சமூகவலை உலகம்

டீ.எஸ் சேனநாயக்க ஆரம்பித்த அஞ்சல் ஓட்டத்தின் அஞ்சல் கோலை, ருவான் விஜேவர்தனவிடம், ரணில் விக்கிரமசிங்க ஒப்படைத்தார்....

2 days 10 hours ago
டீ.எஸ் சேனநாயக்க ஆரம்பித்த அஞ்சல் ஓட்டத்தின் அஞ்சல். கோலை, ருவான் விஜேவர்தனவிடம், ரணில் விக்கிரமசிங்க ஒப்படைத்தார்....
#ஞாபகங்கள் - சுதந்திர இலங்கையினதும், ஐக்கியதேசியக் கட்சியினதும் பிதாமகர், டீ.எஸ் சேனநாயக்க ஆரம்பித்த அஞ்சல் ஓட்டத்தின் அஞ்சல். கோலை , இலாவகமாகப் பற்றிக்கொண்டு ஓடிய, முன்னாள் பிரதமரும், ஐக்கியதேசியக் கட்சியின் தலைவருமான ரணில் விக்கிரமசிங்க, தினேந்திர ருவான் விஜேவர்தனவிடம் (Dinendra Ruwan Wijewardene) கையளித்துள்ளார்.
டி.எஸ்.சேனநாயக்கா, டட்லிசேனநாயக்கா, ஜே.ஆர் ஜெயவர்த்தன, ரணில் விக்கிரமசிங்க – வழிவந்த ஐக்கியதேசியக் கட்சியின் தலமைத்துவம் இப்போ ருவான் விஜேவர்தனவின் கையில் வீழ்ந்திருக்கிறது.
இடைப்பட்ட சிறிது காலத்தில் றணசிங்க பிரேமதாஸ, டீ.பி விஜயதுங்க, ஆகியோரிடம் இருந்த அஞ்சல் கோலை கைப்பற்றிய ரணில் விக்கிரமசிங்க 26 வருடங்கள் சளைக்காது ஓடி தனது அரசியல் சாணக்கியத்தால், டீ.எஸ். சேனநாயக்க பரம்பரையிடமே மீண்டும் ஐக்கியதேசியக் கட்சியை ஒப்படைத்திருக்கிறார்.
1993, May 1ஆம் திகதி முன்னாள் ஜனாதிபதி ரணசிங்க பிரேமதாஸ விடுதலைப் புலிகளின் தற்கொலைத் தாக்குதலில் கொல்லப்படாவிட்டால், ஐக்கியதேசியக் கட்சியின் தலமைத்துவம் சிலவேளை சஜித் பிரேமதாஸவிடம் கைமாறியிருக்கும்.
முன்னாள் ஐக்கியதேசியக் கட்சியின் சிரேஸ்ட்ட தலைவர்களும், முன்னாள் அமைச்சர்களுமான, லலித் அத்துலத்முதலி, காமினி திஸ்ஸநாயக்க உள்ளிட்டவர்களால், முன்னாள் ஜனாதிபதி ரணசிங்க பிரேமதாஸவுக்கு எதிராக, கொண்டுவரப்பட்ட நம்பிக்கையில்லாப் பிரேரனை வெற்றி அடைந்திருந்தால், அல்லது புலிகளின் தற்கொலைத் தாக்குதலில் அவர்கள் கொல்லப்படாவிட்டால், சிலவேளை காமினி திஸ்ஸ நாயக்காவின் மகன் நவீன் திஸ்ஸநாயக்கவிடம் கட்சியின் தலமைத்துவம் சென்றிருக்கும்.
ஆனால் இவை எதுவுமே நடைபெறாத நிலையில் டீ.பீ விஜயதுங்கவின் பின் சிரேஸ்ட தலைவராக இருந்த ரணில் விக்கிரமசிங்கவிடம் ஐக்கியதேசியக் கட்சியின் தலமைத்துவம் கைமாறியது. அதனை இறுகப் பிடித்த ரணில் மிக நுணுக்கமான தனது அரசியல் காய் நகர்த்தல்களின் ஊடாக, தனது இரும்புப்பிடியில் கட்சியை கட்டுப்பாட்டுள் வைத்திருந்து கட்சியில் முன்னிருந்தவர்களை பின்தள்ளி மிகச் சரியான நேரத்தில், தனக்கு மிகச் சரியானவரை கட்சியின் பிரதித் தலைவராக நியதித்து டீ.எஸ். சேனநாயக்கவின் பேரன் ருவான் விஜேவர்தனவிடம் கட்சியை ஒப்படைத்திருக்கிறார்.
யார் இந்த ருவான் விஜேவர்தன?
1975ஆம் ஆண்டு ஓகஸ்ட் மாதம் 4ஆம் திகதி ரஞ்சனி சேனநாயக்க - ரஞ்சித் விஜயவர்த்தன தம்பதிகளுக்கு இளைய மகனாக பிறந்தவரே ருவான் விஜேவர்தன. ரஞ்சித் விஜயவர்த்தன விஜய ஊடக நிறுவனத்தை உருவாக்கியவர்.
இவரது தாய்வழி தாத்தாவே இலங்கையின் முதல் பிரதமர் டீ.எஸ்.சேனனாயக்கா. ருவான் விஜேவர்தனவின் மாமனாரே இலங்கையின் இரண்டாவது பிரதமரான டட்லி சேனநாயக்கா. ருவான் விஜேவர்தனவின் தந்தைவழி தாத்தாவே டி. ஆர். விஜேவர்தன. இவர் இலங்கையின் சுதந்திர இயக்கத்தின் தலைவராக இருந்த ஒரு பத்திரிகையாளர். ஒரு வெற்றிகரமான தொழில்முனைவராகி லேக் ஹவுஸ் செய்தி நிறுவனத்தை நிறுவி சுதந்திர இயக்கத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்தார்.
இந்த அரசியல் குடும்ப பாரம்பரியத்தில் வந்த ருவான் விஜேவர்தன, இலங்கையின் நிறைவேற்று ஜனாதிபதி முறையின் தந்தையும், ஐக்கியதேசியக் கட்சியின் முன்னாள் தலைவருமான ஜே.ஆர் ஜெயவர்தனவின் மருமகனான ரணில் விக்கிரமசிங்கவினதும் நெருங்கிய உறவினர். இவரே ஐக்கியதேசியக் கட்சியின் பிரதித் தலைவராகி நாடாளுமன்றில் நுழையப் போகிறார்.
சஜித் பிரேமதாஸ, கரு ஜெயசூரிய, ரவி கருணநாயக்கா, நவீன் திஸ்நாயக்கா, வஜிர அபயலர்த்தன, அர்சுணா ரணதுங்க என ஐக்கியதேசியக் கட்சியின் தலமைக்கு தயாராக இருந்த பலரை வலுவிளக்கச்செய்து, தன் மதிநுட்பத்தால் கட்சியின் பிரதித் தலைவராக ருவான் விஜேவர்தனவை ரணில் விக்கிரமசிங்க நியமித்திருக்கிறார். இவரே கட்சியின் தேசியப் பட்டியல் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவும் தேர்வுசெய்யப்படவுள்ளார்.
2021 வரை கட்சியின் தலமைப்பதவியை தன்வசம் வைத்திருக்கும் ரணில் விக்கிரமசிங்க, அதன் பின் கட்சியின் தமைப்பொறுப்பையும் தன் குடும்ப வாரிசான ருவான் விஜேவர்தனவிடமே கையளிப்பார்.
இதுவரை டீ. எஸ் சேனநாயக்கா வழிவந்த ஐக்கியதேசியக் கட்சியினதும், எஸ். டபிள்யு பண்டாரநாயக்கா வழிவந்த சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியினதும், அரசியல் யுகங்களாக தொடர்நந்த இலங்கையின் ஆட்சிமுறை வரலாறு - 2019ல் கோட்டாபய ராஜபக்ஸ ஜனாதிபதியானதன் பின், ராஜபக்ஸ யுகத்தில் கால்பதித்திருக்கிறது.
இனிவரும் அரசியல் யுகங்கள் ராஜபக்ஸ – பிரேமதாஸ யுகங்களாக தொடருமா? இல்லை ராஜபக்ஸ - சேனநாயக்க அரசியல் யுகங்களாக தொடருமா என்பதனை பொறுத்திருந்தே பார்க்க வேண்டும்.
இப்போதைக்கு 2029 வரை ராஜபக்ஸ குடும்ப அரசியலில் இருந்து இலங்கை விடுபடுமா என்பது சந்தேகமே...
மறுபுறம் சஜித் பிரேமதாஸ தலமையிலான ஐக்கிய மக்கள் சக்த்தியும், மைத்திரிபால சிரிசேன தலமையிலான சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும், ருவான் தலமையிலான தேசியக் கட்சியும், ராஜபக்ஸ அரசியல் யுகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியுமா? என்பதும் மிகப்பெரிய கேள்வியாகவே உள்ளது...
119702397_374939750575321_19611134942745
 
 
119583538_374939740575322_31172971435674
 
 
119576921_374939733908656_54476262830647
 
 
119559165_374939747241988_15373546157656
 
 
 
 
 
 

வடமாகாண சபைக்கு அனுப்பிய நிதி எவ்வகையிலும் திருப்பி அனுப்பப்படவில்லை ஆதாரத்துடன் விளக்குகின்றார் முன்னாள் வடமாகாண கல்வியமைச்சர் கலாநிதி சர்வேஸ்வரன்

2 days 13 hours ago

 

வடமாகாண சபைக்கு அனுப்பிய நிதி எவ்வகையிலும் திருப்பி அனுப்பப்படவில்லை ஆதாரத்துடன் விளக்குகின்றார் முன்னாள் வடமாகாண கல்வியமைச்சர் கலாநிதி சர்வேஸ்வரன்
2018 ஆம் ஆண்டில் வடக்கு மாகாண சபையின் 32 நிறுவனங்களில் 31 நிறுவனங்கள் விருதுகளைப் (பதக்கங்கள்) பெற்றுக் கொண்டது. ஏனைய மத்திய மாகாண அமைச்சுக்கள் திணைக்களங்களை ஒப்பிடுகையில் வடக்கு மாகாண சபையின் நிதி முகாமைத்துவம் சிறப்பாக நடைபெற்றது என முன்னாள் வடமாகாண கல்வியமைச்சர் க.சர்வேஸ்வரன் ஊடகங்களுக்கு இன்று தெரிவித்திருக்கின்றார்.
அவர் மேலும் தெரிவிக்கையில்,
புதிய ஆட்சி அமைக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இலங்கை அரசியல் யாப்பின் 13 ஆம் திருத்தத்தின் அடிப்படையிலான மாகாண சபை முறையே இல்லாதொழிக்க வேண்டுமென அரசின் பல்வேறு அமைச்சர்களும் பேசிவருகின்றனர்.
இவ்வாறு இல்லாது ஒழிப்பதற்காக அவர்கள் கூறும் காரணங்களில் ஒன்று மாகாணசபை வினைத்திறனாக செயற்படவில்லை என்பதாகும். இதற்கு உதாரணமாக கடந்த சில தினங்களுக்கு முன்னால் பிராந்திய விடயங்கள் மற்றும் நடவடிக்கைகள் இராஜாங்க அமைச்சர் தாரக பாலசூரிய அவர்கள் வடக்கு மாகாண அபிவிருத்திக்கு அனுப்பப்பட்ட நிதி செலவழிக்கப்படாமல் திரும்பி வந்ததாக ஓர் முழுமையான பொய்யான காரணத்தை ஊடகங்களுக்குத் தெரிவித்திருக்கின்றார்.
2013 புரட்டாதி மாதம் மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட மாகாண சபை 2018 புரட்டாதி வரை செயற்பட்ட காலத்தில் வடக்கு மாகாண சபைக்கென மத்திய அரசால் ஒதுக்கப்பட்ட நிதி செலவு செய்யப்படாமல் திருப்பி அனுப்பப்பட்டதாக தொடர்ச்சியாக பொய்யான பிரசாரம் ஒன்றை முன்னாள் ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன சில அமைச்சர்கள் மற்றும் இன்னாள் பிரதமர் மகிந்த ராஜபக்ச உட்பட கடந்த வாரம் பிராந்திய விவகார இராஜாங்க அமைச்சர் தாரக பாலசூரிய வரை ஊடகங்களுக்கு தெரிவித்து வருகின்றனர்.
இப்பிரசாரம் முழுக்க முழுக்க பொய்யானது என்றும் உள்நோக்கம் கொண்டது என்றும் அதனை நிரூபிக்குமாறு நாம் தொடர்ச்சியாக உள்நாட்டு வெளிநாட்டு ஊடகங்களுக்கு தெரிவித்து வருகின்ற பொழுதும் அதனை நிரூபிப்பதை விட்டுவிட்டு ஓர் பொய்யை தொடர்ந்து சொன்னால் அது உண்மை போன்று நிலை நிறுத்தப்பட்டுவிடும் என்ற கொயபல்ஸ் கோட்பாட்டையொற்றி இப்பிரசாரம் தொடர்கிறது. உண்மையான தகவல்களையும் தரவுகளையும் இவ்வறிக்கையூடாக முன்வைப்பதன் மூலம் இப்பொய்பிரசாரத்தை மக்கள் அனைவரும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதே எமது எதிர்பார்ப்பாகும்.
முதலில் குற்றச்சாட்டைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். வடக்குக்கு அனுப்பிய நிதி திரும்பிவந்தது என்பது மக்களைக் குழப்புவதாகும். வடக்கு மாகாணத்துக்கான நிதியானது இரண்டு நிறுவனங்களூடாக மத்திய அரசு அனுப்புகிறது. ஒன்று மாகாண சபை, மற்றையது மத்திய அரசால் பல்வேறு அமைச்சர்களின் திட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்த மாவட்ட செயலாளர்களூடாக (கச்சேரி) அனுப்பப்பட்டு செலவிடப்படும் நிதி.
ஆனால் வடக்குக்கு அனுப்பப்பட்ட நிதி என்றவுடன் மக்கள் மாகாண சபைக்கு அனுப்பப்பட்ட நிதியாகவே விளங்கிக்கொள்கின்றமை தவறாகும். மாகாண சபைக்கு அனுப்பப்பட்ட நிதிக்கு மட்டுமே மாகாணசபை பொறுப்பாகும், அந்த நிதி தொடர்பாகவே மாகாண சபை பதிலளிக்க முடியும். மாவட்ட கச்சேரிகளூடாக மத்திய அரசாங்கம் செலவுசெய்த நிதிகளுக்கு மாவட்ட அரசாங்க அதிபர்களே பதிலளிக்க வேண்டும். ஏனெனில் இந்த நிதிக்கும் மாகாண சபைக்கும் எவ்வித சம்பந்தமும் கிடையாது.
மாகாண சபைக்கு மத்திய அரசு ஒதுக்குகின்ற நிதியை பரந்த அளவில் மூன்று வகையாகப் பிரிக்கலாம்.
1. மீண்டெழும் செலவினம்
2. பிரமாண அடிப்படையிலா நன்கொடை
3. மாகாண குறித்தொதுக்கப்பட்ட அபிவிருத்தி நன்கொடை
இதில் மீண்டெழும் செலவினம் என்பது மாகாண சபை ஊழியர் சம்பளங்கள், கொடுப்பனவுகள் உள்ளிட்ட நிர்வாக செலவீனங்களைக் குறிக்கும். இந்த நிதி தொடர்பாக விமர்சனங்கள் எதுவும் கிடையாது.
பிரமாண அடிப்படையிலான நன்கொடை என்பது மாகாண அமைச்சுகளின் மேம்பாட்டுக்கான (தளபாடங்கள், கணணிகள், வாகனங்கள் உள்ளிட்டவை கொள்வனவு செய்தல்) நிதியும், மாகாணசபை உறுப்பினர்களுக்கான தொகுதி அபிவிருத்திக்கான வருடாந்த ஒதுக்கீடும் இதில் அடங்கும். இந்த நிதியும் திரும்பிப் போதல் என்ற பிரச்சினை இல்லை.
மாகாண குறித்தொதுக்கப்பட்ட அபிவிருத்தி நன்கொடை என்பது மாகாண அரசின் பல்வேறு அமைச்சுக்களினூடாக செய்யவேண்டிய அபிவிருத்திக்கான நிதியாகும். இவ்வகைக்குள் அடங்கும் நிதியே அபிவிருத்திக்குப் பயன்படுத்தாமல் திருப்பி அனுப்பபடுவதாக பொய்பிரசாரம் செய்யப்பட்டு வருகின்றது.
உண்மை நிலை என்னவெனில் அபிவிருத்திக்காக மாகாணசபை கோரிய நிதியில் 20 – 40 வீதமே மத்திய அரசால் அனுமதிக்கப்படுகின்றது. அனுமதிக்கப்பட்ட தொகையை வைத்தே நாம் வரவு - செலவுத் திட்டத்தை தயாரிக்கின்றோம். ஆனால் அனுமதிக்கப்படும் தொகைகூட முழுமையாகவும் உரிய காலத்திலும் வழங்கப்படுவதில்லை. சில வேளைகளில் குறித்த ஆண்டில் அனுமதிக்கப்பட்ட நிதி அடுத்த ஆண்டில் கூட வழங்கப்பட்டுள்ளது.
இதில் அனுமதிக்கப்பட் தொகை என்பது மத்திய அரசாங்கம் மாகாணத்துக்கு வழங்குவதற்கு ஒத்துக் கொண்ட தொகையாகும். வழங்கப்பட்ட தொகை என்பது ஒத்துக் கொள்ளப்பட்ட தொகையில் காசாக வழங்கப்பட்ட தொகையாகும்.
அனுமதிக்கப்பட்ட தொகையை நம்பி நாம் திட்டங்களை ஆரம்பிக்கின்ற பொழுதும் குறித்த ஆண்டுக்கு அனுமதிக்கப்பட் தொகையை விட குறைவாகவும் மிக காலம் தாழ்த்தியும் நிதி வழங்கப்படுவதனால் அபிவிருத்தித் திட்டங்களின் தாமதத்திற்கு மத்திய அரசின் மேற்கண்ட வகையிலான செயற்பாடுகளே காரணமாகும்.
மேற்கண்ட அட்டவணையில் காட்டப்பட்டபடி வழங்கப்பட்ட தொகைக்கு மேலாக செலவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
அந்த ஆண்டில் அனுமதிக்கப்பட்ட ஆனால் வழங்கி முடிக்காத குறை நிதி என்பது மாகாண சபையின் அபிவிருத்தி செலவீன பட்டியல் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளிலேயே பெறப்படுகின்றது. இதுவே வாடிக்கைகாகவும் உள்ளது.
இம் மேலதிகமாக செலவு செய்யப்பட்ட நிதியானது ஆண்டு தோறும் மாகாண சபை செலவீனங்களில் இருந்து மிச்சம் பிடிக்கப்பட்டு சேமிக்கப்படும் மாகாண நிதியிலிருந்த பயன்படுத்தப்படுகின்றது. 2015 ஆம் ஆண்டில் மட்டும் அவ்வாண்டு டிசெம்பர் 31 ஆம் திகதிக்கு 22 மில்லியன் செலவுசெய்யப்படவில்லை. எனினும் இந்நிதி திருப்பி அனுப்பப்படவுமில்லை. மத்திய அரசு மிக காலம் தாழ்த்தி வழங்கியதகாலேயே இந்நிதி குறித்த திகதிக்குள் செலவு செய்யப்படவில்லை. மாறாக அடுத்த ஆண்டு முற்பகுதிக்குள் அது முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.
எனவே, அனுப்பப்பட்ட நிதி செலவழிக்கப்படவில்லை என்பது 100 வீதம் பொய்யான தகவல் மட்டுமன்றி அந்தந்த ஆண்டுகளில் வழங்கப்பட்ட தொகையை விட அதிகமான தொகை செலவு செய்யப்பட்டுள்ளமையே உண்மையாகும்.
அனுமதிக்கப்பட்ட தொகையை விட குறைவான நிதியையும், அதனை தாமதமாகவும் வழங்குவதன் மூலமும் அபிவிருத்தி வேலைகளை தாமதப்படுத்துவது மத்திய அரசே.
இலங்கையின் மத்திய, மாகாண அமைச்சுக்கள் மற்றும் திணைக்களங்கள் ஆகியவற்றுக்கியவற்றின் நிதி முகாமைத்துவம் மற்றும் நிதி நிர்வாகம் ஆகியவற்றை மதிப்பீடு செய்து உயர்ந்த மட்டத்திலான செயற்பாட்டை வெளிப்படுத்திய நிறுவனங்களுக்கு வெற்றிபதக்கங்கள் வழங்கப்பட்டு வருகின்றது.
பொதுக் கணக்குகளை மதிப்பீடு செய்வதற்கான இலங்கை பாராளுமன்ற குழுவே இதனை மேற்கொள்கி;றது. 2015 - 2018 ஆம் ஆண்டு வரையான காலப்பகுதியில் வடக்கு மாகாண சபை பெருமளவு பதக்கங்களை பெற்றிருந்தது. வடக்கு மாகாண சபையின் அமைச்சுக்கள் மற்றும் திணைக்களங்கள் என 32 மாகாண சபை நிறுவனங்கள் இதில் பங்குபற்றி இருந்தன.
2018 ஆம் ஆண்டில் வடக்கு மாகாண சபையின் 32 நிறுவனங்களில் 31 நிறுவனங்கள் விருதுகளைப் (பதக்கங்கள்) பெற்றுக் கொண்டது. ஏனைய மத்திய மாகாண அமைச்சுக்கள் திணைக்களங்களை ஒப்பிடுகையில் வடக்கு மாகாண சபையின் நிதி முகாமைத்துவம் சிறப்பாக அல்லது வெகு சிறப்பாக இருப்பதனையே மேற்கண்ட தரவுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.
உண்மை நிலை இவ்வாறு இருக்கையில் பல்வேறு அரச தலைவர்களும் வடக்கு மாகாண சபைக்கு நிர்வாக நடத்த தெரியாது என்றும் வினைத்திறன் அற்றது என்றும் நாடாளுமன்றத்திலும் வெளியிலும் தொடர்ச்சியாக பேசி வருவதானது மாகாண சபை முறையை ஒழிக்கின்ற உள்நோக்கத்துடன் மேற்கொண்டு வருகின்ற பிரச்சாரம் ஆகும். இதுவரை எந்தவொரு ஆதாரத்தையும் முன்வைக்காமல் பல ஆண்டுகளாக இப்பிரச்சாரத்தை அரசாங்கமே மேற்கொள்வதானது இவர்களது தவறான உள்நோக்கத்தை தெளிவாக வெளிப்படுத்துகின்றது.
எனவே வடக்கு மாகாண சபை நிதியைப் பயன்படுத்தாமல் திருப்பி அனுப்பியதாக தொடரும் கொயபல்ஸ் பிரச்சாரத்தை சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினர் நிறுத்த வேண்டும் என்பதுடன் இத்தகைய சதி நோக்கம் கொண்ட பிரசாரத்தை கணக்கில் எடுக்க வேண்டாம் என மக்களை கேட்டுக் கொள்கின்றோம். – என்றார்.
 

 

 

மரணத்தினை கணநேரத்தில் வென்ற பன்றி.

3 days 15 hours ago

மரணத்தினை கணநேரத்தில் வென்ற பன்றி

இதனை அதிஷ்டம் என்பதா அல்லது, மரணத்தருவாயில், கிடைத்த கண நேர கடைசி சந்தர்ப்பத்தினை சரியாக பயன்படுத்திய செயலா?

பதுங்கிக் காத்திருந்த சிறுத்தை, தனது வளையில் இருந்து வெளியே வந்த கொழுத்த பன்றி ஒன்றை போராடி, குரல் வலையினை பிடித்துக் கொள்கிறது.

மெதுவாக ஆடி அடங்கப்போகிறது பன்றி. நல்ல தீனி, சிறுத்தை மகிழ்வுடன், இரை இறக்கும் வரை பொறுமையாக காத்திருக்கிறந்து.

அப்போது, அங்கே ஒரு காட்டுநாய் வருகிறது. வந்த நாய், பன்றியின் திறந்திருந்த வாயினுள், நாக்கை கடிக்கும் நோக்கத்தில் போலும்,  தனது வாயை வைக்க லபேக்கெண்டு அதனை கவ்வி, தனது பலத்தினை பிரயோகித்து, பிரட்டிவிட, கழுத்தை பிடித்த சிறுத்தை, தடுமாற, கண நேரத்தில் கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தில், பன்றி, எழுந்து, சிறுத்தையினை முட்டி தாக்கி விட்டு ஓட்டம் பிடித்து விடுகிறது.

அருமையான நிகழ்வு. பாருங்கள்.

 

 

கறுப்பின மக்களை ஒடுக்குவதற்காக ஆயுதம் தரிக்கும் வெள்ளையர்கள்! அதைத் தடுத்து நிறுத்த ஆயுதம் தாங்கும் கறுப்பின மக்கள்!

6 days 12 hours ago
அமெரிக்காவின் “கென்ராக்கி” மாநிலத்தின் லூயிவில் பகுதியில் ஆயுதங்கள் தரித்து நிற ரீதியாக வேறுப்பட்ட நிலையில் குழுக்களாக குழுமியும், அணிவகுத்தும் தத்தமது நிலைப்பாடுகளை நியாயப்படுத்திய மக்கள் திரள்!
கறுப்பின மக்களை ஒடுக்குவதற்காக ஆயுதம் தரிக்கும் வெள்ளையர்கள்! அதைத் தடுத்து நிறுத்த ஆயுதம் தாங்கும் கறுப்பின மக்கள்!

 

குடி குடியை கூட்டும் ....

1 week 2 days ago

மது என்றால் எல்லாமே நாலு கிளாஸ் ஐந்து கிளாஸ் குடித்தால் 
ஒரு வெறி போன்ற உணர்வை கொடுக்க கூடியது. இதில் என்னதான் 
அப்படி பிரிவினை எல்லாம் இருக்கிறதோ தெரியவில்லை. இங்கிலாந்து மகாராணி 
குடிக்கும் மதுவில் இருந்து சுன்னாகம் சுப்பண்ணை குடிக்கும் கள்ளு வரை 
கொடுக்க கூடியது வெறிதான்.

ஒரு தமிழக தமிழரின் பார்வையில் இந்த மது வகைகள் ...
மதுவில் அதிக ரசனை இல்லாது போனாலும் அவரது ரசனையை 
ரசிக்காமல் போக முடியவில்லை அதனால் இங்கு பதிகிறேன். 

தனிப்பட நான் வோட்கவை தவிர வேறு எதுவும் குடிப்பதில்லை 
காரணம் விஸ்கி பிராந்தியில் இருக்கும் மணம் எனக்கு வாந்தி வார மாதிரி இருக்கும் 
மற்றது பியர் என்றால் கைனெக்கென் மற்றும் கொரோனா.
தவிர நல்ல ரெட் வைன் என்றால் ஒரு கிளாஸ் அல்லது இரண்டு கிளாஸ் குடிப்பேன்.  

Image

காபோ (அ) கோபா இதன் மற்றொரு பெயர் மலீபு. ரம் வகையை சேர்ந்தது. எதுவுமே கலக்காமல் ராவாக அடிக்கலாம். டேஸ்ட் நல்ல தேங்காய் தண்ணீர் மாதிரி இருக்கும். கோவா போனா பீரை விட இதை ட்ரை பன்னுங்க. அதிகபட்சம் ஒரு புல் 600 ரூபாய். பாட்டில ஷோகேஸ்ல வைக்கலாம்

 

Image

பெல்லினி ,ஆரஞ்சு மற்றும் பீச் பழச்சாறுகளை வைத்து தயாரிக்கப்படுகிறது. இதில் நிறைய ஆன்டி-ஆக்சிடன்ட்ஸ் இருக்கின்றன. இது உங்கள் சருமத்திற்கு நன்மை விளைவிக்கும் பானமாகும். எவ்ளோ குடிச்சாலும் தெளிவா நிக்கலாம், கோவா மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்கள் இதன் வசிப்பிடம்

Image

அதிகமா கேள்விப்பட்ட சரக்குதான். பட் இன்னும் இது எப்படி சாப்பிடனும்னு நம்ம ஆளுங்களுக்கு தெரியாது. ஏர்போர்ட் டியூட்டி ப்ரி ஷாப்ல எப்பவும் பை ஒன் கெட் ஒன் ஆபர்ல இருக்கும். கிட்டத்தட்ட ரெண்டு புல் 4500 ரூபாய். 45 மிலி இரண்டு ஐஸ்க்யூப் அது மேல ரெண்டு ட்ராப் லெமன் 3 ரவுண்ட் சொர்கம்.

Image

கொஞ்சம் காஸ்ட்லி முடிஞ்சா ஒரு வார்ஸ் மட்டும் சாப்டலாம். ஒரு புல் 23000-25000 வரை . பைனாபில் ஜூஸ் கலந்து ஒரு ஸ்மால் சாப்டலாம் ஆர் ராவா ஷார்ட் சாப்டலாம் இதுக்கு எப்பவும் ப்ரைடு முந்திரி மட்டும்தான் பெஸ்ட் சைட்டிஷ்

Image

சிவாஸ் ரீகல், 12 ,15,18,21,25 இப்படி நிறைய வெரைட்டி இருக்கு ப்ளைன் சோடா ஆர் ஐஸ் வாட்டர் மேல கொஞ்சம் மிளகு ஆர் கிரீன் பில்லி ஸ்லைஸ் போட்டு சாப்ட்டா நல்லா தூக்கம் வரும். ஒவ்வொரு ரவுண்டுக்கும் தண்ணிய குறைச்சு சரக்க அதிகமா கலக்கனும்

Image

பால் ஜான் ப்ரிலியன்ஸ் , கிங் லூயிஸ் ரெண்டும் கோவால ,தாய்லாந்தில் கிடைக்கும் ஸ்பெஷல் ஸ்காட்ச். பட் ரொம்ப சீப் அதிகபட்சம் 700-1000 மட்டும் தான் ஒரு புல். ஊத்தும்போதே ஒரு பீல் கொடுக்குற ஒரு ஸ்காட்ச். ராவா குடிச்சாக்கூட எரியாது.

Image

பழைய படத்துல நிறைய பாத்த ஒரு பாட்டில், கிட்டத்தட்ட கொஞ்சம் ஈஸி அவைலபில்‌ . டில்லில 100 ml பாட்டில் கூட உண்டு. ஒரு பாட்டில பாத்த உடனே குடிக்கனும்னு தோனுச்சுனா அது வாட்69. ஐஸ் மட்டும் போட்டு சாப்ட்டா தெறிக்கும்

Image

ப்ரெண்ட் கல்யாணத்துக்கு ஸ்பெஷல் சரக்கா அறிமுகம் ஆனது. ஒன் ஆப் தி பெஸ்ட் சரக்கு எவர். ப்ரூட்ஸ் மட்டும் வைச்சு ஃப்ரெஷ் ஜூஸ் கலந்து சாப்ட்டா செய் கிக். நாம் சரக்கடிச்சோம்னு நாம சொன்னாத்தான் நம்புவாங்க அப்படியான கெத்து சரக்கு.

Image

ஜாக் டேனியல்ஸ்ச விட நல்ல விஸ்கி. பட் நம்ம ஊரு பசங்க ஜேடிய ஏன் கட்டி அழறாங்கனு தெரியல. ஒரு லிட்டர் சரக்க அடிச்சு எழுந்தாக்கூட செம ஃப்ரெஷ் பீல் தர சரக்கு‌. லேடிஸ் கண்டிப்பா ஒன்டைம் ட்ரை பன்னலாம். கோக் கலந்து அடிக்கனும். சைட் டிஷ் பெருசா தேவை இல்லை ராஜா சார் ஆல்பம் போதும்

Image

நம்ம ரம்யா கிருஷ்ணன் மாதிரி ஆல் டைம் ஃபேவரைட் அன்ட் ஆல் சீசன் ஃபேவரைட். நல்லா ஜெயகாந்தன் புக் ஒரு கைல இது ஸ்மாலா உள்ள இறங்குனா அந்த புக் உள்ளார இருப்போம்‌ . பெஸ்ட் ஒன்லி வித் ஐஸ் அன்டு வெள்ளரிக்காய்

Image

பட்வைசர் .... ஆல் டைம் பிகர்னு ஒரு லிஸ்ட் இருக்கும் அது போலத்தான் இதுவும். பீர்ல டான். அசால்ட்டாக போகும். நம்ம ஊருல பெருசா அவைலபில் இல்லை. பட் எலைட் சிட்டிஸ்ல இருக்கு. ஒரு பொண்ணு நம்மள ஹக் பன்னி கிஸ் பன்ற பீல் கிடைக்கும் இத குடிக்குறப்போ.

Image

இப்ப கொஞ்சம் அதிகமா பேசப்படும் பெயர். துளி கசப்பில்லாத பீர். எவனாவது கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி ஒரு ஆன்டிய டச் பன்னிட்டா எப்படி கடைசி வரை ஆன்ட்டி தான் பெஸ்ட்டுனு சொல்ற மாதிரி டைப். லைட்டா ஆரஞ்சு , நெல்லிக்காய் இதோட சாப்ட்டா எப்பவும் கைவிடவே தோனாத வஸ்து. 250 ரூபாய்

Image

டீச்சர்ஸ் கொஞ்சம் ஜென்டில் ட்ரிங்க். கொஞ்சம் ஹை டென்ஸ் சரக்கு. கொஞ்சம் கொஞ்சமா அடிச்சா உக்கிரமா ஏறும். கொஞ்சம் தேசி லெவல் போதை. இலைமறையா சைட் அடிக்குறது எப்பவும் கிக். அது போலத்தான் இதுவும்

Image

எனக்கு தெரிஞ்சு விரும்பி சாப்பிடும் ஓட்கா. கொஞ்சம் காஸ்ட்லி. ஒரு 36 வயசு ஆன்ட்டி எப்படி எக்ஸ்பீரியன்ஸ் கையோ அதே மாதிரி அக்கறையா குடிக்குறவங்கள ஹேன்டில் பன்ற ஓட்கா.

Image

பட்டாசு சரமா ஒரு சரக்கு இறங்கும்னா அது இந்த சவுசா ப்ளு சில்வர் அல்லது கோல்டு டக்கீலா தான்.பாவாடை சட்டைல பாத்த அத்த மகளை தாவணில பாக்குறப்போ வர்ர ஜீவ் பீல் வரும் இத குடிக்கும்போது

இரண்டாம் உலகயுத்தத்தில் பணியாற்றி சாதனை புரிந்த ஒரே ஒரு ஈழ தமிழர்

1 week 3 days ago

 

  · 
இரண்டாம் உலக மகாயுத்தத்தில் பணியாற்றியவரும் பிரித்தானியா விமானப் படையில் பணியாற்றிய வருமான ஒரே தமிழரான தமிழ் ஈழம் - உடுவிலை பிறப்பிடமாகக் கொண்ட கப்டன் செல்லையா இரத்தின சபாபதி அவர்கள் தனது நூறாவது பிறந்த தினத்தை திருகோணமலையில் உள்ள அவரது தங்கு விடுதியில் கொண்டாடினார்.
ஆனந்தாக் கல்லூரி, மானிப்பாய் இந்துக் கல்லூரி, யாழ்ப்பாணம் இந்துக் கல்லூரி களில் கல்வி பயின்ற போதும் அவரது விளையாட்டுப் போக்கினால் பெற்றோருக்கும் இவருக்கும் ஒத்து வராத காரணமாக வீட்டை விட்டுப் புறப்பட்டு பதினெட்டுப் பேர்களில் ஒருவராக பிரித்தானியா விமானப் படைக்கு தெரிவு செய்யப்பட்டு 1941ம்.ஆண்டு இலண்டனுக்கு வந்து சேர்ந்தார். அங்கு அவர் பெயர் சி. கே. பதி என மாற்றப்பட்டது. மேலாதிகப் படிப்பிற்காக ஒரே ஒரு தமிழராக கனடாவிற்கு அனுப்பப்பட்டார். படிப்பு முடிந்தபின் மறுபடியும் இலண்டன் வந்து பின்னர் யுத்தத்தில் பணி புரிந்தபோது மிகவும் கடினமான விமானங்களை ஒட்டி, சாதனை புரிந்தார். ஒரு சமயம்nபிரான்ஸ் கடற்கரை ஓரமாக ஒரு ஜெர்மன் நீர்மூழ்கிக் கப்பலை மூழ்கடித்து சாதனை படைத்தார். 1944ம் ஆண்டு போர் பதக்கம் கிடைக்கப் பெற்று கௌரவிக்கப்ப்ட்டார் போர் முடிவிற்கு வந்த பின்பு இங்கிலாந்தில் கடல் பிராந்திய காவல் துறையில் சில காலம் பணி புரிந்து விட்டு தாயகமான இலங்கைக்குத் திரும்பினார். இங்கு இந்திய விமான சேவையில் காப்டனாக 27 வருடங்கள் பணியாற்றினார். ஓய்வு பெற்றபின்பு சில காலம் இலங்கை விமானத் துறையில் பணியாற்றிவிட்டு திருகோணமலையில் உள்ள நிலாவெளியில் ஒரு விடுதியை ஆரம்பித்து நடத்திவருகிறார். இது போல பல தமிழர்கள் குறிப்பாக ஈழத்தமிழர்கள் அன்று முதல் இன்று வரை வெளிநாடுகளில் பல்வேறு சாதனைகளை புரிந்து, பல்வேறு விசேட பதவிகளை புரிந்து, பேரோடும் புகழோடும் இலை மறை காய்களாக வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அவர்களை இனம் கண்டு, பழைய பதிவுகளை ஆராய்ந்து, தற்போதுள்ளோரை கண்டுபிடித்து ஆவணப் படுத்த வேண்டிய கடமை எங்கள் தலைமுறைக்கு உண்டு!

குற்றவாளி என்றுமே குற்றவாளிதான்!!!

2 weeks 3 days ago
 
 
Image may contain: one or more people and eyeglasses
 
 
 
6h  · 
நீண்டநேர - பலத்த யோசனைக்குப் பிறகே இப்பதிவினை இடுகிறேன்.
குற்றவாளி என்றுமே குற்றவாளிதான்.
முதலில் எங்கள் தமிழ் மரபுப்படி உயிரிழந்த ஒருவருக்கு மரியாதை செய்யும் பொருட்டு எனது ஆழ்ந்த இரங்கலை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
2008-9 காலக்கட்டங்களில் தாய்த் தமிழகம் மட்டுமல்லாமல் உலகம் முழுக்க வாழ்ந்து கொண்டிருந்த தமிழினம் ஓலமிட்டு ஒப்பாரி வைத்து கதறி துடித்துக்கொண்டிருந்தது முள்ளிவாய்க்காலில் நடந்துகொண்டிருந்த இனப்படுகொலையை செரிக்க முடியாமல். 2009-க்கு பிறகு தனக்கு வரப்போகிற ஜனாதிபதி பதவிக்காக கொழும்புக்கும் இந்திய தலைநகரமான டெல்லிக்கும் ஓடிஓடி சேவகம் செய்தவர் பெரியவர் பிரணாப் முகர்ஜி அவர்கள். எல்லாம் முடிந்ததும் அவருக்கு கிடைக்க வேண்டிய இந்திய ஒன்றியத்தின் முதல் குடிமகனாக பட்டம் சூட்டப்பட்டது.
ஜனாதிபதியாக அவர் பதவி ஏற்ற பின்பு சென்னையில் உள்ள எங்கள் லயோலா கல்லூரிக்கு பொருளாதார கட்டிடத்தை திறந்துவைக்க வருவதாக செய்தியறிந்து லயோலா கல்லூரி பிரிட்டோ உள்ளிட்ட மாணவர்களோடு சென்னையின் பிற கல்லூரி மாணவர்களுடன் இணைந்து எங்கள் புனிதமான லயோலா கல்லூரிக்கு ரத்தக்கரை படிந்த பிரணாப் முகர்ஜி அவர்களுடைய கால்கள் நுழைய வேக்கூடாது என்றும் மீறி வந்தால் ஜனாதிபதியாக இருந்தாலும் நாங்கள் ஜனநாயக வழியில் கருப்பு கொடி காட்டி எதிர்ப்போம் என்றும் பிரகடனப்படுத்தினோம்.
நாங்கள் அறிவித்த நாட்கள் கடந்து ஜனாதிபதி வரும் நாள் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவர் வருவதற்கு முதல் நாள் இரவு என் மனதுக்குள் ஏதோ ஒரு நெருடல். மாணவர்கள் அனைவரையும் தலைமறைவாக இருக்க சொல்லிவிட்டு நான் மட்டும் அன்று இரவு வீட்டில் இருந்தேன். இரவோடு இரவாக 20க்கும் மேற்பட்ட காவல்துறையினர் சூளைமேடு அம்மன் தெருவில் உள்ள எனது வீட்டை நடு இரவில் முற்றுகையிட்டு என்னை கைது செய்தார்கள். நுங்கம்பாக்கம் காவல் நிலையத்திற்கு அழைத்துச் செல்வதாக கூறி வேறு எங்கோ அழைத்துச் சென்றார்கள். கேள்வி கேட்டதும் என்னிடமிருந்த அலைபேசியை பிடுங்கிக் கொண்டார்கள். எங்கெங்கோ சுற்றிய வாகனம் மீண்டும் நுங்கம்பாக்கத்தின் நடு சாலையில் நிறுத்தப்பட்டது. அங்கு இரண்டு வேன்கள் முழுக்க பார்வைதாசன் உட்பட லயோலா கல்லூரி தம்பிகள், மற்றும் சட்டக்கல்லூரி தம்பிகள் வரை கிட்டத்தட்ட 15 நபர்கள் கைது செய்யப்பட்டு அழைத்து வரப்பட்டிருந்தனர். பின்பு எங்கள் அனைவரையும் ஒரே வாகனத்தில் ஏற்றி நெடுநேரம் மீண்டும் சென்னையை சுற்றியவர்கள் இரவு இரண்டு மணிக்கு தேனாம்பேட்டையில் உள்ள ஒரு அடுக்குமாடி தனியார் விடுதியில் அறைக்கு மூவராக அடைத்து ஐந்துக்கும் மேற்பட்ட காவல்துறையினரோடு ஒவ்வொரு அறையிலும் நெருக்கியடித்து படுத்துக் கொண்டார்கள்.
அதன் பிறகு நடந்ததெல்லாம் பெரும் கொடுமை. தமிழினியன் என்கிற ஒரு தம்பி அவனது உள்ளாடைக்குள் அலைபேசி வைத்திருந்தான் என்று குற்றம் சொல்லி வீட்டிற்கு படுக்கச் சென்ற உயர்பொறுப்பில் உள்ள காவல் அதிகாரிகளுக்கெல்லாம் வயர்லெசில் செய்தி பரப்புகிறார்கள். எங்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. மீண்டும் எங்களை மூணாவது மாடியில் இருந்து தீப்பிடித்த வீட்டிலிருந்து ஓடுவதைப்போல அவசர அவசரமாக இறக்கி அதிகாலை மூன்றரை மணி இருக்கும் வேன்களில் ஏற்றுகிறார்கள். நாங்கள் இறங்குவதற்குள் வேக வேகமாக வந்து வாகனத்தில் இறங்கிய உயரதிகாரிகள் தமிழினியனை இழுத்துப்போட்டு ஆளாளுக்கு அடிக்கிறார்கள். ஆத்திரம் தீர துவட்டி எடுக்கிறார்கள். நான் கத்தி சண்டையிட்ட போது மரியாதைக் குறைவாகப் பேசினார்கள். நடக்க முடியாத நிலையில் தமிழினியனை வேனுக்குள் தூக்கி எறிந்து வாகனம் புறப்படுகிறது. மீண்டும் சென்னை முழுக்க சுற்றுகிறார்கள். அதற்கான காரணம் அன்றைய ஜனாதிபதி பிரணாப் முகர்ஜி அவர்கள் முப்படைக்கும் தளபதி என்றும் அவருக்கு எங்களால் ஏதாவது தமிழ்நாட்டில் அவமானம் நேர்ந்தால் அது இந்திய ஒன்றியத்திற்கே அவமானம் என்று கூறி டெல்லி (அவர்கள் பயன்படுத்திய வார்த்தை டெபன்ஸ்) ராணுவ தலைமையிடத்திடமிருந்து தமிழ்நாட்டின் காவல் துறைக்கு உத்தரவு வந்ததாகவும் அந்த உத்தரவுக்கு அடிபணிந்துதான் எங்களை நடுஇரவில் கைது செய்து எங்கு வைத்திருக்கிறோம் என்று எங்கள் வீட்டிற்கும் கூட சொல்லாமல் ஊடகங்களுக்கும் தெரியாமல் திரு. பிரணாப் முகர்ஜி அவர்கள் லயோலா கல்லூரியின் சிறப்பு பொருளாதார கட்டிடத்தை திறந்து வைத்து பின்பு அவர் மீனம்பாக்கத்தின் விமானத்தில் ஏறியதை உறுதி செய்த பிறகுதான் விடுதலை என்றும் கூறி வாகனம் சுற்றிக்கொண்டே இருக்கிறது.
(அதாவது இவர்கள் அதிரடியாக எங்களை கைது செய்து மறைத்து வைத்திருப்பது எந்த சூழ்நிலையிலும் ஊடகத்திற்கு செய்தி போய்விடக்கூடாது. அதுவும் தமிழினியன் வைத்திருந்த அலைபேசி வழியாக ஒருவேளை சென்று விட்டால் அது அவர்களுக்கு படுதோல்வி என்று கற்பனை செய்த நிலையில்தான் இவ்வளவு கலவரமும் நடத்தப்பட்டது)
அதிகாலை ஐந்து மணியிருக்கும். இறுதியாக வேளச்சேரி காவல் நிலையத்திற்கு கொண்டு சென்று மாடியில் ஓரிடத்தில் அடைத்து வைத்தார்கள். எங்கள் அனைவரையும் மீண்டும் மீண்டும் சோதனை செய்கிறார்கள். சிறுநீர் கழிக்கச் சென்றால் கூட ஆயுதம் தாங்கிய நான்கு காவலர்கள் உடன் வந்தார்கள். கதவை சாத்தாமல் சிறுநீர் கழிக்க சொன்னார்கள். ஏதோ குண்டு வைக்க வந்த வேற்றுநாட்டு தீவிரவாதிகளை பிடித்த கடுமை எங்கள் மீது காட்டப்பட்டது. எங்களைப் பற்றிய எந்த செய்தியும் வெளியே கசிந்து விடக்கூடாது என்று தமிழ்நாடு காவல்துறை அவ்வளவு கவனம் எடுத்துக் கொண்டது. எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக் கொண்டோம். விடிந்தது. எங்களுக்கு உணவு கொடுத்தார்கள். நாங்கள் உண்ண மறுத்து விட்டோம். எங்கள் ஈழ மக்களை ஈவு இரக்கமின்றி சிதைத்த காங்கிரஸ் அரசாங்கத்தில் வெளியுறவு துறை மந்திரியாக இருந்தவர் இன்று ஜனாதிபதியாக உயர்ந்து நின்றாலும் ரத்தக்கரை படிந்த அவரை நாங்கள் நாளையும் எதிர்ப்போம். நேர்மையற்ற முறையில் சட்ட விதிமுறைகளை மீறி கைது செய்த உங்கள் கைகளால் கொடுக்கும் உணவை ஒருபோதும் நாங்கள் ஏற்கமாட்டோம் என்று பதினைந்து பேரும் உண்ணாவிரதம் இருந்தோம். அவர்கள் திட்டமிட்டபடியே மதியம் ஒன்றரை மணிக்கு பிரணாப் முகர்ஜி அவர்கள் விமானத்தில் ஏறியதும் உணவு உண்ணாத எங்களை- பயந்த நிலையில் விடுதலை செய்தார்கள். அப்பொழுதும் கூட நாங்கள் ஊடகத்தை சந்தித்து விடக்கூடாது என்பதற்காக காவல்துறை எடுத்துக்கொண்ட முயற்சி படு பயங்கரமானது. அத்தனையையும் முறியடித்து வள்ளுவர் கோட்டத்தில் காவல்துறை குறுக்கே நின்று தடுக்க தடுக்க ஊடகத்தினர் முன்பு பிரகடனப்படுத்தினோம். அறமற்ற முறையில் சட்டத்தை மீறி எங்களை கைது செய்து அடைத்து வைத்த காவல்துறையினரை சட்டரீதியாக நாங்கள் தண்டிக்காமல் விட மாட்டோம் என்று கூறி டெல்லி மனித உரிமை ஆணையத்தில் புகார் அளித்தோம். டெல்லியிலிருந்து அடுத்த ஒரே வாரத்தில் "சச்சார்" என்கிற நேர்மை மிக்க மனித உரிமை தலைவர் சென்னைக்கு வந்தார். ஏ.சி. ஞானசேகரன், சூளைமேடு எஸ்ஐ ஸ்ரீகாந்த் உள்ளிட்ட 15க்கும் மேற்பட்ட காவல்துறையினர் சென்னை விருந்தினர் மாளிகைக்கு வரவழைக்கப்பட்டு நேர்மையோடு விசாரணை நடத்தப்பட்டது. திரு. சச்சார் காவலர்களிடம் நடுநடுங்க கேள்விகளை அடுக்கினார். நேர்மையான பதில்கள் எதுவும் காவல்துறையினரிடம் இல்லை. எங்களையும் அழைத்து விசாரணை செய்தார். எங்கள் இனத்திற்கு எதிரானவர்கள் எவராக இருந்தாலும் ஜனநாயக ரீதியில் எதிர்ப்பு காட்ட எங்களுக்கு உரிமை உண்டு என்று நாங்கள் நம்புகிறோம். சட்டத்தில் இடமில்லை என்று அவர்கள் கைது செய்து சுப்ரீம் கோர்ட் விதித்துள்ள சட்ட விதிமுறைகளுக்கு மாறாக எங்களை அவர்கள் இரவில் அடைத்து வைத்தார்கள் என்று நேர்மையோடு முறையிட்டோம். ஆனால் காவல்துறை தந்த வாக்குமூலத்தில் எங்களை அவர்கள் அடைத்து வைக்கவேயில்லை என்றும் தமிழினியன் என்கிற இளைஞனை அடிக்கவேயில்லை என்றும் பொய் சொன்னார்கள். எங்களை அடைத்து வைத்த தேனாம்பேட்டை விடுதிக்கு விசாரணை அதிகாரிகளை அழைத்துச் சென்றோம். விடுதி உரிமையாளர் அப்படி யாரையும் எங்கள் விடுதியில் கொண்டுவந்து அடைக்கவில்லை என்றார். நாங்கள் உடனே சிசிடி கேமராவை போட சொன்னோம். அங்கிருந்த சிசிடிவி கேமராக்கள் இரண்டு மாதங்களாக பழுதாக உள்ளது என்று பயந்த நிலையில் விடுதி உரிமையாளர் வாக்குமூலம் தந்தார். விசாரணை அதிகாரி எங்களைப் பார்த்து ஒரு புன்முறுவல் செய்தார். காவல்துறை அவ்வளவு தூரம் அவர்களை பயமுறுத்தி வைத்திருந்தது அப்பட்டமாக தெரிந்தது. இறுதியாக எங்களிடம் விசாரனை நடத்திய மேன்மைமிகு. சச்சார் அவர்களிடம் "உங்களை நேர்மை மிக்க அதிகாரியாக பார்க்கிறோம். இந்திய அரசியலமைப்பு சட்டத்தை நாளையும் நாங்கள் மதிப்போம். காரணம் விரைவில் எங்கள் மண்ணை நாங்கள் ஆளக்கூடிய அரசியலை கையில் எடுக்கப் போகிறோம். அப்படிப்பட்ட சட்டத்தை நாங்கள் தொடர்ந்து மதிக்க வேண்டும் என்றால் நேர்மையற்ற முறையில் நடந்துகொண்ட இந்த காவல்துறையினரை நீங்கள் தண்டிக்க வேண்டும. இல்லையேல் சட்டத்தின் மீது எங்களுக்கு இருக்கும் நம்பிக்கை முற்றுமுழுதாக மதிப்பிழந்து போய்விடும் என்றேன். சிரித்தவர் என்னைத் தட்டிக் கொடுத்து (ஆங்கிலத்தில்) மிகவும் வேகமாக இருக்கிறீர்கள் இன்னும் விவேகத்தோடு போராடுங்கள். நிச்சயம் உங்களுக்கு நீதி கிடைக்கும் என்றார். அவர் சொன்னது போலவே ஒரு மாதம் கடந்த நிலையில் தீர்ப்பு வந்தது. சூளைமேடு எஸ்.ஐ.ஸ்ரீகாந்த் பதவி இறக்கம் செய்யப்பட்டார். எல்லாவற்றையும்விட மோசமாக நடந்துகொண்ட ஏசி ஞானசேகரன் அவர்கள் இந்தத் தீர்ப்பு வருவதற்கு முன்புதான் பதவி ஓய்வு பெற்றுக்கொண்டார். இல்லையேல் அவருக்கான தண்டனை கடுமையானதாக இருந்திருக்கும். பின்பு ஸ்ரீகாந்த் அவர்கள் பலமுறை என்னை கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க நாங்கள் எதுவும் மேல் நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை. இப்படி என்னவெல்லாமோ வலிகள் மிகுந்த நிகழ்வுகள் நடந்தது அப்போது ...
காலம் இன்று மரியாதைக்குரிய முன்னாள் ஜனாதிபதி பிரணாப் முகர்ஜி அவர்களை தன்னோடு அழைத்திருக்கலாம். ஆனால் ஒரு மனிதன் தான் வாழும் காலத்தில் தனது பதவிக்காக பல உயிர்களை பலி கொடுத்துதான் அதனை பெற வேண்டும் என்பது அறமற்ற ஒரு இழி செயல். ஒரு போதும் இது முன்னாள் ஜனாதிபதியை அசிங்கப்படுத்தும் நோக்கமன்று. இன்றும் பதவியில் இருக்கும் எத்தனையோ மிருகங்கள் சிந்திக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் இந்த பதிவு. எவ்வளவு கொடூரமானவராக இருந்தாலும் இறந்தால் அவர்களை புகழ வேண்டுமென்று எந்த காட்டுமிராண்டி சொன்னான் என்று தெரியவில்லை. இறந்தாலும் சம்மந்தப்பட்டவர் தவறு செய்திருந்தால் உலகம் தன் சமாதியில காரி உமிழும் என்று தெரிந்தால்தான் வாழ்கின்ற காலத்தில் மிருகங்கள் கூட ஒருவேளை மனம் மாறக்கூடும். துள்ளத் துடிக்க செத்த எம் ஈழ உறவுகளும், எம் பிஞ்சின் கதறல்களும் இப்பொழுது கூட என் காதில் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. கூடவே தேனாம்பேட்டையில் கதறிய என் அன்புத்தம்பி தமிழினியனின் கதறலும் கூட...
அனைத்தையும் நினைத்து பார்க்க
தண்ணீரிலிருந்து தூக்கி சுடு மணலில் வீசப்பட்ட மீனைப்போல என் மனசு என்னவோ இன்னும் இன்னும் பெருவலியோடு துடிதுடித்துக் கொண்டேருக்கிறது...
ஆதலினால்...
குற்றவாளி என்றுமே
குற்றவாளிதான்...
வ.கௌதமன்
பொதுச் செயலாளர்,
தமிழ்ப் பேரரசு கட்சி.
"சோழன் குடில்"
31.08.2020

A/L தொழினுட்பவியல் மாணவர்கள் தேசிய கல்வியியல் கல்லூரிகளுக்கு விண்ணப்பிக்கும் தகுதியை உடையவர்களா?

2 weeks 4 days ago
A/L தொழினுட்பவியல் மாணவர்கள் தேசிய கல்வியியல் கல்லூரிகளுக்கு விண்ணப்பிக்கும் தகுதியை உடையவர்களா?
 
பிறரும் பயன்பெற பகிர்ந்து விடுங்கள். ஆசிரியர்களாக இருப்பின் இத்தகவல்களை மாணவர்களுக்கு கொண்டு போய் சேருங்கள்.
க.பொ.த உயர்தர தொழினுட்ப பிரிவு மாணவர்கள் தேசிய கல்வியியல் கல்லூரிகளுக்கு விண்ணப்பிக்கும் தகுதி உடையவர்களா? என்று கேட்டால் பதில் ஆம் என்பதாக இருந்தாலும் அதனை முழுமைப்படுத்துவதற்கு பல்வேறு நிபந்தனைகள் காணப்படுகின்றன. அந்த நிபந்தனைகளை முற்கூட்டியே நிவர்த்தி செய்வதன் மூலம் விண்ணப்பிக்கும் வாய்ப்பை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள முடியும்.
விண்ணப்பிப்பதற்கும் தெரிவு செய்யப்படுவதற்குமான தகுதிகள் மற்றும் தகுதியின்மைகள் பற்றிய பூரண விளக்கம் மற்றும் வழிகாட்டல்கள் இல்லாத எங்களுடைய மாணவர்கள் தங்களுடைய உயர் கல்விக்கான வாய்ப்புக்களை இழந்து கொண்டு உள்ளார்கள் என்பது கவலைக்குரிய ஒரு விடயமாகும்.
இந்த வகையில் தேசிய கல்வியியற் கல்லூரிகளுக்கான தெரிவுகளின் போது குறிப்பாக தொழினுட்பவியல் பிரிவைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் எத்தகைய தகுதிகளைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதையும் அதற்கான தெரிவு ஒழுங்குகள் எவ்வாறு இருக்கும் என்பதையும் இப்பதிவின் ஊடாக தெளிவுபடுத்தலாம் என நினைக்கின்றேன்.
(1)உயிரியல் முறைமைகள் தொழினுட்பவியல் மாணவர்களுக்கு!!
தொழில்நுட்பவியல் பிரிவில் உயிரியல் முறைமைகள் தொழினுட்பவியல் மற்றும் தொழினுட்பத்திற்கான விஞ்ஞானம் மற்றும் விவசாய விஞ்ஞானம் ஆகிய மூன்று பாடங்களில் ஒரே அமர்வில் சித்தி அடைந்திருந்தால் பாடநெறி இலக்கம் 22 ஐச் சேர்ந்த விவசாய மற்றும் உணவு தொழினுட்பம் எனும் படத்திற்காக தேசிய கல்வியியல் கல்லூரிக்கு விண்ணப்பிக்க முடியும். இருப்பினும் உயிரியல் முறைமைகள் தொழினுட்பவியல் பிரிவில் மூன்றாவது பாடத்தெரிவாக விவசாய விஞ்ஞானம் எனும் பாடத்தைத் தெரிவு செய்யாது வேறு பாடத்தை தெரிவு செய்த மாணவர்கள் இக்கற்கை நெறிக்கு விண்ணப்பிக்க முடியாது என்பது குறிப்பிடத்தக்க ஓர் அம்சமாக இருக்கும் அதேவேளை நீங்கள் உங்களுடைய O/L பரீட்சையில் விஞ்ஞானமும் தொழினுட்ப பாடத்திற்கு குறைந்தபட்சம் திறமை சித்தியை (B) பெற்றிருந்தால் மட்டுமே விண்ணப்பிக்க முடியும் ஆதலால் O/L பரீட்சையில் விஞ்ஞான பாடத்திற்கு குறைந்தது திறமை சித்தி (B) இல்லையேல் மீண்டும் ஒருமுறை அப் பாடத்தை முயற்சி செய்து திறமை சித்தியை பெற்று வைப்பதன் மூலம் தேசிய கல்வியியல் கல்லூரிக்கு விண்ணப்பிப்பதற்கு தகுதியுடையவராகிக் கொள்ள முடியும்.
(2) பொறியியல் தொழினுட்பவியல் மாணவர்களுக்கு!!
தொழினுட்பவியல் பிரிவில் பொறியியல் தொழினுட்பவியல் மற்றும் தொழினுட்பத்திற்கான விஞ்ஞானம் மற்றும் தொழினுட்பவியல் பாடத் துறைக்கான மூன்றாவது பாடமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட பாடங்களில் ஒரு பாடம் உள்ளடங்கலாக ஒரே அமர்வில் நீங்கள் சித்தி அடைந்திருந்தால் பாடநெறி இலக்கம் 24(A)
ஐச் சேர்ந்த வடிவமைப்பும் கட்டிட தொழினுட்பமும் பாடநெறி இலக்கம் 24(B)ஐச் சேர்ந்த வடிவமைப்பும் பொறியியல் தொழினுட்பமும் மற்றும் பாடநெறி இலக்கம் 24(C)ஐச் சேர்ந்த வடிவமைப்பும் இலத்திரனியல் தொழினுட்பமும் எனும் பாடங்களுக்கு விண்ணப்பிக்க முடியும்.
இருப்பினும் கல்விப் பொதுத் தராதர சாதாரண தரப் பரீட்சையில்(O/L) விருப்பத் தெரிவு பாடங்களான வடிவமைப்பும் கட்டிட தொழினுட்பமும் அல்லது வடிவமைப்பும் இயந்திரவியல் தொழினுட்பமும் அல்லது வடிவமைப்பும் இலத்திரனியல் தொழினுட்பமும் அல்லது வடிவமைப்பும் தொழினுட்பவியல் போன்ற பாடங்களில் ஏதேனும் ஒரு பாடத்திற்கு சாதாரண சித்தியுடன்(C) சித்தியடைந்து இருந்தால் மட்டுமே நீங்கள் விண்ணப்பிப்பதற்கான முழுத் தகுதியையும் பெறுவீர்கள்.
ஆனாலும் எங்களுடைய மாணவர்களில் பலர் O/L இல் தொழினுட்பவியல் பாடங்களைத் தெரிவு செய்யாது அதற்கான எந்தவித பெறுபேறுகளும் இல்லாது A/L இல் தொழினுட்ப பிரிவை தெரிவுசெய்து கற்கும்போது அவர்கள் தேசிய கல்வியியல் கல்லூரிக்கு விண்ணப்பிக்கும் வாய்ப்புகளை இழக்கின்றார்கள். ஆதலால் இதுவரை O/L இல் திறமைச் சித்தி (C) பெறுபேறு இல்லாது கல்வி கற்கும் தொழினுட்ப பிரிவு மாணவர்கள் மீண்டும் ஒரு தடவை O/L பரீட்சைக்கு விண்ணப்பித்து தொழினுட்பவியல் பாடங்களில் ஏதாவது ஒன்றுக்கு குறைந்தது சாதாரணதர சித்தியை பெற்று வைப்பதன் மூலம் தேசிய கல்வியியல் கல்லூரிக்கு விண்ணப்பிக்கும் தகுதியை பெற முடியும். இல்லையேல் பொறியியல் தொழினுட்ப பிரிவு மாணவர்களுக்கு தேசிய கல்வியியற் கல்லூரிக்கு விண்ணப்பிக்கும் வாய்ப்பு மறுக்கப்படும்.
(3) பொறியியல் தொழினுட்பவியல்
பாடத்துறைக்கான மூன்றாவது பாடமாக தகவல் தொடர்பாடல் தொழினுட்பம் பாடத்தை தெரிவுசெய்த மாணவர்களுக்கானது !!
தெரிவு - 01
கல்விப் பொதுத் தராதர உயர்தரப் பரீட்சையில் தகவல் தொடர்பாடல் தொழில்நுட்ப பாடத்தில் குறைந்த பட்சம் திறமைச்சித்தி (B) உட்பட மூன்று பாடங்களில் ஒரே அமர்வில் சித்தியடைந்திருத்தல் மற்றும் கல்விப் பொதுத்தராதர சாதாரண தரப் பரீட்சையில் ஆங்கில மொழிப் பாடத்தில் குறைந்த பட்சம் திறமைச் சித்தி(B) அல்லது ஆங்கில இலக்கியத்தில் சாதாரண சித்தியுடன் (C) சித்தியடைந்து இருத்தல் வேண்டும்.
தெரிவு - 02
கல்விப் பொதுத் தராதர உயர்தரப் பரீட்சையில் தகவல் தொடர்பாடல் தொழில்நுட்ப பாடத்தில் சாதாரண சித்தியுடன் (C) மூன்று பாடங்களில் ஒரே அமர்வில் சித்தியடைந்து இருத்தல் மற்றும் கல்விப் பொதுத்தராதர சாதாரண தரப் பரீட்சையில் தகவல் தொடர்பாடல் தொழில்நுட்ப பாடத்தில் குறைந்த பட்சம் திறமை சித்தியுடன் (B) மற்றும் ஆங்கில மொழிப் பாடத்தில் குறைந்த பட்சம் திறமைச் சித்தி (B) அல்லது ஆங்கில இலக்கியப் பாடத்திற்கு சாதாரண சித்தியுடன் சித்தியடைந்து இருத்தல் வேண்டும்.
மேலும் பாடநெறி இலக்கம் 23 ஐச் சேர்ந்த தொழினுட்பக்கலையும் கைப்பணியும் எனும் பாடநெறி தெரிவுக்கு செய்யப்பட வேண்டுமாக இருந்தால் க.பொ.த உயர்தரப் பரீட்சையில் எவையேனும் மூன்று பாடங்களில் ஒரே அமர்வில் சித்தி அடைந்து இருக்கும் அதேவேளை க.பொ.த சாதாரணதரப் பரீட்சையில் கலையும் கைப்பணியும் பாடத்திற்கு குறைந்தபட்சம் சாதாரண சித்தியுடன் (C) சித்தி பெற்றிருத்தல் அவசியம் ஆகும்.
இல்லையேல் இப்பாட நெறிக்கும் நீங்கள் விண்ணப்பிக்கும் வாய்ப்பை இழப்பீர்கள்.
தொழில்நுட்ப பிரிவு மாணவர்களுக்கான இறுதி வாய்ப்பு பாடநெறி இலக்கம் 20 ஐச் சேர்ந்த உடற்கல்வி எனும் பாடநெறி இதற்கு தெரிவுக்கு செய்யப்பட வேண்டுமாக இருந்தால் க.பொ.த உயர்தரப் பரீட்சையில் எவையேனும் மூன்று பாடங்களில் ஒரே அமர்வில் சித்தி அடைந்து இருக்கும் அதேவேளை க.பொ.த சாதாரணதரப் பரீட்சையில் விஞ்ஞான பாடத்திற்கு குறைந்தபட்சம் சாதாரண சித்தியுடன் (C) அங்கீகரிக்கப்பட்ட தடகள மெய்வல்லுனர் விளையாட்டுக்கள் , ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட விளையாட்டுக்கள் சம்பந்தமான அடைவுகளை அல்லது திறமைகளை பெற்றிருத்தல் அவசியம் ஆகும்
இல்லையேல் இப்பாட நெறிக்கும் நீங்கள் விண்ணப்பிக்கும் வாய்ப்பை இழப்பீர்கள்.
சிந்தித்து செயற்படுங்கள்.
மேலதிக தகவல்கள் ஏதும் தேவைப்படின் தொடர்பு கொள்ளுங்கள். என்னால் இயன்ற அளவிற்கு உங்களின் சந்தேகங்களை தீர்த்து முறையான வழிகாட்டல்களை மேற்கொள்ள முயற்சிப்பேன்.
COPIED FROM
S.j.Aathy
Mu/vidyananda college.
2019-01-25 இலங்கை சனநாயக சோசலிசக் குடியரசு வர்த்தமானப் பத்திரிகையை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

எலு மொழி (Eḷu / Helu)

2 weeks 5 days ago
 
 
எலு மொழி (Eḷu / Helu)
——————————
எலு மொழி என்பது சிங்களத்தின் மூல மொழியாகக் கொள்ளப்படுகின்றது. கி.மு 3 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒரு மொழியாகும். சிலர் இது பிராகிரத மொழியின் ஒரு வடிவமாகும் என்கின்றனர். வேறு சிலர் இது ஒரு தமிழினை மூலமாக்கொண்ட ஒரு மொழி என்கின்றார்கள்.
கி.பி 6ம் நூற்றாண்டிற்கு முன்னர் சிங்களம் என்றொரு மொழி இருந்ததற்கான சான்றுகளே எதுவுமில்லை. அவ்வாறாயின் அவர்கள் முன்னர் எந்த மொழியினைப் பேசினார்கள்? என்றொரு கேள்வி எழும். ஒரு வகையான தமிழ்மொழியினையே (semi Tamil) பேசினார்கள். பின்னர் பௌத்த மத வருகையுடன் பாளி மொழியும், பின்னர் மகாஞான பௌத்தத்தினூடாக சமறயஸ்கிரதமும் அவர்களது மொழியில் செல்வாக்குச் செலுத்தின.
இதனை எலு என்கின்றனர். சிலர் முதலில் பேசப்பட்ட அரைத் தமிழினையே எலு என்கின்றனர். பப்புவா நியூக்கினி என்ற நாட்டிலுள்ள ஒரு மொழியின் பெயரும் எலுவே , அது வேறு - இது வேறு. பாளி மொழியின் தாக்கத்தினால் முதலிலும், சமஸ்கிரதத்தினால் பின்னரும் அவர்களின் மொழி, தமிழிலிருந்து தூர விலகிப்போனது. தமிழிலிருந்து சமஸ்கிரதக் கலப்பினால் மலையாளம் எவ்வாறு பிரிந்ததோ அவ்வாறே சிங்களமும் சில நூற்றாண்டுகளிற்கு முன்னரே பிரிந்துபோயிற்று.
மொழியிலாளர்களின் கருத்துப்படி இன்றும் ஏறக்குறைய 4000 தமிழ்ச்சொற்கள் சிங்கள மொழியில் உள்ளதாகவும், அவற்றை நீக்கினால் சிங்களத்தால் தனித்து இயங்கமுடியாது என்கின்றார்கள்.
இப்போது உங்களுக்கு இவ்வாறு தமிழும் சிங்களமும் இணைந்திருந்தால், பின்பு ஏன் இவ்வளவு மோதல்கள் என ஒரு கேள்வி எழலாம். உண்மையில் முன்பு கி.பி 10 வரை எந்தவித இன மோதல்களும் இல்லை.
எல்லாளன்-துட்டகைமுனு மோதலே இரு அரசர்களிற்கிடையேயான நாடு பிடிச்சண்டையே. ஒரளவிற்கு மதமும் காரணம். துட்டகைமுனு பக்கத்தில் பல தமிழர்கள் தளபதிகளாகப் பணியாற்ற, எல்லாளன் பக்கத்தில் பல சிங்களவர்களும் இருந்திருந்தனர். பிற்காலத்திலேயே எல்லாளன்-கைமுனு மோதல் இனமோதலாக உருவகப்படுத்தப்பட்டது. கட்டுக்கதைகளும் சேர்ந்துகொண்டன.
இராசேந்திர சோழன் முதலான பிற்காலச் சோழர்களின் படையெடுப்புக்களிற்குப் பின்னரே இன-மத மோதல்கள் தொடர்பான செய்திகள் கிடைக்கின்றன. உண்மையில் பவுத்தமதம் தமிழர்களிடமும் பரவலடைந்திருந்தமைக்கான தொல்பொருட் சான்றுகள், (மணிமேகலை போன்ற) இலக்கியச்சான்றுகள் ஏராளமாகக் காணக் கிடைக்கின்றன. அனுராதபுரம் என்ற ஒரு நகரிலேயே அபயகிரி விகாரையில் தமிழ் பௌத்தமும், மகா விகாரையில் பாளி மொழியிலான பௌத்தமும் ஒரே காலப்பகுதியில் காணப்பட்டமைக்கான கல்வெட்டுச் சான்றுகள் உண்டு . இந்த வரலாற்று உண்மைகளை ஏற்றுக்கொள்ள பௌத்த சிங்கள வாதமும், சைவ மதவாதமும் தயாராக இல்லை.
இப்போது கடுமையாகச் சிங்கள இன வாதம் பேசும் சிலரினைத் தனிப்பட்ட முறையில் பார்ப்போம். தனிச் சிங்களச் சட்டம் கொண்டுவந்த பண்டாரநாயக்காவினை (S.W.R.D. Bandaranaike) எடுத்துக்கொண்டால், அவரின் முன்னோரான பெருமாள், தமிழ்நாட்டிலுள்ள செட்டியார் எனும் பிரிவினைச் சேர்ந்தவர். `பண்டார` என்று சிங்களவர்களிடையே காணப்படும் பொதுப்பெயரானாது, தமிழிலுள்ள `பண்டாரம்` எனும் பிரிவின் வழிவந்தவர்கள். Gananath Obeyesekere என்ற சிங்கள அறிஞர் 12ம், 13ம் நூற்றாண்டளவில் இந்தியாவிலிருந்து வந்த பண்டாரங்களே `பண்டா` என்ற சிங்களப் பிரிவினர் என்கின்றார். தமிழ்நாட்டில் பார்ப்பன வருகையினால், பூசகர் பதவியினை இழந்த பண்டாரங்களில் சிலர் இவ்வாறு இலங்கை வந்து சிங்களவருடன் கலந்து `பண்டா` என மாறியிருக்கலாம். J.R. Jayewardene இன் கொள்ளுத் தாத்தாவான தம்பிமுதலியார் கூட தமிழகத் தொடர்புடையவரே. மகிந்தவின் உடன்பிறப்புக்கூட தமிழக மணத்தொடர்புடையவரே. இவ்வாறானவர்கள் இன-மத வாதம் பேசுவதெல்லாம் தமது சொந்தக் குறுகிய அரசியல் ஆதாயங்களிற்கேயன்றி, வேறு ஒன்றுமில்லை.
சிங்களவரின் மரபணுச் சோதனைகள் முன்னர் தமிழகத் தமிழருடன் பெருமளவான தொடர்பினைக் காட்டியபோதும், பிந்திய சோதனைகள் வங்களாத்துடன் பெருமளவிற்கும், தமிழர்களுடன் குறிப்பிடத்தக்களவு தொடர்பினையும் காட்டுகின்றது. (இந்த வங்காள மக்களும் திராவிட இனப்பிரிவினரே- (Bengalis were Mongoloid Dravidians). எனவே சிங்களவர்கள் ஆரியர்கள் என்பது வெறும் கற்பனையே.
சிங்களம்-தமிழ் ஆகிய இரண்டும் இன-மொழிரீதியாக அண்மைக் காலம்வரை பல்வேறு வழிகளில் தொடர்புற்று, இன்று வேறுபட்டு நிற்பவையே. சிங்களத்தின் வேர்கள், சிங்கத்துடனல்லாமல், தமிழுடனேயே தொடர்புற்றுள்ளன.

19 ஆம் திருத்தத்தின் விசேடம் என்ன?

3 weeks ago

ட்ரம்ப் நிர்வாகத்துக்கு எதிராக டிக்-டொக் நிறுவனம் வழக்கு

3 weeks 2 days ago
tik-tok-1.jpg ட்ரம்ப் நிர்வாகத்துக்கு எதிராக டிக்-டொக் நிறுவனம் வழக்கு

அமெரிக்க ஜனாதிபதி டொனால்ட் ட்ரம்ப்பின் நிர்வாகத்துக்கு எதிராக டிக்-டொக் நிறுவனம் வழக்கு தொடர்ந்துள்ளது.

சீனாவின் பைட்டான்ஸ் நிறுவனத்துக்கு சொந்தமான டிக்-டொக் உட்பட பல்வேறு செயலிகள் தேச பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தலாக இருப்பதாகக் கூறி இந்தியா அவற்றுக்கு தடைவிதித்தது.

அதனைத் தொடர்ந்து அமெரிக்காவிலும் டிக்-டொக் செயலிக்கு தடை விதிக்க உள்ளதாக ஜனாதிபதி ட்ரம்ப் தெரிவித்தார்.

அதன் பின்னர் கடந்த 6ஆம் திகதி ஜனாதிபதி ட்ரம்ப் பிறப்பித்த உத்தரவில், ‘அமெரிக்காவின் தேசிய பாதுகாப்பு, வெளியுறவுக் கொள்கை மற்றும் பொருளாதாரத்துக்கு டிக்-டொக் அச்சுறுத்தலாக உள்ளது என்றும் அரசு ஊழியர்களின் இருப்பிடங்களை கண்காணிக்கவும், தகவல்களை சேகரித்து மிரட்டவும், உளவு பார்க்கவும் இந்த செயலியை சீனாவால் பயன்படுத்த முடியும் என்பதால், 45 நாட்களுக்குள் அமெரிக்க நிறுவனத்துக்கு அதை விற்க வேண்டும்’ எனக் காலக் கெடு விதித்திருந்தார்.

இந்த நிலையில் ட்ரம்ப் நிர்வாகத்தின் இந்த உத்தரவை எதிர்த்து டிக்-டொக் நிறுவனம் அமெரிக்க நீதிமன்றில் வழக்கு தொடர்ந்துள்ளது.

இந்த வழக்கில் ஜனாதிபதி ட்ரம்ப், வர்த்தகச் செயலாளர் வில்பர் ரோஸ் ஆகியோர் பிரதிவாதிகளாக சேர்க்கப்பட்டுள்ளனர்.

ஜனாதிபதி ட்ரம்பின் தீவிர நடவடிக்கையை நியாயப்படுத்த எந்தவொரு ஆதாரமும் இல்லாமல் அமெரிக்க அதிகாரிகள் நிறுவனத்தின் உரிமைகளை பறிப்பதாக டிக்-டொக் நிறுவனம் குற்றம்சாட்டியுள்ளது.

http://athavannews.com/ட்ரம்ப்-நிர்வாகத்துக்கு/

ராஜீவ்காந்தி கொலை செய்யப்படவில்லை

3 weeks 3 days ago

ராஜீவ்காந்தி கொலை செய்யப்படவில்லை 

ராஜீவ்காந்தியை புதைக்காமல் ஏன்? எரித்தீர்கள்...! ஏன்னா அது கொலை இல்லை...!அது ஒரு விபத்து...!  பழனிபாபா ஆதாரத்துடன் சொன்ன காட்சி.....!

 

 

நாடாளுமன்றத்தில் நடந்தது என்ன? மரபுகள் தெரியாத செய்தியாளர்கள்-

3 weeks 5 days ago
 
நாடாளுமன்றத்தில் நடந்தது என்ன?
மரபுகள் தெரியாத செய்தியாளர்கள்-
------ - ---------------- --- ----------- ------- ------
ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்சவின் கொள்கை விளக்கவுரை மீதான விவாதம் இடம்பெற்றது. இந்த விவாத்தை எதிர்த்தரப்பே கோருவது வழமை. நாடாளுமன்ற நிலையியல் கட்டளைச் சட்டத்தின் (Parliamentary Standing Ordinance) பிரகாரம் எதிர்த்தரப்பு விவாதத்தைக் கோரும்போது எதிர்த்தரப்பில் இருந்தே விவாதமும் ஆரம்பிக்கப்படும். ஆனால் ஜனாதிபதியின் உரை மீதான விவாதத்தை அரசதரப்பு உறுப்பினரான நிபுண ரணவக்கவே கோரியிருந்தார்.
இவர் பிரதமர் மகிந்த ராஜபக்சவின் சகோதரியின் மகனாவார். நாடாளுமன்ற நிலையியல் கட்டளைச் சட்டத்திற்கு மாறாக இம்முறை ஜனாதிபதியின் கொள்கை விளக்கவுரை மீதான விவாதம் இடம்பெற்றமை பிரதான எதிர்க்கட்சி பலவீனமடைந்திருப்பதை வெளிக்காட்டியது. அதனைக் கண்டுபிடித்து எழுத அங்கு சென்ற செய்தியாளர்களுக்கும் நாடாளுமன்ற மரபுகள் தெரிந்திருக்கவில்லை.
அமர்வு ஆரம்பமாவதற்கு முன்னர் சபாநாயகர் தலைமையில் இடம்பெறும் கட்சித் தலைவர் கூட்டத்தில் விசேட தீர்மானம் எடுக்கப்பட்டுத் தனி நபர் பிரேரணை சமர்ப்பிக்கப்பட்ட பின்னரே அரச தரப்பு இந்த விவாதத்தை நடத்தியுள்ளது.
கட்சித் தலைவர் கூட்டத்தில் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் சஜித் பிரேமதாச உள்ளிட்ட கட்சித் தலைவர்கள் எவரும் அதற்கு எதிர்ப்பு வெளியிடவில்லை ஆனாலும் இது நாடாளுமன்ற மரபுக்கு மாறானது. இந்த மரபு மீறப்பட்டமை்கான காரணம் இதுவரை தெரியாது.
--மரபு மீறிய நடைமுறைகள்--
முதலாவது அமர்வில் கொள்கை விளக்கவுரையாற்ற வந்த ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்சவை சபா மண்டபத்தில் வைத்து சபாநாயகர், பிரதமர், எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ஆகியோர் இணைந்து வரவேற்க வேண்டும். அது மரபு-- ஆனால் பிரதமர் மகிந்த ராஜபக்சவும் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் சஜித் பிரேமதாசவும் வரவேற்கவில்லை.
கோட்டாபய ராஜபக்சவை வரவேற்பதற்குச் சில நிமிடங்களுக்கு முன்னதாக பிரதமர் மகிந்த ராஜபக்சவை சபா மண்டபத்தில் இருந்து சபாநாயகர் வரவேற்றுச் சபைக்குள் அழைத்துச் சென்றிருக்கிறார். ஆனால் ஜனாதிபதி வருவதற்கு முன்னர் பிரதமர் அவ்வாறு வரவேற்கப்படுவதில்லை. அது மரபும் அல்ல.
நிகழ்வுக்கு வருகை தந்த கொழும்பில் உள்ள வெளிநாட்டுத் தூதுவர்கள் சபாநாயகர் கலரியில் இருந்தே ஜனாதிபதியின் கொள்கை விளக்கவுரையை பார்வையிடுவது வழமை. ஆனால் இம் முறை வெளிநாட்டுத் தூதரகப் பிரதிநிதிகள் பொதுமக்கள் பார்வையிடும் சாதாரண கலரியிலேயே அமரவைக்கப்பட்டனர்.
சபாநாயர் கலரியில் கோட்டாபய ராஜபக்சவின் மனைவியும் மற்றும் ராஜபக்சக்களின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் மாத்திரமே அமரவைக்கப்பட்டனர். நாமல் ராஜபக்சவின் மனைவி அங்கு பிரத்தியேகமாகக் காணப்பட்டார். பொதுமக்கள் கலரியில் வெளிநாட்டுத் தூதுதரகப் பிரதிநிதிகள் அமர வைக்கப்படுமளவுக்கு, அவர்களை ராஜபக்ச அரசாங்கம் மதிக்கவில்லை என்றே நாடாளுமன்ற மரபு தெரிந்தவர்கள் கூறுவார்கள்.
கோட்டாபய ராஜபக்ச வரவேற்கப்பட்டு சபை நடுவாக நடுந்து வந்தபோது, தனது சகோதரர் மகிந்த ராஜபக்சவுக்கு மாத்திரமே பிரதமர் என்ற முறையில் இருகரம் கூப்பி வணக்கம் செலுத்தினார். ஆனால் ஏனைய அரசதரப்பு, எதிர்த்தரப்பு உறுப்பினர்கள் எவருக்கும் அவர் இரு கரம்கூப்பி அவர் வணக்கம் செலுத்தவில்லை.
ஆனால் ஜனாதிபதி சபைக்கு உள்ளே வரும்போது எதிர்க்கட்சித் தலைவருக்கும் முன் ஆசனத்தில் இருந்து எழுந்து நிற்கும் முத்த உறுப்பினர்களுக்கும் இருகரம் கூப்பி வணக்கம் செலுத்துதல் மரபாகும். இந்த மரபு பின்பற்றப்படவில்லை. உரையை நிகழ்த்திவிட்டுச் செல்லும்போது மகிந்தவுக்கு மீண்டும் வணக்கம் செலுத்தினார். எதிர்த்தரப்பு வரிசையில் முன் ஆசனத்தில் இருந்து எழுந்து நின்ற முன்னாள் முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரனுக்கும் தலைசாய்த்துக் இருகரம் கூப்பி வணக்கம் செலுத்தினார் கோட்டாபய.
அருகே நின்ற தமிழ்த்தேசிய மக்கள் முன்னணியின் தலைவர் கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் பின்பக்கமாகக் கையைக் கட்டிக் கொண்டு நெஞ்சை நிமித்தியவாறு நின்றார். இருகரம் கூப்பி ஜனாதிபதிக்கு அவர் வணக்கம் செலுத்தவில்லை. அது கஜேந்திரகுமாருடைய சுயமரியாதையைக் காண்பித்தது. எழுந்து நின்ற ஏனைய சில எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்களும் ஜனாதிபதியைக் கவனத்தில் எடுத்ததாகக் கூற முடியாது.
நிகழ்வு முடிவடைந்தவேளை முன்னாள் அமைச்சர் பேராசிரியர் பீாிஸ் விக்னேஸ்வரனுக்கு அருகில் சென்று இருகரம் கூப்பி வணக்கம் செலுத்திய பின்னர் பணிவாக நின்று உரையாடினார். அது முன்னாள் நீதியரசர் என்ற மரியாதையைக் காண்பித்தது.
இவ்வாறு அங்கு இடம்பெற்ற பல முக்கிய சம்பவங்கள், சந்திப்புகள் செய்திகளாக வெளிவரவேயில்லை. அங்கு செய்தி சேகரிக்கச் சென்ற செய்தியாளர்கள் பலருக்கு நாடாளுமன்றச் செய்தி எழுதும் அனுபவம் இல்லை. மரபுகளும், நடைமுறைகளும் தெரியதில்லை.
வெறுமனே கருத்துக் கேட்பது அங்கு நிகழ்த்தப்படும் உரைகளை மாத்திரமே செய்தியாக்குவது நாடாளுமன்றச் செய்தியிடல் அல்ல-- சிறிய சிறிய சம்பவங்களைக் கூட நன்கு கூர்ந்து அவதானித்துச் செய்திகள் எழுதப்பட வேண்டும். அவ்வாறான செய்தியிடல்தான் லொபி எனப்படுவது. ஆனால் லொபி எழுதுமளக்கு ஒரு சிலரைத் தவிர ஏனைய செய்தியரளர்களுக்கு நாடாளுமன்ற மரபுகள் அறவே தெரியவில்லை. கூர்ந்து அவதானிக்கும் பொறுமையும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.
---மற்றுமொரு குறிப்பு-----
நாடாளுமன்ற நிகழ்வு முடிவடைந்த பின்னர் உறுப்பினர்களுக்கான விருந்தோம்பல் மண்டபத்தில் தேநீர் விருந்து இடம்பெறும்-- அப்போது அரசதரப்பு, எதிர்த்தரப்பு என்ற வேறுபாடுகள் இருக்காது- வெளிநாட்டுப் பிரதிநிதிகள், செய்தியாளர்கள் உட்பட அனைவருமே ஒன்றாகத் தேநீர் அருந்துவர். உரையாடுவர். இதுவும் நாடாளுமன்ற மரபுகளில் ஒன்று-
இச் சந்தர்ப்பத்தில் எடுக்கப்படும் படங்களை வைத்துக் கொண்டு சுமந்திரனோடு அங்கஜன் நிற்கிறார், டக்ளஸ் தேவானந்தாவும் செல்வம் அடைக்கலநாதனும் ஒன்றாக இருக்கின்றனர் என்று கிண்டலடித்துச் செய்தி எழுதுவது ஊடக ஒழுக்கவிதியல்ல-
விமர்சன நோக்கில் அந்தப் படங்களை வேறு வகையாகச் சித்தரிக்கலாம். ஆனால் ஒன்று சேர்ந்துவிட்டனர், மகிழ்ச்சியாக இருக்கின்றனர், இவர்கள்தான் மக்கள் பிரதிநிதிகளா என்றெல்லாம் கேள்வி எழுப்பிக் கிண்டலடிப்பது ஊடக நாகரீகம் அல்ல-
அரசியல் உறவு என்பது பொது இடங்களில் அல்லது முக்கியமான நிகழ்வுகளில் நேரடியாகச் சந்திக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தால் ஒப்பாசாரத்துக்காக கைகொடுத்துக் கதைப்பது மரபு- அதுவும் நாடாளுமன்றத்திற்குள் அந்த நடைமுறை தவிர்க்க முடியாதது.
ஆனால் குறிப்பிட்ட சில பிரதான ஊடகங்களைத் தவிர, செய்தி இணையத் தளங்கள், சமூக ஊடகங்கள், யூரியுப் தொலைக்காட்சிகள் எல்லாவற்றையுமே குழப்புகின்றன. செய்தி எது. விமர்சனம் எது என்ற வேறுபாடுகளே இல்லை. கையில் கிடைத்த படங்களை வைத்துக் கொண்டும் வாயில் வரும் வசனங்ளையும் எழுதி ஒட்டுமொத்த ஊடக நாகரீகத்துக்கே கேடு விளைவிக்கின்றன.
ஒவ்வொருவரும் தங்கள் விருப்பங்களை விமர்சனமாக்குகின்றனர். இது தமிழ்ச் சமூகத்தின் எதிர்கால அரசியலுக்கும் ஆபத்தானது.
பிரதான ஊடகங்கள் தங்களுக்குரிய பொறுப்புக்களில் இருந்து விலகித் தங்களுக்குரிய செய்தியிடல் முறைகளிலும் விடுகின்ற தவறுகளும் இவ்வாறான நிலைமைகளுக்குக் காரணமாக இருக்கலாம்.
 

தனிமை

4 weeks ago

Relationship: The state of being connected, by blood or marriage. 'Synonym.

'எனக்கு இரண்டு கோடி ரூபாய் சொத்து இருக்கு, எனக்கு யாருமே தேவை இல்லை' - இப்படித்தான் அந்த 65 வயது பெரியவர் ஆரம்பித்தார். கொஞ்சமா ஆல்கஹால் எடுத்திருந்தார் போல. நிலையில்லாமல் இருந்தார். ஒரு 15 நிமிடம் அவரோட 65 ஆண்டு கால வாழ்க்கையை பெருமிதத்தோட சொல்லி முடித்தார். சின்னவன் ஆஸ்திரேலியால இருக்கான். பொண்ணுங்க 2 பேர், ஒருத்தர் சென்னைல குடுத்திருக்கேன். இன்னொருத்தி பூனேல இருக்கா. மாப்பிள்ளை மிலிட்டரில இருக்கார். பெரியவன் என் கூட இருக்கான்.  நிறைவான வாழ்க்கை, என்றார். 

இவர் என் மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்த நாள் நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது. மனைவியுடன் வந்தார், ஏதோ விசேஷ வீட்டுக்கு போய்விட்டு வந்திருப்பார்கள் போல. நிறைய நகைகளும் பட்டுபுடவை, வேஷ்டியுமாக ஒரு செழிப்பு அவர்கள் உடையில் இருந்தது. மிகுந்த கனிவுடன் பேசினார்கள், தங்கள் உடல் உபாதைகளை சொன்னவர்கள்,  பின் தாங்கள் ஒரு ஆசிரியர் குடும்பம் என்றார்கள். மகன்கள், மகள், மனைவி, பெரியவர் என அனைவரும் ஆசிரியர்கள்.

சர்க்கரை நோய்க்கு மருந்தெடுப்பதால் அவரை தொடர்ச்சியாக பார்த்து வந்தேன். ஊரில் ரியல் எஸ்டேட் சூடு பிடிக்க தொடங்கிய காலம்  அது. அவர் முன்னாளில் எப்பொழுதோ வாங்கிய நிலம் நல்ல மதிப்பு மிக்கதானது. தன்னை வெல்ல யாரும் இல்லை என்றும் மற்றொரு நாள் சொல்லி சென்றார், பெருமிதமாகவே இருந்தார்.

2,3 வருடங்களுக்குள்ளாகவே அவருடைய பேச்சில் சின்ன மாற்றங்கள் தெரிந்தது. எதையோ தொலைத்தது போல வெறிச்சிட்ட கண்கள். "என்ன சார் எப்படி இருக்கீங்க" என்ற கேள்விக்கு, முன்னைப் போல பளீர் சிரிப்பு இல்லை, "இருக்கிறேன் டாக்டர்", என்ற ஒற்றை வரி பதில் வந்தது. அவரை தேற்றும் விதமாக அப்புறமா, பிள்ளைகள் எல்லாம் எப்படி இருக்காங்க, என்ன பண்றாங்கன்னு ஆரம்பித்து வைத்தேன். 

எல்லோரும் நல்லா இருக்காங்க சார், ஆனால் ரொம்ப பிஸியா இருக்காங்க. நமக்கு கூட ஒரு ஆள் இல்லேன்னு வருத்தமா இருக்கு.

அவங்களுக்குன்னு ஒரு வாழ்க்கை இருக்குல சார், பாவம் என்ன சூழ்நிலையில் இருக்காங்களோ...

எல்லோரும் ரொம்ப பாசக்காரங்க தான் சார், ஆனால் காலம் எல்லொரையும் கட்டி போட்டு வச்சிருக்கு. ஒருத்தரோட ஒருத்தர் நேரம் செலவழிக்க முடியாம பஞ்சா பறக்குறாங்க. கேட்டால் அமெரிக்கா வா, பூனே வாங்குறாங்க. நமக்கு எதுவும் செட் ஆகுறதில்ல சார். இப்படியே ஓட்டிட்டிருக்கேன். என்றார். 

அவங்களும் சம்பாரிக்கணும் செட்டில் ஆகணும்ன்னு ஒரு எண்ணம் இருக்கும்ல சார்...?

அதான் சார் புரியல, அவங்க வாழ்க்கை முழுக்க ஓடி சம்பாரித்தாலும் சேர்க்க முடியாத சொத்து எங்கிட்ட இருக்கு. நானே கொடுத்தாலும் அது இப்போ அவங்களுக்கு தேவைப்படாது போல.. எதன் பின்னால ஓடுறாங்கன்னே தெரில. எல்லோரும் ஒரே ஓட்டமா ஓடுறாங்க, வாழ்க்கையை புரிந்து கொள்ள எல்லோருக்கும் 65 வயது ஆகணும் சார்  என்று சிரித்தார்..

நடுவில் பார்க்கின்சோனிசம் பாதித்தது, அப்பொழுதும் மனிதர் அசரவில்லை வயதானால் வருவது தானே இதெல்லாம் பிரச்சனை இல்ல சார்  என்பார். பெரிய வேடிக்கை என்னவென்றால் மனம் சோர்வடையும்  போதெல்லாம் இந்த  நோயின்  தாக்கம்  மிக கடுமையாக இருக்கும். அவரின் மன உறுதிக்கு முன்னால் நோய் கொஞ்சம் தோற்று தான் போனது.

சில காலத்துக்கு பின் முன்பு மிகவும் தளர்ந்து போய் இருந்தார் அவர் மனைவி துணையாக கூட்டி வந்தார், தன்னுடைய மூத்த மகன் பைக் ஆக்சிடென்ட்டில் திடீரென்று  இறந்ததை சொன்னார், பாவமாக இருந்தது என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியவில்லை. சார் பையன் திடீர்னு  போய்ட்டான் சார், ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு சார் என்றார், நான் அவர் மனைவியிடம் அவரை எப்படியாவது தேற்றுங்கள் இல்லையென்றால்  நோயின் கடுமை அதிகரிக்கும்  என்பதை சொன்னேன். அவர் மனைவி  மார்பக புற்று நோயால் பாதிக்கபட்டு மார்பகத்தை இழந்திருந்தார், அவரை ஆதரித்து அணைத்து கூட்டி சென்றதை பார்க்கும் போது சிறிது நிம்மதியாக இருந்தது. 

எதிர் பார்க்காத  அளவில்  மிக விரைவாக அந்த பாதிப்பில் இருந்து மீண்டார். மகனின் மனைவியை டீச்சர் ட்ரைனிங் படிக்க வைத்தார் மகனின் வேலையை மருமகளுக்கு வாங்கி குடுத்தார், தன் பேத்திக்கு (இறந்த மகனின் மகளுக்கு) திருமணம் முடித்து வைத்தார். மருமகளிடம்," வேலை வாங்கி கொடுத்தாயிற்று இனி உன் வாழ்க்கையை நீயே  பார்த்து கொள். நீ  திருமணம் முடித்தாலும் எங்களுக்கு சம்மதமே"  என்று அவர்களுடைய தந்தை வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தார்.  எல்லாம் சரியாக தான் இருந்தது.

மூன்று  மாதம் முன்பு மறுபடி தம்பதி சமேதராக வந்தார்கள்,  மகன் தங்களுக்கு  விசா அனுப்பி உள்ளதாகவும், ஆஸ்திரேலியா போவதற்கு முன் உடம்பை செக் அப் செய்ய வந்தோம் என்றார்கள் மகிழ்ச்சியாக அனுப்பி வைத்தேன். 

அப்போது சென்றவரை வெகு காலத்திற்கு பின் இன்று காலையில் தான் மீண்டும் பார்த்தேன். நடுங்கிய படி அமர்ந்தார், என்ன செய்கிறதென்று கேட்டேன். பதில் இல்லை ஏதோ தப்பு இருக்கிறது என்று புரிந்தது. அவர் அழுதால் என்ன சொல்வது என்று என் மனதின் மூலையில் ஒரு கேள்வியும் இருந்தது. அதனாலேயே என்னால் அவர் முகம் பார்க்க முடியவில்லை,  மீண்டும் கேட்டேன், என்ன சார் உடம்புக்கு ரொம்ப முடியலையா என்று? என்னை சில நிமிடங்கள் உற்று  பார்த்து விட்டு பிறகு சொன்னார் டீச்சர் என்ன விட்டு போய்ட்டா. அதனால  திரும்ப தண்ணி அடிக்கிறேன் உடம்புக்கு முடியல என்றார்.

அந்த அதிர்ச்சியை என்னால் உள்வாங்கி கொள்ள முடியவில்லை 7  வருடங்களாக அவரை ஆட்கொண்டும் ஒன்றும் செய்ய இயலாமல் இருந்த பார்கின்சோனிசம் நோய் இப்பொழுது 2 மாதங்களில் அவரை முழுமையாக சேத படுத்த ஆரம்பித்திருப்பது தெரிந்தது, தொடர்ச்சியாக பேச இயலவில்லை, நேராக நிற்க இயலவில்லை.. நடுங்காமல், தடுமாறாமல் நடக்க இயலவில்லை அனைத்தும் 2 மாதங்களில், தனிமை இனி இவரை என்ன செய்ய போகிறதோ தெரியவில்லை.

மனைவி இருக்கும் போது தெரியல சார். பேப்பர் எடுத்து குடுக்க ஆள் இல்லை, தண்ணி குடுக்க ஆள் இல்லை, தனியா இருக்கேன் டாக்டர். மக கல்யாணம் பண்ணி போய்ட்டா, மருமகளுக்கு இப்ப என்ன பாக்க  முடியாது, மகன் ஆஸ்திரேலியால இருக்கான். என்ன பண்றதுன்னு தெரியல என்றார். எனக்கு தெரிந்த ஆறுதல் வார்த்தைகளை சொன்னேன்... இவரால் இனி நடக்க இயலாது.. இவருக்கு கவலை அதிகமாக ஆக இவர் நோய் இவரை மெல்ல ஆட்கொண்டு ஆள் கொல்லும். அதனால் இவரை பத்திரமாக பார்த்து கொள்ளுங்கள் என்று யாரிடம் இப்போ நான் சொல்வது?? 

நல்ல வேலை அவர் அழவில்லை, நானும் உடன் அழுது விடுவேன் என்று நினைத்தாரோ என்னவோ??   அனைவரும் டீச்சர் என்றாரே. முதுமை நமக்கும் வரும் என்று டீச்சர்களுக்கு யார்  பாடம் எடுப்பது? இவரால் இனி இது போல் மீண்டும் ஒரு முறை என் மருத்துவமனைக்கு வர இயலுமா தெரியவில்லை.. 

வாழ்க்கை ஒரு ரோலர் கோஸ்டரை போல மேலே எழும்பி கீழே இறங்கி நமக்கு பல்வேறு அனுபவங்களை தருகிறது. அதில் மகிழ்ச்சியும் இருக்கும் அதிர்ச்சியும் இருக்கும். அனைத்திற்கும் தயாராக இருக்க பணம் மட்டும் போதுவதில்லை. அன்பாக அரவணைக்க, ஆறுதலாக பேச சக உயிர் வேண்டும். உறவுகளில் மட்டுமே அது சாத்தியமாகிறது. 

உடன் பிறந்தவர்களோ.., கை பிடித்தவர்களோ ஒருவருக்கு ஒருவர் ஆறுதல் அளிக்காமல் வாழ்க்கை முழுதும் எதன் பின்னால் ஓடுகிறோம்...? யாருக்காக ஓடுகிறோம்?? வாழ்க்கையை துவங்கும் போது எல்லோருக்கும் ஒரு தேடல் இருக்கிறது. சக மனிதனை விட ஒரு படி முன்னேறி விடும் வெறி இருக்கிறது. எல்லோரும் வெற்றியை நோக்கி ஓடுகிறோம். இலக்கை அடைந்தோமா?? எது தான் இலக்கு?? நமது ஓட்டத்தை எப்போது நிறுத்துவது?? 

ஓடிக் களைத்து, சோர்ந்து நிற்கும் போது எல்லையில்லா ஒரு பெருவெளியில் மாட்டிக் கொண்டதை உணர்வோம். நமது அனுபவத்தை  கேட்க யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்.  இதுவரையிலும் பலர் சொல்வதை நாமும் கேட்கவில்லையே...!!

ஒரு கதையின் முடிவையோ சினிமாவின் முடிவையோ அவ்வளவு ஏன் ஒரு எலெக்ஷன் முடிவைக்கூட கூட யூகித்து சொல்ல முடியும் நமக்கு, நமது வாழ்வின் இறுதி எப்படி இருக்கும் என்று யூகித்து அதற்கு தயாராவதில் என்ன தயக்கம்?

நமக்கு கிடைத்திருப்பது ஒரு வாழ்வு தான், அது பெரும்பாலும் எப்படி முடியும் என்பதை யூகிக்க நமக்கு பெரிய கஷ்டம் எதுவும் இருக்க போவதில்லை. ஆனாலும் நாம் அதற்கு துணிவதில்லை.  நம் முடிவுக்கு நாம் தயாராக இருந்திருந்தால், இன்று பல்வேறு நகர்புறங்களில், பூட்டிய வீட்டினுள் வாரக்கணக்கில் கண்டுகொள்ளப்படாமல் இறந்து, நாறிக் கிடக்கும் பெரியவர்களை பற்றி கேள்விப்படுவோமா?? அவர்களை பற்றி விசாரித்தால் வசதியானவர்களாகவும், அவர்களின் சொந்தக்காரர்கள் வெளிநாட்டில் இருப்பதாகவும் தெரிகிறது, எனில், இந்த முதியவர்கள் ஓடிய ஓட்டத்தின் பலன் என்ன?

கிராமங்களில் முதியோரை அரவணைக்கும் இடமாக சாவடிகள் இருந்தன. ஒரு வயதுக்கு மேல் முதியோர் ஒன்று கூடும் இடமாக அவர்களுக்கு சமூகம் புகழிடம் அளித்திருந்தது. இன்று அவையும் வழக்கொழிந்து விட்டன.  மருத்துவ வசதிகளால் பெருகி வரும் முதியோர்களுக்கு அவர்களின் உயிர்த்திர்த்தலே பெரும் பிரச்சனையாகி இன்று அவர்களை தனிமையில் இருந்து மீட்க முதியோர் காப்பகங்களே மிச்சமிருக்கின்றன.

நாம் ஓட்டத்தை முடித்து  எல்லைக் கோட்டை தொடும் போது, போதுமான ஓய்வும், தாங்கி பிடிக்க உறவுகளும் இருக்க பயணம் முடிய வேண்டும். அப்படியில்லை என்றால், நன்றாக ஓடிய ஒரு மராத்தான் வீரர் எல்லைக்கோட்டருகே சறுக்கிய கதையாக தான் நம் பயணம் முடியும். 

வாழ்வதற்கான திட்டமிடல் போல வாழ்க்கையின் இறுதிக்கான திட்டமிடலும் அவசியம். காசு பணம் சேர்ப்பது போல நண்பர்களையும் உறவுகளையும் சேர்க்க வேண்டும். எல்லாவற்றுக்கும் மேல், சமூகத்துக்கு பங்களிக்க வேண்டும் அதுவே இறந்த பின்னும் நம்மை பலர் மனதில் வாழ வைக்கும்.

 

DR. Sarav

# சென்ற வருடம் மல்லிகை மகள் பத்திரிகையில் வெளியான என்னுடைய 'உறவுத்திரைகள்' கட்டுரை..!

பிரபாகரன் அவர்கள் தன் கையால் சமைத்துக் கொடுத்த கோழிக்கறி விருந்து

4 weeks 2 days ago

 

பிரபாகரன் அவர்கள் தன் கையால் சமைத்துக் கொடுத்த கோழிக்கறி விருந்து.
பிரபாகரன் அவர்கள் தன் கையால் சமைத்துக் கொடுத்த கோழிக்கறி விருந்து. அவரின் திருமணம், அவரோடு ஒரே அறையில் வாழ்ந்த அனுபவங்கள், அவர் பெயர் எழுதிய தோட்டா, மகன் பாலச்சந்திரனின் மரணம் போன்ற விடயங்களை பகிர்ந்து கொள்கிறார் ஆய்வறிஞர் மு. நித்தியானந்தம் அவர்கள்.

 

சூழலை நேசிக்கும் யாப்பாண இளையவர்களின் பணி...

1 month ago

 

 

பண்ணைக் கடற்கரையை நேசிப்போம்

யாழ்ப்பாணம் கடல் எரிகளால் சூழப்பட்ட அழகான ஒரு சிறு நகரம். இது இயற்கை எமக்கு அளித்த வரம். பண்ணை கடற்கரையும் அதனை சூழவுள்ள பகுதிகளும் மிக அழகானவை. அநேகமான மக்கள் இப்போதெல்லாம் மாலை வேளைகளிலும், காலை வேளைகளிலும் உடற்பயிற்சிக்காக நடந்து செல்கிறார்கள். இதைவிட பொழுதுபோக்குக்காகவும் அமைதியை நாடியும் இக் கடற்கரையை இளையவர்களும், முதியவர்களும் பயன்படுத்துகிறார்கள். இது உண்மையிலேயே வரவேற்க வேண்டிய செயற்பாடுகள்,

இந்த பண்ணை வீதியை நடை ப்பயிற்சிக்காக பயன்படுத்துபவர்களில் நானும் ஒருவன். சூரியோதத்தையோ அல்லது சூரிய அஸ்தமனத்தையோ ரசித்தபடி நடந்து செல்லும் பொழுது நம்மையே அறியாமல் நாம் இயற்கையோடு ஒன்றிவிட்ட ஒரு உணர்வு ஏற்படும். ஆனால் ஒரு குறை உண்டு. இந்த பிரதேசம் சுத்தமாகவும் ஒழுங்காகவும் இருப்பதில்லை பல இடங்களில் பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் போடப்படுகின்றன. பல இடங்களில் கடலில் போடப்படும் பிளாஸ்டிக், கழிவுகள் நீர் ஏரியில் மிதந்து வந்து ஒதுங்கிய படி இருக்கும். இதைவிட, அதிக வேகத்தில் வாகனங்களை சாரதிகள் செலுத்துவதால் விபத்து நடந்துவிடுமோ என்ற அச்ச உணர்வு இருந்தபடியே இருக்கும். மேலும் மாலை வேளைகளில் இங்கு கூடுபவர்கள் வாகனங்களை நடைபாதைக்கு குறுக்கே நிறுத்துவதால் நடந்துவரும் முதியவர்கள் சிரமங்களுக்கு ஆளாகின்றனர். இதைத்தவிர இந்த இடமும் இயற்கைச் சூழலும் மனதிற்கு இதமாகவே உள்ளன.

2 நாட்களுக்கு முன்பு முகநூலில் இரு விடயங்கள் கண்ணில் பட்டன. முதல் விடயம் நடுத்தர வயதில் உள்ள ஒருவர் கடற்கரையோரத்தில் நிழல் மரங்களை நடுவதற்காக ஆயத்தம் செய்யும் ஒரு படம். இரண்டாவது விடயம் கடற்கரையை சுத்தம் செய்வதற்காகவும் பிளாஸ்டிக் கழிவுகளை அகற்றுவதற்காகவும் ஒன்று சேரும்படி கூறும் இளைஞர்கள் அணியின் வேண்டுகோள் ஒன்று. இந்த இரு விடயங்களும் மனதிற்கு, மகிழ்ச்சியை தந்தன. இன்று, ஆகஸ்ட் 16ஆம் தேதி காலை ஆறு மணிக்கு கழிவகற்றும் செயற்பாடு நடப்பதாக அத்தகவல் கூறியது. வழக்கமாக மாலையில் மட்டுமே பண்ணைக்கு செல்லும் நான் இன்று காலை சென்றேன். கிட்டத்தட்ட 30க்கும் மேற்பட்ட இளைஞர்கள் பல்வேறு இடங்களில் பிளாஸ்டிக் குப்பைகளை சுகாதார முறைப்படி சேகரித்துக் கொண்டிருந்தார். மிகமிக மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அவர்கள் சிலருடன் உதை யாடிவிட்டு பெரும்பொழுது முகநூலில் பார்த்த ஒருவர் வேறொருவருடன் சேர்ந்து சில மரக்கன்றுகளை வைத்துக்கொண்டு நடுவதற்காக ஆயத்தம் செய்துகொண்டிருந்தார்.
என்னுடன் இன்னும் ஒருவரும் சேர்ந்துவிட்டார் நாங்கள் நால்வரும் பண்ணை கடற்கரை பற்றியும் தற்போதைய இளைஞர்களின் செயற்பாடுகள் குறித்தும் செயற்றிறன் குறைந்த மாகாணசபை, மாநகர சபை குறித்தும் கருத்துக்களை பரிமாறிக்கொண்டோம்., எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாது மரங்களை நடும் அந்த மனிதர்களின் செயற்பாடுகளை மனதார பாராட்டினோம்., அவர்களை பார்க்கும்போது சிறுவயதில் மில்க்வைற் கனகராஜா யாழ் மாவட்டம் முழுவதும் பனை மரங்களை நட்ட ஞாபகங்கள் மனதில் ஓடின. அவர்களை பற்றி ஒரு குறிப்பு எழுதுவதற்கு புகைப்படம் ஒன்று எடுக்க கேட்டபோது மறுத்துவிட்டார். ‘தயவுசெய்து பொது வெளியில் எங்கள் பெயர் பரவுவதை நாங்கள் விரும்பவில்லை. இந்தக் செய்கை மூலம் நான் புகழப்படுவதையோ விமர்சிக்க படுவதையோ விரும்பவில்லை. தயவுசெய்து மன்னித்து விடுங்கள்” என்றார்கள்.

உங்கள் கையால் நாங்கள் கொண்டு வந்த இந்த மரங்களில் ஒன்றை நட்டு விடுவீர்களா? என்று கேட்டார் நானும் என்னுடன் இணைந்து நண்பனும் உடனடியாகவே “ஆம்” என்றோம். எங்களுக்கும் மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருக்கும் .மரத்தை நட்டு உயிர் தண்ணீரும் விட்டு அந்த சூழலியல் நண்பர்களோடு மனம் விட்டு உரையாடிவிட்டு வந்தேன் .

உண்மையிலேயே யாழ்ப்பாணம் இன்னும் உயித்துடிப்புடனேயே இருக்கிறது. சூழலை நேசிக்கும் இளைஞர்களும் முதியவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஏமாற்றத்தை தரும் போலித் தேசிய அரசியல்வாதிகளிலும் பார்க்க தேசத்தை , சூழலை , நேசிக்கும் மனிதர்களே இன்று நாட்டுக்குத் தேவை. அவர்களே சிறந்தவர்கள்

 

 

 

https://www.facebook.com/pg/sirakukal.info/about/?ref=page_internal

 

 

இந்த பதிவை எழுதும் போது என்னுள் இருக்கும் வலியும் அழுகையும் எனக்கு மட்டுமே தெரியும் !Dr Karthik Bala:

1 month ago

இந்த பதிவை எழுதும் போது என்னுள் இருக்கும் வலியும் அழுகையும் எனக்கு மட்டுமே தெரியும் !-Dr Karthik Bala:


மூன்று நாட்களுக்கு முன் ராஜபாளையத்தில் என் சொந்த தாய் மாமாவிற்கு காய்ச்சல், இருமல் மற்றும் உடல் அசதி ஏற்பட்டது. காய்ச்சலுக்கு மருத்துவம் பார்த்தும் குணமாகாதலால், மதுரை மருத்துவக் கல்லூரியில் பணி புரியும் என்னிடம் வினவினார்கள். ராஜபாளையத்தில் மற்றொரு தனியார் மருத்துவமனையில் செக் அப் செல்ல சொன்னேன். அங்கே சென்று பார்த்த போது, OXYGEN LEVEL, கம்மியாக இருந்தது என்று கூறியவுடன், கொரோனா வாக இருக்கும் என்று ஊகித்தேன். அடுத்து சிறிது நேரத்திலேயே என் மாமாவின் நிலை இன்னும் மோசமாக அங்கேயே oxygen கருவி பொருத்தப்பட்டது. ராஜபாளையத்தில் தனியார் மருத்துவமனைகள் அவ்வளவு பிரமாதம் என்று சொல்வதிற்கில்லை என்பதால், அந்த மருத்துவரே மதுரைக்கு கொண்டு செல்ல கூறினார். மதுரையின் பிரபல தனியார்  மருத்துவமனையில்  இதை பற்றி நான் வினவ, patient ஐ அழைத்து வருமாறு கூறினார்கள். Icu வில் பெட் இருப்பதாகவும் அட்மிட் செய்து கொள்கிறோம் என்று கூற என் மாமா ஆம்புலன்ஸில் அங்கே அழைத்து வர பட்டார்கள்.  ஆனால் வந்ததும் இவ்வளவு நேரம் பெட் இருந்தது இப்போது இல்லை என்றனர். (சிபாரிசு செய்யப்பட்ட யாருக்கோ பெட் சென்றுவிட்டது ) Patient கண்டிஷன் மோசமாக உள்ளதால் நாங்கள் ஏற்க முடியாது என்று கூறிவிட்டனர். Patient conditions பற்றி முழுமையாக நான் கூறிய  போது முதலில் ஒப்புக்கொண்டீர்களே என்ற என் வாதம் எடுபடவில்லை. நள்ளிரவு நேரம் அது. வேற எந்த ஒரு தனியார் மருத்துவ மணியில் விசாரித்த போதும் எங்கும் இடமில்லை என்று கை விரித்தார்கள். Patient ஐ பார்க்கும் முன்னே, 6லட்சம், 8லட்சம் என்று முதலில் ஹாஸ்பிடல்லில் டெபாசிட் செய்தால் மட்டுமே அட்மிஷன் என்ற வாக்கியம் மதுரையின் அனைத்து தனியார் மருத்துவமனைகளிலும் ஒலித்தது.  அரசு மருத்துவமனையில் கொரோன ICU வில் பணியாற்றும் எனக்கு தெரியும் ICU வில் இடமில்லை என்று! காரணம் அத்துணை patients இருக்கிறார்கள் GH இல். சரி வேறு வழியில்லை என்ற பட்சத்தில், கஷ்டப்பட்டு என் சீனியர் மருத்துவர்கள் செய்த உதவியில், ராஜாஜி அரசு மருத்துவமனை GH இல் icu வில் அட்மிட் செய்தோம். அதே ICU வில் தான் நான் டூட்டியில் இருக்கிறேன். இரவு முழுவதும் CPAP எனப்படும் வெண்டிலேட்டர் மோடில் வைத்திருந்தோம். ஆரம்பம் தொட்டு சிறிது மோசமாக இருந்தாலும் oxygen அளவு 90% தொட்டு கொண்டு தான் இருந்தது. ஒரு நிமிடம் விலகாமல் நான் உடனே இருந்தேன். Dexamethasone, enoxaparin, remdisevir, lasix, piptaz, ranitidine, hydrocort, Insulin, iv fluids, deriphylline endru நொடிக்கொரு தேவையான இன்ஜெக்ஷன் போட்டும், BP, oxygen status, SUGAR(cbg) என்று மானிட்டர் செய்து கொண்டே இருந்தேன். இரவு இப்படி கடக்க காலை 7 மணி அளவில் மூச்சு விட மிகவும் சிரமப்பட்டார், oxygen அளவும் படிப்படியாக குறைந்து 43% ஆக மாறியது, உயிர் காக்கும் மருந்துகளான adrenaline atropine ஆகியவற்றை போட்டு, CPR குடுக்க ஆரம்பித்தேன். மாமாவின் கொரோனா ரிப்போர்ட் வந்திருக்கவில்லை, CT Report உம் வந்திருக்கவில்லை. CT படத்தை பார்த்தே நுரையீரல் பாதிப்பு அதிகம் என்று ஊகித்திருந்தேன். அந்த இடத்தில் intubate செய்வதற்கோ, வெண்டிலேட்டர்க்கோ வசதியோ வாய்ப்போ இருக்கவில்லை. என் கண் முன்னே என் மாமாவின் உயிர் பிரிந்தது. இறக்கும் தருவாயில் கூட நான் இருக்கிறேன் காப்பாற்றி விடுவேன் என்று என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். என் double mask, face shield, googles தாண்டியும் என் கண்களைத்தான் பார்த்து கொண்டிருந்தார். ஆனால் ஒரு மருத்துவனாக நான் கொரோனவிடம் தோற்றேன்.  என் தாய் மாமாவை கொண்டு சென்று விட்டது. நொடிப்பொழுதில் உலகமே மாறிவிட்டது.  நான் இங்கே யாரையும் குறை கூற விரும்புவதை விட, கொரோன என்னிடம் கூறியவற்றை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறேன்!
காய்ச்சல், இருமல், அசதி, சுவை வாசனை தெரியாமல் இருத்தல் போன்ற எந்த ஒரு அறிகுறியையும் அலட்சியம் செய்யாமல் முதல் நாளே மருத்துவரை நாடுங்கள். 
Covid swab test ஐ விட CT CHEST தான் மிக முக்கியம் என்று உணருங்கள். 
ராஜபாளையம் போன்ற town களில் sick ஆக இருக்கும் கேஸ் களை கவனிக்க ஒரு மருத்துவமனை கூட இல்லை என்பதால் அரசு இதில் தலையிட்டு இது போன்று சிறு நகரங்களிலும் sick cases ஐ பார்க்கும் வசதி ஏற்படுத்த வேண்டும்! 
தமிழகத்தில் இருக்கும் வென்டிலேட்டர்களை வைத்துக்கொண்டு நாம் புரியும் போர் முற்றிலும் வீண்! 
எனக்கு கொரோனா இருக்காது என்று நீங்களாக எந்த ஒரு சுய நம்பிக்கையும் வளர்த்துக் கொள்ளாதீர்கள்.
மதுரையில் இருக்கும் அனைத்து தனியார் மருத்துவமனைகளிலும் கொரோனா வியாபார பொருள் ஆகிவிட்டது. அட்மிஷன் போதே 6, 7லட்சம் என்றால் சாமானிய நடுத்தர வர்கம் எங்கே செல்வார்கள்?? 
ராஜாஜியில் இடமில்லையா என்றால்,  திண்டுக்கல், திருச்சி, ராமநாதபுரம், சிவகங்கை, தேனி, விருதுநகர், திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி போன்ற அனைத்து மாவட்டங்களில் இருந்தும் மதுரை மருத்துவக் கல்லூரியை நாடும் போது இங்கே இருக்கும் மருத்துவர்கள் எத்தனை கேஸ் களை பார்க்க முடியும்? 
எங்கும் தலை விரித்தாடும் கொரோனவை சாதாரணமாக எண்ணாதீர்கள் ! வயதானவர்களையும், bp, sugar என்று வியாதி இருப்பவர்களுக்கும் மரணம் நிச்சயம். அதனால் வயதானவர்களை பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்... 
கொரோன விளையாட்டல்ல... போதும் 🙏
தனி மனித இடைவேளி, mask, sanitizer, போன்றவற்றை கடைபிடியுங்கள். 
இன்று எங்கள் குடும்பம் வாடும் நிலை உங்களுக்கும் வர வேண்டாம் என்று சொல்கிறேன். 
சிறிது அறிகுறி என்றாலும் மருத்துவரை நாடுங்கள் . 
பணத்தாசை பிடித்து வியாபாரம் செய்யும் தனியார் மருத்துவமனை management களை மொத்தமாக புறக்கணிக்க வேண்டிய நேரமிது.
மருத்துவர்களிடம் நான் வேண்டுவது, உங்கள் குடும்ப நலனிலும் அக்கறை கொள்ளுங்கள். 
கண் விழித்து எத்தனையோ கொரோன நோயாளிகளை காப்பாற்றிய என்னால் என் குடும்பத்தை காப்பாற்ற முடியவில்லை. 
சொந்த தாய் மாமாவிற்கு CPR குடுத்து, death summary எழுதும் நிலை வேறு எந்த ஒரு மருத்துவருக்கும் வர வேண்டாம்

 

source -facebook

ஒரு தகவல்

1 month ago

பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், திருவல்லிக்கேணி மேன்சஷனில் எனக்கு பக்கத்து அறையில் தென்னக ரயில்வேயில் சிவில் எஞ்சினியராக பணிபுரியும் அன்பர் ஒருவர் தங்கியிருந்தார். ஆரம்ப தயக்கங்கள் மறைந்து அவருடன் சகஜமாக பேசத் தொடங்கியிருந்தபோது ஒரு நாள் அவரிடம் கேட்டேன்.

“ ஏன் சார், இப்போ தமிழ்நாட்டுல அடிக்கடி பாலங்கள் பழுதடைந்தது. உடைந்ததுன்னு நியூஸ் வருது. ஆனா ரயில்வே பாலம் உடைந்ததுன்னு நியூஸ் வரமேட்டேங்குது.

ஆனா, ட்ரைன் நேருக்கு நேர் மோதல், சிக்னல் பெயிலியர் என்றெல்லாம் செய்திகள் வருது”

எப்படி ரயில்வே பாலம் மட்டும் ட்ரைன் ஓடுற அதிர்ச்சிய தாங்கிக்கிட்டு நல்லா இருக்கு?

அதற்கு அவர் சொன்னார்,

நாங்க பாலம் டிசைன் செய்யும்போதே, பாக்டர் ஆப் சேப்டி ஐந்தில் இருந்து பத்து வரைக்கும் வச்சுத்தான் டிசைன் செய்வோம். என்றார்.

அதாவது ஒரு பாலத்தில், 1000 டன் எடையுள்ள புகைவண்டி, 100கி மீ வேகத்தில் ஒரு நாளுக்கு 10 முறை சென்று வருகிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். இந்த நிலையில் நூறாண்டுக்கு இந்த பாலம் நல்ல முறையில் இருக்க, என்னென்ன தேவை என்று கணித்துக் கொள்வார்கள்.

பின்னர் அதைப்போல ஐந்திலிருந்து பத்து மடங்கு ஸ்ட்ராங்காக டிசைனை செய்து விடுவார்கள்.

பின்னர் டெண்டர் விடுவார்கள். அமைச்சர், அதிகாரி என அனைவருக்கும் அவர்களுக்கு தக்க கமிஷன் கொடுத்தது போக, அந்த காண்டிராக்டர் எவ்வளவு மட்டமாக கட்டினாலும், அந்தப் பாலம் தேவையை பூர்த்தி செய்து விடும். என்றார்.

இதே போல ராணுவத்திலும் பேக்டர் ஆப் சேப்டி என்பது, குறைந்தது ஐந்துக்கு மேல் இருக்கும். அதை மில் (mil standard) ஸ்டேண்டர்ட் என்றும் சொல்வார்கள். ஏனென்றால் எந்த சூழ்நிலையிலும் அந்த உபகரணம் 100% திறனுடன் செயல்பட வேண்டும் என்பதால்.

இந்திய ராணுவத்தில் வில்லிக்ஸ் (WILLYX) என்ற ஜீப் முன்னர் இருந்தது. தன்னுடைய பணிக்காலம் முடிந்ததும், அது ஏலத்துக்கு வரும். மக்கள் அதனை போட்டி போட்டு வாங்குவார்கள். கோவை உட்பகுதி கிராமங்கள், பொள்ளாச்சி மற்றும் அதன் உட்பகுதி கிராமங்களில் பண்ணையார்கள் இந்த வில்லிக்ஸ் ஜீப்பைத்தான் முன் பயன்படுத்துவார்கள். அதே போல ஆந்திரா ஜமீந்தார்கள், நிலச்சுவான்தார்கள் எல்லாம் இந்த ஜீப்பைத்தான் பயன்படுத்துவார்கள்.

போலவே, வடமாநில கிராமங்களிலும் இந்த ஜீப்புக்கு பெரும் மவுசு உண்டு. பீகார் மாநில உயர் ஜாதியினர் தாங்கள் வைத்திருக்கும் பிரத்யேக படைகளுக்கு (ரன்வீர் சேனா போல) இந்த வாகனத்தைத் தான் பயன்படுத்துவார்கள். தங்கள் ஜாதிக்குரிய அடையாளம் அல்லது அரிவாள், கோடாலி, துப்பாக்கி போன்ற மாடல்களுடன் இந்த ஜீப்பை அலங்கரிப்பார்கள். பல திரைப்படங்களிலும் நாம் இதனைக் காணலாம். தயாரிப்பாளர் நிர்ணயித்த ஆயுட்காலம் முடிந்து பல ஆண்டு கழித்தும் சிங்கம் போல் கர்ஜிக்கும் திறன் கொண்டவை இவை.

இப்பேர்பட்ட ஜீப்பின் மைனஸ் எரிபொருள் சிக்கனம். வெயில் களைப்படைந்து வந்தவன் மண்பானைத்தண்ணீரை மடக் மடக் என்று குடிப்பதைப் போல எரிபொருளை விழுங்கும் இது.

இதற்கு காரணம் இந்த ஜீப்பின் எடை என்பதால், இந்திய ராணுவத்தினர் இதன் எடையைக் குறைத்து தங்களுக்கு வழங்குமாறு ஜெர்மானியத் தயாரிப்பாளரிடம் கோரிக்கை வைத்தார்கள். அதிகம் இல்லை ஜெண்டில்மேன், இந்த ஜீப்புக்கு ஐந்து கோட்டிங் பெயிண்ட் அவர்கள் அடிப்பார்கள். அதைக் குறைத்து ஒரு கோட்டிங் அடித்தாலே 50 கிலோ வரை எடை குறையும்.

ஆனால் அந்தக் கம்பெனி அதற்கு மறுத்துவிட்டது. இந்த தகவலை நான் கேட்டபோது, எனக்கு ஹென்றி போர்டின் ஞாபகம் வந்தது.

ஆட்டோமொபைல் துறையின் மறுமலர்ச்சிக்கு காரணமான ட்ரான்ஸ்பர் லைன் தொழில்நுட்பத்தை கண்டுபிடித்த அவர் சொல்லுவார்.

“மக்கள் எந்த நிறத்தை வேண்டுமானாலும் விரும்பலாம், ஆனால் நான் கறுப்பு நிறத்தைத் தான் அவர்களுக்கு கொடுப்பேன்”

என்று.

காரணம், தொடர்ச்சியான ஆய்வுகளின் மூலம் அவர்கள் கண்டறிந்தது, கறுப்பு நிறம் மற்ற நிறங்களை விட விரைவில் காயும் என்பதே.

பெயிண்ட் காய்வதற்காக நான் அதிக நேரம் என்னுடைய காரை தொழிற்சாலையில் நிறுத்தினால் அதன் விலை கூடிவிடும். பின் எப்படி சாமானியனும் வாங்கும் விலையில் அதைத் தர முடியும் என்பார்?

இரண்டு கொள்கைகளுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை பாருங்கள்.

பள்ளி, கல்லூரிகளில் படிக்கும் போது ஜெர்மன் என்றாலே எனக்கு அலர்ஜி. ஏனென்றால் ஹிட்லர். ஆனால் ஒரு பொறியாளனாக என்னை ஜெர்மனி ஈர்த்தது என்றே சொல்லலாம்.

நாம் இந்திய, சீன, கொரிய, ஜப்பானிய, அமெரிக்க, ரஷ்ய மற்றும் ஜெர்மானிய பொருட்களை நம் வாழ்வில் பயன்படுத்துகிறோம். ஒவ்வொரு நாடும், தங்களுக்குரிய ஐடியாலஜி படி தங்கள் பொருளைத் தயாரிக்கின்றன.

சீனா – உபகரணம் அந்த வேலையை செய்து விடும், ஆனால் தவறி விழுந்தால் கேட்கக் கூடாது. நீடித்து உழைக்குமா என்றெல்லாம் கேட்கக் கூடாது.

ஜப்பான் – இதை விட அதிக தரம் இந்த வேலைக்குத் தேவையில்லை (ஆப்டிமைசேஷன்). (குறிப்பிட்ட அளவு கேரண்டி)

அமெரிக்கா – வேலை செய்யும். தப்பு பண்ணினா வேற தர்றோம்.

ஜெர்மன் – இதுக்கு மேல தரம் இந்தப் பொருளில் கொண்டு வர முடியாது.

இந்த கொள்கைதான் அவர்கள் அடிநாதம்.

எல்லோருக்கும் தெரிந்த காரை எடுத்துக் கொள்வோம்.

கார்களுக்கு உள்ளே ஓடும் வயர்களின் தூரம் குறைந்தது 5 கி மீ இருக்கும். இதற்கு டொயோட்டா போன்ற ஜப்பானிய கம்பெனிகள், 2 மிமீ தடிப்பான இன்சுலேசன் மற்றும் மேற்புற உரை போதுமென்று தீர்மானித்தால் (ஆப்டிமைசேஷன்), ஜெர்மானிய பென்ஸ்,ஆடி, ஸ்கோடா, பி எம் டபிள்யூ போன்றவை 6 மிமீ திக்கான வயராக அதை தயாரிப்பார்கள். இதனால் செலவு கூடும், காரின் எடை அதிகரிக்கும் அதனால் எரிபொருள் தேவை அதிகரிக்கும். ஆனாலும் அவர்கள் கவலைப்பட மாட்டார்கள்.
அதேபோல பெயிண்ட், முன்பு வில்லிக்ஸுக்கு சொன்னது போலத்தான், தாராளமாகச் செய்வார்கள். அதனால் தான். ஸ்கிராட்ச் ஆனாலும் உள்ளிருக்கும் பெயிண்ட் மானம் காக்கும்.

நம் இந்தியத் தயாரிப்புகளில் இருக்கும் ஒரு குறைபாடு, அந்தப் பொருள் எல்லா காலநிலைக்கும் தாங்குமா என்று பார்க்கமாட்டார்கள். ஐடியா கிடைத்ததும், டிசைன் செய்து, தயாரிப்புக்கு அனுப்பி விடுவார்கள். ப்ராடக்ட் டெவலப்மெண்ட் சைக்கிள் கால அளவு மிக குறைவாகவே இருக்கும்.

ஆனால் ஜெர்மன் கம்பெனிகளில், தாங்கள் டிசைன் செய்த பாகங்களை புரோட்டோடைப் ரெடி செய்து கம்பெனியின் மேற்கூரையில் போட்டு விடுவார்கள். அது பனி, வெயில், மழை எல்லாவற்றையும் சமாளிக்க வேண்டும். நான்கு பருவங்களும் முடிந்த பின்னர், அதனை எடுத்து தரப் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்துவார்கள். அது அக்செப்டபிள் லெவலில் இருந்தால் மட்டுமே, அதனை அப்ரூவ் செய்வார்கள். எனவே அந்தப் பொருள் எந்தச் சூழலையும் தாங்கும்.

இதைப் பற்றி ஒருமுறை பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அங்கே விண்டர்,ஆட்டமன், சம்மர், ஸ்ப்ரிங் என்று நான்கு காலநிலைகள் உள்ளன. ஆனால் இந்த விருதுநகர் மாவட்டத்தில் இரண்டே காலநிலைகள் தானே உள்ளன. சம்மர் மற்றும் ஹாட்சம்மர். ஏப்ரல், மேயில் ஹாட் சம்மர் மற்ற மாதங்கள் சம்மர் என்று நண்பர்கள் கலாய்த்தார்கள்.

அதே போல பாக்டர் ஆப் சேப்டி. ஒருமுறை நான் உபயோகித்த லோட் செல் 400 டன் வரை உள்ள தாக்கும் எடையை அளக்கக்கூடிய கெப்பாசிட்டி கொண்டது. பொதுவாக மற்ற நாட்டு தயாரிப்புகள் 300 டன் வரையே தாக்கும் எடையை நன்கு அளக்கும். அதன்பின் அதன் லீனியாரிட்டி குறையும். 400டன்னுக்கு மேல் எடை தாக்கினால் செயல் இழந்து விடும்.

சரியாக கணக்கிடாமல், 600 டன் வரை அதில் வேகமான எடை விழும்படி தவறு செய்து விட்டேன். ஆனாலும் அது அசரவில்லை. விழுந்த எடை 600 டன் என காட்டியது. அடுத்தடுத்தும் நன்கு இயங்கியது. ஏனென்றால் அது ஜெர்மானிய தயாரிப்பு.

இதைப் பற்றி நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது, ஒருவர் கேட்டார்.

இவ்வளோ நல்லா பண்ணுறாங்க. ஆனா சாப்ட்வேர் மற்றும் கணிணியில அவங்க ஒண்ணும் பெரிசா சாதிக்கலையே? என்றார்.

உடனே இன்னொருவர் சொன்னார். சிஸ்டம் ஹேங்க் ஆகுது, வைரஸ் வருது, பக் இருக்குது, அடுத்த வெர்சன்ல சரி பண்ணிடுறோன்னு சொல்லுறாங்க. அது அமெரிக்கன் ஐடியாலஜி.

ஆனா ஜெர்மன் தப்பே வரக்கூடாதுன்னு நினைப்பாங்க. அதனால் அவங்க புராடக்ட் டெவலப் பண்றதுக்குள்ள அது அவுட் டேட் ஆகுதோ என்னவோ என்று அங்கலாய்த்துக் கொண்டார்.

(1)
ஜெர்மானியர்கள் "செய்வன திருந்தச்செய்" ரகம். அங்க புரடக்ஷன் இஞினியரை விட தரக்கட்டுப்பாடு இஞினியருக்கு சம்பளமும் அதிகம் என்பதை நான் கண்கூடா கண்டவன். அவங்க கூட ஒரு மூன்று வருஷம் குப்பை கொட்டியவன் என்பதால் எனக்கு அது தெரியும். அப்படின்னா அவங்க "மோட்டோ" என்ன? வியாபாரம் என்பதை விட நாட்டின் பெயர் முக்கியம்... தரம் முக்கியம் என நினைக்கும் மனோபாவம் தான் இப்படி ஒரு பதிவு நம்ம சயிண்டிஸ் போடும் அளவு காரணம்.

சாதரணமான ஒரு டூல். ரின்ச்சஸ் (wrenches) எடுத்துகோங்க. நம்ம நாட்டிலே எது ஒசத்தின்னு கேட்டா "டபாரியா" மேக் தன் பெஸ்ட்ன்னு சொல்லுவாங்க. ஆனா ஒரு டபாரியா ரின்ச் வச்சுகிட்டு பத்தாவது மாடில ஸ்கஃபோல்டிங்ல வேலை பார்க்கும் ஒருத்தன் அதை கீழே தவறி போட்டுட்டா அது ஒரு காண்ட்கிரீட் தரையில் விழுந்தா டமால் தான். ஆனா அதே ஜெர்மானியின் usag, upak பிராண்டு வாங்கி புர்ஜ் கலீஃபாவின் 160 வது மாடில இருந்து கீழே போட்டுட்டு கீழே வந்து அவ்வை நெல்லிக்கனியை ஊதி எடுத்து சுருக்குப்பையிலே போட்டுகிட்டு போவது போல டூல் பாக்ஸ்ல போட்டு கிட்டு நடையை கட்டலாம். என்ன காரணம்னு யோசிச்சு பார்த்தா இந்த பதிவிலே மு.க. சொன்னது போல "பாக்டர் ஆஃப் சேஃப்டி" என்கிற ஒத்தை வார்த்தை தான் அவர்களின் பிரதானம். 

அவர்கள் வாட்ச் சிலது பார்த்தா "22 மீட்டர் கெப்பாசிட்டி"ன்னு போட்டிருக்கும். ஆனா அது 40 மீட்டர் உயரத்தில் இருந்து போட்டாலும் ஒன்னும் ஆகாது. ஏன்னா அவங்களின் "பாக்டர் ஆஃப் சேஃப்டி" சதம் பத்து முதல் 15 வரை. 

உதாரணத்துக்கு ஒரு தராசு இருக்குன்னு வச்சுகுங்க. ஒரு நாளைக்கு ஒருவன் அந்த தராசில் ஒரு கிலோ கத்தரிக்காய் ஒரு 500 முறை நிறுவை செஞ்சு போடுவான். அந்த தராசு ஒரு இரண்டு மாதத்தில் கன்ஸ்யூமருக்கு ஒரு கிலே சரக்கு தருவதுக்கு பதில் ஒரு கிலோவுக்கு கூடுதலாகவோ அல்லது குறைவாகவோ ஆகிடும். ஏன்னா அது உழைக்கும் உழைப்பு அப்படி. எதுனா நெளிஞ்சு போகும். எடையில் வேரியேஷன் இருக்கும். அதை இரண்டு மாதத்துக்கு ஒரு முறை காலிப்ரேஷன்க்கு அனுப்பினா அவங்க சர்வீஸ் செஞ்சு அதே ஒரு கிலோ மட்டும் சரியா இருப்பது போல மாத்தி தருவாங்க. (நான் இங்க தராசு - கத்தரிக்காய்னு சொன்னது ஒரு உதாரணம் மட்டுமே. )

ஆனால் ஜெர்மானிய டூல்ஸ் எல்லாம் விற்பனையின் போதே இதன் காலிப்ரேஷன் பீரியட் 6 மாதம் அல்லது ஒரு வருஷம் ஆனா 100 சதம் யூஸ் பண்ணினா மட்டுமே என்ற குறிப்போடு வரும். அப்படி 100 சதம் நாம அதை யூஸ் செஞ்சாலும் காலிப்ரேஷன் அனுப்பும் போது அதன் வேரியேஷன் என்பது 0.1 சதம் தான் இருக்கும் என்பது கண்கூடு. (மற்ற நாட்டு பொருட்கள் 5 முதல் 7 சதம் வரை வேரியேஷன் இருக்கும்)அப்படின்னா அதன் தரம் எப்படி இருக்கும் என நினைத்து பாருங்க. ஆக ஒரு லெவல் மிஷின் ல அதாவது 100 மாடி, 150 மாடி கட்டிடம் கட்ட லெவல் மிஷின் என்பது எத்தனை துள்ளியமாக இருக்க வேண்டும் தெரியுமா? கொஞ்சம் மாறினா கூட பில்டிங் பைசா நகரத்து சாய்ந்த பில்டிங் மாதிரி ஆகிடும். அப்படி இருக்கும் போது ஒரு கஸ்டமர் ஜெர்மன் மிஷின் வாங்குவானா? அல்லது விலை குறைவா இருக்குன்னு வேற மிஷின் வாங்குவானா?

ஆகா அவங்க தரத்தில் நோ காம்ப்ரமைஸ் என்பதால் வியாபாரம் பத்தி அதிகம் கவலைப்படாமல் தானாக விற்பனை ஆகிவிடும். ஆக அவங்க கொள்கையில் உறுதியா இருக்காங்க. அதனால நாம எல்லாம் அதை நம்பி வாங்கும் அளவும், அதை புகழும் அளவும் ஜெர்மானிய பொருட்கள் இருக்கு.

அதே போல ஜெர்மானியர்கள் ஒரு பொருளை தயாரிக்கும் போது தரம் என்பதை மட்டுமே கொள்கையா வச்சிருக்காங்களே தவிர அது எங்க தயாராகுது, எந்த நாடு, எவன் அதை தயாரிக்கிறான் என்பதை பார்ப்பதில்லை. உதாரணம் அப்போதே ஹிட்லர் கோவையில் இருந்த ஜி டி நாயுடு கிட்டே ஹாட்லைன் போன் செஞ்சு வாங்கி பயன் படுத்தியதோடு அதே போல அங்கயும் தயரிச்சார் என்பதும் இப்போதும் பி எம் டபில்யூ காருக்கு தேவையான ஒரு சின்ன ரப்பர் (சுண்டுவிரலில் மாட்டிக்கும் அளவிலான) ஓ ரிங் மாயவரத்தில் சுஜா ரப்பர் பேக்டரி என்னும் நிறுவனத்தில் இருந்து தான் போகுது என்பதெல்லாம் சின்ன உதாரணங்கள். 

ஆக தரம் சரியா இருக்கனும் என்பது அவர்களின் ஒரே தாரக மந்திரம்.

(2)
ஜெர்மனியின் இந்த தொழில் புரட்சியில் ஹிட்லருக்கு பெரும் பங்கு உண்டு.

இரண்டாம் உலகப் போர் சமயத்தில், உலகம் முழுவதையும் பிடிக்க வேண்டும் என்ற வெறி கொண்ட ஹிட்லர் நாட்டின் அனைத்து உற்பத்திகளையும் நிறுத்தி விட்டு வெறும் ஆயுதங்களும், ஆயுதம் சார்ந்த இயந்திரங்களும் மட்டுமே தயாரிக்க கட்டளையிட்டார். 

அப்படி தயாரிக்கப்படும் இயந்திரங்களில் பழுது என்ற சொல்லே இருக்கக் கூடாது என்பதை கட்டாயமாக்கினார். ஆகவே தான் இன்றும் ஜெர்மனிய பொருள்களில் பழுது என்பது மிக அரிதான ஒன்றாகவே இருக்கிறது. 

ஆனால் இது ஒரு விபரீத விளைவையும் ஜெர்மனியில் விளைவித்தது. தங்கள் நாட்டு இயந்திரங்கள் என்றுமே பழுதாவதில்லை என்ற இறுமாப்பு ஜெர்மானிய இன்ஜினியர்கள் மனதில் வேரூன்ற ஆரம்பித்து விட்டது. அவர்கள் இன்னும் அந்த இரண்டாம் உலகப் போர் கால உற்பத்தி நிபுணங்களின் போதையில் கண்முடி திளைத்திருக்க, மற்ற நாடுகளெல்லாம் சந்தடியின்றி சந்தியில் வாடிக்கையாளர்களை கவர்ந்திழுக்க பல டெக்னிக்குகளை களமிறக்கி விட்டன.

ஜெர்மனி கண் திறந்து பார்த்த பொழுது உலகம் எங்கேயோ போய் விட்டிருந்தது. இன்னும் என்னோடு பணி செய்யும் பல ஜெர்மனிய இன்ஜினியர்கள் அந்த பழைய போதையிலிருந்து வெளி வரவில்லை. 

அதனால்தான் அவர்கள் எதையும் தாங்கும் (Robust) இயந்திரங்களை உருவாக்கினாலும் இன்னும் சந்தையில் அதை விற்க முடியாமல் திணறுகிறார்கள்.

ஆனால் இன்றைய இளைய தலைமுறை ஜெர்மானியர்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இந்த மாயையிலிருந்து வெளி வருகிறார்கள் என்பது உண்மை.

 

Tea Tea (face book)

பகுதி 1 அபி அப்பா 

பகுதி -2 தராசு

பின்னூட்டத்தில் தெரிவித்தது.

1983 ஜூலை!

1 month ago
 
1983 ஜூலை!
 
இன்றைய பரம்பரை அறிந்துகொள்ளவும், இதற்கு முந்திய பரம்பரை எண்ணிப்பார்க்கவும், சிறுகதைபோல ஒரு நினைவுப் பகிர்வு!
1983 ஆம் ஆண்டு ஜுலை மாதம் 23 ஆம் திகதி! கொழும்புப் பல்கலைக்கழகத்தின் சட்டபீடத்தின் இறுதியாண்டுப் பரீட்சை ( LL.B, Final) நடந்துகொண்டிருக்கிறது. பரீட்சை மண்டபத்தில், நான்காவது பாடத்தின் இரண்டாவது வினாத்தாளுக்கு விடை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். காலை ஒன்பது மணிக்குப் பரீட்சை ஆரம்பமானது. நண்பகல் பன்னிரண்டு மணிக்கு முடிவடையும். குனிந்ததலை நிமிரமுடியாமலும், கண்ணிமைக்கக் கணப்பொழுதும் கிடைக்காமலும் மூளையின் வேகத்துக்கு இயன்றவரை ஈடுகொடுத்தபடி கரம் பேனையை நகர்த்திக் கொண்டிருந்தது. பதினொரு மணியளவில் பரீட்சை மண்டபத்தில் இருக்கவேண்டிய அமைதிக்கு மாறாக, ஒருவித இனம்புரியாத சலசலப்பை உணரக்கூடியதாகவிருந்தது. தலையை நிமிர்த்திப் பார்த்தேன். பரீட்சை மேற்பார்வையாளர்கள் பரபரப்பாக அங்குமிங்கும் நடந்துகொண்டிருந்தார்கள். அவர்களது முகங்கள் இறுகியிருந்தன.
மண்டபத்தில் பரீட்சை எழுதிக்கொண்டிருந்தவர்களும் நிமிர்ந்து இடப்பக்கமும், வலப்பக்கமும் வெளியே பார்வையை எறியத் தொடங்கிவிட்டார்கள். இச்சையின்றி இயங்கிய என்கண்களும் வெளியே நோக்க... ஓ! எங்கும் புகைமண்டலமாகத் தெரிந்தது.
கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பு சில இடங்களில் அசுர வேகத்தில் மேலெழுந்து விரிந்து கொண்டிருந்தது. குபீர் குபீரெனப் பல நிறங்களில் நெருப்புக் கலந்த புகை மண்டலம் கறுப்பாகி மேலெழுந்து வானிலே கலந்து கொண்டிருந்தது. ஏதோ தீவிபத்தாக இருக்கும் என்று முதலில் எண்ணினேன். ஆனால், அது வெறும் சாதாரண தீவிபத்து அல்ல, ஏதோ விபரீதம் நடக்கிறது என்று எனது உள்மனம் உறுத்தியது.
1977 ஆவணி அமளி எனது நினைவுக்கு வந்து நெஞ்சை உருக்கியது. பகீரென்று ஏற்பட்ட பய உணர்வு அடிவயிற்றில் ஈயத்தைக்காய்ச்சி ஊற்றியதைப் போலத் தீயாய்ச் சுட்டு, உடலெங்கும் வலியாய்ப் பரவியது. விரல்கள் நடுங்கின. பேனாவுக்கும் விரல்களுக்கும் இடையில் இருந்த நெருக்கமான பிடிப்பில் விரிசல் ஏற்பட்டது. எழுத்துக்கள் உருமாறி, அளவிலும் பெரிதாகி, வரிகளும் தடுமாறி ஐந்து சொற்களுக்கு மேல் இடம்பெற வேண்டிய ஒவ்வொரு வரியிலும் இரண்டு, மூன்று சொற்களே எழுதுப்பட்டு, ஒருபக்கத்தில் எழுதக்கூடிய விடயம் ஐந்து பக்கங்களை நிரப்பிக்கொண்டிருக்க... ஒருவாறு மதியம்12.00 மணியாயிற்று. பரீட்சை மேற்பார்வையாளர்கள் விடைத்தாள்களை விரைந்தோடிச் சேகரித்தார்கள். சிலரிடமிருந்து விடைத்தாள்களைப் பெற்றுக்கோண்டபோது அவை தவறிக் கீழேவிழுந்தன. பொறுக்கியெடுத்து அடுக்கி வைத்தார்கள். ஒவ்வொரு செயலும், ஒவ்வோர் அசைவும் வழமைக்கு மாறாக இருந்தது. அவர்களின் முகங்களில் தெரிந்த கலவரத்தையும், செயல்களில் இருந்த பதற்றத்தையும் பார்த்து காரணம் தெரியாமலே என் சிந்தை கலங்கியது. அப்போது தலைமை மேற்பார்வையாளர் விடுத்த அறிவிப்பு நிலைமையை உணர்த்தியது.
"இன்றுடன் உங்கள் பரீட்சை இடைநிறுத்தப்படுகிறது. கலவரம் தொடங்கிவிட்டது. அவசரகாலநிலை பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. மீண்டும் பரீட்சை எப்போது தொடங்கும் என்பது பின்னர் உங்களுக்கு அறியத்தரப்படும்." அவர் ஒரு சிங்களவர். ஆங்கிலத்தில் கூறினார். நிசப்தமாக இருந்த மண்டபத்தில் சத்தம் எழுந்தது.
"நான் நினைச்ச நான்....."
"எனக்குத் தெரியும் என்னவோ..நடக்கப்போகுதெண்டு..."
"காலையில நான் வரேக்குள்ள மருதானையில இரண்டு கடை எரிஞ்சு கிடந்தது...அப்பவே நான் நினைச்சன்..."
"எப்படாப்பா மிச்சப்பாடம் நடக்கும்...?
"மிச்சப்பாடமா..? மண்ணாங்கட்டி....உயிரோட போய்ச் சேருவமா எண்டு தெரியாமல் கிடக்கு.... அதுக்குள்ள...மிச்சப்பாடமும்..சொச்சப்பாடமும்..!"
"எந்தப்பக்கத்தால போறது?"
"நடந்து போவமா?"
"டாக்சியில போறதுதான் நல்லது.."
"டாக்சியிலயா..டாக்சிய மறிப்பாங்கள்....எழுபத்தேழுல எங்கட மாமாவுக்கு அப்பிடித்தான் நடந்தது. இழுத்தெடுத்து உயிரோட கொழுத்தினவங்கள்"
"டாக்சிக்காரனே குத்திப்போடுவான்"
பலரும் இப்படிப் பலவிதமாகக் கதைத்துக்கொண்டிருக்க, என்னையறியாமலே நான் அந்த இடத்தைவிட்டு அகன்றேன். கொள்ளுப்பிட்டியிலிருந்து நடையாய் நடந்து சென்றேன். கொழும்பு பொது வைத்தியசாலைக்கருகாமையில் வரும்போது வீதியிலே பல கார்கள் எரிந்துகொண்டிருந்தன. உடைந்த தளபாடங்கள், நொருங்கிய கண்ணாடிகள், சேதமாக்கப்பட்ட பொருட்கள் தெருக்கள் எல்லாம் சிதறுண்டு, பரவிக்கிடந்தன. ஆங்காங்கே தொட்டம் தொட்டமாக இரத்தத் துளிகள் தென்பட்டன.
ஆம்! 1956 ஆம் ஆண்டுமுதல் கொழும்பு வீதிகளுக்குத் தமிழனின் குருதியினால் குடமுழுக்கு நடைபெறுவது ஒரு சடங்காகிவிட்டது! நான் தெமட்டகொடைக்குப் போக வேண்டும். அங்குதான் நான் தங்கியிருந்தேன். அங்கு செல்லும் வழியைத் தீர்மானிக்க முடியவில்லை. தெருவில் நடந்துகொண்டிருந்த பயங்கரவாதச் செயல்களைப் பொறுத்து, ஆபத்து இல்லாத வழி அதுதான் என்று அப்போது என் மனதில் தோன்றியபடி, என் கால்கள் இயங்கின. எனது முகத்திலே தாடி வேறு. பரீட்சைக்கு ஆயத்தம் செய்தபோது வழிக்காமல் விட்டதால் கருகருவென்று அடர்ந்து வளந்துவிட்ட இரண்டு மாதப் பயிர்! ஆனால் தாடியினால் எனக்கு ஓர் அனுகூலமும் இருந்தது. குழந்தைப் பருவத்தில் காதுகுத்திய அடையாளம், துளையும் தூராமல் இன்னும் எனக்கு இருக்கிறது. அதனைத் தாடி ஓரளவு மறைத்திருந்தது. காது ஓட்டையைப் பார்த்துதான் கழுத்தை அறுப்பார்களாம். முன்னர் நான் கேள்விப்பட்ட அந்தத் தகவல் அந்தநேரத்திலா எனது நினைவுக்கு வரவேண்டும்? புஞ்சிபொறல்லை சந்திக்கு வந்து சேர்ந்துவிட்டேன். அங்கிருந்து சனசந்தடி மிகுந்த மருதானை வீதியூடாகத் தெமட்டகொடை நோக்கி நடந்தேன். தடால் புடால் என்று பயங்கரச் சத்தம் எல்லாப்பக்கங்களில் இருந்தும் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டேயிருந்தது. தொடர்மாடி வீடுகளில் இருந்து பொருட்களைத் தெருவிலே வீசிக்கொண்டிருந்தார்கள். வீதிகளில் அவற்றைச் சிலர் தீயிட்டுக் கொழுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். தொடர்மாடி வீடுகளில் இருத்து கிரீச்சிடும் அவலக்குரல்கள் காதில் நுழைந்து நெஞ்சைப் பிழந்துகொண்டிருந்தன.
"அன்ன துவனவா....யண்ட...கப்பண்ட (அதோ ஓடுறாங்கள் போ வெட்டு)
பறதெமலோ... அபே ரட்ட..... ஐயோ...கபண்ட எப்பா..கபண்ட எப்பா...ஐயோ... (பறத் தமிழன்....எங்கள் நாடு....ஐயோ....வெட்டாதீங்க...வெட்டாதீங்க..ஐயோ!)
கஹண்டெப்பா...கபண்டெப்பா...ஐயோ.."
(அடிக்காதீங்க....வெட்டாதீங்க.....)
ஆவேசக் கோசங்களும், அவலக் கூக்குரல்களும் கலந்து தெருவெல்லாம் ஒரே அல்லோல கல்லோலமாக இருந்தது.
திடீரென்று ஓர் அமைதி! தூரத்தில் ஜீப் வண்டியொன்று வந்துகொண்டிருந்தது. கைகளிலே கத்திகள், தடிகளுடன் நின்றவர்கள் ஜீப்பைக் கண்டதும் ஓடிவிடுவார்கள் என்றெண்ணிக் கவலை சிறிதளவு குறைந்தது. ஆனால் அவர்கள் வீதியிலிருந்து சற்று விலகி நின்றார்கள். வேகமாக வந்துகொண்டிருந்த ஜீப்பில் ஆயுதம் தரித்த காவலர்கள் இருந்தார்கள். கும்பல் நின்றிருந்த இடத்தை அண்மித்ததும் ஜீப் தனது வேகத்தைக் குறைத்துக்கொண்டது. எனக்குள் ஒரு தென்பு வந்தது. " ஓ! பொலீஸ் வந்துவிட்டது. இனிப்பயமில்லை" என்று மனம் சொன்னது. வேகத்தைக் குறைத்த ஜீப், கூட்டம் நின்ற இடத்தைத் தாண்டியதும், மீண்டும் வேகமாகத் தன்பாட்டில் சென்றுகொண்டிருந்தது. "என்ன இது? காடையர்கள் "வேலை" யை ஒழுங்காகச் செய்கிறார்களா என்று கண்காணித்துச் செல்வதற்காகவா அந்த ஜீப் வந்தது?" எனது பயம் இருமடங்காகியது. நடையின் வேகத்தைக் கூட்டினாலும் சந்தேகப்படுவார்கள். சாதாரணமாக (?) நடந்தேன். புஞ்சிபொரல்லைச் சந்தியிலிருந்து மருதானைப் பக்கம் இரண்டு நிமிடங்கள் நடந்திருப்பேன். பல குரல்களின் மரண ஓலம் ஒரு காருக்குள் இருந்து பலமாகக் கேட்டது. அந்தக் காரைச் சுற்றி நின்று சிலர் தங்களின் கையில் கிடைத்த ஆயுதங்களால் காரைப் பலமாகத் தாக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். காரின் கண்ணாடிகள் அடித்து நொருக்கப்பட்டன. உயிருக்கும் மன்றாடும் ஆண் குரல், பெண்குரல், குழந்தைகளின் குரல் எல்லாம் ஒன்றாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன.
காருக்கு மேலே, பெட்டிகளும், பொட்டலங்களும் ஒழுங்கில்லாமல் கட்டிவைக்கப்பட்டிருந்தன. தங்கள் இருப்பிடத்தில் அபாயம் என்று எங்கோ தப்பியோட வந்த குடும்பமாக இருக்க வேண்டும். எங்கிருந்தோ ஓடிவந்த காடையன் ஒருவன் காரின்மேல் பெற்றோலை ஊற்றினான். எங்கிருந்து நெருப்பு வந்தது என்று தெரியவில்லை. குபீர் என்று பற்றிப் பிடித்த நெருப்பு காரை முற்றாக மறைத்தது. உள்ளே ஓலமிட்டுக்கொண்டிருந்தவர்கள் உடைந்த கண்ணாடிகளினூடாகவும், கதவுகளைத் திறந்து தள்ளிக்கொண்டும் குற்றுயிரும் குறையுயிருமாக வெளியே பாய்ந்து விழுந்தார்கள். விழுந்தவர் ஒருவர், நிலத்தில் கையை ஊன்றி எழுந்து நிமிர்ந்தபோது காடையன் ஒருவனின் கத்தி அவரது கழுத்தில் இறங்கியது. காரினுள்ளே இன்னும் யாரோ இருந்திருக்க வேண்டும். கையிலே குழந்தையுடன் வெளியே பாய்ந்து இறங்கிய அந்தப் பெண் காரை நோக்கிக் கத்திய தோரணை அப்படி உணர்த்தியது. கனத்த தடியொன்று அவளின் தலையில் விழுந்தது. தாயும் குழந்தையும் தார் வீதியிலே சரிந்தார்கள். ஒரேயொருமுறை குழந்தையின் அலறல் உரத்துக் கேட்டது. உடல் வலியினாலா.. அல்லது உயிர் போய்விட்டதாலா.....விழுந்த குழந்தையிடமிருந்து எந்தச் சத்தமும் பின்னர் கேட்கவே இல்லை. கார் முற்றாக எரிந்துகொண்டிருந்தது.
பற தெமலு அப்பிட்ட எப்பா....தோச வடே......அப்பிட்ட எப்பா....மேக்க அபே ரட்ட....ஜயவேவா....
(பறத் தமிழர்கள் எங்களுக்கு வேண்டாம். தோசை, வடை எங்களுக்கு வேண்டாம். இது எங்கள் நாடு...)
வானைப் பிழக்கும் கோசத்துடன் காடையர் கும்பலொன்று வீதியில் பவனியாய்ச் சென்றுகொண்டிருந்தது. அந்தக் கும்பலில் ஐம்பது பேருக்கு மேல் இருந்திருப்பார்கள். கத்திகள், வாள்கள், பொல்லுகள், இரும்புத் தடிகள் சகிதம் அவர்கள் வேகமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். என் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.
என்ன செய்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒரு கணம்..ஒரேயொரு கணம்தான் திடீரென ஒருபொறி என் தலையில் தட்டியது. ஊர்வலத்தில் ஒருவனாக நானும் சேர்ந்துகொண்டேன். அந்தநேரத்தில் வீதியில் நடந்துசெல்ல அதுதான் பாதுகாப்பான வழி என்று எனக்குப் பட்டது. கூட்டத்தினர் வீதியில் வந்த கார்களை நிறுத்தினார்கள். சிலகார்களைப் போகவிட்டார்கள். சிலவற்றை அடித்து நொருக்கினார்கள். சிலர் உள்ளேயிருந்தவர்களை வெளியே இழுத்து உதைத்தார்கள், சிலர் அடித்தார்கள், சிலர் வெட்டினார்கள். சிலர் கற்களை எறிந்தார்கள், கடைகளை உடைத்தார்கள். சில கடைகளுக்குத் தீவைத்தர்கள். இப்படியே ஓட்டமும் நடையுமாக அந்தக் கும்பல் நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.
அப்போது, குறுக்கு வீதியொன்றிலிருந்து இரத்தக் காயங்களுடன் ஒருத்தர் வீதிக்கு ஓடி வந்துகொண்டிருந்தார். ஆஸ்பத்திரிக்குப் போகும் அவசரம் தெரிந்தது. துண்டிக்கப்பட்ட ஒருகை தொங்கிக்கொண்டிருக்க, மறுகையால் அதைத் தாங்கிப் பிடித்தபடி ஓடிவந்த அவர் இந்த வீதிக்கு வரும்போதுதானா, இந்தக் காடையை கூட்டமும் இங்கு வரவேண்டும்? அவரை எனக்குத் தெரியும் அவர் ஒரு புட்டுக்கடை முதலாளி. கூட்டத்தைக்கண்டு அவர் சற்றுத் தயங்க, கூட்டத்தில் இருந்த சிலர், "ங்கா...அன்ன..அபே மொதலாளி... அல்லண்ட... அல்லண்ட... " (அதோ, நம்ம முதலாளி! பிடிங்க! பிடிங்க! ) என்று அவரைத் துரத்த...அவர் திரும்பி ஓட எத்தனிக்கும்போது...வீதியிலே வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டு நின்றவர்களில் ஒருவனாக இருக்க வேண்டும்...அவரைத் தடுத்து பிடித்துத் தள்ளிக் கீழே விழுத்தினான். பக்கத்தில் கிடந்த மரத்தடியொன்றை எடுத்து ஓங்கி அவரது தலையில்....."ஐயோ....!" ஒரேயொருமுறை அவர் கத்தினார். எனக்குப் பயங்கர நடுக்கத்துடன் நெஞ்சு பதைத்தது. அவர்களில் யாராவது என்னை இனங்கண்டுகொண்டால்...இனம் காணத்தேவையுமில்ல.... சந்தேகித்தாலே போதும். அந்தக் கணத்தை நினைக்க இப்போதும் உள்ளம் நடுங்குகிறது.
கூட்டம் நகர்ந்தது. கூடவே நானும் தொடர்ந்தேன். இருபக்கங்களிலும் எரிந்துகொண்டிருந்த வீடுகளிலிருந்தும், கடைகளில் இருந்தும் கொழுந்துவிட்டெழுந்த நெருப்பு, தான் விழுங்கி ஏப்பமிட்ட இன்னோரன்ன பொருட்களின் எச்சமாக திரணை திரணையான செம்மஞ்சளும், கரும்பச்சையும் கலந்த புகையாகமேலெழுந்து வானில் கலந்தது. தெமட்டகொட வீதி வந்ததும் கும்பலுடன் கூடச் செல்வதுபோலச் சென்று, விலகாது செல்வது போல விலகி, தெமட்டகொட வீதியில் திரும்பி இருப்பிடம் நோக்கி விரைந்தேன். எப்படி வீடுபோய்ச் சேர்ந்தேன் என்று எனக்குத் தெரியாது. தெமட்டகொடயில் நான் தங்கியிருந்தது குணரத்ன என்ற ஒரு சிங்களவரின் வீட்டில். என்னைக் கண்டதும் குணரத்ன ஓடிவந்து குசலம் விசாரித்தார். அவரது முகத்தில் மகிழ்ச்சி கலந்த ஒரு நிம்மதி படர்ந்தது.
அங்கு என்னுடன் எனது அறை நண்பராக இன்னொருவரும் தங்கியிருக்கிறார். என்னிலும் பத்து வயது கூடிய அவர் ஒர் ஆசிரியர். அவரை மாஸ்டர் என்றுதான் அழைப்பேன். அவர் இன்னும் வந்திருக்கவில்லை. அவரின் வரவை எதிர்பார்த்துக் கவலையோடு காத்திருந்தேன். குணரத்னவும் கலவரப்பட்டான். நேரம் போய்க்கொண்டிருந்தது. எனது கவலை பதற்றமாகி அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது.
நேரம் பிற்பகல் நான்கு மணியிருக்கும். திடீரென்று மிகவும் வேகமாக ஓடி வீட்டுக்குள் வந்த மாஸ்டர் எங்கள் அறைக்குள் புகுந்து கட்டிலில் தடால் என்று விழுந்து கால்களை விரித்து. மல்லாந்து படுத்தார். உடல் மிகவும் வியர்த்திருந்தது, உடைகள் தாறுமாறாக அழுக்குப் படிந்திருந்தன. அவரால் பேசக்கூட முடியவில்லை. அரைக்கண் திறந்தபடி என்னைப்பார்த்து நாத்தழுதழுக்க ஏதோ சொல்ல முயன்றார். அவரால்முடியவில்லை. அவரது உதடுகள் துடித்தன. அவருக்கு என்னவோ நடந்திருக்க வேண்டும் என்று எண்ணினேன். அவரைத் தண்ணீர் குடிக்க வைத்து, அமைதிப் படுத்தினேன்.
அதற்குள் குணரட்னவும், அவரின் மனைவியும் அறைக் கதவருகில் வந்துநின்றார்கள்.
மாஸ்டர் நண்பகல் பன்னிரண்டு மணிக்கே பாடசாலையை விட்டு வெளியேறியிருக்கிறார். அப்போது அவரைக் கண்ட கும்பல் ஒன்று, அவர் தமிழர் என்பதை அறிந்ததும் அடித்து இழுத்துச் சென்றிருக்கிறது. இன்னும் சில தமிழர்களுக்கும் இது நடந்திருக்கிறது. எல்லோரையும் அச்சுறுத்தித் தள்ளிக்கொண்டு சென்றிருக்கிறார்கள் அந்தக் கும்பலில் இருந்தவர்கள். பின்னர் மாடுவெட்டும் ஓர் இடத்திற்குக் கொண்டு சென்று அங்கிருந்த தகரக் கொட்டகையின் உள்ளே எல்லோரையும் தள்ளிவிட்டு அடைத்து வைத்திருந்திருக்கிறார்கள். எல்லோரையும் அங்குவைத்துக் கொல்லப்போவதாக அச்சுறுத்தியிருக்கிறார்கள்.
அடைக்கப்பட்டவர்கள், யாரும் யாருடனும் பேசமுடியாதளவுப் பயத்தில் நடுங்கிக்கொண்டு இந்திருக்கிறார்கள். கொட்டகையின் உள்ளே மாடு வெட்டும் கத்திகளும், மரக்குற்றிகளும், மற்றும் இரத்தக் கறை படிந்த சாக்குகளும் கிடந்திருக்கின்றன. அவற்றைக் கண்டதும் எல்லோரும் மிகவும் பயந்துபோய் இருந்திருக்கிறார்கள். கொட்டகைக்கு வெளியே பலர் சத்தம் போட்டுக் கதைத்துக்கொண்டும், சிலர் அடிக்கடி கொட்டகைக்குள் வந்து எட்டிப் பார்த்து மிரட்டும் சைகைகளைக்காட்டி அச்சுறுத்திக் கொண்டுமிருந்திருக்கிறார்கள். இப்படியே மூன்று மணித்தியாலங்களுக்கு மேலாக மாஸ்டரும், மற்றவர்களும் மரணத்தை எதிர் நோக்கும் சித்திரவதையை அனுபவித்துக்கொண்டு இருந்திருக்கிறார்கள்.
அதன் பின்னர் ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாக விசாரித்திருக்கிறார்கள். மாஸ்டரை இரண்டு பேர் விசாரித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, அங்கு வந்த வேறொருவன் மாஸ்டரின் கையைப்பிடித்து அவரைத் தான் பார்த்துக்கொள்வதாகச் சொல்லி மாஸ்டரை அப்பால் இழுத்துக்கொண்டு சென்று...நீ வாத்தியார்தானே என்று கேட்டுவிட்டு, ஓடு...இங்கே நிற்காதே ஓடு ? என்று விரட்டி விட்டிருக்கிறான். இந்த விபரங்களைத் திக்கித் திக்கி மாஸ்டர் கூறினார். தான் பாடசாலைக்குச் செல்லும்போது அவனைத் தான் பலதடவைகள் கண்டிருக்கிறாராம் என்றும் மாஸ்டர் சொன்னர். அதைச் சொல்லும்போது அவர் அழுதேவிட்டார்.
அவன் தன்னை ஓடச் சொன்னதும் போன உயிர் திரும்பி வந்ததுபோல இருந்ததாம் அங்கிருந்து மிகவும் அவதானத்துடன் நடந்து வந்திருக்கிறார். அப்போது தன்னை யாரோ பின்தொடர்வதுபோல உணர்ந்தாராம். திரும்பிப் பார்த்தால் தன்னைப் பிடித்துவிடுவார்களோ என்று பயந்துகொண்டே, திரும்பியும் பார்க்காமல் ஓட்டமும் நடையுமாக வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறார்.
வீடு வந்தும் அவரது பயம் போகவில்லை. நடுங்கிக் கொண்டிருந்தார். அறையும் மலசல கூடமுமாக ஐந்து நிமிடங்களுக்கொரு தடவை அலைந்து கொண்டிருந்தார். இடையில் நான் குளியலறைக்குச் சென்று திரும்பி வரும்போது. அவர் அறையில் இல்லை. கன நேரமாகக் காணவில்லை. மலசலகூடத்திலும் இல்லை. வீட்டுக்காரரிடம் கேட்டேன். ஆளைக் காணவேயில்லை. மாஸ்டர் இந்தநேரத்தில் எங்கே போயிருப்பார்? கூப்பிட்டுப் பார்த்தேன் ஆள் இல்லவே இல்லை. குணரத்ன மாஸ்டரைத்தேடி வீதிப்பக்கம் போனார். சிறிது நேரத்தில் மாஸ்டர் மெல்லிய சத்தத்தில் என்னைக் கூப்பிடுவது கேட்டது. எங்கேயிருந்து....? ஓ..கட்டிலுக்குக் கீழேயிருந்துதான் வந்தது அந்த அனுங்கும் குரல். நான் குனிந்து பார்த்தேன்......
“என்ன மாஸ்டர் இது? இங்க பூந்திற்று இருக்கிறீங்க. வெளிய வாங்க” நான் அழைத்தேன்.
"அவனுகள் போய்ற்றானுகளா?" அவர் கேட்டார்.
" ஆர்" ஆரைக் கேக்குறீங்க? இங்க ஒருத்தரும் வரல்லயே!"
மாஸ்டர் மெல்ல வெளியே வந்தார். ஆளை மதிக்கவே முடியவில்லை. கொழும்பில் இளைஞர்கள் தங்கும் அறைகளில் உள்ள கட்டில்களின் கீழ்ப் பகுதி எப்படியிருக்கும் என்று சொல்லத் தேவையில்லை. அவ்வளவு தூசுகளும், ஒட்டடையும் அவரை முற்றாக மூடியிருந்தன. நடந்ததை அவர் சொல்லக் கேட்டபோது, அந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும் என்னால் சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை!
பக்கத்து வீட்டுக்காரன் மிகவும் நல்லவன். எங்களோடும் அவ்வப்போது கதைப்பவன். அந்தப் பழக்கதோசத்திலுள்ள பரிவினால், அவன் அன்று காலையில் இருந்தே நாங்கள் வீட்டுக்கு வந்துவிட்டோமா என்று அக்கறையோடு குணரத்னவிடம் விசாரித்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறான். நாங்கள் வந்து சேர்ந்தபிறகும் சுவருக்குமேலால் எட்டிப்பார்த்து அவன் கேட்க, அதற்கு குணரத்ன, வீட்டிலிருந்தபடியே "கட்டி அவில்லா...கட்டி அவில்லா..." என்று உரத்துச் சொன்னார். அது எனக்கும் கேட்டது. அப்போது நான் குளியலறைக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தேன். மரண பயத்தில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த மாஸ்டருக்கு "கட்டி அவில்லா...கட்டி அவில்லா.." என்று சொன்னது " கட்டிலுக்குக் கீழ ஒழிக்கும்படி தமிழில் சொன்னதுபோலக் கேட்டிருக்கிறது! அவர்கள் தமிழில் பேசமாட்டார்கள், அவர்களுக்குத் தமிழ் தெரியாது என்பதெல்லாம் மாஸ்டருக்கு அப்போது தோன்றவில்லை அவ்வளவுதூரம் அவரைப் பயம் ஆட்கொண்டிருந்திருக்கிறது.
நாடுமுழுவதும் இனக்கலவரம் பரவிவிட்டதை வானொலி மூலம் அறிந்தபோது இனி நமது உயிர் நம்கையில் இல்லை என்ற எண்ணம் இதயத்தில் எழுந்து தொண்டையில் இறங்கியது. வீட்டோடு சாப்பாடும் என்பதால் எங்களுக்கு வெளியே செல்லவேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை. குணரத்ன அடிக்கடி வெளியே சென்று வந்தார். ஒவ்வொருதடவையும் வெளியே நடக்கும் விபரீதங்களைத் திரைப்படம் பார்த்தவர் கதைசொல்வதுபோல விபரித்துக் கொண்டிருந்தார். பயமும் கவலையும் கலந்து எங்களைச் சூழ்ந்தது. எங்களது நிலைமையை உணர்ந்துகொண்டதனாலோ
என்னவோ, வீட்டுக்காரர் குணரத்னவும் அவரது மனைவியும், நோயாளிகளைப் பராமரிக்கும் தாதிகள்போல எங்களோடு நடந்துகொண்டார்கள். அது மகிழ்ச்சியைக் தருவதற்குப் பதிலாக, உள்ளத்தின் பலத்தை இன்னும் தளர்த்துவது போன்ற உணர்வைத்தான் கொடுத்தது.
இப்படியே இரண்டு நாட்கள் நகர்ந்தன. 25 ஆம்திகதி இரவு குணரட்ன திடீரென எங்களைக் கூப்பிட்டுக்கொண்டே எங்கள் அறைக்கு விரைந்தோடி வந்தார். மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் கைதட்டிக்கொண்டு வந்தார். "தன்னவாத...குட்டிமணி...மரில்லா...குட்டிமணி..மரில்லா...!"
சிறையில் தமிழ்க் கைதிகள் கொல்லப்பட்ட செய்தியைச் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார். வெட்கப்பட்டுச் சொல்ல வேண்டிய அந்தச் செயலை வீரச் சாதனையாகப் புகழ்ந்து விபரித்தார். எங்களுக்கு வெந்த புண்ணிலே வேலைப் பாய்ச்சியதுபோல இருந்தது. ஆத்திரம் ஒரு புறம், வேதனை மறுபுறம், இரண்டையும் மீறிய பயம் இன்னொரு புறம். இப்படியாக அவதிப்பட்டுக்கொண்டிருந்தோம்
மாஸ்டரின் முகத்தில் மரணக் களை தெரிந்தது. எனது முகமும் அப்படித்தான் இருந்திருக்கும். இப்படியாக அன்று இரவு முழுவதும் இருவரும் கலக்கத்தின் உச்சியில் இருந்தோம்.
மறுநாள் காலை விடிந்ததும் விடியாததுமாக வீட்டுக்காரர் குணரத்ன எங்கள் அறைக்கு மிகவும் கவலையோடும், சிந்தனையோடும் வந்தார். நான்கு பேரை வெட்டிச் சந்தியிலே போட்டிருக்கிறதாம் என்று சொன்னார். அவர் சந்தி என்று சொன்னது எங்களது வீட்டு ஒழுங்கை தெமட்டகொட வீதியில் போய் ஏறும் இடம். வீட்டிலிருந்து ஐம்பது மீற்றர் அளவு தூரத்தில் இருக்கிறது. அந்த நால்வரும் அடுத்த ஒழுங்கையில் இருந்த ஒரு வீட்டில் தங்கியிருந்தவர்களாம். அதையும் அவரே சொன்னார். சில வேளை எங்களையும் தேடி வரலாமாம். அக்கம் பக்கத்தில் இருப்பவர்களுக்கு இங்கே தமிழர்கள் இருப்பது தெரியாமல் இல்லை. அதனால் எங்களை அறையில் இல்லாமல் குசினிக்குள் போய் இருக்கும்படி சொன்னார். இதை அவர் சொன்னதும் உடலின் தசையெல்லாம் நடுநடுங்கியது. இரத்தமே உறைந்துவிட்டதுபோல இருந்தது. மாஸ்டரின் முகத்தைப் பார்க்க முடியவில்லை. பிணத்தின் முகம்கூடக் கொஞ்சம் பிரகாசமாக இருக்கும். அப்படியிருந்தது.
"பயவெண்ட எப்பா....மெஹெ கவுருத் எண்ட...பஹ. மம பலாகண்னவா... (பயப்பட வேண்டாம் இங்கே யாரும் வர முடியாது. நான் பார்த்துக்கொள்வேன்) என்று அவர் சொன்னர். ஆனால், எனக்குத் தெரியும், சிங்களக் காடையர்கள் கும்பலாக வந்தால் அவரால் எதுவும் செய்ய முடியாது என்று. அதனால் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தோம்.
அன்று பகல் 12.45 க்கு இலங்கை வானொலி செய்தியில் சொன்னார்கள், பம்பலப்பிட்டி இந்துக்கல்லூரியும், சரஸ்வதி மண்டபமும் அகதிமுகாம்களாக ஆக்கப்பட்டுள்ளன என்று. எனக்கு எழுபத்தி ஏழாம் ஆண்டுக் கலவர அனுபவம் உண்டு. அப்போதும் அங்கே அமைக்கப்பட்டிருந்த அகதிமுகாமில் அடைக்கலம் அடைந்துதான் ஊருக்குச் சென்றேன். எனவே எப்படியாவது அங்கே போய்விட வேண்டுமென்று தீர்மானித்தேன். சிங்களவனின் வீட்டில் முடங்கிக் கிடந்து வீணே செத்துத் தொலைவதைவிட, உயிரைக் காப்பாற்றும் முயற்சியில் சாவது பெரிதென்று எனக்குப் பட்டது. மாஸ்டரிடம் சொன்னேன். அவருக்கு அந்த வீட்டைவிட்டு வெளியேற விருப்பமில்லை. அதுபற்றிச் சொல்லும்போதே அவர் பதறினார். குணரத்ன எப்படியும் காபாற்றுவார் என்று அவர் நம்பினார்.
நான் என் எண்ணத்தைக் குணரத்னவிடம் சொன்னேன். அவரும் கவலையோடு சொன்னார். ஐந்தாறுபேர் வந்தால் தன்னால் சமாளிக்க முடியும் பத்துப் பதினைந்து பேர் வந்தால் என்ன செய்வது என்று தயங்கித் தயங்கித் தயங்கிக் கூறினார். அதைத்தான் நானும் சொன்னேன். "முதலில் சிலர் வந்து அவர்களை நீங்கள் சமாளித்து அனுப்பினால், அதன்பிறகு அவர்கள் மீண்டும் பலரைச் சேர்த்துக்கொண்டு பெருங்கூட்டமாக வந்தால், என்ன செய்வீர்கள்? எனவே நாங்கள் போகிறோம்" என்றேன். அப்போது மாஸ்டர், தான் எங்கேயும் போகவில்லை என்றும் அந்த வீட்டிலேயே இருக்க விரும்புவதாகவும் சொன்னார். நான் எவ்வளவோ சொல்லியும் அவர் மறுத்தார். பின்னர் நான் மட்டும் போவதென்று தீர்மானித்தோம். அன்றிரவுமட்டும் தங்கிவிட்டு என்னை மறுநாள் காலையில் போகும்படி குணரத்ன கூறினார்.
வீட்டில் எலி ஓடும் சத்தம் எப்போதும் கேட்பதுதான். இப்போது அந்தச் சத்தமும் எங்களுக்குக் கிலியைக் கொடுத்தது. வீட்டுக்காரி பாத்திரம் கழுவினாலும் எங்களை வெட்ட வருபவர்கள் கத்தி தீட்டுவதுபோல கேட்டது.
அன்றிரவு குணரத்னவும் மனைவியும் வெகு நேரம்வரை விழித்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். அவர்களது பேச்சுக்குரல் நள்ளிரவு கடந்தும் வெகுநேரம்வரை கேட்டுக்கொண்டேயிருந்தது. எங்களுக்கும் நித்திரை வரவில்லை. மாஸ்டரும் நானும் பெரிதாக எதுவும் பேசிக்கேட்டுக்கொள்ளவில்லை. பேசுவதற்கு வார்த்தைகள் வரவில்லை.
இரவு முழுவதும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் எங்களுக்கு உயிரும் உடலும் பிரிவதும் சேர்வதும் போன்ற வேதனையாக இருந்தது. அம்மாவிம் முகம் என் கண்ணெதிரே வந்தது. தாங்கொணாத் துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது. இன்னொரு முகம்....ஏழு வருடக் காதல்....எனக்கு என்னவும் நடந்தால் அவளின் இதயம் தாங்கிக்கொள்ளுமா என்பதை நினைத்து ப்பார்க்கவே முடியாமல் நெஞ்சு கனத்தது. ஊரிலிருந்த குடும்பத்தினர் ஒவ்வொருவரது முகமும் மனக்கண்ணில் ஓடி வந்து வந்து மறைந்தது. உலகிலேயே மிகவும் கொடுமையானது எதுவென்றால் மரணம் நிகழப்போகின்றது என்று நடுங்கிக்கொண்டிருப்பதுதான். அந்த மரணபயம் காலைவரை எங்களை வாட்டி வதைத்தது.
காலையில் எங்கெங்கோவெல்லாம் தேடியலைந்து பத்து இடியப்பத்தை வாங்கிவந்த குணரத்ன அவனது மனைவி வைத்த சொதியோடு அவரே எங்கள் அறைகுக் கொண்டுவந்து எங்களுக்குத் தந்தார். அதைச் சாப்பிட்டு முடித்து வீட்டின் முன்புறம் வரும்போது, அவரது எட்டுவயது நிரம்பிய ஒரே மகன் பிஸ்கட் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டோம். அப்போதுதான் எங்களுக்குத் தெரிந்தது, அன்று காலை வீட்டிலே யாருக்குமே சாப்பாடு இல்லையென்பதும், கடைகள் எதுவும் திறக்கவில்லை என்பதும், எப்படியோ கிடைத்த பத்து இடியப்பங்களையும் எங்களுக்குத் தந்திருக்கிறார்கள் என்பதும். அதை
என்னால் தாங்க முடியவில்லை. அவரது குழந்தைக்குக் கூடக்கொடுக்காமல்....”ஏன், இப்படி செய்தீங்க..” என்று நெகிழ்ந்து கேட்டேன். அவர் என் முதுகைத் தடவிக்கொடுத்துக் கண்களால் பேசினார். மனித நேயத்தின் உணர்வை அவரின் கண்களில் கண்டேன்.
என்னோடு வரும்படி மாஸ்டரிடம் மீண்டும் கேட்டுப் பார்த்தேன். நான் எவ்வளவோ சொல்லியும் அவர் மறுத்தார். தான் ஒருவர் மட்டுமென்றால் அங்கே பாதுகாப்பாக இருந்துகொள்ளலாம் என்ற எண்ணம் மாஸ்டரின் அடிமனதில் இருப்பதுபோல எனக்குத் தோன்றியது. அதற்குப் பிறகும் அவரை வற்புறுத்த விரும்பவில்லை. நான் மட்டும் போவதென்று வெளிக்கிட்டேன்.
எனக்குத் துணையாகத் தனது மனைவியின் சகோதரியான, சாமிலி வருவாள் என்றும் அவளோடு என்னைப் பஸ்ஸில் போகும்படியும் குணரத்ன கூறினார். அவளோடு என்னை அனுப்பினால் அவள் எனக்குத் துணையாக இருப்பாள். உதவியாக இருக்கும் என்றார். எனக்கும் அது நல்லதாகப் பட்டது.
குணரத்ன சாமிலியைக் கூப்பிட்டார். அவளையும் என்னையும் வைத்துச் சொன்னார். " நீங்கள் இரண்டுபேரும் இங்கேயிருந்து போகும்போது கணவன் மனைவிபோலப் போகவேணும், கையைப் பிடிச்சுக் கொண்டுதான் நடக்க வேணும்" என்று சொன்னார். "சாமிலி, ராஜா அதிகம் கதைக்காதமாதிரி நீ அவரோட கதைக்கவேணும் நான் இரவு சொன்னதுபோல கவனமாகப் போகவேணும்" என்று சாமிலியைப் பார்த்துச் சொன்னார். என்னிடம், " ராஜா! பயப்படவேண்டாம். சாமிலி கேட்கும் கேள்விகளுக்கு ஆம், இல்லை என்று மட்டும் பதில் சொல்லுங்க. நீங்க சாமிலியோட கதைக்கிறது யாருக்கும் கேட்டால், உங்களைத் தமிழன் என்று கண்டு பிடிச்சிருவாங்க. பிறகு பிரச்சினைதான்." என்று அறிவுறுத்தினார்.
சாமிலி ரத்மலானையில் வேலை செய்கிறாள். அவள் காலையில் வேலைக்குச் செல்லும்போது என்னோடு பம்பலப்பிட்டி வரை கூடவே வந்து அங்கே கவனமாக நான் இறங்கும்வரை பார்த்துக்கொள்ளும்படி இரவே அவளிடம் குணரத்ன சொல்லியிருக்கிறார்.
தமிழ் அரசியல் கைதிகள் கொலை செய்யப்பட்டதைக் கைகொட்டிச் சிரித்து மகிழ்ந்த அதே குணரத்னதான், தனது பிள்ளைக்குக் கூடச் சாப்பாடு இல்லாதபோதும் தமிழர்களான எங்களுக்குச் சாப்பாடுதேடித் தந்தவர். தனது திருமணமாகாத மைத்துனியை, மனைவியின் தங்கையை அந்தக் கலவர நேரத்தில் ஒரு தமிழனைக்காப்பாற்றுவதற்காக, கணவன் மனைவியைப்போல கையைப்பிடித்து அழைத்துச் செல் என்று அறிவுறுத்தியவரும் அதே குணரத்னதான்.
மனிதநேயம் அவர்களிடம் இருக்கிறது. அரசியல் அதை நமக்கு மறைக்கிறது, அவர்களையும் தடுக்கிறது.
விடைபெறும்போது, குணரத்னவின் கண்களைப் பார்த்தேன். அந்தக் கண்களின் ஓரத்தில், இருப்போமா விழுவோமா என்ற நிலையில் கண்ணீர்த் துளிகள் தத்ளிப்பதைக் கண்டேன். தாங்க முடியாத மன நெகிழ்வோடு சாமிலியுடன் விட்டைவிட்டு வெளியேறினேன்.
பஸ்தரிப்பில் நிற்கும்போது நெஞ்சு படபடத்தது. சாமிலியுடன் சிரித்துப் பேசுவதுபோல நடித்துக் கொண்டிருந்தேன். குணரத்ன அப்படித்தான் சொல்லியிருந்தார். பஸ்ஸில் ஏறி இருவரும் அருகருகே இருக்கையில் அமர்ந்தோம். பஸ் போய்க்கொண்டிருந்தது. எனக்கென்னவோ எனக்குப் பின்னுள்ள இருக்கையில் இருப்பவன் கத்தியால் என்னக் குத்துவதற்கு முனைவதுபோல ஓர் உணர்வு. திரும்பிப் பார்க்கவும் பயமாக இருந்தது. மருதானை.....டாலி வீதி.....கொம்பனித்தெரு.....யுனியன் பிளேஸ்.....நகர மண்டபம்......பம்பலப்பிட்டி சந்தி.......மனதில் சிறிது சிறிதாகத் தென்பு வந்தது. நமது உயிர் இனி நம்மிடந்தான் என்ற நம்பிக்கை துளிர்த்தது. நான் கடந்து வந்த வீதிகளின் இரு பக்கங்களிலும் கட்டிடங்கள் இன்னும் புகைந்து கொண்டிருந்தன. வீதிகளில் எரிந்துபோன கார்கள், பொருட்கள், தமிழன் சிந்திய இரத்தக் கறைகள்....இன்னும் கிடந்தன. எரிந்துகிடந்த வீடுகளைப் பார்த்தபோது. “அட, கொழும்பில் தமிழர்களுக்கு இவ்வளவு வீடுகள் சொந்தமாக இருந்திருக்கின்றனவே!” எண்ணி வியந்தேன். நெஞ்சின் மத்தியில் கனத்த வலியொன்று வந்து போனது.
காலி வீதியில் பம்பலப்பிட்டி தொடர்மாடிகளுக்கு முன்னால் பஸ் போகும்போது, எழுந்து மணியடித்தேன். அவளைப்பார்த்து ஒரு நன்றிப்பார்வை. "கிஹில்லா என்னங்" (போயிற்று வாறேன்) என்று அனுங்கிய குரலில் நான் சொல்ல, அவளும் எழுந்தாள். என்னோடு பஸ்ஸில் இருந்து இறங்கினாள். எனக்கு ஏன், எதுக்கு என்றெல்லாம் கேட்பதற்கு அவகாசம் இருக்கவில்லை. தானும் என்னோடு அகதி முகாம் வரை வருவதாகக் கூறி நடந்தாள். தேவையில்லை எனக்குப் பழகிய இடந்தான் நான் போகிறேன் என்றேன். அவள் கேட்கவில்லை. பம்பலப்பிட்டி இந்துக்கல்லூரிவரை வந்து, அங்கே நான் உள்ளே செல்வதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு, என்னிடம் இருந்து விடைபெற்றாள். குணரத்ன அப்படி அவளுக்குச் சொல்லியிருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.
பத்து நாட்கள் அகதிமுகாமில். பின்னர் படையினரின் பாதுகாப்புடன் தாயகம் நோக்கிப் புகைவண்டிப் பயணம்!
Checked
Fri, 09/18/2020 - 10:39
சமூகவலை உலகம் Latest Topics
Subscribe to சமூகவலை உலகம் feed