கதைக் களம்

இரக்கமற்ற முதலாளி

1 month ago

ஒரு கிராமத்தில்  முதலாளி ஒருவர்   இருந்தார் . அவருக்கு கீழே   சில வேலையாட்களும் வேலை செய்தார்கள். அந்த முதலாளி சரியான கஞ்சன் .  ஒரு நாள் அவன் தன் நிறுவனத்துக்கு  செல்லும் போது, தெருவோரத்தில் ஒரு இளைஞ்சன்      செருப்பு தைத்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டான். அவரிடம்  அவருக்கு விருப்பமான, வார்  அறுந்த செருப்பு  காரில் இருந்தது . இளைனனுக்கு அருகில் சென்று  ஏய்  இங்கே வா ...இதை தைத்து கொடு ..எவ்வளவு ஆகும் என்றார். 

அவனும் ஐயா 50 ரூபாய் ஆகும் என்றான். தன் சடடைப்பையில்   கை வைத்து   ஒரு நூறு ரூபாத் தாளை எடுத்து , காட்டி என்னிடம் சில்லறை இல்லை .மீண்டும் வரும் போது தருகிறேன் என்றார் . பையன்  சற்று  தயங்கி  ஐயா ...ஒரு பத்து ரூபா தருவீர்களா? என்றான். அட  நீயும் அட்வான்ஸ் வேறு கேட்கிறாயா ? என்று காரை  கிளப்பி சென்று விட்டார்.   மீண்டும் அந்த வழியால் திரும்பி வரும் போது   பையனின்  கடை  பூட்டி இருந்தது . நான்காம் நாள்  அவன் கடையை திறந்து .வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். 

தூரத்திலே பஸ் தரிப்பில் , முதலாளியை போன்ற உருவம் உள்ள ஒருவர்  காணப்படடார்    . பையன்  செருப்பை கடதாசிப் பையில் சுற்றிக் கொண்டு ஓடிச்சென்று பார்த்தான் அது அவரே தான். இவனைக் கண்டதும்   ஏன் உன் கடை சில நாடளாய்   பூட்டி இருந்தது  என்றார். அவன் ஐயா என் தந்தை, நோயாளி, அன்று  அவருக்கு மருந்து வாங்க தான் அந்த பத்து ரூபாய் கடன் கேட்ட்டேன் ,, இறந்து  விடடார் . அவரது காரியங்களை முடிக்க வேண்டி இருந்தது அதனால் தான் கடைப் பூடடப்பட்ட்து.. என்றான். . சரி என்று மீண்டும் முன் சடடைப் பையில் காசு எடுக்க முற்படடார். மீண்டும் நூறு ரூபா தாளைக் காட்டி தம்பி என்னிடம் சில்லறை இல்லையே என்றார். பையன் பரவாயில்லை ஐயா, ..மீண்டும் உங்களை காணும் போது தாருங்கள் என்றான். 

அவனிடம்(கூலி கொடாமல் )  கடன் பட்ட்து  . அவருக்கு செருப்பால் அடித்து போன்ற ஒரு பாடத்தை தந்தது. .பரவயில்லை என்று அந்த நூறு ரூபாயை கொடுத்திருக்கலாம் அவரது வசதிக்கு. ஆனால் கஞ்சத்தனம் இடம் கொடுக்க வில்லை. .

பிரியாவிடை

1 month 1 week ago
r.webp


நேற்றைய இரவுச் செய்தியில் சொன்னது போலவே இன்று அதிகாலையில் இருந்து பனிப்பொழிவு கொஞ்சம் அதிகமாகவே  இருந்தது. வழமைக்கு மாறாக எனது கார் மிகவும் மெதுவாக ஊர்ந்தபடி போய்க்கொண்டிருந்தது. காரின் வெப்பமானியில் அப்போதைய வெப்பநிலை -37F எனக் காட்டியது. அமெரிக்காவுக்கு வந்த இந்தப் பத்து வருடத்தில் இருந்து இந்தப் பாதையால்தான் வழமையாக நான் வேலைக்குப்  போய் வருவது வழக்கம். தினசரி போய்வரும் பாதை என்பதால் கண்ணை மூடிக்கொண்டு காரை ஓட்டினாலும் வலம் - இடம், சந்திச் சிக்னல்,  மேடு - பள்ளம் எல்லாம் தாண்டிப் பதினேழு நிமிடங்களில் வேலையில் இருப்பேன். இருந்தாலும் இன்றைய பனிப் பொழிவு இன்னும் கொஞ்சம் கூடிய எச்சரிக்கை தேவை என்பதை என் மண்டைக்குள் அடிக்கடி சொல்லிக் கொண்டிருந்தது.  

 

 

அந்தப் பிரபலமான தொழிற்சாலையில் என்ஜினியரிங் மானேஜராகச் சேர்ந்து ஒரு வருடம்தான் ஆகியிருந்தது. மிகவும் புகழ் போன கம்ப்யூட்டர் ஹார்ட்வேர் கம்பெனி அது. அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு வீட்டில் இருந்து நான் வேலைக்குக் கிளம்பி விடுவது வழக்கம். இந்தப் புதிய பொறுப்புக்கு வந்த நாளில் இருந்து என் வீட்டு அலாரம் கொஞ்சம் வேகமாகவே செயற்பட ஆரம்பித்திருந்தது. 

 

இந்த ஒருவருட காலத்தில் குறைந்தது ஒரு பத்துப் பேரையாவது புதிதாக நேர்காணல் செய்து என் குழுவில் பணிக்கு அமர்த்தியிருப்பேன். ஆனால் முதல் முறையாக இந்த வாரம் ஒருவருக்குப் பிரியாவிடை அளிக்கப் போகிறேன் என்பதை நினைக்க மனம் படபடப்பாக இருந்தது. 

 

கரோலின் பூர்வீகம் ஜப்பான். வயதுக்கும் தோற்றத்துக்கும் தொடர்பே இல்லாமல் மிகவும் உயர்ந்த, அழகிய தோற்றத்தில் மேக்கப் இல்லாமலே பளபளக்கும் சிரித்த முகம் அவளது. கராத்தேயில் பிளாக் பெல்ட் எடுத்திருப்பதாக ஒருதடவை சொல்லியதாக ஞாபகம். 

 

அவளின் கணவன் ஜேம்ஸ் இவளுக்கு இரண்டாவது கணவன். இவள் அவனுக்கு மூன்றாவது மனைவி. ஜேம்ஸைப் போலவே அவளின் முன்னைய கணவனும் அமெரிக்கக்காரன்தான்.

 

இந்தக் கம்பெனியில் இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு மேல் வேலை செய்யும் அனுபவசாலி. அறுபத்தைந்து வயதிலும் துடிப்பாக வேலை செய்யக் கூடிய ஒரு புத்திக் கூர்மையான என்ஜினீயர். அவளுக்கு நிகரான ஒருவரை உருவாக்கக் குறைந்தது ஐந்து வருடங்களாவது தேவை. அப்படி ஒரு இன்ஜினீயரை இழக்க யாருக்குத்தான் மனம் வரும்.

 

ஏற்கனவே தயார் செய்யப்பட்ட அவளின் ரிட்டயர்மெண்ட் பைல் என் லேப்டாப் பையில் அடைந்து கிடந்தது.

 

“போனதும் முதல் வேலையாக இன்று அவளுடைய ரிட்டயர்மெண்ட் பைலில் சைன் பண்ண வேணும்”.

 

“இந்தக் கொரோனா காலத்தில் சரியாக பிரியாவிடை கூடக் கொடுக்க முடியவில்லையே”

 

என்ற வருத்தம் இன்னொரு பக்கம் வாட்டிக் கொண்டிருந்தது.  

 

சந்திச் சமிக்கை விளக்கின் சிவப்பில் நின்றபோது,

 

“இன்னும் பதினைந்து வினாடிகளில் பச்சை விழும்”

 

என்பது புரிந்தது. பச்சை விளக்கு விழுந்ததும் காரின் வேகத்தைக் கூட்டினேன். ஒரு அடிக்குமேல் குவிந்திருந்த பனியில் சிக்கிச் சில்லுகள் 

 

“ஸ்...ச்…” 

 

எனச் சத்தமிட்டபடி முக்கி மீண்டும் வலுப் பெற்றன. ஸ்டேரிங் வீலை மிகவும் மெதுவாகச் சுற்றிக் கார் போகும் போக்கில் விட்டேன். 

 

“பிரேக் பிடிக்காதே” 

 

அடிக்கடி காலுக்குக் கட்டளை இட்டுக் கொண்டிருந்தது புத்தி. மெதுவாக… மிகவும் மெதுவாக ஸ்டேரிங் வீலை இடது பக்கம் திருப்பி எனது பாதைக்கு விட்டேன். 

 

அதிகாலைவேளை, பனிப்பொழிவு நாள் என்பதால் என்னையும் பனியையும் தவிர வீதியில் அந்த நேரத்தில் யாருமே இருக்கவில்லை. வீதி ஓரளவுக்கு வெறிச்சோடிப் போய் இருந்தது என்றே சொல்ல வேண்டும். 

 

வலமும் இடமுமாகச் சுழன்று கழைத்துப்போன வைப்பர் இறுகிக்,

 

“கிரீச்... கிரீச்…”

 

என்ற உரசலுடன் கண்ணாடியில் ஒட்டிக் கொண்டு நிண்டது. உறைபனியை உருகவைக்கும் திரவத்தை இரண்டு மூன்று தடவை கண்ணாடியில் பீச்சியடித்து மீண்டும் வைப்பரை இயக்கினேன். மிகவும் மிருதுவாக இடமும் வலமுமாகச் சாமரம் வீசிக் கொண்டிருந்தது. 

 

கண்ணைக் கூர்மையாக்கியபடி  பனிப் பொழிவால்  மூடுவதும் விழிப்பதுமாக இருக்கும் கண்ணாடியினூடே வீதியை உற்று நோக்கியபடி காரைச் செலுத்திக் கிட்டத்தட்ட ஒருமணித்தியாலப் போராட்டத்தின் பின்னர் ஒருவாறாக கம்பெனியின் பார்க்கிங்கில் காரைப் பார்க் பண்ணியபோதுதான்,

 

“அட மடப்பயலே ஸ்னோ பூட்ஸை மறந்துபோய் விட்டிட்டு வந்திட்டாயேடா”

 

என்று பொறித் தட்டியது.  அவசரத்தில் வழமையான சப்பாத்தைப் போட்டுக் கொண்டு வந்து விட்டேன் என்பது அப்போதுதான் புரிந்தது. 

 

பனியில் காலை எடுத்து வைத்தபோது உறைந்து போயிருந்த பனிக்கு மேல் குவிந்திருந்த புதிய பனியில் கால் புதைந்து சறுக்கியது. இன்னொரு பக்கம் காலுறைகள் நனைந்து பாதங்கள் விறைப்பெடுத்தன.

 

மெதுவாக அடிமேல் அடிவைத்துத் தவளாத குறையாய்க் கம்பெனியின் பாதுகாப்புக் கதவில் உள்நுழைவு அட்டையைத் தொட்டபோது கதவு தானாகத் திறந்து கொண்டு

 

“உள்ளே வா”

 

என்பது போல ஒற்றைக் காலில் நின்றது. 

 

“கவனம் வெளியில் பனிப்பொழிவு அதிகமாக உள்ளது. உங்கள் பாதுகாப்பில் கவனமாக இருங்கள்”

 

ஒரு பெண்ணின் மென்மையான குரல் ஆங்கிலத்தில் ஒலித்து ஓய்ந்ததும் கதவு தானாக மூடிக் கொண்டது. 

 

காலையில் இருந்து மத்தியானத்துக்கு இடையில் இரண்டு மூன்று மீட்டிங் அட்டென்ட் பண்ண வேண்டியதாயிற்று. இதற்கிடையில் ஜூம் மீட்டிங், டீம்ஸ் மீட்டிங் என்று HR உடன் இரண்டு ஒன்லைன் மீட்டிங்குகள். சனி ஞாயிறு கிடைத்த ஓய்வு எல்லாம் கூட்டிக் கழித்துத் திங்களில் வேலையாக மாறிவிடுவதால், எனக்கு இந்தத் திங்கள் கிழமைகள் பிடிக்காமலே போய்விட்டன.

 

கையெழுத்துப் போட்டு வைத்திருந்த கரோலின் பைல் மேசையில் இருந்து என்னை மிரட்டிக் கொண்டிருந்தது.

 

“சாப்பிட்டு முடித்தபின் இதை ஸ்கான் செய்து ஈமெயிலில் HRக்கு அனுப்ப வேணும். அதுக்கு முதல் கரோலிடம் போன் பண்ணி உறுதிப்படுத்த வேணும்”

 

மனதில் நினைத்தபடி சாப்பிட்டு முடித்த போது கைப்பேசி அலறியது.

 

“ஹல்லோ…”

 

“உங்களை மீட் பண்ண ஒரு பத்து நிமிடம் தருவீர்களா?”

 

மறு முனையில் கரோல் பேசினாள்.

 

“ஆம் ஒரு மணிக்கு வாருங்கள்”

 

சொல்லி விட்டு அவளுடைய பைலை எடுத்து ஸ்கேன் செய்து முடித்த போது,

 

“உள்ளே வரலாமா…”

 

கேட்டுக் கொண்டே உள்ளே வந்தாள். கருப்பு பான்ட், கறுப்புச் சட்டை, கறுப்புக் கோட், அரையடி உயரக் குதி போட்ட காலணி. அவள் உயரத்துக்கு என்னால் நிமிர்ந்து பார்க்க முடியாது. 

 

“உக்காருங்கள்…” என்றேன். 

 

“முதலில் மன்னியுங்கள்... நான் உங்களுக்கு நிறைய வேலை குடுத்திட்டேன். ஆனால் இப்ப ஒரு சின்னச் சிக்கல்” 

 

“சொல்லுங்கள்”

 

“பேமிலி ப்ரோப்ளம்... நான் இப்ப ரிட்டயர்மெண்ட் செய்யிற ஐடியா இல்லை... என் முடிவை மாற்றி விட்டேன்”

 

“என்னது?” 

 

வெள்ளிக்கும் திங்களுக்கும் இடையில் என்ன நடந்தது என்பதை என்னால் உணர முடியவில்லை. அவளே தொடர்ந்தாள்.

 

“எனக்கும் என் கணவருக்கும் இடையில ஒரு சின்ன முரண்பாடு. இந்தக் கொரோனா காலத்தில அவர் நிறையவே மாறிட்டார். நாங்கள் பிரியிறது எண்டு முடிவெடுத்திட்டோம். எங்கட ரெண்டு பேரின்ர பெயரில வீடு இருக்கிறதால அத விக்கப் போட்டிருக்கிறோம். அது வித்த பிறகு நான் என் பெயரில ஒரு வீடு வாங்க வேணும் வேலையை விட்டால் லோன் எடுக்க கஷ்டம். அதனால இன்னும் ஒரு ரெண்டு வருசம் வேலை செய்யலாம் என்று இருக்கிறேன்”

 

அவள் சொல்லச் சொல்ல மேசையில் இருந்த அவளது பைல் என்னைப் பார்த்துக் கேலியுடன் சிரிப்பது போல இருந்தது.

கடவுளின் குழந்தை

1 month 2 weeks ago

304e8dbe85a9f9c78fe4a3feb4d86941.jpg

 

 

 

முந்தைய இரவின் மெல்லிய பனித் தூறலிலும் சில்லென்று வீசும் காற்றிலும்  மெல்லிதாக அவனுக்கு குளிரத் தொடங்கியது. ஆனாலும் அவனது நோக்கம், எண்ணம் எல்லாம் அந்த வீடு பற்றியதாக இருந்தமையால் அவன் எதையும் பொருட்படுத்தாதவனாக நடக்கிறான்.

இன்னும் அந்த வீட்டில் யாரோ இருக்கிறார்கள் என்பதற்கான அடையாளமாக  மெழுகுவர்த்தியோ அல்லது ஏதோ ஒன்றின் வெளிச்சத்தில் இரண்டு உருவங்கள் அங்கும் இங்குமாக அசையும் விம்பம் மட்டும் யன்னலூடாகத் தெரிந்தது. 

***

பனிக்காலம் முடிந்து வசந்த காலம் வந்துவிட்டது. இன்னும் அந்த வீட்டில் வசந்த காலத்துக்குரிய எந்த விதமான அறிகுறியும் தெரியவில்லை. பனிப்பொழிவு தொடங்கிய இந்த ஆறு மாத காலத்தில் ஒரு தடவை கூட அவளைக் காணவில்லை என்பதும் இதற்கான காரணங்களில் ஒன்றாகியது. அவள் ஒரு சிறு குழந்தை பனிப்பொழிவு குறைந்த இந்த இரண்டு மாதத்தில் இருந்து அந்தச் சிறு மழலையின் கையசைப்புக்காகக் காத்திருக்கிறான். 

அவளுக்கு மூன்று அல்லது நான்கு வயது இருக்கலாம். கடந்த வருடம் பனிப் பொலிவுக்கு முன்னர் ஒரு மாலைநேரக் கையசைப்புடன் கலைந்து போனது அந்தச் சிறு பூவின் கையசைப்பு.

 நேற்று,  இன்று, நாளை என நாட்களை எண்ணிக் கொண்டிருந்தவனுக்கு அந்தப் பிஞ்சுக் கைகளின் அசைவு இந்தப் பின்பனி காலத்தில் இன்னும் கிடைக்கவில்லை. 

அவர்கள் எங்காவது குடிபெயர்ந்து விட்டார்களா? அப்படியாயின் அங்கு தெரிந்த வெளிச்சம்?  நகரும் உருவங்கள்?  பல கேள்விகள் அவனைக் குடைந்து கொண்டிருந்தன.

“சிலவேளை புதிதாக யாரும் குடிவந்திருக்க வாய்ப்பும் இருக்கிறது. அப்படி இருக்காது.” மனம் ஏனோ ஏற்க மறுத்தது.

அவளது தாயும் தந்தையும் வழமையாக வெயில் கால மாலைப் பொழுதில் வீட்டின் முன் முற்றத்தில் மது அருந்தியபடியோ அல்லது புகைத்த படியோ ஏதாவது சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள்.

அவள் சைக்கிள் ஓட்டி அல்லது பந்தடித்து விளையாடிக் கொண்டிருப்பாள். பல வேளைகளில் தாயும் தந்தையும் அவளுடன் விளையாடியும் பார்த்திருக்கிறான். பெரும்பாலான மாலை வேளைகளில் அந்த வீட்டின் கார் பாதையில் யாரும் உள்நுளையாதபடி தற்காலிகமாக தடுப்பு வேலி போடப்பட்டிருக்கும். இப்போது எதுவும் அங்கில்லை. எல்லாம் வழமைக்கு மாறாகவே இருந்தது.  

அவனால் சரியாக உறங்கக்கூட முடியவில்லை. ஒவ்வொரு நொடியும் அந்தக் கையசைப்பு,  சிரிப்பு,  எல்லாம் அவனை வட்டமிட்டபடியே இருந்தது. 

காலையில் எழுந்ததும் நடைப்பயிற்சிக்கு போவதுபோல் அந்த வீடு நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான். 

தூண்டில் போடுபவர்கள் ஆற்றை நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். மின்னேசோட்டாவின் ஒரு சிறு நகரின் அழகிய ஆற்றங்கரையை அண்மித்ததாகத்தான் அந்த வீடு இருந்தது.

***

இந்த இடத்துக்கு ஆரம்பத்தில் அவன் குடிபுகுந்த போது அவனுக்கு அந்த ஊரில் யாரையுமே தெரியாது. ஊருக்கு புதியவனாக இருந்தமையால் அவனுடன் அமெரிக்கர்களுக்கான அறிமுகம் கிடைக்க நாளானது. அவன் அடிப்படையில் ஒரு இந்து சமயத்தவனாக இருந்தாலும் பெரும்பாலான ஞாயிற்றுக் கிழமைகளை அருகில் உள்ள கிறிஸ்தவ தேவாலயத்திலேயே கழிப்பதனால் நாளடைவில் பலரின் அறிமுகம் அவனைத்தேடி வந்தது.

“குட்மோர்னிங் மிஸ்டர் சேகர் ”

சத்தம் வந்த திசையில் பார்த்தான். மிகவும் அறிமுகமான அந்த நபர். 

“குட்மோர்னிங் ஆமிசேர்” 

அவர் ஒரு காலத்தில் அமெரிக்க இராணுவத்தில் பணியாற்றியமையினால் அவருக்கு அப் பெயரை அவன் சூட்டியிருந்தான்.

அடிக்கடி தேவாலயத்தில் சந்திக்கும் மிகவும் முக்கியமானவர்களில் அவரும் ஒருவர். அவருடைய பெயர் “ராயன் ரொபலிங்க்” எல்லோரும் அவரை “ராயன்” என்று அழைப்பர்கள். மிகவும் மரியாதைக்குரிய நபராக எல்லோராலும் மதிக்கப்படுபவர் அவர்.

“கிட்டவா இருக்கிறீர்கள்?” 

“ஆம் அதுதான் என்வீடு”

மூன்றாவது வீட்டைச் சுட்டிக் காட்டி, “அதுதான் என் வீடு நேரம் கிடைக்கும் போது வீட்டுக்கு வாருங்கள் பேசலாம்” என்றார் ராயன். 

அவனுக்கு பிரகாசமான ஒரு ஒளி பிறந்தது. அவன் யாரைப் பற்றி அறிய வேண்டி வந்தானோ அவர்களின் வீடும் மிஸ்டர் ராயன் வீடும் எதிரெதிரே இருந்தது.

“நன்றி” சொல்லிவிட்டு நிச்சயமாக வருவதாக உறுதியளித்த பின் கையசைத்து விடைபெற்றான்.

***

அன்று வேலைநாள் இல்லையாதலால் மாலையே ஆமிசேரின் வீட்டு அழைப்பு மணியை அழுத்தினான். நல்லகாலம் அவர் வீட்டிலேயே இருந்தார். 

“உள்ளே வாருங்கள்” மிகவும் பரிவுடன் உபசரித்தார். 

அவர் வீட்டு நாய்களைப் பார்க்கத்தான் அவனுக்கு மிகவும் பயமாக இருந்தது. நம்மூர் மாடுபோல வளர்ந்து கொளுகொளுவென இருந்தது.

“மிகவும் அழகான நாய்கள்” என்று பேச்சைத் தொடங்கினான். “நாய்” என்று சொன்னதும் ஒருகணம் முகம் ஓடிக் கறுத்து என்னவோ மாதிரி ஆனது. 

“இவை இரண்டும் எனது பிள்ளைகள்” என்றார். ஒரு பழுப்பு நிறமான ஆண் நாயைச் சுட்டிக் காட்டி, “அதற்கு ஒன்பது வயது” என்றும் மற்றைய மண்ணிறமான பெண் நாயைச் சுட்டிக் காட்டி, “அதற்குப் பத்து வயது” என்றும் அறிமுகம் செய்தார். 

அப்படியே நாய் பற்றிய பேச்சின் இடையே சிறிது நேரத்தில் ஆமிசேரின் துணைவி சுடச்சுடச் சூப்புடன் வந்தாள். அவளையும் அவன் ஓரிரு தடவை ஆமிசேருடன் தேவாலயத்தில் பார்த்திருக்கிறான். ஆனால் அவளுடன் அவனுக்கான பழக்கம் அதிகமானதாக இருக்கவில்லை. இப்போது எதிர் வீட்டைச் சுட்டிக் காட்டி, 

“அங்கு ஒரு சிறுமி போன வருடம் விளையாடியதாகவும் இந்த வருடம் அவளை அந்த வீட்டில் காண முடியவில்லையே”  ஆமிசேர் இப்போது எதுவும் பேசவில்லை. அவரிடமிருந்து எந்தப் பதிலுமில்லை. நீண்ட அமைதிக்குப் பின் அவரின் துணைவி பேசத் தொடங்கினாள். அவள் பேச்சில் ஒரு விதமான கரகரப்பு தொற்றிக்கொண்டது.

அவள் பேசப் பேச அவன் அப்படியே உறைந்து போய் விட்டான். அவன் இப்படி ஒரு பதிலை எதிர்பார்த்து அந்த பிஞ்சு குழந்தையைப்  பற்றிய விசாரிப்பில் இறங்கவில்லையாதலால் அப்படியே காற்றுப் போன பலூனாகி விட்டான்.

“கடவுளே நீ இத்தனை கொடுமைக்காரனா?”

“எதற்காக அந்தப் பிஞ்சு உள்ளத்தை உன்னிடம் அழைத்தாய்?’’

“அவளைப் பெற்றவர்கள் என்ன பாவம் செய்தார்கள்? பல கேள்விகளைத் தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டான். 

“அச் சிறு பிஞ்சு புற்றுநோய் வந்து இறந்த நாளில் இருந்து அவளின் தாயும் தந்தையும் வீட்டை விட்டு வெளியில் போவதும் இல்லை. யாருடனும் பேசுவதும் இல்லை. அவர்களின் புகைப்பிடிக்கும் பழக்கமே தங்கள் குழந்தையைக் கொன்றதை அறிந்து. குற்ற உணர்வால் துடித்துப்போய் விட்டனர். இப்போது தான் அவர்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இயல்பு நிலைக்கு வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்’’

மிஸ்ஸிஸ் ராயன் பேசி முடிக்க, கண்களில் வழிந்த நீரை கையால் துடைத்தபடி, எதுவும் பேச முடியாதவனாக அவர்களிடம் இருந்து விடைபெற்றான்.

***

ஒரு கோப்பை தேநீருடன் காலை உணவையும் முடித்துக் கொண்டு வேலைக்கு போகத் தயாரானான். அந்த வீட்டைக் கடக்கும் போதெல்லாம் அந்தச் சிறு மழலையின் அழகிய முகம் பட்டெனத் தோன்றி மறைவதால் இப்போது அவன் அந்த வீட்டுப் பக்கம் திரும்பிப் பார்ப்பது கூடக் கிடையாது.

அன்று மாலை அவனுக்கு ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அச் சிறு பிஞ்சின் தாயும் தந்தையும் அவன் வீட்டின் முன் தெருவில் நடைப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். 

அவள் கிட்டத்தட்ட நிறைமாதக் கர்ப்பிணியாக இருப்பது தெரிந்தது. கணவனின் கையைப் பிடித்தபடி நடந்து கொண்டிருந்தாள்.

 “கடவுள் இருக்கிறான்” 

மனதுக்குள் நினைத்தபடி உள்ளே சென்று மறைந்தான்.

 

http://www.thiyaa.com/2020/10/blog-post.html

சில ஞாபகங்கள் - 8

1 month 3 weeks ago
இலங்கையில் ஜேபி (justice  of peace) என்று பதவி ஒன்று இருக்கிறது.  சுத்த  தமிழில் சமாதான நீதிவான் என்று  சொல்வார்கள். கையொப்பம் போடுவது அவர்களின் வேலை.  சில  ஜேபிகள் காசு பார்க்காமல் கையெழுத்து போடுவார்கள். "இப்ப சரியான  பிசி " பிறகு வரும்படி சொல்லி படம் காட்ட  மாட்டார்கள். அவர்களை பொதுவாக நல்ல ஜேபி என்று சொல்வதுண்டு.   ஜேபியாக என்ன படிக்க வேண்டும் என்பது மட்டும் இன்றைவரைக்கும்  யாருக்கும்   தெரியாத பரம இரகசியம்.
 
எங்கள் ஊரில் ஒரு ஜேபி இருந்தார். பகலில் பாடசாலையில் வேலை செய்வார்.  பின்னேரத்தில் ஜேபி வேலை பார்ப்பார்.  இருட்ட  முன்னம் போனால் எல்லா படிவத்தையும் படித்து பார்த்து தேவையான இடத்தில் சீலை குத்தி முத்து போன்ற எழுத்தில் கையொப்பம் வைப்பார். கொஞ்சம்  நேரம் செல்ல போனால்  காட்டுகிற இடத்தில் கையொப்பம் போட்டு வேறு ஒரிடத்தில் சீலை குத்துவார். மற்றும்படி அவர் அருமையான  நல்ல ஜேபி. நான் முதன்முதலாக   கடவுச்சீட்டு எடுப்தற்கு அவரிடம் கையொப்பம் வாங்கியிருக்கிறேன்.  என்னைபோல பலருக்கு அவரின் கையொப்பத்தை நம்பி பாஸ்போர்ட் தந்திருக்கிறார்கள்.
 
இன்னுமொரு வகை ஜேபி இருக்கிறார்கள்.
 மொரட்டுவ பஸ் வெள்ளவத்தைக்கு வந்து சேர்கிறபோது  பெரும்பாலும் பஸ் முழுக்க ஆட்கள் இருப்பார்கள்.  பெரிய மனசு படைத்த  கண்டக்டர் ஒரு காலையும் இரண்டு கைகளையும் பஸ்சுக்குள் திணிக்க  என்னை போன்றவர்களுக்கும்  வசதி செய்து தருவார்.ஒருமாதிரி  ஏறி ஒற்றை காலில் தொங்கி மெஜஸ்டிக் சிட்டியில் இறங்கி ஒரு குட்டி நடை போட்டால் பம்பலபிட்டி கடற்கரை தெரியும்.  அதற்கு பக்கத்தில்   காலாவதி திகதி முடிந்த பழைய கட்டடம் ஒன்று இருந்தது. அதுவே அப்போது பாஸ்போர்ட் ஒப்பீஸ்சாகவும்  இருந்தது.அந்த பகுதியில் போகிறபோது கொஞ்சம் தலையை திருப்பினாலும்  பின்னால் மந்திரவாதி போல ஒருவர் வந்து நிப்பார். ஜேபி சைன் வேணுமா என்று  கேட்பார். ஐம்பது ரூபாய்க்கு ஜேபி சைன் சுடச்சுட கிடைக்கும். அவர்கள் உண்மையான ஜேபியா அல்லது  கள்ள ஜேபியா என்பது ஆண்டவனுக்குதான் வெளிச்சம்.
 
 
ஜேபி பற்றி எனக்கு தெரிந்ததெல்லாம் இவ்வளவுதான். இதற்கு மேல் ஒரு அங்குலமும் நான் அறியேன்.
 
கிறிஸ்துவுக்கு பின் வந்த காலமொன்றில் மகிந்த குடும்பமாக அரசை ஆண்டார் . புத்த மதம் அரசமதம் என்பதால்  சிலசமயங்களில்  அவருக்கு  அகிம்சை மற்றும் காருண்யம்   பற்றிய ஞாபகம்  வருவதுண்டு. அப்போதெல்லாம்   அவருடைய சீருடை அணிந்த படைவீரர்கள்   கொலை போன்ற சிறு  பாவங்கள்  செய்ய மாட்டார்கள். வெள்ளை வானும் சீருடைய அணியாத அவருடைய மற்றைய  படையினரும் அந்த குறையை நிவர்த்தி செய்தார்கள்.  இப்படியாக புத்தமதத்தின்  மகிமையை  உலகறிய செய்த பெருமைக்காக இப்போதும்  அவரை சிலர்  தலையில் வைத்து  கொண்டாடுவதுண்டு.
 
அந்த காலத்தில்  நான் கொழும்பில் இருந்தேன். அப்போதெல்லாம்  காந்தி லொட்ச்சில்  இடியப்பமும் சொதியையும் சப்பிட்டு நெல்சன் பிளேசில் பொழுதை போக்குவது வாழ்வின் பெரும் பேறாக இருந்தது.வெள்ளவத்தையில் இருந்த பழைய வீடுகள் வானுயர்ந்த தொடர் மாடி மனைகளாக  புது வடிவம் எடுத்தது. சுவிசிலும் யுகே(uk) இலும் இருந்த நம்மவரின் ஆசையில்  அது பெரும் வியாபாரமாக மாறியது. பேராதனையிலும் மொரட்டுவவிலும் படித்த இன்ஜினியர்கள் சிலர் புதிதாக குட்டி முதளாளிகளாக  மாறினார்கள்.  நானும் சிலகாலம் குட்டி முதளாளியாக உருமாறியிருந்தேன்.
 
 
இங்கிலாந்தில் படிப்பை முடித்த மயந்த திசாநாயக்க அமைச்சர் ஆகிற கனவில் மீண்டும்  இலங்கைக்கு வந்திருந்தார். மயந்த திசானாயக்க காமினி திசாநாயக்கவின் கடைசி மகன். அமைச்சராக இருந்த நவீன் திசாநாயக்கவின் தம்பி. இப்படி நீண்ட  பட்டியல் இருந்தாலும்  அரசனின் முதுகை சொறிவதை தவிர அமைச்சர் ஆக  வேறு வழி  கிடையாது என்பது அவருக்கு தெரிந்திருந்தது. அரசன்  காலில்  போய் கிடந்தார்.  அரசர் அவரை வெள்ளவத்தையின் ஆளுங்கட்சி அமைப்பாளராக்கி அடுத்து வருகிற தேர்தலில் வென்று எம்பி (mp) ஆகி வரும்படி சொல்லி அனுப்பி வைத்தார்.  தேர்தலில் வெல்கிற சூக்குமம் எந்த புத்தகதிலும்  இல்லாததால் மனுசன்  திண்டாடிதான்போனார்.  
 
அப்போது தான் அந்த அதிசயம் நடந்தது.
பல வருடங்களாக  பழம் திண்டு கொட்டை போட்ட வெள்ளவத்தை  விதனையார் மயந்த திசானாயக்கவுக்கு  ஆலோசனை சொன்னார். அதன் பிரகாரம் விதானையாரே  புதிய அமைப்பாளரை சந்திக்கிற கூட்டம் ஒன்றையும்  ஒழுங்கு செய்தார்.
 
கொள்ளுபிட்டியில் இருந்த அமைப்பாளரின் மாளிகையில் அந்த சந்திப்பு நடந்தது. வரவேற்பறையில் பெரிய சோபாவில் அவர் இருந்தார். பக்கத்தில் வெள்ளைநிற அலசேசன் நாய் அவரது காலை நக்கி தன் விசுவசத்தை காட்டியபடி இருந்தது. மற்றைய பக்கத்தில் விதானையார் கட்டிய கையோடும் குனிந்த முதுகோடும் முடிந்த வரை தன் மரியாதையை காட்டியபடி நின்றார். அவர்களுக்கு முன்னால்  நாங்கள் பத்து பேர் வரை அமர்ந்திருந்தோம். எல்லோரும் வெள்ளவத்தையில் வியாபாரம் செய்பவர்கள்.  அரிசி வியாபாரம் செய்பவர்  , எண்ணெய் கடை வைத்திருப்பவர் கட்டடம் கட்டுபவர் என்று ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு ரகம். அமைப்பாளர் பேசினார். வருகிற தேர்தலில் தான் வெல்ல உதவவேண்டும் என்றார் . அதற்கு பிறகு வெள்ளவத்தையில்  பாலும் தேனும் ஒடுமென்றார். கொழும்பில்  தமிழருக்கு ஒரு தூசியும் விழாமல் பார்பதாகவும் சொன்னார்.பேசி முடிந்த  பிறகு விதானையாரை திரும்பி பார்த்து சொன்னதெல்லாம் சரியா என மெதுவாக கேட்டார்.    விதானையார்  அவரது காதுக்குள்  ஏதோ குசுகுசுத்தார்.  பிறகு  எங்களை  பார்த்து,எங்கள் எல்லோரையும்   ஜேபி ஆக்குவதாகவும் வருகிற தேர்தலில் தான் வெல்வதற்கு உதவிசெய்யும் படியும் சொல்லி  அனுப்பி வைத்தார்.
 
 
இரண்டு கிழமைக்கு பிற்பாடு ஒரு கடிதம் வந்திருந்தது. நான் ஜேபி ஆகியிருப்பதாகவும்  பொருத்தமான திகதி ஒன்றில்  சத்தியபிரமானம் செய்யும்படியும் எழுதப்பட்டிருந்தது.
 
 
ஜேபி ஆன வெட்கம் கெட்ட கதையை  எப்படி சொல்வது?   கையொப்பம் போடாமலே ஜேபி ஒருவர் பிளேன் ஏறி கரை சேர்ந்தார்.  இன்னுமொரு  நல்ல ஜேபி யை இலங்கை திருநாடு இழந்து போனது.
 

நானும் கொரோனாவும் ஒரு கொண்டாட்டமும்

1 month 4 weeks ago

நானும் கொரோனாவும் ஒரு கொண்டாட்டமும்

மகளின் திருமணம்

2019 நவம்பரில் பதிவுத்திருமணம் நடைபெற்றது

2020 செப்ரெம்பரில் திருமணவிழா

என்ற நிலைப்பாட்டில் இருந்தபோது மார்ச்சில் கொரோனா வந்திட்டுது

என்ன செய்யலாம் என்ற யோசனையில் இருந்த போது கொரோனாவின் முதல் அலை குறைந்து வருவதால் ஆனி ஆடியில் கட்டுப்பாடுகளில் தளர்வுகள் வந்தது .

திருமண விழாக்கள் செய்யலாம் ஆனால் 150 விருந்தினருடன் என்ற கட்டுப்பாட்டுத் தளர்வில் எல்லாமே சடுதியாக நடந்தேறியது

இரண்டு வாரங்களில் எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்து மிகவும் நெருங்கிய உறவினர்களும் நண்பர்களுமாக 80 விருந்தாளிகளை அழைக்க இரு வீட்டாரும் முடிவு செய்து அழைப்பும் விடுத்தாயிற்று .

ஆவணி நடுவிற்குப்பின்னர் நல்ல நாள் இருக்கு எண்டு அய்யரும் சம்மதம் தந்திட்டார்

இருந்தாலும் இது கத்தோலிக்க முறைப்படியான திருமணம் . தேவாலயத்தில் குருவை மூன்று நாலு முறை பாத்து கதைத்து இரு வாரங்களில் அவரும் அந்தத் தேதிக்கு ஓகே பண்ணீட்டார்

 

கத்தொலிக்க திருமணத்தில் அய்யருக்கு என்ன வேலை என்று கேட்கக்கூடாது

எங்கள் சனம் எங்கை போனாலும் இந்தச் சாத்திர சம்பிரதாயத்தைக் கைவிடாயினம் பாருங்கோ

மாப்பிளைக்கும் பெண்ணிற்கும் திருமண நாளுக்கு முதல் நாள் வரை வேலை திடீரென்று லீவு கிடைக்கவில்லை .இது திருமணத்திற்கு முதல் நாட்கள் ஆரம்பமாகும் கூத்துக்களைக் கட்டுப்படுத்த உதவியது. மகிழ்ச்சி.

எழுத்து நடந்தபோது ஏற்பட்ட சில குளறுபடிகளை மனதில் வைத்து

இந்தமுறை எல்லாம் சரியாக நடக்கவேண்டும் என்பதே முன்நின்றது .

கொரோனா குறைவதால் அதைப்பற்றிப் பெரிதாக்க கணக்கில் எடுக்கவில்லை

இருந்தாலும் இந்த இரண்டாவது அலை என்ற ஒரு மனப்பீதி ஒரு மூலையில் இருந்தது.

மண்டபம் ஓகே சாப்பாடும் ஓகே

இங்கே கேட்டரிங் செய்பவர்கள் தமிழர்கள் அதிகமாக இருந்தாலும் ஒருவரே பிரபல்யம் ,

எழுத்துக்கும் அவரிடம் சாப்பாடு எடுத்தபடியால் பிரச்னை இருக்கவில்லை.

 

திருமணத்திற்கு நான்கு நாட்கள் இருக்கும்போது கொரோனா இரண்டாவது முறை தலையை நீட்ட ஆரம்பித்துவிட்டது

பழைய கட்டுப்பாடுகள் திரும்பி வரலாம் குடும்பக் கொண்டாட்டங்கள் தடை ..அது-- இது-- எனப் பலரும் பலவிதமாகக் கதைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் .

ஆனாலும் இங்கே அரசாங்க அறிவிப்புக்களை மட்டுமே கவனத்தில் எடுத்து நாட்களும் நகர்ந்தன.

கொரோனாவை காரணமாக்கி திருமணம் தடைப்படுவதை யாரும் விரும்பவில்லை அது சகுனப்பிழையாம் எண்ட கதைகளும் வந்து சென்றன .

 

நடப்பது எல்லாம் நல்லதே என்ற பாணியில் அதை அப்படியே விட்டுவிடாமல் முதல் நாள் ஒரு முடிவு எடுக்கப்பட்டது

தேவாலயத்தினுள் சகலரும் முகமூடி அணிய வேண்டும் இருக்கையைத்தவிர...

யாரும் இருந்த இடத்தைவிட்டு தெரிந்தவர்களைக் கண்டவுடன் இடமாற்றம் செய்யக்கூடாது...

ஒரே குடும்ப உறுப்பினர்கள் மாத்திரம் ஒரே இருக்கையில் அருகருகே இருக்க வேண்டும்...

மற்றவர்கள் ஒரு இருக்கையில் இடைவெளிவிட்டு இருவரோ மூவரோ மட்டுமே இருக்கவேண்டும்.....

தேவாலயத்திற்குள் அனுமதிக்கப்பட்ட புகைப்படப்பிடிப்பாளரும்

காணொளிப்பதிவாளரும் மட்டுமே தங்களுக்கேற்றவாறு இடம்மாறலாம்.....

யாரும் மணமக்களை நெருங்கிப் புகைப்படம் மற்றும் காணொளி பிடிக்க முடியாது....

தாலி கட்டி தேவாலய சம்பிரதாயங்கள் முடிந்தவுடன் முகமூடியுடன்

விரைவாக ஆனாலும் அமைதியாக இடைவெளிவிட்டு விருந்தினர்கள் வெளியேற வேண்டும்............

வெளியே கத்தோலிக்க முறைப்படி புறா வேறை பறக்கவிடவும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது....

அப்போது கூட யாரும் நெருங்கி நிற்காமல் இருக்க வேண்டும்

விரைவாக அதை முடிக்க வேண்டும்.........

 

இப்படி சுகாதார சேவைகள் நிறுவனம் அறிவித்த ஒழுங்குமுறைகளைக்

கட்டாயம் கடைப்பிடிக்க வைக்கவேண்டும் அது தான் அந்தத்திட்டம்

வரும் விருந்தினர்களிடம் நேரடியாகக் கூறுவது ஒரு அசௌகரியமான நிலையை ஏற்படுத்தும் என்று யோசித்ததால் அது முடியவில்லை .

ங்கள் மக்கள் அதற்கு எத்தனை வியாக்கியானம் வைப்பார்கள் என்பது உங்களுக்கே தெரியும் .

அதைவிட எங்கள் மக்கள் கட்டுப்பாடுகளை மதிப்பவர்களாக இருந்தாலும்

அவர்கள் பலநேரங்களில் அவர்கள் இருக்கும் நிலைமையை மறந்துவிடுவார்கள் அடிக்கடி அவர்களுக்கு நினைவூட்டல் செய்யவேண்டும் அல்லது ஒரு பயத்தை உருவாக்கவேண்டும்

என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்தபோது ஒரு பொறி தட்டியது .

பந்தடியில் அறிமுகமான ஒருவன் அந்த நகரத்திலேயே காவல்த்துறையில் அதிகாரியாக வேலை செய்கின்றான் .

அவனிடம் ஏதாவது உதவி கேட்கலாம் என யோசித்தபோது

குடும்ப விழாக்களில் அதிகாரிகளாக இருந்தாலும் உத்தியோகத்தைப் பாவிக்கமாட்டார்கள்.

அப்படிச் செய்வதும் பிழையானது அவருடைய வேலைக்கு ஆபத்து... என்ன செய்யலாம்

 

இரண்டாவது மகளிடம் இதைக்கூற அவர் சொன்னார் இது தானா பிரச்சனை

அதற்கு நான் பொறுப்பு நீங்கள் மற்ற அலுவல்களைப்பாருங்கள் என்றாள்

 

திருமண நாள்

தேவாலயத்திற்குச் சென்றபோது எல்லோருக்கும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது .

மணப்பெண்ணைத் தந்தை ஆலயத்திற்குள் கைப்பிடித்து அழைத்து வர

எல்லோரும் திரும்பி அந்த அழகை ரசிப்பது வழமை தானே

ஆனால் இங்கோ எல்லோரும் ஆளுக்கொரு கைத்தொலைபேசியுடன்

கைகளை நீட்டி அவர்கள் நடந்துவரும் பாதையை மறிக்கும் அளவிற்கு வந்துவிட்டார்கள்.

 

அப்போது எங்கிருந்து வந்தார்களோ தெரியவில்லை

ஒரு பத்து வெள்ளை இனப்பெண்கள் அத்தனைபேரும்

சாரணர்கள் அணிவது போன்ற ஒரே சீருடையில் இருந்தார்கள்

எல்லோரும் உங்கள் உங்கள் இருக்கையில் அமருங்கள்

இது சாதாரணமான திருமண விழா அல்ல

இக்கட்டான சூழ்நிலையில் நாம் இருக்கின்றோம்

எல்லோரும் விதிமுறைகளைக் கடைப்பிடியுங்கள்

என்ற கோஷங்கள் எழுதிய பதாதைகள் அவர்கள் கைகளில் உயர்ந்து தெரிந்தது

விருந்தினர்கள் அனைவரும் அப்போதுதான் வழமைக்குத் திரும்பினார்கள்

 

தனது உதைபந்தாட்டக்குழுவில் விளையாடும் பிள்ளைகளை அழைத்து வந்து ஒரே சீருடை அணிவித்து அவர்களை சுகாதார சேவைகளுக்கான கண்காணிப்பாளர்கள் என மகள் அறிவித்துவிட்டார்

அவர்களும் தேவாலயத்திலிருந்து மண்டபம் வரை எங்களைக் கவனித்துக் காத்து நின்றார்கள்

கண்ணியமான முறையில் சில இடங்களில் தளர்வுடனும் சில இடங்களில் மிக்க கண்டிப்பாகவும் அன்புடனும் அவர்கள் நடந்துகொண்டதும் மிக ஆச்சரியமாக இருந்தது

அந்த பத்து தேவதைகளுக்கும் நன்றிகள்

திருமணவிழா இனிதாக நிறைவேறியது

அப்படியும் இரு வாரங்கள் கடக்கும்வரை ஒரு திரிலாகத்தான் இருந்தது .

 

யாவும் கற்பனையல்ல😄

அமெரிக்க விருந்தாளி

2 months ago

கடுங்குளிரில் விறைத்துப்போய் இருந்த மரங்கள் எல்லாம் இலை துளிர்க்கத் தொடங்கின. வெண் போர்வை நீக்கிப் பசுந்தரைகள் மெல்ல மெல்ல எட்டிப் பார்த்தன. ஒபாமாவின் எட்டு வருட ஆட்சி முடிவதற்கு இன்னும் ஆறு மாதங்களே மீதம் இருந்தன. ஒரு புறம் ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்குரிய ஏற்பாடுகள் மிகவும் மும்முரமாக நடந்து கொண்டிருக்க, இன்னொரு புறம் கிளாரியும் ரம்பும் ஒருவருக்கொருவர் சொல்லம்புகளால் மிகவும் தீவிரமாக மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

777.png

 

 

 

கோடை விடுமுறை நெருங்க நெருங்க ரிக்கெற் விலை ஜெட் வேகத்தில் உயரத் தொடங்கியது. ஜூலை மாதம் இலங்கை போவதற்காக மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னரேயே ரிக்கெற் புக் பண்ணும் படலத்தைத் தொடங்கியிருந்தேன். 

 

“இந்தமுறை இலங்கைக்குப் போகேக்கை துபாய்க்குப் போக வேணும். ஒரு ரெண்டு நாள் எண்டாலும் டுபாயிலை நிண்டு போறமாதிரி ரிக்கெட் போடுங்கோ” அடம் பிடித்தபடி இருந்தாள் மனைவி.

 

“அடுத்தமுறை இலங்கைக்குப் போகும் போது துபாய் போகலாம். கொஞ்ச நாள் லீவுலதான் போறோம். இதில டுபாய் போனால் இலங்கையில நிக்க நாள் காணாது. அடுத்த முறை போகேக்கை பாப்போம்” 

 

“அடுத்த முறையோ? அடுத்தமுறை இலங்கைக்குப் போகேக்கை சிங்கப்பூர் போகவேணும்” அவள் பெரியதொரு பிளானோடதான் இருக்கிறாள் என்பது அப்பதான் எனக்குப் புரிய ஆரம்பித்தது.

 

“ஆ… அப்பிடியெண்டால் இதுதான் கடைசி இலங்கைப் பயணம் சொல்லிப் போட்டேன்” நானும் என் பிடியைத் தளர விடாமல் விடாப்பிடியாக இருந்தேன். 

 

“ப்ளீஸ்…”

 

“நான் சொன்னது சொன்னதுதான். நாலு கிழமை லீவுல பிளேனுக்குள்ள ஒரு கிழமை போயிடும் இதில துபாயில எல்லாம் நிக்கேலாது” காறாராய்ச் சொன்னதும் அவள் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு போய் விட்டாள். 

 

ஜூலை மாதம் முதல் சனிக்கிழமை அதிகாலை மூன்று மணிக்கே மின்னியாபொலிஸ் ஏர்போர்ட்டுக்குப் போய் விட்டோம். ஆறு பெரிய லாகேச்சுகளிலும் MSP to CMB  நாடா ஒட்டி பெல்ட்டில் போட்டபின் போய் வெயிட்டிங் ஏரியாவில் இருந்தோம். குழந்தைகள் இருவரும் முதல் முறையாக இலங்கை போகும் ஆவலில் காத்திருந்தார்கள். மனைவியோ இன்னும் துபாய் நினைப்பிலேயே இருந்தாள்.

 

கோடை காலத்துத் தெளிவான வானம். எந்தத் தாமதமும் இல்லாமல் சொல்லி வைத்ததுபோல ஐந்து மணிக்கே கிளம்பிய விமானம், சரியாக மூன்று மணித்தியாலப் பயணத்தின் பின் புளோரிடா நேரம் காலை ஒன்பது மணியளவில் ஒலண்டோ விமான நிலையத்தில் தரையிறங்கியது. 

 

காலைச் சாப்பாட்டை ஒலண்டோ விமான நிலையத்தில் முடித்துக் கொண்டு காலை பதினொன்றரைக்குத் துபாய் நோக்கிப் புறப்படும் எமிரேட்ஸ் போயிங் 777 நோக்கி விரைந்தோம். போடிங் முடிந்து பிளேன் வெளிக்கிடக் கொஞ்ச நேரம் இருக்கையில் மேகம் இருண்டு பேய் மழை கொட்டத் தொடங்கியது. 

 

துபாயில் இருந்து மாலத்தீவின் ஊடாகக் கொழும்பு போகும் விமானத்தைப் பிடிக்க இரண்டு மணித்தியாலங்கள் மட்டுமே இணைப்பு நேர அவகாசம் இருந்தது. கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை மணித்தியாலங்கள் தாமதமாக விமானம் கிளம்பியபோது, என்னுடைய புலனெல்லாம் மிச்சமிருக்கும் அரை மணித்தியாலத்தில் எப்பிடிக் கொழும்புபோற விமானத்தைப் பிடிப்பது என்பதிலேயே இருந்தது.

 

“பிளேன் இறங்கியதும் நாங்கள் முதலில் வெளியே போக ஏதும் ஏற்பாடு உள்ளதா? நாங்கள் அடுத்ததாக கொழும்பு போகும் பிளேனுக்கு அவசரமாகப் போகவேணும் ஏற்கனவே தொண்ணூறு நிமிடங்கள் தாமதம்” பணிப் பெண்ணிடம் கேட்டேன். 

 

“உங்களைப் போல நிறையப் பேர் இந்தப் பிளேனில இருக்கினம். எல்லாருக்கும் கனெக்ஷன் பிளைட்டுக்குத் தாமதம்தான். உங்கட கனெக்ஷன் பிளைட் வெய்ட் பண்ணும் பயப்பிடத் தேவையில்லை” 

 

சொல்லியபடியே போனவள் சற்று நேரத்துக்குள் துபாயில் நிரப்ப வேண்டிய போட்டிங் பாஸை எல்லோரிடமும் தந்து நிரப்பச் சொன்னாள். 

 

துபாய் ஐக்கிய அமீரகத்தில் உள்ள அழகிய நகரம். 1971 களில் ஆங்கிலேயர்கள் வெளியேறும் வரை வெறும் துறைமுக நகராக இருந்த இந்த நகரம் வளைகுடாவில் பெற்றோலிய வளம் குறைந்த இடம். ரியல் எஸ்டேட் மூலம் தன்னையும் உலகின் மிகப்பெரும் சுற்றுலாத் தளமாக நிலைநிறுத்தத் தொடங்கி வெறும் முப்பது ஆண்டுகள்தான் ஆகின்றன.

 

துபாயில் மன்னர் மட்டுமே எல்லாச் சொத்துக்கும் அதிபதி. மன்னருக்கு எதிராக யாரும் எதுவும் பேச முடியாது. கருத்துச் சுதந்திரம் நிறைய இருக்குதென்பர். ஆனால் அரசுக்கு எதிராக இங்கு யாரும் வாய் திறக்க முடியாது.

 

நாற்பது வருடங்களுக்கு முன் கள்ளிச்  செடிகள் மட்டுமே அடையாளமாக இருந்த இந்த நகரத்தில் உலகின் உயரமான கட்டிடம், உலகின் பெரிய ஷாப்பிங் மால், களியாட்ட விடுதிகள் என்று வரியே இல்லாத நகரமாக உலகை துபாய் நோக்கி இழுக்க அப்போதைய மன்னர் காரணமாக இருந்தார். அவரின் மகன்தான் இப்போதைய துபாயின் மன்னர்.

 

துபாய் விமான நிலையத்தில் விமானம் சென்று இறங்கியதும் கைப் பைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு பிள்ளைகள் இருவரையும் கையில் பிடித்தபடி ஓட்டமும் நடையுமாக அடுத்த இணைப்பு விமானத்தை நோக்கிப் போனோம். எங்கள் கெட்ட காலம் நாங்கள் போய்ச் சேர்ந்தபோது 

 

“விமானம் ஏற்கனவே கிளம்ப ரெடியாகி விட்டது இனி உள்ளே அனுமதி இல்லை” 

 

என்று சொன்னதும் அடுத்து என்ன செய்வது எங்கு போவது எதுவுமே தெரியவில்லை.

 

“இனி நாங்கள் என்ன செய்யிறது?” 

 

போடிங் ஏரியாவில் நின்ற பெண்ணிடம் கேட்டேன். 

 

“இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில மேனேஜர் வருவார் கதையுங்கள்” 

 

சொல்லிவிட்டு அவள் நகர்ந்து போனாள். நேரம் கடந்து கொண்டே இருந்தது யாரும் வரவில்லை. ஒவ்வொரு இடமாகக் கேட்டு அலைந்து திரிந்து மூன்று மணித்தியாலங்களின் பின்னர் ஒருவாறாக மனேஜரைச் சந்தித்தேன். அவன் ஒரு பாகிஸ்தான் நாட்டவன். ஒரு நிமிடத்துக்குள் அவனுடன் சொல்ல வந்த விஷயத்தைச் சொல்லி விட வேண்டும். அதற்கு மேல் அவனுக்குப் பொறுமையில்லை. கடகடவென்று நான் சொன்னதும், 

 

“அடுத்த பிளைட்டில போக ஏற்பாடு செய்யிறேன்” 

 

இன்னொரு பாகிஸ்தான் நாட்டவரைக் கூப்பிட்டு அரபியில் ஏதோ சொல்லி விட்டு அவனுடன் போகுமாறு எங்களைப் பணித்தான்.

 

“உங்கள் லாகெட்ஸ் எல்லாம் கொழும்பு போட்டுது. அடுத்த பிளேன் நாளை இரவு பத்து மணிக்கு. அதில சீட் இருந்தால் அனுப்பிறோம். அதுவரைக்கும் நீங்கள் இஞ்சை ஏர்போட்டில நிக்க வேணும்” 

 

அந்தப் பாகிஸ்தானி சொல்லி முடித்த போது எனக்கு என்ன செய்வது என்றே புரியவில்லை. 

 

“இதில எங்கட பிழை ஒண்டும் இல்லையே நாங்கள் ஏன் இந்த நுளம்புக் கடிக்குள்ள நிக்க வேணும்?” 

 

“இப்பிடித்தான் எல்லாரும் வருகிறார்கள். போகிறார்கள். இதுதான் நடைமுறை” 

 

சொல்லி விட்டு அவன் விலகிச் செல்ல முயன்றான். எனக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. 

 

“அது மட்டும் முடியாது. ரண்டு இரவு அதுவும் சீட் இருந்தால்தான் என்றால்? அப்ப சீட் இல்லை என்றால்? இந்த ஏர் போட்டில என்னால பிள்ளையளை வைச்சுக் கொண்டு ஒரு நிமிஷம் கூட நிக்கேலாது. இந்தா எங்கட பாஸ்போர்ட் இப்பவே எனக்கு அமெரிக்கா திரும்பிப் போகவேணும்.” 

 

கடகடவென்று ஆங்கிலத்தில் கத்தியபடி எங்கள் பாஸ்போட்டை நீட்டினேன். அதுவரை ஒரு வகையாக அதிகாரத் தொனியில் பேசியவன் எதிர்த்துப் பேசியதும் பாஸ்போட்டைக் கையில் வாங்கி ஒவ்வொரு பக்கமாகப் புரட்டினான், 

 

“ஸாரி வெயிட் பண்ணுங்கோ” 

 

சொல்லியபடி பாஸ்போர்ட்டைத் திருப்பித் தந்து விட்டு ஆபீஸ் உள்ளே சென்று ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து வெளியே வந்தான். 

 

“ஸாரி நாளைக்கு இரவு வாற பிளைட்டில ரெண்டு பேர் அடுத்த நாள் காலையில வாற பிளைட்டில ரெண்டு பேர் எண்டுதான் நீங்கள் போகலாம். சீட் இல்லை. எல்லாச் சீட்டும் ஆல்ரெடி புக்ட்”

 

“அதெப்பிடி? நாங்கள் குழந்தையலோட வந்தனாங்கள் பிரிஞ்சு போக ஏலாது. அதவிட ஏர்போட்டில நிக்கேலாது. சரியான நுளம்புக் கடி”

 

“ஓகே, நீங்கள் எல்லோரும் ஒன்றாகப் போக வேணும் என்றால், ஒரே வழிதான் இருக்குது. நீங்கள் நாலு பேரும் ஐந்து நாள் துபாயில தங்க வேண்டி வரும். ஒரு வார விசா தந்து உங்களை துபாயில் தங்க அனுமதி தருவோம். உங்களுக்குரிய ஹோட்டல் சாப்பாட்டுச் செலவு எல்லாம் நாங்கள் ஏற்போம். வெளியே போவது ஷாப்பிங் செய்வது என்றால் அது உங்கள் செலவில்தான் செய்யவேணும். உங்கள் அசௌகரியத்துக்கு மன்னியுங்கள். இதை விட எங்களுக்கு வேறு வழி தெரியேல்லை” அவன் சொல்லி முடித்ததும் 

 

“என்ன செய்யலாம்?” 

 

என்பதுபோல் திரும்பி மனைவியைப் பார்த்தேன். அவள் முகம் முழுவதும் சோகமாக வைத்தபடி வேறு வழியே இல்லை என்பது போல 

 

“ஆம்” 

 

என்று தலையை மேலும் கீழுமாக ஆட்டினாள். அந்த நேரத்தில் அவள் மனதுக்குள் ஒரு பட்டாம் பூச்சி பறப்பது எனக்கு மட்டுமே தெரிந்தது.

 

 

Dubai.jpg


 

 

 

மிகவும் ஆடம்பரமான ஹோட்டல், மூன்று நேரமும் உயர்தர உணவு வகைகள்.

 

“அமெரிக்காவில் இருந்து வந்த விருந்தினர்கள் நன்றாகக் கவனிக்க வேண்டும்” 

 

என்று ஹோட்டலில் உள்ளவர்களிடம் சொல்லி வைத்திருந்தார்கள் போலும். என் வாழ்நாளில் அப்பிடி ஒரு ஹோட்டல் அனுபவத்தை கண்டதில்லை. கவனிப்பென்றால் அப்பிடி ஒரு கவனிப்பு. 

 

எங்கள் வீட்டில் இருந்து ‘மால் ஆப் அமெரிக்கா’ வெறும் பத்து நிமிட தூரத்தில் உள்ளது. பொழுது போக்காகச் சில நேரங்களில் அங்கு போவது வழக்கம். அமெரிக்காவின் பெரிய ஷாப்பிங் மால் அது. இன்று உலகின் பெரிய ‘துபாய் ஷாப்பிங் மால்’ இல் ஒரு ‘காஃபீ’ வாங்கி மனைவிக்குக் கொடுத்தேன்.

 

“நான் கேட்டது உங்கட காதில விழுந்துதோ இல்லையோ எமிரேட்ஸ் காரனின்ர காதில நல்லாய் விழுந்திருக்குது” காஃபியை உறிஞ்சியபடியே மனைவி புன்னகைத்தாள். 

 

நான்கு நாட்களுக்குள் துபாயின் மூலை முடுக்கெல்லாம் சுற்றிப் பார்த்தாகி விட்டது. பிள்ளைகள் இருவரும் தங்கள் காமெராக்களில் குறைந்தது ஆயிரம் போட்டோவுக்கு மேல் எடுத்திருப்பார்கள். ‘மீனா பஜார்’, ‘சைனா மால்’ என்று எல்லா இடத்திலும் வாங்கிக் குவித்த உடைகள், பொருட்கள் என்று இரண்டு பெரிய லாகேட்சுகள் புதிதாகச் சேர்ந்திருந்தன.

 

ஐந்தாவது நாள்க் காலையில் கொழும்புக்குப் போவதற்கு ஆயத்தமாகக் குளித்து வெளிக்கிட்டு நின்றோம். ஏர்போட்டில் இருந்து வந்த வானின் எல்லா லாகேச்சுகளையும் தூக்கி வைத்து விட்டுத் திரும்பியபோது,

 

“அன்புள்ள அமெரிக்க விருந்தாளிகளே! அடுத்தமுறை வரும்போதும் எங்கள் ஹோட்டலுக்கே வாருங்கள்” 

 

கையசைத்தபடி நின்றார் ஹோட்டல் மேனேஜர். ஹோட்டலில் வேலை செய்யும் அனைவருக்கும் நன்றி சொல்லி விடைபெற்றபோது, புதிதாக முளைத்திருந்த இரண்டு லாகேட்சுகளும் சீட்டுக்கு அடியில் இருந்து உருண்டு வந்து காலில் தட்டுப்பட்டன. 

 

“துபாய்க்காரன் உண்மையிலயே கெட்டிக்காரன்தான். இலவசமாய்க் ஹோட்டல் தந்து, மூவாயிரம் டொலர் கிரெடிட் கார்ட் பில்லையும் ஏத்திட்டான்” வலுக்கட்டாயமாகச் சிரித்தபடி மனைவியைப் பார்த்துச் சொன்னேன். 

 

“அடுத்தமுறை இலங்கைக்குப் போகேக்கை சிங்கப்பூரில ரெண்டு நாள் தங்கிப் போற மாதிரி ரிக்கெற் போடுங்கோ” என்றாள் பதிலுக்கு அவளும் புன்னகைத்தபடி. 

 

http://www.thiyaa.com/2020/09/blog-post_23.html?fbclid=IwAR3Wvsxc1tnjXFsd-t_0_ndF43rj3WevnVYcuqssbCZWSd7MEQSpo4YNxnI

அன்பே எனது மனசிலிருந்து..! (பார்த்திபன் ) 1

2 months ago
" பார்த்திபன் "
இன்று உங்கள் பிறந்தநாள்.
24 வயது..., 
இன்னும் என் கைகளுக்குள் குழந்தையாகவே இருக்கிறாய்.
 
கருவிலிருந்து இந்த வினாடி வரையும் நீ போராட்டக்காரனாகவே இருக்கிறாய். 
 
உன் குழந்தைக் காலம் உனக்கு மகிழ்ச்சியானதாக இருக்கவில்லை. 
அம்மாவுக்காக அம்மாவோடு கூட வந்த குழந்தை நீ.
 
அம்மா அழக்கூடாது என்பதற்காகவே எல்லாச் சுமைகளையும் என்னோடு சுமந்தவன். 
 
இலகுவாய் கிடைக்க வேண்டியவற்றையும் நீ போராடித்தான் பெற்றாய். 
 
நாங்கள் கடந்து வந்த தடைகள் கண்ணீர்ச் சுவடுகள்  நீங்கும் காலம் 2019ம் ஆண்டாக நம்பியிருக்க...,
 
12.01.2019 காலம் உன்னைத் தன்னோடு கொண்டு போக வந்தது. 
 
என்னை என்னிலிருந்து பிடுங்கியெடுத்த அந்த நாட்களில்....,உடைந்து  போனேன் என்பதை விட எப்படி உயிர் வாழ்ந்தேன் என்பதை எண்ணிப் பார்க்கிறேன் ! 
 
 என் துணிச்சல் தன்னம்பிக்கை எல்லாம் நடைகட்டி நெடுந்தூரம் போயிருந்த நாட்களவை.  
 
எது செய்தென்ன எங்களையே தொடரும் காலவிதி மீது கோபம். இனி எப்படி மீளவும் எழுவோமென்ற துக்கம். அந்த ஒருவருடம் பல யுகங்களின் துயர் சுமந்தேன்.
 
தினமும் கண்ணீரோடு அலைந்த என் நாட்களை நீ நம்பிக்கையால் நிறைத்தாய். 
 
இனி எதுவும் இல்லையென்ற மருத்துவமும்  நான் தேடிய பாதைகளும் அடைபட்டுப் பாதைகளெல்லாம் தடைப்பட்டுப் போனது. எனினும் நீ மீண்டு வருவாயென்ற என் சொட்டு நம்பிக்கையையும் உடைத்தார்கள். 
 
ஆனால் நீ மீண்டு அம்மாவென்று அழைப்பாய் அந்த ஒரு நம்பிக்கையை என்னோடு இறுக்கிக் பிடித்த படி அலைந்தேன்.
 
உனது தன்னம்பிக்கையால் நீயே உன்னைப் புதுப்பித்துப் பிறந்தாய்.
 
உன் ஆயுளுக்கு நாட்குறித்து வைத்திருந்த மருத்துவ உலகையும் காலதேவனையும் மிதித்துக் கொண்டு மீண்டாய்.
 
மருத்துவ உலகம் இன்னும் உனது ஆன்மபலத்தை அளந்துவிட முடியாது அதிசயித்து நிற்கிறது. ஆராய்ச்சிகள் செய்கிறது.
 
முடியவிருந்த பல்கலைக்கழக கல்வியை மீண்டும் முதலிலிருந்தே தொடங்க வேண்டுமென்றது காலம். 
 
உன்னால் எல்லாம் முடியுமென்று மீண்டும் இழந்த கல்வியை தொடரத் தொடங்கினாய். 
 
இனி எங்களை எந்தத் தடையும் நெருங்காது நீ வெற்றிகளைத் தொடுவாய். 2019 வருட இறுதியில் உன்னிடமிருந்து விடைபெறும் போது நம்பிக்கையுடன் திரும்பினேன். 
 
2020 உலகையே தன் கையில் வைத்திருக்கும் கொரோனா உன்னை மீண்டும் போராட வைத்தது. மறுபடியும் மருத்துவ உலகத்தை வியக்க வைத்து வந்திருக்கிறாய்.
 
"ஆன்மபலம் தன்னம்பிக்கை" இரு வார்த்தைகளும் உன்னிடமிருந்து தான் உண்மையான அர்த்தத்தை உணர்கிறது.
 
உன் குழந்தைக்காலக் கனவு "நானொரு விஞ்ஞானியாக வருவேன்"  ஏழு வயதில் நீ எழுதி வைத்த வாசகங்கள் இன்றும் வாசித்து பார்க்கிறேன்.
உன் கனவு விரைவில் மெய்யாகும் என் குழந்தையே.
 
குழந்தைகள் முன்னால் அம்மாக்கள் எப்பொழுதும் முட்டாள்கள் ஆகிவிடுகிறோம்.
 
உனது பிறந்தநாள்களில் யாருக்காவது உணவும் என்னால் முடிந்த உதவியைச் செய்தல் என் வரையில் மனநிறைவு. 
 
ஒருமுறை அதுபற்றி உனக்குச் சொன்ன போது என்னில் கோபித்தாய்.  
 
எனக்கு பிறந்த நாள் வரும் வரைக்கும் ஒராளின்ரை பசி காத்திருக்குமோ ? நீங்கள் மற்றவைக்கு உதவி செய்ய விரும்பினால் உங்களால எப்ப செய்ய ஏலுமோ அப்ப செய்யுங்கோ அம்மா. பிறந்த நாள் வரை காத்திருக்க வைக்கிறது பாவம்.
 
உன்னிடம் உதவ வசதி உள்ள போது காத்திருக்காமல் உடனே செய்யும் பழக்கத்தை உன்னிடமிருந்து தான் கற்றுக் கொண்டேன்.
 
2016 நீ பல்கலைக்கழகம் போனாய். அந்த வருடம் உன் தங்கச்சி வவுனீத்தா 18வயதை அடைந்தாள். உங்கள் இருவருக்குமான அந்த வருடத்தின் பிறந்தநாள் பரிசாக தமிழில் இருவரின் பெயர்கள் பொறித்த சங்கிலியை உங்கள் இருவருக்கும் பரிசளித்தேன். 
 
கையில் வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு " இது எவ்வளவு யூரோ வரும்" கேட்டாய்.
700யூரோ. என்றேன் நான். உடனே 700யூரோவுக்கு அன்றைய இலங்கைக்கான பணமாற்றீட்டு பெறுமதியைக் கணக்கிட்டுப் பார்த்தாய். 
 
உதை வித்திட்டு அங்கை சாப்பிட இல்லாத குழந்தைகளுக்கு அனுப்புங்கோ எனச் சொன்னாய். இன்றுவரை அந்தச் சங்கிலியை நீ அணிந்ததே இல்லை. 
 
உனக்காக நான் விரும்பிச் செய்த சங்கிலியது. பத்திரமாக வைத்திருக்கிறேன். உனது பிள்ளைக்கு அதைப் பரிசளிப்பதற்காக. 
 
பெரிதாக தங்கத்தில் ஆசைப்பட்டதோ அணிந்து கொண்டதோ இல்லை. இருந்த சில நகைகளை கடந்த வருடம் ஒவ்வொன்றாய் விற்றேன். இப்போது எதுவும் இல்லை. உனக்காக நான் விரும்பிச் செய்த சங்கிலியை மட்டுமே வைத்திருக்கிறேன். 
 
என் குழந்தையே உன்பற்றி உன்னோடு பகிர்ந்து கொள்ள நிறைய இருக்கிறது. 
 
விரைவில் நாம் சந்திப்போம் ஒன்றாக வாழும் நாளை எமக்கு காலம் தருகிறதோ இல்லையோ நாங்கள் எல்லாவற்றையும் பெற்றுக் கொள்வோம். 
 
அன்பே இனிமையான பிறந்த நாள் நல் வாழ்த்துக்கள்.
 
அன்புடன் அம்மா சாந்தி நேசக்கரம் 
15.07.2020.
 

 

ராசா அண்ணை

2 months 1 week ago

 

1992 அல்லது 1993 ஆக இருக்கும். நான் கொழும்பில் இருந்து எனது உயர்தர பரீட்சைகளுக்காகப் படித்துக்கொண்டிருந்த காலம். வெள்ளவத்தையில் பிரேம்நாத் மாஸ்ட்டரின்ர இன்டர் மொட் ஸ்டடி சென்டரில், புறாக்கூடு போன்ற அறையில் நெருக்கமாக அமர்ந்து, அவர் சொல்லித்தரும் கணக்கினை ஒரு வரி மீதமில்லாமல் கொப்பியில் பதிந்துகொண்டு, பரீட்சைக்குக் காத்திருந்த காலம். 

தன்னிடம் படிக்கும் அனைத்து மாணவர்களையும் செல்லப்பெயர் ( பட்டப்பெயர்தான்) கொண்டுதான் பிரேம்நாத் மாஸ்ட்டர் அழைப்பார். அவர் ஒரு வகுப்பில் எங்கள் பெயரை அழைத்து ஒரு கேள்வி கேட்டார் எண்டால், அது எமக்கு ஆத்மதிருப்தி. வகுப்பில் முன்னால் இருந்த சரக்குகளுக்கெல்லாம் எங்கள் பெயர் தெரிந்துவிடும் என்கிற சந்தோஷம், "விலாசம்", இப்படி ஏதோ ஒன்று. 

அந்த வகுப்பில்த்தான் எனது உற்ற நண்பனை நான் சந்தித்தேன். மாநிறம், அழகன், மலையாள நடிகர்கள் போன்ற முக வசீகரமும், ஆண்மையான குரலும் கொண்டவன். வகுப்பிற்க்கு வரும்போது, செல்லும்போது அவனுடன் பேசுவேன். பழகுவதற்கு இனிமையானவன் என்பதால், அவனைச் சுற்றி எப்போதுமே ஒரு நண்பர் கூட்டம் இருக்கும். என்னிலும் ஒரு வயது கூடியவன், இரண்டாவது தடவையாக பரீட்சைக்குத் தயாராவதற்கு எங்களுடன் வகுப்பிற்கு வந்துகொண்டிருந்தான். 

வெள்ளவத்தை ஹம்ப்ட்டன் லேனில், முன்னாள் ராணுவ அதிகாரியொருவரின் வீட்டில் அவர் வாடகைக்குக் கொடுப்பதற்குக் கட்டியிருந்த "லயன்களில்" நானும் அடைக்கலமாகியிருந்தேன். என்னைத்தவிர அங்கே குடியிருந்தவர்கள் எல்லாருமே ஒன்றில் கொழும்பில் வேலைபார்த்துவந்தர்கள் அல்லது வெளிநாடு போகும் கனவில் உறவுகள் அனுப்பும் பணத்தில் வெள்ளவத்தைத் தெருக்களில் பகலெல்லாம் சுற்றிவிட்டு, இரவுகளில் தூங்குவதற்கு மட்டுமே லயன்களுக்கும் திரும்பும் வடக்குக் கிழக்குத் தமிழர்கள். அவர்களில் படித்துக்கொண்டிருந்தது நான் மட்டும்தான். இடைக்கிடையே ஏதாவது ஒரு லயன் அறையில் "படம்" ஓடும். என்னையும் ஒருநாள் அதற்கு அறிமுகப்படுத்தினார்கள். அட கடவுளே, இதையெல்லாம் கூடவா கூடியிருந்து கூட்டமாகப் பார்ப்பார்கள் என்று வியந்துகொண்டே அவ்வப்போது நான் சென்று அமர்ந்துகொள்வேன். பாடசாலை, வகுப்புக்கள் என்று நாள்முழுதும் அலைந்து திரியும் எனக்கு, தனி லயனில் தனிமை வாட்டும். சிலவேளை முகட்டைப் பார்த்துக்கொண்டே தூங்குவேன். சீமேந்துத்தரை, வெற்றுப்பாய், உறையிலாத தலையணை, நானும் கவலைப்பட்டதில்லை, எவருமே கேட்டதில்லை. 

எனது லயன் வாழ்க்கை பற்றி ஒருநாள் எதேச்சையாக எனது நண்பனிடம் கூறினேன். என்னை ஆச்சரியமாகப் பார்த்த அவன், "ஏண்டா இவ்வளவுநாளும் சொல்லவில்லை?" என்று கேட்டான். "நீ, வா எங்கட வீட்டிற்கு, எனக்கும் படிக்கத் துணையில்லை, நாங்கள் பாஸ்ப்பேப்பர் செய்யலாம்" என்று ஒருநாள் சொல்லவும், மறுபேச்சில்லாமல் ஒத்துக்கொண்டேன்.

கொள்ளுப்பிட்டியில் காலிவீதியிலிருந்து பிரிந்து செல்லும் ஒரு வீதியில் அவனது வீடு. சிங்கப்பூர் பிஸிநெஸ்காரரான அவனது தந்தையின் பணச்செழிப்பில் வாங்கப்பட்ட அந்த வீட்டில், அவனும், அவனது பெற்றோர், இரு தங்கைகள் மற்றும் "பெரியம்மா" வும் வாழ்ந்துவந்தனர். இந்தப் பெரியம்மா பற்றியும் பேச வேண்டும். முதலில் அவரை எனது நண்பனின் தாயாரின் அக்காள் என்றுதான் எண்ணினேன். பிள்ளைகளுடனும், அவனது பெற்றோர்களுடனும் அவர் காட்டிய பாசமும் அக்கறையும் அலாதியானது. ஒருநாள் அவனிடமே கேட்டேன், "அவவுக்குக் குடும்பம் இல்லையோ, ஏன் அவ உங்களோட இருக்கிறா? என்று நான் கேட்டதற்கு, "அவதானடா எங்கட அப்பாவின்ர முதல்த் தாரம், அவவுக்குப் பிள்ளைகள் ஒண்டும் பிறக்கவில்லையெண்டதற்காக அப்பாவின்ர ஆக்கள் வாரிசு வேண்டும் எண்டு அம்மாவைக் கலியாணம் செய்துவைச்சவையள், அவ எங்களோடதான் இருக்கிறா" என்று சொன்னான். தன் கண்முன்னேயே தனது கணவர் இன்னொரு பெண்ணுடன், திருமணம் முடித்து, பிள்ளைகள் பெற்று வாழ்வதைப் பார்த்துக்கொண்டே அந்த வீட்டில் தானும் வாழ்ந்துவரும் அந்தப் பெரியம்மா மீது எனக்கு இனம்புரியாத இரக்கமும், மரியாதையும் ஏற்பட்டது. இதுவல்லவா தியாகம்?! ஆனால், அவரைத் தமது சொந்தத் தாய்போல அக்குடும்பம் பார்த்துக்கொண்ட விதம் இப்படியும் வித்தியாசமான மனிதர்கள் எம்முடன் வாழ்கிறார்கள் என்பதையும் எனக்கு உணர்த்தியது. 

தெய்வமும் மனிதனாகலாம்

2 months 3 weeks ago

தெய்வமும் மனிதனாகலாம்

எழுத்து: முல்லை சதா

சோளகக் காற்று தொடங்கிவிட்டதால் இன்று வெப்பம் கொஞ்சம் குறைவாகவே இருந்தது.இயக்கச்சி சோதனைச்சாவடியில் இராணுவ பரிசோதனைகளை முடித்துக்கொண்டு கைப்பையை தோளிலே கொழுவிக்கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினேன்.போர் நடந்த

ஆனையிறவு முகாம் சூழல் பார்ப்பதற்கு பயங்கரமாகவும்,

பரிதாபமாகவும் இருந்தது.உடைந்த கட்டடங்களும்,எரிந்த வாகனங்களும் யுத்தத்தின் சாட்சியாய் ஆங்காங்கே சிதறிக்

கிடந்தன.இராணுவம், விடுதலைப் புலிகளென ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களைப் பலியிட்ட இடம் என்று எண்ணும்போது காலுக்குக் கீழே இரத்தம் பிசுபிசுப்பது போன்ற உணர்வில் உடல் கூசத் தொடங்கிது.

                     

 மக்களோடு மக்களாய் நடந்து 

இராணுவத்தின் கண்ணிலிருந்து மறைந்துவிட

வேண்டுமென்ற எண்ணம் மேலிட நடையின்

வேகமும் கூடியது.ஒரு அரை மைல் தூரம் நடந்து திரும்பிப் பார்த்தேன்.மண் திட்டுக்களிலும்,ஆங்காங்கே இருந்த சிறு பற்றைக் காடுகளிலும் இராணுவ முன்னரங்கு மறைந்துபோயிருந்தது.

                        

அதிலிருந்து பார்க்கும்போது புலிகளின்     சோதனைச் சாவடி தெளிவாகத் தெரிந்தது.சோதனைச் சாவடியில் பிரயாணிகளின் விபரங்களை பதிவு செய்துவிட்டு பொருட்களை  சோதனை செய்து அனுப்பிக்கொண்டிருந்தார்கள்.சிவில் உடையில் நின்ற ஒரு இளைஞன்.என்னுடைய அடையாள அட்டையை வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு ஒரு அறையைக்காட்டி அங்கு போகச் சொன்னான்.

                   

நான் அறை வாசலுக்குப் போனதும் உள்ளே இருந்த புலிகளின் சீருடை அணிந்த ஓர் இளைஞன புன்சிரிப்புடன் “அக்கா

இருங்கோ “என்று முன்னாலிருந்த கதிரையைக் காட்டினான்.

வெயிலுக்குள்ளால் வந்து நிழலில் இருந்ததும்

வியர்க்கத் தொடங்கியது.கைப்பையிலிருந்த

கைக்குட்டையை எடுத்து முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டேன்.

“அக்கா,உங்கட பெயர்”

“கவிதா சிவானந்தன்”சொன்னேன்.

“ஏன் வன்னிக்குப் போறியள்” 

“ஒட்டுசுட்டான்தான் என்ர சொந்த இடம்”

அம்மாவும்,தம்பியும் ஊரில இருக்கினம்…”..

என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் 

“எப்ப யாழ்ப்பாணம் போனீங்கள்”அடுத்த கேள்வி வந்தது.

“2000 ஆம் ஆண்டு கம்பஸ் கிடைச்சுப் 

போனனான் பதைப்பிரச்சனையால நாலு

வருஷம் ஊருக்குப் போகேல்லை.இப்ப 

ஆனையிறவுப் பாதை திறந்ததால போயிட்டு 

வரலாமென்று வெளிக்கிட்டனான்.” மீண்டும்

முகத்தை துடைத்துக்கொண்டேன்.

“அப்பா என்ன செய்யிறார்?”

பேசமுடியவில்லை.கண்கள் கலங்கியருந்ததை

அவன் பார்ததிருக்க வேண்டும்.சிறிது நேர

மெளனம்;

“ஏழு வருஷத்திற்கு முந்தி ஷெல் தாக்குதல்

ஓன்றில இறந்திட்டார்.”குரல் தழுதழுத்தது.

முட்டி நின்ற கண்ணீர்உடைப்பெடுத்தது.

“அக்கா வருத்தப்படாதேங்கோ.என்னுடையஅனுதாபங்கள்.”என்றான்.

“நன்றி’ என்றேன்;குரல் வர மறுத்தது.

.”என்ன படிக்கிறியள்”சில வினாடி மெளனம்

கலைத்துக் கேட்டான்.

“மெடிசின் செய்யிறன்”

“நல்லது,வாழ்த்துக்கள் அக்கா,கவனமாய் படியுங்கோ.

. சரி நீங்க போட்டு 

வங்கோ”என்று விசாரணையை முடித்துக்

கொண்டான். மீண்டும் ஒரு நன்றி சொல்லிவிட்டு புறப்பட்டேன்.சற்றுத் தள்ளி

நான்கு பஸ்கள் வரிசையாய் நின்றன. 

 

“பாண்டியன் போக்குவரத்துக் கழகம்”

பார்க்கும்போது இன்னொரு நாட்டுக்கு வந்த

உணர்வே ஏற்பட்டது.

பஸ்ஸில் பெரிதாக கூட்டமில்லை.ஏறி காலியாயிருந்

ஒரு சீற்றில் கைப்பையை வைத்துவிட்டு அதற்குள் இருந்த தண்ணீர்ப் போத்தலை

எடுத்துக்கொண்டு திரும்பவும் கீழே இறங்கினேன்.இரண்டு மிடறு தண்ணீரைக்

குடித்து,முகத்தையும் சற்றுக் கழுவியதும் களைப்பு மாறி உடல் தெம்பாக இருந்தது.

                 

சீற்றில் யன்னலோரமாய் இருந்து

பாக்கில் இருந்த அந்தக் கடித த்தை 

மீண்டும் எடுத்தேன்.ஏறக்குறைய ஐந்து,ஆறு 

தடவை வாசித்து அது மனப்பாடமே ஆகிவிட்டது. “அன்புள்ள மருமகள் கவிதாவுக்கு,சில முக்கியமான விஷயங்கள் 

பற்றிப் பேசவேண்டுமென்று வந்தேன்.அனேகமாக வகுப்பு முடிய 5.00 மணியாகுமென்று உனது அறையில் இருந்த 

பிள்ளைகள் சொன்னார்கள்.நான் அவசரமாக

போகவேண்டி இருந்ததால் உடனே திரும்புகிறேன். நீ நாளை லீவு நாள்தனே காலையில் புறப்பட்டு வா.ஒரு மூன்று நாளாவது நிற்கக்

கூடிய ஒழுங்கில் வந்தால் நல்லது. எல்லாம் 

நேரிலே பேசலாம். மாமா, கணேசன்.

               

 கணேசன் மாமா எனது அம்மாவின்

சொந்த அண்ணன்.அப்பாவின் மரணத்திற்குப் பிறகு அடுத்தது என்ன என்ற கேள்விக்கு விடை தெரியவில்லை.இறக்கும்போது அப்பாவுக்கு நாற்பது வயதுதான்.அம்மாவுக்கு

முப்பத்தி ஏழு.நான்தான் மூத்த பிள்ளை;எனக்கு பன்னிரெண்டு வயது;எட்டு வயதில் ஒரு தம்பி.இந்தப் பிள்ளைகளை எப்படி வளர்த்தெடுக்கப்

போகிறேன் என்று அம்மாவுக்கு இருந்த 

எதிர்காலம்பற்றிய பயங்கரத்தை புரிந்து

கொள்ளும் பக்குவமோ,தெளிவோ அப்போது 

எனக்கு இருக்கவில்லை.

                  

செத்த வீட்டுக்கு வந்த அப்பாவின்

உறவினர்கள் “சிவாவே இல்லை எனி எங்களுக்கு இங்கே என்ன வேலை”என்கிறமாதிரி நடந்து கொண்டது மாமாவுக்கு கோபத்தை ஏற்படுத்திமாமாயிருக்கவேண்டும்.சிவானந்தன்

என்ற அப்பாவின் பெயர் “சிவா”என்றே பிரபலமாகிவிட்டது.

 எல்லாவற்றையும் .அவதானித்துக்கொணடிருந்தமாமா  எழும்பி வந்து அருகில் நின்ற என்னை கையோடு அணைத்துக்கொண்டு

“தம்பி ஒரு பெண் பிள்ளையைப் பெற்ற தகப்பனுக்கு அல்லது கூடப்பிறந்த சகோதரனுக்கு அதுகளை கலியாணம் கட்டிக் 

குடுத்தாலும் அண்டையோட பிரச்சனை முடிஞ்சுது என்று இருக்கேலாது. அப்பு இல்லாதபடியால் எனி அவயின்ர பிரச்சனை என்னுடைய பிரச்சனைதான்.

உங்கட கடமைகளை முடிச்சுக்கொண்டு நீங்கள் போகலாம்.அது எல்லாம் நான் பாத்துக்கொள்ளிறன்” என்று சொன்னது எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது.

                

மாமாவுக்கு கலா என்ற ஒரு பெண்ணும்,செந்தூரன் என்கிற ஒரு மகனும்

மட்டும்தான்.இருவரையம் நான்உறவு முறை

சொல்லி அழைப்பதில்லை.கலாக்கா எண்டு

சொல்லுவன்;செந்தூரன் என்னைவிட மூன்று

வயது அதிகமாயருந்தாலும் சின்ன வயதிலிருந்து பெயர் சொல்லிக் கூப்பிட்டே பழகிவிட்டது.உயர்தரம் படித்துக்கோண்டிருக்கும்போதே கலாக்காவுக்கு கனடாவிலேயிருந்து ஒரு

சம்மந்தம் வந்தது.மாமாவுக்குபெரிதாய் 

விருப்பமில்லை.அம்மாவின் படிப்பை நிறுத்தி

கலியாணம் கட்டிவைத்தது மாமாவுக்கு இப்பவும் கவலை.

ஆனால் நாட்டிலே நடைபெறும் யுத்தம் தினமும் பயந்து,பயந்து வாழும் அவலம் இதை நினைத்து இந்த திருமணத்திற்கு அவரும் ஒத்துக்கொண்டார்.திருமணம் முடிந்து ஒரு வருஷத்தில் கலாக்காவும் கனடா போய் நிரந்தரமாய்விட்டா.

 

பல்கலைக் கழக புகுமுக தேர்வுஎழுதிவிட்டு முடிவுக்கு

காத்திருந்த     செந்தூரன் மாமாவுக்கு உதவியாய் இருந்தான்,.ஊரிலே உள்ள மாணவர்களுக்கு விஞ்ஞானப் பாடங்கள் படிக்க வீட்டில் வைத்து இலவச

வகுப்புக்களையும் நடத்தினான்.கிரம அபிவிருத்தி,கோவில் திருப்பணி என்று

ஊர் முன்னேற்த்தில் அக்கறையோடு

பாடுபட்டான்.எல்லா நாட்களைப்போலத்தான் அன்றும் விடிந்தது.ஊரிலே எல்லாம் வளமைபோல நடந்துகொண்டிருந்தது.மாலை 5.00மணிக்கு செந்தூரனை

தேடி படிக்கிற பிள்ளைகள் வந்துவிட்டார்கள்.செந்தூரனைக் காணவில்லை.மாமா அவன் போகக்கூடிய இடமெல்லாம் தேடியும் ஆள் இல்லை.

கடந்த சில நாட்களாக அவனுடைய நடவடிக்கைகள் வித்யாசமாயிருந்ததை அவரும்  கவனித்திருந்தார்.தனக்கிருந்தசந்தேகத்தை உறுதிசெய்ய புலிகளின் அலுவலகத்தில் போய் விசாரித்தபோது “அவன் இயக்கத்துக்குப் போய்விட்டான்”என்பது  உறுதியாகிவிட்டது.புலிகள் இயக்கத்தோடு போராட்டத்தில் இணைபவர்களை இயக்கத்துக்குப் போவது என்றுதான் எமதுஊர்களில்சொல்லுவார்கள்.

 

செய்தி அம்மாவின் காதுவரை வந்துவிட்டது.

அம்மா சத்தம் போட்டு அழத்தொடங்கிவிட்டா.நடந்து போக க்கூடிய தூரத்திலேதான் மாமாக்களின் வீடு இருந்தது.திடீரென்று அம்மா மாமா வீட்டை நோக்கி

நடக்கத் தொடங்கிவிட்டா.நானும் கூடவே புறப்பட்டுவிட்டேன். காணவில்லை என்று அறிந்து ஊரே 

கூடி நின்றது.இயக்கத்துக்குப் போனதுஎன்று அறிந்ததும்

சமாதானம் சொல்லிவிட்டு ஒவ்வொருவராய் 

வெளியேறிக்கொண்டிருந்தார்கள்..அம்மாவைக் கண்டதும் அத்தை கட்டிக் கொண்டு அழத் தொடங்கிவிட்டா.

“ஏன் இப்ப அழுறியள்” மாமா அதட்டினார்.
“அழக்கூடாது பிள்ளை;அது அவனுக்குக் கூடாது”ஒரு

பெரியவர் சொல்லி சமாதானப்படுத்தினார்.

செந்தூரனை பற்றி எனக்கு எந்த எண்ணமும் இருந்ததில்லை. ஆனால் அன்று இரவு கண்விழித்த நேரமெல்லாம் அழுதேன்.ஏதோ ஒன்றை இழந்துவிட்ட உணர்விலிருந்து மீண்டுவர வெகு நாள் எடுத்தது.

               

“ஒட்டுசுட்டான் சிவன்கோவிலடி”நடத்துனரின் குரல் என் நினைவுகளை அறுத்து நிஜத்திற்குக் கொண்டுவந்தது.கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டு அவசரமாய் கீழே இறங்கினேன்.சிவன் கோவிலை நோக்கி 

மார்பிலே கையை வைத்துமனசுக்குள் வேண்டிக்கொண்டேன்.யாராவது வந்திருப்பார்கள் என்று

தேடினேன்.கோவில் வீதி வழியாய் மோட்டார்சைக்கிளில் வருவது தம்பி புவிபோல் இருந்தது.

கிட்டவந்து சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு

“அக்கா”என்று வாய் நிறைய சிரித்தான்.நாலு வருஷம்;

வளர்ந்து வடிவாய் வந்திட்டான்.சொல்லவில்லை மனதுக்குள் ரசித்துக் கொண்டேன்.

 

“அக்கா உந்த பள்ளிக்கூடத்தில பிரச்சாரக் கூட்டம் ஒன்று நடக்குதுஅதுக்கு செந்தூரன் அத்தான் வாறாராம்,.அதைமுடிச்சுக்கொண்டு வீட்டை வந்து மூன்றுநாள் நிப்பாரெண்டு அத்தை சொன்னவா.அதுதான் வந்திருக்கிறாரோ என்று பார்க்கப் போனனான். பஸ் வந்தாப்போல திரும்பி வந்திட்டன்”படபடவென்று சொல்லிக்கொண்டே போனான்.எனக்கும் ஒருதடவை பார்க்க மனசு பரபரத்தது.

அதை வெளிக்காட்டாமலே 

“ஏன் நீ பாக்கப்போறியோ” என்று கிட்ட நின்று முதுகிலே 

தடவியவாறே கேட்டேன்.

“ஓமக்கா,பாத்திட்டுப் போவம்” கெஞ்சுவதுபோல்ப பார்த்தான்.செந்தூரனோடு சின்ன

வயதிலிருந்தே ஒன்றாக சாப்பிட்டு,ஒன்றாக விளையாடிய

நாட்களெல்லாம் கண்முன்னே வந்து போயின.பாடசாலையில் தோழிகள் அத்தான் வாறாரெண்டு கிண்டல் செய்யும்போதெல்லாம் ஜாலியாக

எடுத்துக்கொண்டு கடந்துபோன நாட்கள் எவ்வளவு இனிமையானவை.

                     

புவி பாடசாலைக்கு முன்பாக சைக்கிளை நிறுத்தினான். நான்முன்னே போக அவன் பின்னாலே வந்துகொண்டிருந்தான்.உள்ளே போகாமல் மண்டப வாசலிலே நின்று உள்ளே பார்த்தேன்.மக்கள் நிறையக் 

கூடியிருந்தனர்.மேடையிலே உள்ளூர் பொறுப்பாளர்களுடன் வேறும் சில தளபதிகளும் இருந்தார்கள்.

“அக்கா,இப்ப பேசுகிறவர் ‘நிலவன்’ என்ற தளபதியாம்”என்றபடி பக்கத்திலே வந்து நின்றான் புவி.அந்தக்

குரல் எங்கேயோ கேட்ட குரல்போலிருந்தது.அந்தப் பேச்சு காதுக்குள் இறங்கி மனசுக்குள் இனம்புரியாத உணர்வுகளை விதைத்தது.எந்தத் தடங்கலும் இல்லாமல்

மலையிலிருந்து அருவி கொட்டுவதுபோல் அவன் வாயிலிருந்து தமிழ் தெறித்துச் சிதறியது.லெனின்,மாஓ சேதுங்,லீக்கவான்யூ,பிடல்காஸ்ட்றோ,சுபாஸ்சந்திரபோஸ்,ஆபிரகாம்லிங்கன் போன்ற உலகத் தலைவர்கள்;உலக 

வல்லரசுகளால் அடக்கி ஆளப்பட்ட நாடுகளின் பெயர்களை யெல்லாம் தனது பேச்சுக்குள் கொண்டுவந்து பார்வையாளர்களைக் கட்டிப்போட்டிருந்தான்.அந்தக் குரல் மட்டுமல்ல,முகமும் கலர் மங்கிய புகைப்படம்போல் நினைவுபடுத்த முடியாமலிருந்தது.எனக்குப் பின்னால் நின்றவர்களிடையே சிறிது சலசலப்பு.

 

“டேய் உது கணேசண்ணையின்ர செந்தூரன்ரா.இயக்கப் பெயர்தான் நிலவன்”அவர்கள்  பேசியதுதெளிவாய் கேட்டது.அதிர்ச்சிபாயாயிருந்தது.மாணவனாக ஐந்து வருஷத்துக்கு முதல் பார்த்த செந்தூரன்,நிலவனாய் ஒரு ஆண்மையுள்ள

ஆடவனாய் கண் முன்னே பார்க்கும்போது ஏற்படும் உணர்வுகளைச் சொல்ல எழும் வார்த்தைகளை தடுத்து கண்ணீர் முந்திக்கொண்டது.

                    

பேச்சை முடித்து அவன் வணக்கம் சொன்னபோதும் கூட்டம் சலனமில்லாமல் அப்படியே 

உறைந்துபோயிருந்தது.மேடையிலிருந்தவர்களுக்கு கைகொடுத்து விடைபெற்று கீளே இறங்கி வெளியேறுவதற்காக நான்நிற்கும் வாசலை நோக்கிநடந்து வந்தான்.பாதுகாப்பிற்கு இரண்டு போராளிகள் கூடவே வந்தனர்.புலிகளின் சீருடையில் இன்னும் கம்பீரமாய்

இருந்தான்.இடுப்பிலே அணிந்திருந்த பிஷ்டல் அவனின்

தரநிலையை வெளிப்படுத்தியது.வழிவிட்டு சற்று ஒதுங்கி நின்றேன்.என்னைக் கவனிக்கவில்லை.கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தான்.

 

“செந்தூரன்”எனது கட்டுப்பாட்டை மீறி குரல் வெளியே வந்தது.அவனும் இதை எதிர் பார்த்திருக்மாட்டான் என்று

தோன்றியது.அதுவும் பெண்குரல்.நடையை நிறுத்தித்

திரும்பிப் பார்த்தான்.அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த இரண்டுகைகளாலும் வாயோடு மூக்கையும் சேர்த்து மூடிக்கொண்டேன்..என்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லையென்று தோன்றியது.முகம் மறைத்த கையை சற்று விலக்கியதும்

“கவிதா,எதிர்பார்க்கவேயில்லை.எப்ப வந்தனீங்கள்”

எப்பவும்,நீ,நான்என்று உரிமை எடுத்துப் பேசும் செந்தூரன்

பன்மையில் பேசியது எனக்கு ஏமாற்றமாயிருந்தது. கண்கலங்கி உடல் நடுங்கியது.பக்கத்தில் நன்ற  தம்பியின் தோளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டேன்.கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வடிந்துகொண்டிருந்தது.பேசுவதற்கு வார்த்தைகள் வர மறுத்தன.

“கவிதா! கவிதா தயவு செய்து அழுறதை நிப்பாட்டுங்கோ.சரி,

நீங்கள் இப்ப கதைக்கற நிலையில இல்லை.நான் வீட்டபோட்டு இரவு ஒரு 7.00 மணிபோல வாறன்.உங்களோட நிறையக் 

கதைக்கவேணும்.”புவியை தோளிலே தடவிக்கொண்டு 

“அக்காவைக் கவனமாய் கூட்டிக்கொண்டுபோ”என்று

பிக்கப்பிலே ஏறிக்கொண்டான். 

 

மோட்டார் சைக்கிளை கொண்டுவந்து

அருகே நிறத்திய புவி “அக்கா ஏறுங்கோ” என்றதும் சுயநினைவுக்கு மீண்டேன் .போரினால் பராமரிப்பின்றி சிதிலமடைந்த பாதைவளியே புவி நிதானமாக சைக்கிளைசெலுத்திக்கொண்டிருந்தான்.

“அம்மா எப்பிடி இருக்கிறா?”மௌனத்தை கலைத்துக் கேட்டேன்.

“கொஞ்சநாளாய் அவவின்ரபோக்கே வித்தியாசமாய் இருக்கு;ஒரே யோசினை, சாப்பாட்டைக் கவனிக்கிறேல்லை;ஒழுங்காய் நித்திரை கொள்ளுறமாதிரியம் இல்லை.கேட்டாலும் ஒண்டும் 

சொல்லுறாவில்லை.நீயே வந்து கேள்” முறைப்பாடுபோல சொல்லி முடித்தான்.வீடும் வந்துவிட்டது.என்னைக்’கேற்’ல் இறக்கிவிட்டு  உள்ளே போய் முற்றத்தில் 

சைக்கிளை நிறுத்தினான்.

 

“அம்மா ஆர் வந்திருக்கிறது பாரன்”தம்பியின் குரல் கேட்டு அம்மா வெளியில் வந்தா.அம்மாவின் கோலம்,தம்பி சொன்னது அப்பிடியே உண்மைஎன்று புரிந்தது.ஓடிவந்து

இறுகத் தழுவிக்கொண்டு அழுதா,சிரித்தா,சிரித்துக்கொண்டே அழுதா.நாலு வருஷம் அடக்கி வைத்த அன்பை பகிர முடியாமல் 

தடுமாறினா.அதே நிலைதான் எனக்கும்.

“என்னம்மா உங்கட கோலம்”கரிசனையாய்க் கேட்டேன்.

“எனக்கொண்டும் இல்லை.நான் நல்லாய்த்தான் இருக்கிறன்,நீ என்ன இப்பிடி மெலிஞ்சுபோனாய்.”

“இல்லையம்மா நான் வளர்ந்திருக்கிறது உங்ளுக்கு மெலிஞ்சமாதிரித் தெரியுது”என்றதும் அவவின் முகம்

மலர்ந்துபோனது.

இரவு சாப்பாட்டை 

முடித்தவுடன் அம்மாவைக் கூப்பிட்டு அருகில் இருத்தி தோளில் சாய்ந்துகொண்டேன்.

 

“என்னம்மா,மாமாவுக்கும் உங்களுக்கும் ஏதும் பிரச்சனையே?ஏன் இப்ப அவசரமாய் வரச்சொன்னவர்?”

அம்மா மௌனமாயிருந்தா.மகிழ்ச்சியாய் இருந்த முகம் மாறிப்போயிருந்தது.புவி சொன்னதில் உண்மை இருப்பது

போலவே தெரிந்தது.

“இதை என்னெண்டு உனக்கு சொல்லுறதெண்டு எனக்குத் தெரியேல்லை.இதை நீ என்ன மாதிரி எடுப்பாய் எண்டும்

பயமாயிருக்கு”அம்மா மூக்கை இழுத்துக்கொண்டா.

“அம்மா,நான் இன்னும் சின்னப் பிள்ளையில்லை .எங்கடை

பிரச்சனைகளை கூடியவரை நாங்கள் தீர்க்கப் பார்க்கவேணும்.ஏலாட்டி அடுத்த கட்டத்தை பிறகு யோசிக்கலாம்”தைரியப்படுத்தினேன்.

“இல்லை பிள்ளை ,அண்ணேன்ர சில நடவடிக்கையள் எனக்கு கொஞ்சம் பயமாயிருக்கு..போனமாதம் வவுனியா வந்து உன்னோட போன் கதைக்கேக்கையும் எனக்கு இந்த சந்தேகம் இருந்தது.

சரியாய்த் தெரியாமல்,உன்னைக் குளப்பக்கூடாது என்று நான் எதுவும் சொல்லயில்லை.”

“அம்மா,என்ன சோல்லுறிள்”சற்று கோபமாகவே கேட்டேன்.

“கோபப்படாமல் கொஞ்சம் பொறுமையாய்க் கேள்பிள்ளை,இரண்டு மாதத்துக்கு முதல் அண்ணை வந்து கவிதாவுக்கு வியாழ மாற்றம் எப்பிடிஇருக்கு பாப்பம் என்று உன்ர குறிப்பை வங்கிக்கொண்டு போனவர்.பார்த்தால் நல்லதுதனே என்று நானும் குடுத்திட்டன்.நடக்கிறதுகளைப் பார்த்தால் ஏதோ நோக்கத்தோடதான் அண்ணை எல்லாம் செய்யிறாரோ என்று சந்தேகமாயிருக்கு.இப்ப கலாவும் கனடாவில இருந்து வந்து நிக்குது..நேற்று வந்தவர் .தங்களுக்கு கனடா போக விசா எல்லாம் அனேகமாய் சரி வந்திட்டுது.இப்ப உங்களைப்பற்றித்தான்ஒரே யோசினயாயிருக்கு..கவிதாவுக்கு ஒரு கலியாணம் செய்துவைச்சாலென்ன எண்டு யோசிக்கிறன்.எங்களுக்கு 

வேற ஆர் கதைக்கிறது.நாங்கள் இரண்டு குடும்பமும் கதைச்சுத்தான் ஒரு நல்ல முடிவுக்கு வரவேணும்..கலா வந்து நிக்கிறாள்,செந்தூரன் நாளைக்கு வருவான்,கவிதாவை 

வரச்சொல்லியிருக்கிறன் அவளும் வருவாள்.இப்பிடி ஒரு சந்தர்ப்பம் இனி வராது.கதைச்சு ஒரு முடிவு எடுப்பம்.”எண்டு சொல்லிப்போட்டு போயிருக்கிறார்.இப்ப எட்டு மணிக்கு எல்லாரும் வருவினம்”அம்மா பதட்டத்துடன் இருந்தா.திரும்புவும் மூக்கை உறிஞ்சிக்கொண்டு கலங்கியிருந்த கண்களை

துடைத்துக்கொண்டா.

 

“அம்மா,படிச்சு முடிச்சு வேலை கிடைக்காமல் நான் கலியாணம் செய்யிறது இல்லை.இதில நான் தெளிவாயிருக்கிறன்.இப்ப நீங்கள்தான் என்னைக் குளப்பிறியள்..இப்ப நீங்கள் என்ன சொல்ல வாறியள்.” கோபமாய்த்தான் கேட்டேன்.

“பிள்ளை,அண்ணை ஆறு மாத்த்துக்குள்ள உனக்கு ஒரு 

கலியாணம் செய்து வைச்சுட்டுப் போகவேணுமெண்டு சொல்லிறார்.இப்ப ஒரு கலியாணம் செய்துவைக்கற நிலையில நாங்களும் இல்லை.அவரும் பெரிதாய் உதவுற நிலமையிலயும்இல்லை.செந்தூரனையம்,உன்னையும் சேர்த்து வைகிறதுதான்.அவற்ற  திட்டம்போல இருக்குது.எங்கட பாதுகாப்பைவிட அவைக்கு செந்தூரனை தனிய விட்டுட்டுப்

போறதுதான் பிரச்சனை.

இதுக்கு நான் ஒரு நாளும் சம்மதிக்க மாட்டன்.”அம்மாவின்

அணைப்பிலிருந்து விலகி அவவின் முகத்தைப் பார்த்தேன்.ஒருகையால் நெற்றியை அழுத்தியபடி நிலத்தைப் பார்த்தபடி இருந்தா.

 

“அம்மா,நீங்களாய் ஒன்றைக் கற்பனை பண்ணி யோசிச்சு 

வருத்தமெடுக்காமல் அமைதியாய் இருங்கோ.வரட்டும்பேசுவம்”அம்மாவை சமாதானப்படுத்த இதைச் சொன்னாலும்,அவ நினைப்பதில் உண்மை இருக்குமோ என்கிற சந்தேகத்தை புறந்தள்ள முடியவில்லை.”முக்கியமானவிஷயம் பேசவேண்டும்” என்று மாமா குறிப்ப்பிட்டது,”உங்களோட நிறையப் பேசவேண்டும்” என்று செந்தூரன்சொன்னது

எல்லாம் குளப்பமாயே இருந்தது.

“பிள்ளை,கலியாணம் எண்டிறது ஒரு சொல்லில்லை.’எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் ,எண்டு செய்துபோட்டுப் போகிறதுக்கு.இது உன்ர வாழ்க்கை.

இதில எந்த விட்டுக் குடுப்புக்கும் இடமில்லை.அப்பா இல்லாமல் நான் எல்லாம் பட்டிட்டன்.அவர் இல்லாமல் நன் பட்ட கஷ்டங்கள்,வேதனைகள்,அவமானங்கள் எனக்குத்தான் தெரியும்.பிரச்சனைகளை நான் உன்னோடைதான் பகிரந்து கொள்ளலாம்.உன்னோட

பகிரேலாத எத்தினை பிரச்சனைகளை நான் மனதுக்க வைச்சுக் குமைஞ்சுகொண்டிருக்கிறன் எண்டு ஆருக்குத்

தெரியம்.நான் பட்ட கஷ்டம் என்ர பிள்ளைக்கு வரக்கூடாது.”அம்மாவின் கண்கள் கலங்கியிருந்தது.அனுபவத்தில் அவ பெற்ற தெளிவுகளுக்கு என்னிடம் பதிலில்லை.

 

“அம்மா,மாமாவின்ர ஆதரவு இல்லாட்டி நாங்கள் காணமலே போயிருப்பம்.அத்தையும் ஒத்துப் போறதால அவரும் உதவுறார்.என்ர 

படிப்பிலஎல்லாம் அவற்ற பங்களிப்பு நிறைய இருக்கு.இது கடன் இல்லை கடமை.கடனை உழைத்துக் கட்டலாம்.நன்றிக் கடனை அடைக்க சந்தர்ப்பம் எல்லாருக்கும் வராது.அப்படி ஒரு சந்தர்ப்பம் வந்தால் அதை ஏற்றுக்கொள்ளுறதுதன் தெய்வநீதி.”அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன்.அந்த உணர்வுகள் கோபமா,இயலாமையா புரிந்துகொள்ள

முடியவில்லை.

“என்னடி சொல்லுறாய்”

“”மாமாவுக்கு அப்பிடி ஒரு எண்ணம் இருக்குமெண்டு நான் 

நம்பேல்லை;அப்பிடி அவருக்கு ஓரு எண்ணமிருந்தாலும்

செந்தூரன் இதுக்கு ஒத்துக்கொள்ள மாட்டான்.அவன்ர பாதை,இலக்கு எல்லாம் வேறை.இது எல்லாத்தையும் தாண்டி ஒரு கேள்வி  வந்தால் நான் அதை மறுக்கமாட்டன் சந்தோஷமாய் ஏற்றுக்கொள்ளுவன்”  அம்மா ஒரு கையால் நாடியைத் தாங்கி என்னையே இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தா.

                      

வெளியே மோட்டார் சைக்கிள் சத்தம்  கேட்டது.வெளியே நின்ற புவி ஓடிவந்து 

“அம்மா,அத்தான் வாறார் “என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.அம்மா என்ன நிலை எடுப்பாவோ என்று பயமாயிருந்தது.பாதுகாப்புக்கு வந்த போராளி வெளியே நிற்க செந்தூரன் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தான்.அம்மா ஓடிப்போய் இறுககட்டிக்கொண்டு இரண்டு கன்னத்திலும் மாறிமாறி முத்தம் கொடுத்தா.முதுகை தடவிக்கொடுத்தா.முடியைக் கோதிவிட்டா.

“நான் தூக்கி வளர்த்த பிள்ளை.திரும்ப ஒருக்கால் பாக்கோணும் எண்டு கடவுளைக் கும்பிட்ட பலன்”வாய் நிறைய சிரிப்பு;வடிந்த கண்ணீரைக் கைகளால் துடைத்தா..கையில் அணைத்தபடியே உள்ளே கூட்டி வந்து நிறைய பேசினா.

செந்தூரனும்” மாமி,மாமி” என்றுபாசத்தைக் கொட்டினான்.

“பிள்ளையோட கதை தம்பி;நான் ரீ போட்டுக்கொண்டுவாறன்” என்று சொல்லியபடி 

அம்மா குசினிக்கள் நுளைந்தா.இவவைக் கணக்கெடுக்கவே முடியவில்லை.அம்மா விலகியதும் வெளியே நின்ற நான் உள்ளே வந்தேன்.

 

“டாக்ரர் அம்மா வாங்கோ”என்றான்.அது கிண்டலல்ல”

அவன் கண்களில் ஒரு பெருமிதம் தெரிந்தது.

“இருங்கோ”முன்னால் இருந்த கதிரையைக் காட்டினான்.

இருவருக்குமிடையல் நாலு அடி தூரம்தான்.வயசுக்கு வந்தபின் இவ்வளவு கிட்ட இருந்து நான் பேசியது இல்லை.

“எப்பிடி இருக்கிறியள்”அவன்தான் பேசினான். அழக்கூடாது என்றுதான் நினைத்தேன் முடியவில்லை.

கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டேன்.

“நான் நிலவனை மதிக்கிறன்;ஆனல் ஐந்து வருஷத்திற்கு முதல்இருந்த என்ர செந்தூரனை இன்னும் நேசிக்கிறன்.”

நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டேன் “என்ர”

என்ற அழுத்தம் நான் நினைக்காமலே வந்துவிட்டது.எனது  சலனங்களும்,

அம்மாவின் சந்தேகங்களும் மனதிலே

ஒரு பயிர் முழைக்க விதையை ஊன்றிவிட்டதுபோலிருந்தது.என்னை சமாதானப்படுத்திவிட்டு தொடர்ந்து பேசினான்.ஒருமையில் விழித்து இருவருமே

நீண்ட நேரம் பேசினோம்.’நிறையப் பேசவேணும்’

என்று சொன்ன வட்டத்துக்குள் அவன் இன்னும் வரவில்லையோ என்ற ஏக்கம் எதிர்பார்ப்பாய் வருத்தியது..ஏதோ புரியத நினைவுகள் மனசுக்குள் வலித்தது.என்னை நானே ஏமாற்றிக்கொள்கிறேனா?

                 

 வெளியே உளவு யந்திரம் வந்து நிற்பது தெரிந்தது.மாமாக்கள்தான் வந்திருக்கவேண்டும்.வெளியே வந்து பார்த்தேன்.மாமாவும்,அத்தையும் உள்ளே வந்துகொண்டிருந்தனர். கலாக்கா குழந்தையோடு பின்னால் வந்துகொண்டிருந்தா.அம்மாவும் ,நானும் 

வரவேற்று உள்ளே கூட்டிவந்து உட்காரவைத்து பல விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்அத்தையும் கலாக்காவும் சிரித்து,சிரித்து என்னோடு பேசி அந்த இடத்தையே மகிழ்சியால் நிறைத்தனர்.அம்மாவும் 

இடையிடையே பேச்சுக்களில் கலந்துகண்டாலும் சற்று

ஒதுங்கியே நின்றா.மாமாவும்,செந்தூரனும் தங்களுக்குள்

ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.அம்மா எப்ப குளம்புவா?என்ற பயம் என்னை மிரட்டிக்கொண்டிருந்தது.

கலாக்காவின் மடியிலிருந்த குழந்தையை தூக்குவதற்கு

கையைக் கொண்டுபோனேன். அது மிரண்டுபோய் தாயின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டது.

“பிள்ளையின்ர அத்தையடா,”என்று கலாக்கா சொன்னது எதோ பொடிவைத்துப் பேசுவதுபோலத்தான் எனக்கும் பட்டது.

 

அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன்.முகத்திலே வலிந்து

வைத்திருந்த கொஞ்ச நொஞ்ச சந்தோஷமும் காணாமல் போயிருந்தது.

“பேசுங்கோ,நான் ரீ போட்டுக்கொண்டு வாறன்“என்றபடி அம்மா குசினிக்குள் போய்விட்டா.நானும் பின்னாலே போய் பக்கத்திலே நின்றுகோண்டு

“அம்மா,என்னம்மா இது ஆக்கள் எல்லாம் இருக்க நீங்கள் இங்க வந்து நிண்டால் என்ன அர்த்தம்”உறுக்கினேன்.

“என்ர சொல்ல ஆர் கேக்கினம்.நீங்கள் உங்கட எண்ணப்படி செய்யுங்கோ.நான் வேலைக்காரிதான ஒரு

பக்கத்தில நிண்டிட.டுப் போறன்.”விம்மி,விம்மிஅழுதா.

“அம்மா,உந்த முகத்தை கழுவிப்போட்டு வாருங்கோம்மா. இது என்ர பிரச்சனை.நான் கதைக்கிறன்.இப்ப நீங்கள் வரேல்லயெண்டால் நான் 

வெளிக்கிட்டு எங்கயாவது போயிடுவன்”எனக்கும் 

அழுகையை அடக்க முடியவில்லை.கலாக்காவும் உள்ளே வந்துவிட்டா.

 

“மாமி,அழாதையங்கோ.நல்ல விஷயம் கதைக்கேக்க 

அழக்கூடாது.என்ன செய்யிறது. எங்கடபலன்அது.மாமா இல்லை என்கிறது எல்லாருக்கும் கவலைதான்”கலாக்கா

அம்மாவைக் கையைப் பிடித்து கூட்டிக்கொண்டு போக

நானும் பின்னாலே போய் அம்மாவுக்குப் பக்கத்திலே

இருந்துகொண்டேன் எங்களின் வாக்குவாதம் அவர்களுக்குப் புரிந்திருக்க வில்லைஅப்பாவை நினைத்தே வருத்தப்படுவதாக எல்லோரும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்..அம்மாவின் விசும்பலைத் தவிர வீடு

அமைதியாய் இருந்தது.

“தேவி,”ரதிதேவி எனகிற அம்மாவின் பெயரைசுருக்கி மாமா இப்படித்தான் கூப்பிடுவார்.அவர் தொடர்ந்து பேசினார்,

“கவிதாவின்ர கலியாண விஷயமாய் நான் சில வேலையளைச் செய்துகொண்டிருக்கிறன்.நீங்களும் விரும்பினால்தான் அடுத்து என்ன செய்யிறது எண்டு முடிவு எடுக்கலாம்.பையனைப்பற்றி 

நான் எல்லாம் விசாரிச்சுப்போட்டன். எனக்கு எல்லாம் திருப்தி.”அம்மாவுக்கு மாத்திரமல்ல எனக்கும் அதிர்ச்சியாய்இருந்தது.யார் மாப்பிள்ளை? மாமாவே தொடர்ந்து பேசினார்.

“மாப்பிள்ளை முள்ளியவளை; செல்வரத்தினம் மாஸ்டர் என்று, அவயின்ர

குடும்பம் எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்.அவற்ற மகன்

டாக்ரர் துஷாந்தன் என்று வவுனியா ஆஸ்பத்திரியில இப்ப வேலை செய்யிறான்.

கவிதாவைத் தெரியுமாம்;கன கலியாணங்கள் வந்தது.எல்லாம் வேண்டாம்,வேண்டாம் என்று மறுத்துப்போட்டு இப்ப கவிதாவைப்பற்றி

சொல்லியிருக்கிறான்.

என்னவோ அவனுக்கு கவிதாவை பிடிச்சிருக்கு..இரண்டு மாதத்திற்கு முதல் செல்வரத்தினம் மாஸ்டர்தான் வந்து இதைப்பற்றி கதைச்சவர்.அதுதான் வந்து கவிதாவின்ர குறிப்பு வங்கிக்கொண்டுபோய் சாஸ்திரியிட்ட 

குடுத்துப் பார்த்தனான்.பிரச்சனயில்லை;

செய்யலாமென்று சொல்லுறார்.”

 

நம்ப முடியவில்லை.

பக்கத்து ஊர் என்று என்னுடன் கௌரவமாகவே நடந்துகொள்வான்.கடைசியாக பட்டமளிப்பு விழாவுக்கு வந்தபோது என்னை தேடிவந்துபேசினான்.பிரியம்போது

“சந்தோஷமான செய்தியோட உங்களைசந்திக்கிறன்” என்று சொன்னபோது அதன் அர்த்தம்

எனக்கு இப்போதுதான் புரிவதுபோலுள்ளது.

“எனக்கு தலை சுத்தூது அண்ணை;தயவு செய்து கொஞ்சம் 

விளக்கமாய் சொல்லுங்கோ.அவளின்ர படிப்பு முடியேல்ல.

இப்ப ஒரு கலியாணம் செய்யிற நிலமையிலயோ நாங்கள்

இருக்கிறம்,”அம்மா தன் ஆதங்கத்தை  பக்குவமாய் வெளிப்படுத்தினா.செந்தூரன் மாப்பிள்ளை  இல்லை என்று தெரிந்ததும் அம்மாவிமுகத்தில் மாற்றம் தெரிந்தது.

“தேவி,நான் சொல்லுறதைக் கேள்;நான் எங்கட நிலைப்பாடெல்லாம் சொன்னனான்.அவரும் எல்லாம் விசாரித்து

அறிஞ்சிருக்கிறார்..ஆனல் என்னவோ தெரியாதுஅவன்  வந்த சம்மந்தங்களை எல்லாம் தட்டிப்போட்டு 

இதைத்தான் பாருங்கோ எண்டு  கண்டிப்பாய் சொல்லிப்போட்டானாம்.வவுனியாவுக்குப் போய் நான் பையனோடையும் கதைச்சனான்..

 

அவன் சொல்லுறான் இது தான் திடீரென்று

எடுத்த முடிவில்லையாம். நாலு வருஷமாய் கவனிச்சு நிதானமாய் எடுத்த முடிவாம்.அவையின்ர சம்மதத்தை மட்டும் கேளுங்கோ வேறெதவுமே கேட்க வேண்டாம் எண்டு கண்டிப்பாய் சொல்லிப்

போட்டானாம்.எனி சொல்லுங்கோ என்ன

செய்யிறதெண்டு.” மாமா அமைதியாய் 

இருந்தார்.திடீரென்று அவர் சொன்ன இந்த எதிர் பாராத திருப்பம் எனக்கு அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது.ஒரு சில 

நிமிடங்கள் நிலவாய் இதயத்தில் வந்த செந்தூரன் மின்னலாய் வெளியேறிப்

போவதை ஏக்கமாய் பார்த்துக்கொண்டு நின்றேன்.ஏனோ செந்தூரனின் முகத்தைப் பார்க்கத் தோன்றியது.ஏதோ சாதித்துவிட்ட மகிழ்ச்சியில் மாமாவோடு சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தான் அவன்.

துஷாந்தனை ஒரு சிறந்த மாணவனாக மட்டும்தான் எனக்குத்  தெரியும். ஊரில சண்டை,விமான தாக்குதல் ஏதும் நடந்தால் அவனே வந்து விசாரிப்பான்.

விரிவுரையாளராய் இருந்த ஒரு வருஷம் என்னில் 

அக்கறையோடுதான் இருந்தான்.அதற்குப் பிறகு தொடர்பு

நின்று போனது.ஆனால் இவ்வளவு நாளும் என்னை நினைத்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறான் என்று எண்ணும்போது அவன் மேல் ஒரு புரியாத மதிப்பு வந்துவிட்டது.

அம்மா இன்னும் அழுதுகொண்டே இருந்தா.

“தேவி இனி ஏன் அழுறாய்.?கடவுள் ஒரு கதவை மூடினால் 

இன்னொரு கதவை திறந்துதான் வைச்சிருப்பான்.அதுதான் இப்ப நடந்திருக்குது.”அத்தை 

அம்மாவின் தலையைத் தடவிக் கொண்டே பேசினா.

“அவை ஒண்டும் வேண்டாம் எண்டுசொன்னாலும்

நாங்கள் ஏதோ மதிப்பாய்த்தான் பிள்ளையை அனுப்பவேணும்.அதை எல்லாம் நான் பாத்துக்கொள்ளுறன்.நீ யோசிக்காமல்  சோல்லு.

“நான் என்னண்ணை சொல்லுறது;கடவுளே வீட்டவந்து வரம் தரேக்க நான் எப்பிடி மறுக்கிறது.”அம்மாவின் விசும்பல் நிற்காமல் தொடர்ந்தது.

 

“கவிதா,நாங்கள் உங்களோட நிக்கிறம்.துணிஞ்சு நல்ல முடிவாய் எடு .எந்த மாற்றம் வந்தாலும் உன்னால படிக்க முடியும்.ஆனால் இப்பிடி ஒரு சம்மந்தம் திரும்ப வருமெண்டு சொல்லேலாது.”சொல்லிவிட்டு செந்தூரன் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.தாங்க முடியவில்லை;அழுகையை

அடக்க வாயை கையால் அடைத்துக்கொண்டு ஓடிப்போய் 

செந்தூரனின் மார்பில் முகம் புதைத்து ஓவென்று அழுதேன்.மனசு மெல்ல,மெல்ல அமைதியாகிக்கொண்டிருந்தது.செந்தூரனின் உயர்ந்த இலட்சியங்களுக்கு

முன்னால் நான் தோற்றுப்போய் நின்றேன்.

கண்ணில் இருந்து வழிந்த கண்ணீர் 

சில மணித்தியலங்களாய் என்மனதில் 

தோன்றிய சலனங்களை கழுவிக்கொண்டிருந்தது.

              

                * யாவும் கற்பனை*

தெய்வமும் மனிதனாகலாம்

2 months 3 weeks ago

தெய்வமும் மனிதனாகலாம்.

சோளகக் காற்று தொடங்கிவிட்டதால் இன்று வெப்பம் கொஞ்சம் குறைவாகவே இருந்தது.இயக்கச்சி சோதனைச்சாவடியில் இராணுவ பரிசோதனைகளை முடித்துக்கொண்டு கைப்பையை தோளிலே கொழுவிக்கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினேன்.போர் நடந்த

ஆனையிறவு முகாம் சூழல் பார்ப்பதற்கு பயங்கரமாகவும்,

பரிதாபமாகவும் இருந்தது.உடைந்த கட்டடங்களும்,எரிந்த வாகனங்களும் யுத்தத்தின் சாட்சியாய் ஆங்காங்கே சிதறிக்

கிடந்தன.இராணுவம், விடுதலைப் புலிகளென ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களைப் பலியிட்ட இடம் என்று எண்ணும்போது காலுக்குக் கீழே இரத்தம் பிசுபிசுப்பது போன்ற உணர்வில் உடல் கூசத் தொடங்கிது.

                     

 மக்களோடு மக்களாய் நடந்து 

இராணுவத்தின் கண்ணிலிருந்து மறைந்துவிட

வேண்டுமென்ற எண்ணம் மேலிட நடையின்

வேகமும் கூடியது.ஒரு அரை மைல் தூரம் நடந்து திரும்பிப் பார்த்தேன்.மண் திட்டுக்களிலும்,ஆங்காங்கே இருந்த சிறு பற்றைக் காடுகளிலும் இராணுவ முன்னரங்கு மறைந்துபோயிருந்தது.

                        

அதிலிருந்து பார்க்கும்போது புலிகளின்     சோதனைச் சாவடி தெளிவாகத் தெரிந்தது.சோதனைச் சாவடியில் பிரயாணிகளின் விபரங்களை பதிவு செய்துவிட்டு பொருட்களை  சோதனை செய்து அனுப்பிக்கொண்டிருந்தார்கள்.சிவில் உடையில் நின்ற ஒரு இளைஞன்.என்னுடைய அடையாள அட்டையை வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு ஒரு அறையைக்காட்டி அங்கு போகச் சொன்னான்.

                   

நான் அறை வாசலுக்குப் போனதும் உள்ளே இருந்த புலிகளின் சீருடை அணிந்த ஓர் இளைஞன புன்சிரிப்புடன் “அக்கா

இருங்கோ “என்று முன்னாலிருந்த கதிரையைக் காட்டினான்.

வெயிலுக்குள்ளால் வந்து நிழலில் இருந்ததும்

வியர்க்கத் தொடங்கியது.கைப்பையிலிருந்த

கைக்குட்டையை எடுத்து முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டேன்.

“அக்கா,உங்கட பெயர்”

“கவிதா சிவானந்தன்”சொன்னேன்.

“ஏன் வன்னிக்குப் போறியள்” 

“ஒட்டுசுட்டான்தான் என்ர சொந்த இடம்”

அம்மாவும்,தம்பியும் ஊரில இருக்கினம்…”..

என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் 

“எப்ப யாழ்ப்பாணம் போனீங்கள்”அடுத்த கேள்வி வந்தது.

“2000 ஆம் ஆண்டு கம்பஸ் கிடைச்சுப் 

போனனான் பதைப்பிரச்சனையால நாலு

வருஷம் ஊருக்குப் போகேல்லை.இப்ப 

ஆனையிறவுப் பாதை திறந்ததால போயிட்டு 

வரலாமென்று வெளிக்கிட்டனான்.” மீண்டும்

முகத்தை துடைத்துக்கொண்டேன்.

“அப்பா என்ன செய்யிறார்?”

பேசமுடியவில்லை.கண்கள் கலங்கியருந்ததை

அவன் பார்ததிருக்க வேண்டும்.சிறிது நேர

மெளனம்;

“ஏழு வருஷத்திற்கு முந்தி ஷெல் தாக்குதல்

ஓன்றில இறந்திட்டார்.”குரல் தழுதழுத்தது.

முட்டி நின்ற கண்ணீர்உடைப்பெடுத்தது.

“அக்கா வருத்தப்படாதேங்கோ.என்னுடையஅனுதாபங்கள்.”என்றான்.

“நன்றி’ என்றேன்;குரல் வர மறுத்தது.

.”என்ன படிக்கிறியள்”சில வினாடி மெளனம்

கலைத்துக் கேட்டான்.

“மெடிசின் செய்யிறன்”

“நல்லது,வாழ்த்துக்கள் அக்கா,கவனமாய் படியுங்கோ.

. சரி நீங்க போட்டு 

வங்கோ”என்று விசாரணையை முடித்துக்

கொண்டான். மீண்டும் ஒரு நன்றி சொல்லிவிட்டு புறப்பட்டேன்.சற்றுத் தள்ளி

நான்கு பஸ்கள் வரிசையாய் நின்றன. 

 

“பாண்டியன் போக்குவரத்துக் கழகம்”

பார்க்கும்போது இன்னொரு நாட்டுக்கு வந்த

உணர்வே ஏற்பட்டது.

பஸ்ஸில் பெரிதாக கூட்டமில்லை.ஏறி காலியாயிருந்

ஒரு சீற்றில் கைப்பையை வைத்துவிட்டு அதற்குள் இருந்த தண்ணீர்ப் போத்தலை

எடுத்துக்கொண்டு திரும்பவும் கீழே இறங்கினேன்.இரண்டு மிடறு தண்ணீரைக்

குடித்து,முகத்தையும் சற்றுக் கழுவியதும் களைப்பு மாறி உடல் தெம்பாக இருந்தது.

                 

சீற்றில் யன்னலோரமாய் இருந்து

பாக்கில் இருந்த அந்தக் கடித த்தை 

மீண்டும் எடுத்தேன்.ஏறக்குறைய ஐந்து,ஆறு 

தடவை வாசித்து அது மனப்பாடமே ஆகிவிட்டது. “அன்புள்ள மருமகள் கவிதாவுக்கு,சில முக்கியமான விஷயங்கள் 

பற்றிப் பேசவேண்டுமென்று வந்தேன்.அனேகமாக வகுப்பு முடிய 5.00 மணியாகுமென்று உனது அறையில் இருந்த 

பிள்ளைகள் சொன்னார்கள்.நான் அவசரமாக

போகவேண்டி இருந்ததால் உடனே திரும்புகிறேன். நீ நாளை லீவு நாள்தனே காலையில் புறப்பட்டு வா.ஒரு மூன்று நாளாவது நிற்கக்

கூடிய ஒழுங்கில் வந்தால் நல்லது. எல்லாம் 

நேரிலே பேசலாம். மாமா, கணேசன்.

               

 கணேசன் மாமா எனது அம்மாவின்

சொந்த அண்ணன்.அப்பாவின் மரணத்திற்குப் பிறகு அடுத்தது என்ன என்ற கேள்விக்கு விடை தெரியவில்லை.இறக்கும்போது அப்பாவுக்கு நாற்பது வயதுதான்.அம்மாவுக்கு

முப்பத்தி ஏழு.நான்தான் மூத்த பிள்ளை;எனக்கு பன்னிரெண்டு வயது;எட்டு வயதில் ஒரு தம்பி.இந்தப் பிள்ளைகளை எப்படி வளர்த்தெடுக்கப்

போகிறேன் என்று அம்மாவுக்கு இருந்த 

எதிர்காலம்பற்றிய பயங்கரத்தை புரிந்து

கொள்ளும் பக்குவமோ,தெளிவோ அப்போது 

எனக்கு இருக்கவில்லை.

                  

செத்த வீட்டுக்கு வந்த அப்பாவின்

உறவினர்கள் “சிவாவே இல்லை எனி எங்களுக்கு இங்கே என்ன வேலை”என்கிறமாதிரி நடந்து கொண்டது மாமாவுக்கு கோபத்தை ஏற்படுத்திமாமாயிருக்கவேண்டும்.சிவானந்தன்

என்ற அப்பாவின் பெயர் “சிவா”என்றே பிரபலமாகிவிட்டது.

 எல்லாவற்றையும் .அவதானித்துக்கொணடிருந்தமாமா  எழும்பி வந்து அருகில் நின்ற என்னை கையோடு அணைத்துக்கொண்டு

“தம்பி ஒரு பெண் பிள்ளையைப் பெற்ற தகப்பனுக்கு அல்லது கூடப்பிறந்த சகோதரனுக்கு அதுகளை கலியாணம் கட்டிக் 

குடுத்தாலும் அண்டையோட பிரச்சனை முடிஞ்சுது என்று இருக்கேலாது. அப்பு இல்லாதபடியால் எனி அவயின்ர பிரச்சனை என்னுடைய பிரச்சனைதான்.

உங்கட கடமைகளை முடிச்சுக்கொண்டு நீங்கள் போகலாம்.அது எல்லாம் நான் பாத்துக்கொள்ளிறன்” என்று சொன்னது எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது.

                

மாமாவுக்கு கலா என்ற ஒரு பெண்ணும்,செந்தூரன் என்கிற ஒரு மகனும்

மட்டும்தான்.இருவரையம் நான்உறவு முறை

சொல்லி அழைப்பதில்லை.கலாக்கா எண்டு

சொல்லுவன்;செந்தூரன் என்னைவிட மூன்று

வயது அதிகமாயருந்தாலும் சின்ன வயதிலிருந்து பெயர் சொல்லிக் கூப்பிட்டே பழகிவிட்டது.உயர்தரம் படித்துக்கோண்டிருக்கும்போதே கலாக்காவுக்கு கனடாவிலேயிருந்து ஒரு

சம்மந்தம் வந்தது.மாமாவுக்குபெரிதாய் 

விருப்பமில்லை.அம்மாவின் படிப்பை நிறுத்தி

கலியாணம் கட்டிவைத்தது மாமாவுக்கு இப்பவும் கவலை.

ஆனால் நாட்டிலே நடைபெறும் யுத்தம் தினமும் பயந்து,பயந்து வாழும் அவலம் இதை நினைத்து இந்த திருமணத்திற்கு அவரும் ஒத்துக்கொண்டார்.திருமணம் முடிந்து ஒரு வருஷத்தில் கலாக்காவும் கனடா போய் நிரந்தரமாய்விட்டா.

 

பல்கலைக் கழக புகுமுக தேர்வுஎழுதிவிட்டு முடிவுக்கு

காத்திருந்த     செந்தூரன் மாமாவுக்கு உதவியாய் இருந்தான்,.ஊரிலே உள்ள மாணவர்களுக்கு விஞ்ஞானப் பாடங்கள் படிக்க வீட்டில் வைத்து இலவச

வகுப்புக்களையும் நடத்தினான்.கிரம அபிவிருத்தி,கோவில் திருப்பணி என்று

ஊர் முன்னேற்த்தில் அக்கறையோடு

பாடுபட்டான்.எல்லா நாட்களைப்போலத்தான் அன்றும் விடிந்தது.ஊரிலே எல்லாம் வளமைபோல நடந்துகொண்டிருந்தது.மாலை 5.00மணிக்கு செந்தூரனை

தேடி படிக்கிற பிள்ளைகள் வந்துவிட்டார்கள்.செந்தூரனைக் காணவில்லை.மாமா அவன் போகக்கூடிய இடமெல்லாம் தேடியும் ஆள் இல்லை.

கடந்த சில நாட்களாக அவனுடைய நடவடிக்கைகள் வித்யாசமாயிருந்ததை அவரும்  கவனித்திருந்தார்.தனக்கிருந்தசந்தேகத்தை உறுதிசெய்ய புலிகளின் அலுவலகத்தில் போய் விசாரித்தபோது “அவன் இயக்கத்துக்குப் போய்விட்டான்”என்பது  உறுதியாகிவிட்டது.புலிகள் இயக்கத்தோடு போராட்டத்தில் இணைபவர்களை இயக்கத்துக்குப் போவது என்றுதான் எமதுஊர்களில்சொல்லுவார்கள்.

 

செய்தி அம்மாவின் காதுவரை வந்துவிட்டது.

அம்மா சத்தம் போட்டு அழத்தொடங்கிவிட்டா.நடந்து போக க்கூடிய தூரத்திலேதான் மாமாக்களின் வீடு இருந்தது.திடீரென்று அம்மா மாமா வீட்டை நோக்கி

நடக்கத் தொடங்கிவிட்டா.நானும் கூடவே புறப்பட்டுவிட்டேன். காணவில்லை என்று அறிந்து ஊரே 

கூடி நின்றது.இயக்கத்துக்குப் போனதுஎன்று அறிந்ததும்

சமாதானம் சொல்லிவிட்டு ஒவ்வொருவராய் 

வெளியேறிக்கொண்டிருந்தார்கள்..அம்மாவைக் கண்டதும் அத்தை கட்டிக் கொண்டு அழத் தொடங்கிவிட்டா.

“ஏன் இப்ப அழுறியள்” மாமா அதட்டினார்.
“அழக்கூடாது பிள்ளை;அது அவனுக்குக் கூடாது”ஒரு

பெரியவர் சொல்லி சமாதானப்படுத்தினார்.

செந்தூரனை பற்றி எனக்கு எந்த எண்ணமும் இருந்ததில்லை. ஆனால் அன்று இரவு கண்விழித்த நேரமெல்லாம் அழுதேன்.ஏதோ ஒன்றை இழந்துவிட்ட உணர்விலிருந்து மீண்டுவர வெகு நாள் எடுத்தது.

               

“ஒட்டுசுட்டான் சிவன்கோவிலடி”நடத்துனரின் குரல் என் நினைவுகளை அறுத்து நிஜத்திற்குக் கொண்டுவந்தது.கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டு அவசரமாய் கீழே இறங்கினேன்.சிவன் கோவிலை நோக்கி 

மார்பிலே கையை வைத்துமனசுக்குள் வேண்டிக்கொண்டேன்.யாராவது வந்திருப்பார்கள் என்று

தேடினேன்.கோவில் வீதி வழியாய் மோட்டார்சைக்கிளில் வருவது தம்பி புவிபோல் இருந்தது.

கிட்டவந்து சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு

“அக்கா”என்று வாய் நிறைய சிரித்தான்.நாலு வருஷம்;

வளர்ந்து வடிவாய் வந்திட்டான்.சொல்லவில்லை மனதுக்குள் ரசித்துக் கொண்டேன்.

 

“அக்கா உந்த பள்ளிக்கூடத்தில பிரச்சாரக் கூட்டம் ஒன்று நடக்குதுஅதுக்கு செந்தூரன் அத்தான் வாறாராம்,.அதைமுடிச்சுக்கொண்டு வீட்டை வந்து மூன்றுநாள் நிப்பாரெண்டு அத்தை சொன்னவா.அதுதான் வந்திருக்கிறாரோ என்று பார்க்கப் போனனான். பஸ் வந்தாப்போல திரும்பி வந்திட்டன்”படபடவென்று சொல்லிக்கொண்டே போனான்.எனக்கும் ஒருதடவை பார்க்க மனசு பரபரத்தது.

அதை வெளிக்காட்டாமலே 

“ஏன் நீ பாக்கப்போறியோ” என்று கிட்ட நின்று முதுகிலே 

தடவியவாறே கேட்டேன்.

“ஓமக்கா,பாத்திட்டுப் போவம்” கெஞ்சுவதுபோல்ப பார்த்தான்.செந்தூரனோடு சின்ன

வயதிலிருந்தே ஒன்றாக சாப்பிட்டு,ஒன்றாக விளையாடிய

நாட்களெல்லாம் கண்முன்னே வந்து போயின.பாடசாலையில் தோழிகள் அத்தான் வாறாரெண்டு கிண்டல் செய்யும்போதெல்லாம் ஜாலியாக

எடுத்துக்கொண்டு கடந்துபோன நாட்கள் எவ்வளவு இனிமையானவை.

                     

புவி பாடசாலைக்கு முன்பாக சைக்கிளை நிறுத்தினான். நான்முன்னே போக அவன் பின்னாலே வந்துகொண்டிருந்தான்.உள்ளே போகாமல் மண்டப வாசலிலே நின்று உள்ளே பார்த்தேன்.மக்கள் நிறையக் 

கூடியிருந்தனர்.மேடையிலே உள்ளூர் பொறுப்பாளர்களுடன் வேறும் சில தளபதிகளும் இருந்தார்கள்.

“அக்கா,இப்ப பேசுகிறவர் ‘நிலவன்’ என்ற தளபதியாம்”என்றபடி பக்கத்திலே வந்து நின்றான் புவி.அந்தக்

குரல் எங்கேயோ கேட்ட குரல்போலிருந்தது.அந்தப் பேச்சு காதுக்குள் இறங்கி மனசுக்குள் இனம்புரியாத உணர்வுகளை விதைத்தது.எந்தத் தடங்கலும் இல்லாமல்

மலையிலிருந்து அருவி கொட்டுவதுபோல் அவன் வாயிலிருந்து தமிழ் தெறித்துச் சிதறியது.லெனின்,மாஓ சேதுங்,லீக்கவான்யூ,பிடல்காஸ்ட்றோ,சுபாஸ்சந்திரபோஸ்,ஆபிரகாம்லிங்கன் போன்ற உலகத் தலைவர்கள்;உலக 

வல்லரசுகளால் அடக்கி ஆளப்பட்ட நாடுகளின் பெயர்களை யெல்லாம் தனது பேச்சுக்குள் கொண்டுவந்து பார்வையாளர்களைக் கட்டிப்போட்டிருந்தான்.அந்தக் குரல் மட்டுமல்ல,முகமும் கலர் மங்கிய புகைப்படம்போல் நினைவுபடுத்த முடியாமலிருந்தது.எனக்குப் பின்னால் நின்றவர்களிடையே சிறிது சலசலப்பு.

 

“டேய் உது கணேசண்ணையின்ர செந்தூரன்ரா.இயக்கப் பெயர்தான் நிலவன்”அவர்கள்  பேசியதுதெளிவாய் கேட்டது.அதிர்ச்சிபாயாயிருந்தது.மாணவனாக ஐந்து வருஷத்துக்கு முதல் பார்த்த செந்தூரன்,நிலவனாய் ஒரு ஆண்மையுள்ள

ஆடவனாய் கண் முன்னே பார்க்கும்போது ஏற்படும் உணர்வுகளைச் சொல்ல எழும் வார்த்தைகளை தடுத்து கண்ணீர் முந்திக்கொண்டது.

                    

பேச்சை முடித்து அவன் வணக்கம் சொன்னபோதும் கூட்டம் சலனமில்லாமல் அப்படியே 

உறைந்துபோயிருந்தது.மேடையிலிருந்தவர்களுக்கு கைகொடுத்து விடைபெற்று கீளே இறங்கி வெளியேறுவதற்காக நான்நிற்கும் வாசலை நோக்கிநடந்து வந்தான்.பாதுகாப்பிற்கு இரண்டு போராளிகள் கூடவே வந்தனர்.புலிகளின் சீருடையில் இன்னும் கம்பீரமாய்

இருந்தான்.இடுப்பிலே அணிந்திருந்த பிஷ்டல் அவனின்

தரநிலையை வெளிப்படுத்தியது.வழிவிட்டு சற்று ஒதுங்கி நின்றேன்.என்னைக் கவனிக்கவில்லை.கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தான்.

 

“செந்தூரன்”எனது கட்டுப்பாட்டை மீறி குரல் வெளியே வந்தது.அவனும் இதை எதிர் பார்த்திருக்மாட்டான் என்று

தோன்றியது.அதுவும் பெண்குரல்.நடையை நிறுத்தித்

திரும்பிப் பார்த்தான்.அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த இரண்டுகைகளாலும் வாயோடு மூக்கையும் சேர்த்து மூடிக்கொண்டேன்..என்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லையென்று தோன்றியது.முகம் மறைத்த கையை சற்று விலக்கியதும்

“கவிதா,எதிர்பார்க்கவேயில்லை.எப்ப வந்தனீங்கள்”

எப்பவும்,நீ,நான்என்று உரிமை எடுத்துப் பேசும் செந்தூரன்

பன்மையில் பேசியது எனக்கு ஏமாற்றமாயிருந்தது. கண்கலங்கி உடல் நடுங்கியது.பக்கத்தில் நன்ற  தம்பியின் தோளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டேன்.கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வடிந்துகொண்டிருந்தது.பேசுவதற்கு வார்த்தைகள் வர மறுத்தன.

“கவிதா! கவிதா தயவு செய்து அழுறதை நிப்பாட்டுங்கோ.சரி,

நீங்கள் இப்ப கதைக்கற நிலையில இல்லை.நான் வீட்டபோட்டு இரவு ஒரு 7.00 மணிபோல வாறன்.உங்களோட நிறையக் 

கதைக்கவேணும்.”புவியை தோளிலே தடவிக்கொண்டு 

“அக்காவைக் கவனமாய் கூட்டிக்கொண்டுபோ”என்று

பிக்கப்பிலே ஏறிக்கொண்டான். 

 

மோட்டார் சைக்கிளை கொண்டுவந்து

அருகே நிறத்திய புவி “அக்கா ஏறுங்கோ” என்றதும் சுயநினைவுக்கு மீண்டேன் .போரினால் பராமரிப்பின்றி சிதிலமடைந்த பாதைவளியே புவி நிதானமாக சைக்கிளைசெலுத்திக்கொண்டிருந்தான்.

“அம்மா எப்பிடி இருக்கிறா?”மௌனத்தை கலைத்துக் கேட்டேன்.

“கொஞ்சநாளாய் அவவின்ரபோக்கே வித்தியாசமாய் இருக்கு;ஒரே யோசினை, சாப்பாட்டைக் கவனிக்கிறேல்லை;ஒழுங்காய் நித்திரை கொள்ளுறமாதிரியம் இல்லை.கேட்டாலும் ஒண்டும் 

சொல்லுறாவில்லை.நீயே வந்து கேள்” முறைப்பாடுபோல சொல்லி முடித்தான்.வீடும் வந்துவிட்டது.என்னைக்’கேற்’ல் இறக்கிவிட்டு  உள்ளே போய் முற்றத்தில் 

சைக்கிளை நிறுத்தினான்.

 

“அம்மா ஆர் வந்திருக்கிறது பாரன்”தம்பியின் குரல் கேட்டு அம்மா வெளியில் வந்தா.அம்மாவின் கோலம்,தம்பி சொன்னது அப்பிடியே உண்மைஎன்று புரிந்தது.ஓடிவந்து

இறுகத் தழுவிக்கொண்டு அழுதா,சிரித்தா,சிரித்துக்கொண்டே அழுதா.நாலு வருஷம் அடக்கி வைத்த அன்பை பகிர முடியாமல் 

தடுமாறினா.அதே நிலைதான் எனக்கும்.

“என்னம்மா உங்கட கோலம்”கரிசனையாய்க் கேட்டேன்.

“எனக்கொண்டும் இல்லை.நான் நல்லாய்த்தான் இருக்கிறன்,நீ என்ன இப்பிடி மெலிஞ்சுபோனாய்.”

“இல்லையம்மா நான் வளர்ந்திருக்கிறது உங்ளுக்கு மெலிஞ்சமாதிரித் தெரியுது”என்றதும் அவவின் முகம்

மலர்ந்துபோனது.

இரவு சாப்பாட்டை 

முடித்தவுடன் அம்மாவைக் கூப்பிட்டு அருகில் இருத்தி தோளில் சாய்ந்துகொண்டேன்.

 

“என்னம்மா,மாமாவுக்கும் உங்களுக்கும் ஏதும் பிரச்சனையே?ஏன் இப்ப அவசரமாய் வரச்சொன்னவர்?”

அம்மா மௌனமாயிருந்தா.மகிழ்ச்சியாய் இருந்த முகம் மாறிப்போயிருந்தது.புவி சொன்னதில் உண்மை இருப்பது

போலவே தெரிந்தது.

“இதை என்னெண்டு உனக்கு சொல்லுறதெண்டு எனக்குத் தெரியேல்லை.இதை நீ என்ன மாதிரி எடுப்பாய் எண்டும்

பயமாயிருக்கு”அம்மா மூக்கை இழுத்துக்கொண்டா.

“அம்மா,நான் இன்னும் சின்னப் பிள்ளையில்லை .எங்கடை

பிரச்சனைகளை கூடியவரை நாங்கள் தீர்க்கப் பார்க்கவேணும்.ஏலாட்டி அடுத்த கட்டத்தை பிறகு யோசிக்கலாம்”தைரியப்படுத்தினேன்.

“இல்லை பிள்ளை ,அண்ணேன்ர சில நடவடிக்கையள் எனக்கு கொஞ்சம் பயமாயிருக்கு..போனமாதம் வவுனியா வந்து உன்னோட போன் கதைக்கேக்கையும் எனக்கு இந்த சந்தேகம் இருந்தது.

சரியாய்த் தெரியாமல்,உன்னைக் குளப்பக்கூடாது என்று நான் எதுவும் சொல்லயில்லை.”

“அம்மா,என்ன சோல்லுறிள்”சற்று கோபமாகவே கேட்டேன்.

“கோபப்படாமல் கொஞ்சம் பொறுமையாய்க் கேள்பிள்ளை,இரண்டு மாதத்துக்கு முதல் அண்ணை வந்து கவிதாவுக்கு வியாழ மாற்றம் எப்பிடிஇருக்கு பாப்பம் என்று உன்ர குறிப்பை வங்கிக்கொண்டு போனவர்.பார்த்தால் நல்லதுதனே என்று நானும் குடுத்திட்டன்.நடக்கிறதுகளைப் பார்த்தால் ஏதோ நோக்கத்தோடதான் அண்ணை எல்லாம் செய்யிறாரோ என்று சந்தேகமாயிருக்கு.இப்ப கலாவும் கனடாவில இருந்து வந்து நிக்குது..நேற்று வந்தவர் .தங்களுக்கு கனடா போக விசா எல்லாம் அனேகமாய் சரி வந்திட்டுது.இப்ப உங்களைப்பற்றித்தான்ஒரே யோசினயாயிருக்கு..கவிதாவுக்கு ஒரு கலியாணம் செய்துவைச்சாலென்ன எண்டு யோசிக்கிறன்.எங்களுக்கு 

வேற ஆர் கதைக்கிறது.நாங்கள் இரண்டு குடும்பமும் கதைச்சுத்தான் ஒரு நல்ல முடிவுக்கு வரவேணும்..கலா வந்து நிக்கிறாள்,செந்தூரன் நாளைக்கு வருவான்,கவிதாவை 

வரச்சொல்லியிருக்கிறன் அவளும் வருவாள்.இப்பிடி ஒரு சந்தர்ப்பம் இனி வராது.கதைச்சு ஒரு முடிவு எடுப்பம்.”எண்டு சொல்லிப்போட்டு போயிருக்கிறார்.இப்ப எட்டு மணிக்கு எல்லாரும் வருவினம்”அம்மா பதட்டத்துடன் இருந்தா.திரும்புவும் மூக்கை உறிஞ்சிக்கொண்டு கலங்கியிருந்த கண்களை

துடைத்துக்கொண்டா.

 

“அம்மா,படிச்சு முடிச்சு வேலை கிடைக்காமல் நான் கலியாணம் செய்யிறது இல்லை.இதில நான் தெளிவாயிருக்கிறன்.இப்ப நீங்கள்தான் என்னைக் குளப்பிறியள்..இப்ப நீங்கள் என்ன சொல்ல வாறியள்.” கோபமாய்த்தான் கேட்டேன்.

“பிள்ளை,அண்ணை ஆறு மாத்த்துக்குள்ள உனக்கு ஒரு 

கலியாணம் செய்து வைச்சுட்டுப் போகவேணுமெண்டு சொல்லிறார்.இப்ப ஒரு கலியாணம் செய்துவைக்கற நிலையில நாங்களும் இல்லை.அவரும் பெரிதாய் உதவுற நிலமையிலயும்இல்லை.செந்தூரனையம்,உன்னையும் சேர்த்து வைகிறதுதான்.அவற்ற  திட்டம்போல இருக்குது.எங்கட பாதுகாப்பைவிட அவைக்கு செந்தூரனை தனிய விட்டுட்டுப்

போறதுதான் பிரச்சனை.

இதுக்கு நான் ஒரு நாளும் சம்மதிக்க மாட்டன்.”அம்மாவின்

அணைப்பிலிருந்து விலகி அவவின் முகத்தைப் பார்த்தேன்.ஒருகையால் நெற்றியை அழுத்தியபடி நிலத்தைப் பார்த்தபடி இருந்தா.

 

“அம்மா,நீங்களாய் ஒன்றைக் கற்பனை பண்ணி யோசிச்சு 

வருத்தமெடுக்காமல் அமைதியாய் இருங்கோ.வரட்டும்பேசுவம்”அம்மாவை சமாதானப்படுத்த இதைச் சொன்னாலும்,அவ நினைப்பதில் உண்மை இருக்குமோ என்கிற சந்தேகத்தை புறந்தள்ள முடியவில்லை.”முக்கியமானவிஷயம் பேசவேண்டும்” என்று மாமா குறிப்ப்பிட்டது,”உங்களோட நிறையப் பேசவேண்டும்” என்று செந்தூரன்சொன்னது

எல்லாம் குளப்பமாயே இருந்தது.

“பிள்ளை,கலியாணம் எண்டிறது ஒரு சொல்லில்லை.’எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் ,எண்டு செய்துபோட்டுப் போகிறதுக்கு.இது உன்ர வாழ்க்கை.

இதில எந்த விட்டுக் குடுப்புக்கும் இடமில்லை.அப்பா இல்லாமல் நான் எல்லாம் பட்டிட்டன்.அவர் இல்லாமல் நன் பட்ட கஷ்டங்கள்,வேதனைகள்,அவமானங்கள் எனக்குத்தான் தெரியும்.பிரச்சனைகளை நான் உன்னோடைதான் பகிரந்து கொள்ளலாம்.உன்னோட

பகிரேலாத எத்தினை பிரச்சனைகளை நான் மனதுக்க வைச்சுக் குமைஞ்சுகொண்டிருக்கிறன் எண்டு ஆருக்குத்

தெரியம்.நான் பட்ட கஷ்டம் என்ர பிள்ளைக்கு வரக்கூடாது.”அம்மாவின் கண்கள் கலங்கியிருந்தது.அனுபவத்தில் அவ பெற்ற தெளிவுகளுக்கு என்னிடம் பதிலில்லை.

 

“அம்மா,மாமாவின்ர ஆதரவு இல்லாட்டி நாங்கள் காணமலே போயிருப்பம்.அத்தையும் ஒத்துப் போறதால அவரும் உதவுறார்.என்ர 

படிப்பிலஎல்லாம் அவற்ற பங்களிப்பு நிறைய இருக்கு.இது கடன் இல்லை கடமை.கடனை உழைத்துக் கட்டலாம்.நன்றிக் கடனை அடைக்க சந்தர்ப்பம் எல்லாருக்கும் வராது.அப்படி ஒரு சந்தர்ப்பம் வந்தால் அதை ஏற்றுக்கொள்ளுறதுதன் தெய்வநீதி.”அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன்.அந்த உணர்வுகள் கோபமா,இயலாமையா புரிந்துகொள்ள

முடியவில்லை.

“என்னடி சொல்லுறாய்”

“”மாமாவுக்கு அப்பிடி ஒரு எண்ணம் இருக்குமெண்டு நான் 

நம்பேல்லை;அப்பிடி அவருக்கு ஓரு எண்ணமிருந்தாலும்

செந்தூரன் இதுக்கு ஒத்துக்கொள்ள மாட்டான்.அவன்ர பாதை,இலக்கு எல்லாம் வேறை.இது எல்லாத்தையும் தாண்டி ஒரு கேள்வி  வந்தால் நான் அதை மறுக்கமாட்டன் சந்தோஷமாய் ஏற்றுக்கொள்ளுவன்”  அம்மா ஒரு கையால் நாடியைத் தாங்கி என்னையே இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தா.

                      

வெளியே மோட்டார் சைக்கிள் சத்தம்  கேட்டது.வெளியே நின்ற புவி ஓடிவந்து 

“அம்மா,அத்தான் வாறார் “என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.அம்மா என்ன நிலை எடுப்பாவோ என்று பயமாயிருந்தது.பாதுகாப்புக்கு வந்த போராளி வெளியே நிற்க செந்தூரன் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தான்.அம்மா ஓடிப்போய் இறுககட்டிக்கொண்டு இரண்டு கன்னத்திலும் மாறிமாறி முத்தம் கொடுத்தா.முதுகை தடவிக்கொடுத்தா.முடியைக் கோதிவிட்டா.

“நான் தூக்கி வளர்த்த பிள்ளை.திரும்ப ஒருக்கால் பாக்கோணும் எண்டு கடவுளைக் கும்பிட்ட பலன்”வாய் நிறைய சிரிப்பு;வடிந்த கண்ணீரைக் கைகளால் துடைத்தா..கையில் அணைத்தபடியே உள்ளே கூட்டி வந்து நிறைய பேசினா.

செந்தூரனும்” மாமி,மாமி” என்றுபாசத்தைக் கொட்டினான்.

“பிள்ளையோட கதை தம்பி;நான் ரீ போட்டுக்கொண்டுவாறன்” என்று சொல்லியபடி 

அம்மா குசினிக்கள் நுளைந்தா.இவவைக் கணக்கெடுக்கவே முடியவில்லை.அம்மா விலகியதும் வெளியே நின்ற நான் உள்ளே வந்தேன்.

 

“டாக்ரர் அம்மா வாங்கோ”என்றான்.அது கிண்டலல்ல”

அவன் கண்களில் ஒரு பெருமிதம் தெரிந்தது.

“இருங்கோ”முன்னால் இருந்த கதிரையைக் காட்டினான்.

இருவருக்குமிடையல் நாலு அடி தூரம்தான்.வயசுக்கு வந்தபின் இவ்வளவு கிட்ட இருந்து நான் பேசியது இல்லை.

“எப்பிடி இருக்கிறியள்”அவன்தான் பேசினான். அழக்கூடாது என்றுதான் நினைத்தேன் முடியவில்லை.

கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டேன்.

“நான் நிலவனை மதிக்கிறன்;ஆனல் ஐந்து வருஷத்திற்கு முதல்இருந்த என்ர செந்தூரனை இன்னும் நேசிக்கிறன்.”

நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டேன் “என்ர”

என்ற அழுத்தம் நான் நினைக்காமலே வந்துவிட்டது.எனது  சலனங்களும்,

அம்மாவின் சந்தேகங்களும் மனதிலே

ஒரு பயிர் முழைக்க விதையை ஊன்றிவிட்டதுபோலிருந்தது.என்னை சமாதானப்படுத்திவிட்டு தொடர்ந்து பேசினான்.ஒருமையில் விழித்து இருவருமே

நீண்ட நேரம் பேசினோம்.’நிறையப் பேசவேணும்’

என்று சொன்ன வட்டத்துக்குள் அவன் இன்னும் வரவில்லையோ என்ற ஏக்கம் எதிர்பார்ப்பாய் வருத்தியது..ஏதோ புரியத நினைவுகள் மனசுக்குள் வலித்தது.என்னை நானே ஏமாற்றிக்கொள்கிறேனா?

                 

 வெளியே உளவு யந்திரம் வந்து நிற்பது தெரிந்தது.மாமாக்கள்தான் வந்திருக்கவேண்டும்.வெளியே வந்து பார்த்தேன்.மாமாவும்,அத்தையும் உள்ளே வந்துகொண்டிருந்தனர். கலாக்கா குழந்தையோடு பின்னால் வந்துகொண்டிருந்தா.அம்மாவும் ,நானும் 

வரவேற்று உள்ளே கூட்டிவந்து உட்காரவைத்து பல விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்அத்தையும் கலாக்காவும் சிரித்து,சிரித்து என்னோடு பேசி அந்த இடத்தையே மகிழ்சியால் நிறைத்தனர்.அம்மாவும் 

இடையிடையே பேச்சுக்களில் கலந்துகண்டாலும் சற்று

ஒதுங்கியே நின்றா.மாமாவும்,செந்தூரனும் தங்களுக்குள்

ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.அம்மா எப்ப குளம்புவா?என்ற பயம் என்னை மிரட்டிக்கொண்டிருந்தது.

கலாக்காவின் மடியிலிருந்த குழந்தையை தூக்குவதற்கு

கையைக் கொண்டுபோனேன். அது மிரண்டுபோய் தாயின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டது.

“பிள்ளையின்ர அத்தையடா,”என்று கலாக்கா சொன்னது எதோ பொடிவைத்துப் பேசுவதுபோலத்தான் எனக்கும் பட்டது.

 

அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன்.முகத்திலே வலிந்து

வைத்திருந்த கொஞ்ச நொஞ்ச சந்தோஷமும் காணாமல் போயிருந்தது.

“பேசுங்கோ,நான் ரீ போட்டுக்கொண்டு வாறன்“என்றபடி அம்மா குசினிக்குள் போய்விட்டா.நானும் பின்னாலே போய் பக்கத்திலே நின்றுகோண்டு

“அம்மா,என்னம்மா இது ஆக்கள் எல்லாம் இருக்க நீங்கள் இங்க வந்து நிண்டால் என்ன அர்த்தம்”உறுக்கினேன்.

“என்ர சொல்ல ஆர் கேக்கினம்.நீங்கள் உங்கட எண்ணப்படி செய்யுங்கோ.நான் வேலைக்காரிதான ஒரு

பக்கத்தில நிண்டிட.டுப் போறன்.”விம்மி,விம்மிஅழுதா.

“அம்மா,உந்த முகத்தை கழுவிப்போட்டு வாருங்கோம்மா. இது என்ர பிரச்சனை.நான் கதைக்கிறன்.இப்ப நீங்கள் வரேல்லயெண்டால் நான் 

வெளிக்கிட்டு எங்கயாவது போயிடுவன்”எனக்கும் 

அழுகையை அடக்க முடியவில்லை.கலாக்காவும் உள்ளே வந்துவிட்டா.

 

“மாமி,அழாதையங்கோ.நல்ல விஷயம் கதைக்கேக்க 

அழக்கூடாது.என்ன செய்யிறது. எங்கடபலன்அது.மாமா இல்லை என்கிறது எல்லாருக்கும் கவலைதான்”கலாக்கா

அம்மாவைக் கையைப் பிடித்து கூட்டிக்கொண்டு போக

நானும் பின்னாலே போய் அம்மாவுக்குப் பக்கத்திலே

இருந்துகொண்டேன் எங்களின் வாக்குவாதம் அவர்களுக்குப் புரிந்திருக்க வில்லைஅப்பாவை நினைத்தே வருத்தப்படுவதாக எல்லோரும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்..அம்மாவின் விசும்பலைத் தவிர வீடு

அமைதியாய் இருந்தது.

“தேவி,”ரதிதேவி எனகிற அம்மாவின் பெயரைசுருக்கி மாமா இப்படித்தான் கூப்பிடுவார்.அவர் தொடர்ந்து பேசினார்,

“கவிதாவின்ர கலியாண விஷயமாய் நான் சில வேலையளைச் செய்துகொண்டிருக்கிறன்.நீங்களும் விரும்பினால்தான் அடுத்து என்ன செய்யிறது எண்டு முடிவு எடுக்கலாம்.பையனைப்பற்றி 

நான் எல்லாம் விசாரிச்சுப்போட்டன். எனக்கு எல்லாம் திருப்தி.”அம்மாவுக்கு மாத்திரமல்ல எனக்கும் அதிர்ச்சியாய்இருந்தது.யார் மாப்பிள்ளை? மாமாவே தொடர்ந்து பேசினார்.

“மாப்பிள்ளை முள்ளியவளை; செல்வரத்தினம் மாஸ்டர் என்று, அவயின்ர

குடும்பம் எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்.அவற்ற மகன்

டாக்ரர் துஷாந்தன் என்று வவுனியா ஆஸ்பத்திரியில இப்ப வேலை செய்யிறான்.

கவிதாவைத் தெரியுமாம்;கன கலியாணங்கள் வந்தது.எல்லாம் வேண்டாம்,வேண்டாம் என்று மறுத்துப்போட்டு இப்ப கவிதாவைப்பற்றி

சொல்லியிருக்கிறான்.

என்னவோ அவனுக்கு கவிதாவை பிடிச்சிருக்கு..இரண்டு மாதத்திற்கு முதல் செல்வரத்தினம் மாஸ்டர்தான் வந்து இதைப்பற்றி கதைச்சவர்.அதுதான் வந்து கவிதாவின்ர குறிப்பு வங்கிக்கொண்டுபோய் சாஸ்திரியிட்ட 

குடுத்துப் பார்த்தனான்.பிரச்சனயில்லை;

செய்யலாமென்று சொல்லுறார்.”

 

நம்ப முடியவில்லை.

பக்கத்து ஊர் என்று என்னுடன் கௌரவமாகவே நடந்துகொள்வான்.கடைசியாக பட்டமளிப்பு விழாவுக்கு வந்தபோது என்னை தேடிவந்துபேசினான்.பிரியம்போது

“சந்தோஷமான செய்தியோட உங்களைசந்திக்கிறன்” என்று சொன்னபோது அதன் அர்த்தம்

எனக்கு இப்போதுதான் புரிவதுபோலுள்ளது.

“எனக்கு தலை சுத்தூது அண்ணை;தயவு செய்து கொஞ்சம் 

விளக்கமாய் சொல்லுங்கோ.அவளின்ர படிப்பு முடியேல்ல.

இப்ப ஒரு கலியாணம் செய்யிற நிலமையிலயோ நாங்கள்

இருக்கிறம்,”அம்மா தன் ஆதங்கத்தை  பக்குவமாய் வெளிப்படுத்தினா.செந்தூரன் மாப்பிள்ளை  இல்லை என்று தெரிந்ததும் அம்மாவிமுகத்தில் மாற்றம் தெரிந்தது.

“தேவி,நான் சொல்லுறதைக் கேள்;நான் எங்கட நிலைப்பாடெல்லாம் சொன்னனான்.அவரும் எல்லாம் விசாரித்து

அறிஞ்சிருக்கிறார்..ஆனல் என்னவோ தெரியாதுஅவன்  வந்த சம்மந்தங்களை எல்லாம் தட்டிப்போட்டு 

இதைத்தான் பாருங்கோ எண்டு  கண்டிப்பாய் சொல்லிப்போட்டானாம்.வவுனியாவுக்குப் போய் நான் பையனோடையும் கதைச்சனான்..

 

அவன் சொல்லுறான் இது தான் திடீரென்று

எடுத்த முடிவில்லையாம். நாலு வருஷமாய் கவனிச்சு நிதானமாய் எடுத்த முடிவாம்.அவையின்ர சம்மதத்தை மட்டும் கேளுங்கோ வேறெதவுமே கேட்க வேண்டாம் எண்டு கண்டிப்பாய் சொல்லிப்

போட்டானாம்.எனி சொல்லுங்கோ என்ன

செய்யிறதெண்டு.” மாமா அமைதியாய் 

இருந்தார்.திடீரென்று அவர் சொன்ன இந்த எதிர் பாராத திருப்பம் எனக்கு அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது.ஒரு சில 

நிமிடங்கள் நிலவாய் இதயத்தில் வந்த செந்தூரன் மின்னலாய் வெளியேறிப்

போவதை ஏக்கமாய் பார்த்துக்கொண்டு நின்றேன்.ஏனோ செந்தூரனின் முகத்தைப் பார்க்கத் தோன்றியது.ஏதோ சாதித்துவிட்ட மகிழ்ச்சியில் மாமாவோடு சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தான் அவன்.

துஷாந்தனை ஒரு சிறந்த மாணவனாக மட்டும்தான் எனக்குத்  தெரியும். ஊரில சண்டை,விமான தாக்குதல் ஏதும் நடந்தால் அவனே வந்து விசாரிப்பான்.

விரிவுரையாளராய் இருந்த ஒரு வருஷம் என்னில் 

அக்கறையோடுதான் இருந்தான்.அதற்குப் பிறகு தொடர்பு

நின்று போனது.ஆனால் இவ்வளவு நாளும் என்னை நினைத்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறான் என்று எண்ணும்போது அவன் மேல் ஒரு புரியாத மதிப்பு வந்துவிட்டது.

அம்மா இன்னும் அழுதுகொண்டே இருந்தா.

“தேவி இனி ஏன் அழுறாய்.?கடவுள் ஒரு கதவை மூடினால் 

இன்னொரு கதவை திறந்துதான் வைச்சிருப்பான்.அதுதான் இப்ப நடந்திருக்குது.”அத்தை 

அம்மாவின் தலையைத் தடவிக் கொண்டே பேசினா.

“அவை ஒண்டும் வேண்டாம் எண்டுசொன்னாலும்

நாங்கள் ஏதோ மதிப்பாய்த்தான் பிள்ளையை அனுப்பவேணும்.அதை எல்லாம் நான் பாத்துக்கொள்ளுறன்.நீ யோசிக்காமல்  சோல்லு.

“நான் என்னண்ணை சொல்லுறது;கடவுளே வீட்டவந்து வரம் தரேக்க நான் எப்பிடி மறுக்கிறது.”அம்மாவின் விசும்பல் நிற்காமல் தொடர்ந்தது.

 

“கவிதா,நாங்கள் உங்களோட நிக்கிறம்.துணிஞ்சு நல்ல முடிவாய் எடு .எந்த மாற்றம் வந்தாலும் உன்னால படிக்க முடியும்.ஆனால் இப்பிடி ஒரு சம்மந்தம் திரும்ப வருமெண்டு சொல்லேலாது.”சொல்லிவிட்டு செந்தூரன் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.தாங்க முடியவில்லை;அழுகையை

அடக்க வாயை கையால் அடைத்துக்கொண்டு ஓடிப்போய் 

செந்தூரனின் மார்பில் முகம் புதைத்து ஓவென்று அழுதேன்.மனசு மெல்ல,மெல்ல அமைதியாகிக்கொண்டிருந்தது.செந்தூரனின் உயர்ந்த இலட்சியங்களுக்கு

முன்னால் நான் தோற்றுப்போய் நின்றேன்.

கண்ணில் இருந்து வழிந்த கண்ணீர் 

சில மணித்தியலங்களாய் என்மனதில் 

தோன்றிய சலனங்களை கழுவிக்கொண்டிருந்தது.

              

                * யாவும் கற்பனை*

அப்பிள் பழமும் அம்முக் குட்டியும்

2 months 3 weeks ago

அமெரிக்காவுக்கு வந்து பத்து வருடங்கள் ஆகின்றன. புதுசா வீடு வாங்கின போது அவனுக்கு இருந்த ஒரே எதிர்பார்ப்பு வீட்டுக்குப் பின்னுக்கு நிறையக் காணி வேணும். அந்தக் காணி நிறைய அப்பிள் நட வேணும் என்பதுதான். 111.jpg

 

அப்பிள் நடுறதெண்டால் ஒரு மரம் நடக் கூடாதாம் ரண்டு மரம் நட்டால் தான் அதுக்குள்ளே மகரந்தச் செயற்கை நடந்து கலப்படம் இல்லாத பழம் வரும் எண்டு தெரிந்த ஒருவர் சொன்னதைக் கேட்டு, மங்களகரமாய் இருக்கட்டுமேன் எண்டு ரண்டு வருசத்துக்கு முதல் வந்த கலியான நாளுக்கு ரெண்டு அப்பிள் மரங்களை வாங்கி வந்து வீட்டின் பின் பக்கம் இருந்த காணியில் நட்டபோது அவனுக்குச் சொல்ல முடியாத மகிழ்ச்சி. 

 

சின்ன வயசில இருந்து உந்த அப்பிள் பழம் எண்டால் அவனுக்கு கொள்ளை ஆசை. ஒருக்கா தொட்டுப் பார்த்தால் போதும் என்று நினைப்பான். யாழ்ப்பாண ரவுணுக்கு போறதெண்டால் அவனுக்கு ஆஸ்பத்திரியில ஏதோ அலுவல் இருக்குதெண்டு நினைக்கலாம். ரவுணுக்குப் போற போதெல்லாம் அவுஸ்ரேலியா அப்பிள்… அவுஸ்ரேலியா அப்பிள்…  எண்டு கூவிக் கூவி விப்பாங்கள். 

 

“அது கூடாத பழம்… மெழுகு பூசித்தான் விப்பாங்கள்…நீ சாப்பிடக் கூடாது ராசா” 

 

என்றபடி தாயோ கொய்யாப்பழக் கடையின் முன்னே போய் நிப்பாள். அவனுக்கோ அப்பிள் பழத்துக்கு ஆசைப்பட்டு ஒரு கொய்யாப் பழத்துடன் முடிந்து போகும் அன்றைய நாள்.

 

அமெரிக்காவில வீடு வாங்கி வீட்டுக்குப் பின் பக்கம் அப்பிள் மரம் நட்டு ஒரு பழம் எண்டாலும் புடுங்கிச் சாப்பிட்டிட வேணும் என்ற ஆசை இப்ப நிறைவேறப் போகுது என்பதில் அவனுக்கு நல்ல சந்தோசம்.

 

ஒரு அப்பிள் இந்த வருசம் பூக்கத் தொடங்கியதும் மனைவி சொல்லி விட்டாள் “இதுதான் பொம்பிளை அப்பிள் இது எனக்குத்தான் சொந்தம்” என்றவள் எந்த அறிகுறியும் இல்லாமல் அப்படியே நெடுத்துக் கொண்டு போன மரத்தைக் காட்டி “அதுதான் உங்கடை…” என்று முடிவாய் சொல்லி விட்டாள்.

 

அவளுக்கு அப்பிளைக் காயாகப் பிடுங்கி அதைத் துண்டுகளாக வெட்டி உப்புத் தூளில் தொட்டுச் சாப்பிடுவதெண்டால் அலாதிப் பிரியம். 

 

அப்பிள் பூக்கத் தொடங்கிய போதே நாற்பது டொலருக்கு மருந்து வாங்கி வந்து வைத்து விட்டான். பூக்கேக்கை, பிஞ்சு பிடிக்கேக்குள்ள, காய்க்கேக்கை எண்டு மூண்டு முறை மருந்தடிச்சு பாத்தாச்சு உந்தப் பூச்சித் தொல்லை மட்டும் குறையவில்லை.

 

ஊரிலை முற்றத்து மாதுளை காய்த்தபோது படிக்கிற புத்தகத்தைக் கிழித்து மாதுளங்காய்க்குச் சுத்திக் கட்டிப் பாதுகாத்த மாதிரி பேப்பேரை சுற்றிக் கட்டிப் பார்த்தான். 

 

இந்த அப்பிளைக் கட்டிக் காக்கிறது அவனுக்குப் பெரிய கஸ்ரமாக இருந்தது. ஒன்றன் பின் ஒன்றாகக் கொட்டி பதினோரு அப்பிள் காய்ச்ச இடத்தில இப்ப நாலு அப்பிள் மட்டுமே ஆடிக் கொண்டிருந்தது. “கன்னி அப்பிள் கனக்கக் காய்க்காது…” என்றார் அவனின் தெரிந்த நண்பர் ஒருவர்.

 

சின்ன வயசில ஒருநாள் பள்ளிக்கூடத்தில படிக்கேக்கை டீச்சர் சொல்லித்தான் தெரிஞ்சது, அப்பிள் பழம் மரத்தில இருந்து விழுறத வைச்சுத்தான் ஐசாக் நியூட்டனே ஈர்ப்புக் கொள்கையைக் கண்டு பிடிச்சார் எண்டு. 

 

அவனும் பெரிய விண்ணன் போல “அணில் கடிச்ச அப்பிளோ… காகம் கொந்தின அப்பிளோ டீச்சர்…” என்று கேட்டு விட்டான். 

 

டீச்சருக்கு அண்டைக்கு வந்த கோவத்துல பிரம்பால விட்டா ரெண்டு தொடையில அப்பிடியே அப்பிள் பழம் போல சிவப்பாய் ரெண்டு கோடு. அண்டைக்கு முடிவெடுத்தவன்தான் எப்பவாவது ஒரு நாளைக்கு தானும் ஆப்பிள் மரத்துக்கு கீழ படுத்திருந்து ஒரு தேத்தண்ணியாவது குடிக்க வேணும் எண்டு.

 

இன்னும் கொஞ்ச நாளிலை அவனுடைய கனவு நிறைவேறப் போற ஆசையில கோடைகால மலிவு விலைக்குப் போட்டிருந்த ஒரு சாய்மனைக் கதிரையை வாங்கி வந்து அப்பிள் மரத்துக்கு கீழே போட்டு பின்னேர நேரத்தில் வேலையால் வந்ததும் அப்பிள் மரத்தின் கீழே படுத்து இளைப்பாறத் தொடங்கினான். 

 

இன்றும் வளமை போலத் தேநீர் கோப்பையுடன் வந்து கதிரையில் இருந்தவனுக்கு ஒரே அதிர்ச்சி. ஒரு அப்பிள் காயைக் காணவில்லை. மூன்று காய்கள் மட்டுமே பாதி சிவப்பாகவும் பாதி பச்சையாகவும் பளுப்புக்கும் வெளுப்புக்கும் நடுக் கட்டத்தில மின்னிக் கொண்டிருந்தன. 

 

“என்னதான் காவல் காத்தாலும் இந்த வருசம் ஐசாக் நியூட்டன் ஆக முடியாது போல இருக்குது...” என்று நினைத்துக் கொண்டு தேத்தண்ணி குடிச்ச கப்பை கொண்டு போய்ச் சிங்கிலை வைத்து விட்டு வந்து கதிரையில் இருந்தபோது ஒரு தட்டில் துண்டுகளாக நறுக்கப்பட்ட அப்பிளுடன் மிளகாய்த் தூளும் உப்பும் கலந்து எடுத்து வந்து 

 

“அப்பா எங்கடை அப்பிள் மரத்தில புடுங்கினது… சாப்பிடுங்கோ…” என்று நீட்டினாள் மகள். தாயைப் போலவே அவளுக்கும் அப்பிளைத் துண்டுகளாக நறுக்கி உப்புத் தூளில் தொட்டுச் சாப்பிடுவதில் அப்படி ஒரு விருப்பம். எதுவும் சொல்லாமல் நானும் ஒரு துண்டு அப்பிளை எடுத்து உப்புத் தூள் பிரட்டிச் சாப்பிடத் தொடங்கினேன். 

மதியரசி

3 months 1 week ago

                                                                                                         

 
 
mkL2tovUcNIQ-rSN_r0eWNwkgxebhCVey4dI6UuDDtO-PsePcaFAfRNn0S-wQkoFErIHi299WZuORPp7hYnjSuD_dlYKnxvDrQ9_5WtNJR9zEd0fnNKjgomkpdumwoZXBuPI5eOy
 
 
 
 

மதியரசி

                         

குரு.சதாசிவம்

நான் இந்தப் பாடசாலைக்கு ஆசிரியையாக மாற்றலாகி வந்து மூன்று நாட்கள்தான்,ஆகியிருந்தது..பாடசாலைக்

கட்டடத்தின் கலையம்சம்மிக்க அழகும்,

அமைப்பும் பார்ப்பதற்குப் பிரமிப்பாயிருந்தது.

சக ஆசிரியர்களும் எனது சேவை அனுபவம் கருதி நெருக்கத்திலும் ஒரு கண்ணியத்தை 

கடைப்பிடித்தது மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. இங்கு“மதியரசி” என்ற பெயர் ஆசிரியர்கள் மத்தியில் 

சாதாரணமாகப்   பேசப்படுவதும்

எல்லோராலும் புரிந்துகொள்ளப்படுவதும் இவள்

யாரென்று அறியவேண்டுமென்ற ஆவலை 

தூண்டிவிட்டது.முதலில் பாடசாலையின் எழுது

வினைஞராகவோ அல்லது சிற்றூளியராகவோ 

இருக்கலாமென்றே நினைத்தேன்.அந்த இரு பதவி நிலைகளிலும் இரு ஆண்கள் இருப்பது

எனக்குத் தெரிந்திருந்ததால் அப்படி இருக்க

வாய்ப்பில்லை.”மதியரசி” பெயரை உச்சரிக்கும்

போதே மனசு குதூகலித்தது.சாண்டில்யனின்

சரித்திர நாவல்களில் வரும் கதாபாத்திரங்களின் பெயர்போல மனதில் பதிந்துபோய் விட்டது.அரஸ்ஸின் பேசும் ஓவியம்போல் ஒரு அழகான பிம்பம் 

எனக்கு உள்ளேயிருந்து எட்டிப் பார்க்கிறது.யார் இவள்?அறியவேண்டும் என்ற ஆர்வக் கோளாறு அழுத்திக்கொண்டிருந்தாலும்

நாகரீகம்கருதி அதைத் தவிர்த்துக்கொண்டேன்.

 

         எனக்கு இன்னும் நேர அட்டவணை தரப்படாமையால் ஆசிரியர்கள் இல்லாத வகுப்புகளுக்குப் போய் அவர்களின் கல்விச் செயல்ப்

பாடுகளை அவதானிப்பதை

வளக்கமாக்கிக்கொண்டிருந்தேன்.

இன்றும் ஐந்தாம் ஆண்டு வகுப்புக்கு ஆசிரியர் இல்லை

என்று தெரிந்துகொண்டு அங்குபோயிருநதேன்.

“புதுரீச்சர்”என்றுஅவர்கள்தங்களுக்குள்  பேசிக்

கொள்வதை கேட்க முடிந்தது.

“நான் மிஸிஸ்.சசிகலா யோகலிங்கம்.நீங்கள் என்னை 

சசிகலா மிஸ் என்றே சொல்லலாம்.நீங்கள் இந்தமுறை

ஸ்கொலஷிப் எடுக்கிறியள் சரிதானே?

“ஓம்  ,மிஸ்”எல்லோருமாய்  குரலெளுப்பினர்

புலமைப் பரிசில் பரீட்சைக்கு வரக்கூடிய

கேள்விகளை எல்லோரிடமும் கேட்டுக்கொண்டு வந்தேன்.அதில் இரண்டு மாணவர்கள் பதிலளித்த

கெட்டித்தனம் எனக்கே வியப்பாயிருந்தது.

எல்லாரும் ஒரு ரீச்சரிட்டத்தானே படிக்கிறியள்.

இவையளுக்குத் தெரிந்தது உங்களுக்கு ஏன்

தெரியாமல் போனது?” எல்லோருடைய மௌனத்தை

யும் கலைத்து  ஒரு குரல் மெல்லியதாய்க் கேட்டது

“அவையள் மதியரசி அக்காட்ட ரியூஷனுக்குப் 

போறவை மிஸ்.”

“ஆர் மதியரசி அக்கா”இப்போதுதான் அந்தப் பெயரைக் கேள்விப்படுவது போன்ற பாவனையில் கேட்டேன்.

“அவ பெரியக்கா”

“பெரியக்கா எண்டால்…? அவ என்ன செய்யிறா?”

“அவ பெரியக்காக்களோட படிக்கிறா.”

ஓ!பெரிய பாடசாலைகளில் கீழ் வகுப்பில் படிக்கும்

மாணவர்கள் உயர் வகுப்பு மாணவர்களை

பெரியக்காக்கள்,பெரியண்ணாக்கள் என்று

சொல்லும் ஒரு நல்ல பழக்கம் இருக்கிறது.இதற்கு

மேல் விளக்கம் சொல்ல  அவர்களுக்குத்  தெரியாது 

என்று எனக்குத் தெரியும்.

நான் அதோடு நிறுத்திக்கொண்டேன்.ஒன்றுமட்டும் 

உறுதியானது.அவள் இங்கே உயர் வகுப்பு ஒன்றில் படிக்கிறாள் என்பது..பாட நேரம் முடிய 

வகுப்பிலிருந்து வெளியேறி விறந்தையில் நடந்து

கொண்டிருந்தேன்.எனக்கு முன்னே இரண்டு மாணவிகள் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள்.ஒருத்தி

சில கசங்கிய கடுதாசிகளை கைக்குள் பொத்தியிருந்தாள்.போகும்போது விறாந்தையில் இருந்த குப்பைகளையும் குனிந்து எடுத்துக்கொண்டு

நடந்தவள் அதை அதிபரின் அறைக்குப் பக்கத்தில் 

இருந்த குப்பைத் தொட்டியில் போட்டுவிட்டு நடந்து

கொண்டிருந்தாள்.நல்ல பழக்கம் என்று அந்தப் பிள்ளையை மனசுக்குள் மெச்சியபடி ஓய்வறைக்குள்

நுளைந்தேன்.’மதியரசி’ என்று யாரோ கூப்பிட்டதுபோல் இருந்தது.பிரமையாய் இருக்குமோ

என்ற சந்தேகத்தில் திரும்பினேன்.வாசலில் நின்ற

அதிபருக்கு முன் அந்த மாணவி நின்றுகொண்டிருந்தாள்

எனக்கு முன்னால் குப்பைகளை சேகரித்துக் 

கொண்டுபோன மாணவிதான் அது என்று தெரிந்தது.

“ஓ,அப்படியானால் இதுதான் நான் தேடிக்கொண்டிருந்த ஹீரோயின் மதியரசியா?”

திரும்பி நின்றதால் முகத்தைப் பார்க்க முடியவில்லை.

வெள்ளைச் சீருடையை அளவாக நீலம் போட்டு துவைத்து அயன் பண்ணி அணிந்திருந்தாள்.வெள்ளை சப்பாத்தையும் சொக்ஸ்ஐயும் எப்படி இவ்வளவு வெள்ளையாக வைத்திருக்க முடிகிறது என்று ஆச்சரியமாய் இருந்தது.நாலு சோடி சீருடையாவது 

இருந்தால்தான் இப்படி அணிய சாத்தியமாகும்.

வசதியான வீட்டுப் பிள்ளைபோலிருக்கிறது.அவளின்

பெயர் அதிபர்,ஆசிரியர்,மாணவர்கள் என்று 

பிரபலமவதற்கு அதுவும் ஒரு காரணமாயிருக்கும் 

என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.முகத்தை பார்க்க

முடியாமல்போனது சற்று ஏமாற்றமாயிருந்தது.அதிபர் சொன்ன

தகவலைக் கேட்டுவிட்டு அவள் போய்விட்டாள்

 

        எனக்கு நேர அட்டவணை தரப்பட்டு வளக்கமான 

பணிகளை தொடங்கியிருந்தேன்.அன்று பிரார்த்தனை வெளியில் காலைப் பிரார்த்தனைக்காக மாணவர்கள் வகுப்பு ரீதியாக 

வரிசை ஒழுங்கில் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.மற்ற

ஆசிரியர்களோடு நானும் விறாந்தையில் நின்றவாறே

கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன்.மாணவர்களுக்கு

முன்னால் இருந்த மண்டபம் அதிபர் அலுவலகத்துடன் 

தொடுக்கப்பட்டவாறு மேடை போன்ற அமைப்பில்

கட்டப்பட்டிருந்தது.அதில் சில ஆசிரியர்களும் நின்று

கொண்டிருக்க அதிபர் முன்னால் வந்து மாணவர்களை 

பரவலாக நோட்டமிட்டார்.

“மதியரசி”அதிபரின் அழைப்புஎனது கவனத்தை 

ஒருமுகப்படுத்தியது.கூடி நிற்கும் மணவர்களுக்கு முன்னால் ஒருவர் வந்து பிரார்த்தனைப் பாடல்களைப்

பாட மற்றைய மாணவர்கள் மௌனப் பரார்த்தனையில் ஈடுபடுவதுதான் இங்கு பிரார்த்தனை முறையாயிருந்தது..தேவார பாராயணத்துக்கே மதியரசி அழைக்கப்பட்டிருந்தாள்.

மணவர்களின் ஊடே வரிசையிலிருந்து பிரிந்து நடுப்பகுதியால் நடந்து மேடையில் ஏறி திரும்பி

நின்றாள்.இவ்வளவு மாணவர்கள்,ஆசிரியர்கள் முன்பு

தடுமாற்றமோ,பதட்டமோ இல்லாமல் நின்ற அவளின்

உறுதி எனக்கு வியப்பாயிருந்தது.அவளின் 

கம்பீரமும் அழகும் நான் கற்பனையில் பார்த்த 

‘அரஸ்ஸின்’ஓவியத்தொடு ஒத்துப்போவதுபோலிருந்தது.

“மாதர்ப் பிறைக்  கண்ணியானை”என்று தொடங்கி

அந்த தேவாரத்தை இராக ஆலாபனைகளோடு அவள்

பாடும்போது சிலிர்த்து நின்ற உரோமங்களை கைகளால் உரசிக்கொண்டேன்.மதியரசி மற்றைய

மாணவர்களிலிருந்து வித்தியாசமாகப் பார்க்கப்

படுவதற்கான புதிர்கள் ஒவ்வொன்றாக அவிழ்ந்து

கொண்டிருந்தது.

                 

                 அன்று முதல் முதலாக பதினோராம் 

ஆண்டுக்கு  பாடம் எடுப்பதற்காகப் போயிருந்தேன்.மகள் நிஷாவும்

அந்த வகுப்பிலேதான் சேர்ந்திருந்தாள்.உள்ளே

புகுந்ததும் மாணவர்களின் வணக்கத்திற்கு பதில் 

வணக்கம் சொல்லிவிட்டு கதிரையில் அமர்ந்தபடி

வகுப்பைக் கவனித்தேன்.”இது நிஷாவின் அம்மா “என்று மாணவர்கள் 

தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்வதைக் கேட்க முடிந்தது.

என்னை அறிமுகப்படுத்திவிட்டு நிஷாவையும் அறிமுகப்படுத்தினேன்.அப்போதுதான் அவளுக்குப் பக்கத்தில் மதியரசி இருப்பதை அவதானித்தேன்.அது

எனக்கு ஏனோ மகிழ்ச்சியாயும் இருந்தது.வயது வித்தியாசங்களை மறந்து நீண்ட நாள் காணாத ஒரு

தோழியைக் கண்டதுபோல மனது குதுகலித்தது.இதற்குமுன் அவளைத் தெரியும் என்பது

போல காட்டிக் கொள்வதைத் தவிர்த்துக்கொண்டேன்.

இது எனது ‘ஈகோ’ என்பதைவிட அவளுக்கு அது வந்துவிடக்கூடாது என்பதில்தான் நான்

கரிசனையாயிருந்தேன்.

“யார் மொனிற்றர்” என்று கேட்டவுடன் மதியரசி

ஏழுந்து நின்றாள்.அப்போதுதான் அவளை காண்பது

போல பாவனை செய்தபடியே 

“உங்கட பெயர்”அந்தப் பெயரை 

அவள் மொழியியலில் கேட்க ஆவலாயிருந்தது.

“மதியரசி”

“ஓ,அழகான பெயர்;காலையில தேவாரம் பாடினது நீங்களா”

“ஓம் மிஸ்”

“நல்லாயிருந்தது”

“தாங்ஸ் மிஸ்” என்றவளின் முகத்தில் புன்னகையோடு

வெட்கமும் பரவியிருந்தது.முதல்நாள் வகுப்பு என்றபடியால் அறிமுகங்களோடும்,அடுத்தடுத்த கல்வி செயல்ப்பாடு பற்றிய திட்டங்களோடும் பாடத்தை முடித்துக்கொண்டேன். அடுத்த மாதங்களில் கற்பித்தல் செயல்பாடுகளை துரிதப்படுத்தியது 

மாணவர்களுக்கு கஷ்டமாயிருந்தாலும்,உற்சாகமாக 

ஒத்துளைத்தனர்.

 

              நாளடைவில்  நிஷாவும்  மதியரசியும் இறுக்கமானநட்பைவளர்த்துக்கொண்டனர்.மதியரசியைப்பற்றி,நல்ல அபிப்பிராயம் ஆசிரியர்கள் 

மட்டத்தில் இருந்ததால் அதை நானும் ஊக்கப்

படுத்தினேன்.அவளைப்பற்றி நிஷா அடிக்கடி

வீட்டில் பேசிக்கொள்து வளமையான நிகழ்வாய்

மாறியிருந்தது.நான் நினைத்ததுபோல் அவள் பெரிய

வசதியான குடும்பத்துப் பிள்ளையில்லை என்பதை 

நிஷா சொன்னபோது மனதுக்கு சங்கடமாயிருந்தது.

யுத்தம், இடப்பெயர்வுகள் போன்றவற்றால் சொத்துக்களையும் தொழில்களையும் இழந்து போராடி முன்னேறி வரும் ஒரு சாதாரண 

குடும்பம்தான்.

 

. இவை எல்லாம் நிஷா சொல்லி நான் அறிந்துகொண்டவை.வெளித்தோற்றத்தை வைத்து நாம் போடும் கணக்குகளினால் மற்றவர்களின் உள் வலியை புரிந்துகொள்ள

முடியாமல் போய்விடுவது எவ்வளவு கொடுமை.நான் 

பரீட்சைக்காக நிஷாவுக்கு வீட்டில் வைத்தே பிரத்தியேக வகுப்பக்களை எடுத்துக்கொண்டிருந்தேன்

மதியரசி, வீட்டு நிலைமை கருதி தனியார் வகுப்பகளைத் தவிர்த்து தமையனின் வழிகாட்டலில்

புத்தகங்கள்,நோட்ஸ்களை வாங்கி படித்துக்கொண்டிருந்தாள்.நிஷா அவளுக்காகப்

பரிதாப்ப்பட்டு தன்னோடு சேர்த்து அவளையும் 

படிப்பித்துவிடுமாறு கேட்டதை ஒரு ஆசிரியையாய்

என்னால் மறுக்கமுடியவில்லை.இரண்டு வாரமாக

படிப்புக்காக என்னுடைய ஆசிரிய விடுதிக்கு வந்து

போய்க்கொண்டிருந்தாள்.போகப் போக எங்களில் ஒருத்தியாகவே மாறிப்போனாள்.வகுப்பு முடிந்ததும் 

வீட்டுக்குப் போகாமல் சமையலறைக்குள் போய் 

கழுவாத பாத்திரமெல்லாம் கழுவி அடுக்கி,வீடு எல்லாம் பெருக்கி துப்பரவாக்குவதை வளக்கமாக்கிக்

கொண்டாள்.நான் எவ்வளவு தடுத்தாலும்

“நீங்கள் பவம் மிஸ்,கலையில இருந்து பின்னேரம் நாலு

மணிவரை பள்ளிக்கூடத்திலையும்,எங்களோடையும் 

கஷ்டப்பட்டிட்டு பிறகு வீட்டு வேலை எல்லாம் 

செய்யிறதெண்டால்”என்று சொல்லும்போது பொறுப்பான ஒரு மகளின் வகிபாகம் அவளில் 

தெரியும்.அவள் ஐந்தாம் ஆண்டு மாணவர்களுக்கு

வீட்டில் வைத்து பாடம் நடத்துவது எனக்குத் தெரியும்.

போன வருஷம் இந்தப் பாடசாலையிலேயே அவளிடம்

கற்ற மூன்று மாணவர்கள் சித்தியடைந்ததையும்

ஆசிரியர்கள்மூலம் அறிந்திருந்தேன்.பாவம் அதிலை

வாற வருமானம் அவளின்ர படிப்பு செலவுக்கு உதவும்

என்று நான் மனதுக்குள் ஆதங்கப்பட்டுக்கொண்டேன்.

ஆனால் படிக்கிற பத்துப் பிள்ளைகளில் இரண்டு பிள்ளைகள்தான்ஓரளவு வசதியான குடும்பத்துப் பிள்ளைகள்.

அவர்களிடமும் பணம் வாங்குவதில்லை

என்று பேச்சு வாக்கில் அவள் என்னிடமே சொன்னபோது

எனக்கு வியப்பாயிருந்தது.

“ஏன் வசதியான ஆக்களெண்டால் நீ வாங்கலாம்தானே

உன்ர படிப்புக்கு உதவும்தானே”என்றேன்.

“இல்லை மிஸ்;மிச்சம் எட்டுப் பிள்ளைகளுக்கும் தாங்கள் காசு தராமல் படிக்கிறம் என்ற தாழ்வு

மனப்பான்மை ஏற்படுத்தப்போற தாக்கம்தான்

எனக்கு பெரிசாய் தெரியுது”எதிர்பாராத இந்தப் பதிலில் நான் திக்குமுக்காடிப் போனேன்.என்ன பிள்ளையிவள் என்று எழுந்த ஆச்சரியத்தை 

மனதுக்குள்ளேயே

மறைத்துவிட்டேன்.

 

             சாதாரண தர பரீட்சை தொடங்கியிருந்தது.

மதியரசி நல்ல முடிவு எடுப்பாளென்று அனேகமாக 

எல்லோருமே எதிர் பார்த்தோம்.ஆனால் நிஷா எல்லா பாடத்திலும் “ஏ”சித்தி  பெறுவாள் என்று அதிபர்,ஆசிரியர்கள் எல்லோரும் நம்பினர்.எனக்கும்

அந்த நம்பிக்கை இருந்தாலும் நான் அதை வெளிக் காட்டாமல் அமைதியாய் இருந்தேன்.பரீட்சை

முடிந்ததும் மதியரசி என்னைக் கண்டு நன்றி சொல்லிவிட்டு உயர்தரம் படிக்கக்கூடிய முடிவு தனக்குக் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையோடு

 விடை பெற்றுக்கொண்டு போய்விட்டாள். அடுத்த ஆண்டு பாடசாலை தொடங்கும்போது உயர்தர

வகுப்பிலே இணைந்து படித்துக்

கொண்டிருந்தாள் நிஷா.மதியரசி பரீட்சை

முடிவுகளைப் பார்த்து வருவதாகச்

சொல்லி நின்றுவிட்டாள்.

 

         இரண்டு மாதங்களின் பின் என் கணவர்,

நிஷாவின் அப்பா யோகலிங்கம் இன்று

ஒரு வார விடுப்பில் வீட்டுக்கு வந்திருந்தார்.மகளின்

பரீட்சை முடிவுகள் நாளை வரும் என்ற மகிழ்ச்சியோடும்,எதிர்பார்ப்போடும் அவர்

காணப்பட்டார். எனக்கும் நேரம் போகப்போக

படபடப்பு அதிகமாகிக்கொண்டிருந்தது.காலை எட்டு

மணிக்கே மாணவர்களும், ஆசிரயர்களும் படசாலையில் கூடிவிட்டனர்..அவர்தான் முடிவைப்

பார்க்கப் போனவர் திரும்பி வரும்போது நடையிலே

தடுமாற்றம் தெரிந்தது.முகத்தில் போகும்போது

இருந்த சந்தோஷங்கள் காணாமல் போயிருந்தது.

மதியரசியையும் சேர்த்து வைத்துப் படிப்பிப்பதை

அவர் எதிர்க்கவில்லையென்றாலும் சாதகமான மன

நிலையில் இல்லையன்பது எனக்குத் தெரியும்.படபடப்போடு உள்ளூர பயமாகவும் இருந்தது

“நீ,பாவம்,பாவம் என்று ஊர்ப் பிள்ளையளைக் 

கவனிச்சதேயொழிய எங்கட பிள்ளையை சரியாய்க்

கவனிக்கேல்லை”

“நிஷாவுக்கு என்ன முடிவு என்று சொல்லுங்கோ”

6ஏ,4பி.எடுத்திருக்கிறாள்.உன்ர மாதரசியோ மதியரசி

8ஏ,பீ,,சி.அவள்தான் ஸ்கூல் பெஸ்ராம்;

கொண்டாடுறாங்கள்.அவமானமாயிருக்கு.”

சீ,என்ன மனிதர்கள் இவர்கள்?எங்கடை பிள்ளைநல்ல

முடிவு எடுக்கவில்லை என்று வருத்தப் படுவது இயல்பு.

ஆனால் இன்னொரு பிள்ளை தன்ர திறமையால் 

பெற்ற உயர்வை கொச்சைபடுத்தி வார்த்தைகளை

இறைப்பதை என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை.

இந்த களேபரத்தைப் பார்த்தபடி இரண்டு கைகளையும் நாடிக்கு முட்டுக் கொடுத்தவாறு நிஷா ஒடுங்கிப்போய்  நின்றாள்.நான் ஓடிப்போய் கட்டி

அணைத்துக்கொண்டேன்.விம்மலுடன்

கண்களிலிருந்து நீர் வடிந்துகொண்டிருந்தது.அவள்

கண்களை கைகளால் துடைத்தபடி இறுக அணைத்துக்

கொண்டேன்.அவருக்கும் தன் தவறு புரிந்து என்னை விலக்கிவிட்டு தான்அணைத்துக்கொண்டு தேற்றினார்.

கொஞ்சம் நிதானத்துக்கு வந்து அமைதியாக பேசினார்.

“அவள் மருத்துவத் துறையில படிக்க விரும்புறாள்.

படிப்பித்தால் மட்டும் போதாது.பிள்ளைகளுக்கு

வரக்கூடிய தடைகளையும் நாங்கள்தான் விலக்கி விடவேணும்.இண்டையில இருந்து மதியரசிக்கில்லை

ஆருக்கெண்டாலும் விஷேட வகுப்பேடுக்கிறதை

நிப்பாட்டிப் போட்டு பிள்ளையிலை மட்டும் கவனம்

எடு வாத்திமாரெல்லாம் உன்னைத்தான் பிழையாய்

சொல்லுறாங்கள்.”அவர்  பேசத் தொடங்கவே நிஷா அறைக்குள புகுந்து

கொண்டாள்.கல்வி முறையை நோவதா?எங்களை

அண்டியிருப்போரை விலக்கிவிட்டுப் போவதா?

குளப்பமாயிருந்தது.

 

                மதியரசி தூரத்தில் வருவது தெரிந்தது.அவள்

இங்குதான் வருகிறாள் என்று தெரிந்ததால் அவளோடு

எதுவும் பேசவேண்டுமேன்று கணவருக்கு சொல்லி

வைத்தேன்.

“வாழ்த்துகள் மதியரசி;நீதான் இஸ்கூல் பெஸ்ராம்.”

சொல்லி முடிப்பதற்குள் வாயைக் கையால் பொத்தியபடி விம்மத் தொடங்கி விட்டாள். “நிஷாவின்ர முடிவிலை ஏதோ தவறு நடந்திருக்கு மிஸ்

நான் இதை நம்பேல்லை.”கண்களில் முட்டிநின்ற

கண்ணீரை கையால் துடைத்துக்கொண்டாள்.அவள்

உண்மையில் நிஷாவுக்காக வருந்துகிறாள் என்பது புரிந்தது.சொந்த வீடுமதிரிப் பழகிய உரிமையில்

என்னை விலத்திவிட்டு உள்ளே போனாள். 

“வாழ்த்துகள் மதியரசி”அவர்தான் நாகரீகமாகப்  பேசினார்.

“நன்றி அங்கிள்”என்று சொன்ன வார்த்தையை அவளால் முழுமையாய் சொல்ல முடியவில்லை

.நிஷாவின் அறைக்குள் புகுந்துகொண்டாள்.

கைகளைஇரண்டு கால்களுக்கும் இடையே வைத்து

இறுக்கியபடி சுவரையே வெறித்துக்

கொண்டு கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தாள் அவள்.

மதியரசி பக்கத்தில் இருந்து அவள் தோளை இழுத்து

 தன்னோடு அணைத்துக்கொண்டு அமைதிப்

படுத்த முயன்றாள்.ஆறுதல வார்த்தைகள் சொன்னாள்.அவள் வாய் திறந்து ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை.சோகத்தோடு வெளியே வந்தவள்

“கவனமாய் பாத்துக்கொள்ளுங்கோ

மிஸ்.”என்று  சொல்லி விடைபெற்றுக்கொண்டு புறப்பட்டாள்.

நிஷா அவளுடன் முகம் கொடுத்துப் பேசவில்லை.

ஏமாற்றத்தால் மனம் நொந்துபோயிருக்கிறாள்

என்று நானும் அதை பெரிதுபடுத்தவிலொலை. ‘கேற்’

வரை அவளுடன் கூடவே நடந்தேன்.

“மதியரசி”

“மிஸ்”

“நிஷாவில நான் தனிப்பட் முறையில கவனமெடுக்காமல்

விட்டிட்டனோ என்ற ஆதங்கம் மனதில உறுத்துது.

உயர்தர வகுப்பில நான் அவளோட கொஞ்சம் கூட

கவனமெடுக்க வேண்டியிருக்கு.வகுப்பு நேரத்தை

நல்லாய் பயன்படுத்தி கவனமாய் படிக்கப்பார்.

மேலதிக வகுப்பு இனி கொஞ்சம் சிரமமாய்

இருக்கும்”என் மனது ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒன்றை

நியாயப்படுத்த வைத்த சூழ்நிலையை சபித்துக்

கொண்டேன்.

“மிஸ்,என்ர இந்த பரீட்சை முடிவுக்கு முழுக்க,முழுக்க

நீங்கள்தான் காரணம்.எதிர் காலத்தில என்னால ஏதும் 

சாதிக்க முடிந்தால் அது எனக்கு நீங்கள் தந்த வரம்.

நிஷாவையும் உங்களையும் நிறைய கஷ்டப்படுத்திப்

போட்டன்”.என்றவள் திடீரென்று குனிந்து என் காலைத்

தொட்டு தன் கண்ணிலே ஒற்றிகொண்டாள்.நான்

எதிர்பார்க்கவில்லை.நான் வெலவெலத்து நிற்க

அவள் போய்க்கொண்டிருந்தாள்.

“என்ன உதவி எண்டாலும் என்னைக் கேள்”என்று 

சொல்லும் உரிமைகூடப் பிடுங்கப்பட்டு நிராயுத

பாணியாய் அவள் போவதை பார்த்துக்

கொண்டிருந்தேன்.

          

            பாடசாலை தொடங்கி புதிய வகுப்புக்களும்

ஆரம்பித்துவிட்டது.  நிஷா உயர்தரத்தில் விஞ்ஞானப் 

பிரிவில் சேர்ந்திருந்தாள்.அங்குதான் பாடம் எடுப்பதற்காகப் போய்க்கொண்டிருந்தேன்.

மதியரசியும் அங்குதான் இருப்பாள்.ஏதோ குற்றம்

செய்ததுபோல அவள் முகத்தை எப்படிப் பார்ப்பது

என்று மனது கூசியது.வகுப்பக்கள் போய் சிறிதாய் நோட்டம் விட்டபோது அவள் தென்படவில்லை.

நிமிர்ந்து ஒவ்வொரு வரிசையாகப் பார்த்துக்கொண்டு

வந்தேன்.அவள் இல்லை. 

“மதியரசி வரேல்லையா?”மௌனம்தான் பதிலாயிருந்தது.மேசையிலிருந்த

வரவு இடாப்பை புரட்டினேன்.அவளின் பெயர் இருந்தது.வரவு பதியப்படாமல் பெயருக்கு நேரே

கேள்வி அடையாளம் இடப்பட்டிருந்தது.

என்னாவாயிருக்கும்; குளப்பமாயிருந்தது.பாடத்தை

முடித்துவிட்டு  அதிபரின் அலுவலகத்திற்குப் போய்

அவரிடம் மதியரசியைப் பற்றி விசாரித்தேன்.அவரின்

பதிலில் நான் ஆடிப்போனேன்.

“நேற்று தகப்னோட வந்து என்னை சந்திச்சவா

ரீச்சர்.தனக்கு சரியான வழிகாட்டுதல் இல்லாமல் உயர்தரத்தில விஞ்ஞானப் பிரிவில படிக்க கஷ்டம் 

என்று சொல்லுறா.கலைப் பிரிவு என்றால் தன்னால 

எப்படியோ படிச்சு முடிக்க ஏலும் என்று பிடிவாதமாய் நிக்கிறா.நானும் முடிஞ்ச வரையில சொன்னனான்..

அவவின்ர  குடும்பப் பின்னணிகள் ஓரளவுக்கு எனக்கு தெரிஞ்சதாலை அவ சரியாய்த்தான் முடிவெடுத்திருக்கிறா என்று நினைக்கிறன்.அந்தப் பிள்ளை எந்தத் துறையில போனாலும் சாதிக்கும்.

அவ விரும்பிறதையே படிக்  ஊக்கப்படுத்திவிடுவம்.”

அதிபர் சாதாரணமாகவே சொல்லி முடித்துவிட்டார்.

எனக்கும் அவளுக்கும் இடையில் நடந்த சம்பவங்களை

அதிபருடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் துணிச்சல் எனக்கு

வரவில்லை.ஏதோ அவளின் எதிர் காலத்தை நானே

சிதைத்துவிட்டடதுபோல் குற்ற உணர்வில் உடம்பு 

கூசியது.அடுத்த வகுப்பைநோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தேன். “12 ஏ கலைப்பிரிவு”எதிரே

இருந்த தூணில் மாட்டப்படிருந்தது.மதியரசியின்

வகுப்புத்தான்.அவளைப் பார்த்து ஒரு வாழ்த்துசொன்னால் நிச்சயம் சந்தோஷப்படுவாள்.

ஆனல் அந்த தைரியம் எல்லாம் தூரவே விலகி நின்றது

“நிஷா படித்து முடிக்கும்வரை தற்காலிகமாய் இரண்டு வருஷம் தாயாகவே இரு”என்று சுற்றமும்,சூழலும்,அக்கம் பக்கமும் போட்ட

சிக்கலில் எனது ஆசிரியப்பணியின்  தூய்மை தூசு

படிந்து கிடந்தது.இன்னொரு பிள்ளையின் காலை வாரி என்னுடைய பிள்ளை முன்னுக்கு வரவேண்டும்

என்று என் கணவரைப் போல என்னால் நினைக்க

முடியவில்லை.

“என்னுடைய மனச்சாட்சிக்கு நான் சரியாய் நடந்தால்

சரி”திருக்குறள் மாதிரி பாடமாக்கி சொல்லி 

தப்பிப்பதிலுள்ள போலித்தனம் இப்போது எனக்கப்

புரிகிறது.கையலே இருந்த கொப்பியல் ஏதோ பார்ப்பது போன்ற பாவனையில் அந்த வகுப்பைக

கடந்து சென்றுவிட்டேன்.

 

              நாட்கள் செல்லச் செல்ல எல்லாமே பழகிப்

போனது.இப்போது மதியரசியை நேருக்கு நேர் 

பார்க்கிற அளவுக்கு  மனது பக்குவப்பட்டிருந்தாலும்

குற்ற உணர்வு ஒன்று குடைந்துகொண்டேயிருந்தது.

நான் பிள்ளை போல பாசம் வைத்திருந்த ஒரு மாணவி;

“நான் பார்த்துக்கொள்ளுறன்,நீ விஞ்ஞானப் பிரிவிலேயே படி”என்று ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருந்தால் நிச்சயம் அவள் மறுத்திருக்க

மாட்டாள்.அவளுடைய எதிர் காலமும் இன்னொரு 

தளத்தில் பயணித்திருக்கும்.என்னை இந்த குற்ற

உணர்விலிருந்து விடுவிக்க  என்னாலையே

முடியவல்லை.நிஷாவின் புதிய

சினேகிதங்கள் நம்பிக்கையூட்டுவதாயில்லை.

அவள் மனதைக் குளப்பி மதியரசியை அவளுக்கு

விரோதியாகவே மாற்றிவிட்டிருந்தார்கள்.அவளுடன்

கதைப்பதையே நிஷா  தவிர்த்துக்கொண்டாள்.

 

          அன்றைய காலைப் பிரார்த்தனையைத்

தொடர்ந்து அதிபர்,மதியரசி பாடசாலை மாணவர் 

தலைவராக நியமிக்கப்பட்டதை அறிவித்தார்.

மாணவர்கள் கரகோஷம் செது வரவேற்றதையடுத்து

மேடைக்கு அழைத்து சின்னம் அணிவிக்கப்பட்டது.

அதிபர் சின்னத்தை கையில் எடுத்து பின்னால் 

நின்ற என்னை  அழைத்து அணிவித்துவிடுமாறு

பணித்தார்.எனக்கு ஏதோ பலன் கிடைத்தது போல

மகிழ்ச்சியாயிருந்தது.சின்னத்தை வங்கி சட்டையின்

இடதுபக்க மார்பின்மேல் கவனமாக அணிந்து

விட்டேன்.அவளது கண், காது மூக்கு,வாய் எல்லாம் 

அவளுக்கு அமைந்ததுபோல இந்த சின்னம் கூட

ஒரு நகை போட்டதுபோல் அழகாயிருந்தது. கை

கொடுத்துவிட்டு கன்னத்தில் ஒரு முத்தம் கொடுத்தேன்.அவளுக்கு எப்படி இருந்ததோ,ஆனல்

எனக்கு என்மனச் சுமைகளை இறக்கி வைத்ததுபோலிருந்தது.நாட்கள் நகர்ந்துகொண்டிருந்தன. உயர்தர வகுப்புகளின்

இறுதிப் பரீட்சையும் முடிந்துவிட்டது.

 

         சனிக்கிழமை;உயர்தர வகுப்பு மாணவர்களின்

பாடசாலை இறுதிநாள்.ஆசிரியர் மாணவர்களுக்கான 

ஒன்று கூடல் கொண்டாட்டம் முடிந்து ஒவ்வொருவரும்

வெளியறத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தனர்.நிஷா 

போவதற்குத் தயாராய் எனகொகுப் பக்கத்தில் வந்து

நின்றாள். பிறகு எப்போ சந்திப்போமோ மதியரசியிடம் சொல்லிவிட்டுப் போகலாம் என்று 

தாமதித்தேன். தூரத்திலே அவள் வருவது தெரிந்தது.

அங்குமிங்கும் யாரையோ தேடுவதுபோலவே பார்த்தபடி வந்துகொண்டிருந்தாள்.என்னைக் 

கண்டதும் வேகமாக வந்து கட்டிப்பிடித்துக்

கொண்டாள்.நான் விலகி வாழ்த்துச் சேன்னேன். 

நிஷா ஒதுங்கி நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

திடீரென்று நிஷாவின்  கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள்.

“நிஷா,என்னை விட நீ உயர்வாயிருக்கவேணும் 

 

எண்டு நினைச்சதைத் தவிர நான் வேற ஒருபிழையும் விடேல்லை.டொக்ரர்.நிஷாவாய் எப்பவோ நான் உன்னை சந்திப்பன்.’ட்றீட்மென்ற்’எடுக்கவாவது.

நிஷா எதிர்பாராத தாக்குதலில் சிக்கியவள்போல

வாயடைத்து நிற்க “போட்டுவாறன் மிஸ்”என்றவாறு

மாணவர் கூட்டத்துக்குள் போய் மறைந்துவிட்டாள். 

 

                                       *****

ஓய்வூதியமும்,பேரப் பிள்ளைகளும்,கொழும்புச் சிறை

வாழ்க்கையும்,மருந்து வில்லைகளும் வாழ்க்கையின்

இறுதிப் பகுதியை வடிவமைக்கத் தொடங்கிவிட்டன.

நிஷா யாழ்.பல்கலைக் கழகத்தில் மருத்துவப் படிப்பை முடித்து அங்கு சிலகாலம் பணியாற்றி இப்போது கொழும்பில் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கிறாள்.மதியரசி

மட்டக்களப்பு பல்கலைக் கழகத்துக்கு போனதாக

அறிந்திருந்தேன்.இப்போது அடிக்கடி அவளுக்காக

மனது ஏங்கும்.எப்படி இருக்கிறாளோ என்ற ஆதங்கம் 

ஏற்படும்போது இன்னும் அந்த குற்ற உணர்வு உறுத்தும்

ஒவ்வொரு வயதும் கழியும்போது சாவதற்கிடையில் 

அவளை ஒருதடவையாவது பார்க்கமாட்டோமா என்ற

எண்ணம் வலியாய் வருத்தும்.

 

           “அம்மா,உங்களுக்கு ஒரு போன்”நிஷாவின் குரல் 

ஒலித்தபோது ஆச்சரியமாயிருந்தது.து.யாராயிருக்கும்.எடுத்தப் பேசியபோது வியப்பும் மகிழ்ச்சியும்ஒரு எதிர்

பார்ப்பம் மனதில் எழுந்தது..நிஷா படித்த,

நான்  கற்பித்த பாடசாலையின் பழைய மாணவர்கள்

நான் கல்விச் சேவையில் கால்பதித்த ஐம்பது ஆண்டு

நிறைவைக் கொண்டாடவும்,

ஓய்வு நிலையிலுள்ள ஆசிரியர்களை சந்திக்கவும்,

அவர்களைக் கௌரவிக்கவும் ஒரு விழா ஏற்பாடு

செய்திருப்பதாகவும்..என்னைக் கண்டிப்பாக 

வரவேண்டுமென்றும்,தாங்கள் பாதுகாப்பாக கூட்டி

வந்து,திரும்ப கொண்டுபோய் விடுவதாகவும் 

உறதியளித்திருந்தார்கள்.இதை நிஷாவுக்கு சொன்போது அவளும் சந்தோஷமாக அனுமதித்து

தனும் வருவதாகவும் ஒப்புக்கொண்டாள்.

 

              விழா சிறப்பாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு இருபது,

இருபத்தி ஐந்து வருஷ பழையமாணவர்கள்கூட

வந்திருந்தனர்.வெளி நாடுகளிலிருந்தும் சிலர்

வந்திருந்தனர்.ஒவ்வொருவரும் தங்களை அறிமுகப்

படுத்தி பரஸ்பரம் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

அதில் பல ஆசிரியரகளை 

எனக்குத் தெரிந்திருந்தது.மதியரசியும் வந்திருப்பாளோ என்ற எதிர்பார்ப்பும் ஏக்கமாய்

வந்துபோனது.பிரதம விருந்தினராக அழைக்கப்

பட்டிருந்த அரசாங்க அதிபர் திடீரென இடமாற்றம் 

செய்யப்பட்டதால் புதிதாக வந்த அதிபர் அரை மணித்தியாலம் தாமதித்து வருவதாக தகவல் வந்திருந்தது

 

        .பிரதம வருந்தினரும் வந்து

.ஊர்வலமும் மண்டபத்தை வந்து

அடைந்துவிட்டது.சம்பரதாய பூர்வமான நிகழ்வுகளைத தொடர்ந்து,

“எமது பிரதேசத்தில் ஒரு கல்விப் பரம்பரையை

உருவாக்கி உயர்த்திவைத்த தருமதி.சசிகலா யோக

லிங்கம் அவர்கள் கல்விச் சேவையில் கால் பதித்த

ஐம்பது ஆண்டு நிறைவை நினைவு கூர்ந்து எமது அரச

அதிபர் திருமதி ம. கவியரசன் அவர்கள் பொன்னாடை

போர்த்திக் கௌரவிப்பார்கள்”தலைவரிடமிருந்து 

பொன்னாடையைப் பெற்ற அரச அதிபர் அதை 

நிதானமாகப் பிரித்து குழந்தைக்குப் போர்த்துவது

போல பக்குவமாகப் போர்த்தி குனிந்து என் காலைத்

தொட்டு வணங்கினார். அதை ஏன்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.நான் திடீரேன

பின்னே நகர்ந்துகொண்டேன்.

“இப்போது எமது பழைய மாணவர் அமைப்பு

மதிப்புடன் வளங்கும்   “கல்வித் தாய்”என்ற சிறப்புப் பட்டத்திற்கான சான்றிதளையம்,சின்னத்தையோம் திருமதி சசிகலா யோகலிங்கத்திற்கு அரச அதிபர்

ம. கவியரசன் வளங்கிச் சிறப்பிப்பார்கள்”

“நோ;இதை நான் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டன்.இதுக்கு 

நான் தகுதியே இல்லை.”எனது ஏதிர்ப்பை பார்த்து

பின்னாலிருந்த நிஷா எனக்கு அருகிலே வந்துவிட்டாள்.

“அம்மா என்னம்மா இது?

“உங்களை விட இந்த அங்கீகாரத்திற்கு பொருத்தமான

ஆக்கள் இருப்பதாய் எனக்குத் தேரியேல்லை மிஸ்.”

அரச அதிபரே அழுத்தமாய் சொன்னார்.

“மிஸ்”?

“யெஸ்,நான் உங்கட மதியரசிதான் மிஸ்..

நிஷாவோடு மதியரசியையும் இறுக அணைத்துக்

கொண்டேன்.இனிஎனக்கு சாவுகூட சந்தோஷமானதே.

              

                   *யாவும் கற்பனை*

துணை 

3 months 1 week ago

இந்தக் கொரோனா காலத்தில எல்லாரையும் போலவே வேலைக்குப் போட்டு வாறது அவளுக்கும் ஒரு பெரிய சுமையாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனாலும் அவளுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. காரைக் கராச்சில் பார்க் பண்ணி விட்டு மாஸ்க் மற்றும் கையுறைகளை குப்பையில் போட்டு விட்டுக் கைகளுக்கு சாணரைசேர் போட்டு இரண்டு கைகளையும் ஒன்றோடு ஒன்று உரசினாள். ஐசோபிரோப்பில் போட்டு கார் ஸ்ராரிங் வீலையும் தான் கை பிடித்த எல்லா இடங்களையும் வடிவாய்த் துடைத்த பிறகு கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே வந்தவள் கைகளைச் சோப்புப் போட்டுக் கழுவி விட்டு நேராகக் குளியலைறைக்குச் சென்று களைப்புத் தீரும்வரை முழுகிய பின் கிரீமை எடுத்துப் பூசியவள் தலை முடியை அள்ளி உச்சசியில் முடிந்தபடி கண்ணாடியைப் பார்த்தாள். நாற்பது வயதிலும் இளமையும் துடிப்பும் மாறாத அதே தோற்றம். 

படம்

உடைய மாற்றிய பின் எல்லா உடுப்புக்களையும் வோசரில் தோய்க்கப் போட்டு விட்டுத் திரும்பவும் கைகளைக் கழுவினாள். பால் விட்டு நிறையச் சாயம் போட்டு ஒரு தேத்தண்ணி ஊத்திக் கொண்டு பொட்டுக் கடலை டப்பாவுடன் பாடியோவுக்குப் போனாள். 

O/L முடித்துவிட்டு முடிவுக்காகக் காத்திருந்தவளை சரியாக இருபத்து வருடங்களுக்கு முதல் நல்ல சம்மந்தம் என்று 17 வயசில தாயும் தகப்பனும் கலியாணம் பேசி 28 வயசு மாப்பிள்ளையிடம் வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பின போது அவள் நினைத்திருக்கவில்லை இப்பிடியெல்லாம் வெளிநாட்டிலை கஸ்ரப்பட வேண்டி வரும் என்று.

தேத்தண்ணியை இரண்டு மூன்று தடவைகள் ஊதிய பின் உறிஞ்சியவள் பொட்டுக் கடலையைக் கரண்டியால் அள்ளி வாயில் போட்டபடி இளையராசாவை காதுக்குள்ளெ தாலாட்ட விட்டபடி பாடியோவில் உள்ள சாய்மனைக் கதிரையில் படுத்திருந்தாள். 

வழமைபோல அந்த ஒற்றை முயல் வந்து பொட்டுக் கடலைக்காகக் காத்திருந்த போது. ஒரு கரண்டி பொட்டுக் கடலையை அள்ளி முயலுக்கெனவே அவள் வாங்கி வைத்திருந்த தட்டில் போட்டு விட்டு அது சாப்பிடுவதை ரசித்தபடி இருந்தாள். 

கலியாணமாகி வந்த புதிதில் ஒரு குட்டிப் பெண்ணாக இங்கு வந்தபோது அவளது உலகம் முன்பின் அறியாத அவளின் கணவனை மட்டுமே சுற்றியிருந்தது. 

மொழிதெரியாத ஊரில் யாரையும் அவள் அறியாள். கணவன் காட்டும் முகங்களையே உறவென நம்பினாள். ஆறு மாதங்களில் முதல் கரு அழிந்து... பிறகு இரண்டு வருடங்கள் கழித்து ஒரு மகன் பிறந்தபோது அவனைச் சுற்றிய அவளது உலகம் பின்னப்பட்டது. 

மகன் பல்கலைக் கழகம் போன பிறகு, வேலை… வீடு கூட்டிப் பெருக்குதல் என அவளுக்கு எல்லாவற்றையும் தனிமையில் செய்யவதே ஒரு போராட்டமாக இருந்தது. 

இந்த ஒரு அறை உள்ள  அப்பார்மெண்ட்டுக்கு வந்து ஒரு வருடம் தான் ஆகின்றது. அவள் இங்கு குடி வந்து ஒரு நாலு மாதத்திலிருந்து அந்தப் பெட்டை முயலும் அவளின் நட்பு வட்டத்துக்குள் வந்து சேர்ந்தது. 

முதல் பழக்கத்தில் முயல் அவளுக்குக் கிட்ட வரப் பயந்தது. ஊரிலை காட்டு முயலை வேட்டையாடிக் காதிலை பிடிச்சுத் தூக்கிக் கொண்டு போறத்தைப் பார்த்திருக்கிறாள். 

அந்த முயல் “சூ” எண்டால் கண்ணிமைக்குறதுக்குள்ள ஒரு கிலோ மீட்டர் தாண்டிடும் ஆனால் இந்த முயல் “சூ” எண்டால் ரண்டடி தள்ளிப் போய் நிண்டு திரும்பிப் பாக்கும். அதுக்குத் தெரியும் தன்னை ஆரும் அடிக்க முடியாது எண்டு. இந்த முயலைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் “முயலாய் பிறந்தாலும் வெளிநாட்டிலை பிறக்க வேணும்...” எண்டு அடிக்கடி நினைப்பாள். 

முதலில் அவள் “சூ” என்று சொன்ன போது காதுகளை அகல விரித்து முன்னங்கால் ரெண்டையும் தூக்கி வைச்சுக் கொண்டு அவளைப் பாத்ததுமே அவளுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. 

“இப்பிடியெல்லாமா முயல்கள் இருக்கும்…” என மனதுக்குள் வியந்தாள். அன்றிலிருந்து ஒவ்வொருநாளும் வேலையால வந்ததும் வராததுமாகப் பொட்டுக் கடலையும் தேத்தண்ணியுமாகப் பாடியோவுக்கு வந்து விடுவாள். 

அவள் வேலையால் வரும் நேரம் கூட அந்த முயலுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அவளை அந்த வீட்டில் தேடும் ஒரே உயிர் அந்த முயல்தான். 

மகனிடம் இருந்து வந்த ‘வாட்ஸ் அப்’ குறுந் தகவல்களை அசைப்போட்ட படி முயலை ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கும் அந்த முயலுக்கும் இடையில் பாஷைகள் இல்லாமலேயே ஒரு விதமான தொடர்பாடல் நிகழ்ந்தது.

முயலுக்கு அரை மணி நேரம்தான்  அவளுடன் பேசப் பிடிக்குமோ என்னவோ வழமை போலவே சரியாக  அரை மணித்தியாலங்களுக்குள் அது வந்த வழியே போய் விட்டது. 

அவளும் இளைய ராஜாவுக்குக் கொஞ்சம் ஓய்வு கொடுத்து விட்டு மகனுக்கு போன் எடுத்தாள். அவனுக்கும் 20 வயது முடிந்து விட்டது. பல்கலைக் கழகத்தில் படிப்பதற்காக விடுதியில் தங்கி ஒரு வருடம் ஆகி விட்டது. 

எப்போதாவது கிடைக்கும் விடுமுறைக்குத் தாயைப் பார்க்க வருவதுடன் சரி. ஆனால் ஒவ்வொருநாளும் இரவு என்ன வேலை இருந்தாலும் தாய் டெலிபோனில் கதைக்க வேணும் என்பது அவனது கட்டாய உத்தரவு. 

இலங்கை நேரம் சரியாக காலமை எட்டு மணிக்கு ஊரில் உள்ள தாய்க்குப் போன் எடுத்தாள். இதுவும் அன்றாட நிகழ்ச்சி நிரலில் வருவதுதான். மறுமுனையில்...

“ என்ன பிள்ள செய்யிறாய்…” 

“நான் இப்பதான் வேலையால வந்து தேத்தண்ணி குடிச்சிட்டு இருக்கிறேன்…”

“சாப்பிட்டியே பிள்ள…”

“இல்லையம்மா இனித்தான் சாப்பிட வேணும்…”

அடுத்ததாக என்ன என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஒவ்வொரு நாளும் இதே பல்லவி... இதே சரணம் தான்.

“என்ன பிள்ள… எத்தின நாளைக்குத்தான் இப்பிடியே தனிய இருப்பாய்…”

“அம்மா உங்களுக்குக் கனக்க முறை சொல்லிட்டேன்… இனி உதைப்பற்றி என்னோட கதைக்க வேண்டாம் எண்டு…”

“என்ன பிள்ளை இப்பதான் நாப்பது வயசு… இன்னும் எத்தின நாளைக்குத்தான் தனிய இருக்கப் போறியா…” 

மறு முனையில் தாயின் விம்மல் சத்தம் கேட்டது. “ தாய் அழத் தொடங்கி விட்டாள் என்பது தெரிந்ததும், “சரி அம்மா நான் நாளைக்கு எடுக்கிறேன்…” என்றபடி தொடர்பைத் துண்டித்தாள். 

மகனுக்கு ஏழு வயதாக இருந்த போது கணவன் தன்னை விட்டுட்டு இன்னொருத்தியோட போனபோது, இன்றுவரை மனம் தளராமல் ஒரு பக்கம் மகனையும் வளர்த்தபடி இன்னொரு பக்கம் வேலை செய்து வைராக்கியமாக வாழ்ந்து வருகிறாள். 

கணவன் விட்டிட்டுப் போன இந்தப் பதினைந்து வருஷத்தில் அவளின் வாழ்க்கை எல்லாம் மகனைச் சுற்றியே இருந்தது. மகன் பல்கலைக் கழகம் சென்ற நாளில் இருந்து அவளுக்கு எதையோ வாழ்வில் இழந்ததைப் போல ஓர் உணர்வு. என்னதான் மகனுடனும் தாயுடன் போனில் கதைத்தாலும் எதையோ ஒன்றைப் பறி கொடுத்ததைப் போல உணர்ந்தாள். 

வளமை போலவே மறுநாள் வேலையில் இருந்து வந்தவள் தேத்தண்ணிக் கப்புடன் பொட்டுக் கடலையையும் எடுத்துக் கொண்டு பாடியோவுக்குப் போனாள். நீண்ட நேரமாகியும் முயல் வரவில்லை. 

ஏமாற்றாததுடன் வழமையான வேலைகளில் மூழ்கிவிட்டாள். வெள்ளி… சனி… இப்படியே இரண்டு நாட்களும் முயல் வராமல் போகவே அருகில் வழமையாக முயல் இருக்கும் சிறிய பூச் செடிகளுக்குள்… புல் வெளியில்… பற்றைகளில் தேடினாள். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை எங்கும் முயலைக் காண முடியவில்லை.

“பாவம் தனி முயல்… ஆர் தேடுவார்… என்னைப் போலவே… இப்பிடித்தானே நானும் ஒருநாள்…” பொட்டுக் கடலை டப்பாவைத் தூக்கி மேசையில் “டமார்” என்று வைத்தவள் யோசித்தபடி விறாந்தையிலேயே நித்திரையாகி விட்டாள். 

தேத்தண்ணிக் கப்பும் பொட்டுக் கடலையுமாகத் திங்கட் கிழமை சாய்மனைக் கதிரையில் சாய்ந்தபடி இருந்தாள். தேத்தண்ணியை உறிஞ்சியபடி புல்வெளியையே பார்த்திருந்தாள் இன்றும் முயல் வரவில்லை. 

செவ்வாய் கிழமை பின்னேரம் பொட்டுக் கடலையை எடுக்க மனமில்லாமல் தேத்தண்ணிக் கப்புடன் மட்டும் போய் இளையராசாவைத் தட்டி விட்டு கதிரையில் சாய்ந்தவளுக்கு அவளுடைய கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. 

முயல் மெல்ல மெல்ல நடந்து வந்துகொண்டிருந்தது. காதுகளை விரித்து முன்னங்கால்கள் இரண்டையும் உயர்த்தி அவளைப் பார்த்தது. ஓடிப் போய் பொட்டுக் கடலை டப்பாவைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடி வந்தாள். 

இதுவரை காலமும் தனிமையாக வந்த முயல் இன்று இன்னொரு ஆண் முயலையும் துணைக்குக் கூட்டிக் கொண்டு வந்திருந்தது. 

“ஒருவேளை அம்மா சொல்லுறது சரிதானா…” என்று மனதுக்குள் நினைத்தபடி பொட்டுக் கடலை டப்பாவைத் திறந்து தட்டில் கொட்டினாள். கலியாணமாகி வந்த புதுமணத் தம்பதிகளுக்கு விருந்தாக. 

http://www.thiyaa.com/2020/08/blog-post.html

இரத்தக்காட்டேரி!

3 months 4 weeks ago

 

இரத்தக்காட்டேரி!

 

சோழகக் காற்று சுழற்றி அடித்ததில் பால் போன்ற மணல் தரையில், தூரிகை இன்றியே காற்றின் கைகள் தன்னிச்சையாக ஒரு விதமான சித்திரங்களை  வரைந்திருந்ததைப் பார்த்த  அவள் கால்கள் இயல்பாகவே அவற்றை விலத்தி நடந்தன.  மேடுகளாகவும் பள்ளங்களாகவும் காற்றினால் வரையப்பட்டிருந்த அந்த அழகான வேலைப்பாடுகள் நிறைத்த சித்திரங்களை அவள் எப்போதுமே ரசிப்பது வழக்கம். பனை மரங்களும் தென்னம்பிள்ளைகளும் நாவல் மரங்களும் மலை வேம்புகளுமாக பரவிக் கிடந்த அந்த காட்டு வழியில் அவள் கண்கள், பற்றைகளுக்குள்  பதுங்கியிருந்து என்னைப் பறித்துக் கொள்  என்று அழைப்பு விட்ட ஈச்சை பழங்களையும் பார்க்கத்  தவறவில்லை. 

 மண்ணில் அவள் கால்கள் புதைந்து எழும்போது ஏற்பட்ட இதமான உணர்வு அவளை ஆட்கொண்ட போது அவள் பல வளவுகளைத் தாண்டி, தனியே காட்சியளித்த பிள்ளையார் கோவில் வேவில் குளத்தடிக்கு வந்திருந்தாள். வழமை  போலவே ஆள் அரவமற்ற  குளக்கரையில், பச்சைப் பசேலென செழித்து வளர்ந்திருந்த பற்றைகளின்  பின்னே தன் மாற்று உடைகள், துவாய் போன்றவற்றை தொங்க விட்டாள்.  நீந்திப் பழகுவதற்கு ஏற்றாப்போல்  அம்மாவின் முழுப்பாவாடை ஒன்றை குறுக்குக் கட்டாக அணிந்து, ஒரு சிறு பையை மாத்திரம் தன்னோடு குளக்கரை வரை எடுத்துச் சென்று, அதை எப்போதும் போல  எடுத்துக்   கொள்ள வசதியாக பத்திரப்படுத்தி வைத்து ஒரு சிறு கல்லை அதன் மேல் வைத்தாள்.  குளக்கரையை சுற்றி நோட்டம் விட்டு யாரும் இல்லை என உறுதி செய்தாலும் அவளுக்கு ஏதோ ஒரு உறுத்தல், தன்னை யாரோ கவனிப்பது போன்ற உணர்வு ஒன்று மீண்டும் தோன்றி மறைந்தது.

 மெதுவாகக் கால்களை தண்ணீரில் வைத்து அதன்தட்ப வெப்பங்களை அறிந்து கொண்டபோது,   நிர்ச்சலனமாக இருந்த நீரின் தூய்மையில், குளத்தின் அடியில் இருந்த சின்னச் சின்ன மீன்கள் கூட்டம் கூட்டமாக நீந்தி விளையாடுவது தெரிந்தது.  பழக்க தோஷத்தில் அவளும் சிறிது நேரத்தில் ஒரு மீனாக மாறி நீரில் அமிழ்ந்து  மூழ்கி எழும்பிய போது  மனதில் ஏற்பட்ட ஒரு வகை அமைதித் தன்மை அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது.

மீன்களோடு மீனாக நீந்தி தன்னை மறந்தவளுக்கு நேரம் ஓடியது தெரியவில்லை. தலையை நிமிர்த்தி குளத்துக்கு வெளியே தெரிந்த பால் மணல் காட்டை கண்களால் நோட்டம் விட்ட போது அயல் வளவுக்குள் இருந்து தென்னோலை இழுத்து வந்து கொண்டிருந்த பவளம் மாமியின் கண்களில் பட்டுத்தொலைத்ததில் அவளுக்கு உதறல் எடுத்தது.

 "குமரிக்கு நேரம் கெட்ட நேரத்தில நீச்சல் கேட்குதோ? கொப்பர் ஒழுங்காய் இருந்திருந்தால்  எல்லாத்தையும் பாத்து கீத்து மேய்ச்சிருப்பார். பொறு நான் கொம்மாவைக் காணட்டும், இதுக்கொரு வழி பார்க்கிறன்!"

 "ஏன் மாமி உங்களுக்கு நீந்த முடியேல்லை எண்டு கவலை போல!" நையாண்டி பண்ணியவளை மாமி முறைத்தாள்.

 "நாடு கெட்டுக்கிடக்கு, தட்டம் தனிய வந்து நீந்துறதும் இல்லாமல் குமரிக்கு வாய்க் கொழுப்பும் அகட விகடங்களும் கூடித்தான் போச்சுது! கெதியில வீட்டுக்கு போய்ச்சேருற அலுவலைப்பார்!"

தன் பாரிய உடம்பையும் தென்னோலைகளையும் சேர்த்து இழுத்துப் போகும் மாமியைப் பார்க்க அவளுக்கு பாவமாகவும் அதே நேரம் தன்னை அம்மாவிடம் வத்தி வைப்பா என்பது கோபமாகவும் வந்தது.

 நீந்தி எழுந்து மாமி போய்விட்டா என்று உறுதிப்படுத்தி, தண்ணீரால் உடம்போடு  ஓட்டிப் பிடித்த  தன் உடைகளை சரி செய்த போது யாரோ தன்னை உற்றுப் பார்க்குமாப்போல் ஒரு வித உணர்வு மீண்டும் அவளை ஆட்கொண்டது.  இலகுவில் பயந்து விடாத அவளது சுபாவம் அவளை ஆடாமல் ஒரே இடத்தில நிற்க வைத்தது. அப்படிச் செய்வதன் மூலம் யாராவது  கோவிலுக்கோ குளத்துக்கோ வந்தால் திரும்பவும் குளத்து  நீரில் முங்கி விடுவது என முடிவு செய்தவளுக்கு அடுத்த சில வினாடிகளுக்கு யாரும் அப்படி நடமாடவில்லை என்பது உறுதியாகியது.

மாற்று ஆடைகளை எடுத்து மாற்றுவதற்காக பற்றையை நோக்கி சில அடிகள்  எடுத்து வைத்த போது யாரோ அவசர அவசரமாக அடர்ந்த மரங்களின் பின்னிருந்து வேகமாக ஓட்டமும் நடையுமாக மறைவது தெரிந்தது. மண் நிறத்தில் ஒரு தொப்பி மட்டும் தெரிந்தது, முகம் தெரியவில்லை.  எதற்காக ஓடி மறைய வேண்டும்? யாராக இருக்கும்? இப்படியான சம்பவம் இத்துடன் மூன்றாவது தரம் நடந்துள்ளதை அவள் எண்ணிப் பார்த்துக்கொண்டாள்.

இரண்டு மாதங்களின் முன்னரும் அவள் உடை மாற்றப் போன வேளையில், அடர்ந்த அந்த காட்டு மரங்களுடனான பற்றைகளின் பின்னே முதல் நாள் பெய்த மழையின் ஈரலிப்பான மணலில் கால் தடங்கள் புதிதாய் ஏற்பட்டிருந்தது.  அதன் பின்னர்  கடந்த மாதத்தில், மீண்டும் ஒரு முறை உடை மாற்ற வந்த போது வழமைக்கு மாறாய் அவ்விடத்தில் ஒரு வித சுருட்டு அல்லது சிகரெட் வாடை அந்த குளிர்ச்சியான காற்றில் கலந்து வந்தது.  தென்னை மரங்களும் பனை மரங்களுமாய் காற்றோடு அசைந்தாடும் போது எல்லா இடங்களிலும் காற்று அசைந்தாடி பால் போன்ற மணற் பரப்பில் எந்த அடையாளங்கள் இருந்தாலும் அதை அழித்து விடும் தன்மை கொண்டதாய் இருந்தது. அப்படியிருக்க புதிதாய் பதிந்த கால் தடங்கள் மட்டுமே ஒரு சில நிமிடங்களுக்கு நின்று பிடிக்கும் என்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது. ஆகவே இந்த புதிதாய் தெரிந்த காலடியடையாளம் கூட யாரோ தான் நீந்துவதை நின்று அவதானிக்கிறார்கள் என்பதை அவளுக்கு  மிகவும்  தெளிவாகவே பறை சாற்றியது .  யாரோ நீண்ட நேரமாக தன்னை அவதானித்திருக்கிறார்கள் என்பது அவளுக்கு ஆத்திரத்தை ஊட்டியது.

 இன்றும் அவளுக்கு அது அச்சத்தைக் கொடுக்காமல் ஒரு விதமான கோபத்தையே ஏற்படுத்தியிருந்தது.  இது எனது கிராமம், இது எனது கோவிலடி, என் சுதந்திரமான, ஒரேயொரு பொழுது போக்கு மையத்தையும் குளத்தையும் குழப்பியடிக்கும் உரிமை யாருக்கும் இல்லை என அவள் ஆணித்தரமாய் நம்பினாள். அன்றிலிருந்து அவள் தன் தற்பாதுகாப்புக்காய் கோவிலடிக்கு வரும் போதெல்லாம் தன் உடைகளுடன் யாருக்கும் தெரியாமல் அம்மாவின் வெங்காயம் உரிக்கும் குட்டிக்கத்தியை கையோடு எடுத்து வந்தாள். அது சரியா பிழையா என எண்ணிப்பார்க்கும் மனநிலையைக் கடப்பதற்கு அவள் சிக்கல் மிகுந்த   வாழ்வின் நடைமுறையே உதவியது போலும். 

அவளுக்கு சிறிதாய் ஆச்சரியமும் ஒரு விதமான அருவருப்பும் முதன் முதலில் ஏற்பட்டது அவளுக்கே வியப்பாய் தான் இருந்தது.  எவ்வளவு நேரம் தன்னை ஒருவர் பார்த்திருக்கக் கூடும் என்ற நினைவு அவளுக்கு ஒரு விதமான சங்கடத்தையும் தோற்றுவித்தது.  இனிமேல் தனியாய் வரக்கூடாது, தன் தோழிகள் சங்கரியை அல்லது லதாவைக் கூட்டி  வரவேண்டும் என எண்ணிக்கொண்டாள். 

 அவள் சரியான வாயாடியென்பதும் யாருக்கும் அடங்காத தன்மை கொண்டவள் என்பதும் ஊர் எல்லாம் பிரசித்தியான விசயம்.  இருந்த போதிலும், இவ்வளவு நாளும் இருந்த தைரியத்தில் ஒரு பகுதி ஆட்டம் காண வெளிக்கிட்டது அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை .அம்மாவுக்குத் தெரிந்தால் அவ்வளவு தான் , பிறகு இந்தப் பக்கம் வந்த பாடில்லை, அவளுக்கு சொல்லி ஒரு புண்ணியமும் இருக்காது.  பார்க்கலாம், மனதைத் தேற்றிக்கொண்டாள்.

அம்மா பலரது வீடுகளிலும் போய் வேலை பார்க்க வேண்டி வந்ததற்கு காரணமான அப்பாவின் மீது அவளுக்கு கோபமும் அதனால் ஏற்பட்ட விரக்தியும் தான் அவளை இப்படி ஒரு இரண்டும் கெட்டான் நிலையில் வைத்திருந்தது. அவள் பாடசாலைக்குப் போய் வரும் நேரம் தவிர வீட்டில் பொழுது போக்கு சாதனங்கள் என எதுவும் இல்லாத பொருளாதார நிலை குறித்து அலட்டிக்கொள்ளும் நிலையில் அவள் இல்லை.   பாடசாலை முடித்து வரும் போது அம்மா வீட்டில் இல்லாத நேரங்களில் அவள் துரு துருத்த காலும் கையும் சும்மா இருக்க விடாததால் அவள் காலாற கோவில் வளவு தேடி நடப்பதும் குளத்தில் நீந்துவதும் யாராவது தோழிகள் வந்தால் அவர்களுடன் தாயக்கட்டை விளையாடுவதும் தான் அவள் பொழுது போக்கு.  வாசிகசாலை இப்போது தான் மீண்டும் ஏதோ கிடைத்த புத்தங்கங்களோடு ஆரம்பிக்கப்பட்டிருந்தது. வீட்டிலிருந்து அரை மணி நேரம் நடந்து போய் நூலகம் திறக்கப்படாமல் அல்லது தனக்கு விரும்பிய நூல்கள் எல்லாம் அவளுக்கு முதலே எடுக்கப்பட்டு விட்டதால் ஏமாற்றத்துடன் திரும்பிய நாட்கள் அதிகரிக்க அவளும் அங்கு போவதை குறைத்துக்கொண்டாள் .இப்போது  யாராவது பக்கத்து வீடுகளில் வாங்கிய தினசரி பத்திரிகைகளை ஒரு எழுத்து விடாமல் வாசிக்கும் பழக்கம் ஏற்பட்டுவிட்டது.

"பள்ளிகூடத்தலாலை வந்த பிள்ளையை இவ்வளவு நேரமும் காணேலை எண்டு பாத்தன்.  எங்க பிள்ளை போனனீங்கள் ?"  வெளிநாட்டிலிருந்து வந்திருக்கும் வீட்டின் சொந்தகார அம்மா கேள்வி எழுப்பியபடி அவளைப் பாசத்துடன் பார்த்தாள்.

 "நீந்துவம் எண்டு கோவிலடிக்குப் போட்டு வந்தனான் !"

 "நல்ல பிள்ளையடி அம்மா நீ, சொல்லிப்போட்டுப் போக்கூடாதே ?" அந்தம்மா செல்லமாய் கோவித்துக் கொண்டா.

 "இல்லை, அம்மா சொன்னவ , சும்மா சும்மா உங்களோட கதைக்கவோ கரைச்சல் குடுக்கவோ வேண்டாம் எண்டு அது தான் நான் சத்தம் போடாமல் போட்டு வந்திட்டன்."

 வீட்டுக்கார ஐயாவும் எட்டிப் பார்க்க, அவள் பின் கதவால் வீட்டுக்குள் சென்றாள். சும்மா இருந்த வீடு என்று இடப்பெயர்வில் வந்திருந்த அவளையும் அம்மாவையும் இந்த ஊர் விதானையார் அந்த வீட்டில் இருத்தி மூண்டு வருசங்கள் ஓடிப்போன வேளையில் தான் இந்த வீட்டின் சொந்தக்காரர் வெளி நாட்டில் இருந்து வந்திருந்தார்கள்.என்ன செய்வது என்று திகைத்த வேளையில் தான் அவர்கள் மனம் இரங்கி, பின் கதவால் வந்து போகக்கூடிய மாதிரி ஒரு பெரிய அறை, வெளியேயிருந்த சமையல் அறை, கழிவறை போன்றவற்றை பாவிக்கச் சொல்லி இருந்தார்கள்.  இவர்களது அதிஷ்டம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும், அந்த வயதான ஐயாவுக்கும் அம்மாவிற்கும் இவர்கள் இருவரையும் மிகவும் பிடித்துப் போயிற்று.

 அவள் தன் அறைக்குள் போய் ஓய்வு எடுத்த போது அவளுக்கு மீண்டும் கோவிலடியில் நடந்த சம்பவம் ஞாபகத்துக்கு வந்து மனதை பிராண்டியது. தன் மனதை மாற்ற நினைத்து தன் உருவத்தை ஒரு முறை அந்த அறையிலிருந்த கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொண்டாள்.  கண்ணாடியில் தெரிந்த தன்  உருவத்தைப் பார்த்து ரசித்தாள். அவள் பதின்ம வயதுக்கு மீறிய அவளது மனத்திடமும், தைரியமும், உடல் வாகும் அவளுக்கு ஒரு பொலிவைக் கொடுத்திருந்தன.  தன் கட்டிலின் ஓரமாக இருந்தவள், சில நிமிடங்களின் பின் நீந்திய களைப்பில் உறக்கத்தில் வீழ்ந்தாள். 

எத்தனை  நிமிடங்கள் தூங்கியிருப்பாள் எனத் தெரியவில்லை ஆயினும் அவளுக்கு தூக்கக்  கலகத்திலும் தன்னை யாரோ பார்ப்பது போன்ற அதே உணர்வோடு தூக்கிவாரிப் போட எழுந்தவளுக்கு அம்மா வேலையால் வந்து முன் முற்றத்தில் நின்றபடியே வீட்டுக்கார  அம்மாவுடன் கதைத்துக் கொண்டிருந்தது கேட்டு  அவளுக்கு சிறிதே ஆறுதலாகப் பட்டது.  அம்மாவின் நிலவரம் பார்த்து அவளுக்கு பதினெட்டு வயதாக முன்னம் அவளை தத்தெடுக்க விரும்புவதாக அந்த வயோதிபத் தம்பதி கூறியதாலோ என்னவோ அம்மாவுக்கு அவர்களை அப்படிப் பிடித்திருந்தது.  அவளுக்கும் மற்றைய வெளிநாட்டினர் போலல்லாத, தாம் பிறந்த நாட்டை அந்நியமாகப் பார்க்காத அவர்களை பிடித்துத் தான் போயிற்று. 

 "அருமையான சனங்கள், ஏதோ கடவுள் செயல், அதுகள் எங்களோட பழக நாங்கள் குடுத்து வைச்சிருக்க வேணும். ஏதோ காசுக்காக என்ற செல்லத்தை நான்  வெளிநாட்டுக்கு அனுப்ப ஓமென்ன மாட்டன்.  என்ன செய்யிறது இந்த பாவி மனுஷன் தன்ர மனுசி, மகள், குடும்பம்  எண்டு பார்க்காம எங்களை விட்டிட்டு ஓடினதால தானே நாங்கள் இப்பிடி அலைய வேண்டியிருக்கு ." அம்மா கவலையோடு அலுத்துக்  கொண்டாள்.

"அம்மா அதைப் பற்றி எல்லாம் இப்ப யோசிக்க வேண்டாம், களைச்சு போய் வந்திருப்பீங்கள். தேத்தண்ணி ஒன்று போட்டு தரவோ?"

 "என்ர ராசாத்தி, நான் போட்டு குடிக்கிறன், வேளைக்கு சாப்பிட்டிட்டு நித்திரைக்கு போங்கோ.  விடிய பள்ளிக்கூடம் போக வேணும் எல்லோ?" அம்மா சொல்லியபடியே குளிக்கப் போனாள்.

 " இல்லை, நான் சாப்பாடெல்லாம் சூடாக்கி எடுத்து வைக்கிறன், நீங்கள் குளிச்சிட்டு வாங்கோ, இரெண்டு பேருமாய் சாப்பிடுவம்!" அம்மாவை குளிக்க அனுப்பி விட்டு, காலையில் சமைத்து வைத்த சோறையும் கறியையும் சூடாக்க ஆயத்தமானாள்.

 மகளுக்கு பதினாறு வயது தான் ஆகிறது, இருந்தாலும் அவள் சிந்தனைகளிலும் செயல்களிலும் இருந்த முதிர்ச்சி அவள் தாயைப்  பெருமைப்பட வைத்தது.

 அம்மா குளிக்கப் போய் பத்தே நிமிடங்களில் வந்து விட்ட மெல்லிய காலடிச் சத்தம் கேட்டது.

  " அம்மா என்ன  அதுக்கிடையில  வந்தாச்சோ, போனதும் வந்ததுமாய் இருக்கு?"

 சிரிப்புடன் கேட்டவளுக்கு எந்தப் பதிலும் இல்லாதது கண்டு ஆச்சர்யத்துடன் அந்த சிறிய சமையல் அறையிலிருந்து வெளியே வந்து எட்டிப் பார்த்தாள்.  யாரும் வெளியே  இல்லாததும், தூரத்தில் அம்மா இன்னும் குளிக்கும் சத்தமும் கேட்டு மனம் திடுக்குற எல்லாத் திசைகளிலும் உற்று நோக்கினாள்.   அமாவாசை இருட்டில் முற்றம் முழுவதும் இருண்டு போய் எந்த சலனமும் இன்றி நிசப்தமாய் இருக்க, அவளுக்கு ஏதோ ஒரு கலக்கம் திரும்பவும் மனதில் எழுந்து ஆரவாரித்தது.

 மனப்பிரமையாக இருக்க வழியில்லை எனத் தீர்மானித்து, வீட்டின் மறு புறம் வந்து வீட்டுக்கார ஐயாவும் அம்மாவும் இருக்கும் பக்கம் எட்டிப்பார்த்தாள். அவர்கள் நல்ல நித்திரையில் இருப்பதை  மின் விளக்குகள் அனைத்துமே அணைக்கப்பட்டு அவர்கள் இருந்த வீட்டுப்பக்கம் இருட்டில் விழுங்கப்பட்டிருந்தது உறுதிப்படுத்தியது.  அம்மா அதற்கிடையில் குளித்து விட்டு வந்து விட, அவளைக் கலவரப்படுத்த விரும்பாமல் இயல்பாய் இருக்க முயற்சித்தாள். 

 இன்று சனிக்கிழமை, பாடசாலை வார விடுமுறை. அவள் ஏற்கனவே தன் தோழிகளை மூன்று மணியளவில் கோவிலடியில் சந்திப்பதாய் ஏற்பாடு செய்திருந்தாள். நிறைய கதைக்கலாம். நிறைய பாடலாம், இறுதியில் சின்னதாக நீந்திப் பின்னர் கோவில் கிணற்றில் குளிக்கலாம் எனவும் திட்டம் போடப்பட்டிருந்தது. 

இவளைக் கண்டதும் வீட்டுக்கார அம்மாவும் ஐயாவும் பழையபடி இவளைத் தாங்கள் தம்முடன் வெளிநாட்டுக்கு கூட்டிப்போவதற்கான ஆதரவு விண்ணப்பம் கொடுப்பது சம்பந்தமாகப் பேச ஆரம்பித்ததில் இவள் வீட்டிலிருந்து கோவிலடிக்குப்  போவதற்கு சிறிது தாமதமாகி விட்டது.

 பால் மணலில் கால்கள் புதையப் புதைய ஓடி நடந்தவளுக்கு மூச்சு வாங்கிற்று. கோவிலடியை அடைந்த போது எவரையும் காணாதது அவளுக்கு பெரியதொரு ஆதங்கத்தையும் சின்னதாய் கோபத்தையும் தோற்றுவித்தது.  இப்படித்தான் கடந்த மாதத்தில் ஒரு தடவையும் வருவதாகச் சொல்லிவிட்டு இரண்டு பேருமே வராமல் விட்டிருந்தார்கள். சங்கரியின் தாய் சிறிது காலமாகவே படுத்த படுக்கையாய் இருப்பதில் அவள் அப்பா வேலையாள் வர பிந்தினால் அவள் தாயை தனியே விட்டுவிட்டு வரமாட்டாள்.  லதா அவளுடைய சிறிய தங்கை. அக்கா வராவிட்டால் அவளும் வர மாட்டாள். அவர்களைக் குறை சொல்ல முடியாது.

என்ன செய்யலாம் என யோசித்தவளுக்கு திடீரென அவர்கள் வீடு ஒரு இருபது நிமிட நடையில் போய் விடலாம் என்பது ஞாபகம் வர, நீச்சல் எண்ணத்தைக் கைவிட்டுவிட்டு அவர்கள் வீட்டுக்கு நடக்க எத்தனித்த வேளை திடீரென யாரோ அவளை பின்புறம் இருந்து கட்டிப்பிடிக்க அவள் நிலை தடுமாறினாள். அதிர்ச்சியை உள்வாங்கிப் பின் சுதாகரித்து தன் பையிலுள்ள குட்டிக்கத்தியை எடுக்க எத்தனித்த போது தன் முகத்தை யாரோ முழுவதுமாக ஒரு சாக்கைப் போட்டு கட்டுவதை உணர்ந்து கொண்டாள். 

அந்த உருவம் அவளை பற்றைக்கு பின்னால் இழுத்து செல்ல முற்படுவதை உணர்ந்து தன்  பலம் எல்லாம் சேர்த்து மனப்பலத்தையும் உபயோகித்து ஒருவாறு தன் குட்டிக்கத்தியை கையில் எடுத்துக் கொண்டாள். அம்மாவை ஒரு கணம் அவள் மனதில் இருத்தியபோது அவளுக்கு வந்த அந்த அசுர பலத்தில் அவள் கைகள் தாமாகவே அந்த உருவத்தை குட்டிக்கத்தியால் ஓங்கிக் குத்தியது.

அதை அங்கு எதிர்பார்க்காத அந்த உருவத்தின் வலி மிகுந்த குளறல் ஒரு காட்டு விலங்கின் அவலமாக கோவில் வளவெங்கும் எதிரொலிக்க. தன் முகம் முழுவதுமாகக் கட்டப்பட்ட நிலையில் அவளுக்கு அதிர்ச்சியும் பயமும் கலவையாய் எழுந்து, அம்மா அம்மா என்று கத்த  முயற்சிக்க, எந்த சத்தமுமே அவள் தொண்டையிலிருந்து வர மறுத்தது.

மீண்டும் மீண்டும் சில தடவைகள் குத்திய போது அவ்வுருவம் அவளைத் தள்ளி விட்டுவிட்டு பற்றையின் பின் பக்கமாக விழ அவள் அதைத் திரும்பிப் பார்க்காமல்,  தன் முகத்திலிருந்த சாக்கைக் கூட எடுக்க மறந்து கால் போன திசையில் ஓடினாள் .

 பல அடிகள் ஓடிய பின், சிரமத்தின் மத்தியில் தான்சாக்கை எடுத்துவிட்டுப் பார்த்த போது  தான் அவளுக்குத்  தான் இன்னொரு தென்னம் வளவின்  பின்புறம் நிற்பது தெரிந்தது.  மூச்சிறைக்க மூச்சிறைக்க நின்றவளுக்கு அம்மா தேடுவாள் என்ற ஆதங்கமும் எழுந்தாலும், அவளுக்கிருந்த அதிர்ச்சியில் அயர்ந்து போனாள்.  சூரியன் மங்கி மறையும் போது, பிள்ளையார் கோவிலுக்கு விளக்கு வைக்க வந்தவர்கள் அடித்த மணிச்சத்தம் கேட்டு விழித்த போது தான் அவளுக்கு வீட்டை நோக்கி நகர முடிந்தது. கையிலிருந்த இரத்தம் தோய்ந்த கத்தியை அந்தத் தென்னம் வளவின் அடியிலிருந்த கேணிக்குள் வீசி எறிந்து விட்டு வீட்டை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினா ள் .

ஏன் இவ்வளவு கூட்டம் வீட்டில் என்று அதிர்ந்தவளுக்கு, அதை விடப் பெரிய அதிசயம் ஒன்று காத்திருந்தது .வேப்பம் மரத்தின் கீழே வீட்டுக்கார ஐயாவை சாக்குக் கட்டிலில்  கிடத்தி இருந்தார்கள். அவரைச் சுற்றிக் கூட்டம் இருக்க யாரோ கார் பிடித்து வர போயிருப்பதாய் கதைப்பது இவளுக்கும் கேட்டது.  அவர் கைகளிலிருந்து வடிந்த இரத்தத்தைப் பார்த்து அவர் மனைவியான வீட்டுக்கார அம்மா மயங்கிச் சாய்ந்து விழுந்து விட்டதாய் சொன்ன பவளம் மாமி இவளைக் கண்டதும் குரலெடுத்து திட்டத் தொடங்கினாள்.

 "இந்தக் குமரியும் அந்த அத்துவானாக் காட்டுப் பிள்ளையார் கோவிலுக்கு நீச்சலடிக்க போறதெல்லோ!  சொல்வழி கேட்க மாட்டாள்! இங்க பாத்தியே கோயிலுக்கு தனியாய்க் கும்பிடப் போன இந்த ஐயாவை எப்பிடி முனியடிச்சிருக்கு! முனியெண்டால்அடிச்சிப் போட்டு போயிருக்கும் இது வேற ஒண்டு, இன்னும் மோசமானது. இரத்தக்காட்டேரி!"

 அம்மாவும் மாமியுடன் சேர்ந்து கொண்டாள், "நல்லவைக்கு காலமில்லை, என்ன ஒரு அருமையான சீவன் தெரியுமே?  இந்தப் பிள்ளையைத் தத்தெடுத்துக் கொண்டு போய்  வளர்க்கப் போறன் எண்டு வாய் வாயாய் சொல்லி மாளும்!"

அதிர்ச்சியில் உறைந்து திரும்பியவளுக்கு வீட்டுக்கார ஐயாவின் கட்டிலோடு விழுந்திருந்த ஒரு மண் நிறத்தொப்பியும் இரத்தத்தில் தோய்ந்திருந்தது எல்லா வினாக்களுக்கும் விடை சொன்னது!

 

 

தண்டனை

3 months 4 weeks ago

 

இன்றுடன் அவள் இங்கு வந்து இரண்டு மாதங்கள் முடிந்துவிட்டன. எட்டு மாதப் பிள்ளை அங்கு  என்ன செய்கின்றதோ என்பதே எந்நாளும் இவள் கவலையாக இருக்கிறது. எத்தனை கெஞ்சியும் பிள்ளையைக் கண்ணில்க் காட்டுகிறார்களே இல்லை. அதுவும் முதல் பிள்ளை. எனக்குத் தெரியாமல் அவனுக்குப் பிள்ளையைக் காட்டுவார்களோ என்று எண்ணும்போதோ மனம் பதட்டப்படத் தொடங்கிவிட்டது  தாரணிக்கு.

“நீ தேவையில்லாமல் எல்லாத்துக்கும் டென்ஷன் ஆகாதை. இன்னும் கொஞ்ச நாள்த்தான். பொறுமையாய் இரு.”

“நீ எண்டாலும் தருணை ஒருக்காய் போய்ப் பாரனடா. இரவிலை என்னால நித்திரையே கொள்ள ஏலாமல் இருக்கடா”

“நான் இண்டைக்கே போய்க் கதைக்கிறன். நீ நின்மதியாய் இரு அக்கா”

விடைபெற்றுச்  செல்லும் தம்பியைக்கூட அவளால் முற்றிலுமாக நம்பமுடியாவிட்டாலும் இப்ப அவனை விட்டாலும் யாருமில்லை அவளுக்கு என்னும் உண்மை உறைக்க, தம்பியார் கண்ணில் மறைந்தபின்னரும் கூட திரும்ப அவர்களுடன் சென்று தன் அறையை அடைந்து கட்டிலில் அமர்கிறாள்.

அவளுக்கு வேறு வழியே இல்லாமல்  அமர்வது அல்லது படுப்பதும் இருப்பதுமாகவே வாழ்வு சென்றுகொண்டிருக்கிறது. உணவுகூட நேரத்துக்கு வந்தாலும் எல்லாவற்றையும் உண்ணவும் முடியாது, கொட்டுவதும் அழுவதும் தனக்குள்ளேயே பிதற்றுவதுமாக நாட்கள் போய்க்கொண்டிருந்தன. கணவன் பலமுறை அவளை பார்க்க வந்தும் அவள் மறுத்துவிட்டாள்.

“அத்தானில என்ன அக்கா பிழை? நீ ஏன் அவரில் கோவிக்கிறாய்” என்று தம்பியார் பலதடவை கேட்டும் அவள் எந்தப் பதிலும் கூறவேயில்லை. என்ர  பிள்ளையை சொந்த அப்பப்பாவோட தானே விட்டுட்டு வேலைக்குப் போனனான். வேற யாரோடையும் எண்டால் தான் என்னிலை பிழை சொல்லவேணும். ஆரையெண்டாலும் நம்பி என்ர சின்னப் பிள்ளையை விட்டுவிட்டு நான் வேலைக்குப் போனது என் பிழை தானே என்று தனக்குத்தானே தவறைப் பலமுறை ஒப்புக்கொண்டாலும், நான் செய்தது தப்பே இல்லை என்று ஆணித்தரமாக மனம் சொல்ல, பின்னால் உள்ள சுவரில் சாய்ந்து அழவாரம்பிக்கிறாள் தாரணி.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

“நாளைக்கு காலை தயாராய் இருக்க வேணும். கோட்ஸ்சுக்கு அழைத்துப் போவோம்” என்றபடி அவளின் ஆடைகளை அந்தப் பெண் கொண்டுவந்து கொடுக்க, தலையை ஆட்டி அதை ஆமோதித்தவண்ணம் என்னென்ன கேட்பார்களோ? என்ன சொல்வார்களோ? என்று யோசனை ஓட, நன்றாய்ப் போய்க்கொண்டிருந்த அவளின் திருமண வாழ்க்கை மனதின் முன்னே வருகிறது.

இலங்கையிலிருந்து திருமணமாகி கணவன்  இவளை தாங்காத குறையாக இங்கு அழைத்து வந்ததுமுதல் நூற்றைம்பது பேருக்குச் சொல்லித் திருமண வரவேற்பு வைத்ததுவரை எல்லாம் நன்றாகத்தான் இருந்தது. இவள் கேட்காமலே நகை நட்டு வாங்கிக் கொடுப்பது, விதவிதமாய் ஆடைகள் வாங்கிக் கொடுப்பது என்று இவளுக்கும் மனமெல்லாம் நிறைஞ்சு போனதுதான். போகப்போகத்தான் கணவனின் பொறுப்பற்ற செலவுகளும் கடனும் இவளுக்குத் தெரியவந்தது. இனி என்ன திரும்பப் போகவா முடியும்?  முதலில் அவனுக்கு வரும் கடிதங்களை இவள் திறந்தும் பார்ப்பதில்லை. ஒருநாள் தற்செயலாக ஒன்றைத் திறந்து பார்க்க கிரெடிட் காட்டில் இவன் பெரிய தொகை எடுத்திருப்பது தெரிய துணிந்து கேட்டுவிட்டாள்.

“உம்மை ஸ்பொன்சறில் கூப்பிட்டது எண்டவுடனே எல்லாம் பிரீ எண்டு நினைச்சீரே? எல்லாத்துக்கும் இங்க காசுதான். டிக்கட், நகைநட்டு, கலியாணச் செலவு எல்லாம் நான்தானே. உமக்கு வீடு மட்டும் தானே. நான் சீதனமா காசு ஒண்டும் கேட்கேல்லையே” என்பவனை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தாள் தாரணி.

விடுமுறைக்கு இலங்கை வந்தவன், தன்னுடன் கூடப் படித்த நண்பனையும் தேடி வந்தான். நண்பனுடன் கதைத்துக்கொண்டு இருந்தவனை தேநீரும் கடையில் வாங்கிய ரோள்சும் குடுத்து தாயார் உபசரித்துக்கொண்டிருக்க, வேலைக்குப் போய்விட்டு ஸ்கூட்டியில் வந்து இறங்கிய இவளைப் பார்த்துவிட்டு “யாரடா இது” எண்டு கேட்டவன், தமையன் இவளை பற்றிக் கூறியதும் இவளை பார்த்து “எப்பிடி இருக்கிறியள்” என்று இயல்பாக்கினான். இவள் உடனேயே சிரித்துவிட்டு அவனுக்குப் பதில் சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.  

அன்றிலிருந்து ஒரு வாரம் மிதுன் இவள் வரும் நேரங்களில் தமையனுடன் கதைத்துக்கொண்டிருந்தான். அதன் பின் தான்  தமையன் தாயாரையும் இவளையும் கூப்பிட்டு “மிதுன் இவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்புகிறான். இவளுக்கும் சம்மதம் என்றால் செய்து வைப்பம்” என்றான். தாய்க்கோ சரியான மகிழ்ச்சி. வெளிநாட்டில் இருந்து வந்தவன் தன்னை விரும்பிக் கிடக்கிறான் என்றால் இவளுக்கும் கசக்குமா என்ன? பார்ப்பதற்கும் நன்றாகத்தானே இருக்கிறான் என்று இவளும் சம்மதம் சொல்ல எல்லாம் விரைவாக நடந்தேற, ஒரு ஆண்டு முடியும் முன்னரே இவள் லண்டன் வந்துவிட்டாள்.

அதன் பின் தான் அவனின் கடன் விபரங்கள் தெரியவர, தானும் எங்காவது வேலைக்குச் செல்லலாம் என முடிவெடுத்து கணவனிடம் சொல்ல, அவனும் தன்  நண்பனின் கடையில் வேலையும் எடுத்துக்கொடுக்க, இவளுக்கு வேலை கடினமாக இருந்தாலும் கணவனின் கடன் குறைகின்றதே என்று மனம் நின்மதியானது.

ஆறு மாதங்கள் வேலை செய்தபின் இவள் கர்ப்பம் தரிக்க, தொடர்ந்து வேலைக்குப் போவதா விடுவதா என்று இவள் மனம் குழம்பிய வேளை, “முதல் பிள்ளை தானே. எட்டு மாதங்கள் வரை வேலை செய்யலாம்” என்று கடையில் வேலை செய்த நண்பி சொல்ல, இவளும் தொடர்ந்து போய்க்கொண்டுதான் இருந்தாள். எட்டாம் மாதம் இவளுக்கே அசதியாக இருக்க வீட்டில் இருக்கவாரம்பித்தாள்.

தமக்கையுடன் இருந்த மாமியார் இவளுக்குக் காவலாக வீட்டில் இருந்தார் தான். ஆனாலும் இருவருக்கும் பெரிதாக ஒட்டவேயில்லை. எதோ கடமைக்கு இருவரும் கதைப்பது போலவே இவளுக்கு இருக்கும். சீதனம் ஒண்டும் கொடுக்காமல் மகனை மருட்டிவிட்டாள் என்று இவளில் கோபம்.

குழந்தை கஷ்டப்படுத்தாமல் பிறந்துவிட்டான். மாமியாருக்கும் மிதுனுக்கும் கூட ஆண்பிள்ளையாய்ப் பிறந்தது மகிழ்ச்சி. இவனின் சகோதரி, நண்பர்கள் என்று சிலர்தான் குழந்தையைப் பார்க்க வந்தார்கள். கனடாவில் மிதுனின் மூத்த சகோதரியுடன் வாழும் இவனின் தந்தையும் இவனின் திருமண வரவேற்பிற்கு வந்து போனதோடு சரி. இப்ப பேரனைப் பார்க்க வந்து இவர்களுடனேதான் தங்கப்போகிறாராம் என்ற தகவலை இவன் கூறியதிலிருந்து இவளுக்கு ஏற்பட்ட எரிச்சலை இவள் வெளியே காண்பிக்க முடியாமல் உள்ளுக்குள்ளேயே அடக்கிக்கொண்டாள்.

என்ன இருந்தாலும் மிதுனின் தந்தையை எப்படி இவர்களுடன் வந்து நிற்கவேண்டாம் என்று சொல்வது? இங்கிருக்கும் தமக்கை வீட்டில் இருக்கும் சிறிய அறையில் தான் தாயார் தங்குவது. அங்கு தந்தையும் வந்திருக்க முடியாதபடி சிறிய வீடு. இவர்கள் வசிக்கும் அபார்ட்மென்ட் ஒரு பெரிய படுக்கை அறையும் ஒரு சிறிய அறையும் கொண்டதனால் மாமனார் இங்கு வருவதைத் தடுக்கமுடியவும் இல்லை.

மருமகளே மருமகளே என்று இவளுடன் நல்ல வாரப்பாட்டுடன் தான் மாமனார் இருந்தார். இந்த நாடுகளில் மற்றவர்களின் உதவியை எதிர்பார்க்க முடியாதுதானே. குழந்தை பிறந்து இரண்டு வாரங்கள் லீவெடுத்துவிட்டு மிதுன் சமைத்துக்கொடுத்து ஒத்தாசையாகத்தான் இருந்தான். அதன்பின் அவனாலும் லீவெடுக்க முடியவில்லை. பிள்ளையின் அலுவல்கள் முடிய பெரும் எடுப்பு எடுக்காமல் இரண்டுபேருக்கும் இவளேதான் சமைக்கவேண்டியதுமாயிற்று. மாமனார் வந்த பிறகு அவரே சாமான்கள் வாங்கக் கடைக்குப் போவது, மரக்கறி இறைச்சிகள் வெட்டித் தருவது, சில நேரம் தானே சமைப்பது என்று இவளுக்கும் மாமனார் தம்முடன் இருப்பதும் உதவி போலத்தான் இருந்தது.

இவளும் குழந்தை கிடைத்து ஐந்து மாதங்களாகிவிட்டபடியாலும் தாய்ப்பால் சுரப்பதும் நின்று போத்தல் பால் பிள்ளை பழக, மாமனாரிடம் விட்டுவிட்டு திரும்பவும் வேலைக்குப் போனால் என்ன என்ற ஆசை எட்டிப் பார்க்க, கணவனிடம் கேட்க முதலே மகிழ்வாக அவன் தலையாட்டினான்.

ஏற்கனவே அங்கு வேறொருவர் வேலைக்குச் சேர்ந்துவிட இவளுக்கு ஒரு நாளைக்கு மூன்று மணிநேர வேலையே அங்கு கிடைத்தது. அதுவும் நல்லதுதான். போவதும் வருவதும் தெரியாது என்று எண்ணி மகிழ்ந்தவளாய் பிள்ளைக்கு குளிக்கவார்த்து, சமையல்முடித்து, பிள்ளையின் போத்தல் சாப்பாட்டைத் தீத்தி தூங்கவைத்துவிட்டு தானும் சமையலை முடித்து மாமனாருக்கும் சாப்பாட்டைக் கொடுத்துவிட்டு குளித்து வெளிக்கிட்டு ஒண்டுக்கு இறங்கினால் 1.30 – 4.30  வரை வேலை. ஐந்து மணிக்கு வீட்டுக்கு வந்துவிடுவாள்.  போகும்போதே மாமனுக்குக் கஸ்டம் கொடுக்காமல் பிள்ளைக்குப் மாப்பாலைக் கரைத்து வோமரில் மூடிவைத்து விட்டுப் போனால் பிள்ளை மூன்று மூன்றரைக்கு எழும்பிப் பாலைக் குடிப்பான். பிறகு இவள் ஐந்துக்கு வந்து இரவுச் சாப்பாட்டைச் செய்து பிள்ளைக்குக் கொடுப்பாள். இடையில் பிள்ளை அழுதால் மாமனார் பிள்ளைக்குரிய தேநீரைக்  கரைத்து ஆற்றிக் கொடுப்பார். அதனால் இவளுக்குப் பெரிதாகப் பிரச்சனை இல்லை.

ரிங் ரிங் ரிங் ........என்னும் மணியோசையில் இவளின் நினைவுகள் கலைய, அது இரவு உணவுக்கான மணி என்பதை உணர்ந்து அவர்களுக்காகக் காத்திருக்கவாரம்பித்தாள்.

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

இது இரண்டாவது தடவை இவள் கோட்டுக்கு வருவது. என்ன நடந்தாலும் ஒன்றுதான் என்ற மனநிலை இவளுக்கு வந்திருந்தாலும் மகனைப் பார்க்கவாவது அனுமதி கேட்கவேண்டும் என்று முடிவெடுத்தவளாகக்  காத்திருந்தாள். இவளின் முறை வந்ததும் இவளின் வக்கீல் இவளை உள்ளே கூட்டிக்கொண்டு போக, இவளுக்கான ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரும் எதோ தீண்டாத தகாத பொருளைப் பார்ப்பதுபோன்று இவளைப் பார்க்கப் பிடிக்காது தலையை வேறு புறம் திருப்பிக்கொண்டு வர, இவளுக்குச் சிரிப்பு வருகிறது. சரி பிழைக்களுக்கும் அப்பால் ஒரு மனிதரை மதிக்கத் தெரியாதவனை எப்படி இந்தத் தொழிலில் அனுமதித்தார்கள் என்ற எண்ணமும் எழுந்தது.

இவள் பற்றிய வழக்கு ஆரம்பமாகியதில் கூண்டில் சாட்சியாய் ஏறி நிற்கவேண்டிய நிலை. ஆனாலும் அதுகூட அவளை பாதிக்கவேயில்லை. ஏறி நின்றபின் பார்த்தால் தன் தம்பி ஒருபுறமும் கணவன் ஒருபுறமும் இருக்க சுருக்கென்று கோபம் தலைக்கேறியது. திரைப்படங்களில் வருவதுபோல் இரு வக்கீல்களும் அதிக நேரம் வாதாடவேண்டிய தேவை இன்றி இவள் திட்டமிட்டு இந்தத் தவறைச் செய்யவில்லை என்பது நிரூபணமாகியதால் இவருக்கு விடுதலை கொடுக்கிறோம் என்னும் தீர்ப்பு இவளை திக்குமுக்காடச் செய்ய, என்ர பிள்ளையை என்னட்டைத் தாங்கோ என்றாள் கத்தி அழுதபடி.

அழாதேங்கோ. பிள்ளையைத் தருவார்கள் என்று வக்கீல் சொன்னதை மொழிபெயர்ப்பாளர் சொல்ல, என் கணவனும் என் பிள்ளையைப் பார்க்கக் கூடாது என்று சொல்லுங்கோ என்றாள். அந்தப் பிரச்சனை வேறு ஒரு நாள் தான் கதைக்கலாம். இப்ப வாங்கோ போவம் என்ற வக்கீலிடம் நன்றி கூறியபடி தம்பியார் வருகின்றானா  என்று பார்த்தபடி வாசலுக்கு வருகிறாள்.

“அக்கா அத்தான் உன்னோடே கதைக்கவேணுமாம்”

“நான் ஒருத்தரோடையும் கதைக்கமாட்டன். முதல்ல பிள்ளையை எங்க வச்சிருக்கிறாங்கள் எண்டு கேளடா”

தமக்கையின் கோபம் புரிய, “சரி வா கேட்பம்” என்றபடி முன்னால் நடக்கிறான் தம்பி.

எத்தனையோ பத்திங்களில் கையொப்பமிட்டு, பல மனநல மருத்துவத் துறையினரின் பரிசோதனைகளின் பின்னர் இவளின் பிள்ளையை இவளிடம் ஒப்படைக்கவே ஒரு மாதமாக, பிள்ளையை வாங்கியவள் நெஞ்சோடு ஆசைதீர அணைத்துக்கொள்கிறாள்.

“அம்மா இனிமேல் பிள்ளையை யாரிட்டையும் விடமாட்டன். என்ர செல்லம். அம்மா வந்திட்டன்” என்று புலம்பியபடி ஆசைதீரப் பிள்ளையைப் பார்க்கிறாள்.

“வா அக்கா வீட்டை போவம்” என்றபடி தம்பியார் காரில் ஏற, தாரணியும் காரில் ஏறி பின் இருக்கையில் பிள்ளையை நெஞ்சுடன் அணைத்தபடி இருந்தவள் மனம் வாகனத்தின் சத்தத்தையும் மீறி எங்கெங்கோ அலைந்து மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னர் நடந்ததை நடுக்கத்துடன் நினைத்துப் பார்க்கிறது. 

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

மாமனாரிடம் குழந்தையை விட்டுவிட்டு போவதற்கு மனம் இல்லைத்தான் என்றாலும், யாரும் ஏதும் சொல்லிவிடுவினமோ எண்ட பயமும்கூடவே எழ, கடை நண்பியிடம் கூறுகிறாள்.

“உமக்குப் பிரச்சனையைத் தீர்க்க மற்றவையோ காசு தரப்போயினம். நாள் முழுக்கவே வேலை செய்யிறீர். நாலு மணித்தியாலம் தானே. ஒன்றுக்கும் யோசிக்காதையும்” நண்பி கூற மனம் நின்மதி பெறுகிறது.

மீண்டும் வேலைக்குப் போய் ஒருமாதம் முடிந்த நிலையில், இரண்டு மூன்று நாட்களாக இவள் கரைத்து வைத்த பால் சிறிது பருக்கியபடியும் அரைவாசிகூடக் குடிக்காமலும்  மிகுதி பருக்கப்படாமல் அப்படியே இருக்க, “மாமா இவனுக்குப் பால் பருக்கேல்லையோ” என்கிறாள் ஆதங்கத்துடன். “பருக்கின்னான். குடிக்கமாட்டன் எண்டிட்டான்”. என்றபடி அவர் தொலைக்காட்சியைப் பார்க்க தாரணிக்கு எரிச்சல் தான் வருகிறது.

இவள் பிள்ளையைத் தூக்கப் பிள்ளை  எடுத்த சத்தி இவளின் முகத்திலும் ஆடைகளிலும் தெறிக்கிறது.

“என்னப்பன்? என்ன செய்யுது?. ஏன் பாலைக் குடிக்கேல்லை” என்றபடி முகத்தை இளஞ்சூட்டு நீரில் நனைத்த துணியால் துடைத்து சமாதானமாக மார்புடன் அணைத்துத் தூங்கச் செய்கிறாள். தொடர்ந்தும் அன்று இரு தடவைகள் பிள்ளை வாந்தியெடுத்து ஒரே சோர்வாக இருக்க, அடுத்தநாள் பிள்ளையை வைத்தியரிடம் கணவனும் மனைவியுமாகக் கொண்டு  போகிறார்கள். வைத்தியர் பார்த்துவிட்டு என்ன என்று புரியவில்லை. இன்னும் இரண்டு நாட்கள் பார்த்துவிட்டுக் கொண்டுவாருங்கள் என்று சொல்லி அனுப்ப, சிறிது மன நின்மதியுடன் இரண்டு நாட்கள் வேலையில் லீவு சொல்லிவிட்டு பிள்ளையுடனேயே இருக்கிறாள். இவள் அணைப்பில் பிள்ளை குணமானதுபோல் தெரிய, மூன்றாம் நாள் பிள்ளையை விட்டுவிட்டு வேலைக்குச் செல்கிறாள்.  

“மாமா தருணைக் கொஞ்சம் கவனமாய் பாருங்கோ” என்றபடி வேலைக்கு கிளம்பியவளுக்கு மனம் எதோ சஞ்சலமாகவே இருக்க, மனதைச் சமாதானப்படுத்தியபடியே வேலைக்குச் செல்கிறாள். அன்றைக்கென்று பார்த்து “நீர்  இண்டைக்கு வாறன் எண்டு சொல்லாததால நானே வேலைக்கு வந்திட்டன்” என்று மற்ற வேலைசெய்யும் பெண் கூற, தான் இன்று வேலைக்கு வருவதுபற்றி இவர்களுக்கு கூற மறந்தது இப்பதான் நினைவு வர, “சரி அப்ப நீங்களே செய்யுங்கோ. நான் நாளைக்கு வாறன்” என்றபடி தாரணி தொடருந்துத் தரிப்புக்கு வருகிறாள்.

பத்து நிமிடங்களில் பேருந்து வர ஒருவித நின்மதியில் இருக்கையில் சாய்கிறாள். வீணாக வெளிக்கிட்டு வந்தது. ஒரு மணிநேரம் வீண் என்று  எண்ணியபடி முப்பது நிமிடப் பயணத்தில் வீடு வந்தவள், கதவை மெதுவாகத் திறந்தபடி கைப்பையை  கொழுவிவிட்டு படுக்கை அறைக்குள் நுளைகிறாள். பிள்ளைக்கு நப்பீஸ் மாற்றுவதற்காக போடப்பட்டிருந்த மேசையின் அருகில் மாமனார் தெரிய, நான் வடிவா எல்லாம் மாற்றிவிட்டுத்தானே சென்றேன் என்று எண்ணியபடி “என்ன மாமா? கக்கா இருந்திட்டானே திரும்ப” என்றவள் குரல் கேட்டு அதிர்ச்சியுடன்  மாமனார் திரும்ப முன்னரே மாமனாரின் அரை நிர்வாண நிலை இவளின் நெஞ்சைப் பதறவைக்க, பிள்ளையின் வாயிலிருந்து ஒழுகும் திரவமும் கண்ணில்பட, புரிந்தும் புரியாமலுமான அடுத்தநொடி “டேய்” .....என்றபடி பாய்ந்து சென்று மாமனாரை இழுத்து கீழே தள்ள, இவளைத் தள்ளிவிட்டு மாமனார் கதவை நோக்கி ஓடுகிறார். இவள் பாய்ந்து சென்று மீண்டும் ஆவேசத்துடன் கீழே விழுத்தி அருகில் இருந்த கதிரையை எடுத்து தன் பலம்கொண்டமட்டும் தாறுமாறாகத் தாக்குகிறாள்.

“டேய்” என்று தமக்கை கத்திய சத்ததில் என்னவோ எதோ என்று காரை பிரேக் பிடித்து நிறுத்திய தம்பி, அக்கா ஓக்கேயா?? என்று கேட்கத்தான் இவளுக்கு நிகழ் காலம் கண்ணில் தெரிகிறது.

யாரை மன்னித்தாலும் தன் கணவனை மன்னிக்கவே முடியாது. அன்றைக்கு அவள் போன் செய்து கணவன் வர அவனிடம் எல்லாம் சொன்னதும், கணவன் அவள் காலில் விழுந்து கெஞ்சியதும் காதுகளில் நாராசமாக இன்றும் கேட்கிறது.

"பிளீஸ் தாரணி. அப்பா செய்ததை வெளியில சொல்லிப்போடாதையும். எங்கட குடும்ப மானமே போயிடும். வேற ஏதும் சாட்டுச் சொல்லுவம்".

சீ என்று அவனை அன்று உதறியவள் தான்.

 

அவளும் நானும்

4 months ago

ஏனோ இந்த கேள்வி இப்போதெல்லாம் சுயாவிற்கு ஒரு வெறுப்பை ஏற்படுத்த தொடங்கி இருந்தது. அவள் எவ்வளவுதான் தன்னை கட்டுப்படுத்தி கொள்ள நினைத்தாலும் சில நேரங்களில் அது முடியாமல் போய்விடுவதும் உண்டு.அவள் தன் கட்டுப்பாட்டை இழக்கும் போதெல்லாம் அவள் கணவனிடமிருந்து வரும் விமர்சனம் இப்போதெல்லாம் அவளிற்கு பழக்கப்பட்ட ஒன்றாகிவிட்டது. அவன் தினமும் “ சுயா எதையும் மறந்து விடுவதுதான் குழந்தைகளின் இயல்பு. நீ அறிவுரை சொல்லும் நேரத்தில் அதை எவ்வளவு வேகமாக ஒரு குழந்தையால் புரிந்து கொள்ள முடியுமோ அதை விட வேகமாக அக்குழந்தை அதை மறந்தும் விடுகின்றது . நாம் வாழும் சூழலும் வாழ்கின்ற வாழ்க்கையும் முன்னுக்கு பின் முரணானது. முரண்பட்ட சூழலில் நேரான ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்வதென்பது நமக்கே கடினமாக இருக்கின்ற போது பாவம் அந்த குழந்தையால் இதை சரியாகப் புரிந்துகொள்ளல் எப்படி சாத்தியம்? ஒரு தாயாக நம் மகள் சோர்வுறும் போதெல்லாம் நீதான்அவளை தட்டிக்கொடுத்தாக வேண்டும். அது உன் கடமையும் கூட” . அவன் இதை சொல்லும் போதெல்லாம் ஒரு தாயாக அதன் உண்மையை அவள் உணர்ந்து கொள்வதுண்டு.ஆனாலும் அவளது மகள் திரும்ப திரும்ப அந்த கேள்வியை எழுப்பும் போது ஒரு நிமிடம் அவள் தன்னை மறந்து வெறுப்பை காட்டி விடுவதும் உண்டு.
                           வெளிநாடுகளில் வாழ்க்கை என்பது அத்தனை இலகுவானதல்ல. புகைப்படங்களில் பார்ப்பதற்கு அத்தனை அழகாகவும் வர்ணஜாலமாகவும் தெரியும் இந்த வாழ்க்கை உண்மையில் வாழ்வதற்கு அத்தனை சிரமமானது . அமைதியாக எதையும் சிந்தித்து செய்வதற்கு இந்த வாழ்க்கை எப்போதுமே இடம் கொடுப்பதில்லை. எம்மால் முடியுமோ இல்லையோ அதன் போக்கில் நாம் ஓடியே ஆக வேண்டும். இயந்திரங்களுடனும் தொழில்நுட்பத்துடனும் போராடிப்போராடி மனிதத்தையும் மனிதர்களையும்
மதிக்கத் தெரியாத ஒரு யடமாக வெளிநாடுகளில் மனித இனம் மாறிக் கொண்டிருக்கின்றது. பேசுவதற்கு உறவுகளோ சேர்ந்து விழையாட நண்பரகளோ இல்லாமல் இலத்திரனியல் சாதனங்களுடனேயே போராடும் இந்த குழந்தைகளின் வாழ்க்கை அத்தனை கொடுமையானது. மாறுபட்ட நிறம் மாறுபட்ட மொழி நமக்கு பொருத்தப்படாத வாழ்க்கை முறை இவற்றுடன் தம்மை பொருத்திக்கொள்வதென்பது குழந்தைகளிற்கு உண்மையிலேயே மிகப் பெரிய சவால் என்பது சுயாவிற்கு நன்கு புரிந்திருந்தும் ஏனோ சில நிமிடங்களில் அவள் தடுமாறி விடுவதுண்டு.
                    அவள் தாயாகிவிட்டாள் என்பதை விட ஒரு பெண் குழந்தைக்கு தாயாகியதில்தான் அவள் இரட்டிப்பு சந்தோஷமே அமைந்திருந்தது. அவளை சுற்றி இருந்த உறவுகளிற்கு அது ஒரு சிறு ஏமாற்றமாக அமைந்த போதும் சயாவிற்கும் கணவருக்கும் அது பெருமையையே கொடுத்திருந்தது . சுயா தன் வீட்டில் ஒரு தேவதையாகவே வளர்ந்து இருக்கின்றாள். ஆனால் திருமணம் பற்றி அவள் மனதிலும் ஏதோ ஒரு பயம் இருந்து கொண்டுதான் இருந்தது. திருமணத்துடன் ஒரு பெண்ணின் சுதந்திரம் முடிந்து விடும் என்று பலர் சொல்லி அவள் கேட்டிருக்கின்றாள்.தனது சுயத்தை தொலைத்து ஒரு திருமண பந்தத்தை அமைத்து கொள்வதில் அவளிற்கு என்றுமே உடன்பாடு கிடையாது.காலம்தான் யாருக்காகவும் காத்திருப்பதில்லையே. அவளையும் காலம் ஒருவனுடன் இணைத்து வைத்தது. அவனை கைப்பிடித்த பின்புதான் ஆண்கள் மீதே அவளிற்கு மரியாதை வந்தது. அவளிற்கு பெற்றோர் கொடுத்த அன்பும் சுதந்திரமும் மரியாதையும் அவனிடமிருந்து இரட்டிப்பாகவே கிடைத்தது. மொத்தத்தில் அவள் அவனிற்கு ஒரு குழந்தையாகவே மாறி இருந்தாள் . இந்த மாற்றம்தான் அவள் பெண் குழந்தையை விரும்புவதற்கு ஒரு காரணமாக அமைந்தது.
                   ஒரு வரமாக தனக்கு கிடைத்த குழந்தையின் வேதனையை நன்கு புரிந்தும் அதற்கான தீர்வு எதுவும் தன்னிடம் இல்லை என்று எண்ணும் போது யாரோ அவளது இதயத்தை நெரிப்பதுபோல் இருந்தது. தமிழனாய்  பிறந்தது தப்பா அல்லது தமிழனுக்கென்று ஒரு நாடு இல்லாமல் போனது தப்பா? இதுதான் வெளிநாட்டில் குடியேறியதில் இருந்து அவளுக்குள் எழும் ஒரே கேள்வி.இப்படியே சிந்தனையில் இருந்தவளை “ அம்மா” என்று அழைத்த மகளின் குரல் மீண்டும் அவளை நனவுலகத்நிற்கு கொண்டு வந்தது. 
“என்னடா என்ற சுயாவின் கேள்வியிலேயே ஏதோ ஒரு பயம் இருந்தது. அவள் எதிர்பார்த்தது போலவே மகள் அதே கேள்வியை திரும்ப ஆரம்பித்தாள்
“அம்மா ஏன் என்னுடைய வகுப்பில் நான் மட்டும் கறுப்பாய் இருக்கிறன். என்ர பிரண்ட்ஸ் எல்லாம் வெள்ளையாய் இருக்கினம். எனக்கு என்ர கலர் பிடிக்கேல்ல. நான் வெள்ளையாய் இருந்தால் தான்
 அவை என்னோட பழகுவினம். ஏன் அம்மா நான் கறுப்பாய் பிறந்தனான் “  என்று மகள் கேட்ட போது அந்த வார்தைகள் அவளது வலியை அப்படியே படம் பிடித்து காட்டின. இந்த நிறம் என்பது எங்கேயும் ஒரு பிரச்சனைதான். நம் நாட்டில் எல்லோரும் ஒரே நிறம் என்றாலும் அதற்குள்ளும் கறுப்பு , பொதுநிறம், வெள்ளை என நாமே நம்மை பிரித்து வைத்துள்ளோம். அழகு என்பது நிறத்தில்தான் தங்கி இருப்பதாக நம்பும்
ஆண் சமூகமும் நிறமாய் இருந்தால் திருமணச் சந்தையில் பெண்களை இலகுவாய் விற்று விடலாம் என நம்பும் பெற்றோரும் வாழும் சமூகத்தில்தான் நாம் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றோம். 
இந்த நிலையில் வெள்ளைக்காரப் பிள்ளைகளை மட்டுமே பாடசாலையில் பார்த்து வளரும் தன் பிள்ளைக்கு இப்படி ஒரு பிரச்சனை வருவது மிகவும் இயல்பானதே என்பதை அவளால் நன்கு உணர முடிந்தது. 
               இதற்கு என்ன தீர்வு என்பதுதான் அவளிற்கு புரியாமலே உள்ளது. நிற வேறுபாட்டிற்கான காரணங்களை புவியியல் , காலநிலை , பரம்பரை என்ற ரீதியில் அவள் பலமுறை விளக்கி இருக்கின்றாள். ஆனாலும் அவை எதுவும் மகளிற்கு தேவையான பதிலை வழங்கவில்லை என்பது ஒரே கேள்வி திரும்ப திரும்ப அவளிடம் இருந்து வரும்போது அவளால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அவள் இம்முறை வேறுபட்ட கோணத்தில் இதற்கான பதிலை ஆரம்பித்தாள் 
“ செல்லம் நீ ஒன்றும் கறுப்பு இல்லை. உனது நண்பர்களை விட நீ கொஞ்சம் நிறம் குறைவாக இருக்கின்றாய். அவ்வளவுதான். வெள்ளை மட்டுமே அழகான நிறம் என்று எண்ணும் உன் எண்ணத்தை முதலில் மாற்றிக்கொள். நிறங்கள் எல்லாமே ஒவ்வொரு விதத்தில் மாறுபட்ட அழகை கொண்டவை. கோயிலில் இருக்கும் அத்தனை விக்கிரகங்களும் கறுப்பாகத்தான் இருக்கின்றன. ஆனால் அவற்றில் இருக்கும் அழகை வேறெங்கும் பார்க்க முடிவதில்லை . அந்த விக்கிரகங்களில் நிறைந்திருக்கும் அன்பும் கருணையும் அமைதியும் எல்லோருக்கும் உதவும் இயல்பும் அவற்றின் அழகை இரட்டிப்பாக்கின்றன. செல்லம் நீ மற்றவர்களுடன் உன்னை ஒரு போதும் ஒப்பிட்டு பார்க்காதே . நான் தான் எனக்கு அழகு என்பதை முதலில் நீ நம்பியாக வேண்டும். அந்த எண்ணம் உனக்குள் ஒரு வைராக்கியத்தை கொண்டுவரும் . எதையும் என்னால் சாதிக்க முடியும் என்ற எண்ணத்தை உன்னுள் தோற்றுவிக்கும் . நான் அழகாகவும் நிறமாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணுவதை விட அன்பு  அமைதி அடக்கம் ஒழுக்கம் கருணை போன்ற உயரிய பண்புகளை உன்னுள் நீ வளர்த்து கொண்டால் உன்னை சுற்றி உள்ள அனைவருக்கும் நீ அழகாகத் தெரிவாய். மற்றவர்கள் மாதிரி நீ இருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவதை விட மற்றவர்களிற்கு நீ முன்னுதாரணமாய் இருக்க முயற்சி செய். அது உனக்கு உண்மையான சந்தோஷத்தை கற்றுத்தரும். என்று தன்னால் முடிந்த அனைத்தையும் சொல்லி முடித்தாள் சுயா. 
                 இதை அவள் சொல்லி முடித்த போது அவள் மகளின் முகத்தில் ஒரு தெளிவை அவளால் அவதானிக்க முடிந்தது.இது நடந்து முடிந்து ஒரு ஆறு மாதத்திற்கு மேலாகிவுட்டது. இப்போதெல்லாம் அந்த கேள்வி மகளிடமிருந்து வருவதில்லை. இன்று வழமைக்கு மாறக பாடசாலையில் இருந்து வந்த மகளின் முகத்தில் அவ்வளவு சந்தோசம். அதை பார்த்த சுயாவிற்கு இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி. இதைத்தான் அவள் எதிர்பாரத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அதற்கான காரணத்தை கேட்கும் முன்பு மகளே ஆரம்பித்தாள். 
“அம்மா நீங்கள் சொன்னது சரிதான் . நான்
எல்லோரிலும் அன்பாக இருக்க ஆரம்பித்தேன் . எனது வேலையை சரியாக செய்தேன். மற்றவர்களை பற்றி சிந்திக்காமல் நான் நானாக இருந்தேன். இப்போது எல்லோரும் என்னுடன் நட்பாக இருக்க ஆசைப்படுகிறார்கள். என்னுடைய ரீச்சர் நான்தான் மற்ற மாணவர்களுக்கு முன்மாதிரியாக இருப்பதாக சொன்னார். என்று மகிழ்வோடு சொல்லி அவளை இறுக கட்டி அணைத்தாள். சுயாவின் கண்களில் இப்போது ஆனந்த கண்ணீர் .இப்போதுதான்  சுயாவிற்கு நிம்மதியாக சுவாசிக்க முடிந்தது.  

நிகே

நிறமில்லா மனிதர்கள்

4 months 2 weeks ago



பனி படர்ந்த ஊதல் காற்று ஒரு காது வழியே ஊசியாய்த் துளைத்து மற்றைய காது வழியே வெளியேறி அவனை ஒரு வழிப் பண்ணிக்கொண்டிருந்தது. பனித்துகள்கள் மெல்லிய மலர் இதழ்களாய் காற்றோடு இழைந்து பூமியெங்கும் வெண்மையான நிலவிரிப்பை படர விட்டிருந்தது. கிராமப்புறமாதலால் பனிக்காலத்தில் கூட பசுமை மாறாத பச்சை மரங்களும் இலை உதிர்ந்திருந்த சாலையோரத்து மரங்களும் பனி படர்ந்து வெள்ளை வெளேரென நத்தார்ப் பண்டிகை மடலில் காட்சியளிப்பது போன்ற தோற்றத்தை அவனுக்கு நினைவூட்டியது. இன்று போலத்தான் அன்றொரு நாள் கொட்டிய பனியும் நடந்த சம்பவமும் அவனுக்கு ஒரே சம்பவம் மீண்டும் அதே போல நடப்பது போன்றதொரு மாயையைத் தோற்றுவிக்கிறது. நினைவுகள் அசை போட்டன.

கெலி அவனோடு வேலை பார்க்கும் வயோதிபத்தை நெருங்கும் பெண் தோழியொருவர். அவளின் வழமையான நக்கல் நளினங்கள் தனித்தன்மை வாய்ந்ததால் அவளுடனான சம்பாசனைகள் அவனுக்கு பிடிக்கும். பனி கொட்டியதைப்பற்றி சலிப்பும் நக்கலுமாகக் கலந்து அவள் கூறியது அவனுக்கு ஞாபகம் வந்ததில் அவனையறியாமல் சிரிப்பும் வந்தது. அப்பெண்ணுக்கு குளிர்காலம் என்றாலே ஆகாது. ஒவ்வொரு நாளும் ஏதோ ஒரு சலிப்புக் கலந்த புதுக்கதையோடு தான் வேலைக்கு வருவாள். அன்றும் அப்படித்தான் ஒரு மாலை வேளையில் வேலை முடிவதற்கு இன்னும் சில மணிகளே இருந்த போது, வானிலை அறிக்கையையும் பொய்யாக்கியபடி, பனிக்கட்டிகள் சின்னஞ்சிறு கூழாங்கற்களாகக் கொட்டத்தொடங்கியது. அவனுக்கு சாளரத்தினூடே பனிபொழிவதைப் பார்க்கும் வசதி இருந்ததில், பார்க்கும் போதே மனமெல்லாம் சிலீரென்ற குளிர் இதமாகப் பரவத்தொடங்கியது.


“ என்ன ஒரு அழகு!” என்றவனை பின்னே வந்து நின்றகெலி பெயருக்கேற்றாப் போல் ஒரு விதமான , அதீத ஆர்வம் கலந்த பதட்டத்தோடு அவனையும் தள்ளிக்கொண்டு சாளரத்தின் வழியே வெளியில் பார்த்தவள் புறுபுறுக்கத்தொடங்கினாள்.

“ இதையெல்லாம் நத்தார் பண்டிகை வாழ்த்து மடல்களில் பார்த்து ரசிப்பதோடு நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும். இந்த பனி மழைஅன்றாட வாழ்க்கையை நாசப்படுத்தி விடும்!”
தாம் நினைப்பதை அப்படியப்படியே முகத்துக்கு நேரே சொல்லிவிடும் பழக்கம் இக்கலாச்சாரத்தினது பாதிப்பு போலும் என்று அவன் நினைத்துக்கொண்டான்.

வறுத்தெடுக்கும் யாழ்ப்பாணத்து வெயிலில் காய்ந்து போய், கமம் செய்த காலத்தில் மழைக்காக ஏங்கிய வானம் பார்த்த பூமி அவன் மனதில் ஊசலாடியது. வெயிலில் காய்ந்ததால் தான் எனக்கு குளிர்காலம் பொற்காலமாய் இருக்கிறதோ என எண்ணிக்கொண்டான். இப்பனி இன்னும் அதிகமாகக் கொட்டக் கொட்ட கெலிக்கு பதட்டமும் அதிகமானது.


“ இன்றைக்கு வீட்டுக்கு போனமாதிரித்தான், காரும் எடுக்கேலாமல்ப் போகப்போகிறது !” தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டாள். இவனையும் தன்னோடு கூட்டுச்சேர்த்துக் கொண்டு வேளைக்கே வீடு போய்ச்சேர்வதே அவள் நோக்கமாயிருந்தது. அவளது வீடும் அவனது வீடும் எதிர் எதிர்த்திசையில் இருந்தாலும் ஒரு மரியாதை அல்லது மனிதாபிமானம் கலந்த உணர்வில் அவனையும்  தன்னுடன் வருமாறு வற்புறுத்தினாள். இவளோடு போனால் அநியாயத்துக்கு வழியெங்கும் புறுபுறுத்துக் கொண்டே தான் வருவாள் என நினைத்துக்கொண்டவன் தான் இன்னும் பத்து நிமிட அவசர மின் அஞ்சல் வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு புறப்படுவதாய் சாக்குப்போக்கு சொல்லி அவளை அனுப்பி வைத்தான்.

அப்படி அவளுடன் போகாமல் விட்டது எவ்வளவு தவறென்று புரிவதற்கு அவனுக்கு அதிக நேரமாகவில்லை. உறைபனியை விட கடுங்குளிருடன் கலந்து வீசிய பனிக்காற்று ஒரு செவி வழியே புகுந்து மறுகாது வழியே வெளியேறியது. எதிர்பாரா விதமாய் மாறிய காலநிலையை சமாளிக்கக்கூடிய உடைகளும் இன்றி, மட்டுப்படுத்தப்பட்ட போக்குவரத்து சேவையுடன் எத்தனை மணிக்கு வீடு போய்ச்சேர்வதென்ற கவலை அவனை பலமாக ஆட்டத்தொடங்கியது.

பஸ் நிலையம் யாருமன்றி அனாதரவாய் பனிமூட்டத்தில் மூழ்கிக்கிடந்தது. வழமையான பொதுப் போக்குவரத்து சேவைகளனைத்தும் ஸ்தம்பித்துப் போயிருந்ததை, வெறிச்சோடிப்போயிருந்த வீதி பறை சாற்றிக்கொண்டிருந்தது. நடந்து போவதானால் ஆறேழு மைல்களாவது நடக்க வேண்டியிருக்கும். ஒரு நாள்ப் பொழுது வேலையில் கழிந்ததில் இயற்கையாக ஏற்பட்ட அசதியும் காலநிலை தந்த குளிரின் தாக்கமும் சேர்ந்து நடப்பதென்பது நடவாத காரியமாய்த் தோன்றியது அவனுக்கு.

அப்போது தான் திடீரெனத் தோன்றிய அவ்வாலிபன் அவன் கவனத்தை ஈர்த்தான். அவனுக்குக் கண்பார்வை இல்லாததை அவன் வைத்திருந்த வெண் பிரம்பு பறை சாற்றினாலும், வாலிபத்துக்குரிய கம்பீரம் குறையாத உடல்வாகும், பொன்னிற முடியும், ஆங்கிலேயர்களுக்கே உரிய சிவந்த தோலும் அவனை ஒரு அழகனாகவே காட்டியது.

இவன் பஸ் தரிப்பில் நிற்பதை உணர்வால் அறிந்து, “ மன்னிக்க வேண்டும், வழமையான ஆறு மணி 127 பஸ் போய் விட்டதா? “ கேட்டு விட்டு பதிலுக்காக இவன் பக்கம் முகத்தை திருப்பி வைத்துக்கொண்டான்.  இவனும் அந்த பஸ் சீரற்ற காலனிலை காரணமாய் தாங்கள் நின்ற பஸ் தரிப்பைத் தாண்டிப்போயிருக்கச் சந்தர்ப்பம் இல்லை என்பதைக் கூற அவன் முகத்தில் புன்முறுவல்.

“ என் பெயர் அலன், உங்கள் பெயர்??” எனக் கேள்வி தொக்கியது.

சந்திரசேகரன் என்ற பெயரை இவனுக்கு எப்படிச் சொன்னால் புரியும் என ஒரு நிமிடம் தடுமாறி, சந்திரனும் போய் சேகரனும் போய் தான் ‘ஸான்’ ஆனதைப் பகிர்ந்து கொண்டான். லண்டன் மாநகரம் வந்து ஒரு சில வருடங்களே ஆகியிருந்ததில், இவன் மொழி வாடையில் தெரிந்த வித்தியாசமும் அவன் பெயரில் இருந்த அந்நியத்தன்மையும் அவ்வாலிபனுக்கு இவன் இவ்வூரோ ஆங்கிலமோ தாயகமோ தாய் மொழியோ அல்ல என்பதை நன்றாகவே புரிய வைத்திருக்க வேண்டும். பேசிய ஒரு சில நிமிடங்களிலேயே போக வேண்டிய பஸ் அவர்கள் நின்ற தரிப்பிடத்துக்கு வர அவன் அவ்வாலிபனுக்கும் அவ்விபரத்தை சொல்லி, அவனை முதலில் ஏறச்சொல்லி தான் பின்னே ஏறியவன், அலன் பயணச்சீட்டை எடுத்த பின் தனது பயணச்சீட்டை எடுப்பதற்காக கையை தன் சட்டைப்பைக்குள் விட்டவன், அதிர்ந்து போனான். பணப்பையைக் காணவில்லை. தலை விறைக்க நின்றவனுக்கு அப்போது தான் தன்னுடைய பணப்பையை அலுவலகத்தில் மேசையில் எடுத்து வைத்த நினைவு வர, இப்போது என்ன செய்வது என்ற யோசனை பலமாகத் தாக்கியது. இறங்கி நடப்பதானால் குளிரில் விறைத்தபடி பல மைல்கள் நடக்க வேண்டியிருக்கும். சாரதியும் பொறுமை இழந்தவராய் அவன் முகத்தைப் பார்க்க அவன் வெட்கத்திலும் அவமானத்திலும் கூனிக்குறுகிப் போனான். பொட்டும் பிறையுமாக பஸ்ஸிலிருந்த ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண் அவள் கணவனைப் போல பக்கத்திலிருந்தவரை இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள். ஏதோ ஒரு கொலைக் குற்றவாளியைப் பார்த்த பயம் அவள் முகத்தில் ஒரு வினாடி தோன்றி மறைய, இவனுக்கு அவமானத்தில் உடல் இன்னும் கூனிக்குறுகியது.

அவர்கள் இருவரும் தம் பார்வையை வெளியே பார்ப்பதைப் போல பாவனை செய்த அதே நொடியில் அவனுக்கு முன்னே பஸ்சில் ஏறிய அலன், அச்சம்பவத்தை உணர்ந்து, சாரதியை நோக்கித் திரும்பி, “அவருக்கு தேவையானதை தயவு செய்து இதிலிருந்து எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்,” என்றவாறே தன் பணப்பையை சாரதியின் பக்கம் நீட்டினான்.

அவன் இருந்த சூழ்நிலையில் அவனால் அந்த உதவியை மறுக்கமுடியாமல் தத்தளிக்க, அலன் மறுபடியும் இவன் காதில் மிக மென்மையாக,

” உனக்கு என் உதவி சங்கடமாகப்பட்டால், நீயும் உதவி தேவைப்படும் இன்னொருவருக்கு இதே போல செய்து, என் பங்கைச் செலுத்தி விடு!” என்றவாறே அழகான புன்னகையுடன் நகர்ந்தான்.

நெகிழ்ந்து போன அந்தக்கணங்கள் நேற்று நடந்தது போல் இருந்தாலும் ஒவ்வொரு பனிக்காலத்திலும், பஸ் தரிப்பிற்கு வரும்போதெல்லாம் இந்நினைவு அவன் கேட்காமலே வந்து போகும். கண் தெரியாத அலனும், நிறங்களும் இனங்களும் பார்த்தறியாத அவன் மனத்தில் தோன்றும் மனித நேயமும் இவனை இன்றைக்கும் நெகிழ வைத்துக்கொண்டே தான் இருக்கின்றன.

அவன் வசிக்கும் வீட்டிற்கு பஸ் தரிப்பிலிருந்து பத்து நிமிடங்களாவது நடக்க வேண்டியிருக்கும். உறைபனியில் வழுக்கி விழாமல் மெதுமெதுவாக அடியெடுத்து வைத்தவனுக்கு பசி வயிற்றைப் பிறாண்டத் தொடங்கியது. வீட்டில் எப்படியாவது நல்லதொரு உணவு காத்திருக்கும் என்ற உணர்வும் இதுக்கெல்லாம் ஏதோ தான் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற நன்றியும் அவன் மனதில் தோன்றி மறைந்தது. சிரித்த முகம் மாறாமல் உணவு பரிமாறும் அவன் சகோதரி தற்செயலாகவே அவனுக்குப் பரிச்சயமானவள். தன் உடன் பிறந்த சகோதரியாகவே அவளை மதிப்பவனுக்கு அவன் இரத்தம் கூட அவள் உடம்பில் ஓடுவதும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம் என எண்ணிக்கொண்டான்.

ஒரு மாலை வேளையில் வேலை விட்டுத்திரும்பிய போது இருண்ட வீதி விபத்தொன்றில் அடிபட்டு இருந்தவளை யாரெனத்தெரியாமலே அவசர மருத்துவ சேவைக்கு அறிவித்து, அவர்களுடனே பயனம் செய்து அவளுக்கு உடனடியாகத் தேவைப்பட்ட குருதி வகை அதிஷ்டவசமாக அவனுடையதாகவும் இருக்க மறுப்பேதுமன்றி அவளுக்குதவிய தருணத்தில் இருந்து இற்றை வரை அவர்கள் சகோதரங்களாகிப் போயினர்.

இதோ வீடு கிட்டியாயிற்று, இரண்டே அடிதான் மிகுதியாய் இருக்கவும், வீட்டின் வெளிக்கதவைத் திறந்தபடி தன்னோடு அதே வீட்டில் வசிக்கும் நண்பன் ஒருவன் வீட்டிற்கு வெளியே வரவும் சரியாகவிருந்தது. சத்தமின்றி உள்ளே வந்தவனுக்கு தன் பெயர் எதேச்சையாகக் காதில் விழவும் என்னவாக இருக்கும் என இயல்பாக வந்த ஆர்வத்தில் காதைக் கூராக்கினான். மற்றவர்களின் கதைகளை ஒட்டுக்கேட்கும் பழக்கம் அவனிடமில்லையாயினும், தன்னைப்பற்றிக் கதைக்க அவன் சகோதரிக்கு எதுவும் இருக்கப்போவதில்லை, அவள் அப்படிக் கதைக்கக் கூடியவளுமல்ல என்ற இயல்பான எண்ணம் அவனுக்கு இருந்தது.

யாரோ வீட்டுக்கு விருந்தாளிகள் வந்திருக்க வேண்டும். அக்கா தான் அவர்களுடன் கதைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவர்களுக்கும் இவன் வீடு வந்து சேர்ந்து விட்டது தெரிந்திருக்கவில்லை என்பது அவர்கள் கதையில் தன் பெயர் அடிபடுவதிலிருந்து தெரிந்தது. மிகவும் இக்கட்டான சூழ்நிலையிலிருந்து தப்ப வழியின்றி தவித்தவனுக்கு, தான் வீட்டுக்கு வந்ததை அறிவிப்பதற்காக அறைக்கு வெளியே போய் அவர்களுக்கு அறிவிப்பதா அல்லது அவர்கள் கதைப்பதைப் பொருட்படுத்தாமல் இருப்பதா என்பதில் சிக்கல் ஏற்பட்டது. மிகவும் சிரமத்தின் மத்தியில் சங்கடத்துடன் தன் அறைக்கு வெளியே வந்தவனுக்கு கால்கள் இயங்க மறுத்ததுக்கு அவர்களின் சம்பாசனையில் தன் பெயர் மட்டுமல்ல தன் குலம் கோத்திரம் எல்லாமும் அடிபடுவது அவனை ஸ்தம்பிக்க வைத்தது.

அதுவும் அவன் சகோதரியாய், வலம் வந்தவள், “ என்னவோ மாலா நீ நினைக்குமாப் போல இல்லை. என்னதான் நல்ல பெடியன் எண்டாலும் கலியாணம் எண்டு வரேக்க நாங்கள் கவனமாய்த் தான் இருக்க வேணும். நாளைக்கு எனக்கு இன்னொரு தங்கச்சியும் எல்லோ இருக்கிறாள். நான் மூத்தவளுக்கு ஸானைக் கட்டிக் கொடுத்தால் பிறகு நாங்கள் ஊருக்குள்ள இன்னொரு மாப்பிள்ளை எடுக்கேலுமே?”

அவன் சகோதரியாக வரிந்தெடுத்துக் கொண்டவள், தன் உதிரம் தந்து உயிர் காத்த இன்னொரு உயிர், அவள் தானா இப்படி பேசுவது என அதிர்ந்து போனவனுக்கு இன்னும் தொடர்ந்த அசிங்கங்கள் மனிதர்கள் எவ்வாறெல்லாம் தம்மைப் பிரித்துக் கொள்கிறார்கள், இன வாரியாக, மத வாரியாக, கலாச்சார வாரியாக, ஊர் வாரியாக என்பது ஒரு சாட்டை அடியுடன் பலவந்தமாக மண்டைக்குள் புகுத்தப்பட்டது. அக்குளிரிலும் வியர்த்துக் கொட்ட, மெதுவாக சத்தமின்றி வெளிக்கதவைத் திறந்து, பனிக்காற்றை ஆழ உள்ளெடுத்து வெளியேற்றியவனுக்கு பழையபடி பஸ் தரிப்பும் பார்வை இழந்த அலனும், அவனுடைய மனித நேயமும் மீண்டும் ஒருமுறை வந்து போனது.

அவனது அறையும், அவன் விட்டுப் போன பொருட்களையும் பார்த்து அவன் ‘அக்கா’ அவனைக் காணாமல் போனவர்களின் பட்டியலில் இணைத்துக் கொண்டு,
“ நாகரீகமற்றதுகள், நாயைக் குளிப்பாட்டி நடு வீட்டுக்க வைச்சது என்ர பிழை தான்!” எனக்கூறிக்கொண்டாள்.

 





 
 
 
no_photo.png
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

குற்றம் 1

4 months 3 weeks ago
Saturday, July 4, 2020
குற்றம் 1

----------+-++----

அன்று குடும்ப நீதிமன்றிற்கு காலை 10.20 மணிக்கு 74வது இலக்க அறைக்கு அழைக்கப்பட்டிருந்தேன்.
 
24.12.2015 என்மீது நிகழ்த்தபட்ட வன்முறைக்கு எதிராக காவல்துறையினரால் வழக்கு பதியப்பட்ட வழக்கு விசாரணை நாளது.
 
 திருமதி.ஆனந்தா அவர்கள் 24.12.2015 அன்று நள்ளிரவு ஈடார் ஓபஸ்ரைன் மலைக்கோட்டை தேவாலயத்திற்கு தனது காதலருடன் போய் வந்திருந்தார்.
 
அதனால் கோபமுற்ற அவரது கணவர் அவரை விசாரித்தார். அவர்கள் இருவரும் கோவிலுக்குப் போய் வந்ததை நானும் பார்த்தேன். அன்று கணவர் திருமதி.ஆனந்தா அவர்களை அடிக்கவில்லை. எதுவும் துன்புறுத்தவில்லை.
 
அன்று பிள்ளைகள் இருவரும் வீட்டில் இருக்கவில்லை. முற்கூட்டியே பிள்ளைகளின் நண்பர்கள் வீட்டுக்கு திருமதி.ஆனந்தா பிள்ளைகளை அனுப்பி விட்டிருந்தார்.
 
சாட்சியாளர்
பா.மோ.ராணி.
 
பா.மோ.ராணியின் கையெழுடுத்தோடு எதிர்த்தரப்பு வழக்கறிஞர் அச் சாட்சிக் கடதாசியை நீதிபதியிடம் கையளித்தார். 
 
பா.மோ.ராணியின் சாட்சிக் கடிதத்தை என்னிடம் தந்தார் எனது சட்டத்தரணி. 
 
எனது பதிலை நீதிபதி எதிர்பார்த்து என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.  கோபம் தான் வந்தது. இரண்டு சட்டத்தரணிகள் நீதிபதி நீதிபதியின் உதவியாளர் முன்னிலையில் அவமானத்தால் குறுகிப்போனேன்.
 
இல்லாத ஒரு காதலனை எனக்கு உருவாக்கி அவனும் அவனது காதலியும் என்னைப் பழிவாங்குவதை எப்படி மறுப்பதெனத் தெரியாமல் திண்டாடினேன்.
 
பா.மோ.ராணி யார் ? எனது சட்டத்தரணி கேள்வியெழுப்பினார். எதிரில் இருந்தவன் என்னைப் பார்த்ததை கவனித்தேன்.
மறுபடியும் எனது சட்டத்தரணி கேட்ட போது அவன் சொன்னான். 
அவ எனது தோழி.
தோழியென்றால் ?
 
அவன் அதற்கான பதிலை சரியாகச் சொல்ல மறுத்து தன் கதையை வேறுபக்கம் திருப்பினான்.
 
பிள்ளைகளுக்கு இவளைப் பற்றித் தெரியாது இவள் ஒரு நடத்தை கெட்டவள். பிள்ளைகளை கூப்பிடுங்கோ நீதிமன்றம். நான் இவளது உண்மையான குணத்தை பிள்ளைகளுக்குச் சொல்ல வேண்டும்.
 
இவளுக்கு கனக்க கள்ளக்காதல்கள் இருக்கு. எனக்குத் தெரியும். நான் ஒரு ஊடகவியலாளன். 
 
யூரோப்பியன் நியூஸ் ஏஜென்சி நிறுவனத்திற்கு பணம் செலுத்தி பெற்ற ஊடகவியலாளர் அடையாள அட்டையை எடுத்து மேசையில் வைத்தான்.
 
ஐநா சபைக்கு போயிருந்த பலர் அந்த ஊடகவியலாளர் அடையாள அட்டையைக் கொழுவியிருந்ததை கண்டிருக்கிறேன். 
 
வெளியில் இருந்து பார்க்கும் சாதாரண மக்கள் அந்த அடையாள அட்டையை பெரும் தகுதியாகவும் அதை கொழுவியிருப்போரை தகுதி மிக்கவர்களாகவும் நினைப்பார்கள்.
 
யூரோப்பியன் நியூஸ் ஏஜென்சி நிறுவனத்தில் யாரும் ஊடகவியலாளர் என விண்ணப்ப படிவத்தை நிரப்பியனுப்பினால் அவர்களுக்கு அந்த நிறுவனம் அடையாள அட்டையை வழங்கும்.
 
அவர்கள் குறிப்பிடும் பணத்தை அனுப்பி வைத்தால் அழகான வடிவமைப்பில் ஊடகர் அடையாள அட்டை கிடைக்கும்.
 
ஊடகரா ? என்பதற்கான எந்த தகுதியையும் அந்த நிறுவனம் ஆராய்ந்ததை நான் அறியவில்லை.
 
அவன் எடுத்துக் காட்டிய அந்த அடையாள அட்டையை யாரும் கணக்கில் எடுக்கவில்லை.
 
அவன் தனது முறிந்த டொச்சில் சொல்லிக் கொண்டு வந்தான்.
நான் 8மணிநேரம் வேலை செய்கிறேன்.
 
6மணித்தியாலம் தான் வேலை செய்யிறாள். என்ர உழைப்பில தான் வாழ்ந்து கொண்டு எனக்கு பிரச்சனை தாறாள்.
 
நீதிபதி தனது குரலை உயர்த்தினார். பிள்ளைகளுக்கும் உங்கள் தனிப்பட்ட பிரச்சனைகளுக்கும் சம்பந்தம் இல்லை. உங்களிடம் கேட்ட கேள்விக்கு பதிலை தாருங்கள்.
 
பா.மோ.ராணி எனது தோழி. அது எனது தனிப்பட்ட விடயம். அதைத்தவிர அவன் எதையும் சொல்லவில்லை.
 
பா.மோ.ராணியும் அவரும் சேர்ந்து வாழ்கிறார்கள். 
ஒரே ஒரே அறையில் ஒரே கட்டிலில் தான் உறங்குவார்கள். தங்கள் பொழுதைக் கழிப்பார்கள். பயணங்கள் போவார்கள். 
 
21.12.2015 அன்று 130கிலோமீற்றர் தொலைவில் இருக்கும் தன் காதலியை அவரது வீட்டுக்குப் போய் கூட்டி வந்திருந்தார்.
 
எனக்கு காதலர்கள் யாரும் இல்லை. பிள்ளைகள் இருவரும் மட்டுமே என் உறவுகள். நான் எனது காதலருடன் மலைக்கோட்டை தேவாலயம் போய் வந்தேன் என்பது பொய்.
 
24.12.2015 அன்று மகன் வீட்டில் இருந்தான். மகள் வருடாவருடம் நத்தார் தினத்தை முன்னிட்டு அவளது தோழியின் வீட்டுக்குச் செல்வது வளமை. அன்று அவளை நானே கொண்டு போய் விட்டுவிட்டு வந்தேன். 
 
அன்று இரவு ஏழுமணி போல் குசினியில் மகனுக்காக சமைத்துக் கொண்டிருந்தேன். தனியே நிற்கும் போது வாசல் கதவைப் பூட்டிவிட்டு நிற்பேன். பிள்ளைகள் நின்றால் கதவைப் பூட்டுவதில்லை. அன்று நான் வாசல் கதவைப் பூட்டவில்லை.
 
அவன் என்றும் போல அன்றும் குடித்திருந்தான். திடீரென எனது வாசல் கதவு அடித்து சத்தம் கேட்டது. அதற்கிடையில் அவன் குசினிக்குள் வந்திருந்தான். பின்னால் அவரது காதலியும் நின்றிருந்தார். 
 
குசினிக்கதவை அவன் அடித்த சத்தம் என்னால் நிதானிக்க முதல் என்மீது அடிவிழுந்தது.
 
நான் அவனைத் திருப்பியடித்தேன். 
விடு வா வா... என அவனை அவனது காதலா அவர்களது வீட்டுக்கு அழைத்துப் போனாள்.
 
உவளை இண்டைக்கு கொல்லாமல் விடுறேல்ல. அவன் காதலியின் சமாதானத்தைக் கேட்காமல் என்னைத் தாக்க எத்தனித்துக் கொண்டு இருந்தான்.
 
மகன் பயந்து போய் நின்றான். ஓண்டுமில்லை செல்லம் நீங்க போய் படியுங்கோ. 
 
நீங்களும் வாங்கோ மேல. 
 
மகன் என்னையும் அழைத்தான். மகனோடு நானும் மேலே போய் கதவைப் பூட்டிக் கொண்டிருந்தோம்.
 
சற்று நேரத்தில் அவரது காதலியின் அழுகைச் சத்தம் கேட்டது. எனது பெயரைச் சொல்லி அவள் அழைத்தான். பொருட்கள் உடையும் சத்தம் கேட்டது. நான் கீழிறங்கிப் போனேன்.
 
அவனது வீட்டுக் கதவின் மேற்பகுதியின் கண்ணாடியின் ஒரு பகுதி உடைந்திருந்தது. அவனது கை காயமாகியிருந்தது. தானே தனது வீட்டு வாசல் கதவின் கண்ணாடியை உடைத்ததில் அக்காயம் ஏற்பட்டிருந்தது. அவன் என்னைத் தூசண வார்த்தைகளால் திட்டிக் கொண்டிருந்தான்.
 
அவன் என்னைத் தாக்க உன்னிக் கொண்டு வந்தான். காவல்துறையை அழைத்து நானே தன்னைக் காயப்படுத்தியதாக சொல்லப் போவதாகக் கத்தினான். அவனது காதலி அவனது கையிலிருந்து இரத்தம் வழிவதை பார்த்து அழுது கொண்டிருந்தாள். அவளது அழுகை பாவமாயிருந்தது.
 
அவனது காயத்திற்கு துணியொன்றை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தேன்.
 
மருத்துவமனை அழைத்துப் போகிறேன் என அவனது காதலியிடம் கேட்டேன். அவன் வருமறுத்தான். என்னை கொன்று விடுகிறேன் என சத்தமிட்டான். அதற்கு மேல் நான் அவ்விடத்தைவிட்டு விலகி மேலேயுள்ள எனது வீட்டுக்குள் போயிருந்தேன்.
 
யாரின் முன்னாலும் அழாமல் இருக்கும் என்னால் அந்த நேரம் வந்த அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அழுதுவிட்டேன். 
 
சட்டத்தரணி என் கைகளைப்  பிடித்தார். அழாதை. அதுதான் முதல்முதலாக அன்னியர்கள் முன்னால் நான் அழுத முதல் கண்ணீர்.
 
வீட்டுவேலைகள் செய்வது பிள்ளைகளை பராமரிப்பது எல்லாம் நீங்களா வீட்டில் செய்வீர்கள் ? 
நீதிபதி அவனைக் கேட்டார்.
 
அது என்ர வேலையில்லையே அது அவவின்ன கடமைதானே? நளினமாகச் சிரித்தான் அவன்.
 
அதுக்கு நீ சம்பளம் எவ்வளவு மாதம் குடுக்கின்றாய் ? எனது சட்டத்தரணி குறுக்கிட்டார்.
 
வீட்டுவேலைக்கு என்ன சம்பளம் ? எதிர்வாதி சட்டத்தரணி அவனை அமைதியாக இருக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.
 
உனது பிள்ளைகள் என்ன படிக்கிறார்கள் எத்தனையாம் வகுப்பு படிக்கிறார்கள் என்பது தெரியுமா ? 
 
எனது சட்டத்தரணி கேள்விகளைக் கேட்க அவன் பதில் சொல்ல முடியாது திணறத் தொடங்கினான்.
 
நீதிபதி மார்ச் மாதம் அடுத்த தவணையைக் குறித்துக் கொண்டார். எழுத்து மூலம் அடுத்த தவணைக்கான அறிவிப்பு வருமெனச் சொன்னதோடு அன்றைய விசாரணை முடிந்தது. 
 
எனது சட்டத்தரணி தன்னை சந்திக்க வருமாறு அடுத்து வந்த திங்கட்கிழமை நேரமொன்றைக் குறித்துத் தந்துவிட்டு விடைபெற்றுக் கொண்டு போனார்.
 
3வது மாடியிலிருந்து கீழிறங்கும் படிகளில் இறங்கிக் கொண்டிருந்தேன். அங்கங்கே படிகளில் பலர் ஏறுவதும் இறங்குவதுமாக இருந்தார்கள். எல்லா முகங்களும் என்னையே பார்ப்பது போல அவமானத்தின் மனவுளைவை மென்றபடி இறங்கி வாசலுக்கு வந்தேன்.
 
வெளிச்செல்லும் கதவு திறக்கப்படாமல் இருந்தது. கண்ணாடி அறையில் இருந்த பாதுகாப்பு காவல்துறையிருக்கு சைகையால் கதவு திறக்குமாறு கேட்ட போது அவர்கள் கதவைத் திறக்கும் தானியங்கி பட்டினை அழுத்தினார்கள்.
 
வெளியில் வந்தேன். அவனும் அவனது சட்டத்தரணியும் காருக்குள்ளிருந்து கதைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். எனது காருக்குள் ஏறியிருந்து அவர்களைப் பார்த்தேன் அவர்கள் என்னைப் பார்ப்பது தெரிந்தது.
 
வீட்டுக்கு போகப் பிடிக்கவில்லை. 5கிலோமீற்றர் தொலைவில் இருந்த மக்டொனால்ஸ் ஒன்றுக்குப் போனேன். கோப்பியொன்றை வாங்கிக் கொண்டு போய் இருவர் அமரும் இடத்தில் போயிருந்தேன். காலையுணவு நிறைவுக்கு வர 10 நிமிடங்கள் இருந்தது.
 
கோப்பியை ஒவ்வொரு மிடறாகக் குடித்தபடி என்மீது புனையப்பட்ட பொய் பற்றியே யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அவனது காதலிக்கு தொலைபேசியெடுத்தேன்.
 
எனக்கு காதலன் ஒருத்தன் இருக்கெண்டு சாட்சிக் கடிதம் குடுத்திருக்கிறாயெல்லோ ? அவன் யாரெண்டு சொல்றியா ?
 
உன்னோடை எனக்கு கதைக்க விருப்பமில்லை வையடி ரெலிபோனை. அவள் எனது அழைப்பை நிராகரித்துவிட்டாள்.
 
மீண்டும் அழைத்தேன். அவள் என் அழைப்பை ஏற்கவில்லை. இதுக்காக ஒருநாள் நீ அழுவாய். என குறுஞ்செய்தியனுப்பினேன்.
 
அடுத்து வந்த நாட்கள் ஒவ்வொன்றும் என்னால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை. என்னைக் கடந்து போகின்ற போது அவன் திமிராக என்னை வென்ற மிதப்பில் கடந்து போவதைப் பார்க்கும் நேரமெல்லாம் காதைப்பொத்தி குடுக்க வேணும் போலிருந்தது.
 
காலம் என்னை ஏமாற்றிவிட்ட கோபம். ஒரு பொய்யை நீதிமன்றில் கொண்டு வந்து என்னை அவமதித்த அந்த அவமதிப்பைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாத வெப்பியாரம்.
 
என் மீதான பொய்யை நிரூபிக்க ஆதாரங்கள் தேடிக் கொண்டிருந்தேன். நித்திரையிலும் அந்த விசாரணைகள் பற்றிய கேள்விகளே என்னைத் துரத்திக் கொண்டிருந்தது.
 
ஒரு இரவு மகளோடு கதைத்துக் கொண்டிருந்த போது மலைக்கோட்டை தேவாலயம் மற்றும் நிலக்கீழ் கண்காட்சிசாலை பற்றிய கதை வந்தது. 
 
2015ம் ஆண்டு கோடை காலத்தில் மகள் நிலக்கீழ் கண்காட்சி சாலையில் பகுதிநேர வழிகாட்டியாக வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள்.
 
அப்போது தான் எனக்கும் பொறிதட்டியது. மலைக்கோட்டை தேவாயலயமும் நிலக்கீழ் அருங்காட்சியகமும் மார்ச்மாதம் இரண்டாம் வாரம் தொடக்கம் நவம்பர் மாதம் முதல்வாரம் வரையுமே திறக்கப்படும். 
 
நவம்பர் தொடக்கம் மார்ச்மாதம் வரை மலைக்கோட்டை தேவாலயத்துக்கோ நிலக்கீழ் அருங்காட்சியகத்திற்கோ போகமுடியாது. ஏனெனில் இவ்விரண்டு இடங்களையும் சுற்றுலாப்பயணிகள் வந்து பார்க்கும் மாதங்களை ஏற்கனவே பிள்ளை வேலை செய்யத் தொடங்கிய போதுதான் நானும் அறிந்திருந்தேன்.
 
மறுநாள் எனது சட்டத்தரணியை அழைத்து சந்திப்பு நேரம் கேட்டேன். அன்று பின்னேரமே வருமாறு பதில் வந்தது.
 
எப்பிடியிருக்கிறாய் ? பிள்ளையள் படிப்பெல்லாம் என்னமாதிரி போகுது ? மகன் என்னமாதிரி பரீட்சையெல்லாம் எழுதினார் ? நல விசாரிப்புகள் முடிய நான் சந்திக்க விரும்பிய காரணத்தை வினவினார் சட்டத்தரணி.
 
எனக்கு வேளைக்கு விவாகரத்து வேணும். அவர் தொடர்ந்து தவணைகளைத் தள்ளிப் போடுவது என்னை உலைப்பதாக நினைக்கிறார். எனக்கு அமைதி வேணும். 
 
இன்னும் இரண்டு தவணைகள் மட்டுமே தான் அவருக்கு நீதிமன்றம் கொடுக்கும் அதையும் தள்ளிப் போட முயன்றால் பிடியாணை மூலம் வழக்கை முடிவுக்கு கொண்டு வரும் நீதிமன்றம்.
 
உனக்கு யாரிலயும் காதல் இருக்கிறதோ அதெல்லாம் பிரச்சனையில்லை அது உனது சொந்த விருப்பம். அதையெல்லாம் சட்டம் கேள்வி கேட்காது. அது தனிமனித சுதந்திரம். 
 
என்னுடைய ஆலோசனை நீ இந்த நகரத்தைவிட்டு எங்காவது தூரப்போ. கொஞ்ச நாள் கரைச்சலா இருக்கும். புது இடம் புது மனிதர்கள் புது வாழ்வு உன்னைப் புதுப்பிக்கும். எனக்கும் ரெண்டு மகள்கள் இருக்கினம் எனக்கு அப்பாவாக பிள்ளைகளை எப்பிடி பாதிக்குமெண்டது தெரியும்.
 
என் அப்பாவின வயதில் இருந்த சட்டத்தரணி எனக்கான ஆலோசனைகளைக் கூறிக் கொண்டு வந்த இடையில் எனது விடயத்துக்கு வந்தேன்.
 
நீங்கள் பிறந்தது இங்க தானே ?
ஓம்.
போனமுறை என்னில அவரும் அவரது காதலியின்ரை சாட்சியோடை ஒரு குற்றச்சாட்டு வைச்சவை தானே. அதைப்பற்றி நீங்கள் அடுத்த விசாரணையில என்ன சொல்லப் போறீங்கள் ?
 
அதெல்லம் நீ யோசிக்காதை நான் உனக்கான நீதியைப் பெற்றுத் தருவேன் உறுதியாகச் சொன்னார் சட்டத்தரணி. 
 
அவனும் அவனது காதலியும் வாழும் வாழ்க்கை பற்றி அன்று தான் முதல் முதலாக ஒரு மூன்றாம் நபருக்குச் சொன்னேன்.
 
நீயென்ன ஒரு விசித்திரமான ஆளாயிருக்கிறாய் ? அவர் கேட்ட போது எனக்குச் சிரிப்பு வந்தது.
 
அவரவர் தனக்குப் பிடிச்ச வாழ்க்கையை வாழீனம் இதுக்கை நானென்ன போராடுறது ? நான் உண்மையா அவரை நேசிச்ச ஒரு காலமிருக்கு. 
 
சிலவேளை நினைக்கிறனான். நான் எவ்வளவு முட்டாளாயிருந்திருக்கிறேனெண்டு. எவ்வளவு பொய் எவ்வளவு நம்பிக்கைத் துரோகம். சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். கண்ணீர்ச் சுரப்பி ஊறுவதை உணர்கிறேன். அத்தோடு அந்த விடயங்களுக்கு முற்று வைத்துக் கொண்டேன்.
 
அன்றைக்கு அவை நான் காதலனோடை மலைக்கோட்டை தேவாலயம் போனதெண்டு சொன்ன பொய்யை நிரூபிக்க சாட்சியிருக்கு என்னட்டை. 
 
சட்டத்தரணி முன்னால் இருந்த தண்ணீர் கிளாசில் தண்ணீரை ஊற்றினார்.
 
மலைக்கோட்டை தேவாலயம் நவம்பர் தொடக்கம் மார்ச் மாதம் வரை திறக்கிறேல்ல. அப்ப நான் எப்பிடி அந்த நாள் இரவு அங்கை போயிருப்பேன்.
 
யா யா யா யா  நான் அதைப்பற்றி யோசிக்கேல்ல பாரன். சட்டத்தரணி எனது வாக்கு மூலத்தை தனது ஒலிவாங்கியில் பதிவு செய்து கொண்டார். நகரத்தின் விபரங்கள் தாங்கிய வெப்சைற்றில் போய் அந்தத் தரவுகளைப் பதிவெடுத்துக் கொண்டார்.
 
 நட்போடு விடைதந்து வாசல் வரை வந்து என்னை வழியனுப்பிவிட்டார். அங்கிருந்து வெளியேறி வெளியில் வந்த போது எனக்குள்ளே வெற்றியின் சங்கீதம் முன்னாலிருந்து சைனீஸ் உணவகத்திலிருந்து ஒலித்த பாடலில் கேட்பது போலிருந்தது.
 

அப்பா ( குட்டிக் கதை )

5 months ago

  அப்பா    தின குட்டிக் கதை 

 

  முன்னைய காலங்களில் சில கிராமதுக்கு கிராமம்   வழக்கங்கள் நடை முறைகள் வேறுபட்டிருக்கும். இருக்கும்  இப்படியான ஒரு கிராமத்தில் குடும்பத்திலுள்ள ஆண்  பிள்ளைகள்  பதினாறு வயதை அடைந்ததும்  ஒரு இரவு காட்டில்  தங்க  வேண்டும்.  அங்கு பல வகை கொடிய மிருகங்கள் இருக்கும் .  அவர்களது பதினைந்தாவது வயதில்  வில் பயிற்சி ஈட்டி எறிதல் விலங்குகளை தாக்கி தப்பித்தல்   முதலிய தற்காப்பு கலைகள் யாவும் சொல்லி கொடுக்கப்படும் . இப்படியாக ஒரு குடியானவன்  மகனுக்கு பதினாறாவது  பிறந்த நாள்  வந்தது மறு  நாள் அவன் காட்டுக்கு செல்ல வேண்டும். முதல் நாள் குடியானவன்  சகல புத்திமதி கள் யுக்திகளை   மீண்டும் மீண்டும் ஞாபக படுத்தினான் 

 

 மறு  நாள் மாலையானதும் தந்தை காட்டுக்குள் அழைத்து  சென்றார் .  மகன் கண் கலங்கிய வாறே  தந்தையுடன் சென்றான்.  அங்கே ஒரு நிழல் மரத்தின் கீழே  இருக்க விட்டு தந்தை வீட்டுக்கு செல்வதாக கூறி வந்து விட் டார்.  மாலை இரவா னது. வா னத்தில் நட்ஷத்திரங்கள் மின்ன தொடங்கி விட்ட்ன எங்கும் ஒரே இருட்டு . மகனோ  தூக்கமின்றி  விழித்துக் கொண்டிருந்தான் பயத்தாலும் தனிமையாலும் ..நேரம் ஓடிக் கொண்டு இருந்தது 

.ஒரு வாறு பொழுது புலரத்தொடங்கிவிட்ட்து 

 

...தூரத்தே ஒரு வேடன்  வில்லும்  அம்புக ளும் கொண்டு வருவதைக் கண்டான். இவனுக்கு பயமாக இருந்தது ...அந்த உருவம் கிட் வந்த போ து அது ..அப்பாவின்  நடை போன்று இருந்தது. மிக அண்மித்தும் அது அப்பாவே தான் வேடன் வேஷத்தில் வந்திருந்தார் ..இவன் காட்டித் தழுவி  அழுதான். 

 " நன்றாக தூங்கினாயா என்று கேடடார் . இல்லையப்பா எப்படி தூங்க முடியும் ? என்றான் . மகனே நான் இரவு முழுதும் தூங்காமல் சற்று தூர உள்ள மரத்தைக் காட்டி "அங்கு தான் நான் உனக்கு காவல் இருந்தேன். " என்கிறார். இதை  நேற்றைக்கே சொல்லியிருக்கலாமே நான் நன்றாக தூங்கி இருப்பேனே என்றான் மகன். 

 

 எல்லா அப்பாக்களும் இப்படித்தான் . குழந்தைகளை நெஞ்சிலே சுமப்பார் .   கவனிக்காமல் இருப்பது போலெ தெரியும் ஆனால் அத்தனையும்  கூர்ந்தது கவனித்து கொண்டே இருப்பார். அப்பாவுக்கு ஈடு இணை யாருமே இல்லை 

 

முன்பு   நாம்  சைக்கிள் பழக  ஆசைப்படும் போ து ...அப்பா பின்னால் பிடித்துக்கொண்டு இருப்பா ர் ..அப்பா பிடிக்கிறார் என்ற துணிவில் தைரியத்தில் நாம் ஓட  முயற்சிப்போம்.  ஓடிக் கொண்டு இருக்கும் போ து இடை இடையே வி ட்டு விட்டு பிடிப்பார் .  நாமாகவே ஓடடுவோம். 

 

"நான் ஓடுவேனா ? அப்பா என்றால்  இது வரை நான் பிடிக்காமல் நீ தானே தனியாக ஓட டினாய் என்பார். அப்போது நமக்கு தைரியம் வந்து விடும்.  இன்னும் துணிவாக  சற்று  வேகமாக ஓட டிட  தைரியம் வரும் .    அப்பாக்கள் என்றும் நிழல் போல எம்மோடு தான்  இருப்பா ர்கள்.                     

 

 அப்பாக்கள் என்றும் அப்பாக்கள் தான்.

 

  •  
Checked
Sat, 11/28/2020 - 07:50
கதைக் களம் Latest Topics
Subscribe to கதைக் களம் feed