத்திற்கு பதில் 

வணக்கம் சொல்லிவிட்டு கதிரையில் அமர்ந்தபடி

வகுப்பைக் கவனித்தேன்.”இது நிஷாவின் அம்மா “என்று மாணவர்கள் 

தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்வதைக் கேட்க முடிந்தது.

என்னை அறிமுகப்படுத்திவிட்டு நிஷாவையும் அறிமுகப்படுத்தினேன்.அப்போதுதான் அவளுக்குப் பக்கத்தில் மதியரசி இருப்பதை அவதானித்தேன்.அது

எனக்கு ஏனோ மகிழ்ச்சியாயும் இருந்தது.வயது வித்தியாசங்களை மறந்து நீண்ட நாள் காணாத ஒரு

தோழியைக் கண்டதுபோல மனது குதுகலித்தது.இதற்குமுன் அவளைத் தெரியும் என்பது

போல காட்டிக் கொள்வதைத் தவிர்த்துக்கொண்டேன்.

இது எனது ‘ஈகோ’ என்பதைவிட அவளுக்கு அது வந்துவிடக்கூடாது என்பதில்தான் நான்

கரிசனையாயிருந்தேன்.

“யார் மொனிற்றர்” என்று கேட்டவுடன் மதியரசி

ஏழுந்து நின்றாள்.அப்போதுதான் அவளை காண்பது

போல பாவனை செய்தபடியே 

“உங்கட பெயர்”அந்தப் பெயரை 

அவள் மொழியியலில் கேட்க ஆவலாயிருந்தது.

“மதியரசி”

“ஓ,அழகான பெயர்;காலையில தேவாரம் பாடினது நீங்களா”

“ஓம் மிஸ்”

“நல்லாயிருந்தது”

“தாங்ஸ் மிஸ்” என்றவளின் முகத்தில் புன்னகையோடு

வெட்கமும் பரவியிருந்தது.முதல்நாள் வகுப்பு என்றபடியால் அறிமுகங்களோடும்,அடுத்தடுத்த கல்வி செயல்ப்பாடு பற்றிய திட்டங்களோடும் பாடத்தை முடித்துக்கொண்டேன். அடுத்த மாதங்களில் கற்பித்தல் செயல்பாடுகளை துரிதப்படுத்தியது 

மாணவர்களுக்கு கஷ்டமாயிருந்தாலும்,உற்சாகமாக 

ஒத்துளைத்தனர்.

 

              நாளடைவில்  நிஷாவும்  மதியரசியும் இறுக்கமானநட்பைவளர்த்துக்கொண்டனர்.மதியரசியைப்பற்றி,நல்ல அபிப்பிராயம் ஆசிரியர்கள் 

மட்டத்தில் இருந்ததால் அதை நானும் ஊக்கப்

படுத்தினேன்.அவளைப்பற்றி நிஷா அடிக்கடி

வீட்டில் பேசிக்கொள்து வளமையான நிகழ்வாய்

மாறியிருந்தது.நான் நினைத்ததுபோல் அவள் பெரிய

வசதியான குடும்பத்துப் பிள்ளையில்லை என்பதை 

நிஷா சொன்னபோது மனதுக்கு சங்கடமாயிருந்தது.

யுத்தம், இடப்பெயர்வுகள் போன்றவற்றால் சொத்துக்களையும் தொழில்களையும் இழந்து போராடி முன்னேறி வரும் ஒரு சாதாரண 

குடும்பம்தான்.

 

. இவை எல்லாம் நிஷா சொல்லி நான் அறிந்துகொண்டவை.வெளித்தோற்றத்தை வைத்து நாம் போடும் கணக்குகளினால் மற்றவர்களின் உள் வலியை புரிந்துகொள்ள

முடியாமல் போய்விடுவது எவ்வளவு கொடுமை.நான் 

பரீட்சைக்காக நிஷாவுக்கு வீட்டில் வைத்தே பிரத்தியேக வகுப்பக்களை எடுத்துக்கொண்டிருந்தேன்

மதியரசி, வீட்டு நிலைமை கருதி தனியார் வகுப்பகளைத் தவிர்த்து தமையனின் வழிகாட்டலில்

புத்தகங்கள்,நோட்ஸ்களை வாங்கி படித்துக்கொண்டிருந்தாள்.நிஷா அவளுக்காகப்

பரிதாப்ப்பட்டு தன்னோடு சேர்த்து அவளையும் 

படிப்பித்துவிடுமாறு கேட்டதை ஒரு ஆசிரியையாய்

என்னால் மறுக்கமுடியவில்லை.இரண்டு வாரமாக

படிப்புக்காக என்னுடைய ஆசிரிய விடுதிக்கு வந்து

போய்க்கொண்டிருந்தாள்.போகப் போக எங்களில் ஒருத்தியாகவே மாறிப்போனாள்.வகுப்பு முடிந்ததும் 

வீட்டுக்குப் போகாமல் சமையலறைக்குள் போய் 

கழுவாத பாத்திரமெல்லாம் கழுவி அடுக்கி,வீடு எல்லாம் பெருக்கி துப்பரவாக்குவதை வளக்கமாக்கிக்

கொண்டாள்.நான் எவ்வளவு தடுத்தாலும்

“நீங்கள் பவம் மிஸ்,கலையில இருந்து பின்னேரம் நாலு

மணிவரை பள்ளிக்கூடத்திலையும்,எங்களோடையும் 

கஷ்டப்பட்டிட்டு பிறகு வீட்டு வேலை எல்லாம் 

செய்யிறதெண்டால்”என்று சொல்லும்போது பொறுப்பான ஒரு மகளின் வகிபாகம் அவளில் 

தெரியும்.அவள் ஐந்தாம் ஆண்டு மாணவர்களுக்கு

வீட்டில் வைத்து பாடம் நடத்துவது எனக்குத் தெரியும்.

போன வருஷம் இந்தப் பாடசாலையிலேயே அவளிடம்

கற்ற மூன்று மாணவர்கள் சித்தியடைந்ததையும்

ஆசிரியர்கள்மூலம் அறிந்திருந்தேன்.பாவம் அதிலை

வாற வருமானம் அவளின்ர படிப்பு செலவுக்கு உதவும்

என்று நான் மனதுக்குள் ஆதங்கப்பட்டுக்கொண்டேன்.

ஆனால் படிக்கிற பத்துப் பிள்ளைகளில் இரண்டு பிள்ளைகள்தான்ஓரளவு வசதியான குடும்பத்துப் பிள்ளைகள்.

அவர்களிடமும் பணம் வாங்குவதில்லை

என்று பேச்சு வாக்கில் அவள் என்னிடமே சொன்னபோது

எனக்கு வியப்பாயிருந்தது.

“ஏன் வசதியான ஆக்களெண்டால் நீ வாங்கலாம்தானே

உன்ர படிப்புக்கு உதவும்தானே”என்றேன்.

“இல்லை மிஸ்;மிச்சம் எட்டுப் பிள்ளைகளுக்கும் தாங்கள் காசு தராமல் படிக்கிறம் என்ற தாழ்வு

மனப்பான்மை ஏற்படுத்தப்போற தாக்கம்தான்

எனக்கு பெரிசாய் தெரியுது”எதிர்பாராத இந்தப் பதிலில் நான் திக்குமுக்காடிப் போனேன்.என்ன பிள்ளையிவள் என்று எழுந்த ஆச்சரியத்தை 

மனதுக்குள்ளேயே

மறைத்துவிட்டேன்.

 

             சாதாரண தர பரீட்சை தொடங்கியிருந்தது.

மதியரசி நல்ல முடிவு எடுப்பாளென்று அனேகமாக 

எல்லோருமே எதிர் பார்த்தோம்.ஆனால் நிஷா எல்லா பாடத்திலும் “ஏ”சித்தி  பெறுவாள் என்று அதிபர்,ஆசிரியர்கள் எல்லோரும் நம்பினர்.எனக்கும்

அந்த நம்பிக்கை இருந்தாலும் நான் அதை வெளிக் காட்டாமல் அமைதியாய் இருந்தேன்.பரீட்சை

முடிந்ததும் மதியரசி என்னைக் கண்டு நன்றி சொல்லிவிட்டு உயர்தரம் படிக்கக்கூடிய முடிவு தனக்குக் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையோடு

 விடை பெற்றுக்கொண்டு போய்விட்டாள். அடுத்த ஆண்டு பாடசாலை தொடங்கும்போது உயர்தர

வகுப்பிலே இணைந்து படித்துக்

கொண்டிருந்தாள் நிஷா.மதியரசி பரீட்சை

முடிவுகளைப் பார்த்து வருவதாகச்

சொல்லி நின்றுவிட்டாள்.

 

         இரண்டு மாதங்களின் பின் என் கணவர்,

நிஷாவின் அப்பா யோகலிங்கம் இன்று

ஒரு வார விடுப்பில் வீட்டுக்கு வந்திருந்தார்.மகளின்

பரீட்சை முடிவுகள் நாளை வரும் என்ற மகிழ்ச்சியோடும்,எதிர்பார்ப்போடும் அவர்

காணப்பட்டார். எனக்கும் நேரம் போகப்போக

படபடப்பு அதிகமாகிக்கொண்டிருந்தது.காலை எட்டு

மணிக்கே மாணவர்களும், ஆசிரயர்களும் படசாலையில் கூடிவிட்டனர்..அவர்தான் முடிவைப்

பார்க்கப் போனவர் திரும்பி வரும்போது நடையிலே

தடுமாற்றம் தெரிந்தது.முகத்தில் போகும்போது

இருந்த சந்தோஷங்கள் காணாமல் போயிருந்தது.

மதியரசியையும் சேர்த்து வைத்துப் படிப்பிப்பதை

அவர் எதிர்க்கவில்லையென்றாலும் சாதகமான மன

நிலையில் இல்லையன்பது எனக்குத் தெரியும்.படபடப்போடு உள்ளூர பயமாகவும் இருந்தது

“நீ,பாவம்,பாவம் என்று ஊர்ப் பிள்ளையளைக் 

கவனிச்சதேயொழிய எங்கட பிள்ளையை சரியாய்க்

கவனிக்கேல்லை”

“நிஷாவுக்கு என்ன முடிவு என்று சொல்லுங்கோ”

6ஏ,4பி.எடுத்திருக்கிறாள்.உன்ர மாதரசியோ மதியரசி

8ஏ,பீ,,சி.அவள்தான் ஸ்கூல் பெஸ்ராம்;

கொண்டாடுறாங்கள்.அவமானமாயிருக்கு.”

சீ,என்ன மனிதர்கள் இவர்கள்?எங்கடை பிள்ளைநல்ல

முடிவு எடுக்கவில்லை என்று வருத்தப் படுவது இயல்பு.

ஆனால் இன்னொரு பிள்ளை தன்ர திறமையால் 

பெற்ற உயர்வை கொச்சைபடுத்தி வார்த்தைகளை

இறைப்பதை என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை.

இந்த களேபரத்தைப் பார்த்தபடி இரண்டு கைகளையும் நாடிக்கு முட்டுக் கொடுத்தவாறு நிஷா ஒடுங்கிப்போய்  நின்றாள்.நான் ஓடிப்போய் கட்டி

அணைத்துக்கொண்டேன்.விம்மலுடன்

கண்களிலிருந்து நீர் வடிந்துகொண்டிருந்தது.அவள்

கண்களை கைகளால் துடைத்தபடி இறுக அணைத்துக்

கொண்டேன்.அவருக்கும் தன் தவறு புரிந்து என்னை விலக்கிவிட்டு தான்அணைத்துக்கொண்டு தேற்றினார்.

கொஞ்சம் நிதானத்துக்கு வந்து அமைதியாக பேசினார்.

“அவள் மருத்துவத் துறையில படிக்க விரும்புறாள்.

படிப்பித்தால் மட்டும் போதாது.பிள்ளைகளுக்கு

வரக்கூடிய தடைகளையும் நாங்கள்தான் விலக்கி விடவேணும்.இண்டையில இருந்து மதியரசிக்கில்லை

ஆருக்கெண்டாலும் விஷேட வகுப்பேடுக்கிறதை

நிப்பாட்டிப் போட்டு பிள்ளையிலை மட்டும் கவனம்

எடு வாத்திமாரெல்லாம் உன்னைத்தான் பிழையாய்

சொல்லுறாங்கள்.”அவர்  பேசத் தொடங்கவே நிஷா அறைக்குள புகுந்து

கொண்டாள்.கல்வி முறையை நோவதா?எங்களை

அண்டியிருப்போரை விலக்கிவிட்டுப் போவதா?

குளப்பமாயிருந்தது.

 

                மதியரசி தூரத்தில் வருவது தெரிந்தது.அவள்

இங்குதான் வருகிறாள் என்று தெரிந்ததால் அவளோடு

எதுவும் பேசவேண்டுமேன்று கணவருக்கு சொல்லி

வைத்தேன்.

“வாழ்த்துகள் மதியரசி;நீதான் இஸ்கூல் பெஸ்ராம்.”

சொல்லி முடிப்பதற்குள் வாயைக் கையால் பொத்தியபடி விம்மத் தொடங்கி விட்டாள். “நிஷாவின்ர முடிவிலை ஏதோ தவறு நடந்திருக்கு மிஸ்

நான் இதை நம்பேல்லை.”கண்களில் முட்டிநின்ற

கண்ணீரை கையால் துடைத்துக்கொண்டாள்.அவள்

உண்மையில் நிஷாவுக்காக வருந்துகிறாள் என்பது புரிந்தது.சொந்த வீடுமதிரிப் பழகிய உரிமையில்

என்னை விலத்திவிட்டு உள்ளே போனாள். 

“வாழ்த்துகள் மதியரசி”அவர்தான் நாகரீகமாகப்  பேசினார்.

“நன்றி அங்கிள்”என்று சொன்ன வார்த்தையை அவளால் முழுமையாய் சொல்ல முடியவில்லை

.நிஷாவின் அறைக்குள் புகுந்துகொண்டாள்.

கைகளைஇரண்டு கால்களுக்கும் இடையே வைத்து

இறுக்கியபடி சுவரையே வெறித்துக்

கொண்டு கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தாள் அவள்.

மதியரசி பக்கத்தில் இருந்து அவள் தோளை இழுத்து

 தன்னோடு அணைத்துக்கொண்டு அமைதிப்

படுத்த முயன்றாள்.ஆறுதல வார்த்தைகள் சொன்னாள்.அவள் வாய் திறந்து ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை.சோகத்தோடு வெளியே வந்தவள்

“கவனமாய் பாத்துக்கொள்ளுங்கோ

மிஸ்.”என்று  சொல்லி விடைபெற்றுக்கொண்டு புறப்பட்டாள்.

நிஷா அவளுடன் முகம் கொடுத்துப் பேசவில்லை.

ஏமாற்றத்தால் மனம் நொந்துபோயிருக்கிறாள்

என்று நானும் அதை பெரிதுபடுத்தவிலொலை. ‘கேற்’

வரை அவளுடன் கூடவே நடந்தேன்.

“மதியரசி”

“மிஸ்”

“நிஷாவில நான் தனிப்பட் முறையில கவனமெடுக்காமல்

விட்டிட்டனோ என்ற ஆதங்கம் மனதில உறுத்துது.

உயர்தர வகுப்பில நான் அவளோட கொஞ்சம் கூட

கவனமெடுக்க வேண்டியிருக்கு.வகுப்பு நேரத்தை

நல்லாய் பயன்படுத்தி கவனமாய் படிக்கப்பார்.

மேலதிக வகுப்பு இனி கொஞ்சம் சிரமமாய்

இருக்கும்”என் மனது ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒன்றை

நியாயப்படுத்த வைத்த சூழ்நிலையை சபித்துக்

கொண்டேன்.

“மிஸ்,என்ர இந்த பரீட்சை முடிவுக்கு முழுக்க,முழுக்க

நீங்கள்தான் காரணம்.எதிர் காலத்தில என்னால ஏதும் 

சாதிக்க முடிந்தால் அது எனக்கு நீங்கள் தந்த வரம்.

நிஷாவையும் உங்களையும் நிறைய கஷ்டப்படுத்திப்

போட்டன்”.என்றவள் திடீரென்று குனிந்து என் காலைத்

தொட்டு தன் கண்ணிலே ஒற்றிகொண்டாள்.நான்

எதிர்பார்க்கவில்லை.நான் வெலவெலத்து நிற்க

அவள் போய்க்கொண்டிருந்தாள்.

“என்ன உதவி எண்டாலும் என்னைக் கேள்”என்று 

சொல்லும் உரிமைகூடப் பிடுங்கப்பட்டு நிராயுத

பாணியாய் அவள் போவதை பார்த்துக்

கொண்டிருந்தேன்.

          

            பாடசாலை தொடங்கி புதிய வகுப்புக்களும்

ஆரம்பித்துவிட்டது.  நிஷா உயர்தரத்தில் விஞ்ஞானப் 

பிரிவில் சேர்ந்திருந்தாள்.அங்குதான் பாடம் எடுப்பதற்காகப் போய்க்கொண்டிருந்தேன்.

மதியரசியும் அங்குதான் இருப்பாள்.ஏதோ குற்றம்

செய்ததுபோல அவள் முகத்தை எப்படிப் பார்ப்பது

என்று மனது கூசியது.வகுப்பக்கள் போய் சிறிதாய் நோட்டம் விட்டபோது அவள் தென்படவில்லை.

நிமிர்ந்து ஒவ்வொரு வரிசையாகப் பார்த்துக்கொண்டு

வந்தேன்.அவள் இல்லை. 

“மதியரசி வரேல்லையா?”மௌனம்தான் பதிலாயிருந்தது.மேசையிலிருந்த

வரவு இடாப்பை புரட்டினேன்.அவளின் பெயர் இருந்தது.வரவு பதியப்படாமல் பெயருக்கு நேரே

கேள்வி அடையாளம் இடப்பட்டிருந்தது.

என்னாவாயிருக்கும்; குளப்பமாயிருந்தது.பாடத்தை

முடித்துவிட்டு  அதிபரின் அலுவலகத்திற்குப் போய்

அவரிடம் மதியரசியைப் பற்றி விசாரித்தேன்.அவரின்

பதிலில் நான் ஆடிப்போனேன்.

“நேற்று தகப்னோட வந்து என்னை சந்திச்சவா

ரீச்சர்.தனக்கு சரியான வழிகாட்டுதல் இல்லாமல் உயர்தரத்தில விஞ்ஞானப் பிரிவில படிக்க கஷ்டம் 

என்று சொல்லுறா.கலைப் பிரிவு என்றால் தன்னால 

எப்படியோ படிச்சு முடிக்க ஏலும் என்று பிடிவாதமாய் நிக்கிறா.நானும் முடிஞ்ச வரையில சொன்னனான்..

அவவின்ர  குடும்பப் பின்னணிகள் ஓரளவுக்கு எனக்கு தெரிஞ்சதாலை அவ சரியாய்த்தான் முடிவெடுத்திருக்கிறா என்று நினைக்கிறன்.அந்தப் பிள்ளை எந்தத் துறையில போனாலும் சாதிக்கும்.

அவ விரும்பிறதையே படிக்  ஊக்கப்படுத்திவிடுவம்.”

அதிபர் சாதாரணமாகவே சொல்லி முடித்துவிட்டார்.

எனக்கும் அவளுக்கும் இடையில் நடந்த சம்பவங்களை

அதிபருடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் துணிச்சல் எனக்கு

வரவில்லை.ஏதோ அவளின் எதிர் காலத்தை நானே

சிதைத்துவிட்டடதுபோல் குற்ற உணர்வில் உடம்பு 

கூசியது.அடுத்த வகுப்பைநோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தேன். “12 ஏ கலைப்பிரிவு”எதிரே

இருந்த தூணில் மாட்டப்படிருந்தது.மதியரசியின்

வகுப்புத்தான்.அவளைப் பார்த்து ஒரு வாழ்த்துசொன்னால் நிச்சயம் சந்தோஷப்படுவாள்.

ஆனல் அந்த தைரியம் எல்லாம் தூரவே விலகி நின்றது

“நிஷா படித்து முடிக்கும்வரை தற்காலிகமாய் இரண்டு வருஷம் தாயாகவே இரு”என்று சுற்றமும்,சூழலும்,அக்கம் பக்கமும் போட்ட

சிக்கலில் எனது ஆசிரியப்பணியின்  தூய்மை தூசு

படிந்து கிடந்தது.இன்னொரு பிள்ளையின் காலை வாரி என்னுடைய பிள்ளை முன்னுக்கு வரவேண்டும்

என்று என் கணவரைப் போல என்னால் நினைக்க

முடியவில்லை.

“என்னுடைய மனச்சாட்சிக்கு நான் சரியாய் நடந்தால்

சரி”திருக்குறள் மாதிரி பாடமாக்கி சொல்லி 

தப்பிப்பதிலுள்ள போலித்தனம் இப்போது எனக்கப்

புரிகிறது.கையலே இருந்த கொப்பியல் ஏதோ பார்ப்பது போன்ற பாவனையில் அந்த வகுப்பைக

கடந்து சென்றுவிட்டேன்.

 

              நாட்கள் செல்லச் செல்ல எல்லாமே பழகிப்

போனது.இப்போது மதியரசியை நேருக்கு நேர் 

பார்க்கிற அளவுக்கு  மனது பக்குவப்பட்டிருந்தாலும்

குற்ற உணர்வு ஒன்று குடைந்துகொண்டேயிருந்தது.

நான் பிள்ளை போல பாசம் வைத்திருந்த ஒரு மாணவி;

“நான் பார்த்துக்கொள்ளுறன்,நீ விஞ்ஞானப் பிரிவிலேயே படி”என்று ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருந்தால் நிச்சயம் அவள் மறுத்திருக்க

மாட்டாள்.அவளுடைய எதிர் காலமும் இன்னொரு 

தளத்தில் பயணித்திருக்கும்.என்னை இந்த குற்ற

உணர்விலிருந்து விடுவிக்க  என்னாலையே

முடியவல்லை.நிஷாவின் புதிய

சினேகிதங்கள் நம்பிக்கையூட்டுவதாயில்லை.

அவள் மனதைக் குளப்பி மதியரசியை அவளுக்கு

விரோதியாகவே மாற்றிவிட்டிருந்தார்கள்.அவளுடன்

கதைப்பதையே நிஷா  தவிர்த்துக்கொண்டாள்.

 

          அன்றைய காலைப் பிரார்த்தனையைத்

தொடர்ந்து அதிபர்,மதியரசி பாடசாலை மாணவர் 

தலைவராக நியமிக்கப்பட்டதை அறிவித்தார்.

மாணவர்கள் கரகோஷம் செது வரவேற்றதையடுத்து

மேடைக்கு அழைத்து சின்னம் அணிவிக்கப்பட்டது.

அதிபர் சின்னத்தை கையில் எடுத்து பின்னால் 

நின்ற என்னை  அழைத்து அணிவித்துவிடுமாறு

பணித்தார்.எனக்கு ஏதோ பலன் கிடைத்தது போல

மகிழ்ச்சியாயிருந்தது.சின்னத்தை வங்கி சட்டையின்

இடதுபக்க மார்பின்மேல் கவனமாக அணிந்து

விட்டேன்.அவளது கண், காது மூக்கு,வாய் எல்லாம் 

அவளுக்கு அமைந்ததுபோல இந்த சின்னம் கூட

ஒரு நகை போட்டதுபோல் அழகாயிருந்தது. கை

கொடுத்துவிட்டு கன்னத்தில் ஒரு முத்தம் கொடுத்தேன்.அவளுக்கு எப்படி இருந்ததோ,ஆனல்

எனக்கு என்மனச் சுமைகளை இறக்கி வைத்ததுபோலிருந்தது.நாட்கள் நகர்ந்துகொண்டிருந்தன. உயர்தர வகுப்புகளின்

இறுதிப் பரீட்சையும் முடிந்துவிட்டது.

 

         சனிக்கிழமை;உயர்தர வகுப்பு மாணவர்களின்

பாடசாலை இறுதிநாள்.ஆசிரியர் மாணவர்களுக்கான 

ஒன்று கூடல் கொண்டாட்டம் முடிந்து ஒவ்வொருவரும்

வெளியறத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தனர்.நிஷா 

போவதற்குத் தயாராய் எனகொகுப் பக்கத்தில் வந்து

நின்றாள். பிறகு எப்போ சந்திப்போமோ மதியரசியிடம் சொல்லிவிட்டுப் போகலாம் என்று 

தாமதித்தேன். தூரத்திலே அவள் வருவது தெரிந்தது.

அங்குமிங்கும் யாரையோ தேடுவதுபோலவே பார்த்தபடி வந்துகொண்டிருந்தாள்.என்னைக் 

கண்டதும் வேகமாக வந்து கட்டிப்பிடித்துக்

கொண்டாள்.நான் விலகி வாழ்த்துச் சேன்னேன். 

நிஷா ஒதுங்கி நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

திடீரென்று நிஷாவின்  கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள்.

“நிஷா,என்னை விட நீ உயர்வாயிருக்கவேணும் 

 

எண்டு நினைச்சதைத் தவிர நான் வேற ஒருபிழையும் விடேல்லை.டொக்ரர்.நிஷாவாய் எப்பவோ நான் உன்னை சந்திப்பன்.’ட்றீட்மென்ற்’எடுக்கவாவது.

நிஷா எதிர்பாராத தாக்குதலில் சிக்கியவள்போல

வாயடைத்து நிற்க “போட்டுவாறன் மிஸ்”என்றவாறு

மாணவர் கூட்டத்துக்குள் போய் மறைந்துவிட்டாள். 

 

                                       *****

ஓய்வூதியமும்,பேரப் பிள்ளைகளும்,கொழும்புச் சிறை

வாழ்க்கையும்,மருந்து வில்லைகளும் வாழ்க்கையின்

இறுதிப் பகுதியை வடிவமைக்கத் தொடங்கிவிட்டன.

நிஷா யாழ்.பல்கலைக் கழகத்தில் மருத்துவப் படிப்பை முடித்து அங்கு சிலகாலம் பணியாற்றி இப்போது கொழும்பில் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கிறாள்.மதியரசி

மட்டக்களப்பு பல்கலைக் கழகத்துக்கு போனதாக

அறிந்திருந்தேன்.இப்போது அடிக்கடி அவளுக்காக

மனது ஏங்கும்.எப்படி இருக்கிறாளோ என்ற ஆதங்கம் 

ஏற்படும்போது இன்னும் அந்த குற்ற உணர்வு உறுத்தும்

ஒவ்வொரு வயதும் கழியும்போது சாவதற்கிடையில் 

அவளை ஒருதடவையாவது பார்க்கமாட்டோமா என்ற

எண்ணம் வலியாய் வருத்தும்.

 

           “அம்மா,உங்களுக்கு ஒரு போன்”நிஷாவின் குரல் 

ஒலித்தபோது ஆச்சரியமாயிருந்தது.து.யாராயிருக்கும்.எடுத்தப் பேசியபோது வியப்பும் மகிழ்ச்சியும்ஒரு எதிர்

பார்ப்பம் மனதில் எழுந்தது..நிஷா படித்த,

நான்  கற்பித்த பாடசாலையின் பழைய மாணவர்கள்

நான் கல்விச் சேவையில் கால்பதித்த ஐம்பது ஆண்டு

நிறைவைக் கொண்டாடவும்,

ஓய்வு நிலையிலுள்ள ஆசிரியர்களை சந்திக்கவும்,

அவர்களைக் கௌரவிக்கவும் ஒரு விழா ஏற்பாடு

செய்திருப்பதாகவும்..என்னைக் கண்டிப்பாக 

வரவேண்டுமென்றும்,தாங்கள் பாதுகாப்பாக கூட்டி

வந்து,திரும்ப கொண்டுபோய் விடுவதாகவும் 

உறதியளித்திருந்தார்கள்.இதை நிஷாவுக்கு சொன்போது அவளும் சந்தோஷமாக அனுமதித்து

தனும் வருவதாகவும் ஒப்புக்கொண்டாள்.

 

              விழா சிறப்பாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு இருபது,

இருபத்தி ஐந்து வருஷ பழையமாணவர்கள்கூட

வந்திருந்தனர்.வெளி நாடுகளிலிருந்தும் சிலர்

வந்திருந்தனர்.ஒவ்வொருவரும் தங்களை அறிமுகப்

படுத்தி பரஸ்பரம் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

அதில் பல ஆசிரியரகளை 

எனக்குத் தெரிந்திருந்தது.மதியரசியும் வந்திருப்பாளோ என்ற எதிர்பார்ப்பும் ஏக்கமாய்

வந்துபோனது.பிரதம விருந்தினராக அழைக்கப்

பட்டிருந்த அரசாங்க அதிபர் திடீரென இடமாற்றம் 

செய்யப்பட்டதால் புதிதாக வந்த அதிபர் அரை மணித்தியாலம் தாமதித்து வருவதாக தகவல் வந்திருந்தது

 

        .பிரதம வருந்தினரும் வந்து

.ஊர்வலமும் மண்டபத்தை வந்து

அடைந்துவிட்டது.சம்பரதாய பூர்வமான நிகழ்வுகளைத தொடர்ந்து,

“எமது பிரதேசத்தில் ஒரு கல்விப் பரம்பரையை

உருவாக்கி உயர்த்திவைத்த தருமதி.சசிகலா யோக

லிங்கம் அவர்கள் கல்விச் சேவையில் கால் பதித்த

ஐம்பது ஆண்டு நிறைவை நினைவு கூர்ந்து எமது அரச

அதிபர் திருமதி ம. கவியரசன் அவர்கள் பொன்னாடை

போர்த்திக் கௌரவிப்பார்கள்”தலைவரிடமிருந்து 

பொன்னாடையைப் பெற்ற அரச அதிபர் அதை 

நிதானமாகப் பிரித்து குழந்தைக்குப் போர்த்துவது

போல பக்குவமாகப் போர்த்தி குனிந்து என் காலைத்

தொட்டு வணங்கினார். அதை ஏன்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.நான் திடீரேன

பின்னே நகர்ந்துகொண்டேன்.

“இப்போது எமது பழைய மாணவர் அமைப்பு

மதிப்புடன் வளங்கும்   “கல்வித் தாய்”என்ற சிறப்புப் பட்டத்திற்கான சான்றிதளையம்,சின்னத்தையோம் திருமதி சசிகலா யோகலிங்கத்திற்கு அரச அதிபர்

ம. கவியரசன் வளங்கிச் சிறப்பிப்பார்கள்”

“நோ;இதை நான் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டன்.இதுக்கு 

நான் தகுதியே இல்லை.”எனது ஏதிர்ப்பை பார்த்து

பின்னாலிருந்த நிஷா எனக்கு அருகிலே வந்துவிட்டாள்.

“அம்மா என்னம்மா இது?

“உங்களை விட இந்த அங்கீகாரத்திற்கு பொருத்தமான

ஆக்கள் இருப்பதாய் எனக்குத் தேரியேல்லை மிஸ்.”

அரச அதிபரே அழுத்தமாய் சொன்னார்.

“மிஸ்”?

“யெஸ்,நான் உங்கட மதியரசிதான் மிஸ்..

நிஷாவோடு மதியரசியையும் இறுக அணைத்துக்

கொண்டேன்.இனிஎனக்கு சாவுகூட சந்தோஷமானதே.

              

                   *யாவும் கற்பனை*

துணை 

5 months ago

இந்தக் கொரோனா காலத்தில எல்லாரையும் போலவே வேலைக்குப் போட்டு வாறது அவளுக்கும் ஒரு பெரிய சுமையாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனாலும் அவளுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. காரைக் கராச்சில் பார்க் பண்ணி விட்டு மாஸ்க் மற்றும் கையுறைகளை குப்பையில் போட்டு விட்டுக் கைகளுக்கு சாணரைசேர் போட்டு இரண்டு கைகளையும் ஒன்றோடு ஒன்று உரசினாள். ஐசோபிரோப்பில் போட்டு கார் ஸ்ராரிங் வீலையும் தான் கை பிடித்த எல்லா இடங்களையும் வடிவாய்த் துடைத்த பிறகு கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே வந்தவள் கைகளைச் சோப்புப் போட்டுக் கழுவி விட்டு நேராகக் குளியலைறைக்குச் சென்று களைப்புத் தீரும்வரை முழுகிய பின் கிரீமை எடுத்துப் பூசியவள் தலை முடியை அள்ளி உச்சசியில் முடிந்தபடி கண்ணாடியைப் பார்த்தாள். நாற்பது வயதிலும் இளமையும் துடிப்பும் மாறாத அதே தோற்றம். 

படம்

உடைய மாற்றிய பின் எல்லா உடுப்புக்களையும் வோசரில் தோய்க்கப் போட்டு விட்டுத் திரும்பவும் கைகளைக் கழுவினாள். பால் விட்டு நிறையச் சாயம் போட்டு ஒரு தேத்தண்ணி ஊத்திக் கொண்டு பொட்டுக் கடலை டப்பாவுடன் பாடியோவுக்குப் போனாள். 

O/L முடித்துவிட்டு முடிவுக்காகக் காத்திருந்தவளை சரியாக இருபத்து வருடங்களுக்கு முதல் நல்ல சம்மந்தம் என்று 17 வயசில தாயும் தகப்பனும் கலியாணம் பேசி 28 வயசு மாப்பிள்ளையிடம் வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பின போது அவள் நினைத்திருக்கவில்லை இப்பிடியெல்லாம் வெளிநாட்டிலை கஸ்ரப்பட வேண்டி வரும் என்று.

தேத்தண்ணியை இரண்டு மூன்று தடவைகள் ஊதிய பின் உறிஞ்சியவள் பொட்டுக் கடலையைக் கரண்டியால் அள்ளி வாயில் போட்டபடி இளையராசாவை காதுக்குள்ளெ தாலாட்ட விட்டபடி பாடியோவில் உள்ள சாய்மனைக் கதிரையில் படுத்திருந்தாள். 

வழமைபோல அந்த ஒற்றை முயல் வந்து பொட்டுக் கடலைக்காகக் காத்திருந்த போது. ஒரு கரண்டி பொட்டுக் கடலையை அள்ளி முயலுக்கெனவே அவள் வாங்கி வைத்திருந்த தட்டில் போட்டு விட்டு அது சாப்பிடுவதை ரசித்தபடி இருந்தாள். 

கலியாணமாகி வந்த புதிதில் ஒரு குட்டிப் பெண்ணாக இங்கு வந்தபோது அவளது உலகம் முன்பின் அறியாத அவளின் கணவனை மட்டுமே சுற்றியிருந்தது. 

மொழிதெரியாத ஊரில் யாரையும் அவள் அறியாள். கணவன் காட்டும் முகங்களையே உறவென நம்பினாள். ஆறு மாதங்களில் முதல் கரு அழிந்து... பிறகு இரண்டு வருடங்கள் கழித்து ஒரு மகன் பிறந்தபோது அவனைச் சுற்றிய அவளது உலகம் பின்னப்பட்டது. 

மகன் பல்கலைக் கழகம் போன பிறகு, வேலை… வீடு கூட்டிப் பெருக்குதல் என அவளுக்கு எல்லாவற்றையும் தனிமையில் செய்யவதே ஒரு போராட்டமாக இருந்தது. 

இந்த ஒரு அறை உள்ள  அப்பார்மெண்ட்டுக்கு வந்து ஒரு வருடம் தான் ஆகின்றது. அவள் இங்கு குடி வந்து ஒரு நாலு மாதத்திலிருந்து அந்தப் பெட்டை முயலும் அவளின் நட்பு வட்டத்துக்குள் வந்து சேர்ந்தது. 

முதல் பழக்கத்தில் முயல் அவளுக்குக் கிட்ட வரப் பயந்தது. ஊரிலை காட்டு முயலை வேட்டையாடிக் காதிலை பிடிச்சுத் தூக்கிக் கொண்டு போறத்தைப் பார்த்திருக்கிறாள். 

அந்த முயல் “சூ” எண்டால் கண்ணிமைக்குறதுக்குள்ள ஒரு கிலோ மீட்டர் தாண்டிடும் ஆனால் இந்த முயல் “சூ” எண்டால் ரண்டடி தள்ளிப் போய் நிண்டு திரும்பிப் பாக்கும். அதுக்குத் தெரியும் தன்னை ஆரும் அடிக்க முடியாது எண்டு. இந்த முயலைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் “முயலாய் பிறந்தாலும் வெளிநாட்டிலை பிறக்க வேணும்...” எண்டு அடிக்கடி நினைப்பாள். 

முதலில் அவள் “சூ” என்று சொன்ன போது காதுகளை அகல விரித்து முன்னங்கால் ரெண்டையும் தூக்கி வைச்சுக் கொண்டு அவளைப் பாத்ததுமே அவளுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. 

“இப்பிடியெல்லாமா முயல்கள் இருக்கும்…” என மனதுக்குள் வியந்தாள். அன்றிலிருந்து ஒவ்வொருநாளும் வேலையால வந்ததும் வராததுமாகப் பொட்டுக் கடலையும் தேத்தண்ணியுமாகப் பாடியோவுக்கு வந்து விடுவாள். 

அவள் வேலையால் வரும் நேரம் கூட அந்த முயலுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அவளை அந்த வீட்டில் தேடும் ஒரே உயிர் அந்த முயல்தான். 

மகனிடம் இருந்து வந்த ‘வாட்ஸ் அப்’ குறுந் தகவல்களை அசைப்போட்ட படி முயலை ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கும் அந்த முயலுக்கும் இடையில் பாஷைகள் இல்லாமலேயே ஒரு விதமான தொடர்பாடல் நிகழ்ந்தது.

முயலுக்கு அரை மணி நேரம்தான்  அவளுடன் பேசப் பிடிக்குமோ என்னவோ வழமை போலவே சரியாக  அரை மணித்தியாலங்களுக்குள் அது வந்த வழியே போய் விட்டது. 

அவளும் இளைய ராஜாவுக்குக் கொஞ்சம் ஓய்வு கொடுத்து விட்டு மகனுக்கு போன் எடுத்தாள். அவனுக்கும் 20 வயது முடிந்து விட்டது. பல்கலைக் கழகத்தில் படிப்பதற்காக விடுதியில் தங்கி ஒரு வருடம் ஆகி விட்டது. 

எப்போதாவது கிடைக்கும் விடுமுறைக்குத் தாயைப் பார்க்க வருவதுடன் சரி. ஆனால் ஒவ்வொருநாளும் இரவு என்ன வேலை இருந்தாலும் தாய் டெலிபோனில் கதைக்க வேணும் என்பது அவனது கட்டாய உத்தரவு. 

இலங்கை நேரம் சரியாக காலமை எட்டு மணிக்கு ஊரில் உள்ள தாய்க்குப் போன் எடுத்தாள். இதுவும் அன்றாட நிகழ்ச்சி நிரலில் வருவதுதான். மறுமுனையில்...

“ என்ன பிள்ள செய்யிறாய்…” 

“நான் இப்பதான் வேலையால வந்து தேத்தண்ணி குடிச்சிட்டு இருக்கிறேன்…”

“சாப்பிட்டியே பிள்ள…”

“இல்லையம்மா இனித்தான் சாப்பிட வேணும்…”

அடுத்ததாக என்ன என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஒவ்வொரு நாளும் இதே பல்லவி... இதே சரணம் தான்.

“என்ன பிள்ள… எத்தின நாளைக்குத்தான் இப்பிடியே தனிய இருப்பாய்…”

“அம்மா உங்களுக்குக் கனக்க முறை சொல்லிட்டேன்… இனி உதைப்பற்றி என்னோட கதைக்க வேண்டாம் எண்டு…”

“என்ன பிள்ளை இப்பதான் நாப்பது வயசு… இன்னும் எத்தின நாளைக்குத்தான் தனிய இருக்கப் போறியா…” 

மறு முனையில் தாயின் விம்மல் சத்தம் கேட்டது. “ தாய் அழத் தொடங்கி விட்டாள் என்பது தெரிந்ததும், “சரி அம்மா நான் நாளைக்கு எடுக்கிறேன்…” என்றபடி தொடர்பைத் துண்டித்தாள். 

மகனுக்கு ஏழு வயதாக இருந்த போது கணவன் தன்னை விட்டுட்டு இன்னொருத்தியோட போனபோது, இன்றுவரை மனம் தளராமல் ஒரு பக்கம் மகனையும் வளர்த்தபடி இன்னொரு பக்கம் வேலை செய்து வைராக்கியமாக வாழ்ந்து வருகிறாள். 

கணவன் விட்டிட்டுப் போன இந்தப் பதினைந்து வருஷத்தில் அவளின் வாழ்க்கை எல்லாம் மகனைச் சுற்றியே இருந்தது. மகன் பல்கலைக் கழகம் சென்ற நாளில் இருந்து அவளுக்கு எதையோ வாழ்வில் இழந்ததைப் போல ஓர் உணர்வு. என்னதான் மகனுடனும் தாயுடன் போனில் கதைத்தாலும் எதையோ ஒன்றைப் பறி கொடுத்ததைப் போல உணர்ந்தாள். 

வளமை போலவே மறுநாள் வேலையில் இருந்து வந்தவள் தேத்தண்ணிக் கப்புடன் பொட்டுக் கடலையையும் எடுத்துக் கொண்டு பாடியோவுக்குப் போனாள். நீண்ட நேரமாகியும் முயல் வரவில்லை. 

ஏமாற்றாததுடன் வழமையான வேலைகளில் மூழ்கிவிட்டாள். வெள்ளி… சனி… இப்படியே இரண்டு நாட்களும் முயல் வராமல் போகவே அருகில் வழமையாக முயல் இருக்கும் சிறிய பூச் செடிகளுக்குள்… புல் வெளியில்… பற்றைகளில் தேடினாள். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை எங்கும் முயலைக் காண முடியவில்லை.

“பாவம் தனி முயல்… ஆர் தேடுவார்… என்னைப் போலவே… இப்பிடித்தானே நானும் ஒருநாள்…” பொட்டுக் கடலை டப்பாவைத் தூக்கி மேசையில் “டமார்” என்று வைத்தவள் யோசித்தபடி விறாந்தையிலேயே நித்திரையாகி விட்டாள். 

தேத்தண்ணிக் கப்பும் பொட்டுக் கடலையுமாகத் திங்கட் கிழமை சாய்மனைக் கதிரையில் சாய்ந்தபடி இருந்தாள். தேத்தண்ணியை உறிஞ்சியபடி புல்வெளியையே பார்த்திருந்தாள் இன்றும் முயல் வரவில்லை. 

செவ்வாய் கிழமை பின்னேரம் பொட்டுக் கடலையை எடுக்க மனமில்லாமல் தேத்தண்ணிக் கப்புடன் மட்டும் போய் இளையராசாவைத் தட்டி விட்டு கதிரையில் சாய்ந்தவளுக்கு அவளுடைய கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. 

முயல் மெல்ல மெல்ல நடந்து வந்துகொண்டிருந்தது. காதுகளை விரித்து முன்னங்கால்கள் இரண்டையும் உயர்த்தி அவளைப் பார்த்தது. ஓடிப் போய் பொட்டுக் கடலை டப்பாவைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடி வந்தாள். 

இதுவரை காலமும் தனிமையாக வந்த முயல் இன்று இன்னொரு ஆண் முயலையும் துணைக்குக் கூட்டிக் கொண்டு வந்திருந்தது. 

“ஒருவேளை அம்மா சொல்லுறது சரிதானா…” என்று மனதுக்குள் நினைத்தபடி பொட்டுக் கடலை டப்பாவைத் திறந்து தட்டில் கொட்டினாள். கலியாணமாகி வந்த புதுமணத் தம்பதிகளுக்கு விருந்தாக. 

http://www.thiyaa.com/2020/08/blog-post.html

Checked
Fri, 01/22/2021 - 19:26
கதைக் களம் Latest Topics
Subscribe to கதைக் களம் feed