எங்கள் மண்

இளம் மொட்டுக்கள் சருகாகிய கோர தினம் செஞ்சோலை படுகொலை!

5 days 7 hours ago
Senjolai-4-720x450.jpg இளம் மொட்டுக்கள் சருகாகிய கோர தினம் செஞ்சோலை படுகொலை!

யுத்தம் நிறைவடைந்து 10 வருடங்கள் கடந்த போதிலும் யுத்தத்தினால் ஏற்பட்ட வடுக்கள் தமிழர்கள் மனதில் ஆறாத ரணமாகவே உள்ளன.

யுத்தத்தின்போது எத்துனையோ தாக்குதல்கள் தமிழர்கள் மீது அரங்கேற்றப்பட்டிருந்தன. அவற்றுள் செஞ்சோலை சிறுவர் இல்லத்தின் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட தாக்குதல் தற்போதும் நெஞ்சை பிசைகின்ற நிகழ்வாக மக்களின் மனங்களில் ஆழப் பதிந்திருக்கின்றன.

ஆம், கடந்த 2006ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 14ஆம் திகதி இதேபோன்றதொரு நாளில், முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் வள்ளிபுனம் பகுதியில் உள்ள செஞ்சோலை சிறுவர் இல்ல வளாகம் மீது இலங்கை விமானப் படையின் நான்கு அதிவேக யுத்தவிமானங்கள் மிலேச்சத்தனமாக வீசிய 16 குண்டுகள் 61 பாடசாலை மாணவிகளின் உயிர்களை பறித்தது. அத்துடன், 129இற்கும் அதிகமான மாணவிகள் அவயவங்களை இழக்கச் செய்தது.

இந்த கொடூரமான சம்பவம் இடம்பெற்ற நாள் தற்போதும் நம் கண்முன்னே காட்சியளிக்கின்றன. அன்றைய தினம்… கொல்லப்பட்டவர்களில் சிலரது உடல்கள் சிதறியபடி ஆங்காங்கே காணப்பட்டன. காயமடைந்தவர்களில் பலர் அவயவங்களை இழந்தனர். பூவாக மலரவிருந்த இளம் மொட்டுக்கள் சருகாகின.

காயமடைந்தவர்கள் முல்லைத்தீவு, புதுக்குடியிருப்பு, தர்மபுரம், கிளிநொச்சி ஆகிய பொது வைத்தியசாலைகளிலும் தனியார் வைத்தியசாலைகளிலும் உடனடியாக அனுமதிக்கப்பட்டனர்.

தமது பிள்ளைகள் தங்கியிருந்த பகுதி மீது குண்டுத் தாக்குதல்கள் இடம்பெற்றதை அறிந்த பெற்றோர், சொல்லொனாத் துயரத்துடன் செஞ்சோலை வளாகத்தை சூழ்ந்திருந்தனர்.

கொல்லப்பட்டவர்களில் தமது பிள்ளைகளும் உள்ளனரா என்ற ஏக்கத்துடன் இறந்து கிடந்த மாணவிகளைத் தேடிய குடும்பத்தினர் கொல்லப்பட்டவர்கள் தமது பிள்ளைகள்தான் என தெரிந்ததும் கதறிய கதறல்கள் எழுத்திலடங்காதவை.

இந்த சம்பவம் இடம்பெற்று இன்றுடன் 13 வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. இந்த தாக்குதல்களுக்கு சர்வதேசங்கள் கண்டனம் தெரிவித்திருந்தன. இருந்தபோதிலும் தமிழர்களுக்கு எதிரான இவ்வாறான தாக்குதல்கள் இடம்பெற்று காலங்கள் கழிகிறதே ஒழிய நீதி கிடைக்கவில்லையென்பதே மக்களின் குற்றச்சாட்டாக உள்ளது.

ஆண்டுகள் 13ஆன போதிலும் அன்றைய கொடூர தாக்குதல்களும் கோரமான உயிரிழப்புகளும் எம் மனக்கண் முன்னே தற்போதும் ஆறாத சுவடுகளாய் பதிந்துள்ளன.

எனினும் அன்று பாதிக்கப்பட்டவர்கள், அவயவங்களை இழந்த சிறுமிகள் அவர்களின் நிலைமை தற்போதும் கேள்விக்குறியாகவே உள்ளதென்பது மறுக்கப்பட முடியாத உண்மையே..

http://athavannews.com/இளம்-மொட்டுக்கள்-சருகாகி/

தமிழ் மக்­களின் உரிமைக்குர­லாக செயற்­பட்ட குமார் பொன்­னம்­பலம்!

5 days 8 hours ago

அண்ணல் குமார் பொன்­னம்­பலம் என்னும் உரிமைக்­குரல் எம்­மி­ட­மி­ருந்து பறிக்­கப்­ப­டாமல் வாழ்ந்­தி­ருந்தால் இன்று ஆகஸ்ட் 12 இல் அவ­ருக்கு 81 வய­தாகும்.

Maamanithar-Kumaar-Ponnampalam-Aiyaa-8-660x330.jpg

அர­சியல் கார­ணங்­க­ளுக்­காகக் கைது செய்­யப்­பட்ட தமிழ் இளை­ஞர்கள் சார்பில் நீதி­மன்­றங்­களில் வாதா­டினார். எவ்­வி­டத்­திலும், தமிழ் மக்­க­ளுக்குச் சார்­பான கருத்­துக்­களைத் துணி­வாக வெளி­யிட்டு வந்தார். இதனால்,  இதன் உச்சக் கட்­ட­மாக இன­வா­தி­களால் குமார் சுட்டுக் கொல்­லப்­பட்டார்.

தமிழர் தம் அடிப்­படை அபி­லா­சை­களை இடித்து வலி­யு­றுத்­தி­யவர் அவர். திம்­புக்­கோட்­பா­டு­களையே  தமிழர் தம் அடிப்­படை அபி­லா­சை­க­ளாக  கொண்­டி­ருந்தார். எந்த  ஒரு  சிங்­கள தலை­மையும்  வடக்கு கிழக்கு எனும் தமிழர் தம் பூர்­வீக நிலத்­தையும் பிறப்­பு­ரி­மை­யான  சுய­நிர்­ணய  உரி­மை­யையும் ஏற்று கொள்­வார்­க­ளானால் அர­சியல் தீர்­வைத்­தர வல்­ல­வர்­க­ளாவர் அன்றேல் இல்லை  என்­பதே அவ­ரது நிலைப்­பா­டாக இருந்­தது. ஒன்றுபட்ட இலங்­கைக்­குள்­ளான சக வாழ்வு சாத்­தி­யப்­ப­டு­மென நம்­பினார். அதுவே அவர் அடிப்­படை அபி­லா­சை­களை என்று வலி­யு­றுத்த கார­ண­மா­னது.

இதனை ஊர்­ஜிதம் செய்யும் வகையில்  பார்ப்போம் ஆனால் இந்­திய ஈடு­பாடு குறித்த அவ­ரது நிலைப்­பா­டா­னது திரு­மதி பண்­டா­ர­நா­யக்க மற்றும் இட­து­சாரிக் கம்­யூ­னிஸ்ட்­டுகள் என்­போரின் நிலைப்­பா­டு­க­ளுக்கு நெருங்­கி­ய­தாக நகர்ந்­தது. அபி­லா­சை­களை அடி­யொற்­றிய DPA Manifesto எனும்­ அ­ர­சியல் உடன்­பாடு ஊடாக 1988 ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலில் திரு­ம­தி­ ஸ்ரீ­மாவோ பண்­டா­ர­நா­யக்­கவை ஆத­ரிப்­ப­தற்­காக வடக்கின் இட­து­சாரிக் கம்­யூ­னிஸ்ட்கள் ஏனைய முற்­போக்குச் சக்­தி­க­ளுடன் இணைந்­த­போது குமார் பெறு­ம­தி­மிக்க பங்­க­ளிப்பை ஆற்­றினார். அது திரு­மதி ஸ்ரீமாவோ பண்­டா­ர­நா­யக்கவுட­னான நட்­பு­ற­விற்குக் கார­ண­மா­யிற்று. சம்­பிக்க ரண­வக்கவும் பல்­க­லை­க்க­ழக மாணவர் அமைப்பின் சார்­பாக இதில் கையொப்­ப­மிட்­டி­ருந்தார். அவ­ரி­டம் ­நேர்­மை­யி­ருந்­ததால் அர­சியல் நேர்­மையும் இருந்­தது.

கடைசி வரு­டங்­க­ளின்­போது அவர் ஆற்­றிய பங்­க­ளிப்பை நினை­வூட்­டு­வது சில­ருக்குப் பிடிக்­காது. அவ­ரது கடைசி வரு­டங்­க­ளின்­போது அவர் காட்­டிய மன வலி­மை­யா­னது அதீ­த­மா­னது. எம் தலைவர்  குமாரின் அர­சியல் நிலைப்­பா­டா­னது ஏறு­மா­றா­ன­தா­கவோ சந்­தர்ப்­ப­வாத போக்­கு­டை­ய­தா­கவோ இருக்­க­வில்லை. ஆனால் கொள்­கை­ நி­லை­யைத்­த­மிழர் தம் அபி­லா­சை­களை வலி­யு­றுத்­து­வ­தா­கவே இருந்­தது. அவ­ரது முயற்சிகள் நம்­பிக்­கையின் தோல்­வி­யா­னது. குமாரின் மனப்­பாங்­கில் ­மாற்றம் ஏற்­பட வழி­கோ­லிற்று.

அவ­ரி­ட­மி­ருந்து நான்  இன்றும் கைக்­கொள்ளும் ஒரு பண்பு, கருத்து வேற்­று­மைகள் வேறு, மனித அன்­பும் ­ம­னித பண்பும்  வேறு. இறு­திக்­காலம் வரை அனைத்து இயக்­கங்­க­ளையும் வர­வேற்று தனது இல்­லத்தில் விருந்­தோம்பி ஒன்­று­ப­டுத்தி பொது கருத்­திற்­காக சந்­திப்­புக்­களை ஏற்­ப­டுத்­தினார். இதன் விளை­வு­தான் ­அ­வரின்  பின்­னாளில் பத்து பதி­னொரு கட்­சி­களின் கூட்­ட­மைப்­பாக நாம் ஒன்­று­பட்டு செயற்­பட, போராட்டம் நடத்த வழி­வ­குத்­தது.

அதே­வேளை தமிழ் மக்­களின் அபி­லா­சை­க­ளுக்குச் சார்­பாக நின்ற ஒரே­யொரு உண்­மை­யான சக்­தி­யாக விடு­தலைப்புலிகள் என அவ­ருக்குத் தென்­பட்­டது. அவர் இரத்­தத்­தையும் துன்­பி­ய­லையும் பார்க்­க­மு­டி­யா­தவர். இந்­நி­லைப்­பாட்­டிற்கு ஒரு தமிழ்த் தேசி­ய­வாதி என்ற கோணத்­தி­லி­ருந்து குரல் கொடுத்தார்.

பிரச்­சி­னைக்கு நீதி­யா­னதும் நிலை­யா­ன­து­மான ஒரு தீர்வைக் காண்­பது தொடர்பில் உள்­ளொன்றும் புற­மொன்­று­மாக விளங்கும் குறு­கிய எண்ணங்கொண்ட நாட்டுப் பற்­றை­ வ­லி­யு­றுத்தும் சக்­தி­களும் தேசிய அர­சியல் கட்­சி­களும் தான் சுய­நிர்­ணய கோரிக்­கைக்குப் பாரிய அளவில் பாத­க­மேற்­ப­டுத்­தி­ய­தாக கூறுவார்.

குமார் வாழ்ந்த காலம் மிக­மிக கடி­ன­மான கால­மாகும். இது­வரை ஆயுதம் ஏந்­தாத எந்­த­வொரு தமிழ் அர­சியல் வாதி­யை­விட  அதிக பிரச்­ச­ினைக்கு தனது எதிர் நீச்­சலை, ஆபத்தை ஏற்­றுக்­கொண்ட அவர், அவ­ரது எந்­த­வொரு பாரா­ளு­மன்ற அர­சியல் எதி­ரி­யை­வி­டவும் நேர்­மை­யாக அதி­க­மாகச் சாதித்தார்.

சில்­லறை அர­சியல் வாதி­க­ளைப்­போ­லன்றி பாரிய சர்­வ­தேச உற­வு­க­ளையும்,இவரை அவர்கள் நாட­வேண்­டிய தேவை­யையும்  முற்­றிலும் தமி­ழி­னத்­திற்­கா­கவே ஏற்­ப­டுத்தி செயற்­பட்டார் என்­பதை அவரின் மறை­வின்­பின்­னான ஐ.நா. உள்­ளிட்ட சர்­வ­தே­சத்­தா­ரது பதி­வுகள், இரங்­கல்கள், பாராட்­டு­களும்  துயர்­ப­கிர்வுப் பதி­வு­களும் எடுத்துக்காட்­டி­ன.

இலங்கை வாழ் தமிழ் சமூ­கத்­தின்­அ­ர­சியல் நலன்­களில்  அவ­ருக்­கி­ருந்த அர்ப்பணிப்பு  முக்கியத்துவம் கொண்டதாக விளங்கியது.அரசியல் சதுரங்கத்தில்  தாக்கத்தையும்  விழிப்புணர்வையும் ஏற்படுத்தியது. அவருடைய அரசியலுடன் பாரிய ஈடுபாட்டுடன் செயற்பட்டு இக்கட்டான நேரத்தில் அவருயிர் பறிக்கப்பட்டவுடன் அவர் தம் அரசியல் வழி தொடர பொதுச்செயலாளர் பணியை அன்று ஏற்றவன் இன்றும் என்றும் என் அரசியற் தலைவனாக கொண்டவன் எனும் வகையில் இன்றைய அவரது பிறந்த நாளில்  இப்பதிவு காலத்தின் தேவை என உணர்கின்றேன்.

கலாநிதி நல்லையா குமரகுருபரன் 

(தலைவர் தமிழ் தேசிய பணிக்குழு)

https://eelamurasu.com.au/?p=20865&fbclid=IwAR0dmEQDA7ap6D1N0-sL2gRhXVqrDKuQuCanvgg9CuJFRmlNShA0Std88TE

ந‌ல்ல‌ உள்ள‌ம் ப‌டைச்ச‌ அண்ணா

5 days 17 hours ago

வண‌க்க‌ம் யாழ் உற‌வுக‌ளே 

புல‌ம் பெய‌ர் நாட்டில் என‌க்கு தெரிந்த‌ அண்ணா 
2009ம் ஆண்டு இறுதி க‌ட்ட‌ போரில் பாதிக்க‌ ப‌ட்ட‌ 10 குடும்ப‌த்துக்கு ( மாத‌ம் ஒரு குடும்ப‌த்துக்கு 10000 ஆயிர‌ம் ரூபாய் ப‌டி ப‌த்து குடும்ப‌த்துக்கு த‌ன் சொந்த‌ ப‌ண‌த்தில் உத‌வி செய்திட்டு இருக்கிறார் /
10 குடும்ப‌த்துக்கும் இல‌ங்கை காசுக்கு மாச‌ம் ஒரு ல‌ச்ச‌ம் ப‌டி /

அண்ணாவை 2000ம் ஆண்டில் இருந்து என‌க்கு தெரியும் , அண்ணாவின் ம‌னைவி டாக்ட‌ர் ,
அண்ணாவுக்கு மூன்று வீடுக‌ள் இருக்கு , அதில் இர‌ண்டு வீட்டை வாட‌கைக்கு விட்டு இருக்கிறார் /
அவ‌ரின் ம‌னைவியில் வ‌ருமான‌ம் மாச‌ம் 4500 இயுரோ 😘👏/

த‌ங்க‌ளின் சொந்த‌ காசில் போரால் பாதிக்க‌ ப‌ட்ட‌ 10 குடும்ப‌த்துக்கு உத‌வின‌ம் 👏/

இப்ப‌டியும் ந‌ல்ல‌ உள்ள‌ம் ப‌டைச்ச‌
ம‌னித‌ர்க‌ளை க‌ண்ணால் காண்ப‌து அரிது 🙏🙏🙏 /

சின்ன‌னில் என் மேல் காட்டின‌ அதே அன்பு பாச‌மும் இப்ப‌வும் காட்டுவார் 😍

அவ‌ருக்கும் எங்க‌ள் நாட்டில் காசு சேர்க்கும் ஆட்க‌ளை க‌ண்ணிலும் காட்ட‌க் கூடாது , ஏன் என்றால் அவ‌ர்க‌ள் இட‌த்தில் நேர்மை இல்லை , மாவீர‌ நாளுக்கு காசு சேர்க்க‌ வ‌ந்தா 100இயுரோவை குடுத்து அனுப்பி விடுவ‌ர் 😉/


வீட்டுக்கை வாங்கோ இருங்கோ என்று கூட‌ சொல்ல‌ மாட்டார் காசு சேர்க்க‌ வார‌ ஆட்க‌ளுக்கு 😉/

நான் அவ‌ரின் த‌ம்பி என்ர‌ முறையில் எல்லாத்தையும் ம‌ன‌ம் விட்டு சொல்லுவார் 👏

த‌லைவ‌ர் ம‌ற்றும் மாவீர‌ர்க‌ள் மேல் உள்ள‌ ப‌ற்றால் தான் மாவீர‌ நாள் செய்ய‌ காசை குடுக்கிறேன் ம‌ற்ற‌ம் ப‌டி உவையை விட்டு த‌ள்ளி நிப்ப‌து ந‌ல்ல‌ம் என்பார் 👏/

அண்ணாவின் உள் கோவ‌த்தை
என்னால் புரிந்து கொள்ள‌ முடியுது / 2009ம் ஆண்டு எவ‌ள‌வு காசை பொய் சொல்லி ஆட்டைய‌ போட்ட‌வை / அப்ப‌ நாங்க‌ள் சின்ன‌ பிள்ளைக‌ள் / நானும் என‌து வ‌ய‌து இர‌ண்டு ந‌ண்ப‌ர்க‌ளும் இன்னொரு மாமாவும் சேர்ந்து இல‌ங்கை காசுக்கு 30 ல‌ச்ச‌ம் ரூபாய் குடுத்தோம் 😄/
காசு குடுத்து ஒரு மாத‌ கால‌த்துக்கை ஆயுத‌ம் மெள‌வுனிக்க‌ ப‌ட்ட‌து என்று போராளிக‌ள் அறிவிச்சிட்டின‌ம் 😓/

புல‌ம் பெய‌ர் நாட்டில் காசு சேர்த்த‌வேண்ட‌ பிராட்டு த‌ன‌ம் கொஞ்ச‌ம் கொஞ்ச‌மாய் வெளியில் வ‌ர‌ ஆர‌ம்பிசிட்டு அந்த‌ நாட்க‌ளில் 😠 /

2009ம் ஆண்டுக்கு பிற‌க்கு நான் 
மாவீர‌ர் நாளுக்கு கூட‌ போன‌து இல்லை , போன‌ உந்த‌ பிராடுக‌ளை பார்த்தா அதிக‌  கோவ‌ம் என்ர‌ ப‌டியால் 😠 /

( இறுதி போரில் பாதிக்க‌ ப‌ட்ட‌ ம‌க்க‌ளுக்கு புல‌ம் பெய‌ர் நாட்டு எம் உற‌வுக‌ள் இன்னும் ந‌ல்ல‌ உத‌விக‌ளை செய்து இருப்பின‌ம் ,

போராட்ட‌த்துக்கு காசு சேர்த்த‌ பிராடுக‌ள் செய்த‌ வேலையால் , ம‌க்க‌ள் குழ‌ம்பி போய் உள்ள‌ன‌ர் 😓/

ஊருக்கு போனால் பாதிக்க‌ ப‌ட்ட‌ ம‌க்க‌ளுக்கு தானே நேரா போய் உத‌வுறேன் என்று என‌து ம‌ச்சான் சொன்னான் , அவ‌ன் பெரிய‌ உண‌வ‌க‌ம் வைச்சு இருக்கிறான் , அவ‌னுக்கும் உந்த‌ புல‌ம் பெய‌ர் நாட்டில் காசு சேர்ப்ப‌வ‌ர்க‌ளை க‌ண்ணிலும் காட்ட‌க் கூடாது 😠/

( மாவீர‌ர் சிந்தின‌ வேர்வையில் இர‌த்த‌தில் காசை ஒரு போதும் கொள்ளை அடிக்க‌ கூடாது , அந்த‌ பாவ‌ம்  அவ‌ர்க‌ளை  சும்மா விடாது 😠 )

நான் எழுதின‌தில் ஏதாவ‌து குறை இருந்தா சுட்டி காட்ட‌வும் /

ப‌திவு பைய‌ன் 26 🙏

சுதுமலை பிரகடன நாள் இன்று!

2 weeks 1 day ago

சுதுமலை பிரகடன நாள் இன்று!

67434466_2522227591174885_82619472197126
“எனது பேரன்பிற்குரிய மக்களே! இந்தியா எடுத்துக்கொண்ட முயற்சிக்கு ஒத்துழைப்பினை வழங்குவதை தவிர வேறு வழியில்லை. இந்த வாய்ப்பினை அவர்களுக்கு வழங்குகிறோம். எனினும் இந்த ஒப்பந்தத்தின் மூலம் தமிழ் மக்களுக்கு நிரந்தர தீர்வு கிட்டுமென்று நான் நம்பவில்லை. சிங்களப் பேரினவாத வேதாளம் இந்த ஒப்பந்தத்தை விழுங்கி ஏப்பமிடும் காலம் வெகு தூரத்தில் இல்லை. ஈழத் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைக்கானதீர்வு தனித் தமிழீழம் அமைவதிலேயே தங்கியுள்ளது என்பது எனது மாறுபடாத நம்பிக்கையாகும். இடைக்கால அரசை ஏற்றுக்கொள்ள தேர்தல் ஒன்றில் போட்டியிட வேண்டிய சூழ்நிலை எமக்கு ஏற்படலாம். அதேவேளை, எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் நான் தேர்தல் ஒன்றில் போட்டியிடவோ, அல்லது முதல் மந்திரி பதவியை ஏற்றுக்கொள்ளவோ மாட்டேன் என்பதை உறுதியாக உங்களிடம் கூறிகொள்ள விரும்புகிறேன்.”

- வே. பிரபாகரன்

வல்வெட்டித்துறை படுகொலையின் 30ஆம் ஆண்டு நினைவேந்தல் நிகழ்வு இன்று

2 weeks 3 days ago
வல்வெட்டித்துறை படுகொலையின் 30ஆம் ஆண்டு நினைவேந்தல் நிகழ்வு இன்று

Aug 02, 2019

 
 

வல்வெட்டித்துறை படுகொலையின் 30ஆம் ஆண்டு நினைவேந்தல் நிகழ்வு இன்று

கடந்த 1989ஆம் ஆண்டு ஓகஸ்ட் 2 ஆம் திகதி வல்வெட்டித்துறையில் இருக்கும் ஊரிக்காடு, பொலிகண்டி இராணுவ முகாம்களிலிருந்த விடுதலைப் புலிகளை அழிக்கும் நோக்குடன் புறப்பட்ட இந்திய படைகள் அப்பாவி மக்கள் மீது தனது வெறியாட்டத்தினை நடத்தியது.ஒகஸ்ட் 2 ஆம் திகதி இச்சம்பவம் நடைபெற 3, 4 திகதிகளில் வல்வெட்டித்துறையிலும் அதைச் சூழவுள்ள பகுதிகளிலும் ஊரடங்கு சட்டத்தினை பிரகடனப்படுத்திவிட்டு வெறியாட்டம் நடத்தினர்.72 பொதுமக்கள் சுட்டும், வெட்டியும், எரித்தும் கொல்லப்பட்டிருந்தனர். இதில் பலர் நிலத்தில் கிடத்தி முதுகில் சுடப்பட்டிருந்தனர். ஆண், பெண், முதியோர் வேறுபாடுயின்றி 100 பேர் அளவில் காயமடைந்திருந்தனர்.123 வீடுகள் முற்றாக எரிக்கப்பட்டு நாசமாக்கப்பட்டன. 45 கடைகள் சூறையாடப்பட்டு தீயிடப்பட்டன

.13882312_155572854873682_4021262686146229333_n

வல்வை நூலகம் தீயிடப்பட்டிருந்தது. பல ஆயிரக்கணக்கான நூல்கள், தளபாடங்கள் கொழுத்தப்பட்டிருந்ததுடன் நூலகத்தில் இருந்த காந்தி,நேரு, நேதாஜி, இந்திராகாந்தி போன்ற தலைவர்களின் படங்கள் கூட நொருக்கப்பட்டு தீயிடப்பட்டு இருந்தன. 176 மீன்பிடி வள்ளங்கள் எரிக்கப்பட்டன.எங்கும் சடலங்கள், அவல ஓலங்கள், தீக்கொழுந்துகள், காயமடைந்த, கொல்லப்பட்ட உறவினர்களின் அவலக்குரல்கள். காலங்கள் பல சென்றாலும் இன்றும் வல்வெட்டிதுறை மக்களின் மனங்களில் ரண வடுவாக அச்சம்பவம் இருந்து வருகிறது. ஒரே குடும்பத்தில் 3 பேர் கூட கொல்லப்பட்டிருந்தனர்

 

.download

வல்வெட்டிதுறையில் நடைபெற்ற இக்கோர தாண்டவம் பற்றி எந்த ஒரு இந்திய ஊடகமும் செய்தி வெளியிடவில்லை. இன்று கூட எத்தனை இந்தியருக்கு இது பற்றி தெரியும் என்பது கேள்விக் குறியே?முதன் முதலாக லண்டனில் இருந்து வெளிவரும் FINANCIAL TIMES யின் டெல்லி நிருபர் DAVID HOUSEGO நேரில் சென்று பார்த்த பின்பே FINANCIAL TIMES யின் 17.08.89 இதழில் இந்த செய்தி வெளிவந்தது

.67553722_2174695792640622_1725553126062161920_n-300x222

அதன் பின்னரே லண்டனில் இருந்து வெளிவரும் TELEGRAPH பத்திரிகையும் 13.08.89 இல் இச் செய்தியைப் பிரசுரித்திருந்தது. 24.08.89 லேயே இந்தியாவில் இருந்து வெளிவரும் INDIAN EXPRESS பத்திரிகை செய்தி வெளியிட்டிருந்தது. இந்திய அரசானது திட்டமிட்டே இச் செய்திகளை இந்தியாவில் இருட்டடிப்பு செய்தது இதற்கு இந்திய பத்திரிகைகள், பிற ஊடகங்கள் யாவும் துணை போயிருந்தன. தமிழர் எனும் காரணத்தினால் இந்திய அரசோ, இலங்கை அரசோ இவர்களுக்கு நீதி வழங்க முன்வரவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.13934596_155572874873680_5065849071357984479_n

அன்று இந்திய இராணுவத்தினரின் தாக்குதல்கள் முடிந்து அந்தப் பிரதேசத்தை விட்டு இராணுவம் முகாம்களுக்குத் திரும்பிய பின் வல்வெட்டித்துறைக்குச் சென்று பார்த்தவர்களால், அங்கு நடைபெற்று முடிந்த கொடூரங்களை ஜீரணிக்க முடியவில்லை.வல்வை படுகொலைகள் நடந்து வருடங்கள் பல ஓடிவிட்டன. இன்றும் அந்த பயங்கர நாட்களின் பல நிகழ்வுகள் இப்பொழுதும் அந்த மக்களின் மனங்களில் நிலைத்து நிக்கின்றன.இன்று வல்வைப் படுகொலையின் 30 வது ஆண்டு நிகழ்வு வல்வெட்டித்துறையில் நினைவு கூரப்படுகின்றது.(15)

 

http://www.samakalam.com/செய்திகள்/வல்வெட்டித்துறை-படுகொலை/

 

யாழ்ப்பாணம் கோட்டை/Jaffna fort /jaffna/selfy with lanka /srilanka

2 weeks 3 days ago

வணக்கம் நண்பர்களே யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து கிருத்தி

செல்பி வோல்கிங்க் என்ற யூ டியூப் சனலை எமது பிரதேசங்களில் உள்ள வரலாற்று அடையாளங்கள்,சுற்றுலாத்தலங்கள்,கோவில்கள் என அனைத்தையும் காணொளி பதிவாக வெளியிடுவதற்காக ஆரம்பித்திருக்கின்றேன் உங்கள் ஆதரவு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில்

நன்றிகள்

யாழ்ப்பாணக் கோட்டை என்பது யாழ்ப்பாணத்தை ஐரோப்பியக் குடியேற்றவாத ஆட்சியாளர்கள் ஆண்ட காலத்தில் கட்டப்பட்ட கோட்டையாகும். முதலில் போத்துக்கீசரால் அமைக்கப்பட்ட இக் கோட்டை பின்னர் ஒல்லாந்தரால் இடித்து மீளவும் கட்டப்பட்டது. 1980களின் இறுதிக்காலம் வரை நல்ல நிலையில் இருந்த இக் கோட்டை பின்னர் இடம்பெற்ற உள்நாட்டுப் போரின் தாக்கத்தால் சிதைவடைந்த நிலையில் இருந்தது. 2009 ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் ஒல்லாந்த அரசின் உதவியுடன் திருத்தப்பட்டுள்ளது.

 

த‌லைவ‌ரின் ம‌னைவி சிறு பிள்ளையாய் இருந்த‌ போது பெற்றோர்க‌ளுட‌ன் எடுத்த‌ அரிய‌ புகைப் ப‌ட‌ம்

3 weeks ago

த‌லைவ‌ரின் ம‌ணைவி (அம்மா ம‌திவ‌த‌னி ) அவாவின் பெற்றோர்க‌ளுட‌னும் ம‌ற்றும் அவாவின் த‌ம்பியுட‌னும் சிறு பிள்ளையாய் இருந்த‌  போது எடுத்த‌ ப‌ட‌ம் / 

இந்திய‌ன் ஆமியுட‌னான‌ நேர‌டி மோத‌லின் போது வீர‌ச்சாவு அட‌ந்த‌ த‌ன‌து த‌ம்பியின் பெய‌ரை தான் த‌ன‌க்கு பிற‌ந்த‌ க‌ட‌சி ம‌க‌னுக்கும்  வைச்ச‌வா ( பால‌ச்ச‌ந்திர‌ன் என்று 🙏😓 )

20190729-000140.png

கறுப்பு யூலையும்.இனவாத ஆட்சிகளும்.

3 weeks 4 days ago
கறுப்பு யூலையும்.இனவாத ஆட்சிகளும்.
July 22, 2019
wwew-696x319.jpg

தமிழ்பேசும் மக்கள் மீது நடத்தப்பட்ட மிக மோசமான இனக்கலவரம் மற்றும் இனவாத அழிப்புகளில்  ஒன்றுதான் கறுப்பு ஜீலை என்று அழைக்கப்படுகிறது. இலங்கை அரசியல் வரலாற்றில் அரசியல் ரீதியாக பேரினவாத சக்திகள் திட்டமிட்டு தமிழ் பேசும் மக்கள் மீது பல்வேறு தாக்குதல்களை நடாத்தி இருக்கின்றது. 36 வருடங்கள் முன் 1983 ம் ஆண்டு ஜீலை மாதம் 23ம் திகதி மற்றுமொரு இனவாத வன்முறைகள் அரங்கேறப்பட்டன. பாரிய இழப்புக்களை தமிழ் சமூகம் சந்தித்திருந்தனர் . ஒரு நாட்டுக்குள்ளே  அகதிகளாக வாழ வைத்த கொடுமையும் அவ்வாண்டில் நடைபெற்றன . சுமார் 3,000 இற்கும் அதிகமானவர்கள் கொல்லப்பட்டனர். 

1983 கலவரத்த்திற்கு முன்னதாக. சிறுபான்மை இன மக்களுக்கு நடந்த துயரத்தையும் நாம் ஆழமாக பார்க்க வேண்டும்.

1915 இல் – முஸ்லிம் மக்கள் மீது ஏவப்பட்ட தாக்குதல். 

1949 இல் -மலையக  தமிழ் மக்களின் குடியுரிமை மறுப்பு.

1956 இல் -தனி சிங்கள சட்டம். 

1958 இல்- தமிழ் பேசும் மக்கள் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதல். 

1977 இல் -நடைபெற்ற வன்முறைகள். 

1981இல் -யாழ் நூலக எரிப்பு. 

இவ்வாறு ஏற்கனவே நடந்த இன வன்முறைகளினாலும், ஒடுக்குமுறைகளாலும், பாதிக்கப்பட்ட அனுபவத்தை சந்தித்து தமிழ் பேசும் மக்கள் தமக்கான பலமான அரசியல் தளமொன்றை நிர்மாணிக்கத்தொடங்கினார்கள்,ஆனால் ஏற்கனவே தமிழர்களுக்கான பிரதிநிதிகளான தமிழ் தலைமைகளால் இவ்வாறான அடக்குமுறையை எதிர்ப்பதற்கான அரசியல் தலைமைத்துவத்தை வழங்குவதற்க்கோ அல்லது பலமான மக்கள் சக்திகளை திரட்டுவதற்கும்,  ஒருங்கிணைப்பதற்கும் அவர்களால் முடியவில்லை. அவர்களிடம் பலவீனமான அரசியல் மட்டுமே இருந்தது. 

அதன்பின் அக்கால கட்டத்தில்  சிறுசிறு ஆயுத இயக்கங்கள் உருவாகின, அவ்வியக்கங்களுக்கும் இலங்கை இராணுவத்திற்கும் இடையில் மோதல்கள் வருவதுண்டு, ஆனால் அந்த இயக்கங்கள் உருவாகுவதற்கு காரணம், கொடிய அடக்குமுறைகளை எதிர்க்கவும், தமிழ்பேசும் மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளை வென்றெடுக்கவுமே அவ் இயக்கங்கள் உருவாகின. அவர்கள் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் ஒரு பலமான அமைப்பாகஉருவாக்குவதற்கு போராடி வந்தார்கள். ஆரம்பத்தில் சாதாரண சிங்கள மக்களை தாக்குவதற்கோ அல்லது  அவர்களது வாழ்க்கை இடையூறு விளைவிப்பதற்கு அவர்களுக்கு உடன்பாடு இல்லை .இவ்வாறு மக்களுக்காக போராடியவர்களை இலங்கை அரசு சிறையில் அடைத்து சித்திரவதை செய்தது.யுத்தம் முடிந்து 10 ஆண்டுகள் கடந்தும் இலங்கை அரசாங்கம் இவ்வாறான நடைமுறையைத்தான் மேற்கொண்டு வருகின்றது என்பதை நாம் கண்கூட காணமுடிகின்றது.1983 இல் ஆட்சியிலிருந்த ஜே. ஆர் ஜெயவர்த்தனவுக்கும், தற்போதய ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறீசேனவும் அரசியல்ரீதியாக ஒரு வித்தியாசமுமில்லை, ஒரே முதலாளித்துவ கையாட்களாகவே உள்ளார்கள்.  தமிழ் பேசும் மக்களுக்கான தீர்வையோ அல்லது   மாற்று தீர்வு ஒன்றினை முன்மொழிவதற்கு உரிய ஏற்பாடுகளோ  அவர்களிடம் இல்லை. அதை நன்றாக இக்கால கட்டத்தில் வடகிழக்கில் நடைபெறும் போராட்டங்களில் நாம் அவதானிக்க முடிகிறது.

images.jpg

பொதுவாக சிறு எண்ணிக்கையிலான பெளத்த இனவாதிகள் 1950களிலிருந்து தொடர்ச்சியாக தமிழ் பேசும் மக்கள்மீது தாக்குதல்கள் நடத்திவருகின்றனர். இந்த   இனவாத குழுக்களுக்கு அரசு பின்னணியில் ஆதரவு கொடுப்பது காலகாலமாக நடைபெறுகிறது. 1983 இல் நள்ளிரவில் யாழ்ப்பாணத்தில் திருநெல்வேலியில் நடைபெற்ற இராணுவத்திற்கும் விடுதலை புலிகள் இயக்கத்தினர்க்கும் நடைபெற்ற மோதலில்  13 ராணுவர்கள் உயிரிழந்தார்கள். மோதலை தொடர்ந்து மறுநாள் தென் இலங்கை பத்திரிகையில் இவ்வாறு செய்தி பிரசுரிக்கபடுகிறது “13 சிங்களவர்கள் கொல்லப்பட்டனர்”. மற்றும் பெளத்த இனவாதக் குழுக்கள் இனவாத தீயை நாட்டில் பல பாகங்களில் பற்ற வைக்கிறார்கள். சிங்களவர்களை தமிழர்கள் கொன்றுவிட்டார்கள், தமிழர்கள் திட்டமிட்டு சிங்களவர்கள்  அனைவரையும் அழிக்கப் போகிறார்கள்.என்று பொய்பிரச்சாரத்தை முதலில் தெற்கில் ஏற்படுத்தினார்கள். அதன்பின் கண்டி மற்றும் தமிழர்கள் வாழும் பல பிரதேசங்களுக்கு இனவாத பிரச்சாரம் பரப்பப்பட்டது. ஆனால் இலங்கை அரசாங்கமானது தனது அரசியல் மற்றும் பொருளாதார நெருக்கடிகளில் இருந்து பாதுகாப்பதற்கு இவ்வாறான ஒரு சூழலை ஏற்கனவே திட்டமிட்டு எதிர்பார்த்திருந்தது. அந்த கனவு ஜுலையில் பலித்தது. அதன் நடவடிக்கைகளில் ஒன்றுதான் இறந்த இராணுத்தினர்களை கொழும்புக்கு கொண்டு வந்து ஒன்றாக அடக்கம் செய்ய உத்தரவிடப்பட்டது. பொதுவாக இறந்த இராணுத்தினர்களை அவர்களது சொந்த பிரதேசத்தில் அடக்கம் செய்வார்கள், அவசரஅவசரமாக உத்தரவு பிறப்பித்தற்கு  காரணம் பொதுமக்களிடமிருந்து ஆவேசத்தை தூண்டுவதற்காவே. 

24ஜீலை  இலங்கை தெற்கு நகரத்தில்  ராணுவ அடக்கம் செய்வதற்கு அணிதிரட்டபட்டனர், ஆனால் இறந்த இராணுவ சடலங்கள் வருவதற்கு தாமதமாகின. 

இனவாதிகளும் கூட்டத்தோடு கூட்டமாக சேர்ந்தார்கள், கூட்டத்தில் காத்திருந்த சிங்கள மக்களுக்கு பொய்பிரச்சாரத்தை பரப்பினார்கள், விடுதலை புலிகள் “அனைத்து சிங்கள மக்களையும் கொல்ல போகிறார்கள்” என வதந்திகளை கிளப்பினார்கள். 1983 ஜீலை கலவரம் வெடித்தது.இனவாத கும்பல்கள் கையில் கிடைத்த உபகரணங்கள், கத்தி, கம்புகள், பெற்றோல், எண்ணைக்கலன்கள், என்பனவற்றை பாவித்து தமிழர்களுடைய வர்த்தகநிலையங்கள், வீடுகள், வாகனங்கள் என அடித்து நொருக்கி தீயிட்டு கொளுத்தினார்கள், தமிழர்களுடைய சொத்துக்களுக்கும் உயிர்களுக்கும் சேதம் விளைவித்தனர், பார்க்கும் இடங்கள் எங்கும் அடிதடியாக இருந்தது, பெண்களை பாலியல் ரீதியாக தாக்கினார்கள், நாடே பதட்டத்தில் காணப்பட்டன. தமிழர்கள் தமது சொந்த பணத்தில் வியாபாரம் மற்றும் வாழ்க்கை நடத்தியவர்களை அடித்து விரட்டினார்கள், பல உயிர்சேதங்கள் ஏற்பட்டன. அகதி முகாமுக்குள் குடிபெயர்ந்த மக்களை கூட விட்டு வைக்கவில்லை, தேடி தேடி தாக்கினார்கள். 

தொடர்ந்து உலக நாடுகள் கண்டனம் தெரிவித்தன. ஆனால் ஜே ஆர் ஜெயவர்த்தன அதை பற்றி கவலை படவில்லை, “சண்டை என்றால் சண்டை” “சமாதானம் என்றால் சமாதானம்” என்ற பிடிவாதமாக இருந்தார், அம்மக்களின் வாக்குகளை பெற்று பதவியில் இருந்து கொண்டு படுமோசமானஅரசியல் பேசினார் அவர், இப்போதும் இலங்கையில்  இவ்வாறான சக்திகள் உள்ளன என்பதை 2009 யுத்தமுடிவில் பார்த்திருந்தோம். 

1983 யூலை  தொடர்தினங்களாக கலவரம் தொடர்வதால்  பொருளாதார சிக்கல் வந்துவிடும் என்ற நோக்கத்திற்காக மட்டுமே ஊரடங்கு சட்டம் தொடர்ந்து பிறப்பிக்கப்பட்டது. அந்த கலவரத்தை கட்டுப்படுத்த  பொலிசாரும், இராணுவமும் முன்வரவில்லை வேடிக்கை பார்த்தனர், வானத்தை நோக்கி துப்பாக்கி பிரியோகம் நடத்தவில்லை, அதற்கான காரணங்களும் உண்டு, அவ்வாறு நடைபெற்றால் சிங்கள மக்களின் ஆதரவு  முக்கியம் மற்றும் அரசு சரிந்துவிடும் என்ற எண்ணங்களும் இருந்தன. அது மட்டுமல்ல ராணுவத்தினரது மிக கொடூரமாக வட பகுதியில் பழிக்குப்பழி என்று 50க்கும் மேற்பட்ட அப்பாவி போதுமக்களைளை கண்மூடித்தனமாக கொன்றார்கள்.

July-1983.jpg

ஜீலை கலவரம் நடந்து கொணடிருக்கும்போது தமிழ் மக்களுக்கு அடைக்கலமும் பாதுகாப்பும் வழங்கிய சிங்கள மக்கள் அநேகமானவர்கள் உள்ளனர். அவர்களுடைய உயிரைக் கூடப் பணயம் வைத்து, பல தமிழ்க் குடும்பங்களைப் பாதுகாத்த சிங்கள மக்கள் பலபேர் இருக்கின்றார்கள். தற்போது தமிழ்த்தேசியவாதிகள் தாம்தான் என பறைசாற்றிக்கொள்பவர்கள் இவ்வாறான  சகோதரத்துடன் பழகும் சிங்கள மக்கள் பற்றிய தவறான பதிவுகளையும் பிரச்சாரத்தயும் நிறுத்தபடவேண்டும்.ஜுலை கலவரத்தில் நடைபெற்ற மற்றுமொரு இனவாத தாக்குதல்  வெலிக்கடைச்சிறைச்சாலையில்இடம்பெற்றிருந்தன, 1983 ஜூலை 25-27 ஆம் திகதிகளில் இலங்கை அரசாங்கத்தின் அதி உயர் பாதுகாப்பு நிறைந்த வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலைக்குள் சித்திரவதைகள், கொலைகள். என தொடர்ச்சியாக அதிகரித்தன. அத்தாக்குதலில் முதல் நாளில் 35 தமிழ் அரசியல்  கைதிகள் கொல்லப்பட்டனர், மிகமோசமான படு கொலைகள் வெலிக்கடை சிறைச்சாலையில் நடந்தன. என்பதையும் உறுதியாக கூறமுடியும். இனவாத கும்பல்கள் சிறையில் இருக்கும் சக சிங்கள கைதிகளுக்கு திட்டமிட்டு இனவாத மூளைச்சலவை செய்தனர். தமது வெறியை தமிழ் கைதிகள் மேல் காட்டினர்.உடனடியாக கட்டைகள், கத்திகள், இரும்புக்கம்பிகள் என்பவற்றை கொண்டு தமிழரசியல் கைதிகளை தாக்கினார்கள், நிர்வாணபடுத்தினார்கள், சித்திரவதைப்படுத்தினார்கள், கொன்றுகுவித்தார்கள். இவ்வாறான வன்முறைகளை ஏன் அதிகாரிகளால் தடுக்கமுடியவில்லை?நீதி துறையின் கட்டுபாட்டில் எவ்வாறு இவ்வாறான  அநீதிகள் நடந்தன. இவர்களுக்கு தாக்க கூடிய அதிகாரம் யார் கொடுத்தது, தாக்க கூடிய பொருட்கள் முக்கியமாக சிறைச்சாலையில் எவ்வாறு கிடைத்தது, இது திட்டமிட்டபடு  கொலைகள் என தயங்காமல் கூறலாம்.எஞ்சியிருந்த தமிழரசியல் கைதிகளையும் கொல்வதற்கு மறுநாள் தயாராகினர்கள், அச்சத்துடன் இருந்தார்கள் அக்கைதிகள்,  அவர்கள் தற்பாதுகாப்பிற்காக கையில் கிடைத் சாப்பாட்டுதட்டு போர்வை கள் என்பன வைத்திருந்தார்கள். 

இனவாதிகள் இரண்டு நாட்களின் பின்னர் காட்டுமிராண்டித்தனமாக அடித்து துன்புறுத்தினர்கள். இதில் 18 பேர் வெட்டிக் கொல்லப்பட்டனர். இனவாதிகளால் தாக்கி , மொத்தமாக 53 கைதிகள் சிறைச்சாலையில் மட்டும் கொல்லப்பட்டனர். . ஒருவாரத்தில்தமிழர்களது இரத்தங்கள்  சிந்தவைத்து குளிர்காய்ந்தஇனவாதிகள்.  இரா­ணு­வத்­தினர் உயி­ரி­ழந்­த­மைக்கும் அளிக்­கப்­பட்ட முக்­கி­யத்­துவம், பொது­மக்கள் பாதிக்­கப்­பட்ட சம்­ப­வங்­க­ளுக்கு முக்­கி­யத்­துவம் அளிக்கப்பட­வில்லை. அந்த சம்­ப­வங்கள் பற்­றிய தக­வல்கள் இருட்­ட­டிப்பு செய்­யப்­பட்­டி­ருக்கின்றன. பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான நட்ட ஈட்டை கொடுக்கவில்லை, இன்றுவரை சர்வதேச விசாரணைகூட நடக்கவில்லை. 

மீண்டும் ஓரு ஜுலை கலவரத்தை உருவாக்கும் பேரினவாத மற்றும் துவேச வாதிகளை நாம் இனங்கணுபோம், அச்சக்திகளைஎதிர்த்து தோழமையுடன் சிறுபான்மை இனமக்களின் உரிமைகளை வெல்வதற்கு நாம் ஐக்கியப்படுவோம்.

 

http://ethir.org/black-july1983/

 

யாழில் கட்டிமுடிக்கப்பட்ட கலாச்சார மண்டபத்துக்குக்கான பெயர் தேவை.

1 month ago

யாழ்ப்பாணத்தில் புதிதாக அமைந்துள்ள கலாச்சார (கலாச்சாரம் என்பது சம்ஸ்கிரதம் என்பதாக எனது கருத்து) மண்டபத்துக்குப் பெயர் வைப்பதுதொடர்பில் அம்மண்டபத்தை வடிவமைத்தவரால் தனிப்பட்ட முறையில் கோரிக்கை விடப்பட்டுள்ளது, யாழ்ப்பாணம் கலாச்சார மண்டபம் எனப் பெயர்வைப்பதில் அவ்வளவு உடன்பாடாகக்தெரியவில்லை. 

சிலவேளை எனது இக்கருத்திடுகையை பலவிதமான நிறங்கள் கொண்டு பார்க்கப்படலாம் ஆனால் கட்டிய மண்டபத்தை இடிக்கமுடியாதுதானே தவிர பத்தோடு பதிணொன்றாகப் பெயர் வைத்துவிட்டு எதிர்காலத்தில் அதை மாற்றுவதற்க்கு முக்கேனப்படவேண்டும் ஆகவேதான் அம்மண்டபத்தை வடிவமைத்தவர் தனக்குத் தெரிந்த புலம்பெயர் நண்பர்களிடம் கேட்டிருக்கிறார் சரியான பெயர் ஒன்றைக்கூறும்படி. 

யாழ் களத்தில் உறவுகள் உங்களால் முடிந்தால் கருத்துக்களைக்கூறவும் குறிப்பாக கவிஞர் கெயா அண்ணர் இதைக்கவனிக்கவும் சமஸ்கிரதம் கலக்காத பெயரை வைப்பதற்கு முயல்வோம்.

மேலதிக செய்தியாக 

இம்மண்டபத்தை வடிவமைத்தவர் சுற்றுச்சூழலில் பனைமரங்களை நட்டு உண்டாக்கவெண்டும் என வரைபடத்தில் கூறியிருந்தார் ஆனால் இந்திய துணைத்தூதுவர்கள் இல்லை அசோகா மரத்தை வைத்து உண்டாக்கவேண்டும் என கண்டிப்புக்காக்ட்டியதாகவும் இறுதியில் பனைமரமே முடிவானதாகவும் கூறியிருந்தார் இது ஒரு சிறு உதாரணமே ஆனால் நிறைய விடையங்களில் க்டாநாட்டில் அடையாளப்படுத்தக்கூடிய கட்டிட வரைபடத்தின் பல பகுதிகளை மாற்றம் செய்ய மல்லுக்கட்டி கூடிய அளவு அவர்களுடன் போராடி இறுதியில் கட்டிடத்தை முடிவுக்குக்க்கொண்டுவந்ததாகத் தெரிவித்திருந்தார்.

இதை வாசிக்கும்போது எனது முகம் பச்சை நிறமாகவும் நீல நிறமாகவும் காவி நிறமாகவும் உங்களுக்குத் தென்படலாம் எனக்கு அதைப்பற்றிக் கவலையில்லை. முடிந்தால் உங்களது கருத்தைக்கூறி நல்ல ஒரு பெயரையும் தெரிவுசெய்யுங்கள்.

இதுபற்றித்தொலைபேசியவர் அதாவது அந்தக்கட்டிடக்கலைஞருடன் தொடர்பிலிருப்பவர் இன்று அல்லது நாளை கொடுத்தால் நல்லது எனக்கூறினார்.

இலங்கை ஈஸ்டர் தாக்குதலால் வீழ்ச்சி பெற்ற சுற்றுலாத்துறை - அரசின் நடவடிக்கைகள் என்னென்ன

1 month 1 week ago
  •  
     
சுற்றுலாத்தளமான காலி - உனவட்டுன கடற்கரை

இலங்கையின் சுற்றுலாத்துறை கடந்த 10 வருடங்களில் பாரிய வளர்ச்சி பாதையை எட்டியிருந்தது.

யுத்தம் நிறைவடைந்த அமைதியான சூழ்நிலை நிலவும் பின்னணியில், தெற்காசியாவில் சுற்றுலாத்துறையின் இலங்கை பாரிய மைல் கல்லை எட்டியிருந்தமை யாவரும் அறிந்த உண்மை.

கடந்த 10 வருடங்களில் 2018ஆம் ஆண்டு இலங்கையை நோக்கி பெரும் எண்ணிக்கையிலான சுற்றுலா பயணிகள் வருகைத் தந்திருந்ததாக இலங்கை மத்திய வங்கியின் அறிக்கையில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

இலங்கை மத்திய வங்கியின் அறிக்கை Image caption இலங்கை மத்திய வங்கியின் அறிக்கை

2018ஆம் ஆண்டு இலங்கை மத்திய வங்கியின் அறிக்கையின் பிரகாரம், 2,333,796 சுற்றுலா பயணிகள் இலங்கைக்கு வருகைத் தந்துள்ளதுடன், அது 10.3 வீத சுற்றுலாத்துறை வளர்ச்சி என சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

2018ஆம் ஆண்டு மத்திய கிழக்கு மற்றும் கிழக்கு ஆசிய நாடுகளிலிருந்தே பெரும் எண்ணிக்கையிலான சுற்றுலா பயணிகள் இலங்கையை நோக்கி வருகைத் தந்துள்ளனர்.

அத்துடன், மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகளிலிருந்தும் பெரும் எண்ணிக்கையிலான சுற்றுலா பயணிகள் இலங்கையை நோக்கி வருகைத் தந்திருந்தனர்.

இவ்வாறு சுற்றுலாத்துறையில் பாரிய வளர்ச்சியை அடைந்து வந்த இலங்கை தற்போது மீண்டும் வீழ்ச்சி பாதையை நோக்கி சென்றுள்ளதை எம்மால் அவதானிக்க முடிகின்றது.

இலங்கையில் ஏப்ரல் மாதம் 21ஆம் தேதி நடத்தப்பட்ட பயங்கரவாதத் தாக்குதல் சம்பவத்தை அடுத்து, இலங்கைக்கு பயணம் மேற்கொள்வதை தவிர்த்துக் கொள்ளுமாறு பல்வேறு நாடுகளில் பயணத் தடையை விதித்திருந்தது.

காலி - உனவட்டுன கடற்கரை

உலக நாடுகளில் பயணத் தடையை விதித்திருந்த பின்னணியில் இலங்கைக்கு சுற்றுலா மேற்கொள்ளவிருந்த பலர், தமது பயணங்களை ரத்து செய்திருந்த நிலையில், இலங்கைக்கு வருகைதத் தரும் சுற்றுலாப் பயணிகளின் வீதம் பூஜ்ஜயம் என்ற நிலைக்கு வீழ்ச்சி கண்டிருந்தது.

இலங்கையில் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டு சுமார் 2 மாதங்களுக்கு பின்னர் பல நாடுகள் பயணத் தடையை தளர்த்தியுள்ள போதிலும், அவதானத்துடன் இலங்கைக்கு பயணம் மேற்கொள்ளுமாறும் அறிவித்திருந்தன.

இந்த நிலையில், சுற்றுலா பயணிகள் இலங்கையை நோக்கி மீண்டும் வர ஆரம்பித்துள்ள நிலையில், அது கடந்த வருடத்துடன் ஒப்பிடுகையில் பாரிய வீழ்ச்சியாகவே இன்றும் காணப்படுகின்றது.

குறிப்பாக சுற்றுலா பயணிகள் அதிகளவில் பயணிக்கும் ஒரு இடமான இலங்கையின் தென் பகுதியிலுள்ள காலி - உனவட்டுன பகுதிக்கு நாம் சென்றிருந்தோம்.

சுற்றுலாத்துறையை அடிப்படையாகக் கொண்டே இந்த பகுதி மக்களின் வாழ்வாதாரம் உள்ளதால் அது தற்போது முழுமையாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாக இவர்கள் கூறுகின்றனர்.

சிறு வியாபாரிகள், ஹோட்டல் உரிமையாளர்கள் உள்ளிட்ட அனைத்து தரப்பினரும் சுற்றுலா பயணிகளின் வருகையை எதிர்பார்த்து மீண்டும் காத்திருக்க வேண்டிய நிலைமைக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

சுற்றுலா தளம்

இலங்கையில் நடைபெற்ற தாக்குதலுக்கு பிறகு சுற்றுலாப் பயணிகளின் வருகை மிகவும் குறைந்து காணப்படுவதாக காலி - உனவட்டுன பகுதி ஹோட்டல் உரிமையாளர் ஒருவர் குறிப்பிட்டார்.

"ஏப்ரல் 21ஆம் தேதி தாக்குதலின் பின்னர் உனவட்டுன பகுதியில் சுற்றுலாத்துறை பாரியளவில் வீழ்ச்சியடைந்துள்ளது. ஏனைய நாட்களில் இந்த பகுதிக்கு பெருமளவான சுற்றுலா பயணிகள் வருகைத் தருவார்கள். ஆனால் இன்று எந்தவொரு சுற்றுலா பயணியையும் காண முடியவில்லை. வெளிநாட்டவர்களுக்கு இடையில் அச்ச நிலைமை தொடர்வதே இதற்கான காரணமாக இருக்கின்றது. எதிர்வரும் நாட்களில் வெளிநாட்டு சுற்றுலா பயணிகள் வருகைத் தருவார்கள் என நாம் எதிர்பார்க்கின்றோம். சுற்றுலாத்துறை தற்போது பாரிய வீழ்ச்சியை காட்டுகின்றது. இது மிகுந்த மனவேதனைக்குரிய விடயமாகும். நிலைமை வழமைக்கு திரும்பும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் இருக்கின்றோம்" என்றார் அவர்.

காலி - உனவட்டுன கடற்கரை

உள்நாட்டு சுற்றுலா பயணிகளின் வருகையை மாத்திரமே நம்பி தங்களின் வாழ்வாதாரம் இருப்பதாக அங்குள்ளவர்கள் பிபிசி தமிழிடம் சுட்டிக்காட்டினர்.

இலங்கையில் நடத்தப்பட்ட பயங்கரவாதத் தாக்குதல் சம்பவத்தின் பின்னர் சுற்றுலாத்துறை வீழ்ச்சி அடைந்திருந்த போதிலும், தற்போது மீண்டும் சுற்றுலா பயணிகளின் எண்ணிக்கை படிப்படியாக முன்னேறி வருவதாக அரசாங்கம் தெரிவிக்கின்றது.

ஈஸ்டர் தாக்குதலின் பின்னர் வீழ்ச்சியடைந்துள்ள சுற்றுலாத்துறையயை மேம்படுத்துவதற்கு நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டுள்ளதாக பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்க தெரிவிக்கின்றார்.

கடந்த ஞாயிற்றுகிழமை இடம்பெற்ற அமைச்சரவை கூட்டத்தின் போதே ரணில் விக்ரமசிங்க இதனைக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

சுற்றுலாத்துறையை மேம்படுத்தும் வகையிலான அமைச்சரவை பத்திரமொன்றையும் பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்க சமர்பித்துள்ளார்.

இலங்கைக்கு சேவையை வழங்கும் விமானங்களுக்கான எரிபொருள் விநியோகத்திற்கான கட்டண குறைப்பை குறைக்கும் வகையில் இந்த அமைச்சரவை பத்திரம் தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளது.

அத்துடன், சென்னை விமானநிலையத்தில் விமான எரிபொருள் விலைக்கு சமமான வகையில் விமான எரிபொருளின் விலையை குறைக்குமாறு இலங்கை கனியவள பெற்றோலிய கூட்டுத்தாபனத்துக்கு ஆலோசனை வழங்குதலும் இந்த அமைச்சரவை பத்திரத்தின் ஊடாக மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

பிரதமரினால் சமர்பிக்கப்பட்ட இந்த அமைச்சரவை பத்திரத்திற்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ளது.

https://www.bbc.com/tamil/sri-lanka-48921586

புக்காரா குண்டுகள்! இன்று நவாலி தேவாலய படுகொலை நாள்! தீபச்செல்வன்…

1 month 1 week ago
 
July 9, 2019

Navali.png?zoom=1.1024999499320984&resiz

இப்போதும் வானத்தில் ஏதேனும் அதிர்வைக் கண்டால் அஞ்சுகிறோம். தூரத்தில் மிதக்கும் பறவைகள்கூட விமானங்களைப் போல அச்சுறுத்துகின்றன. வானத்தை கண்டு அஞ்சியவர்கள் நாங்கள். வானத்தை பார்க்காது இருட்டில் கிடந்தவர்கள் நாங்கள். புக்காரா என்றொரு சொல் எங்கள் தூக்கத்தை கலைந்திருந்தது. புக்காரா என்றொரு சொல் எங்களை கனவுகளில் துரத்தியது. இலங்கைப் பிஜைகள் என்று அழைக்கப்பட்ட எங்கள்மீது, இந்த தீவின் அரசு எமக்குமான அரசு என்று சொல்லப்பட்ட நிலையில், இத் தீவின் தலைநகர் என்று சொல்லப்பட்ட கொழும்பிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட குண்டுகளை எங்கள்மீது உருட்டித் தள்ளியவை புக்காரா.

இலங்கை அரசின் புக்காரா விமானங்களின் இனப்படுகொலை வேட்டைகளில் ஒன்றுதான் நவாலி தேவாலயப் படுகொலை. இன்று அதன் நினைவுநாள்.

இருபத்து நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் இலங்கையின் முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிக்கா பண்டார நாயக்கா குமாரதூங்க நவாலிப் படுகொலைக்கு இலங்கை அரசாங்கம் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்று தெரிவித்திருந்தார். நவாலிப்படுகொலை நடைபெற்று இருபத்து நான்கு வருடத்தின் பின்னர் அவர் இவ்வாறு தெரிவித்தார். அந்தப் படுகொலை இடம்பெற்றபோது ஜனாதிபதியாக இருந்த சந்திரிக்கா, இராணுவத்தையும், விமானப்படையையும் நோக்கி உரத்துக் கத்தியதாகவும் இலங்கையின் ஆட்சி மாற்றத்தின் பின்னர் கூறியிருந்தார்.

உண்மையில் நவாலிப்படுகொலை என்பது ஈழத் தமிழ் மக்களால் மறக்க முடியாத வடு. வலிகாமம் பகுதியில் இலங்கை அரச படைகள் முன்னேறிப் பாய்தல் இராணுவ நடவடிக்கையை ஆரம்பித்த காலத்தில் அந்த படை நடவடிக்கை்கு சாதகம் தேடும் பொருட்டு நடத்தப்பட்டது. 1995ஆம் ஆண்டு. ஜூலை ஒன்பதாம் நாள். பலாலி, அளவெட்டிப் பகுதிகளிலிருந்து தாக்குதல் நடவடிக்கையை இலங்கை அரச படைகள் தொடங்கின. நிலைகுலைந்த மக்கள் இடம்பெயரத் தொடங்கினர்.

கையில் அகப்பட்டவற்றை எடுத்தபடி, உடுத்த உடையுடன் வெளியேறிய மக்கள் தமது உயிரை பாதுகாக்கும் பொருட்டு தஞ்சம் தேடி அலைந்தனர். இடம்பெயர்ந்த மக்கள் நவாலி சென் பீற்றர்ஸ் ஆலயத்திலும் நவாலி சின்னக் கதிர்காமம் முருகன் ஆலயத்தில் தங்கி இளைப்பாறி தாகம் தீர்த்தவேளையில்தான் மாலை 5.45 மணியளவில் கொடிய புக்கார குண்டு வீச்சு விமானங்கள் நவாலிசென்பீட்டர் ஆலயத்தில் குண்டுகளை சொரிந்தன. யாழ் நகரத்திலிருந்து அராலி நோக்கி வந்த விமானங்கள் 13 குண்டுகளை அந்த ஆலயத்தின்மீீது கொட்டி வெறி தீர்த்தன.

இலங்கை அரசாங்கம் போராளிகளை நிலைகுலையச் செய்வதற்காக அப்பாவி மக்கள்மீது சட்டவிரோதமான முறையில் குண்டுகளை வீசி தமிழ் மக்களை இனப்படுகொலைசெய்கிறது என்பதை இந்த தாக்குதல் அம்பலப்படுத்தியது. இந்த இனப்படுகொலைத் தாக்குதலில் 147 பொதுமக்கள் அழிக்கப்பட்டார்கள். சுமார் 360க்கும் மேற்பட்டோர் காயமடைந்தார்கள். வயோதிபர்கள், குழந்தைகள், பெண்கள் என்று ஆலய வாசல்களிலும் முற்றங்களிலும் மக்கள் கொன்று வீசப்பட்ட அந்தக் காட்சிகளை தமிழ் மக்களின் மனங்களிலிருந்து என்றும் அழி்க்க முடியாது.

உயிரை பாதுகாக்க தஞ்சம் தேடி வந்த மக்களை ஆலயங்களின் முன்னால் வைத்து படுகொலை செய்தது இலங்கை அரசு. அலைந்தோடி வந்த மக்கள், கையின்றியும், காலின்றியும் துடித்துக் கிடந்தனர். மக்கள் தொண்டாற்ற வந்த 48 தொண்டர்களும் அந்த இடத்தில துடித்து இறந்தார்களாம். நவாலி கிராமே இந்த இன அழிப்பு விமானத் தாக்குதலால் அதிர்ந்தது. கிராமாம் முழுவதும் தசைத் துண்டுகளும் குருதியும் தெறித்தனவாம். இலங்கை அரசு எமது அரசல்ல என்றும் எமது அரசாக இருந்தால், அது மக்களை கொன்றிராது என்றும் ஈழத் தமிழ் மக்களை உணர வைத்த, ஆழப் படிந்த இனப்படுகொலைகளில் இதுவும் ஒன்றானது.

இலங்கையில் தமிழ் மக்கள் இவ்வாறு பல இனப்படுகொலைகளை சந்தித்து வந்திருக்கிறார்கள். பெரும்பாலும் இலங்கை ஆட்சியாளர்கள் தமிழ் இனப்படுகொலைகளை ஏற்பதில்லை. அதை ஒரு புனித யுத்தம் என்றும் அதை ஒரு வெற்றி யுத்தம் என்றுமே சித்திரிப்பதுண்டு. நாவாலிப் படுகொலைக்கு இலங்கை அரசு பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்று முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிக்கா இன்று கூறினாலும் இந்த சம்பவம் இடம்பெற்று இருபது வருடங்களின் பின்னர், தான் ஆட்சியை இழந்து பத்து வருடங்களின் பின்னர், இலங்கையில் ஒரு ஆட்சி மாற்ற அரசியல் – தேர்தல் காலத்தில்தான் அவர் இப்படிப் பேசியுள்ளார் என்ற அடிப்படையிலும் இதனைப் பார்க்க வேண்டும்.

நவாலிப்படுகொலையில் அழிக்கப்பட்ட மக்களை அந்த மக்கள் ஆண்டு தோறும் நினைவுகூர்ந்து வருகிறார்கள். நவாலி புனித பீற்றர்ஸ் ஆலயத்திலும் நவாலிசின்னக்கதிர்காமம் முருகன் ஆலயத்திலும் மக்கள் நினைவு வழிபாடுகளில் பங்கெடுக்கிறார்கள்.இதேவேளை நவாலி வடக்கு சோமசுந்தரப் புலவர் வீதியிலும், நவாலிசென்.பீற்றர்ஸ் ஆலயப்பகுதியிலும் அமைக்கப்பட்டுள்ள இனப்படுகொலைச் சின்னங்களிலும் மக்கள் தமது அஞ்சலியை செலுத்துகிறார்கள். அத்துடன் புலம்பெயர் நாடுகளிலும் மக்கள் இந்தப் படுகொலையை நினைவு கூர்கிறார்கள். ஆறாத காயம் இந்தப் படுகொலை.

போரை செய்தவர்களும் இனப்படுகொலையை புரிந்தவர்களும் மிக எளிதாக நல்லிணக்கம் பேசுகிறார்கள். உண்மையில் தாம் இழைத்த குற்றங்களை மறைக்கவும் இனப்படுகொலைப் போருக்குப் புனிதம் கற்பிக்கவுமே அவர்கள் நல்லிணக்கம் என்ற போலிக் கோசங்களை எழுப்புகிறார்கள். அப்படித்தான் இலங்கை ஆட்சியாளர்களும் நல்லிணக்கம் என்ற வாசகத்தை உச்சரிக்கின்றனர். எம் நெஞ்சில், எம் வரலாற்றில், எம் மண்ணில் பல நவாலிப்படுகொலைகளை உருவாக்கிவிட்டு, அவைகளுக்குப் பொறுப்புக்கூறாமல், மன்னிப்புக் கேட்காமல் பேசும் நல்லிணக்கம் என்பது மிக மிக போலியும் அநீதியுமானது.

சந்திரிக்கா பண்டாரநாயக்காவின் ஆட்சிக் காலத்தில் பல விமானத் தாக்குதல்கள் நடந்துள்ளன. பாடசாலைகள், மருத்துவமனைகள் என்று குண்டுகள் கொட்டாத இடங்களில்லை. ஒட்டுமொத்தமாக நடந்த இந்த இனப்படுகொலைத் தாக்குதல்கள் குறித்து, ஒரு முன்னாள் ஜனாதிபதி என்ற வகையிலும், முன்யை அரசு என்ற வகையிலும் சந்திரிக்கா பண்டார நாயக்க மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும். சந்திரிக்கா பண்டார நாயக்கா இழைத்த இனப்படுகொலைகளை பின்பற்றித்தான் மருத்துவமனைகள்மீதும் பாடசாலைகள்மீதும் பதுங்குகுழிகள்மீதும் போர் தவிர்ப்பு வலயங்கள்மீதும் ராஜபக்சேக்கள் குண்டுகளை கொட்டினர்.

போரும், அப்பாவிகள்மீதான விமானத் தாக்குதல்களும் இனப்படுகொலைகளும் தவறானவை,இனியும் அவைகள் இடம்பெறக்கூடாது, இந்த நாட்டில் தமிழ் மக்கள் தமிழ் மக்களாக, அவர்களின் உரிமையுடன், அவர்களின் மண்ணில் அவர்களுக்கான விடுதலையுடன் வாழ, நிலையான நியாயமான தீர்வு ஒன்றை காண நவாலிப்படு இனப்படுகொலைக்குப் பொறுப்பான சந்திரிக்கா, அதற்கு மன்னிப்புக் கோருவதே முதற்படியாக அமையும். இல்லாவிட்டால், இன்னும் ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு இந்தப் படுகொலைகளை வடுக்களை சுமந்தபடி இந்த நாட்களை கடப்போம். இருதயத்தில் மீண்டும் மீண்டும் புக்காரக்கள் குண்டுகளை வீசும்.

குளோபல் தமிழ் செய்திகளுக்காக தீபச்செல்வன்

http://globaltamilnews.net/2019/126172/

மனங்­க­ளை­விட்டு நீங்­காத திரு­மலை படு­கொ­லைகள்

1 month 1 week ago
மனங்­க­ளை­விட்டு நீங்­காத திரு­மலை படு­கொ­லைகள்  

2006  ஆம் ஆண்டு திரு­கோ­ண­ம­லையை கதி­க­லங்க வைத்த 5 மாணவர் படு­கொ­லை­யோடு சம்பந்­தப்­பட்­ட­தாக கருதி கைது­செய்­யப்­பட்டு கடந்த 6 வரு­டங்­க­ளாக சிறை­வைக்­கப்­பட்­டி­ருந்த  12 அதி­ர­டிப்­ப­டை­யி­னரும் சுமார் 13 வரு­டங்­க­ளுக்­குப்­பி­றகு தீர்ப்பு வழங்­கப்­பட்ட நிலையில்  கடந்த புதன்­கி­ழமை (3.7.2019) விடு­தலை செய்­யப்­பட்­டுள்­ளார்கள். அவர்­களின் விடு­த­லைக்­கான தீர்ப்பை திரு­கோ­ண­மலை நீதவான் நீதி­மன்ற பிர­தான நீதி­பதி முகமட் ஹம்சா வழங்­கி­யுள்ளார்.

வழக்கு தொடுநர் சார்­பாக  முன்­வைக்­கப்­பட்ட சாட்­சி­யங்கள் இவ்­வ­ழக்கில் சம்­பந்­தப்­பட்ட எதி­ரி­களை  மேல் நீதி­மன்றில் முன்­னி­லைப்­ப­டுத்­து­வ­தற்கு  போது­மா­ன­தாக  அமை­யாத கார­ணத்­தினால்  இவ்­வ­ழக்­கி­லி­ருந்து  13 எதி­ரி­க­ளையும் விடு­விப்­ப­தாக  திரு­மலை நீதவான் நீதிமன்ற பிர­தான நீதவான் தீர்ப்பு வழங்­கி­யுள்ளார். பீனல் கோட்டின் 154 மற்றும் 153 ஆவது பிரி­வு­களின் கீழ்  இந்த வழக்கை தொடர்ந்து நடத்­து­வ­தற்­கான போதிய ஆதா­ரங்கள் இல்­லை­யெ­னக்­கூறி மேற்­படி தீர்ப்பு வழங்­கப்­பட்­டி­ருக்­கி­றது.

   கடந்த     ஆறு வரு­டங்­க­ளுக்கு மேலாக  விசா­ர­ணைக்கு உட்­ப­டுத்­தப்­பட்­டி­ருந்த  5 மாணவர் படு­கொலை வழக்­கா­னது கடந்த மே மாதம் 15 ஆம் திக­தியும் அதனைத் தொடர்ந்து கடந்த  புதன்­கி­ழமை விசா­ர­ணைக்கு எடுத்­துக்­கொள்­ளப்­பட்­ட­ போது  இவ்­வ­ழக்கு  தொடர்­பாக அதி­ர­டிப்­ப­டை­யி­ன­ருக்கு எதி­ராக 15 குற்­றச்­சாட்­டுக்கள் முன்­வைக்­கப்­பட்டு  31 சாட்­சி­யா­ளர்கள் அழைக்­கப்­பட்டு விசா­ர­ணைக்கு உட்­ப­டுத்­தப்­பட்­டி­ருந்­தனர்.

virakesari.jpg

குறிப்­பிட்ட வழக்கை தொடர்ந்து நடத்­து­வ­தற்கு போதிய ஆதா­ரங்கள் இல்­லை­யென்ற அடிப்­ப­டையில் மேற்­படி வழக்கை தள்­ளு­படி செய்தார் நீதி­பதி. இலங்­கையில் இடம்­பெற்ற மனி­த­வு­ரிமை மீறல் தொடர்­பான படு­கொ­லை­யோடு தொடர்­பு­பட்­ட­தாக பேசப்­பட்­டது மாத்­தி­ர­மன்றி ஐக்­கிய நாடுகள் மனி­த­உ­ரி­மை பே­ர­வை­யிலும் இலங்­கைக்­கெ­தி­ரான மிக மோச­மான  மனி­த­வு­ரிமை மீற­லாக  குற்றம் சாட்­டப்­பட்டு வந்த பல்­க­லைக்­க­ழக மாணவர் ஐவரின் படு­கொ­லை­யா­னது முன்னாள் மனி­த­வு­ரிமை ஆணை­யாளர் நாயகம் நவ­நீதம் பிள்­ளையால் கடு­மை­யாகக் கண்­டிக்­கப்­பட்­டதும் அறிக்­கைப்­ப­டுத்­தப்­பட்­ட­து­மான படு­கொ­லை­யாகும். 

இப்­ப­டு­கொ­லை­யோடு சம்­பந்­தப்­பட்­ட­வர்கள் என்ற சந்­தே­கத்­தின்­பேரில் ஒரு உதவி பொலிஸ் உத்­தி­யோ­கத்தர் உட்­பட  13 அதி­ர­டிப்­படை­யினர் கைது செய்­யப்­பட்டு இவர்கள் மீது திரு­கோ­ண­மலை நீதி­மன்றில் வழக்­குத் தொ­ட­ரப்­பட்­டது.

யுத்தம் தீவிரம் பெற்­றி­ருந்த 2006 ஆம் ஆண்டு ஜன­வரி மாதம் 2 ஆம் திகதி திரு­கோ­ண­மலை கடற்­க­ரைக்கு முன்­பா­க­ வி­ருக்கும் காந்தி சிலைக்கு முன்­பாக மாலைப்­பொ­ழுது, பொழு­து­போக்­காக உரை­யாடிக் கொண்­டி­ருந்த  5 மாண­வர்கள் மீது இனந்­தெ­ரி­யா­த­வர்­களால் நடத்­தப்­பட்ட துப்­பாக்கிப் பிர­யோகம் மற்றும்  குண்­டு­வீச்சு கார­ண­மாக 5 மாண­வர்­களும் படு­கொலை செய்­யப்­பட்­டார்கள்.

  திரு­கோ­ண­மலை இந்­துக்­கல்­லூ­ரியில் கல்வி பயின்று பல்­க­லைக்­க­ழ­கத்­துக்கு 2005 – 2006 கல்­வி­யாண்­டுக்கு தெரிவு செய்­யப்­பட்­டி­ருந்த நான்கு மாண­வர்­களும் அவர்­களின் நண்பர் ஒரு­வ­ரு­மாக  வன்­னியார் வீதி­யைச் சேர்ந்த தங்­கத்­துரை சிவா­னந்தா, புனித மரியாள் வீதி மனோ­கரன் ரஜீகர்,  வித்­தி­யா­லயம் வீதி சண்­மு­க­ராஜ சஜேந்­திரன், சிவன் வீதி லோ.ரொகாந்த் மற்றும் போ. ஹேமச்­சந்­திரன்  ஆகிய ஐந்து மாண­வர்­க­ளுமே படு­கொலை செய்­யப்­பட்­ட­வர்­க­ளாவர்.

  குறித்த தினம் மாலை 7 மணி­ய­ளவில்  திரு­கோ­ண­மலை கடற்­க­ரைக்கு முன்­பாக நக­ர­ச­பையால்  நிர்­மா­ணிக்­கப்­பட்ட காந்தி சிலைக்­க­ருகில்  மாண­வர்கள் இருந்து  உரை­யா­டிக்­கொண்­டி­ருந்­த­ போது  சுமார் இரவு 7.30 மணி­யி­ருக்கும் கோணேசர் ஆல­யத்­துக்கு செல்லும் கட­லுடன் அண்­டிய வீதியில் வந்த பச்சைநிற முச்­சக்­க­ர­வண்­டி­யி­லி­ருந்த  அடை­யாளம் தெரி­யாத நபர்கள் உரை­யா­டிக்­கொண்­டி­ருந்த மாண­வர்கள் மீது  கைக்குண்டை  வீசி­விட்டு கோணேசர் ஆலய திசையை நோக்கி  ஓடி மறைந்­துள்­ளனர். 

இந்த திடீர் தாக்­கு­தலால் அதிர்ச்­சி­ய­டைந்த மாண­வர்கள்  தம்மை பாது­காக்­கத்­தெ­ரி­யாது ஓடவும் முடி­யாமல் நின்ற வேளையில் டொக்­கியாட் வீதி பக்­கத்­தி­லி­ருந்து  ஓடி­வந்த ஆயுத தாரிகள் (சீரு­டைக்­காரர்) இம்­மா­ண­வர்­களை  சுற்­றி­வ­ளைத்­துள்­ளனர். 

சுற்றி வளைத்த ஆயுத தாரிகள் செய்­வ­த­றி­யாது திகைத்து நின்ற மாணவர்  ஏழு­பே­ரையும் தனித்­த­னி­யாக பிரித்­தெ­டுத்து  அம்­மா­ண­வர்­களை நடு­வீ­தியில் குப்­பு­றப்­ப­டுக்­க வைத்து சர­மா­ரி­ய­ாக காது­ வ­ழி­யாக துப்­பாக்­கிப்­பி­ர­யோகம் செய்­துள்­ளனர். 

இத் துப்­பாக்கிப் பிர­யோ­கத்­தினால் மூளை சிதறி ஐந்து மாண­வர்­களும் ஸ்தலத்­தி­லேயே மரணமடைந்­துள்­ள­தாக ஊட­கங்கள் செய்­தி­ வெளி­யிட்­டி­ருந்­த­துடன்  வழக்­குப்­ப­தி­வுகள் மூலமும்  வழங்­கப்­பட்ட சாட்­சி­யங்கள் மற்றும் மனி­த­வு­ரிமை பேர­வைக்கு வழங்­கப்­பட்ட 

ஆதா­ரங்கள் மூலமும் அறி­ய­வ­ரு­கி­றது.

  இச்­சம்­பவ தினம் 7 மாண­வர்கள் ஒன்று கூடி நின்ற  போதும் சம்­பவம் நடை­பெற்­ற­வேளை இரு மாண­வர்கள்  கும்­மி­ருட்டை பயன்­ப­டுத்தி தப்­பி­யோட முயற்சி செய்­தி­ருக்­கி­றார்கள். தப்­பிக்க முயன்ற தருணம் அவர்கள் மீது சர­மா­ரி­யாக துப்­பாக்­கிப்­பி­ர­யோகம் செய்­யப்­பட்­டி­ருக்­கி­றது. இதில் ஒரு மாணவன் படு­கா­யங்­க­ளுடன் திரு­கோ­ண­மலை வைத்­தி­ய­சா­லையில் அனு­ம­திக்­கப்­பட்டு மேல­திக சிகிச்­சைக்­காக கொழும்­புக்கு கொண்­டு­செல்­லப்­பட்­ட­தா­கவும் மற்ற மாணவன் படு­கா­யங்­க­ளுடன் தனது நண்பர் ஒரு­வரின் உத­வி­யுடன் வீடு சென்று பின் பாது­காப்­புக்­க­ருதி  ஊரை­விட்டு வெளி­யே­றி­ய­தா­கவும் கூறப்­ப­டு­கின்­றது.  இரு மாண­வர்­களும் தெய்­வா­தி­ன­மாக உயிர் தப்பி ஓடி­விட்­டார்கள் என்­பது பின்­னாளில் அறி­யப்­பட்ட விடயம்.

  காந்தி சிலை­யடி சீரு­டைக்­கா­ரர்­களால் சுற்றி வளைக்­கப்­பட்­ட­போது அந்த அவ­கா­சத்தைப் பயன்­ப­டுத்தி மாணவன் மனோ­கரன் ரஜீகர் தனது கைய­டக்கத் தொலை­பேசி மூலம் தந்­தை­யுடன் தொடர்­பு­கொண்டு தாம்  சுற்றி வளைக்­கப்­பட்ட அபா­யத்தை  தெரி­வித்­துள்ளான்.  செய்தி கேட்டு அரு­கி­லுள்ள புனி­த­ம­ரியாள் வீதியில் குடி­யி­ருக்கும் டாக்டர் மனோ­கரன் சம்­பவம் நடை­பெற்ற இடத்­துக்கு ஓடி­வந்­துள்ளார். அவர் கண் முன்னால் மகன் சுடப்­பட்­டுள்ளான்  என பத்­தி­ரி­கைகள் அக்­கா­லத்தில் செய்தி வெளி­யிட்­டி­ருந்­தன. 

   இச்­சம்­பவம் தொடர்பில் பல்­வேறு செய்­திகள் தெரி­விக்­கப்­பட்­டி­ருந்­தன. மேற்­படி மாண­வர்கள் வைத்­தி­ருந்த கைக்­குண்டு வெடித்தே அவர்கள் இறந்­தி­ருக்­கலாம் என அரச தரப்­பி­ன­ராலும் அவ்­வாறு இல்லை திட்டமிட்ட முறையில் சீரு­டைக்­கா­ரர்­களால் எம்­பிள்­ளைகள் சுடப்­பட்­டுள்­ளனர் என  அவர்­க­ளு­டைய பெற்­றோர்­க­ளாலும் சாட்­சி­யங்கள் வழங்­கப்­பட்­டி­ருந்­தன. இச்­சாட்­சி­யங்கள் போர் நிறுத்த கண்­கா­ணிப்­புக்­குழு மற்றும் மனி­த­வு­ரிமை ஆணைக்­குழு ஆகி­ய­வற்­றிடம் முறைப்­பாடு செய்­யப்­பட்­டி­ருந்­தது.

  இம்­மா­ண­வர்­களின் படு­கொலை சம்­ப­வ­மா­னது 2006 ஆம் ஆண்­ட­ளவில் உள்­நாட்­ட­ள­விலும் சர்­வ­தேச அள­விலும்  அதிக கவ­னத்தைக் கொண்ட சம்­ப­வ­மாக பல தரப்­பி­ன­ராலும் எடுத்­துக்­ கூ­றப்­பட்­டி­ருந்­தது. பாதிக்­கப்­பட்ட குடும்­பங்­களை சேர்ந்­த­வர்கள் பயத்தின் கார­ண­மாக நாட்டை விட்டு ஓடி அடைக்­கலம் கோரி­யி­ருந்­தமை சர்­வ­தேச ஊட­கங்கள் மூலம்  தெரி­யப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டி­ருந்­தது.

   2006 ஆம் ஆண்டு ஜன­வரி மாதம் இடம்­பெற்ற இக்­கொ­டிய சம்­பவம் தொடர்பில் அர­சாங்­கமோ அல்­லது நீதி­யா­ளர்­களோ சட்­டத்­து­றை­யி­னரோ இது தொடர்பில் மௌனம் சாதித்த வேளை  பல்­வேறு மனி­த­வு­ரிமை அமைப்­புக்­களும் சர்­வ­தேச நீதி­ய­ர­சர்­களும்  இலங்கை அர­சாங்­கத்­தின்­மீது கடு­மை­யான குற்­றச்­சாட்­டுக்­களை முன்­வைத்­தார்கள். உள்­நாட்டு வெளி­நாட்டு மனி­த­வு­ரிமை அமைப்­புக்கள் அர­சாங்­கத்­துக்கு கொடுத்த அழுத்தம் கார­ண­மாக இப்­ப­டு­கொ­லை­யோடு சம்­பந்­தப்­பட்­ட­வர்­களை கைது செய்­ய­வேண்­டிய நிர்ப்­பந்தம் இலங்கை அர­சாங்­கத்­துக்கு ஏற்­பட்­டது. குறிப்­பாக  மஹிந்த அரசு இது தொடர்பில் நட­வ­டிக்கை எடுக்­க­வேண்­டிய சூழ்­நி­லைக்கு தள்­ளப்­பட்­டது.

 சந்­தே­கத்­தின்­பேரில் உத­வி­ பொலிஸ் உத்­தி­யோ­கத்தர் உட்­பட அக்­கா­லப்­ப­கு­தியில் திரு­கோ­ண­ம­லையில் கட­மை­யாற்­றிய 13 விசேட அதி­ர­டிப்­ப­டை­யினர் கைது செய்­யப்­பட்­டார்கள். ஏ. சரச்­சந்­தி­ர­பெ­ரேரா,   ஜி.ஏ.ரோஹித விஜத்­த­கு­மார,  ஜி. ஆனந்த எல்.பி. ஜெயலால்,   

ஏ. கமல்­பி­ரதீப்,  ரவில் குமார ரத்­நா­யக்க, சமிந்த லோஜித உத­ய­மி­கி­ர­பண்­டார, கே. எம்.கே.சஞ்­சீவ, எம். ஏ. விமல் பண்­டார, ஜே. எம்.நிமல்­பண்­டார, ஜெய­சே­கர திசா­நா­யக்க, ஜெயந்த திசா­நா­யக்க,  எஸ். இந்­திக்க துஷார  ஆகிய 12 அதி­ர­டிப்­ப­டை­யி­னரும் 2013 ஆம் ஆண்டு கைது செய்­யப்­பட்­டார்கள் . 2006 ஆம் ஆண்டு இடம்­பெற்ற இச்­சம்­பவம் தொடர்பில் சுமார் 7 வரு­டங்­க­ளுக்­குப்­பின்னே சந்­தே­கத்­தின்­பேரில் 2013 ஆம் ஆண்டு  அதி­ர­டிப்­ப­டை­யினர்  கைது செய்­யப்­பட்­டார்கள். புல­னாய்­வுப்­பி­ரி­வினர் குறித்த நபர்­களை கைது செய்து வழக்கு தொடர்ந்­தனர். இவ்­வ­ழக்கு துரி­தப்­ப­டுத்­தப்­பட வேண்­டி­யதன் அழுத்தம் ஜெனீவா மனி­த­வு­ரிமை பேர­வை­யினால் ஏற்­பட்­டது என்­பதை அப்­போ­தைய மனி­த­வு­ரிமை அமைப்­புக்கள் சுட்­டிக்­காட்­டி­யி­ருந்­தன. 2013 ஆம் ஆண்டின் ஜெனீவா மனி­த­வு­ரி­மை பே­ர­வையில் 5 மாண­வர்­களின் படு­கொலை சம்­ப­வ­மா­னது  முக்­கி­ய­மா­ன­தொரு விட­ய­மாக பிரஸ்­தா­பிக்­கப்­பட்­டது மாத்­தி­ர­மன்றி,  அதன் நிகழ்ச்சி நிர­லிலும் இடம்­பெற்­றதன் கார­ண­மாக  இலங்கை அர­சாங்­க­மா­னது தனது நீதித்­தன்­மையை நிரூ­பிக்கும் நோக்கில் விசா­ர­ணை­களை முடுக்­கி­

விட்­டது. மேலும் திரு­கோ­ண­மலை நீதி­மன்றில் 13 அதி­ர­டிப்­ப­டை­யினர் மீதும் வழக்கு தொட­ரப்­பட்­டது. 

   இதே வருடம் படு­கொலை செய்­யப்­பட்ட மாணவன் ரஜீ­கரின் தந்­தை­யான டாக்டர் மனோ­கரன்  தனது மகனின் படு­கொலை சம்பந்­த­மாக வாக்கு மூலம் அளிக்கும் சந்­தர்ப்­ப­மொன்று ஜெனீவா மனி­த­வு­ரிமை பேர­வை­யினால் வழங்­கப்­பட்­டது. அவர் தனது வாக்கு மூலத்தில்,  என­து மகன் ரஜீகர் சுட்­டுக்­கொல்லப்­பட்ட  சம்­பவம் தொடர்பில் சர்­வ­தேச விசா­ர­ணை­யொன்று நடத்­தப்­பட்டு நீதி வழங்­கப்­ப­ட­வேண்டும் என படு­கொலை செய்­யப்­பட்ட மாண­வனின் தந்­தை­யான காசிப்­பிள்ளை மனோ­கரன் கதறி அழுது கோரிக்கை விடுத்­தி­ருந்தார். சர்­வ­தேச மன்­னிப்பு சபையின் சார்பில் பங்கு கொண்ட மனோ­கரன்  சுட்­டுக்­கொலை செய்­யப்­பட்ட ஐவரும் மாண­வர்­கள் என்றும் இவர்கள் தனது மகனின் நெருங்­கிய நண்­பர்கள் என்றும் தமி­ழர்கள் என்ற ஒரே கார­ணத்­துக்­கா­கவே திட்­ட­மிட்­ட­மு­றையில் தெரிவு செய்­யப்­பட்டு சுட்டுக் கொலை செய்­யப்­பட்­ட­தா­கவும் மகனின் மூளை சிதறி கொல்­லப்­பட்ட அந்த கொடூ­ரத்தை தான் நேரே பார்த்­த­தா­கவும் சாட்­சி­ய­ம­ளித்­தி­ருந்தார்.

 இப்­ப­டு­கொலை சம்­ப­வ­மா­னது 2014 ஆம் ஆண்டு ஜெனீவா மனி­த­வு­ரி­மை­பே­ர­வையில் இன்னும் தீவி­ரப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டி­ருந்­தது. முன்னாள் மனி­த­வு­ரிமை பேர­வையின் ஆணை­யாளர் நாயகம்  இலங்­கைக்கு விஜயம் செய்து ஓர் அறிக்­கையை வெளி­யிட்­டி­ருந்தார். 20 பக்கம் கொண்­டதும் 74 விட­யங்­களை உள்­ள­டக்­கி­ய­து­மான அவ்­வ­றிக்­கையில்  திரு­கோ­ண­ம­லையில் 2006 ஆம் ஆண்டு ஜன­வ­ரியில் இடம்­பெற்ற 5 மாணவர் படு­கொலை சம்பந்­த­மாக பின்­வரும் விட­யங்­களை குறிப்­பிட்­டி­ருந்தார். திரு­கோ­ண­மலை கடல் முகப்பில் படு­கொலை செய்­யப்­பட்ட மாண­வர்­களின் இப்­ப­டு­கொ­லைக்கு சாட்­சி­யங்­க­ளாக முன்­வந்­த­வர்கள்  அச்­சு­றுத்தல் கார­ண­மாக நாட்டை விட்டு  வெளி­யே­றி­யுள்­ளனர் என அவ்­வ­றிக்­கையில் சுட்­டிக்­காட்­டி­யி­ருந்­த­தோடு  அவ்­வ­றிக்­கையின் 48 ஆவது பிரிவில் சொல்­லப்­பட்­ட­தா­வது,  2006 ஆம் ஆண்டு ஜன­வரி மாதம் 2 ஆம் திகதி திரு­கோ­ண­மலை கடல் முகப்பில் வைத்து பாது­காப்பு படை­யி­னரால் நையப்­பு­டைக்­கப்­பட்டு சுட்­டுக்­கொல்­லப்­பட்­ட­தாக கூறப்­பட்­டி­ருந்­தது. 

திரு­கோ­ண­மலை நீதவான் நீதி­மன்­றினால் மாணவர் படு­கொலை சம்­பவம் தொடர்­பான  வழக்கு பிர­சித்­தி­பெற்ற நபர்கள் உள்­ள­டங்­கிய சர்­வ­தேச சுயா­தீன ஆணைக்­கு­ழு­வொன்றால் அவ­தா­னிக்­கப்­பட்டு வந்த உட­ல­கம ஆணைக்­கு­ழு­வினால் 2006, 2007 காலப்­ப­கு­தி­களில் விசா­ரிக்­கப்­பட்­ட­போதும் அவ்­வ­றிக்கை இன்னும் வெளி­யி­டப்­ப­ட­வில்லை. 

குறித்த காலப்­ப­கு­தியில் குறித்த படு­கொலை சம்­பவம் இலங்கை மனி­த­வு­ரிமை ஆணைக்­கு­ழு­வி­னாலும் விசா­ரிக்­கப்­பட்­டி­ருந்த நிலையில் 2014 ஆம் ஆண்டு ஜன­வரி மாத­ம­ளவில் வெளி­யி­டப்­பட்ட மனி­த­வு­ரிமை அறிக்­கையில்  மேற்­படி படு­கொ­லையில் பாது காப்பு படை­யினர் தொடர்புபட்­டி­ருந்­த­தாக கரு­திக்­கொள்­ளப்­பட்ட உட­ல­கம ஆணைக்­கு­ழு­வினால் கண்­ட­றி­யப்­பட்­டவை குறித்து நட­வ­டிக்கை ஏதும்  எடுக்­கப்­ப­டாமை குறித்து திகைப்­பூட்டும் அச்சம்  வெளிப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டி­ருக்­கி­றது.  

கற்­றுக்­கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் நல்­லி­ணக்க ஆணைக்­குழு  குறித்த படு­கொலை பற்­றிய மேல­திக விசா­ர­ணை­களை  அர­சாங்கம் மேற்­கொள்ள வேண்­டு­மென சிபா­ரிசு செய்­துள்­ளது. ஆகவே இப்­ப­டு­கொலை தொடர்பில் இலங்கை அரசு அதிக கரி­சனை காட்­ட­வேண்­டு­மென  ஆணை­யாளர் நவ­நீ­தம்­பிள்ளை தனது அறிக்­கையில் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

 நவநீதம்பிள்ளையால் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட உடலகம ஆணைக்குழுவின் அறிக்கையானது  காலதாமதமாகவே சுமார் 8 வருடங்களுக்குப்பின் 20.10. 2015 ஆம் ஆண்டு பாராளுமன்றில் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவினால் சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருந்தது. இவ்வறிக்கையில் குறிப்பிட்டவாறு குற்றம் இழைக்கப்பட்டவர்கள் தொடர்பில் அரசாங்கம் போதிய கவனம் செலுத்தவில்லையென்பது விமர்சனத்துக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட விடயமாகும். 

உடலகம ஆணைக்குழுவானது இலங்கையில் இடம் பெற்ற மனிதவுரிமை மீறல் தொடர்பான 15 விடயங்களை ஆராயும் அதிகாரம் கொண்டதாக  நியமிக்கப்பட்ட நிலையில் திருகோணமலையில் இடம்பெற்ற படுகொலைகளான 5 மாணவர்களின் படுகொலை மற்றும் மூதூரில் நடந்த  தொண்டர் நிறுவனப்பணியாளர் 17 நபர்கள் படுகொலை செய்யப் பட்டமை மிக பிரதான விசாரணைப் படுத்தப்படவேண்டிய கொலைகளாக சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருந்தது. 

  திருகோணமலை பிரதேசத்தில் 1983 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியிலிருந்து இடம்பெற்ற மிகமோசமான பல படுகொலை சம்பவங்கள் இன்று மறக்கப்பட்டதாகவே காணப்படுகிறது. மூதூர் தொண்டர் நிறுவனப் படுகொலைகளின் சூத்திரதாரிகள் இன்னும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை.1996 ஆம் ஆண்டு குமாரபுரத்தில் நடந்த படுகொலை சம்பவத்தில்  21 அப்பாவி பொது மக்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். இதன் சந்தேகத்தின் பேரில்  6 க்கும் மேற்பட்ட இராணுவத்தினர் நீதிமன்றில் நிறுத்தப்பட்டபோதும் அவர்கள் நிரபராதிகள் என 2016 ஆம் ஆண்டு விடுதலை செய்யப்பட்டார்கள் . 

   நீதி தேவன் வாக்குப்படி ஆயிரம் குற்றவாளிகள் தப்பித்துக்கொள்ளலாம் ஒரு நிரபராதிகூட தண்டிக்கப்படக்கூடாது என்பது இயற்கை நீதி கோட்பாடாக இருப்பினும் கொல்லப்பட்ட அப்பாவிகளின் ஆத்மாக்களுக்கு யாரால் நீதி வழங்கமுடியும்?


திரு­ம­லை­நவம்

 

https://www.virakesari.lk/article/59939

முள்ளிவாய்க்காலின் அழகிய இயற்கை தோற்றம் - கடற்கரை பிரதேசத்தின் கதை

1 month 4 weeks ago
 
முள்ளிவாய்க்கால்படத்தின் காப்புரிமை Getty Images

முல்லைத்தீவு - முள்ளிவாய்க்கால் என்பது தமிழர் வரலாற்றில் என்றுமே மறக்க முடியாத ஒரு இடம்.

2009ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 18ஆம் திகதி பல லட்சக்கணக்காக தமிழர்கள் கொல்லப்பட்ட ஒரு இடமாக முள்ளிவாய்க்கால் வரலாற்றில் பதிவாகியுள்ளது.

முள்ளிவாய்க்கால் என்றாலே அங்கு இரத்த கறைகள் மாத்திரமே மக்கள் மத்தியில் நினைவுக்கு வருகின்றது.

கறுப்பு சரித்திரமாக பதிவாகியுள்ள முள்ளிவாய்க்காலின் இன்றும் பெரும்பாலானோர் அறியாத அழகிய இடங்கள் காணப்படுகின்றன.

குறிப்பாக முள்ளிவாய்க்கால் கடற்கரையை அண்மித்த ஓர் அழகிய கிராமமாகும்.

கறுப்பு சரித்திரம் படைத்த முள்ளிவாய்க்காலில் மறைந்திருக்கும் அழகிய இயற்கை தோற்றம்

யுத்தம் நிறைவடைந்து 10 வருடங்கள் நிறைவடைந்துள்ள போதிலும், அந்த பகுதி இன்றும், ஆள்; நடமாட்டமற்ற பகுதியாகவே காணப்படுகின்றது.

முள்ளிவாய்க்கால் பகுதியிலிருந்து கடற்கரையை நோக்கி செல்லும் மணல் வீதி... தூரத்தில் இரு மருங்கிலும் பனை மரங்கள்... பனை மரங்களுக்கு இடை நடுவில் கடற்கரை தென்படும் அழகிய காட்சி.

கடற்கரையை நோக்கி சென்றால், அங்கு ஆள் நடமாட்டம் என்பதை எம்மால் காண முடியவில்லை.

சிறிய ரக மீன்பிடி படகுகள் மாத்திரம் கரையோரங்களில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ள போதிலும், கடற்றொழிலாளர்களையும் எம்மால் காண முடியவில்லை.

கறுப்பு சரித்திரம் படைத்த முள்ளிவாய்க்காலில் மறைந்திருக்கும் அழகிய இயற்கை தோற்றம்

எந்தவித அசுத்தமும் இன்றி, மிகவும் சுத்தமாக இந்த கடற்கரை காணப்படுவதை பார்த்த எமக்கு ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது

பல கிலோமீற்றர் தொலைவிற்கு நேரான கடற்கரையை கொண்ட இந்த அழகிய முள்ளிவாய்க்கால் கடற்கரை, இன்றும் எந்தவொரு அதிகாரியின் கவனத்திற்கும் செல்லவில்லை.

குறிப்பாக சுற்றுலாத்துறையை இலங்கை பெயர் பெற்றுள்ள பின்னணியில், இவ்வாறான கடற்கரைகளை பிரசித்திப்படுத்துவதன் ஊடாக மேலும் சுற்றுலாத்துறையை வளர்ச்சி அடைய செய்ய முடியும்.

கறுப்பு சரித்திரம் படைத்த முள்ளிவாய்க்காலில் மறைந்திருக்கும் அழகிய இயற்கை தோற்றம்

இறுதிக்கட்ட யுத்தம் இடம்பெற்ற பகுதியோ என்னவோ, அரசாங்கம் இந்த அழகிய கடற்கரையை வெளிகொணராது இருக்கின்றது.

முல்லைத்தீவு இலங்கையின் மிகவும் பின்தங்கிய பகுதியாக காணப்படுகின்ற பின்னணியில், குறித்த கடற்கரை சுற்றுலாத்துறைக்கான திறக்கப்படும் பட்சத்தில், அந்த பகுதி மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை முன்னோற்றுவதற்கான இயலுமை கிடைக்கும் என அந்த பகுதி மக்கள் நம்பிக்கை தெரிவிக்கின்றனர்.

முள்ளிவாய்க்கால் கடற்கரை பகுதியை மக்கள் பாவனைக்கு வழங்க முன்பாக, அந்த பகுதியில் பாதுகாப்பு பிரிவினரால் மக்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள அச்ச நிலைமையை தீர்க்க வேண்டும் என அந்த பகுதி மக்கள் கேட்டுக்கொள்கின்றனர்.

https://www.bbc.com/tamil/sri-lanka-48697130

மாமனிதர் பேராசிரியர் துரைராஜா எமது மண்ணுக்கே திரும்ப வர வேண்டும்.!

2 months 1 week ago
மாமனிதர் பேராசிரியர் துரைராஜா எமது மண்ணுக்கே திரும்ப வர வேண்டும்.!
Last updated Jun 11, 2019

“இங்கு வணக்க உரை நிகழ்த்தியவர்கள் பேராசிரியர் துரைராசாவின் ஆன்மா சொர்க்கத்திற்கு போகவேண்டும் என்று கடவுளை வேண்டினர்; ஆனால் நான் அப்படிக் கேட்கமாட்டேன். பேராசிரியர் துரைராசா எமது மண்ணுக்கே திரும்ப வரவேண்டும் என்றே கடவுளை கடவுளை வேண்டுகின்றேன்.”

வதிரியில் பேராசிரியர் துரைராசாவின் இல்லத்தில் நடந்த இறுதிச்சடங்கின்போது, அக்கிராமத்தின் வயோதிபர் ஒருவர் கூறிய அர்த்தம் பொதிந்த வரிகளே மேலுள்ளவையாகும்.

Thurairaja-04-copy-copy.jpg

பேராசிரியரின் தன்னலமற்ற மக்கள் சேவைக்கு – நற்பண்புகள் நிறைந்த அப்பேராசானை மக்கள் மதித்து அன்புகாட்டிய முறைமைக்கு இந்த முதியவரின் வார்த்தைகள் நல்ல உதாரணம். இது தனியொருவரின் கருத்தல்ல; தமிழினத்தின் ஒட்டுமொத்தக் குரலும் – உணர்வும் இதுதான். இந்த உணர்வை பேராசிரியரின் பிரிவுபசார நிகழ்ச்சிகளின்போதும், பின்னர் அவரது மரணச்சடங்குகளின் போது மொதுமக்களும், மாணவர்களும், சக கல்விமான்களும் அவருக்குச் செலுத்திய இறுதி மரியாதையிலும் கண்டுகொள்ள முடியும். இவை எல்லாவற்றிற்கும் மகுடம் சூடுவதுபோல, தமிழீழத் தேசியத் தலைவரின் பாராட்டையும் கெளரவ விருதையும் பேராசிரியர் பெற்றுக்கொண்டார். பிரிவுபசாரத்தின்போது பேராசிரியரின் பணியைப் பாராட்டி ஒரு செய்தியையும், பேராசிரியர் மறைந்தபோது அவருக்கு அஞ்சலி செய்த ஒரு இரங்கல் செய்தியையும் வெளியிட்டு, பேராசிரியருக்கு ஒரு அதி உச்சக் கௌரவத்தைத் தலைவர் கொடுத்திருந்தார்.

ஈழத்தமிழினம் கல்விப் பாரம்பரியம் மிக்க ஒரு மக்கள் இனம் என்பதைப் பொதுவாக அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்வர். உலகம் போற்றும் கல்விமான்கள் பலரை தமிழீழ அன்னை பெற்றேடுத்துள்ளாள் என்பதும் மறுக்கப்படமுடியாத உண்மை. ஆனால் இவர்களுள் எத்தனைபேர் பிறந்த மண்ணுக்குச் சேவை செய்தார்கள்? எத்தனைபேர் தனது இனத்தின் ஒட்டுமொத்த வாழ்வை உயர்த்திவிட தன்னலம் பாராது பாடுபட்டார்கள்? அறிவின் உச்சத்தில் பணிவைக் கடைப்பிடித்து மக்கள் சேவகனாக, மக்களில் ஒருவனாக வாழ்ந்த மண்பற்றுள்ள பேராசான்கள் எத்தனைபேர்?

Thurairaja-02-copy-copy.jpg

இந்த வினாக்களுக்கு விடையாக “பேராசியர் துரைராசா!” என்று எல்லோரும் ஒருமித்துக் கூறுவார். அந்தளவுக்கு பேராசிரியரின் அறிவும், பண்பும், பணிவும், தனிப்பட்ட வாழ்வும், மேன்மையுடையதாக அமைந்திருந்தன.

தமிழ் மக்களின் சொத்துக்களின் ஒன்றாகிய கல்விக்குப் பேராபத்து நேர்ந்த ஒரு நெருக்கடியான காலகட்டத்தில் யாழ்.பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தர் பதவியை ஏற்றுக்கொண்ட அவர், தமிழரின் உயர் கல்விக்கு புத்துயிர் ஊட்டி, புது இரத்தம் பாய்ச்சியிருந்தார் என்பது வரலாற்று உண்மை.

அவர் வகித்த பதவிகளும் அவருக்கு வழங்கப்பட்ட ஊதியங்களும் சிங்கள அரசின் கைகளில் இருந்தபோதும், தமிழீழ தேசத்திற்கு, தமிழ் மக்களுக்கு சேவை புரிவதற்கு அவற்றை ஒரு தடையாகச் சொல்லி இவர் தப்பிக்க முயன்றதில்லை. அவர் கலந்துகொண்ட எல்லாக் கூட்டங்களிலும், எல்லாக் கலந்துரையாடல்களிலும், எல்லா நிகழ்வுகளிலும், தமிழினத்துக்கு எதிரான ஒடுக்குமுறைபற்றியும் தமிழீழ தேசியம் பலம்பெறவேண்டிய அவசியம் பற்றியும், தெளிவாகவும் வெளிப்படையாகவும் தனது கருத்தை எடுத்துக்கூறுவார்.

Thurairaja-01-copy-copy.jpg

நூல் வெளியீட்டு விழாவிலும் தமிழீழ தேசியம்பற்றிப் பேசுவார்.

கல்வி மற்றும் அபிவிருத்தி சம்மந்தப்பட்ட கூட்டங்களிலும் தமிழீழ தேசியம்பற்றிப் பேசுவார்.

பேராசானுக்கு விருது சூட்டி மகிழும் பெருந்தலைவன்

“தேசப்பற்றோடும், மக்கள் நேயத்தோடும் மண்ணுக்கு அவர் மகத்தான சேவை ஆற்றினார்.”

சக கல்விமான்கள் மற்றும் வேற்று இன நண்பர்களுடன் கலந்துரையாடும்போதும் தமிழீழ தேசியத்தை வலியுறுத்திப் பேசுவார்.

ஏன்! அவருக்கு நடந்த பிரிவுபசாரக் கூட்டத்திலும் அதையேதான் பேசினார்.

தமிழீழத்தில் நடந்த கூட்டங்களில் மட்டுமல்ல, சிங்கள தேசத்தில், கல்விமான்கள் மத்தியில் நடைபெற்ற கலந்துரையாடல்களிலும் அதையேதான் பேசினார்; வெளிநாடுகளில் நடந்த சந்திப்புக்களிலும் அதையேதான் வற்புறுத்தினார்.

Thurairaja-04-copy-copy.jpg

தமிழரின் சுயநிர்ணய உரிமைபற்றியும், தமிழீழ தேசியத்தைப் பலப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் பற்றியும் பேசுவதற்கு ஒர்போழுதும் அவர் அஞ்சியதுமில்லை; பின் வாங்கியதுமில்லை.

அதேவேளை. உலகளாவியரீதியில் தத்தமது வாழ்க்கைச் சக்கரங்களைச் சுழற்றுவதற்குத் திண்டாடும் ஏழை மக்களையும் அவர் அடிக்கடி நினைவூட்டிப் பேசி, அந்த மக்களின்பால் தான் வைத்திருக்கும் கரிசனையையும் எடுத்துரைப்பார். 500 கோடி உலக சனத்தொகையில் 1/5 பகுதியினர் பட்டினிக்கு முகங்கொடுத்து வாழப்போராடுகின்றனர் என்று எடுத்துக்கூறி, அந்தத் துர்ப்பாக்கியநிலை எமது மக்களுக்கு ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது என்று அறிவுரை கூறுவார்.

“அரசு திட்டமிட்டு தமிழரின் கல்வியை அழிக்க முநிகின்றது. ஆனால் தமிழினத்தின் கல்வியை அழியவிடாது பாதுகாப்பது எங்களின் கடமை” என்று, வதிரியில் நடந்த பிரிவுபசார விழாவில் பேசிய பேராசிரியர் அவர்கள்…………….

“எமது இயற்கை வளத்தையும் கல்வியால் பெறப்படும் மூளைவளத்தையும் கொண்டு எமது மனத வளத்தையும் சரியாக வளர்த்தெடுத்து, பயன்படுத்தி, எமது தேசத்தின் பொருளாதாரத்தை வளர்க்க வேண்டும்” என்று தேசியப் பிரக்ஞையுடன் பேசினார். அத்துடன் நின்று விட்டாரா…………..?
இல்லை.

“கிராமங்கள் வளர்ந்தால்தான் நாட்டின் பொருளாதாரம் வளரும்” என்றார்.

“ஏழை எளிய மக்களின் வாழ்வு உயர்ந்தால்தான் கிராமம் வளரும்” என்றார்.

“இந்த ஏழை எளிய மக்களின் வாழ்வை வளப்படுத்த சனசமூக நிலையங்கள் பாடுபடவேண்டும்” என்றும் அறிவுரை கூறினார்.

Thurairaja-03-copy-copy.jpg

தமிழரின் விடுதலைப் போராட்டத்தின் நியாயம்பற்றி சிங்கள தேசத்தில், சிங்களப் புத்திஜீவிகள் மத்தியில் விவாதிக்கும்போது, எதிராளிகளின் எண்ணிக்கையைக் கருத்திற்கொண்டோ அல்லது தன்னலத்தை அடிப்படையாகக்கொண்ட காரணங்களுக்காகவோ விட்டுக் கொடுத்தோ அல்லது ‘சளாப்பிக்’ கதைத்தோ இல்லை. இந்த நேர்மையை தெளிவான அவரது அரசியல் நிலைப்பாட்டை, பேரினவாத உணர்வுடன் உள்ள சிங்கள இனத்தின் புத்திஜீவிகள் கூட மதித்தனர்.

பிரிவுபசாரக் கூட்டம் ஒன்றில் பேசும்போது பேராசிரியர் ஒரு சம்பவத்தை நினைவுகூர்ந்தார்.

ஒருநாள் கத்தோலிக்கச் சிங்களவரான ஒரு கல்விமான் பேராசிரியரிடம் சொன்னாராம்.

“சிங்களவர் மத்தியில் கத்தோலிக்கரான நாங்கள் மிகச் சிறுபான்மையாக இருக்கின்றோம். அதனால் பௌத்த சிங்களவர்களுக்கு விட்டுக்கொடுத்து, சகிப்புத் ஹன்மையுடன் இரண்டாம் நிலைப் பிரஜைகளாக, அமைதியாக வாழக் கற்றுக்கொண்டுள்ளோம். அதுபோல நீங்களும் (தமிழினம்) விட்டுக்கொடுத்து அமைதியாக வாழலாம்தானே” என்று.

இதற்குப் பதில்கூரும்போது, சிங்களப் பேரினவாத அரசுகளின் தமிழின விரோத நடவடிக்கைகளை பேராசிரியர் விளக்கிவிட்டு,

“…………தமிழர் ஒரு தேசிய இனம் (Nation); அவர்களுக்கு என்றொரு தனித்துவமான நிலமுண்டு, அதேபோல மொழி உண்டு, பண்பாடுண்டு, பொருளாதார வாழ்வுண்டு, ஆகவே அவர்கள் தம்மைத் தாமே ஆட்சிசெய்யக்கூடிய சுயநிர்ணய உரிமையையும் கொண்டிருக்கின்றனர்; அவர்கள் தம்மைத்தாமே ஆட்சிசெய்ய விரும்புகின்றார்கள்” என்று பதிலளித்தாராம்.

இந்த விடயங்களை ஒரு கூட்டத்தில் வைத்து பேராசிரியர் அவர்களே தெரிவித்தார்.

தமிழீழத் தேசிய உணர்வுடன் பேசியது மட்டும்தானா பேராசிரியர் செய்த பணி? இல்லை; பேசியபடி வாழ்ந்தும் காட்டியதுதான் அந்தப் பேராசானின் பெருமைக்குக் காரணம்!

“சலுகை ஏறக்கூடிய உரிமை இருந்தும் ஏன் நீங்கள் கப்பல் பயணத்தைத் தவிர்த்து, கொலைக்கடலான கிளாலியூடாக கொழும்புக்குப் பயணம் செய்கிண்றீர்கள்?” என்று அன்ரன் பாலசிங்கம் அவர்கள் கேட்டபோது, அந்தப் பெருமகன் பெருமைபொங்கக் கூறிய பதில், தமிழீழப் போராற்ற வரலாற்றில் பொறிக்கப்பட்டுவிட்டது.

“எமது விடுதலைப் போராட்டத்தை நசுக்கும் நோக்குடன், கிளாலி ஊடாக பயணம் செய்யக்கூடாது என அரசு சட்டம் போட்டது. ஆனால் மக்கள் அதை மீறிப் பயணம்போய் அரசின் சட்டத்தை உடைத்தனர். இதுவும் அரசுக்கு எதிரான ஒரு போராட்ட வடிவம் ஆகும். நானும் மக்களுடன் சேர்ந்து எனது பங்களிப்பையும் செய்கின்றேன். இதன்மூலம் மக்கள்படும் வேதனையில் நானும் பங்குகொண்டு மனநினைவடைகின்றேன்” என்று மனமகிழ்ச்சியுடன் பேராசிரியர் கூறியிருந்தார்.

இன்னுமொரு தடவை, கொழும்பிலிருந்து கப்பல்மூலம் தீவகத்தை அடைந்த பேராசிரியர், ஒருநாள் இரவை அகதிமுகாமில் எமது மக்களுடன் கழித்தார். அவருக்குத் தனி வசதி செய்துகொடுக்க அங்கிருந்த சிலர் முயன்றபோதும் மறுத்துவிட்டார். துன்பபட்ட தனது தேசத்தின் குடிமக்களுடன் சேர்ந்து வாழ்வைப் பகிர்ந்துகொள்வதில் அவர் இன்பமடைந்திருந்தார்.

பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து தனது கிராமமான வதிரிக்குச் செல்லும் வேளையில், வல்வை வெளியில் இரத்தப் புற்றுநோய் தாக்கிய அந்த உடம்பை வைத்து அந்த பேராசான் மிதிவண்டியுடன் போராடும்போது, வாகனத்தில் அவரை முந்திச் செல்ல முனையும் போராளிகள், கண்ணிவெடி வயலில் கடப்பதுபோல நெளிந்து மனங்குமைந்தபடி கடப்பர். மனம் வராது கீழிறங்குபவர்களைப் பார்த்து வெள்ளை மனதுடன் விடிகொடுக்கும் அந்தப் பண்பு கோடியில் ஒருவருக்குத்தான் இருக்கும்.

யாழ்.பல்கலைக்கழக கட்டடமொன்றில், ‘துணைவேந்தர்’ என்ற பெயர்பலகையுடன் அதியுயர் அதிகாரத்தையும் கொண்ட அந்த அறையினுள் பேராசிரியர் இருக்கும்போது, பாலர் வகுப்பறை போன்றே அது தென்படும். பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் சிற்றூழியர்கள் சகஜமாக உள்ளே போவதும், சந்தோசமாக உரையாடுவதும், சிரித்த முகத்துடன் வெளியே வருவதும் வழமையான காட்சிகள்.

சாதாரணமாக இத்தகைய உயர் பதவியில் இருக்கும் ஒரு நபரைப் பார்க்கவே சிரபப்படும் நிலையில், அன்றாடம் இவரை எல்லோரும் சிரமமின்றிப் பார்த்தனர்; அவருடன் பேசினார்.

அவரது சொந்தக் கிராமத்திலும் உயர எழுப்பிய மதில்சுவருக்குள் சிறையிலிருந்து, மக்களிடமிருந்து அன்னியப்பட்டு அவர் வாழவில்லை.

சனசமூக நிலையம் சென்று பத்திரிக்கை வாசித்தார்; குடும்பத்தாருடன் சேர்ந்து தோட்டம் செய்தார்; கிராமத்து வீதிகளில் நின்றபடி மக்களுடன் அன்றையப் புதினங்களைப்பற்றிக் கதைத்தார்; மக்களுடன் மக்களாகவே வாழ்ந்தார்.

யாழ். பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து பிரியாவிடை பெற்றுக்கொண்டு கொழும்பு திரும்ப ஒரு சில நாட்கள் முன்னர் பேராசிரியரை அழைத்த புலிகளின் அரசியல் துறையினர், அவரது சேவையைப் பாராட்டும் முகமாக ஒரு விருந்துபசாரம் நடாத்தி அவரைக் கௌரவித்தனர். தளபதிகள் மற்றும் பொறுப்பாளர்கள் பங்குகொண்ட அந்த நிகழ்வில் பேராசிரியர் துறைராசாவும் உரையாற்றினார்.

வழமைபோலவே போராட்டத்தின் தேவை பற்றியும், சிங்கள பேரினவாதத்தின் அடக்குமுறை பற்றியும், தன்னிறைவான பொருளாதாரத்தின் அவசியம்பற்றியும் பேசினார். அப்பேச்சின் ஒரு கட்டத்தில்…..,

“……..எமது இனத்தின் விடுதலைக்காக தங்களது உயிரைத் தியாகம்செய்ய ஆயத்தமாக இருக்கும் புலிகளுக்கு, நான் தலை சாய்த்து வணக்கம் செலுத்த விடும்புகின்றேன்” என்று, தனது தூய நாவால் போராளிகளை மதித்து உரையாற்றிய அந்தப் பெருந்தகை, எம்மைவிட்டு நிரந்தரமாகவே பிரிந்துவிட்டார்.

பேராசிரியர் துரைராசா அவர்கள், புலமையும் பரந்த பார்வையும் கொண்ட பேராசான் மட்டுமல்ல….,

தமிழ் மக்களின் இதயங்களைக் கவர்ந்தெடுத்த ஒரு மக்கள் சேவகன் மட்டுமல்ல……,

தமிழீழ அன்னைக்குத் தொண்டு செய்த அதன் தவப்புதல்வன்.

தமிழீழ அன்னைக்கு வலுச்சேர்க்கப் பாடுபட்ட ஒரு தேசப்பற்றாளன்.

ஒரு உண்மை மனிதன்.

தமிழினத்தின் கல்வியில் அவரது சேவை ஒரு கலங்கரை விளக்கு.

உலகக் கல்விமான்கள் மத்தியில் அவர் ஒரு அறிவுப் பழம்.

எமது மக்களின் உரிமைகள் பற்றிப் பேசும்போது அவர் ஒரு போராளி.

அவரது கிராமத்திலோ வேட்டி கட்டிய ஒரு விவசாயி.

இவ்விதம் மக்களின் அனைத்து மட்டங்களிலும் தனது பண்பான, நேர்மையான, பணிவான, சேவையால் மக்களின் மனதில் இடம்பிடித்துவிட்ட பேராசிரியரின் திடீர் மறைவு, தமது குடும்ப உறுப்பினர் ஒருவரை இழந்துவிட்ட தவிப்பைத்தான் மக்கள் ஒவ்வொருவரிலும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.

தனது உணர்வை வெளிப்படுத்த வதிரிக் கிராமத்தின் அந்த முதியவர் பயன்படுத்திய வார்த்தைகளில்தான் எவ்வளவு அர்த்தம் பொதிந்துள்ளது!

“பேராசிரியர் துரைராசா எமது மண்ணுக்கே திரும்ப வரவேண்டும்!”

-நினைவுப்பகிர்வு:- எல்லாளன்.
வெளியீடு :விடுதலைப்புலிகள் இதழ் 

புலிகளின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்”

 

https://www.thaarakam.com/2019/06/11/மாமனிதர்-பேராசிரியர்-துர/

என் கண்ணெதிரே மருத்துவமனை எரிந்தது...!காயப்பட்டவர்கள் சிதறிப் பலியாகினர்...! - முள்ளிவாய்க்கால் மருத்துவப் போராளி அலன்

2 months 1 week ago
என் கண்ணெதிரே மருத்துவமனை எரிந்தது...!காயப்பட்டவர்கள் சிதறிப் பலியாகினர்...! - முள்ளிவாய்க்கால் மருத்துவப் போராளி அலன்
_20185_1559302041_A9CA4F88-FD35-4A93-80AB-67CFD3EC89A7.jpeg

முள்ளிவாய்க்கால் மருத்துவப் போராளி அலன்

விடுதலைப் புலிகளின் அனைத்துப் பிரிவுகளையும்போல மருத்துவப் பிரிவும் இறுதிநாள் வரை மக்களுக்காக பணிசெய்த பிரிவு. ஓர் அவசர ஊர்திக்குள் வைத்து இறுதியாக சத்திரசிகிச்சை செய்த வரலாற்றையும் தன் மீது பதிந்துகொண்ட பிரிவு இது. அவ்வாறான பெரும் பணியைச் செய்துதமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் போராளிகள் மட்டுமல்லாது, தமிழீழ மக்கள் மட்டுமல்லாது யாருக்கு எதிராக போர்க்கருவி ஏந்தி களமாடினார்களோ அந்த எதிரிகளையும் கூடதன்நிறைவோடு பாதுகாத்தவர்கள் எம் மருத்துவப்போராளிகள். அவ்வாறாக இறுதி நாள் வரை தமிழீழவிடுதலைப் புலிகளின் இறுதியான மருத்துவமனையை, அதாவது போராளிகளால் நிர்வகிக்கப்பட்டமருத்துவமனையை பொறுப்பாக இருந்து களப்பணியாற்றியமருத்துவப் போராளி அலன்  அவர்களின் நேர்காணல்.

மருத்துவத் துறையில் உங்களின் போராளிகள் மற்றும்மக்களுக்கான மருத்துவப் பணிகள் எப்படி இருந்தன?

பெரும்பாலான பணி எனக்கு பொன்னம்பலம் நினைவுமருத்துவமனையில் தான் இருந்தது. பெரும் காலங்கள்அங்கே சத்திர சிகிச்சைகூடங்களிலையே மக்களுக்கானசிகிச்சைகளை வழங்கி வந்தேன். அத்தோடு கடற்புலிகளின்படையணி மருத்துவராகவும் கடமையாற்றினேன். அவ்வாறான காலங்களில் படையணி மருத்துவமனைகளானநெய்தல் மற்றும் முல்லை ஆகிய படையக மருத்துவமனைகள்இயங்கியபோது அம் மருத்துவமனைகளிலும் என் பணிவிரிந்திருந்தது.

மருத்துவர் பொன்னம்பலம் நினைவு மருத்துவமனை பற்றிகூறுங்கள்.

உண்மையில் எமது கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளில் பெரும்பாலும்மருத்துவ வளங்கள் குறைவு. அதாவது மருத்துவர்களோஅல்லது மருத்துவப் பொருட்களோ எமக்குத் தாராளமாகக்கிடைப்பதில்லை. அதனால் மக்களுக்கான மருத்துவப்பணிகளை சீர்படுத்துவதற்காக எமது தலைமையின்ஆலோசனையின் பெயரில் நவீன தொழில்நுட்பங்கள்கொண்ட மருத்துவமனைகளை 1996 ஆம் ஆண்டுதொடங்கினோம். அங்கே வாழ்ந்து வந்த அரசமருத்துவர்களின் ஆலோசனைகளும், உதவிகளும்பெறப்பட்டு போராளி மருத்துவர்களை வைத்து நிர்வகிக்கத்தொடங்கினோம்.

இம் மருத்துவமனையில் இருந்த மருத்துவர்கள் மக்களுடன்நெருங்கிப் பழகி ஆற்றுகைப்படுத்தல் முறைமை என்பதுஉச்சமாக இருக்கும். மருந்தைவிட ஒருவரின் மனதில் 'நீவருத்தக்காரன் இல்லை" என்ற நினைப்பை ஊட்டினாலேபெரும்பாலான நோய்கள் இல்லாது போய்விடும். இதுபண்டைய காலங்களில் இருந்து வந்த மரபு. அதைப் போலஅங்கே பணியாற்றிய அரச மருத்துவர்களாக இருந்தாலும்சரி போராளிகளாக இருந்தலும் சரி மக்களை நெருங்கிநின்றார்கள்.

பொன்னம்பலம் நினைவு மருத்துவமனை அரசமருத்துவமனைகளை விட சிறப்பாக இயங்கியது. அதுஎவ்வாறு சாத்தியமானது?

இது தேசியத் தலைவரின் உன்னத நோக்கங்களில் ஒன்றாகஇருந்தது. பெரும்பாலான அரச மருத்துவமனைகளில்இல்லாத நவீன வசதிகள் அங்கே இருந்தன. சத்திரசிகிச்சைக் கூடம் நவீனமாக உருவாக்கப்பட்டது. இலவசமாக மக்களுக்கான மருத்துவத்தை இதனூடாககொடுக்க முடியவில்லை என்றாலும் தெற்கோடுஒப்பீட்டளவில் மிகக் குறைந்த செலவுடனானமருத்துவசிகிச்சைகளை மக்கள் பெறக் கூடியதாகஇருந்தது.

அரச மருத்துவர்கள் போராளிகளுடன் இணைந்துபணியாற்றுவதில் சிக்கல்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றனவா?

இல்லை என்றே நான் கூறுவேன். அவர்களும், நாங்களும்இணைந்துதான் அதிகமான காலங்களில் பணியாற்றிஇருக்கின்றோம். அங்கே பணியாற்றிய பல மருத்துவர்களின்மிகப் பெரும் பங்கு எமது போராளி மருத்துவர்களைஉருவாக்குவதில் இருந்தது. அதேநேரம் அவர்கள்மக்களுக்கான மருத்துவப் பணியிலோ, போராளிகளின்மருத்துவப் பணியிலோ தயக்கமின்றி ஈடுபட்டார்கள். ஆனால்அவர்களின் நிர்வாகத்துக்குள் நாமோ, எமதுநிர்வாகத்துக்குள் அவர்களோ கட்டமைப்பு ரீதியாகபங்கெடுத்தது இல்லை. மக்கள் பணிக்காக நாம்இணைந்திருந்தோம்

மருத்துவ தடை, பொருளாதாரத் தடை என்பன இறுக்கமாகஇருந்த காலங்களில் மருத்துவமனையை எவ்வாறுஇயக்கினீர்கள்?

இது மக்களுக்காக எம் மருத்துவப் பிரிவால் இயக்கப்பட்டமருத்துவமனை. அதனால் எமது படையகமருத்துவமனைகளுக்கு மருத்துவப் பொருட்கள் கடல்மார்க்கமாக கொண்டு வருவதைப் போலவே அப்பிரச்சினைகளை நாம் கையாண்டோம். அதற்காக எமதுபிரிவுக்குள் மருத்துவக் களஞ்சியம் மற்றும் கொள்வனவுப்பகுதி என்பன பிரத்தியேகமாக இயங்கின.

பொன்னம்பலம் நினைவு மருத்துவமனை தனியார்மருத்துவமனையாக இயங்கிதால் (இலவசமாக இயங்காதநிலையில்)அனைத்து வகையான மக்களும் சிகிச்சையைபெறுவதற்கு சந்தர்ப்பம் இல்லை அதை எவ்வாறுகையாண்டீர்கள்?

எமது விடுதலைப் போராட்டம் மக்களுக்கானசுதந்திரத்துக்கானது. இதில் சிகிச்சைக்காக வரும்மக்களிடம் நாம் பணத்தை மிக முக்கியமாகஎதிர்பார்க்கவில்லை. மிக அவசரமான அல்லது முக்கியமாகசெய்ய வேண்டிய சிகிச்சைகளை நாம் இலவசமாகவேசெய்தோம். அதே நேரம் அனைத்து மக்களும் சிகிச்சைபெறக் கூடியதாக தியாக தீபம் திலீபன் இலவசமருத்துவமனையை உருவாக்கி அதனூடாக அனைத்துவகைமக்களும் சிகிச்சை பெறக் கூடிய சூழலை உருவாக்கினோம்.

இறுதிச் சண்டை நடந்து கொண்டிருந்த போதுபொன்னம்பலம் மருத்துவமனை மீது இலங்கை அரசின்வான்படை தாக்குதலை மேற்கொண்டது. அப்போது அங்கேஎன்ன நடந்தது?

புதுக்குடியிருப்பு மருத்துவர் பொன்னம்பலம் நினைவுமருத்துவமனையைப் பொறுத்தவரை சத்திரசிகிச்சை கூடம், விடுதிகள், வெளிநோயாளர் சிகிச்சை பகுதி , நிர்வாகப் பகுதிஎன பல பகுதிகளை கொண்டிருந்தது. அதில் இறுதி நேரம்எமது மருத்துவமனைக்கு தாக்குதல் நடக்கலாம் என்று எமது“வான் தாக்குதல் கண்காணிப்பு பிரிவினால்" அறிவுறுத்தப்பட்டமைக்கு அமைவாக சத்திரசிகிச்சைக்கூடத்தை உடனடியாக நாம் இரணைப்பாலைப் பகுதியில், சத்திரசிகிச்சைக் கூடத்தை இரண்டு பிரிவுகளாக பிரித்துஅங்கிருந்த இரு வீடுகளுக்கு மாற்றினோம். 

அதேநேரம், மல்லாவி, அக்கராயன்குளம், முல்லைத்தீவு, கிளிநொச்சி, மற்றும் நட்டாங்கண்டல் போன்றமருத்துவமனைகளை ஒன்றிணைத்து மாத்தளன்பாடசாலையில் ஒரு மருத்துவமனையையும் இயக்கினோம். அங்கே தங்கி இருந்த நோயாளர்களை இடம் மாற்றுவதில்தாமதம் ஏற்பட்டிருந்தது. அந்த நிலையில் தான் எமதுமருத்துவமனை மீது சிங்கள வான்படை தாக்குதலைசெய்தது. அதில் 60 இற்கும் மேல் மக்கள் சாவடைந்தார்கள். பலர் காயமடைந்தார்கள்.

இத்தாக்குதல் திட்டமிட்டு பொன்னம்பலம் நினைவுமருத்துவமனைக்கு மட்டுமா அல்லது அரசமருத்துவமனைகளுக்கும் நடாத்தப்பட்டதா?

மருத்துவமனைகள் மீது தாக்குதல் நடத்துவது சிங்களப்படைகளுக்கு ஒன்றும் புதிய விடயமல்ல. வழமையாகவேசிங்கள தேசம் செய்கின்ற விடயம்தான். அதுவும்மருத்துவமனைகள் என்று அடையாளமிடப்பட்டிருந்தபோதும் ( சிவப்பு நிற ூ குறியீடு) எந்த மனச்சாட்சியும்இன்றி நோயாளர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தியதுசிங்களப்படைகள்.

அத் தாக்குதல்களில் மருத்துவர்கள், நோயாளர்கள் அல்லதுபணியாளர்கள் சாவடைந்திருக்கிறார்களா?

ஓம்..., பல தடவைகள் நடந்திருக்கின்றது. இறுதிச்சண்டையில், கிளிநொச்சியில் இருந்து முள்ளிவாய்க்கால்வரை நாம் எடுத்துக் கொண்டால், கிளிநொச்சி மாவட்டமருத்துவமனை தொடக்கம் தர்மபுரம், புதுக்குடியிருப்பு, உடையார்கட்டு, வள்ளிபுனம் எனத் தொடர்ந்து இறுதியாகமுள்ளிவாய்க்கால் வரை தாக்குதலை நடத்தியதுஇனவாதப்படை. இவ்வாறான தாக்குதல்களில் பலமருத்துவர்கள் சாவடைந்திருக்கிறார்கள். அதிலும் பலமருத்துவ போராளிகள் மருத்துவமனைகளில் சிகிச்சைவழங்கிக் கொண்டிருந்த போது நடத்தப்பட்ட எறிகணைத்தாக்குதல்களில் வீரச்சாவடைந்தார்கள்.

குறிப்பாக மேஜர் அல்லி, செவ்வானம், இறையொளி என்றுஎமது போராளி மருத்துவர்கள் இறுதிச் சண்டை நேரம்மக்களுக்கான மருத்துவப் பணியில் அதுவும்சத்திரசிகிச்சைக் கூடத்தில் சத்திரசிகிச்சை செய்துகொண்டிருக்கும் போது வீரச்சாவடைந்தார்கள்.

இவ்வாறான மக்கள் பணியில் நின்ற போராளி மருத்துவர்கள்மீதான தாக்குதல்களை சிங்கள தேசம் விடுதலைப்புலிகள்மீது தாக்குதல் நடத்தியதாக அறிவித்திருந்தது. இதுஉண்மையா?

ஓம், புதுக்குடியிருப்பு ஆதார வைத்தியசாலையில்முல்லைத்தீவு மாவட்ட , கிளிநொச்சி மாவட்ட, மல்லாவிஆதார வைத்தியசாலை ஆகியவை இயங்கிக் கொண்டிருந்தபோது இராணுவம் புதுக்குடியிருப்புப் பகுதியைக்கைப்பற்றுவதற்கான முயற்சியில் ஈடுபட்டு வந்தது. அப்போதுமருத்துவமனை வளாகத்துக்குள் திட்டமிட்டு சிங்களப்படைகள் தாக்குதலை நடத்தின. அந்த நிலையில் பலநோயாளர்கள் இறந்து போனார்கள்.

நான் அப்போது இரணைப்பாலை மருத்துவமனையில்பணியில் நின்றேன். எனக்கு தகவல் ஒன்று வந்தது. உடனடியாக மருத்துவமனையை பின் நகர்த்துமாறுபணிக்கப்பட்டதனால் அங்கே பொறுப்பாக நின்ற மருத்துவஅதிகாரிகள் புதுக்குடியிருப்பு மருத்துவமனையில் இருந்துபின் நகர்ந்திருந்தனர். அங்கிருந்து வெளியேறும்போது பலமருந்துகளைத் தவற விட்டுள்ளனர் என்று அத்தகவல்தெரிவித்தது. அதனால் அவற்றை எடுத்து வருவதற்காக நான்இன்னும் ஒரு தம்பியை அழைத்துக் கொண்டுமருத்துவமனைக்கு சென்றிருந்தேன். 

அப்போது அங்கே சிறுவர்கள், பெரியவர்கள் என்றவித்தியாசம் இன்றி 20 க்கும் மேலான மக்கள் இறந்துபோயிருந்தார்கள். அவர்களைக் கடந்தே நான் மருந்துக்களஞ்சியம், மருத்துவர் விடுதி என அனைத்துஇடங்களையும் அலசி அம்மருந்துகளை எடுத்து வந்தேன். ஆனால் சிங்கள வல்லாதிக்கத்தின் ஊடகவியலாளரானசமன்குமார ராமவிக்ரம, அடுத்த நாள் அரச செய்திஊடகமான ரூபவாகினியில் விடுதலைப் புலிகள் தங்கி நின்றமருத்துவமனை வளாகம் மீது நடந்த தாக்குதலில் 12 விடுதலைப் புலிகள் பலியாகினர் என்று அறிவித்தார்.

இந்த இடத்தில் ஒன்றை நான் உறுதியாகக் கூற முடியும். எம்போராளிகள் இறுதி நேரத்தில்கூட வீரச்சாவடைந்தபோராளிகளின் வித்துடல்களை கைவிட்டு வருவதைவிரும்புவதில்லை. அதேநேரம் புதுக்குடியிருப்புமருத்துவமனை மீது சிங்களப்படை தாக்குதல்நடத்தியபோது எமது படையணிகள் தங்களது நிலையைபுதுக்குடியிருப்பு கேப்பாப்பிலவு வீதிக்கு அருகில்அமைத்திருந்தார்கள். இந்த நிலையில் எம் போராளிகள்வீரச்சாவடைந்திருந்தால் அவர்களது வித்துடலை கைவிட்டுவர யாரும் நினைக்க மாட்டார்கள். 12 வித்துடல்களையும்கைவிட்டு வருமளவுக்கு போராளிகள் என்றும் இல்லை. அதை விட ரூபவாகினி காட்டியதைப் போல அங்கே எந்ததுப்பாக்கிகளும் இருக்கவில்லை. தளபாடங்கள் மட்டுமேஉடைந்த நிலையில் சிதைந்து கிடந்தது.

அதை விட இத் தாக்குதலில் மக்கள் தான் சாவடைந்தார்கள்என்பதற்கு நான் ஒரு சாட்சி.

புதிதாக மருத்துவமனைகள் அமைக்கப்படும்போது புவியியல்நிலை தொடர்பாக அரசுக்கு தெரியப்படுத்துவதில்லையா?

எங்கெல்லாம் மக்களுக்கான மருத்துவமனைகளைநிறுவுகிறோமோ அந்த இடத்தின் புவியியல் நிலையை (புPளு– புடழடியட Pழளவைழைniபெ ளுலளவநஅ ) சர்வதேசசெஞ்சிலுவைச் சங்கம் (ஐஊசுஊ ) ஊடாகக் கொடுப்போம். அதை விட கூரைகளில் சிவப்பு நிற குறியீட்டைவரைந்திருப்போம். இவற்றை வைத்துக் கொண்டேதிட்டமிட்டுத் தாக்குதல்களை மேற்கொண்டார்கள்சிங்களப்படைகள். என்னைப் பொறுத்தவரை நாம்அமைவிடத்தை அடையாளப்படுத்திய பின்னரே அதிகமாகதாக்குதலை நடத்தினார்கள்.

நான் இரணைப்பாலையில் என் மருத்துவமனையை நிறுவிஒரு வாரமாக மக்களுக்கான சிகிச்சையை வழங்கி வந்தபோது அங்கே இருந்த தற்காலிக கொட்டகைகளில்நோயாளர்களை படுக்க வைத்திருந்தேன். அந்த ஒரு வாரமும்எந்தத் தாக்குதல்களும் நடைபெறவில்லை. ஆனால் ஒருவாரம் கழித்து மருத்துவமனையின் நிலையை அறிவித்து 3 ஆவது நாள் என் பொறுப்பில் இருந்த அம்மருத்துவமனைக்கும் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது. உண்மையில் அதன் அமைவிடத்தைக் கொடுத்ததுமட்டும்தான் இத் தாக்குதலுக்கு காரணமாக இருக்கும்.

அது மட்டுமல்ல மாத்தளனில் இருந்த மருத்துவமனைக்குநேரடியாக உந்துகணையால் (சுPபு ) தாக்குதல்நடத்தப்பட்டது. இவ்வாறாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டபின்பே மருத்துவமனைகள் அதிகமாகத் தாக்கப்பட்டன. அதுவும் சிங்கள அரசினால் உயர் பாதுகாப்பு வலயம் என்றுஅறிவிக்கப்பட்ட இடங்களில் அதிகமாக நடந்தது. இதுஇறுதி முள்ளிவாய்க்கால் வரை தொடர்ந்தது. 

உயர் பாதுகாப்பு வலயங்கள் என அறிவிக்கப்பட்டஇடங்களில் தாக்குதல் நடத்தப்பட்ட போது மக்களின்நிலை?

இலங்கை அரசு உயர் பாதுகாப்பு வலயம் 1,2,3,4 எனபடிப்படியாக குறிப்பிட்ட பிரதேசங்களை அறிவிக்கிறது. அதனால் அப் பிரதேசங்களை நோக்கி மக்கள் நகர்ந்துசென்றார்கள். அதற்குள் தாக்குதல் நடக்காது என்று நம்பிச்சென்ற மக்கள் மீது சரமாரியான தாக்குதலை செய்துமக்களை கொன்று குவித்தார்கள் சிங்களப்படைகள். ஒவ்வொரு பாதுகாப்பு வலயங்களும் முழுமையாக தாக்கிஅழிக்கப்பட்டது. குடும்பம் குடும்பமாக மக்கள் செத்துக்கொண்டிருந்த கொடுமையை அரங்கேற்றி இருந்ததுசிங்கள அரசு.

உயர்பாதுகாப்பு வலயம் 1 என்று அறிவிக்கப்பட்டஉடையார்கட்டு பிரதேசத்தை இலக்கு வைத்து பாதுகாப்புவலயம் என்று அறிவித்த மறுநாளே தாக்குதலைசெய்தார்கள். அப்போது உடையார்கட்டு மகாவித்தியாலயத்தில் மல்லாவி மருத்துவமனை இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. அம் மருத்துவமனையை குறி வைத்துபெரும் தாக்குதல் ஒன்றை ஒருங்கிணைத்ததுசிங்களப்படைகள். உடையார்கட்டுச் சந்தியில் இருந்துபுதுக்குடியிருப்பு நோக்கி செல்லும் வீதியில் ஒருகிலோமீற்றர் தூரத்துக்குள் 104 ( சரியான தொகைநினைவில்லை) மக்களை கொன்று குவித்தது. பாதுகாப்புவலயத்துக்குள் பாதுகாப்புத் தேடி போன மக்கள் கொன்றுகுவிக்கப்பட்டார்கள்.

இதனால் மக்கள் அங்கிருந்து வெளியேற முயன்றார்கள். அப்படியாக வெளியேறிச் சென்று கொண்டிருந்த மக்களைசாகடிக்கும் திட்டமிட்ட தாக்குதலை தேவிபுரம் பகுதியில்வைத்து செய்கிறது சிங்களப்படை. அப்போது 20 பேருக்குமேலான மக்கள் அந்த இடத்திலேயே சாவடைந்தார்கள். காயமடைந்தவர்களை நான் முதலுதவி செய்துமருத்துவமனைகளுக்கு அனுப்பி வைத்தேன். இறந்தஉடல்களில் பொறுப்பெடுக்கப்படாத வெற்றுடல்களைதென்னை மரங்களுக்கு கீழே பசளை போடுவதற்காகவெட்டப்பட்ட கிடங்குகளில் போட்டு அடக்கம் செய்தேன். அதைப் போல பல சம்பவங்கள் உயர்பாதுகாப்புவலயங்களில் நடந்தது. 

இந்த இடத்தில் நான் ஒன்றை கூற வேண்டும். இவ்வாறுமக்கள் மீது கண்மூடித்தனமான தாக்குதல்களை சிங்களம்செய்து கொண்டிருந்த போது நாம் எவ்வாறு நடந்துகொண்டோம் என்பதை இவ்வுலகம் உணர வேண்டும்.

இறுதி நாட்களில் தென்தமிழீழத்தில் இருந்த போராளிகள்ஒரு விடயத்துக்காக தலைவரிடம் அனுமதிகேட்டிருந்தார்கள். அதாவது தென் இலங்கை பகுதிகளில்வாழும் சிங்கள மக்கள் மீது தாக்குதல் நடாத்தினால், எம்மக்கள் மீதான தாக்குதலை எதிரி கொஞ்சமாவதுகுறைக்க முனைவான் என்றும் அதனூடன திருப்புமுனையுடன் கூடிய கால அவகாசம் ஒன்று எமக்கு வேறுதயார்படுத்தல்களுக்குக் கிடைக்கும் என்றும், அதே நேரம்தென்னிலங்கையில் சிங்கள மக்கள் போரை நிறுத்தச்சொல்லி அரசுக்கு அழுத்தத்தையும் கொடுப்பார்கள் என்றும்அவர்கள் தெரிவித்து சிங்கள மக்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தஅனுமதி கேட்டார்கள். 

தலைவரோ எம் விடுதலை அமைப்பின் போரியல் நெறிக்குஅமைவாக எதிரிகளுடன் மட்டும் சண்டை இடுங்கள். சிங்களவல்லாதிக்க அரசுடன் அல்லது சிங்கள படைகளுடன்மட்டும் சண்டையிடுங்கள். நிராயுதபாணிகளாக இருக்கும்அப்பாவி சிங்கள மக்கள் மீது ஒரு சிறு காயத்தையும்ஏற்படுத்தும் தாக்குதல்களைக் கூட நடத்த வேண்டாம் என்றுபணித்தார். இவ்வாறுதான் எம் தலைவர் மக்களுக்கானபோராட்டத்தை முன்னெடுத்தார். சிங்கள அரசைப் போலகொடூர முகம் கொண்டு அப்பாவி மக்களைகொன்றொழிக்கவில்லை. அதே வேளை எம் பராமரிப்பில்எத்தனை சிங்களப் படை வீரர்கள் இருந்தார்கள்? அவர்களை எவ்வாறு நாம் பராமரித்தோம் என்பதைஇச்சிங்கள அரசு அறியாது. 

விடுதலைப்புலிகளின் மருத்துவப் பிரிவு காயப்பட்ட சிங்களஇராணுவத்தை பாதுகாத்தது பற்றி கூறுங்கள்?

நிச்சயமாக விடுதலைப் புலிகளின் மருத்துவர்களுக்குதலைவர் வலியுறுத்துவது இதைத்தான். எதிரி என்றாலும்அவன் நோயாளியாக உங்களிடம் வந்தால் எங்கள்போராளிகளைப் போலவே பாதுகாக்க வேண்டும் என்று. அதைப் போலவே எங்களை கொல்வதற்காக துப்பாக்கியோடுகளத்தில் நின்றவர்கள் காயப்பட்டு வந்தபோது அவர்களையும்எம் போராளிகள் போலவே பாதுகாத்தோம். 

இறுதிக் காலங்களில் என்னிடம் 6 சிங்கள இராணுவத்தினர்சிகிச்சை பெற்றார்கள். அதில் இருவர் மேஜர் தரஅதிகாரிகளாகவும், ஒருவர் லெப்டினன்ட் தரஅதிகாரியாகவும், மிகுதியானவர்கள் கோப்ரல் தரபடையினராகவும் இருந்தார்கள். அதை விட இவர்கள்என்னிடம் சிகிச்சைக்காக வந்த போது வயிறு, தலைஎன்பவற்றில் பெரும் காயங்களுடனே வந்தார்கள். இவர்கள்பூநகரி பிரதேசத்தில் நடந்த சண்டையில் காயமடைந்துகாப்பாற்றப்பட்டு கொண்டுவரப்பட்டிருந்தார்கள்.

இவர்களின் சிகிச்சைகளின் பின் அவர்களை பாதுகாக்கும் பிரிவினரால் பொறுப்பெடுக்கப்பட்டிருந்தார்கள். அதில்மூவர் ஐ.சி.ஆர்.சி. ஊடாக சிங்கள அரசிடம்கையளிக்கப்பட்டார்கள். ஏனைய மூவரும் விடுதலைசெய்வதற்கான நிர்வாக வேலைகள் நடந்து கொண்டிருந்தகாரணத்தால் தனிப்பட்ட முகாம் ஒன்றில்தங்கவைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். 

இவர்கள் மட்டும்தானா இருந்தார்கள்?

இந்த ஆறு பேரும் என்னிடம் சிகிச்சை பெற்றவர்கள். அதைவிட எம் மருத்துவர்கள் பலரிடம் சிகிச்சை பெற்ற பலஇராணுவ வீரர்களை நாம் விடுவித்துள்ளோம். அதேநேரம்விடுவிப்பதற்கு தயாராக சிலரையும் சிறைக் கைதிகளாகபலரையும் விட்டுச் சென்ற மக்களின் வாழ்விடங்களில் தங்கவைத்திருந்தோம். எனக்குத் தெரிய பலர் அங்கேஇருந்தார்கள். 

உங்களிடம் மருத்துவ பொருட்கள் அல்லது உபகரணங்கள்போதுமான அளவில் இருந்ததா?

இல்லை. உணவுப் பொருட்களுக்கு இருந்த தடையைப்போலவே மருந்துப் பொருட்களுக்கும் தடை விதித்திருந்ததுசிங்கள அரசு. அதனால் எம்மிடம் மருத்துவப் பொருட்கள்கையிருப்பில் இல்லை. அதே நேரம் கைவிடப்பட்டபுதுக்குடியிருப்பு மருத்துவமனையில் இருந்து நான் மீட்டுவந்த மருந்துப் பொருட்களை சிக்கனமாக பாவித்துவந்ததால் இறுதி வரை கொஞ்சமேனும் இருப்பில் இருந்தது. அதை விட மருத்துவ இருப்பு என்பது அறவே இல்லை. 

வலிநிவாரணி, தொற்றுநீக்கிகள் என்று எதுவுமே இல்லை. அதுவும் சிறுவர்களுக்கான தொற்றுநோய்த் தடுப்புக்குளிசைகள் எம்மிடம் கொஞ்சம் கூட இல்லாமல்போயிருந்தது. ஆனால் புதுக்குடியிருப்பு மருத்துவமனையில்இருந்து எடுத்து வந்த மருந்துகள் எமக்கு பெரிதும் உதவின. அதை விட எலும்புகள் பொருத்துவதற்கா பாவிக்கும் நுஒவநசயெட குiஒயவழைn கள் கையிருப்பு இல்லாதநிலையில் புதுக்குடியிருப்பு மருத்துவமனையில் இருந்துஎடுக்கப்பட்டதால் இறுதி நாட்கள் வரை மிகப் பயனுள்ளதாகஇருந்தது.  

சிங்கள அரசின் பொருளாதாரத் தடையால் மக்கள்உணவுக்கு பெரிதும் சிரமப்பட்டிருப்பார்களே.?

நிச்சயமாக, நான் சிறுவயதில் படித்த ஒரு விடயத்தை இந்தசண்டை எனக்கு நினைவூட்டியது என்பதை விட நேரடியாககாட்டியது என்றே கூறலாம். அதாவது பண்டமாற்றுப்பொருளாதாரம் என்று ஒரு விடயத்தை ஆதிகால மக்கள்செய்திருந்தார்கள். அதாவது பணம் என்ற பரிமாற்றுச்சாதனத்தைக் கண்டுபிடிக்க முதல் பொருட்களைக்கொடுத்து பொருட்களை வாங்கும் முறைமை இருந்தது. அவ்வாறான முறைமையையே எம் மக்கள் இறுதியாககையாண்டார்கள். “ஒரு கிலோ அரிசி தாங்கோ நாங்கள்உங்களுக்கு பங்கர் வெட்டித் தாறம் “ என்று கேட்டமக்கள்தான் அதிகமாக இருந்தார்கள். உழைப்புக்கு பணம்வாங்க மறுத்தார்கள். பணம் அங்கே பெறுமதியற்ற வெற்றுத்தாளாகவே இருந்தது. ஒரு சோற்றுப் பருக்கைதான் அங்குபெறுமதியாக காணப்பட்டது. இவ்வாறுதான் மக்கள்வாழ்ந்தார்கள். உண்ண உணவில்லை.

தமிழீழ நிர்வாக சேவை மற்றும் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம்ஆகியவை மக்களுக்காக கஞ்சித் திட்டம் ஒன்றைநடைமுறைப்படுத்தியதால்தான் பசியில் சாவடைந்தமக்களின் தொகை கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்தது. இல்லைஎன்றால் பசியில் அங்கிருந்த அனைவருமேஇறந்திருப்பார்கள்.

இறுதி நாட்களில் காயப்பட்டவர்களை எவ்வாறுகையாண்டீர்கள்?

உண்மையில் மிக இடர் சுமந்த காலம் அது. சண்டைதொடர்ந்து நடந்து நாங்கள் முள்ளிவாய்க்காலை நோக்கிநகர்ந்து வந்துவிட்டோம். நான் வட்டுவாகல் பகுதியில்இருந்த இரண்டு வீடுகளை சத்திரசிகிச்சைக் கூடமாகமாற்றி இருந்தேன். அதனை சுற்றி சிறு கிடங்குகளைபதுங்குகுழி போல உருவாக்கி, மேலே தறப்பாளைகட்டிவிட்டு காயப்பட்டவர்களை படுக்க வைத்திருந்தோம். இதுதான் அவர்களுக்கான பாதுகாப்பு நடவடிக்கை.

எவ்வகையான காயங்களை நீங்கள் கையாண்டீர்கள்?

எல்லா வகையான காயங்களும் வந்தன. நான் இறுதியாகவட்டுவாகலுக்கு மருத்துவமனையை மாற்றுவதற்கு முன்னால்முள்ளிவாய்க்காலில் இருந்த போது அங்கே பொஸ்பரஸ்குண்டுத் தாக்குதலால் ஏற்பட்ட காயங்கள் வந்தன. அதைவிட இரணைப்பாலையில் இருந்த போதே கொத்துக்குண்டுத்தாக்குதலால் ஏற்பட்ட காயங்கள் வந்திருந்தன. இறுதிக்காலத்தில் கூடுதலாக எல்லாவகையான ஆயுதங்களையும்இராணுவம் பயன்படுத்தி இருந்தான்.

இறுதிக் காலங்களிலும் மருத்துவமனையில் தங்கிநின்றார்களா ?

காயப்பட்டவர்களை கொண்டு வந்து மருத்துவமனையைசுற்றி கிடத்திவிட்டு உறவினர்கள் போய்விடுவார்கள். அதனால் அங்கிருக்கும் காயங்களின் தன்மையை ஆய்வுசெய்து நாம் சிகிச்சை வழங்குவோம். உதாரணமாகஒருவருக்கு கால்களை கழட்டினால் உயிர் தப்ப முடியும்என்றால் உடனடியாக அதை செய்தோம். சிகிச்சை செய்தும்பலனில்லை உயிர் பிரிவது நிச்சயம் எனக் கருதும்காயக்காரர்களை இரத்தத்தை கட்டுப்படுத்திஅவர்களுக்கான முதலுதவிச் சிகிச்சைகளைச் செய்து விட்டுஏனைய காயக்காரரை கவனிப்போம். வேறு ஒன்றையும்செய்ய முடியாத நிலை.

மிகக் கொடுமையான சம்பவம் ஒன்றை இப்போது பகிரவேண்டும். ஓர் இளைஞன் காயப்பட்டு வந்த போது அவனுக்குகால் மற்றும் கைகளில் காயம் இருந்தது. அதனால்சத்திரசிகிச்சை செய்து அவரை அதற்குப் பின்னானசிகிச்சைகளுக்காக அருகில் இருந்த மாமரம் ஒன்றுக்கு கீழ்சிறிய மருத்துவ பதுங்குகுழிக்குள் படுக்க வைத்திருந்தேன். அப்போது, திட்டமிட்ட தாக்குதலை மருத்துவமனை மீதுசிங்களப் படைகள் செய்தன. அத் தாக்குதலில் 50 இற்கும்மேலான மக்கள் இறந்தனர். அதேநேரம் 6 போராளிகள்வீரச்சாவடைந்தனர். பல மக்கள் மீண்டும்காயமடைந்திருந்தனர். அதில் அவனும் ஒருத்தன்.

அவன் வயிற்றில் காயப்பட்டிருந்தான்.

“ டொக்டர் என்னைக் காப்பாத்துங்கோ பிளீஸ்...” என்றுகத்தியபடி காயப்பட்டிருந்த காலை இழுத்தபடி ஓடிவருகிறான். இரு கைகளும் வயிற்றில் இருந்து வெளியேவிழுந்த குடலை விழுந்துவிடாமல் பிடித்தபடி இருக்கின்றன. எனக்கு அக் காட்சியை நினைத்தால் இப்போதும் மனம் ஒருநிலையில் இருக்காது. அப்போது எங்களின் போராளிமருத்துவரான தணிகை அவர்களும் பணியில் இருந்தார். அதனால் அந்த இளைஞனை உடனடியாக சத்திரசிகிச்சைடுயியசழவழஅல செய்வதற்காக தயார்படுத்தினேன். மருத்துவர் தணிகையுடன் இணைந்து நானும் அந்தஇளைஞனுக்கான சத்திரசிகிச்சையை செய்து முடித்தோம். அதே நேரம் அந்த நேரம் அந்த சத்திரசிகிச்சைக்கு இரத்தம்தேவைப்பட்டது. அதை தருவதற்கு அங்கே யாராலும்தயாராக இல்லாத நிலையில் மருத்துவப் போராளிஉயர்ச்சியிடம் இருந்து குருதி பெறப்படுகிறது. அக்குருதியைவைத்தே அவ்விளைஞனை காப்பாற்றினோம்.

இதைப் போலவே இன்னும் ஒன்று, சிறு பிள்ளை ஒன்றுதலையில் காயப்பட்டபடி என் மருத்துவமனைக்குகொண்டுவரப்படுகிறாள். அவளைக் கொண்டுவந்தது அவளதுபேரன். அவர் வந்து கத்தி அழுதபடி என் பேத்தியைகாப்பாற்றுங்கள் என்று கெஞ்சுகிறார். பரிசோதித்த நான்அவளைக் காப்பாற்ற முயற்சி செய்கிறேன். ஆனால்முடியவில்லை. அவள் இறந்துவிட்டதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு அவளைத் தூக்கி வந்த அந்த ஐயாவிடம்தெரியப்படுத்தலாம் என்று வந்த போது, அவர் அந்த வீட்டுவாசலைக் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தார். அப்போதுசிங்கள இராணுவம் எறிகணைத் தாக்குதல் செய்கிறது. அத்தாக்குதல் நின்ற போது வாசலை உற்று நோக்குகிறேன். அங்கே அந்த வயதானவர் தலை சிதறி பலியாகி இருந்தார். இவ்வாறு பல கொடுமைகளை எம் மண் சுமந்து நின்றது.

அதை விட கொடுமை என்ன என்றால் என்னிடம் என்குடும்பத் தேவைக்காக இருந்த 2 கிலோ அரிசியைகொடுத்து, மக்களைக் கொண்டு வெட்டிய ஒருபதுங்குகுழிக்குள் எம் மருத்துவமனையை சுற்றி இறந்தமக்களைப் புதைத்தேன். கடுமையான தாக்குதல்கள்நடத்தப்பட்டதால் மருத்துவமனையைச் சுற்றிப் பல மக்கள்இறந்திருந்தார்கள். எம்மால் எதையும் செய்ய முடியவில்லை. உடனடியாக அவர்களை அடக்கம் செய்ய வேண்டிய சூழல்அதனால் அவ்வாறான 47 பேரை நாங்கள் அந்தபதுங்குகுழியில் புதைத்தோம். பண்டமாற்றுபொருளாதாரத்தை எனக்கு காட்டிய இறுதிப் போர் அன்றுகொடுமையான இச்செயலையும் தந்திருந்தது.

இறுதி வரை போராளிகளின் மனநிலை எவ்வாறு இருந்தது?

காயப்பட்ட போராளிகள் கூட காயத்தை மாற்றிக் கொண்டுசண்டைக்கு போக வேண்டும் என்ற மனநிலையில்இருந்தார்கள். ஓரிரண்டு பேர் சண்டையைத் தவிர்த்தாலும்அநேகமான போராளிகள் களமுனைக்கு போக வேண்டும்என்பதில் குறியாக இருந்தார்கள்.

இறுதி நாள் என்ன நடந்தது ?

16 ஆம் திகதி வரை என் பராமரிப்பில் பல போராளிகளும்அதிகமான மக்களும் இருந்தார்கள். பெரும்பாலும் கால்உடைவுக் காயங்கள் தான் அதிகம். அவ்வாறான நிலையில்அவர்களுக்கு முடிந்தளவு அறிவுறுத்துகிறேன் “அப்பா, அம்மாஉறவுகள் யாராவது வந்தால் அவர்களுடன் போகக்கூடியவர்கள் போங்கோ என்று. அப்படி போனவர்கள்ஓரிரண்டு பேர் தான். மிகுதிப் பேர் அங்கேயே இருந்தார்கள். 

இறுதியாக நான் வைத்திருந்த மருத்துவமனையைஇராணுவம் சுற்றிவளைத்து விட்டது. அதன் பின் அங்கேஎதையும் செய்ய முடியாத சூழல். முடிவெடுக்க முடியவில்லை. என் மனைவியும் மகனும் என்னுடனேயே நிற்கிறார்கள். அவர்களையாவது காப்பாற்ற வேண்டிய சூழல். நான்அவர்களைக் கூட்டிக் கொண்டு போய் என் நண்பனின்குடும்பத்தோடு சேர்த்து விடலாம் என்று வெளிக்கிட்ட போது,

“ டொக்டர் நீங்களும் எங்களை விட்டிட்டு போகப்போறீங்களா...” என்று ஒரு தம்பி கேட்டான். என்னால்அவனுக்கு எதை செய்ய முடியும்? அவர்களை எப்படிகாப்பாற்ற முடியும்? என்னால் ஒரு முடிவும் எடுக்கமுடியவில்லை. அவர்களிடம் மனைவி மகனை விட்டுவிட்டுவருவதாக உறுதி வழங்கி விட்டு வட்டுவாகலை நோக்கிசெல்கிறேன். அங்கே நண்பனின் குடும்பத்திடம் என்குடும்பத்தை விட்டுவிட்டு மீண்டும் மருத்துவமனைக்குவருகிறேன். 

என்னால் அந்த இடத்துக்கு கிட்டப் போக முடியவில்லை. அவ்வளவு எறிகணைத் தாக்குதல்கள். எப்படியோ நான்அங்கே போய் சேர்கிறேன். 150-200 மீற்றர் தூரத்தைக்கடப்பதற்கு 200 தடவைக்கு மேல் நிலத்தில் விழுந்துபடுத்திருப்பேன் அவ்வளவு தாக்குதல்கள். இவ்வாறுமருத்துவமனைக்குப் போய் சேர்ந்தபோது அப் போராளிகள்மனதில் புது தெம்பு பிறந்திருக்கும் எமக்காக நான்இருக்கிறேன் என்று நம்பிக்கை எழுந்திருக்கும். அதனால்அந்த கொடுமைக்குள்ளும் புன்னகைத்தார்கள்.

நான் என்னோடு பணியாற்றியவர்களை வெளியேறிச்செல்லுமாறு பணித்தேன். அதன் பின் அப்போராளிகளோடுபேசிக் கொண்டிருந்த தருணம் பின்பகுதியில் இருக்கும்கொட்டிலுக்கு போய் வர வேண்டிய சூழல் வந்தது. அவர்களும் என்னை எதிர்பார்த்திருந்தார்கள். அதனால்அவர்களிடம் சென்று வருவதாக கூறிவிட்டு சென்ற போதுஒரு தம்பி, டொக்டர் எப்பிடியும் ஆமி எங்கள உயிரோடபிடிச்சிடுவான் உங்கட குப்பிய தாங்கோ நான் சாகப் போறன்என்றான். அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று எனக்குதெரியவில்லை. அவனிடம் அப்பிடி ஒன்றும் நடக்காது என்றுஆறுதல் சொல்லிவிட்டு நகர்கிறேன். அதேவேளை அங்கேஇருந்த மக்கள் மிகவும் அச்சத்தில் இருந்ததை நான்உணர்ந்தேன். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தம்மைக்காப்பாற்றுமாறு கத்தி அழுதது இன்னும் செவிகளில்கேட்கிறது.

நான் என்ன செய்ய முடியும்? எதையும் முடிவெடுக்கமுடியாதவனாய் நின்றபோது என்னுடன் பணியாற்றிய ஒருசகோதரன் தனது குடும்பத்துடன் வந்திருந்தார். அவரைக்கூட்டிக் கொண்டு போய் என் மனைவி, மகனோடு விடலாம்என்று யோசித்து அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு சென்றபோது பெரும் தொகையான 60 எம்.எம். எறிகணைகள் எம்மருத்துவமனையை நோக்கி செலுத்தப்பட்டதை பார்த்தேன். அக் குறுகிய இடத்தில் 100-200 க்கும் மேலானஎறிகணைகள் வெடித்துச் சிதறின. அத்தனையும்மருத்துவமனை என்று தெரிந்து அடிக்கப்பட்ட எறிகணைஎன்பது எனக்கு புரிந்து போனது. 

தாக்குதல் குறைந்த போது அங்கே செல்ல முனைந்தஎன்னைத் தடுத்து நிறுத்தினார் மற்றவர். ஆனாலும் நான்காப்பாற்றிய எம் போராளிகள் கண்ணுக்கு முன்னே தவித்துக்கிடக்க என்னால் எதையும் செய்ய முடியாமல் தவித்தேன். அப்போது என் போராளி நண்பன் ஒருவன் அங்கிருந்து தப்பிவந்திருந்தான். 

'மச்சான் உன்னோட இடத்துக்கு 60எம்.எம்மால பராச்பண்ணி விட்டான். எதுவும் மிஞ்சவில்லை. எல்லாமே சிதறிப்போய்விட்டது. ஒருத்தன் கூட உயிரோட இல்ல. அவன்தெரிஞ்சுதான் அடிச்சிருக்கான்."

எனக்கு எதையும் செய்ய முடியவில்லையே என்ற ஏமாற்றம்கண்ணுக்கு முன்னால் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முதல்கதைத்துவிட்டு வந்த அப்போராளிகளையும் மக்களையும்காப்பாற்ற நாம் போராடிய ஒவ்வொரு விநாடிகளும் இப்படிசிதைந்து போய்விட்டது என்று மனம் உடைந்து போனது. என்னால் அந்த இடத்தை விட்டு வரவும் முடியவில்லை. 

மனைவி, மகனை தவிக்க விட்டு இருக்கவும் முடியவில்லை. மன நெகிழ்வோடு நான் இருந்தபோது நண்பனும் மற்றசகோதரனும் என்னை தம்மோடு வருமாறுகட்டாயப்படுத்தினர். அதற்குமேல் அங்கே ஒன்றும் இல்லைஎன்றாகிவிட்ட போது நான் எதை செய்யப்போகிறேன் என்றநினைப்பில் மீண்டும் ஒருமுறை அவ்விடத்தை திரும்பிப்பார்த்தபடி உயிரோடு வந்தும் வலியோடு வாழ்கிறேன்.

_20185_1559302041_EF148A3C-EE99-408A-97C

 

_20185_1559302041_6EC8555A-76A5-4370-9C0_20185_1559302041_1E871F8A-378E-46E9-966

 

_20185_1559302041_8926C92F-1BAE-4D3F-905

 

_20185_1559302041_587CF636-9BAA-4838-BB9

http://www.battinaatham.net/description.php?art=20185

தனியொருவானாய் அநீதிகளை எதிர்த்த பொன். சிவகுமாரன்!

2 months 2 weeks ago
தனியொருவானாய் அநீதிகளை எதிர்த்த பொன். சிவகுமாரன்! குளோபல் தமிழ் செய்திகளுக்காக தீபச்செல்வன்…
June 5, 2019

Sivakumaran.jpg?resize=652%2C418

இந்த உலகில் தனியொருவனாய் போராடியவர்கள் வெகு சிலரே. பெருங்கதைகளில் வரும் தனித்த நாயகன் போல எவரும் போராட முன் வருவதில்லை. அநீதிகளை கண்டு, அதற்கெதிராய் கொதித்தொழுந்து தனி ஒருவனாய் போராடிய வெகு சிலரில் பொன். சிவகுமாரனும் ஒருவர். சிவகுமாரன் ஈழப் போராட்டத்தின் முன்னோடி. ஈழ இளைஞர்களின் முன்னோடி. தமிழ் மாணவர் சமூகத்தின் முன்னோடி. இலங்கை அரசியலில் ஏற்பட்ட சமத்துவமின்மை, அநீதிச் செயற்பாடுகளுக்கு எதிராக போராட்டத்தை மிகவும் முக்கிய காலமொன்றில் கையில் எடுத்தவர் சிவகுமாரன்.

இலங்கை சுதந்திரமடைந்து இரு வருடங்களின் பின்னர், அதாவது 1958இல் ஓகஸ்ட் 26ஆம் திகதி பொன். சிவகுாமரன் பிறந்தார். பொன்னுத்துரை, அன்னலட்சுமி இவரது பெற்றோர். யாழ்ப்பாணம் இந்துக்கல்லூரியில் உயர்தர மாணவனாக இவர் கல்வி பயின்றார். அக் காலத்தில் கல்வி தரப்படுத்தல் கொண்டுவரப்பட்டது. இது சிவகுாமரனுக்கு பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது. ஒரு மாணவனாய் தன்னுடைய மாணவ சமூகத்தின் உரிமை மறுக்கப்பட்டு தாம் ஒடுக்கப்பட்டபோது சிவகுமாரன் போராடத் துணிந்தார். கல்வித் தரப்படுத்தலுக்கு எதிராக தொடங்கிய மாணவர் பேரவையில் அவர் தன்னையும் இணைத்தார்.

ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் முதல் தாக்குதலையும் பொன். சிவகுமாரனே நடத்தினார். கல்வித் தரப்படுத்தலை மேற்கொண்ட சிறிமா ஆட்சியில் அமைச்சரவையில் இடம்பிடித்த யாழ் நகரத் தந்தை அல்பிரட் துரையப்பாவை கொல்வதற்கு அவரது வாகனத்தில் சிவகுமாரன் குண்டு பொருத்தினார். எனினும் துரையப்பா வருவதற்கு முன்பாகவே அந்தக் குண்டு வெடித்தமையால் அதிலிருந்து அவர் தப்பினார். பின்னர் துரையப்பா கொலை முயற்சிக்காக இரண்டு வருடங்கள் சிவகுமாரன் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்.

அதன் பின்னர் சிறையிலிருந்து வெளியேறிய சிவகுமாரன் தனித் தாக்குதல் முயற்சிகளுடன் உண்ணாவிரதப் போராடட்டம் போன்றவற்றில் தன்னை இணைத்தார். இளைஞர் பேரவையின் உண்ணாவிரதப் போராட்டங்களில் பங்கெடுத்தார். 1970களில் அப்போதைய சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க அரசில் அமைச்சரவையில் இடம்பெற்ற சோமவீர சந்திரசிறியின் வாகனத்திற்கு குண்டு வைத்தார் என்ற குற்றச்சாட்டில் சிவகுமாரன் கைதுசெய்யப்பட்டார்.

யாழ்ப்பாணம் தமிழரராய்ச்சி மாநாட்டுப் படுகொலைகள் சிவகுமாரனிடத்தில் கடும் சீற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. படுகொலைகளை நடத்திய சந்திரசிறியை கொலை செய்ய வேண்டும் என்று சிவகுமாரன் வெளிப்படையாக கூறும் நிலையை அடையுமளவில் சினத்திற்குள்ளானார். இதனால் சிவகுமாரன் தேடப்படும் நபரானார். கோப்பாயில் தாக்குதல் ஒன்றை நடத்த திட்டமிட்ட சிவகுமாரன் பொலிஸாரால் சுற்றிவளைக்கப்பட்டபோது சயனைட் அருந்தி தன்னை தானே மாய்த்துக்கொண்டார். ஜூன் 05, 1974இல் தன்னுடைய 24ஆவது வயதில் தன்னை மாய்த்த சிவகுமாரனின் 44 ஆவது நினைவுதினம் இன்றாகும்.

pon-sivakumaran-d06fdf44-e38a-4013-8236-

ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் முதன் முதலில் சயனைட் அருந்தி உயிர்நீத்தவர் சிவகுமாரனே. இவரே ஈழவிடுதலைப் போராட்டத்தின் முதல் மாவீரர் என்றும் முக்கியம் பெறுகிறார். தமிழ் மக்கள்மீது நிகழ்த்தப்பட்ட இலங்கை அரசின் அநீதிகளுக்கு எதிராக போராடும் வல்லமையை இளைஞர்களிடத்தில் சிவகுமாரன் ஏற்படுத்தினார். இவரது மரண நிகழ்வின்போது முதன் முதலில் பெண்கள் சுடலைக்கு வருகை தந்த மாற்றமும் இடம்பெற்றது. மாணவர்கள், இளைஞர்கள் மத்தியில் சிவகுமாரனின் மரணம் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

ஈழத் தமிழ் மக்கள் இரண்டாம் தரப் பிரஜைகளாகவும் ஈழத் தமிழ் மாணவர்கள் திட்டமிட்ட ரீதியில் ஒடுக்கப்பட்டபோதும் சிவகுமாரன் போராட்டத்தை கையில் எடுத்தார். இலங்கை அரசியலில் ஏற்பட்ட இனப்பிரச்சினையும் அதனால் ஏற்பட்ட கல்வித் தரப்படுத்தல் போன்ற செயற்பாடுகள் குறித்தும் தமிழ் மிதவாத தலைமைகளால் எதுவும் செய்ய முடியாதபோது சிவகுமாரன் அகிம்சைப் பாதையிலிருந்து விலகி ஆயுதப் பாதையில் சென்றார். தமிழ் அரசியல் தலைமைகளின் கோரிக்கைகளை ஆளும் சிங்களத் தரப்புக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் ஒடுக்குமுறையை ஈழ மக்களிடத்தில் பிரயோகித்த போது சிவகுமாரன் ஆயுதப் பாதையை கையில் எடுத்தார்.

சிவகுமாரனின் வாழ்வையும் மரணத்தையும் கையில் எடுத்த போராட்டத்தையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியமானது. சாதாரணமாக எல்லா மாணவர்களையும் போல தன் படிப்பில் மாத்திரம் அவன் கவனம் செலுத்தியிருக்கவில்லை. அவன் எல்லா மாணவர்களின் படிப்பிலும் கவனம் செலுத்தினான். அவன் எல்லா மாணவர்களின் நலனினும் கவனம் செலுத்தினான். அவன் ஈழ மக்களின் நலனின் கவனம் செலுத்தினான். தமிழ் மக்களின் கோரிக்கைகளை ஏற்காது, தொடர்ந்தும் அவர்களை ஒடுக்கியபோது சிவகுமாரன் இப்படியான போராட்டம் ஒன்றே தேவை என உணர்ந்தான்.

தனி ஒருவனாய் சிவகுமாரன் முன்னெடுத்த போராட்டமே பின்னர் ஈழவிடுதலை ஆயுதப் போராட்டமாக விரிந்தது. சிவகுமாரன் ஏன் ஆயுதத்தை கையில் எடுத்தான் என்பதையும் அவன் எப்படியான காலத்தில் தன் தாக்குதல்களை நடத்தினான் என்பதையும் இன்றைய நாளில் ஆராய்வது மிகவும் அவசியமானது. சிவகுமாரனின் தனிமனித போராட்ட சரித்திரம் நினைவுகூரவும் மதிப்பிடவும் பாடங்களை கற்றுக்கொள்ளவும் வேண்டிய ஒன்றாகும். #பொன்சிவகுமாரன் #ஈழப்போராட்டம் #ஈழஇளைஞர்கள் #யாழ்ப்பாணம்இந்துக்கல்லூரி #அல்பிரட்துரையப்பா

குளோபல் தமிழ் செய்திகளுக்காக தீபச்செல்வன்

 

http://globaltamilnews.net/2019/123520/

தீயில் எரிந்து கரிகிப்போன அரிய பொக்கிஷம்

2 months 2 weeks ago
தீயில் எரிந்து கரிகிப்போன அரிய பொக்கிஷம் நான்கு தசாப்­தங்கள் கழிந்­து­விட்­டன. சரி­யாகச் சொல்­வ­தானால் யாழ்.நூலகம் எரித்­த­ழிக்­கப்­பட்டு, 38 ஆண்­டுகள் கடந்­து­விட்­டன. தமி­ழர்­களின் கலா­சார தலை­ந­க­ரா­கிய யாழ்ப்­பா­ணத்தில் நான்கு நாட்கள் கொழுந்­து­விட்டு எரிந்த தீச்­சு­வா­லையில் கலா­சார, கல்வி, பண்­பாட்டு ரீதி­யான இன அழிப்பு நட­வ­டிக்­கையே மேற்­கொள்­ளப்­பட்­டி­ருந்தது. அந்த வன்­மு­றையின் பாதிப்பு நீறுபூத்த நெருப்­பாக தமிழ் மக்கள் மனங்­களில் இன் னும் கனன்று கொண்­டி­ருக்­கின்­றது. 

image_1481827016-7e3ec2aef4.jpg

மாவட்ட சபை­க­ளுக்­கான தேர்தல் நடை­பெற்ற தருணம் அது. அந்தத் தேர்­தலில் தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­டணி முழு­மை­யாக வெற்றி பெறு­வதை எப்­ப­டி­யா­வது தடுத்து, குறைந்­தது ஒரு ஆச­னத்­தை­யா­வது கைப்­பற்­றி­விட வேண்டும் என்ற வக்­கிர அர­சியல் தீர்­மா­னத்­தோடு மேற்­கொள்­ளப்­பட்ட ஒரு நட­வ­டிக்­கையின் விளை­வாக அந்த அனர்த்தம் அரங்­கேற்­றப்­பட்­டி­ருந்­தது. 

தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­ட­ணியின் பின் னால், தமிழ் மக்கள் ஏகோ­பித்த நிலையில் அணி திரண்­டி­ருந்த இறுக்­க­மா­னதோர்  அர­சியல் சூழல் அது. அந்தச் சூழல் மிகவும் இறுக்­க­மா­னது. அர­சியல் உரி­மை­களை வென்­றெ­டுக்க வேண்டும் என்ற அர­சியல் அபி­லாஷை அப்­போது மக்கள் மனங்­களில் கனன்று கொண்­டி­ருந்­தது. தமிழ் மக்கள் மீது ஒடுக்­கு­மு­றை­க­ளையும் அடக்­கு­மு­றை­க­ளையும் ஏவி விட்­டி­ருந்த அரசும் பேரின அர­சி­யல்­வா­தி­களும், தமிழ் மக்­களின் இந்த அர­சியல் நிலைப்­பாட்டை எந்த வகை­யி­லேனும் அடித்து நொறுக்­கி­விட வேண்டும் என்று கங்­கணம் கட்­டி­யி­ருந்­தார்கள். 

சமா­தான பேச்­சு­வார்த்­தைகள், இணக்க அணு­கு­மு­றைகள் என்­பன தோற்றுப் போயி­ ருந்த நிலையில் தனி­நாட்டுத் தீர்­மா­னத் தைத்தவிர வேறு வழி­யில்லை என்ற நிலை மைக்குத் தமிழ் மக்கள் தள்­ளப்­பட்­டி­ருந்­தார்கள். இதனால் 1973 ஆம் ஆண்டு வட்­டுக்­கோட்டை மாநாட்டில் தனி­நாட்டுக் கோரிக்கை முன்­வைக்­கப்­பட்டு, அதற்­காகப் போரா­டு­வது என்ற தீர்­மானம் நிறை­வேற்­றப்­பட்­டி­ருந்­தது. 

தனி­நாட்டுக் கோரிக்கை முன்­வைக்­கப்­பட்­டி­ருந்த போதிலும், அன்­றைய ஜனா­தி­ப­திக்கும் தமிழர் விடு­த­லைக்­கூட்­ட­ணியின் தலைவர் அமிர்­த­லிங்­கத்­திற்கும் இடையில் நடை­பெற்ற பேச்­சுவார்த்தைக­ளின்­போது, அதி­கா­ரங்­களைப் பகிர்ந்­த­ளிப்­ப­தற்­காக மாவ ட்ட சபை­களை உரு­வாக்­கு­வது என்றும், இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்குப் படிப்­ப­டி­யாகத் தீர்வு காணும் வழி­மு­றையைக் கையாள்­வது என்றும் உடன்­பாடு எட்­டப்­பட்­டது. அதன் அடிப்­ப­டையில் மாவட்ட சபைத் தேர்­தலில் போட்­டி­யி­டு­வ­தற்கு தமிழர் விடு­த­லைக்­கூட்­டணி இணங்கி முன்­வந்­தி­ருந்­தது.  

தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­டணி தனி­நாட்டுக் கோரிக்­கையை முன்­வைத்து 1977 ஆம் ஆண்டு தேர்­தலில் அமோக வெற்­றி­யீட்­டி­யி­ருந்­தது. இந்த வெற்­றியை பேரின அர­சி­யல்­வா­தி­க­ளினால் சகித்துக்கொள்ள முடி­ய­வில்லை. அதே­போன்று தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­ட­ணியின் தனி­நாட்டுக் கோரிக்­கையை ஏற்­றுக்­கொள்­ளவும் அவர்கள் தயா­ராக இருக்­க­வில்லை. 

மறு­பக்­கத்தில், தனி­நாட்டுக் கோரிக்­கை க்கு முர­ணான வகையில் மாவட்ட சபை ஆட்­சி­மு­றையை ஏற்­றுக்­கொண்டு அதற்­கான தேர்­தலில் போட்­டி­யி­டு­வ­தற்கு முன்­வந்­தி­ருந்த தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­ட­ணியின் முடிவை தமிழ் இளை­ஞர்கள் ஏற்­றுக்­கொள்­ள­வில்லை. முக்­கிய அர­சியல் தலை­வர்­களும் கூட அதற்கு எதிர்ப்பு தெரி­வித்­தி­ருந்­தனர். தனி­நாட்டுக் கோரிக்­கையை முன்­வைத்துத் தீர்­மானம் நிறை­வேற்­றி­யி­ருந்த போதிலும் அந்த இலக்கை அடைவதற்­கான வழித்­த­டங்கள் பற்­றியோ அல்­லது அதற்­கான வியூ கம் குறித்தோ தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­ட­ணியின் தலை­வர்கள் தீர்­மா­னங்­களைக் கொண்­டி­ருக்­க­வில்லை. 

ஆனால் கல்­வியில் தமிழ் மாண­வர்­க­ளுக்கு எதி­ராகத் தரப்­ப­டுத்தல் முறையை நடை­மு­றைப்­ப­டுத்­தி­யி­ருந்த அர­சாங்­கத்தின் மீது அள­வற்ற வெறுப்­பையும் கசப்­பு­ணர்­வையும் கொண்­டி­ருந்த தமிழ் இளை­ஞர்கள் தனி­நாட்டுக் கொள்­கையைக் கடைப்­பி­டித்து, அந்த இலக்கை அடை­வ­தற்­காக ஆயுதப் போராட்ட வழி­மு­றையை மிகவும் இர­க­சி­ய­மாக மேற்­கொண்­டி­ருந்­தனர். இதனால் ஆங்­காங்கே அரச ஆத­ர­வா­ளர்­க­ளான தமிழ்ப் பிர­மு­கர்­க­ளுக்கு எதி­ரா­கவும் பொலிஸார் மற்றும் ஆயு­தப்­ப­டை­யி­ன­ருக்கு எதி­ரா­கவும் அவ்­வப்­போது தாக்­கு­தல்கள் இடம்­பெற்று வந்­தன. 

அந்த சந்­தர்ப்­பத்­தி­லேயே தமிழ் ஆயுதப் போராட்­டத்தின் முக்­கிய நிகழ்­வாக நடந்­தே­றிய நீர்­வேலி வங்­கிக்­கொள்­ளையும் இடம்­பெற்­றி­ருந்­தது. இந்த ஆயுத வன்­மு­றையைக் கட்­டுப்­ப­டுத்­து­வ­தற்­காக இரா­ணு­வத்­தி­ன­ரையும் ஆயுதந் தாங்­கிய பொலிஸா­ரையும் அர­சாங்கம் தீவி­ர­மாகக் களத்தில் இறக்கி எதிர் நட­வ­டிக்­கை­களை முடுக்­கி­விட்­டிருந் தது. இந்தப் பின்­ன­ணி­யி­லேயே 1978 ஆம் ஆண்டு பயங்­க­ர­வாதத் தடைச்­சட்டம் கொண்டு வரப்­பட்டு, தமிழ் மக்­க­ளுக்கு எதி­ராக நடை­மு­றைப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டி­ருந்­தது.

அதே­வேளை, 1956 ஆம் ஆண்­டிற்குப் பின்னர் வட­மா­கா­ணத்தில் ஐக்­கிய தேசிய கட்சி தனது செல்­வாக்கை இழந்­தி­ருந்­தது. மாவட்ட மட்­டத்தில் அர­சியல் கட்­சிக்­கு­ரிய கட்­ட­மைப்­பையும் அது கொண்­டி­ருக்­க­வில்லை. இந்த  நிலையில் 1981ஆம் ஆண்டு மாவட்ட சபைத் தேர்­தலில் ஐக்­கிய தேசி­யக்­கட்­சியின் சார்பில் ஒரு உறுப்­பி­ன­ரை­யா­வது வெற்றி பெறச் செய்து, தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­ட­ணியின் ஏகோ­பித்த வெற் றியைக் குலைத்து, தமிழ்ப்­பி­ர­தே­சங்­களில் தனது அர­சியல் இருப்­புக்கு இடம் தேடி­விட வேண்டும் என்று அன்­றைய ஜனா­தி­பதி ஜே.ஆர்.ஜய­வர்­தன தீர்­மா­னித்­தி­ருந்தார்.  

வேட்­பாளர் தெரிவும் விளை­வு­களும்

இந்த நிலையில் முன்னாள் பாட­சாலை அதி­பரும் முன்னாள் பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பி­ன­ரு­மா­கிய அ.தியா­க­ரா­ஜாவை 1981ஆம் ஆண்டு மாவட்ட சபைத் தேர்­தலில் தனது வேட்­பா­ள­ராக ஐக்­கிய தேசிய கட்சி களத்தில் இறக்­கி­யி­ருந்­தது. அவரை எப்­ப­டி­யா­வது தேர்­தலில் வெற்­றி­பெறச் செய்து, தமிழ் மக்கள் மத்­தியில் தனது அர­சியல் இருப்பை நிலை­நாட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்­பதே அன்­றைய ஐக்­கிய தேசிய கட்­சியின் உள்­ளார்ந்த நோக்­க­மாக இருந்­தது. அதற்­காக அவர்கள் தேர்ந்­தெ­டுத்­தி­ருந்த வழி­முறை பேரின அர­சி­யல்­வா­தி­களின் குரூர அர­சியல் நோக்­கத்தைக் கொடூ­ர­மான முறையில் வெளிப்­ப­டுத்­தி­யி­ருந்­தது. 

ஐக்­கிய தேசிய கட்­சியின் வேட்­பா­ள­ராகத் தெரிவு செய்­யப்­பட்­டி­ருந்த அ.தியா­கராஜா 1970 ஆம் ஆண்டு பாராளு­மன்றத் தேர்­தலில் வட்­டுக்­கோட்டைத் தொகு­தியில் அகில இலங்கைத் தமிழ் காங்­கிரஸ் சார்பில் போட்­டி­யிட்டு, இலங்கைத் தமி­ழ­ரசுக் கட்­சியின் அன்­றைய தள­ப­தி­யாகத் திகழ்ந்த அப்­பாப்­பிள்ளை அமிர்­த­லிங்­கத்தைத் தோற்­க­டித்­தி­ருந்தார்.  

அத்­த­கைய அர­சியல் வெற்றி வீர­னாக பாரா­ளு­மன்­றத்­திற்குத் தமிழ் மக்­களின் பிர­தி­நி­தி­யாகச் சென்ற அ.தியா­க­ராஜா, சிறி­மாவோ பண்­டா­ர­நா­யக்­கவின் தலை­மை­யி­லான அப் போ­தைய ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­திரக் கட்சி அர­சாங்­கத்­துடன் ஒத்­து­ழைத்து, 1972 ஆம் ஆண்டு கொண்­டு­வ­ரப்­பட்ட தமிழ் மக்கள் உள்­ளிட்ட சிறு­பான்மை இன மக்­களின் நலன்­களைப் பாதித்த முத­லா­வது குடி­ய­ரசு அர­சி­ய­ல­மைப்­புக்கும் ஆத­ர­வாக வாக்­க­ளித்­தி­ருந்தார்.   

அத்­த­கைய பின்­ன­ணியைக்கொண்ட அ.தியா­க­ரா­ஜா­வையே, 1981 ஆம் ஆண்டு மாவட்ட அபி­வி­ருத்திச் சபைத் தேர்­தலில் யாழ்ப்­பாண மாவட்­டத்தில் முக்­கிய வேட்­பா­ள­ராக ஐக்­கிய தேசியக் கட்சி கள­மி­றக்­கி­யி­ருந்­தது. பேரி­ன­வாத அர­சியல் கட்­சி­களில் எந்தத் தமி­ழரும் தேர்­தலில் போட்­டி­யிடக் கூடாது என்று இளை­ஞர்கள் செய்­தி­ருந்த எச்­ச­ரிக்­கை­யையும் மீறி தியா­க­ராஜா வேட்­பாளர் மனு தாக்கல் செய்­தி­ருந்தார்.

அந்தத் தேர்தல் 1981ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 4ஆம் திக­திக்கு நாள் குறிக்­கப்­பட்­டி­ருந்­தது. தேர்­த­லுக்கு 11 நாட்கள் இருந்­த­போது, துவிச்­சக்­கர வண்­டியில் வந்த இரண்டு அடை­யாளம் தெரி­யாத நபர்­களின் துப்­பாக்கிச் சூட்­டுக்கு ஆளா­கிய தியா­க­ராஜா, வைத்­தி­ய­சா­லையில் சிகிச்சை பல­னின்றி இறந்து போனார்.   

வேட்­பாளர் தியா­கராஜா கொல்­லப்­பட்ட சம்­ப­வ­மா­னது, நாட்டின் பழம் பெரும் கட்­சி­யா­கிய ஐக்­கிய தேசிய கட்­சிக்கு விடுக்­கப்­பட்ட நேர­டி­யான சவா­லா­கவே அன்­றைய ஜனா­தி­ப­தியும் அந்தக் கட்­சியின் தலை­வ­ரு­மா­கிய ஜே.ஆர்.ஜய­வர்­தன கரு­தினார். இந்தக் கொலையின் பின்­ன­ணியில் தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­ட­ணியே இருந்­தது என்ற அனு­மா­னமும் இருந்­தது.

இந்த நிலையில் தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­டணி தேர்­தலில் ஏகோ­பித்த வெற்றி பெறு­வதைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும். அத்­துடன் எப்­ப­டி­யா­வது ஐக்­கிய தேசிய கட்­சியின் செல்­வாக்கை தேர்­தலில் நிலை­நி­றுத்த வேண்டும் என்ற நோக்­கத்தில் அமைச்­சர்­க­ளான சிறில் மத்­தியூ மற்றும் காமினி திசா­நா­யக்கா ஆகி­யோ­ருடன், பாது­காப்பு அமைச்சின் செய­லாளர், மேல­திக செய­லாளர்  மற்றும் அமைச்­ச­ர­வையின் செய­லாளர் ஆகி­யோரை ஜனா­தி­பதி ஜய­வர்­தன யாழ்ப்­பா­ணத்­திற்கு அனுப்பி வைத்­தி­ருந்தார். இந்த உயர் மட்ட அரச குழு­வி­ன­ருடன், தேர்தல் கட­மைக்­கென மேல­தி­க­மாக 500 பேரைக் கொண்ட பொலிஸ் படையும் மே மாதம் 30 ஆம் திகதி யாழ்ப்­பா­ணத்தை வந்­த­டைந்­தது. 

மாவட்ட சபை தேர்தல் பிர­சாரம் சூடு பிடித்­தி­ருந்த அந்தத் தரு­ணத்­தில்தான், மறுநாள் மே மாதம் 31 ஆம் திகதி. யாழ்ப்­பாணம் நாச்­சிமார் கோவி­ல­டியில் நடை­பெற்ற தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­ட­ணியின் தேர்தல் கூட்­டத்தில் 3 பொலிஸார் அடை­யாளம் தெரி­யாத ஆயு­த­தா­ரி­களின் துப்­பாக்கிச் சூட்­டுக்கு இலக்­கா­கினர். அவர்­களில் இருவர் அந்த இடத்­தி­லேயே கொல்­லப்­பட்­டார்கள். மற்­று­மொ­ரு­வ­ரான முஸ்லிம் பொலிஸ்­காரர் காய­ம­டைந்தார். இறந்­த­வர்­களில் ஒருவர் தமிழர் மற்­றவர் சிங்­க­ளவர். 

இந்த வன்­மு­றை­யை­ய­டுத்து, அந்தத் தேர்தல் கூட்டம் குழப்­பத்தில் கலைந்­தது. ஆனால் அந்த சம்­ப­வத்­திற்­கான எதிர்­வினை அன்­றி­ரவு படு­மோ­ச­மான வன்­மு­றை­யாக வெடித்­தது. அது தமிழ் அர­சியல் வர­லாற்றில் தமிழ் மக்கள் மீதான இன அழிப்பின் மாறாத ஒரு வடு­வாகப் பதி­வா­கி­யுள்­ளது. 

வன்­முறை வெடித்­தது; நூலகம் எரிந்­தது யாழ்.நக­ரமும் அழிந்­தது

தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­ட­ணியின் தேர்தல் பிர­சார கூட்டம் கலைந்த அரை மணித்­தி­யா­லத்தில் அந்த இடத்­திற்கு சீருடை அணிந்த பொலி­ஸாரும், சிவி­லு­டையில் இருந்­த­வர்­களும் பெரும் எண்­ணிக்­கையில் ட்ரக் வண்­டி­களில் கொண்டு வந்து இறக்­கி­வி­டப்­பட்­டார்கள். அவர்­களின் வெறி­யாட்­டத்­திற்கு நாச்­சிமார் கோவிலும் அதன் அயலும் இலக்­கா­கி­ன. ஆல­யத்­திற்கு அருகில் இருந்த வீடு­க­ளுக்கும் அங்கு காணப்­பட்ட வாக­னங்­க­ளுக்கும் தீவைக்­கப்­பட்­டது, அந்தப் பகு­தியே இதனால் சுடு­கா­டாகிப் போனது. 

மூன்று பொலிஸார் மீது துப்­பாக்கிப் பிர­யோகம் செய்­யப்­பட்டு, அவர்­களில் இருவர் கொல்­லப்­பட்­ட­தற்­கான பழி­வாங்­க­லாக அந்த வன்­முறை அமை­ய­வில்லை. யாழ்ப்­பா­ணத்­திற்கு வருகை தந்­தி­ருந்­த­வர்­களில் ஒரு சிங்­கள பொலிஸ் உத்­தி­யோ­கத்தர் சுட்டுக் கொல்­லப்­பட்­டு­விட்­டாரே என்ற இன­வாத சீற்­றமே அந்த வெறி­யாட்­டத்தில் மேலோங்கியிருந்­தது. வன்­மு­றைகள் நாச்­சிமார் கோவில் பகு­தி­யுடன் நிற்­க­வில்லை. யாழ். நக­ருக்குள் பரவி, அங்­கி­ருந்து யாழ்.நூல­கத்தை முற்­றாக எரித்து சாம்­ப­லாக்கும் வரையில் அது நீடித்­தது. இதனால் யாழ்.நகரம் பேர­ழி­வுக்குள்­ளா­கி­யது. இதனால் தமிழ் மக்­களின் அறிவுப் புதையல் அழிந்து போனது. அவர்­களின் கலா­சார பாரம்­ப­ரிய பொக்­கிஷம் அழிக்­கப்­பட்­டது.  கல்வி அறிவுத் தேட்­டத்தின் ஊற்­றுக்­கண்ணும் அடி­யோடு அழிக்­கப்­பட்­டது. 

அன்­றைய வன்­மு­றைகள் குறித்து பேச்­சுக்கள் நடத்தி பொலி­ஸாரை முகாம்­க­ளுக் குள் முடக்கி வைத்து அமை­தியை நிலை­நாட்ட வேண்டும் என்று யாழ்ப்­பா­ணத்தில் முகா­மிட்­டி­ருந்த அமைச்­சர்கள் மற்றும் உய­ர­தி­கா­ரி­க­ளிடம் நேர­டி­யாக கோரிக்கை விடுத்த யாழ். பிர­ஜைகள் குழு­வி­ன­ரிடம் அமைச்சர் ஒருவர் வெளிப்­ப­டுத்­திய கூற்று இந்த வெறி­யாட்­டத்தின் கோரத்­தன்­மையை வெளிப்­ப­டுத்­து­வ­தாக அமைந்­தி­ருந்­தது.

அந்தக் குழுவில் இடம்­பெற்­றி­ருந்த ஒரு வர் அதனை, பின்னர் ஒரு சந்­தர்ப்­பத்தில் அதனை நினை­வு­கூர்ந்தார். 'நாங்கள் இப்­போது மூன்­றா­வது சிங்­கள சடலம் ஒன்றை கொழும்­புக்குக் கொண்டு செல்­கின்றோம். இதனை நீங்கள் மனதில் கொள்ள வேண்டும்' என்று அந்த அமைச்சர் கடுமை தொனிக்க எங்­க­ளிடம் கூறினார் என்று அந்த நினை­வு­கூ­ரலில் அவர் தெரி­வித்­தி­ருந்தார். பின் விளை­வுகள் குறித்த அச்சம் கார­ண­மாக அந்த அமைச்சர் யார் என்­பதை அவர் பெய­ருடன் அடை­யா­ளப்­ப­டுத்­த­வில்லை. 

நாச்­சிமார் கோவி­லுடன் வன்­மு­றைகள் நிற்­க­வில்லை. யாழ்.நகரின் பல இடங்­க­ளிலும் அமைக்­கப்­பட்­டி­ருந்த தமிழ்ப் பெரி­யார்­களின் சிலைகள் அடித்து நொறுக்­கப்­பட்­டன. பூபா­ல­சிங்கம் புத்­த­க­சாலை உள்­ளிட்ட பத்­தி­ரிகை விற்­பனை நிலை­யங்­களும் கடை­களும் எரி­யூட்­டப்­பட்­டன. சந்தைக் கட்­டிடத் தொகுதி மற்றும் நவீன சந்தைக் கட்டிடத் தொகு­தி­களும் தீயிட்டு எரிக்­கப்­பட்­டன. தலை­ந­க­ரா­கிய கொழும்­புக்கு வெளியில் மாகாண மட்­டத்தில் 1961ஆம் ஆண்டு முதல் வெளி­யி­டப்­பட்டு வந்த ஒரே­யொரு தமிழ் நாளே­டா­கிய 'ஈழ­நாடு' பத்­தி­ரிகை அலு­வ­ல­கமும் எரித்து சாம்­ப­லாக்­கப்­பட்­டது. 

கண்ணில் அகப்பட்ட வாக­னங்கள் பொருட்கள் என்­ப­னவும் அந்த அட்­டூழியத் தீ மூட்­டலில் சிக்கி எரிந்து சாம்­ப­ராகிப் போயின. இந்த வன்­மு­றையில் தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­ட­ணியின் கட்சி அலு­வ­ல­கமும், பல வீடு­களும் தீவைத்து எரித்து அழிக்­கப்பட்டன. ஒரு வீட்­டி­னுள்ளே ஒளித்­தி­ருந்த நான்கு பேர் வெளியே இழுத்து வரப்­பட்டு கோர­மாகக் கொல்­லப்­பட்­டார்கள். 

யாழ். நகரின் பல இடங்­க­ளிலும் இந்த வன்­மு­றைகள் தலை­வி­ரித்­தா­டி­ய­போது, மறு­பக்­கத்தில் யாழ். நூல­கத்தை நோக்கி ஒரு குழு சென்­றது. அதில் பொலி­ஸாரின் சீருடை தரித்­த­வர்­களும் இருந்­த­தாக நேரில் கண்­ட­வர்கள் தெரி­வித்­துள்­ளனர். 

யாழ். நூல­கத்தின் உள்ளே நுழைந்­த­வர் கள், பிரிவு பிரி­வாகச் செயற்­பட்டு, சந்­தனப் பெட்­ட­கங்­களில் வைக்­கப்­பட்­டி­ருந்த 16 ஆம் நூற்­றாண்டிலிருந்து கையினால் எழு­தப்­பட்ட 10 ஆயிரம் வரை­யி­லான புரா­தன ஓலைச்­சு­வ­டி­க­ளையும், தமிழ் மக்­களின் வர­லாற்று ஆவ­ணங்­களை உள்­ள­டக்­கிய பதி­வு­க­ளையும், பெறு­ம­தி­வாய்ந்த பல்­லா­யிரக்கணக்­கான  புத்­த­கங்­க­ளையும், பழைய நாளே­டு­களின் தொகுப்­புக்­க­ளையும் சேக­ரிக்­கப்­பட்­டி­ருந்த சஞ்­சி­கை­க­ளையும் அள்ளிக் கொண்டு வந்து நூல­கத்தின் மண்­ட­பத்தில் குவித்து அவற்­றுக்குத் தீ மூட்­டி­னார்கள். எல்­லாமாக சுமார் ஒரு இலட்சம் புத்­த­கங்­களை எரித்­த­துடன் அந்த வெறி­யர்கள் நிற்­க­வில்லை. கட்­டி­டத்தின் பல பகு­தி­க­ளுக்கும் தீவைத்து, முழு நூல­கத்­தையும் சாம்பல் மேடாக்­கி­னார்கள். 

பித்­த­லாட்­டமும் பேருண்­மையும்

ஆசி­யாவின் மிகப்பெரிய நூல­க­மாகத் திகழ்ந்த அதே­வேளை, பல்­துறை சார்ந்த பெரும் எண்­ணிக்­கை­யி­லான நூல்கள் மற் றும் வர­லாற்றுப் பதி­வு­களின் உள்­ள­டக்கம் கார­ண­மாக அற்­பு­த­மான நூலகம் என ஆசிய பிராந்­தி­யத்தில் பெயர் பெற்­றி­ருந்­தது. அத்­த­கைய பெருமை மிக்க யாழ். நூலகம் அமைச்­சர்­க­ளான சிறில் மத்­தியூ மற்றும் காமினி திசா­நா­யக்க இரு­வ­ரி­னதும் மேற்­பார்­வையில் அன்று எரி­யூட்­டப்­பட்டு நாச­மாக்­கப்­பட்­டது. அந்த நூலகம் கொழுந்­து­விட்டு எரிந்­ததை, அந்த சூழலில் அமைந்­தி­ருந்த யாழ். விருந்­த­கத்தில் (யாழ்ப்­பாணம் வாடி வீட்டில்) இருந்து அவர்கள் இரு­வரும் நேர­டி­யாகக் கண்டு இர­சித்­த­தையும் மனம் வெதும்­பிய நிலையில் சிலர் நேரில் கண்­டி­ருந்­தார்கள்.

நூல­கத்தின் சுற்றாடலில் அமைந்­தி­ருந்த தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­ட­ணியின் பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பினர் வே.யோகேஸ்­வ­ரனின் வீடும் தாக்­கு­த­லுக்கு உள்­ளா­கி­யது. அங்கு சென்ற காடையர் கூட்டம், அந்த வீட்­டிற்கும் அயலிலிருந்த வீடு­க­ளுக்கும் தீவைத்­தது. அர­சாங்­கத்­தையும், அதன் அடக்­கு­முறை சார்ந்த போக்­கையும் வெளிப்­ப­டை­யாக விமர்­சித்து வந்த பாராளு­மன்ற உறுப்­பினர் யோகேஸ்­வ­ரனை இலக்கு வைத்து காடை யர் கூட்டம் அவரைத் தேடிச்சென்­றி­ருந்­தது. ஆயினும் அந்த நள்­ளி­ரவுச் சம்­பவ நேரம் வீட்டில் தங்­கி­யி­ருந்த யோகேஸ்­வ­ரனும் அவ­ரு­டைய மனை­வியும் வீட்டிலிருந்து வெளியில் ஓடி தெய்­வா­தீ­ன­மாக உயிர் தப்­பி­னார்கள்.   யாழ். நூலக எரிப்பை நேர­டி­யாகக் கண்­டி­ருந்த சிறில் மத்­தியூ மற்றும் காமினி திசா­நா­யக்க ஆகிய இரு அமைச்­சர்­களும் உட­ன­டி­யாக யாழ். நூலகம் எரிக்­கப்­பட்­டமை ஒரு துர­திர்ஷ்­ட­வ­ச­மான சம்­பவம் என்றே வர்­ணித்­தி­ருந்­தார்கள். 'மது­போ­தைக்கு ஆளா­ கி­யி­ருந்த ஒரு சில பொலிஸ்­கா­ரர்­களே கட்­டுப்­பாட்டை இழந்து தாமா­கவே கொள்­ளை­ய­டிப்­ப­திலும் பொருட்­களைச் சூறை­யா­டு­வ­திலும் ஈடு­பட்­டி­ருந்­தார்கள். அது ஒரு துர­திர்ஷ்­ட­வ­ச­மான சம்­பவம்' என்று அவர்கள் தெரி­வித்­தி­ருந்­தார்கள். 

யாழ். நூலகம் எரித்­த­ழிக்­கப்­பட்­ட­தையும் யாழ். நகரம் துவம்சம் செய்­யப்­பட்­ட­தையும் கொழும்பிலிருந்து வெளி­வந்த தேசிய தின­ச­ரிகள் என கூறப்­பட்ட சிங்­களம் மற்றும் ஆங்­கில நாளே­டுகள் கண்­டு­கொள்­ளவே இல்லை. 

அந்த அமைச்­சர்­களின் இந்தக் கூற்றே நூலகம் எரிக்­கப்­பட்டு, யாழ்.­ ந­க­ரமும் துவம்சம் செய்­யப்­பட்­டி­ருந்­ததன் பின்னர் பேரி­ன­வா­தி­க­ளி­னாலும், அவர்­க­ளுக்கு ஆத­ர­வான ஊட­கங்­க­ளி­னாலும் தொடர்ச்­சி­யாக மேற்­கோள்­காட்டி பிர­சாரம் செய்­யப்­பட்டு வந்­தது. அது தொடர்ந்து நீடிக்­க­வில்லை. 

தனி­நாட்டுக் கோரிக்­கைக்கு முர­ணான வகையில் மாவட்ட சபை ஆட்சி முறை­மையை ஏற்­றி­ருந்த தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­ட­ணியின் செயற்­பாடு குறித்து தமிழ் மக்கள் மத்­தியில் அதி­ருப்தி நில­விய போதிலும் யாழ். நூலக எரிப்பும், யாழ். நகர அழிப்பும் தமிழ் மக்கள் மனங்­களில் ஒரு வைராக்­கி­யத்தை உரு­வாக்கி இருந்­தது. தங்­களின் பாது­காப்­புக்­கென ஓர் அதி­காரம் வாய்ந்த நிர்­வாகக் கட்­ட­மைப்­புடன்கூடிய தனி அரசு உரு­வாக்­கப்­பட வேண்டும் என்ற உத்­வே­கத்தை ஏற்­ப­டுத்தியிருந்­தது. அந்த உத்­வே­கமே, அரச கட்­சி­யா­கிய ஐக்­கிய தேசிய கட்­சிக்கு தேர்­தலில் வாக்­க­ளிக்கக்கூடாது என்ற மன உறு­தியைக் கொடுத்­தி­ருந்­தது. இதனால் தேர்­தலில் தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­டணி வெற்றி பெற்­றது. 

அந்தத் தேர்தல் வெற்­றியைத் தொடர்ந்து ஜூன் மாதம் 9 ஆம் திகதி கூடிய பாரா­ளு­மன்ற அமர்வில், யாழ்ப்­பா­ணத்தில் இடம்­பெற்ற வன்­மு­றைகள் தொடர்­பாக விவா­திக்­கப்­பட்­டது. அப்­போது தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­ட­ணியின் பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பி­னர்­க­ளான அப்­பாப்­பிள்ளை அமிர்­த­லிங்­கமும், வெற்­றி­வேலு யோகேஸ்­வரன் ஆகிய இரு­வரும் யாழ். நூலக எரிப்பும் யாழ். நகர வன்­மு­றை­க­ளுக்கும் அர­சாங்­கமும் பொலி­ஸா­ருமே காரணம் என ஆதா­ரங்­க­ளுடன் நேர­டி­யாகக் குற்றம் சுமத்­தி­யி­ருந்­தார்கள். அவர்­க­ளு­டைய இந்தக் குற்­றச்­சாட்டு பாராளு­மன்ற உரை­களின் பதி­வேட்டில் பதிவு செய்­யப்­பட்­டது. அந்த விவா­தத்­தின்­போது உரை­யாற்­றிய அப்­போ­தைய அர­சாங்க பேச்­சா­ளரான காமினி திசா­நா­யக்க, பொலி­ஸாரே சேதங்­களை ஏற்­ப­டுத்­தினர் என்­பதைப் பகி­ரங்­க­மாக ஒப்­புக்­கொண்டார்.

'பொலி­ஸா­ரினால் சில சேதங்கள் ஏற்­ப­டுத்­தப்­பட்­டன. அதை நாங்கள் மறுக்­க­வில்லை. அதற்­காக நாங்கள் முரண்­ப­டவும் முடி­யாது. பாராளு­மன்ற உறுப்­பினர் யோகேஸ்­வ­ரனின் வீடு பொலி­ஸா­ரினால் எரிக்­கப்­பட்­டது' என பாரா­ளு­மன்­றத்தில் தெரி­வித்து உண்­மையை அவர் ஒப்­புக்­கொண்டார். 

அத்­துடன், 'பொலி­ஸாரின் மன உறுதி, அவர்­களின் உள­வியல் நிலை, நடத்தை தொடர்­பி­லான பாணி என்­பன குறித்தும் நாங்கள் கரி­சனை கொண்­டுள்ளோம்' என் றும் அவர் குறிப்­பிட்­டி­ருந்தார். 

அநீதி இழை­யோடும் அழகு...........?

பாரா­ளு­மன்ற விவா­தத்­தின்­போது நூலக எரிப்பும், யாழ். நகரின் மீதான வன்­மு­றை­களும் பகி­ரங்­கப்­ப­டுத்­தப்­பட்ட போதிலும், அமைச்­சர்­களோ அல்­லது அர­சாங்­கமோ அந்தப் பாதிப்­பு­க்க­ளுக்­காக தமிழ் மக்­க­ளிடம் மன்­னிப்பு கோர­வில்லை. இந்தப் பேர­ழிவு குறித்து விசா­ரணை நடத்­து­வ­தற்கு அர­சாங்கம் முயற்­சிக்­கவே இல்லை. நான்கு தினங்கள் வன்­மு­றை­களில் ஈடு­பட்ட குற்­ற­வா­ளி­களைக் கண்டுபிடித்து நீதி வழங்­கு­வ­தற்கும் அர­சாங்கம் அக்­கறை கொள்­ளவே இல்லை. சக பிர­ஜை­க­ளான, ஒரு சக இனக் குழு­மத்தின் மீது நடத்தப்பட்ட ஒரு கலாசார ஒழிப்பு சார்ந்த இன அழிப்பு நடவடிக்கை குறித்து எந்தவிதத்திலும் அரசும் பேரின அரசியல்வாதிகளும் அலட்டிக் கொள்ளவே இல்லை. 

மாறாக பாராளுமன்றத்தில் உரையாற்றிய ஏனைய பேரின அரசியல்வாதிகள் யாழ். நகர வன்முறைகளின் மூலம் அடங்கி இருந்தால் இந்த நாட்டில் வாழலாம். இல்லையேல் தமிழ் நாட்டுக்கு தப்பியோடிச் செல்லுங்கள் என்ற மறைமுகமான செய்தியையே மறை முகமாகப் பிரதிபலித்திருந்தார்கள்.  

யாழ். நூலகம் எரிக்கப்பட்டதை அறிந்ததும், அந்த நூலகத்தை உருவாக்குவதில் பெரும் பங்காற்றிய யாழ். புனித பத்திரிசியார் கல் லூரியின் முன்னாள் அதிபர் அருட்தந்தை தாவீது அடிகளார் மாரடைப்பினால் உயிர் துறந்தார். தமிழ் மக்கள் தமது அறிவுக் கரு மூலம் அழிந்துபோனதே என்று மனம் கலங்கி துயருற்றார்கள். யாழ்.நூலகத்தில் சேகரிக் கப்பட்டிருந்த பெறுவதற்கரிய நூல்களும் ஆவணங்களும் அரச பயங்கரவாதத்தினால் அழிக்கப்பட்டு விட்டனவே என்று துறை சார்ந்தவர்களும், புத்திஜீவிகளும் கல்வி மான்களும் பெரும் கவலை கொண்டார்கள். 

அழிக்கப்பட்ட யாழ்.நூலகத்தைப் பல வருடங்களின் பின்னர், புதிதாக நிர்மாணம் செய்வதற்கு அரசாங்கத்தினால் மேற் கொள் ளப்பட்ட முயற்சிக்கு ஆரம்பத்தில் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்பட்டு, நடைபெற்ற இன அழிப் புக்கு நீதி வேண்டும் என்றே யாழ். மக்கள் கோரினார்கள். 

இருப்பினும் இறுதியாக பல வருடங்க ளின் பின்னர் யாழ். நூலகம் புதிதாக நிர்மா ணிக்கப்பட்டு பெறுமதியான புத்தகங்க ளுடன் மீண்டும் செயற்படத் தொடங்கியுள் ளது. வெண்ணிற அழகிய அலங்காரமான கட்டிடமாக, அது திகழ்கின்றது. அது யாழ்.நகரின் அழகுக்கு அழகு சேர்த்திருக்கின்றது. 

இருந்தபோதிலும், அந்த நேர்த்தியான தோற்றத்தின் பின்னால் கோரமான இன அழிப்பின் துயரம், மறைந்து கிடக்கின்றது. அதன் பாரம்பரிய பெருமைக்கும், அறிவு பொக்கிஷமாகிய அதன் கடந்த கால உன் னதத்திற்கும் இழைக்கப்பட்ட அநீதியும் அந்த அழகில் இழையோடிக் கிடக்கின்றது. அந்த அநீதிக்கு  நியாயம் வழங்கப்படவில் லையே என்ற ஏக்க உணர்வும் அந்த அழ கில் விரவியிருக்கின்றது. இதனை உணர்வு பூர்வமாக உணர்பவர்கள் எத்தனை பேர் என் பது கேள்விக்குறியாகவே உள்ளது.

- மாணிக்கவாசகம் -

 

http://www.virakesari.lk/article/57431

 

யாழ் நூலகம் எரிப்பு -- வாழும் சாட்சியம் நூல் வெளியீடு..!

2 months 2 weeks ago

யாழ். நூலகம் எரிப்பின் 38-வது ஆண்டு நினைவு நாள்.. வாழும் சாட்சியத்தின் நூல் வெளியீடு..!

jaffna5-1559382445.jpg

யாழ்ப்பாணம்: யாழ்ப்பாண பொதுநூலகம் எரிக்கப்பட்டதன் 30-வது ஆண்டு நினைவு நிகழ்வு இன்று உலகத் தமிழர்களால் கடைபிடிக்கப்பட்டது. நூலகத்தை சிங்கள காடையர்கள் எரித்த போது சாட்சியமாக இருந்த முதன்மை நூலகர் ரூபா நடராஜா தமது அனுபவங்களை தொகுத்து எழுதிய நூல் இன்று லண்டனில் வெளியிடப்படுகிறது.

தமிழர்களின் கலாசார அடையாளமான தொன்மையின் சின்னமாக விளங்கியது யாழ்ப்பாண நூலகம் தெற்காசியாவிலேயே மிகச் சிறந்த நூலகமாக திகழ்ந்தது. சுமார் 1 லட்சத்துக்கும் அதிகமான நூல்கள், ஓலைச்சுவடிகள், பழந்தமிழர் நூல்கள் நிறைந்து கிடந்த தமிழர் அறிவுச் சுரங்கம் அது.1933-ம் ஆண்டு முதல் மெது மெதுவாக உருவாக்கப்பட்டு தென்னாசியாவின் பிரமிக்கத்தக்க நூலகமாக வளர்ந்தது.

1959-ம் ஆண்டு நூலகமானது புதிய கட்டிடத்தில் திறந்து வைக்கப்பட்டது. 38 ஆண்டுகள் தமிழீழத் தமிழர்களுக்கு மட்டுமல்ல உலகத் தமிழர்களின் பெரும் செல்வமாக திகழ்ந்தது இத்தகைய பெருஞ்செல்வத்தைத்தான் இன்றைக்கு 38 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சிங்களப் பேரினவாத காடையர்கள் தீயிட்டு சிதைத்து அழித்தனர்.

இன அழிப்பு நடவடிக்கை

20-ம் நூற்றாண்டில் நடைபெற்ற இன அழிப்பு நடவடிக்கைகளில் யாழ்ப்பாணம் பொதுநூலகம் எரிக்கப்பட்ட சம்பவமும் ஒன்று. இத்தகைய அரிய நூலகம் எரிக்கப்பட்ட துயரத்தை நேரில் பார்த்த தாவீது அடிகளார் மாரடைப்பால் காலமானார். நூல்கள் எரிப்பு இந்த நூலக எரிப்பில், ஐசாக் தம்பையா என்பவர் அளித்த 6,000 நூல்கள் எரிந்து போயின. 1672-ல் பிலிப்பஸ் பால்டியாரின் டச்சு ஆட்சியில் இலங்கை, 1660-ல் கண்டி மன்னர் சிறைவைத்த ராபர்ட் நோக்ஸ் எழுதிய இலங்கை பற்றிய நூல்களும் அழிந்தன. 1585-ல் கத்தோலிக்க மதத்தின் தலைவர் எழுதிய நூல் ஒன்றும் எரிந்தது.

2003-ல் மீள் திறப்பு

உலகத் தமிழர்களை பேரதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது இந்த நூலக எரிப்பு. இச்சம்பவம் தொடர்பாக ஏராளமான படைப்புகள், ஆவணப்படங்கள் வெளியாகி இருக்கின்றன. 2003-ம் ஆண்டு இந்த நூலகம் மீண்டும் புதுப்பிக்கப்பட்டு திறக்கப்பட்டது. இந்நூலகம் எரிப்பின் 38-வது ஆண்டு நினைவு நாள் உலகம் முழுவதும் தமிழர்களால் இன்று கடைபிடிக்கப்பட்டது. யாழ் நூலகம் எரிக்கப்பட்ட போது அங்கு முதன்மை நூலகராக இருந்தவர் ரூபி நடராஜன்.

ரூபா நடராஜன் புத்தகம்

அப்போது அதிர்ச்சியுடன் ரூபா நடராஜன் நூலக சிதைவுகளுக்கு இடையே அமர்ந்திருக்கும் காட்சி பத்திரிகைகளில் வெளியாகி இருந்தது. அவர், யாழ்ப்பாண நூலக எரிப்பு தொடர்பாக எழுதி இருக்கும் நூல் இன்று லண்டனில் வெளியிடப்படுகிறது.

யாழ். நூலகத்தில்...

மேலும் யாழ்ப்பாண நூலகத்திலும் இன்று நினைவுநாள் கடைபிடிக்கப்பட்டது. நூலகத்துக்கு முன்பாக வாழை குத்திவைக்கப்பட்டு மண்சட்டியில் பொதுச்சுடர் ஏற்றப்பட்டு அகவணக்கம் செலுத்தப்பட்டது. அத்துடன் நூலகத்துக்குள் தாவீது அடிகளார் உள்ளிட்டோர் உருவபடங்களுக்கு மலர் மாலை அணிவித்து ஈகச் சுடர் ஏற்றப்பட்டது.

https://tamil.oneindia.com/news/india/burning-of-jaffna-public-library-38-years-352724.html

சிங்கள பௌத்த பிக்குகளின் அடாவடித்தனைத்தை எதிர்க்கும் திருகோணமலை சைவர்கள் 

2 months 2 weeks ago

, கோகுலரமணி கணேஸ் - கிண்ணியா, திருகோணமலையில் சிங்கள பௌத்த பிக்குகளின் அடாவடித்தனைத்தை எதிர்க்கும் திருகோணமலை சைவர்கள் 

மூன்று மொழிகளிலும் கதைத்து பிக்குகளை எதிர்க்கும் தமிழ் பெண் 

 

 

Checked
Mon, 08/19/2019 - 12:34
எங்கள் மண் Latest Topics
Subscribe to எங்கள் மண் feed