அரசியல் அலசல்

மே 18, கொவிட்-19 என்பவற்றின் பின்னணியில்: நிலாந்தன்

8 hours 19 minutes ago
மே 18, கொவிட்-19 என்பவற்றின் பின்னணியில்: நிலாந்தன்

sssss.jpg 

ஆயுத மோதல்கள் முடிவுக்கு வந்து 11 ஆண்டுகளின் பின்னரும் கூட ஓர் உலகப் பெரும் தொற்று நோயின் காலத்திலும் கூட நாடு அதன் அரசியல் அர்த்தத்தில் இரண்டாகப் பிரிந்தேயிருக்கிறது என்பதனைத்தான் மே 18ஆம் திகதி தமிழ் பகுதிகளிலும் தெற்கிலும் இடம்பெற்ற சம்பவங்கள் நிரூபித்திருக்கின்றன.

தமிழ் பகுதிகளில் இறந்தவர்கள் நினைவு கூரப்பட்டனர். தென்னிலங்கையில் யுத்த வெற்றி கொண்டாடப்பட்டது. அந்த வெற்றியை நினைவுகூர்ந்து உரையாற்றிய ஜனாதிபதி ஒரு விடயத்தை துலக்கமாகத் தெரிவித்திருக்கிறார்.

அரச படைகளை விசாரிக்க முற்படும் அல்லது தண்டிக்க முற்படும் எந்த ஒரு சர்வதேச நிறுவனத்திலிருந்தும் இலங்கை வெளியேறும் என்பதே அந்தச் செய்தி ஆகும். அதாவது படைத் தரப்பை விசாரிக்க முற்படுகின்ற எந்த ஒரு வெளித்தரப்புக்கும் எதிராக தான் செயற்படுவார் என்பதனை அவர் தெளிவாக வெளிக்காட்டியிருக்கிறார்.

நடைமுறையில் இலங்கை அரசாங்கம் போர் குற்றம் புரிந்திருக்கிறது என்பதனை உலகில் பெரும்பாலான நாடுகள் உத்தியோகபூர்வமாக ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. ஐநா போன்ற உலக பொது அமைப்புகளும் அவ்வாறு உத்தியோகபூர்வமாக அறிவிக்கவில்லை. சில சுயாதீன செயற்பாட்டாளர்கள் மனித உரிமை செயற்பாட்டாளர்கள் போன்றோரே இது தொடர்பில் தொடர்ந்தும் ஆணித்தரமாகவும் கூர்மையாகவும் கருத்துக்களை தெரிவித்து வருகிறார்கள். மற்றும்படி உத்தியோகபூர்வ ஆவணங்களிலோ அல்லது மனித உரிமைகள் ஆணையரின் உத்தியோகபூர்வ அறிக்கையிலோ போர்க்குற்றம் தொடர்பாக எதுவும் கூறப்படவில்லை. இது முதலாவது.

இரண்டாவது- அவ்வாறு போர்க்குற்றங்கள் தொடர்பாக விசாரிப்பதற்கு ஓர் அனைத்துலக பொறிமுறையை ஐநா பரிந்துரைக்கவில்லை. ரணில் விக்ரமசிங்க அரசாங்கத்தின் அழுத்தம் காரணமாக ஒரு கலப்பு பொறிமுறையை தான் ஜ.நா.முதலில் ஏற்றுக் கொண்டது. அதைக்கூட பின்னர் கைவிட்டது. ரணில் விக்கிரமசிங்க அரசாங்கம் உள்நாட்டு பொறிமுறையே போதும் என்ற தனது முடிவை நோக்கி உந்தித் தள்ளிக் கொண்டிருந்த ஒரு காலகட்டத்தில் தான் மைத்திரிபால சிறிசேன ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் ஆட்சியைக் கவிழ்த்தார்.

மூன்றாவது- ஐநாவும் உட்பட பெரும்பாலான மேற்கத்திய நாடுகள் தமிழ்மக்களுக்கு நிலைமாறு கால நீதியைத் தான் வழங்கத் தயாராக காணப்படுகின்றன. ஈழத் தமிழர்களில் ஒரு பகுதியினர் கேட்கும் பரிகார நீதியை அதாவது இனப்படுகொலைக்கு எதிரான பரிகார நீதியை தருவதற்கு அல்லது அதற்கு உரிய விசாரணைகளை முன்னெடுப்பதற்கு பெரும்பாலான உலக நாடுகள் தயாராக இடல்லை.

ஏனைய உலக பொது நிறுவனங்களும் தயாராக இல்லை. இப்படிப்பட்ட ஒரு பின்னணியில் நிலைமாறுகால நீதிக்குரிய விசாரணைகளை முன்னெடுப்பதற்கு ரணில் விக்கிரமசிங்க ஒப்புக்கொண்டார். ஆனால் அதையும் ராஜபக்சக்கள் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. அவர்கள் நிலைமாறுகால நீதியை அமுல்படுத்தும் ஐநா தீர்மானத்தை நிராகரித்து விட்டார்கள்.

நிலைமாறுகால நீதி எனப்படுவது அதன் சாராம்சத்தில் பொறுப்புக் கூறல் தான். ஆனால் ராஜபக்சக்கள் என்றைக்குமே தாங்கள் பொறுப்புக்கூறத் தயார் என்று ஏற்றுக்கொண்டதில்லை. இது விடயத்தில் அவர்கள் தொடர்ச்சியாகவும் தெளிவாகவும் கூர்மையாகவும் தங்களுடைய நிலைப்பாட்டை வெளிக் காட்டி வருகிறார்கள். அந்த நிலைப்பாட்டின் தொடர்ச்சியே கடந்த 18ம் திகதி வெற்றி விழா கொண்டாட்டத்தில் ஜனாதிபதி கோத்தாபய ராஜபக்ச தெரிவித்த கருத்துக்கள் ஆகும்.

அதாவது உலக சமூகம் தமிழ் மக்களில் ஒரு பகுதியினர் சேர்க்கும் பரிகார நீதியை தரத் தயாரில்லை. நிலைமாறுகால நீதியைத்தான் அவர்கள் தரத் தயாராக இருக்கிறார்கள். அதைக்கூட ராஜபக்சக்கள் ஏற்றுக் கொள்ளத் தயாரில்லை. இப்படிப்பட்ட ஒரு பின்னணியில் ஜ.நாவை எதிர்க்கும் சமிக்ஞையை கடந்த 18 ஆம் திகதி கோட்டாபய வெளிப்படையாக காட்டினார்.

அவர் இவ்வாறு தெரிவித்தமை தொடர்பாக உள்நாட்டிலும் வெளிநாடுகளிலும் விமர்சனங்கள் எழுந்தன. அவர் அவ்வாறு உலக சமூகத்தை பகைக்கக் கூடாது என்று உள்நாட்டிலேயே ஓய்வுபெற்ற ராஜதந்திரிகள் சிலர் கருத்து தெரிவித்திருந்தார்கள். பெரும்பாலான மேற்கத்திய ராஜதந்திர வட்டாரங்களில் அவருடைய கருத்துக்கள் சினேகபூர்வமாக பார்க்கப்படவில்லை. இப்படிப்பட்ட ஒரு சூழலில்தான் அவர் அவ்வாறு உரையாற்றி சரியாக 5 நாட்களில் இந்திய பிரதமர் நரேந்திர மோடி ராஜபக்சவுடன் தொலைபேசியில் உரையாடியிருக்கிறார்.

இந்த உரையாடலின் போது இருவரும் ஒருவர் மற்றவரை புகழ்ந்திருக்கிறார்கள். ‘தெளிவான சிந்தனையுடன் விரைவாக கடினமான தீர்மானங்களை மேற்கொள்ளக்கூடிய ஒரு தலைவராகவே’ ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்ஷவைத் தான் புரிந்து வைத்திருப்பதாக பிரதமர் நரேந்திர மோடி கூறியிருக்கிறார். அதுமட்டுமல்ல அந்த உரையாடலில் மேலும் ஒரு விடயம் உரையாடப்பட்டிருக்கிறது.

அது என்னவெனில் கொழும்பு துறைமுகத்தின் கிழக்கு முனையம் பற்றியதாகும் இதுதொடர்பாக ஜனாதிபதியின் ஊடகப்பிரிவு வெளியிட்டுள்ள அறிக்கையில் பின்வருமாறு தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது….

‘தற்போது தனது முன்னுரிமை பொருளாதார புத்தெழுச்சியாகும் எனக் குறிப்பிட்ட ஜனாதிபதி அவர்கள், சில முன்னணி திட்டங்களுக்கு மீண்டும் உயிரூட்டுவதற்கு இந்தியாவின் உதவியை எதிர்பார்ப்பதாகவும் தெரிவித்தார். கொழும்பு துறைமுகத்தின் கிழக்கு முனையத்தை விரைவாக நிர்மாணிப்பது அவற்றில் ஒன்றாகும்.’

இந்த இடத்தில் ஒன்றை சுட்டிக்காட்ட வேண்டும். மேற்படி முனையத்தை இந்தியாவின் உதவியோடு நிர்மாணிப்பதற்கு முன்னர் பதவியில் இருந்த ரணில் விக்கிரமசிங்க அரசாங்கம் தயாராக காணப்பட்டது. ஆனால் 2018 ஆம் ஆண்டு ஒக்டோபர் மாதம் ஆட்சியை குழப்பிய மைத்திரிபால சிறிசேன அதற்கு தடையாக காணப்பட்டார்.

அவருக்கு பின்னணியில் ராஜபக்சக்கள் இருந்ததாக நம்ப முடியும். இவ்வாறு ரணில் விக்ரமசிங்கவின் காலத்தில் இந்தியாவுக்குத் தர மறுத்த ஒரு வாய்ப்பை இப்பொழுது கொவிட்-19 சூழலுக்குள் வழங்கத் தயாராக இருப்பதாக சமிக்ஞை காட்டப்பட்டுள்ளது. அதிலும் குறிப்பாக மே 18ஆம் திகதி ஜ.நாவைப் புறக்கணிக்கும் தொனியில் அமைந்த ஒரு உரையை ஜனாதிபதி ஆற்றிய பின்னரே இந்த அறிவிப்பு வந்திருக்கிறது.

ஒரு நோய்த்தொற்றுக் காலத்திலும் தமிழ் மக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் எதிரான நடவடிக்கைகளை ராஜபக்சவின் அரசு முன்னெடுத்து வருகிறது என்ற குற்றச்சாட்டுக்களின் மத்தியில் ஐநாவைப் புறக்கணிக்கும் கருத்துக்களை தெரிவித்து சரியாக ஐந்தாவது நாளில் ராஜபக்சக்கள் இந்தியாவுக்கு சாதகமான ஒரு சமிக்ஞையைக் காட்டியிருக்கிறார்கள். இது எதைக் காட்டுகிறது?

ஒருபுறம் அவர்கள் மேற்குநாடுகளுடன் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு முரண்படத் தயாராக காணப்படுகிறார்கள் அதேசமயம் சீனாவைத் இதயத்தில் வைத்துக்கொண்டு இந்தியாவைத் தூக்கி மடியில் வைத்திருக்கும் ஒரு வெளியுறவுக் கொள்கையை முன்னெடுக்கிறார்கள். சீனாவின் பின் பலமே ராஜபக்ஷக்களுக்கு ஐநாவை எதிர்க்கும் துணிச்சலைக் கொடுக்கிறது. மேற்கு நாடுகளோடு முரண்படும் துணிச்சலை கொடுக்கிறது.

இவ்வாறு சீனாவை இதயத்தில் வைத்துக்கொண்டு இந்தியாவை மடியில் வைத்திருப்பதன் மூலம் மேற்கு நாடுகளின் எதிர்ப்பை குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு வரையறைக்கு உட்படுத்தலாம் என்று இலங்கை அரசாங்கம் சிந்திக்கின்றது. இப்போது உள்ள பூகோள ஒழுங்கின்படி இந்தியாவும் அமெரிக்காவும் பூகோளப் பங்காளிகள்.

இதில் அருகில் இருக்கும் பங்காளியை அரவணைக்கும் அதேசமயம் பிராந்தியத்துக்கு வெளியே இருக்கும் பங்காளியை எதிர்க்கும் ஒரு உத்தியை ராஜபக்சக்கள் கெட்டித்தனமாக முன்னெடுக்கிறார்கள். இந்தியாவை அரவணைத்து வைத்திருக்கும் வரை மேற்கு நாடுகள் தம் மீது ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் அழுத்தத்தை பிரயோகிக்க போவதில்லை என்று அவர்கள் சிந்திக்கிறார்கள் உலகப் பெருந் தொற்று நோய்க்கு எதிரான ஓர் அரசியல் சூழலிலும் அவர்கள் தமது வெளியுறவுக் கொள்கையை ஸ்திரமாக முன்னெடுக்கிறார்கள்.

ஆனால் தமிழ்த் தரப்போ கடந்த 11 ஆண்டுகளாக என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறது ?

ஒருபுறம் புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களில் ஒரு பகுதி பரிகார நீதியை கேட்கிறது. இன்னொரு பகுதி நிலைமாறுகால நீதியைக் கேட்கிறது. அதேசமயம் தாயகத்தில் உள்ள மக்கள் பிரதிநிதிகளும் நிலைமாறுகால நீதியை ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். தாயகத்திலுள்ள பரிகார நீதிகோரும் கட்சிகள் மக்கள் ஆணையை இன்னமும் பெற்றிருக்கவில்லை. கடந்த 11 ஆண்டுகளாக தமிழகத்தை உற்றுக் கவனித்தால் ஒன்று தெளிவாகத் தெரியவரும் 2009 க்குப்பின் தமிழகத்தில் காணப்பட்ட ஈழத் தமிழர்களுக்கு ஆதரவான கொதிப்பு மெல்ல மெல்ல அடங்கத் தொடங்கிவிட்டது.

இப்படியே போனால் தமிழகத்தை வெற்றிகரமாக கையாள்வதும் கடினமாகி விடும். தமிழகத்தை வெற்றிகரமாகக் கையாளவில்லை என்றால் இந்திய மத்திய அரசை கையாள முடியாது. எனவே கடந்த பதினோரு ஆண்டுகளாக நீதியைப் பெறுவதற்கான தமிழ் மக்களின் போராட்டம் முன்னேறிய தூரத்தை விடவும் அதற்கு எதிரான இலங்கை அரசாங்கத்தின் நகர்வுகள் அதிக தூரம் முன்னேறியிருப்பதாகவே தெரிகிறது.

ராஜபக்சக்கள் நிலைமாறுகால நீதியை நிராகரித்து விட்டார்கள். இந்த லட்சணத்தில் நிலைமாறு கால நீதியிலிருந்து பரிகார நீதியை நோக்கி செல்வதற்கு ஒரு வேலைத் திட்டமும் வழி வரைபடமும் தாயகத்திலுள்ள தமிழ்த் தலைவர்களில் யாரிடமுண்டு? தாயகத்தில் அப்படிப்பட்ட தரிசனம் இல்லையென்றால் புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களையும் தமிழகத்தையும் இணைத்து நீதியைப் பெறுவது கடினமாக இருக்கும்.

ராஜபக்ச சகோதரர்களின் இரண்டாவது ஆட்சியானது புவிசார் அரசியலைப் பொறுத்தவரை தமிழ் மக்களுக்கு புதிய வாய்ப்புகளை திறக்கும் என்று ஓர் எதிர்பார்ப்பு உண்டு. ஆனால் அப்படிப்பட்ட வாய்ப்புக்கள் திறக்கப்படுமாக இருந்தால் அதைக் கையாள்வதற்கு தமிழ் மக்கள் மத்தியில் பொருத்தமான தரிசனங்களை கொண்ட அதேசமயம் மக்கள் ஆணையைப் பெற்ற கட்சிகள் இருக்க வேண்டும்.

http://www.vanakkamlondon.com/may-18-nilanthan-01-06-2020/

அரசியல் ஆய்வாளர் ,

நிலாந்தன்

 

கிழக்கில் பௌத்த சின்னங்களைப் பாதுகாக்கும் செயலணி: பேரபாயத்தை எதிர்கொள்வது எப்படி?

1 day 7 hours ago
கிழக்கில் பௌத்த சின்னங்களைப் பாதுகாக்கும் செயலணி: பேரபாயத்தை எதிர்கொள்வது எப்படி?

Johnsan Bastiampillai   / 2020 மே 31

image_7029178ba9.jpg

 

1958ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதியில், அம்பாறைக்கு அருகிலுள்ள குளமொன்றின் அணைக்கட்டில், 'புல்டோசர்' இயந்திரமொன்றை இயக்கிக்கொண்டிருக்கிறார், சிங்கள இனத்தைச் சேர்ந்த சாரதி ஒருவர். புல்டோசரில் கற்றூண் ஒன்று சிக்குப்படுகின்றது. அப்போது, அங்கு பணியிலிருந்த தமிழ் மேற்பார்வையாளர், அக்கற்றூணைக் குளத்துக்குள் போடும்படி, கூறுகிறார்.

சிலநாள்களின் பின்னர், அந்தக் கற்றூண், அம்பாறையில் உள்ள கல்லோயா அபிவிருத்திச் சபையின் அலுவலகத்துக்கு முன்னால், மக்களின் பார்வைக்காக வைக்கப்பட்டிருந்தது. காரணம், அந்தக் கற்றூணில் சிங்கள மொழியில் பொறிக்கப்பட்ட சாசனம் காணப்பட்டது. அதில், குளத்துநீரை நீர்ப்பாசனத்துக்காகப் பங்கிடுவது தொடர்பான விதிகள் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

கல்லோயாப் பிரதேசம், சிங்கள மக்களின் பூர்வீகப் பிரதேசம். இத்தகைய,  சிங்களவர்களின் பாரம்பரிய பிரதேசங்களை, தமிழர்கள் மறைக்க முற்படுகின்றனர் என்று, இச்சம்பவத்தின் பின்னர், பிரச்சாரம் ஒன்று சிங்கள மக்கள்  மத்தியில் முன்னெடுக்கப்பட்டது. மேற்குறிப்பிட்ட சம்பவம், கல்லோயா ஆற்றுப் பள்ளத்தாக்கு அபிவிருத்தித் திட்ட வேலைகளின்போது இடம்பெற்றதாகும்.

பின்னர், இக்கற்றூணிண் உள்ளடக்கங்கள் எவையும் வெளியிடப்படவில்லை; அது மறைக்கப்பட்டுவிட்டது. தமிழர் பகுதிகளில் இடம்பெறும் சிங்களக் குடியேற்றங்களை, சிங்கள மக்கள் மத்தியில் நியாயப்படுத்துவதற்காக அப்போது, மேற்கொள்ளப்பட்ட சதி முயற்சியாகவே இது கருதப்படுகின்றது. 

ஆனால், கல்லோயா குடியேற்றப் பிரதேசம், பட்டிப்பளை, களுவாஞ்சிக்குடி, வெல்லாவெளி ஆகிய இடங்களை அண்டிய தமிழ்மக்களின் பூர்வீக நிலங்களை உள்ளடக்கியதாகவே உருவாக்கப்பட்டிருந்தது. இந்தப் பிரதேசங்கள் தமிழர்களின் பாரம்பரிய இடப்பகுதிகள் தான் என்பதை, வரலாற்றுத்துறை பேராசிரியர்கள் களஆய்வுநடத்தி, ஆதாரபூர்வமாகவும் விஞ்ஞானரீதியாகவும் நிரூபித்து, அவற்றை ஆவணப்படுத்தி இருக்கின்றார்கள். இந்தப் பகுதிகளின் வரலாற்று ஆய்வுகள் குறித்துப் பார்வைசெலுத்துவது இக்கட்டுரையின் நோக்கமல்ல.

'ஒரு நாடு; ஒரு மொழி' என்ற தொனிபொருளில், இலங்கையை பௌத்த-சிங்கள நாடாக மாற்றும் கைங்கரியத்தில், சிங்களப் பேரினவாதம் ஈடுபட்டிருக்கின்றது. இதனை எதிர்த்துத் தனது மொழியையும் தனது இருப்பையும் பாதுகாக்கத் தமிழ்த் தேசியவாதம் போராடிக்கொண்டிருக்கின்றது. இன்றைய யதார்த்தத்தை, மிக எளிமையாக இவ்வாறுதான் சொல்ல முடியும்.

ஆனால், பிரித்தானியர் இலங்கைத் தீவு முழுவதையும் இணைத்து, ஒரு நாடாக்கிய காலத்தில் இருந்து, 1930 வரையான காலப் பகுதி வரையில், சிங்கள-பௌத்த இயக்கங்களும் தமிழ்-இந்து இயக்கங்களும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவையாக இருக்கவில்லை. ஆங்கிலேய கொலனித்துவத்துக்கும் கிறிஸ்தவ மதமாற்றத்துக்கும் எதிராக, ஒன்றுக்கொன்று துணைபோனவையாகவே கைகோர்த்துப் பயணித்திருந்தன.

இருந்தபோதிலும், சிங்கள-பௌத்த இயக்கங்கள், ஆங்கிலேயரிடமிருந்து நாட்டின் ஆட்சி அதிகாரத்தை முழுமையாகத் தாம்தான் கைப்பற்ற வேண்டும் என்பது தொடர்பிலும், தமிழரின் பூர்வீக நிலங்களை ஆக்கிரமித்து, அவற்றில் சிங்கள மக்களைக் குடியேற்றுவது தொடர்பில், அப்போதிருந்தே காய்களை நகர்த்த ஆரம்பித்திருந்தன.

உண்மையில், தமிழர் பிரதேசங்களில் இலங்கை அரசாங்கம் மேற்கொள்கின்ற குடியேற்றத் திட்டங்களை, பிரித்தானிய கொலனித்துவ காலத்தில் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட காணிக் கொள்கைகளுடன் ஒப்பிட முடியும். இரண்டுக்கும் இடையில் பெரியளவில் வேறுபாடுகள் இல்லை. இலங்கை முழுவதையும் கைப்பற்றிய பிரித்தானியர், கண்டி இராட்சியத்தைக் கைப்பற்ற முடியாமல் திண்டாடினர்.

கண்டி இராச்சியத்தை முழுமையாகக் கைப்பற்றுவதற்கு முன்னர், அதன் எல்லைப் பிரதேசங்களை, ஏனைய பிரதேசங்களுடன் இணைத்து, கண்டியின் தனித்துவத்தை இழக்கச் செய்யும் வகையில் அமைந்த காணிச் சட்டம் உருவாக்கப்பட்டது. இதன் பின்னணியிலேயே, வடக்கு-கிழக்கில் காணிகளை அபகரிக்கும் இலங்கை அரசின் திட்டங்களும் கொள்கைகளும் வகுக்கப்பட்டன. அதாவது, எல்லை ஓரங்களில் இருந்த தமிழரின் பூர்வீக பிரதேசங்களை, சிங்களப் பிரதேசங்களுடன் இணைப்பதன் மூலம், அதன் தனித்துவத்தை இழக்கச் செய்யும் நடவடிக்கையையே அரசாங்கம், மிகநுட்பமான முறையில் மேற்கொண்டு வந்திருக்கின்றது.

காணி அற்றோருக்கு காணி வழங்குதல், நெல், உப-உணவு உற்பத்தியைப் பெருக்கி வருமான மட்டத்தை அதிகரிக்கச் செய்வதன் ஊடாக வறுமையை நீக்குதல், கிராமிய மட்டத்தில் நிலவும் வேலையின்மையை நீக்குதல், சமூக, பொருளாதார மறுமலர்ச்சியை ஏற்படுத்துதல் என காணிக் கொள்கையும் குடியேற்றத் திட்டங்களின் நோக்கங்களும் அமைந்திருந்தன.

பிரதானமான ஏழு குடியேற்றத் திட்டங்களுக்கு, பின்வருமாறு பெயர்கள் சூட்டப்பட்டிருந்தன. இத்திட்டங்களுக்குள் உள்ளடக்கப்பட்டவையாகவே வெலிஓயா, கல்லோயா, துரித மாகாவலி அபிவிருத்தித் திட்டங்கள் அமைந்திருந்தன.

1.            நடுத்தர மட்டத்திலான நீர்ப்பாசன திட்டங்கள்

2.            மழை நீர்ப்பாசன பண்ணை அபிவிருத்தி குடியேற்றத் திட்டங்கள்

3.            அத்துமீறிய குடியேற்றங்களை ஒழுங்குபடுத்தல்

4.            காணிக் கொடைகள் (சிறப்பு ஏற்பாடுகள்)

5.            இளைஞர் குடியேற்றத் திட்டங்கள்

6.            கிராம விரிவாக்க குடியேற்றத் திட்டங்கள்

7.            உயர்நிலக் குடியேற்றத் திட்டங்கள்

ஆனால், இத்தகைய குடியேற்றத் திட்டங்களால் அதன் நோக்கங்கள் அடையப்பெற்றனவா என்ற வினாவுக்கு விடை, இன்றுவரை குடியேற்றப்பட்ட பிரதேசங்களில் கிராமிய வறுமையும் தொழில் இன்மையும் மோசமடைந்து காணப்படுகின்றது என்பதாகவே உள்ளது. எனவே, அரசாங்கத்தால் பல்வேறு பெயர்களில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட குடியேற்றத்த திட்டங்கள், தமது அபிவிருத்தி நோக்கங்களை அடையத் தவறிவிட்டன என்பதே உண்மை நிலையாகும்.

ஆனால், 1948ஆம் ஆண்டு முதல், பதவிக்கு வரும் எந்தவோர் அரசாங்கமும் குடியேற்றத்திட்டங்களின்  நடைமுறைகளை மாற்றாமல், இன்றுவரை காலநேரவர்த்தமானங்களுக்கு ஏற்ப, பின்பற்றி வருகின்றமைக்கான காரணம், வெளிப்படுத்த முடியாத வேறு நோக்கங்களில், அரசாங்கம் வெற்றி அடைந்திருக்கின்றது என்பதேயாகும்.

1881ஆம் ஆண்டில், வடக்கு-கிழக்குப் பிரதேசங்களில் வாழ்ந்த சிங்கள மக்களின் எண்ணிக்கை, 7,326 (1.78 சதவீதம்) ஆகும். ஆனால், 1981ஆம் ஆண்டில், 278,829 (13.4 சதவீதம்) சிங்கள மக்கள் வாழ்ந்துள்ளார்கள். குறிப்பாகத் திருகோணமலையில், 1881ஆம் ஆண்டில் 935 சிங்களவரே வாழ்ந்துள்ளார்கள். 1946இல் இவர்களின் தொகை 11.850 (5.8 சதவீதம்) ஆக அதிகரித்து, 1981இல் 85,503 ஆக அதிகரிக்கச் செய்யப்பட்டிருந்தது.

கிழக்கு மாகாணத்தில் குடியேற்றத் திட்டங்கள் ஆரம்பிக்கப்பட்ட முதல் பத்தாண்டு காலத்தில், அதாவது 1960இல் அம்பாறைத் தேர்தல் தொகுதி உருவாக்கப்பட்டு, முதலாவது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் தெரிவாகி இருந்தார். இதேபோல், அடுத்த 15 ஆண்டுகளில், அதாவது 1977இல் சேருவில தேர்தல் தொகுதி உருவாக்கப்பட்டு, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர் தெரிவுசெய்யப்பட்டிருந்தார். 

2015ஆம் நடைபெற்ற தேர்தலில் திருகோணமலை தேர்தல் மாவட்டத்தில் இருந்து, இரண்டு பெரும்பான்மையின நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும்  அம்பாறை தேர்தல் மாவட்டத்தில் இருந்து நான்கு பெரும்பான்மையின நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் தெரிவுசெய்யப்பட்டிருந்தார்கள்.

இவ்வாறு, தமிழ் இனத்தின் நிலப்பரப்பை, அதன் இருப்பை, ஆளுகையை, பண்பாட்டு அடையாளங்களைப் படிப்படியாக அழிப்பதில், சிங்களப் பேரினவாதம் வெற்றிகண்டிருக்கின்றது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மையாகும்.

போர் ஓய்வுக்குப் பின்னர், சிங்களப் பௌத்த பேரினவாதம், இலட்சக்கணக்கில்  சிங்கள மக்களை அழைத்துவந்து, அபிவிருத்தி என்ற பெயரில் குடியேற்றுவதை நிறுத்திவிட்டு, தமிழர்களின் நிலங்களை அபகரிப்பதில் அக்கறை செலுத்துகிறது. நிலங்களை அபகரித்துத் தக்கவைத்துக் கொண்டால், எப்பொழுதும் குடியேற்றிக் கொள்ளலாம் என்று எண்ணுகிறது போலும்.

தமிழ்ப் பிரதேசங்களில் சிங்கள மக்களை இணைத்து, இன ஒற்றுமைக்கு உதவுதல் என்ற தொனிபொருளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட நிகழ்ச்சி நிரலுக்கு வெளிநாடுகள் பெருமளவில் நிதிஉதவி செய்திருந்தன. ஆனால்,  போர்க்குற்றம், இனஒடுக்குமுறை போன்ற குற்றச்சாட்டுகள், இலங்கை அரசின் மீது படிந்திருப்தால், இப்போது தனது வழிமுறையை மாற்றி, மிகச் சூட்சுமமாக முன்னெடுத்துச் செல்ல எத்தனிக்கிறது. 

image_57eb31c129.jpg

அதன் அடுத்தகட்ட வீரியமான செயற்பாட்டுக்கு ஏதுவாகவே, பாதுகாப்புச் செயலாளர் கமால் குணரத்தன தலைமையில் 'கிழக்கில் பௌத்த சின்னங்களைப் பாதுகாக்கும் ஜனாதிபதி விசேட செயலணி' ஜனாதிபதியால் நியமிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்தச் செயலணி, என்ன செய்யப் போகின்றது என்ற கேள்விக்கு அப்பால், இந்தச் செயலணியால் என்ன செய்ய முடியாது என்பது குறித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

இலங்கையைப் பொறுத்தமட்டில், பாதுகாப்புச் செயலாளர் பதவி என்பது மிகவும் சக்தி வாய்ந்த பதவியாகும். முப்படைகளையும் கட்டுப்படுத்தக் கூடிய பதவி இதுவாகும்.

கிழக்கில், பல அரச திணைக்களங்கள் ஊடாக அடையாளமிடப்பட்ட இடங்களில், மக்களின் கடும்எதிர்ப்புகள், போராட்டங்கள் காரணமாக, அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைகளை முன்னெடுக்க முடியாமல், கிடப்பில் இருக்கின்றன. எனவே, சக்தியும் அதிகாரமும் மிக்க ஒரு செயலணி ஊடாக, அடையாளப்படுத்தப்படுத்தப்பட்ட இடங்கள் சொந்தம் கொண்டாட முயற்சிக்கப்படவுள்ளன.

மக்கள் ஒன்றுகூட முடியாத, சமூக இடைவெளி பேணப்பட வேண்டும் போன்ற சட்டங்கள், கொவிட்-19 இன் சூழலில் அமலில் உள்ளமையால், மக்கள் ஒன்று கூடுவது தடுக்கப்படலாம். இதனால், எதிர்ப்புப் போராட்டங்களை மக்கள் நடத்த முடியாமல்ப் போகும். இதைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி, 'செயலணி'  காலூன்ற எத்தனிப்பதைத் தடுக்கமுடியாமல்ப் போகும். கல்லோயா குடியேற்றத் திட்டம் போன்ற இந்தப் பேரபாயத்தை, தமிழ் மக்கள் எவ்வாறு எதிர்கொள்ளப் போகின்றார்கள். அதற்கான தந்திரோபாயங்கள் என்ன?

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/கிழக்கில்-பௌத்த-சின்னங்களைப்-பாதுகாக்கும்-செயலணி-பேரபாயத்தை-எதிர்கொள்வது-எப்படி/91-251113

இராணுவ ஆட்சிக்கு எதிரான குரல்கள்

1 day 7 hours ago
இராணுவ ஆட்சிக்கு எதிரான குரல்கள்

கே. சஞ்சயன்   / 2020 மே 31

முன்னொரு போதும் இல்லாதளவுக்கு, இலங்கையில் இராணுவ ஆட்சி பற்றிய கதைகள், இப்போது அதிகளவில் அடிபட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

முப்பதாண்டுப் போர்க்காலத்திலும் சரி, போருக்குப் பிந்திய ஆறு ஆண்டுகளிலும் சரி, இல்லாதளவுக்கு இராணுவ ஆட்சி பற்றி இப்போது பேசப்படுகிறது.

முன்னாள் இராணுவ அதிகாரியான கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, ஜனாதிபதியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்ட பின்னர், அரச நிர்வாகக் கட்டமைப்புகளில் இராணுவப் பின்புலம் கொண்டவர்களின் தலையீடுகள் அதிகரித்துள்ளதே,  இராணுவ ஆட்சிக்குள் நாடு சென்று கொண்டிருப்பதான விமர்சனங்கள் அதிகளவில் வெளியாகி வருவதற்குக் காரணம் ஆகும்.

கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, ஜனாதிபதித் தேர்தலில் களமிறக்கப்பட்ட போதே, அவர் வெற்றி பெற்றால், நாட்டில்  இராணுவ ஆட்சியை  ஏற்படுத்துவார்  என்று, அப்போது ஆளும்கட்சியாக இருந்த இப்போதைய எதிர்க்கட்சிகள் எச்சரிக்கை விடுத்தன.

அப்போது, அந்த எச்சரிக்கைகளைத் தற்போதைய ஆளும்கட்சி முற்றாகவே மறுத்திருந்தது. கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, ஜனநாயக ரீதியாகவே செயற்படுவார் என்று உறுதியும் அளித்திருந்தது.

ஆனால், ஆரம்பத்தில் சற்று ஜனநாயகவாதியாகக் காண்பித்துக் கொண்டாலும், இப்போது, தன்னை ஓர் இராணுவ ஆட்சியாளரைப் போல காட்டிக் கொள்வதையே  ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ விரும்புகிறார்.

முக்கிய நிகழ்வுகளில் அவர், சிவில் உடையில் இராணுவ விருதுகளை அணிந்து கொண்டு, தனக்குள் இருக்கும் 'இராணுவ மிடுக்கை' அவ்வப்போது வெளிப்படுத்தி வருகிறார்.

முன்னர் அவர் மீது, ஒரு ஜனநாயகவாதி என்ற போர்வை போர்த்தப்பட்டிருந்தது. அது, அவர் தனக்குத் தானே போர்த்திக் கொண்டதா அல்லது, அவரது அண்ணனான பிரதமர் மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவால், போர்த்தப்பட்டதா என்ற வினாக்கள் உள்ளன.

அந்த ஜனநாயகப் போர்வைக்குள் ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவால் நீண்டகாலத்துக்கு ஒளித்திருக்க முடியவில்லை. அதனால் தான் அவர், அந்தப் போர்வைக்குள் இருந்து கணிசமாக இப்போது வெளிவந்து விட்டார்.

அவர், இப்போது தனக்கு விசுவாசமான சிவில் அதிகாரிகளைத் தேடுவதை விட, இராணுவ அதிகாரிகளைத் தன்னருகில் வைத்திருப்பதைத் தான் அதிகம் விரும்புகிறார்.

இராணுவ அதிகாரிகளைக் கொண்டே, தான் நினைத்தவற்றைச் சாதிக்கலாம், தனது திட்டங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளலாம் என்று கருதுகிறார். அதற்காக அவர், எங்கெல்லாம் தான் நினைத்தது மட்டுமே நடக்க வேண்டும்; தான் நினைத்தவாறு நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறாரோ, அங்கெல்லாம், சீருடை அதிகாரிகளை நிறுத்தத் தொடங்கி விட்டார். இதன் மூலம், ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, தனக்கான ஒரு பாதுகாப்பு வளையத்தையும் உருவாக்கி வருகிறார்.

image_b1f2e38978.jpg

அவர், பொதுஜன பெரமுனவின் உறுப்பினரோ, அந்தக் கட்சியின் மீது அதிகாரம் செலுத்தக் கூடிய தலைவரோ அல்ல. அவ்வாறான ஒருவர், அரசியலில் நிலைபெறுவது கடினம்.

உறவுரீதியாக அதிகாரம் செலுத்தும் நிலை இருந்தாலும், அரசியலில் எதிரிகளும் நண்பர்களும் எப்போது உருவாகுவார்கள் என்பதை, யாராலும் கணிக்க முடியாது.

எனவே, ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, தன்னைச் சுற்றி ஒரு சீருடைக் கூட்டத்தை வைத்திருப்பதன் மூலம், பாதுகாப்பான நிலையில் இருக்க முடியும் என்று நம்புவதில் ஆச்சரியமில்லை.

அரசியல்வாதிகளை விட, அதிகாரிகள் தான் முக்கியமானவர்கள். அதிகாரிகளின் கைகளில் உள்ள அதிகாரமும் அதைப் பயன்படுத்துவதற்கேற்ற தருணத்தை, அவர்களே சரியாகத் தெரிந்தவர்களாக  இருப்பதும், ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவுக்குச் சாதகமானது அல்ல. அதனால் தான், நிறைவேற்று அதிகாரத்தைக் கொண்ட அதிகாரிகள் மத்தியில், அதிகளவில் சீருடைத் தரப்பினரை உட்புகுத்திக் கொண்டு வருகிறார்.

இது, இரண்டு விதமான தரப்புகளுக்கு, எரிச்சலைக் கொடுக்கக் கூடியது. முதலாவது, கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவைப் பதவியில் அமர்த்துவதற்குக் காரணமான அரசியல் சக்திகள். இரண்டாவது, அரசாங்க நிர்வாகத்தை நடத்தும் சிவில் அதிகாரிகள்.

ஆட்சியைப் பிடிக்கின்ற எல்லாக் கட்சிகளுமே, அரச நிர்வாகத் துறைகளில் தமது ஆதரவாளர்கள், தமக்கு நெருக்கமானவர்களை நியமிப்பது வழக்கம். அவ்வாறான பதவிகளைப் பெற்றுக் கொள்வதற்காகவே, அரசியல் கட்சிகளுடன் ஒட்டிக் கொள்பவர்கள் அதிகம். அதிகாரத்தைப் பிடித்தால், குறிப்பிட்ட பதவிக்குப் பேரம் பேசப்படுவதும் உண்டு.

அதை நம்பி, தேர்தலில் ஆதரவு அளிப்பது, வாக்குகளைப் பெறுவதற்காகப் பிரச்சாரம் செய்வது, பிரச்சாரச் செலவுகளைச் செய்வது என்று, பல்வேறு வகைகளில் உதவுவோர் இருப்பார்கள்.

அதைவிட, அரசியல்வாதிகளின் உறவினர்கள், அவர்களுக்கு நெருக்கமானவர்களும் பல்வேறு செல்வாக்கான பதவிகளைக் குறிவைத்துச் செயற்படுவார்கள்.

அரச திணைக்களங்கள், அதிகார சபைகள், நிறுவனங்களின் தலைவர் பதவிகள், பணிப்பாளர் பதவிகள் போன்ற பல்வேறு பதவிகளைப் பிடிப்பது தான், இவர்களின் இலக்காக இருக்கும்.

அதைக் கொண்டு, ஐந்து ஆண்டுகளில், அவர்கள் எதிர்பார்ப்பதை அடைந்து விட முடியும்.

தற்போதைய அரசாங்கத்தைப் பதவிக்கு கொண்டு வருவதற்காகப் பாடுபட்ட பலரும், அவ்வாறான இலக்குடன் இருந்திருப்பார்கள் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

ஆனால், அவர்களுக்குத் தற்போதைய அரசாங்கத்தின் குறிப்பாக, ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவின் நடவடிக்கைகள், திருப்தியைக் கொடுத்திருக்காது.

முக்கியமான துறைகளில், அவர் ஓய்வுபெற்ற படை அதிகாரிகளையும் சேவையில் உள்ள படை அதிகாரிகளையும் நியமித்து வருவதால், அவர்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய இடங்கள் பறிக்கப்பட்டு வருகின்றன.

நாடு இராணுவ ஆட்சி சூழலுக்குள் செல்வது பற்றி, அவர்களைப் பொறுத்தவரையில் கவலைக்குரிய விடயம் அல்ல. ஆனால், அவர்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய வாய்ப்புகள், இந்த இராணுவ மயமாக்கலால் பாதிக்கப்படுகிறது. அது, அவர்களுக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்துகிறது.

அதுபோலவே, ஒரு நாட்டின் நிர்வாகத்தை முன்னெடுத்துச் செல்வதில், அரசியல்வாதிகளை விட, சிவில் அதிகாரிகளுக்குத் தான் பங்கு அதிகம். அவர்கள் தான், திட்டமிடல்களைச் செய்வது தொடக்கம், நடைமுறைப்படுத்துவது வரைக்கும் எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கக் கூடியவர்கள்.

கடும் போட்டிகளுக்கு மத்தியில் தெரிவு செய்யப்பட்டு, போராடிப் போராடி மேல்நிலைக்கு வரும் நிர்வாக சேவை அதிகாரிகளைப் பொறுத்தவரையில், அமைச்சுகளின் செயலாளர்கள் உள்ளிட்ட உயர் பதவிகள், எப்போதும் அவர்களுக்கு ஓர் இலக்காகவே இருந்து வரும்.

அவர்களின் கல்வி, அனுபவம், முதிர்ச்சி ஆகியவற்றுக்கு கிடைக்க வேண்டிய பதவிகளாகவே, அவர்கள் அவற்றைக் கருதுகிறார்கள். அதற்கான தகுதியும் திறமையும் தமக்கு இருக்கிறது என்று, உறுதியாக நம்புகிறார்கள்.

அவ்வாறானவர்களுக்குத் தற்போதைய அரசாங்கத்தின், குறிப்பாக ஜனாதிபதியின் நடவடிக்கைள் திருப்தியைக் தராது.

ஏனென்றால், அவர்களுக்கு நியாயமாகக் கிடைக்க வேண்டிய பதவிகளை, இராணுவத்தில் பணியாற்றியவர்கள் என்ற ஒரே காரணத்துக்காகத் தட்டிப் பறித்துக் கொண்டு போகிறார்கள். இந்த நிலை நீடித்தால், ஒட்டுமொத்தச் சிவில் நிர்வாகப் பதவிகளும் சீருடை அதிகாரிகளால் நிரப்பப்பட்டு விடும். அவர்களுக்குக் கீழ், தாங்கள் அடிமைகளாக இருக்க வேண்டிய நிலை வந்து விடும் என்பது, சிவில் அதிகாரிகளின் கருத்தாக இருக்கிறது.

இந்த இரண்டு தரப்புகளையும் பகைத்துக் கொண்டு தான், அரசாங்கம் சிவில் பதவிகளுக்கு இராணுவ அதிகாரிகளை நியமித்து வருகிறது.

இந்தநிலையில் தான், இராணுவ ஆட்சிக்குள் நாட்டைக் கொண்டு செல்கிறார் கோட்டா என்ற குற்றச்சாட்டை, எதிர்க்கட்சிகள் தீவிரப்படுத்த ஆரம்பித்து இருக்கிறார்கள்.

உண்மையில், நாட்டின் பிற பகுதிகளை, வடக்கில் தான் கூடுதல் இராணுவ ஆட்சி நடக்கிறது. அங்கு, இது பழக்கப்பட்டு விட்ட ஒன்றும் கூட.

போர்க்காலத்தில் இருந்து, போர் முடிவுக்கு வந்த பின்னரும்,  கடுமையான இராணுவ ஆட்சிக்குள் இருந்து வந்தது வடக்குத் தான்.

2015இற்குப் பின்னர், கொஞ்சம் தளர்வுகள் இருந்தாலும், மீண்டும் அந்தப் பழைய சூழலுக்குள், நாட்டைக் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கிறார் ஜனாதிபதி. அதற்குக்  கொரோனா வைரஸும் கைகொடுத்திருக்கிறது.

இப்போது, வடக்கில் இராணுவ ஆட்சி பற்றிப் பெரிதாக யாரும் குரல் எழுப்புவதில்லை. அவ்வாறு குரல் எழுப்புகின்றவர்களையும் தேர்தலுக்காகக் கொக்கரிக்கிறார்கள் என்று கருதுகின்ற சூழலும் இருக்கிறது.

ஆனால், தெற்கில் தான் இப்போது இராணுவ ஆட்சி பற்றி, அதற்கு எதிராக அதிகம் பேசுகிறார்கள்; எழுதுகிறார்கள்; குரல் எழுப்புகிறார்கள்.

இராணுவத்தில் பெரும்பான்மையாகச் சிங்களவர்கள் தான் இருக்கிறார்கள். ஆனாலும், பெரும்பான்மையின மக்களைப் பெரும்பாலும் பிரதிநிதித்துவம் செய்யும் கட்சிகள் கூட, இராணுவ ஆட்சியை எதிர்க்கின்றன.

அங்கு இராணுவ ஆட்சி பற்றிக் கூறப்படும் எச்சரிக்கைகளை, வெறும் அரசியல் ரீதியான குற்றச்சாட்டாகப் பலரும் பார்க்கின்ற நிலை உள்ளது. அதில், நியாயம் இருந்தாலும் உண்மையான இராணுவ சூழலுக்குள் நாடு தள்ளப்பட்டு வருகிறது என்ற உண்மையை, யாரும் மறுக்க முடியாது.

இந்த இராணுவ மயமாக்கலுக்கு எதிராக, இப்போது தெற்கில் இருந்து கிளம்பும் எதிர்ப்புகள், சிங்களப் பேரினவாத வாக்காளர்களால் எவ்வாறு புரிந்து கொள்ளப்படப் போகிறது என்ற கேள்வி இருக்கிறது.

எதிர்க்கட்சிகள் இராணுவ ஆட்சிக்கு எதிராகப் பிரசாரம் செய்யும் போது, அதற்குச் சிங்கள வாக்காளர்களின் பிரதிபலிப்பு எவ்வாறாக இருக்கப் போகிறது? இந்தக் கேள்விக்கான விடை, தேர்தலில் வெளிப்படும்.

அது, தற்போதைய அரசாங்கத்துக்கு சாதகமானதாக இருந்தால், இராணுவ ஆட்சிக்கு சிங்கள மக்கள் பச்சைக் கொடி காண்பித்து விட்டனர் என்று அர்த்தப்படுத்தப்பட்டாலும் ஆச்சரியமில்லை.

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/இராணுவ-ஆட்சிக்கு-எதிரான-குரல்கள்/91-251111

பொருளாதாரச் சுமையால் உருவாகும் அரசு மீதான வெறுப்பு

1 day 7 hours ago
பொருளாதாரச் சுமையால் உருவாகும் அரசு மீதான வெறுப்பு

-இலட்சுமணன்

இலங்கையின் தற்போதைய அரசியல் சூழ்நிலைமையின் இழுபறி நிலையும் சட்டரீதியான ஆக்கபூர்வமான தீர்வுகாணாச் சட்டச் சிக்கல்களும் இலங்கைத் தேர்தல் நிலைவரத்தைத் தீர்மானிக்க முடியாத சூழ்நிலைக்கு அரசையும் தேர்தல் ஆணைக்குழுவையும் இட்டுச் சென்றுள்ளது.

இந்நிலைக்கு, அடிப்படைக் காரணமாக அமைந்த, கொரோனா வைரஸின் உலகளாவிய  தொற்று, கடந்த 67 நாள்களாக இலங்கைத் தீவையும் தொடர் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாக்கியுள்ளது. எனினும், இலங்கைத் தீவு இச்சூழ்நிலைச் சவாலை வெற்றிகரமாகச் சமாளித்துள்ளது. சர்வதேச ரீதியில், இத்தொற்றுக் காரணமாகக் கணக்கிடப்பட்ட உயிர் இழப்புகளை, இலங்கையில் ஏற்பட்ட இழப்புக்களின் அளவோடு ஒப்பிடும்போது, இச்சவாலை முன்னேற்றகரமாக வெற்றி கொண்ட முறைமை துலாம்பரமாகும்.

இச் சூழ்நிலைக்கு முன்னதான கடந்த ஆண்டு ஏப்ரல் குண்டுத் தாக்குதல் சம்பவங்களும் அதைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட சூழ்நிலைகளும் 2018இல், உள்நாட்டு யுத்தத்தின் பின்னர் வளர்ச்சி கண்ட இலங்கை பொருளாதார துறையில் கணிசமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தது. இதன் காரணமாக, இலங்கை பொருளாதாரத்தில் பணவீக்கத்தின் அளவு அதிகரிப்பதோடு, உள்நாட்டு உற்பத்தி, வெளிநாட்டு முதலீடுகள், உல்லாசப் பயணத்துறை என்பன, கணிசமான பின்னடைவைச் சந்தித்தது.

 இதன் காரணமாக, பெருமளவு அந்நியச் செலாவணி வீழ்ச்சி கண்டது. இத்தகையதொரு சூழ்நிலையில், இலங்கை அரசானது யுத்தம் காரணமாகவும் யுத்தத்துக்குப் பின்னரான புதிய அபிவிருத்தி தொடர்பான சிந்தனை காரணமாகவும் வெளிநாடுகளில் பெற்ற நீண்டகால, குறுகியகால கடன்களையும் அதற்கான வட்டி செலுத்த முடியாத சூழ்நிலையை கடந்த ஆண்டின் இறுதிப்பகுதியில் சந்திக்க ஆரம்பித்தது. இத்தகைய நிலைவரம் என்பது, மக்கள் மீது அதிக வரிச் சுமையைத் தூண்டுவதற்கும் ஏதுவாக அமைந்தது. பெட்ரோலிய பொருள்களின் சர்வதேச சந்தை அனுகூலங்களை மக்கள் அனுபவிக்க முடியாத அளவுக்கு, விலை குறைப்புகளை மேற்கொள்ளாமல் அதில்வரும் இலாபத்தின் மூலம் பெருமளவு நிதியைத் திரட்டுவதற்கு உத்தேசித்தது.

எனினும், கடந்த ஆண்டின் ஒக்டோபர் மாதத்துக்குப் பின்னரான அரசாங்கத்தின் சூழ்நிலையானது, ஜனாதிபதித் தேர்தல், நாடாளுமன்றத் தேர்தல், மாகாண சபைத் தேர்தல் இவற்றை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகச் சந்திக்க வேண்டிய சூழ்நிலை உருவாகி இருந்ததால், கடந்த ஆண்டின் இறுதிப்பகுதியுடன் இவ்வாண்டும் தேர்தல் ஆண்டாகவே கருத வேண்டிய அல்லது எதிர்பார்க்க வேண்டிய சூழ்நிலை இலங்கை மக்களுக்கு ஏற்பட்டது. எனினும், எதிர்பாராத விதமாகச் சர்வதேசத்தை ஆட்டிப்படைக்கும் கொரோனா வைரஸ் தொற்றின் வீரியம், சீனாவில் ஆரம்பித்து உலகின் பெரும்பாலான நாடுகளுக்குப் பரவியதோடு, பெரும் உயிர்கொல்லி நோயாக விஸ்வரூபம் எடுத்தது. இதன் காரணமாக, உலக நாடுகளில் கடந்த ஆண்டின் இறுதிப்பகுதியில் கண்டறியப்பட்ட வைரஸ் மூலம் இவ்வாண்டின் ஆரம்பத்தில் இருந்து, பெரும்பாலான உயிரிழப்புகளையும் தொற்றுகளையும் பொருளாதார இழப்புகளையும் தொடர்ச்சியாக ஏற்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த வகையில், இலங்கைத் தீவும் இதன் இலாப நட்டங்களை மேலும் ஒருபடி மேலாக அனுபவிக்கத் தொடங்கியது.

இதன் வெளிப்பாடாகவே, தனியார் தொழிற்றுறை ஊழியர் குறைப்பு, புதிய நாணயத் தாள்கள் அச்சிடப்பட்டு புழக்கத்தில் விடப்பட்டுள்ளமை என்பவற்றுடன் மேலும் வெளிநாட்டுக் கடன் உதவி பெறுவதற்கான முயற்சிகளும் சீனா, இந்தியா முதலான நாடுகளுடனான  கடன் உதவி நகர்வுகளும் அதன் ஊடான அரசியல் காய்நகர்த்தல்கள் ஒருபுறம் நிகழ மறுபுறம் மேலும், ஒருபடி விலை வீழ்ச்சி அடைந்துள்ள மசகு எண்ணெய் இலாபத்தை மேலும் மக்கள் அனுபவிக்க முடியாத சூழ்நிலையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இவற்றினூடாக இழந்த பொருளாதாரத்தையும் துண்டு விழும் தொகையையும் சமாளிக்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

இத்தகைய சூழலில், இலங்கையில் தேர்தல் சூழல் காரணமாக, தேர்தல் ஆணைக்குழு, நீதிமன்றத் தீர்மானங்கள், ஜனாதிபதிக்கு இடையிலான அரசியல் ஜனநாயக ஆட்சி அதிகார இலாப நட்ட கணக்குகளும் தேர்தல் விடயத்தில் விடாக்கண்டன் கொடாக்கண்டன் நிலைக்கு, இலங்கை அரசியல் நிலைமையைப் படம் பிடித்துக் காட்டுகின்றன. இந்நிலைமைகளுடன் இலங்கை எதிர்க்கட்சி அரசியல் சூழலின் கையறுநிலை, கடந்த காலங்களை விட ஒருபடி மேலான நிலைக்குத் தள்ளியுள்ளது. இதன் காரணமாக இலங்கை ஆட்சியாளர்கள் தமது அதிகாரத்தையும் செல்வாக்கையும் கட்டியெழுப்ப அதிகார சூழலை விரும்புகின்றமை வெளிப்படையாகும். அப்போதுதான் தாம் நீண்டகால நிலையான ஆட்சி முறைமை ஒன்றை ஏற்படுத்துவதுடன் மூன்றுக்கு இரண்டு பெரும்பான்மை மூலம் தமக்குச் சாதகமான முறையில் அரசியல் யாப்பைத் திருத்துவதுடன் 19ஆவது திருத்தத்தைச் செயலிழக்கச் செய்ய முடியும் என அரசாங்கம் நம்புகிறது.

இந்த வகையில், பழையது கழிதலும் புதியன புகுவது போல் உலகில் மாற்றம் என்ற சொல்லைத் தவிர வேறு ஒன்றும் மாறாதது. இயற்கை என்பது அளிக்கப்பட்டாலும் மீண்டும் புத்துயிர் பெறும் என்பது இந்தக் கொரோனா வைரஸ் தொற்றில் மூலம் ஊர்ஜிதப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இத்தொற்று மூலம் இக்காலகட்டத்தில் உலகம் மீள் உருவாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது. தொழிற்சாலைகள் உலகம் முழுவதும் இயங்கவில்லை. போக்குவரத்துகள் மிகமிக அரிதாக இடம்பெற்றன. உலக நாடுகள் முழுவதும் விவசாய உற்பத்திகள் தவிர ஏனையவை இடை நிறுத்தப்பட்டன. ஊர்கள் அடங்கின; அடக்கப்பட்டன; மனிதர்கள் தனிமைப்படுத்தப்பட்டனர். உலகமே தனிமைப்படுத்தப்பட்டது. ஏற்றுமதி இறக்குமதிகள் நாணயப் புழக்கங்கள் அனைத்தும் மட்டுப்படுத்தப்பட்டன. உலகம் முழுவதும் அதிக அளவில் தொற்று நீக்கப்பட்டது. வளிமண்டலம் சுத்தமடைந்தது; நீர் தூய்மை ஆகியது. இரசாயன உற்பத்திகள் தடுக்கப்பட்டன. உலகமே தன்னைத்தானே புதுப்பித்துக் கொண்டது. இது இலங்கைத் தீவுக்கும் பொருந்தும். இது நாணயத்தின், இரு பக்கம் போன்றது. நன்மை ஒரு பக்கம், தீமை ஒரு பக்கம் என்பது போல் அமைந்திருப்பது உன்னிப்பாக அவதானிக்க வேண்டியது.

இவ்வாறான சூழ்நிலையில், அரசு நிவாரணங்களை வழங்குவதாக அறிவித்து, அந்த அறிவிப்பில் ரூபாய் 5,000 பெற்றவர்களைத்தவிர  ஏனையவர்கள் அரச உத்தியோகத்தர்கள். இவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட நிவாரணம் என்பது, வங்கிகளில் அவர்கள் பெற்ற கடன் தொகையைப் பின்நோக்கிப் போட்டு வட்டியும் முதலுமாக அறவிட்டதுடன் கடன் எல்லை நிறைவடையும் காலம் மூன்று மாதம் நீட்டிக்கப்படுகிறது. மார்ச், ஏப்ரல், மே மாதங்களில் மூன்று மாத கால வட்டித் தொகையுடன் வட்டியும் முதலும் கழிக்கப்படும்போது, இந்த உண்மை, கடன் பெற்றவர்களுக்குப் புரியும். இவற்றைவிட அத்தியாவசியப் பொருள்கள் சலுகை விலையில் சதோச நிறுவனத்திலும் ஒரு சில சில்லறைக் கடைகளிலும் சலுகை விலையில் இக்காலத்தில் விற்கப்பட்டன. இதை அனுபவித்தவர்கள் இலங்கையில் 25 சதவீதத்துக்கும் குறைவானவர்கள். 

மேலும், மே மாதம் மூன்றாம் வாரத்தில், அத்தியாவசியப் பொருள்களின் விலை அதிகரிப்பும் அரசுக்கு இலாபமாயினும் அன்றாட உழைப்பில் கடன், வட்டி, வாழ்க்கைச் செலவு என வாழும் மத்தியதர, பாமர மக்களின் சம்பள அதிகரிப்பு அற்ற இந்தத் திடீர் செயலொழுங்கு, இலங்கைப் பொருளாதாரத்தில் எதிர்நோக்கும் சிக்கல்களைத் தற்காலிகமாகத் தவிர்க்க உதவினாலும் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை கேள்விக்குறியாகப் போகின்றது.

மேலும், பதவிநிலை உத்தியோகத்தர்கள் 15,000 ரூபாய் முகாமைத்துவக் கொடுப்பனவு நிறுத்தம், வாகன அனுமதிப்பத்திரம் இடைநிறுத்தப்பட்டமை போன்ற அழுத்தங்கள் தங்கள் தொழில் உரிமை, வாழும் உரிமை மறுக்கப்படுவதோடு பெருமளவு பொருளாதார அழுத்தத்தை ஈடுசெய்ய அளவற்ற வரிகள், வட்டிகள்,  இடைக்காலத் தடைகள் மூலம் இறுக்கமான நிலைக்குக் கொண்டு வருவது என்பது, அரசாங்கம் தமது ஆட்சி அதிகாரத்தை, மக்கள் செல்வாக்கை இழக்க வேண்டிய சூழ்நிலையை உருவாக்கும்.

எனவே, அரசின் இத்தகைய அணுகு முறைகள் தொடருமானால், ஆட்சி அதிகாரத்தை, அரசாங்கத்தைக் கொண்டு நடத்த முடியாத சூழ்நிலை உருவாகும். எனவே, அரசு, மக்கள் நிலைமையைப் பற்றிச் சிந்தித்துச் செயற்படத் தவறின் மக்களின் பொருளாதார வளம் என்பது பல்வேறு சமூகச் சிக்கல்களைத் தோற்றுவிப்பதோடு பலவீனமுற்றுள்ள எதிர்க்கட்சிகள் பலம் உள்ள திட்டத்துடன் முன்னகரும்போது, ஆட்சி மாற்றம் மீண்டும் ஏற்படும்.

கடன் சுமையைத் தவிர்க்க, ஏற்கெனவே கடன் சுமையுடன் வாழும் மக்கள் மீது, பொருளாதாரச் சுமைகளைச் சுமத்துவது, அரசு மீதான வெறுப்பைத் தவிர வேறு ஒன்றையும் அரசு வெற்றி கொள்ளாது.

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/பொருளாதாரச்-சுமையால்-உருவாகும்-அரசு-மீதான-வெறுப்பு/91-251106

தனிச் சிங்கள நாடு என்ற சிந்தனையில் இருந்து மகிந்த ராஜபக்‌ஷ விடுபடவேண்டும்; விக்கினேஸ்வரன் பதிலடி

1 day 14 hours ago
தனிச் சிங்கள நாடு என்ற சிந்தனையில் இருந்து மகிந்த ராஜபக்‌ஷ விடுபடவேண்டும்; விக்கினேஸ்வரன் பதிலடி

cv.w-1-300x200.jpg“இலங்கை பூராகவும் ஒரு பௌத்த நாடு, அது ஒரு தனிச் சிங்கள நாடு என்ற சிந்தனையில் இருந்து பிரதமர் மகிந்த ராஜபக்‌ஷ விடுபடவேண்டும்” என வடமாகாண முன்னாள் முதலமைச்சர் சி.வி.விக்கினேஸ்ரன் வலியுறுத்தியிருக்கின்றார்.

வாரம் ஒரு கேள்விக்கு அளித்திருக்கும் பதிலிலேயே இதனை அவர் கூறியிருக்கின்றார். கேள்வி – பதில் வருமாறு:

கேள்வி – தனிநாட்டு சிந்தனையில் இருந்து தமிழர்கள் விடுபட வேண்டும் என்றும் நாட்டு மக்களுக்கு பல திட்டங்கள் மூலம் வளர்ச்சி ஏற்படுத்த வேண்டும் என்றும் தமிழ் மக்களுக்கும் தமிழ் அரசியல்வாதிகளுக்கும் இடையில் இருக்கும் பிரச்சனைகள் வேறு வேறு என்றும் பிரதமர் மகிந்த இராஜபக்ச அண்மையில் இந்திய தொலைக்காட்சி ஒன்றிற்கு அளித்த பேட்டியில் கூறியுள்ளாரே. அத்துடன் வடக்கு கிழக்கு பகுதிகளை தனிநாடாக்க வேண்டும் என்பது நடைமுறைச் சாத்தியமான கோரிக்கை அல்ல என்றும் கூறியுள்ளார். அவை பற்றி உங்கள் கருத்து என்ன?

பதில் – அவர் கூறியவற்றை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து பதில் தருகின்றேன்.

தனிநாட்டுச் சிந்தனையில் இருந்து தமிழர்கள் விடுபட வேண்டும்.

பிரதமருக்கு பல விடயங்கள் தெரியவில்லை அல்லது மறந்துவிட்டார் போல் தெரிகின்றது.

இப்பொழுதும் வடக்கு கிழக்கு தனிப்பட்ட பிரதேசமே. அங்கு பெரும்பான்மையர் தமிழ் மொழி பேசுவோர். இவர்கள் வாழையடி வாழையாகத் தொடர்ந்து 3000 வருடங்களுக்கு மேலாக வடக்கு கிழக்குப் பிரதேசத்திலும் அவற்றைச் சார்ந்துமே வாழ்ந்து வருகின்றார்கள். அங்கு தற்போது வாழும் பெரும்பான்மையினர் பௌத்தர்கள் அல்ல் அவர்கள் இந்து மக்கள், இஸ்லாமியர்கள் மற்றும் கிறீஸ்தவர்களே. அவர்களின் இடங்கள் உலர்ந்த வலயத்திற்கு உட்பட்டன (னுசல ணுழநெ). மற்றைய ஏழு மாகாணங்களும் ஈர வலயத்திற்கு உட்பட்டன (றுநவ ணுழநெ). வடகிழக்கு மக்களுக்கென்று பிறிதான மொழி, கலை, கலாச்சாரம், பாரம்பரிய கைத்தொழில்கள் உள்ளன.

வடக்கு நோக்கிப் பயணிக்கும் இரயில்களில் மதவாச்சி தாண்டியவுடன் அதில் பயணிக்கும் தமிழ் மக்கள் காலை நீட்டி கையை நீட்டி சந்தோஷமாகத் தமிழ் மொழியில் பேசி வருவதை அவர் அறியமாட்டார் என்று கூறமுடியாது. படையினர் இரயிலினுள் பெருவாரியாகப் பயணஞ் செய்தால் அல்லாது தமிழ்ப்பேசும் மக்கள் வேற்று இடத்தில் இருந்து வந்து தமக்குரிய பிரதேசத்தினுள் நுழைந்து விட்டோம் என்று மகிழ்வடைவதை நான் பலமுறை கண்டிருக்கின்றேன். 1958லும் 1983லும் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் மக்களை கப்பல்களில் அனுப்பியது வட கிழக்கிற்கே. அது தமிழர் வாழ் இடங்கள் என்ற படியாலே தான் அவ்வாறு அனுப்பினார்கள். எமது வடக்கு கிழக்கு பேசு மொழி தமிழே; சிங்களம் அல்ல. எந்தக் காலத்திலும் வடக்கு கிழக்கில் பெருவாரியாக சிங்களவர்கள் வாழ்ந்ததில்லை. தமிழர்கள் அனுராதபுரத்திலும் பொலநறுவையிலும் அண்மைக்காலம் வரை வாழ்ந்து வந்துள்ளார்கள். நான் சிறுவயதில் அனுராதபுரத்தில் இருந்த போது பல தொழில் ஸ்தாபனங்கள் தமிழர்களுக்குரியதாக இருந்தன. 17 வருடங்களாக ஒரு தமிழரே நகரசபை முதல்வராக இருந்தார். ளுறுசுனு பண்டாரநாயக்க காலத்தில் பழைய நகரம் வேண்டுமென்றே கைவிடப்பட்டு புதியதொரு நகரம் அங்கு கட்டப்பட்டு தமிழர்கள் பழைய நகரத்தில் இருந்து விரட்டப்பட்டு சிங்களவர்கள் பெருவாரியாக அனுராதபுரத்தில் தற்போது வாழ்கின்றார்கள்.

இதை நான் கூறுவதன் காரணம் வடக்கு கிழக்கில் சிங்களவர்கள் எந்தக் காலத்திலும் பெருவாரியாக வாழவில்லை. மாறாகத் தமிழ் மக்கள் அண்மைக்காலம் வரையில் தற்போதைய சிங்களப் பிரதேசங்களில் வாழ்ந்து வந்துள்ளார்கள் என்பதை எடுத்துக் காட்டவே. எனினும் வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களில் தற்போதும் பெரும்பான்மை தமிழ் மக்களே வாழ்ந்து வருகின்றனர். ஆகவே தற்போது தனி நாடாக இருக்கும் வடக்கு கிழக்கைத் தமது பிரத்தியேகப் பிரதேசம் என்று தமிழ்ப் பேசும் மக்கள் எண்ணுவதில் என்ன தவறு? 1987ல் இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தத்தில் கூட வடக்கு கிழக்கு தமிழ் மக்களின் பாரம்பரியத் தாயகப் பிரதேசம் என்று கூறப்பட்டது. இந்த உண்மையை இலங்கை அரசாங்கம் ஏற்றே கையெழுத்திட்டது. 18 வருடங்கள் வடக்கும் கிழக்கும் இணைக்கப்பட்டே இருந்து வந்தன. பின் எப்படி மாண்புமிகு பிரதம மந்திரி தனிநாட்டுச் சிந்தனையில் இருந்து தமிழ் மக்கள் விடுபட வேண்டும் என்று கூறலாம்? உண்மையில் சிங்கள மக்கள் வடக்கு கிழக்கு சேர்ந்த ஸ்ரீலங்காவை சிங்கள பௌத்த நாடாக கருதுவது தான் தவறு என்று நான் கூறுகின்றேன்.

இலங்கை பூராகவும் ஒரு பௌத்த நாடு, அது ஒரு தனிச் சிங்கள நாடு என்ற சிந்தனையில் இருந்து மகிந்தர் விடுபடவேண்டும்.

இலங்கையில் இரு வேறு மக்கட் குழுவினர் வேறு வேறு மொழி பேசி, வேறு வேறு கலாச்சாரத்தைக் கடைப்பிடித்து, வேறு வேறு மதங்களைக் கடைப்பிடித்து, அடையாளப்படுத்தக் கூடிய நிலப்பரப்பில், பல நூற்றாண்டு காலம் வாழ்ந்து வருவதால் இந்த நாட்டில் இரு வேறு தேசத்தவர்கள் இருந்து வருகின்றனர் என்பதே உண்மை. தமிழர்கள் தனிநாடு கோரவில்லை. தம்மைத் தாமே ஒரே நாட்டினுள் ஆள விட வேண்டும் என்றே கோருகின்றார்கள். அவர்கள் வாழ்க்கையில் சிங்கள அரசியல்வாதிகள் உள்நுழைவதை அவர்கள் விரும்பவில்லை. அவர்கள் சிங்களப் பொது மக்களுடன் எந்தவித கோப தாபம் அற்றவர்கள்.

நாட்டு மக்கள் கேட்டது பொருளாதாரத் திட்டங்களையே.

எமது மக்கள் பொருளாதார அபிவிருத்தியை எதிர்நோக்கி அங்கலாய்க்கின்றார்கள் என்பது உண்மையே. ஆனால் பிரதமர் தமது செவ்வியில் குறிப்பிட்டிருக்கும் ஒரு விடயத்தை யாம் மனதில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். முன்பு அவர்களுக்கு (தமிழ் மக்களுக்கு) மறுக்கப்பட்டிருந்த வாய்ப்புக்களைப், பல திட்டங்கள் மற்றும் வளர்ச்சியின் மூலம் ஏற்படுத்தித்தர வேண்டும் என்பது தமது விருப்பம் என்று கூறியுள்ளார். அதாவது அவருக்கு முன்னர் ஆட்சியில் இருந்த சிங்கள அரசியல்வாதிகள் தமிழர்களுக்கு பொருளாதார அபிவிருத்தியை மறுத்ததாக ஏற்றுக் கொள்கின்றார். 2015 வரையில் அவரின் ஆட்சி இருந்ததே. அப்போது அவர் தமிழர்களுக்காக இயற்றிய செயற்றிட்டங்கள் என்ன? ஏற்படுத்திக் கொடுத்த வாய்ப்புக்கள் என்ன? ஏற்படுத்திய வளர்ச்சி என்ன? அன்று ஏற்படுத்தாத பொருளாதார வளர்ச்சியை இனித்தான் ஏற்படுத்திக் கொடுக்கப் போகின்றாரா? மனம் இருந்திருந்தால் 2009 போர் முடிந்தவுடன் தமிழ் மக்களுக்காக பொருளாதார அபிவிருத்தியை ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கலாம். எமது சிறைக்கைதிகளை விடுவித்திருக்கலாம். அவ்வாறு செய்யாமல் அவர் 2020ல் இவ்வாறு கூறுவது நகைப்புக்கு இடமாக இருக்கின்றது.

அவர் போலவே 2015இல் வந்த சிங்கள அரசியல்வாதிகளும் எமக்காக வெட்டிப் பிடுங்கப் போவதாக அறிவித்தார்கள். அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை. யானைகளுக்கான வேலி கட்ட ஜனாதிபதி எல்லோர் முன்னிலையிலும் அரசாங்கம் தருவதாக உறுதிமொழி அளித்த ஒரு சிறு உதவியைக் கூடக் காலம் கடத்தி தராமல் விட்டிருந்தார். வடமாகாணசபையானது செயலுருவாக்கப் பாடுபட்ட ஏற்றுமதிக்கான மரக்கறி, பழங்கள் பயிரிடும் வன்னிப் பிரதேச திட்டமானது எல்லா விதமான அறிக்கைகள் பெறப்பட்டும் கொழும்பில் இருக்கும் காணி ஆணையாளர் நாயகத்தினால் மறுக்கப்பட்டது. நாம் வழங்கிய 200 ஏக்கர் காணியில் வனப் பிரதேசங்களும் அடங்கியிருந்தன என்று பொய் கூறியே இவ்வாறான மறுப்பு தெரிவிக்கப்பட்டது.

பிரதமர் இராஜபக்ச எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் பொருளாதார அபிவிருத்தியை வட கிழக்கில் ஏற்படுத்தலாம். ஆனால் அதுவல்ல அவருக்குத் தேவையானது. தமிழ் மக்கள் தமது சட்டப்படியான, நியாயமான, யதார்த்தமான அரசியல் கோரிக்கைகளைக் கைவிட்டால் தாம் பொருளாதார அபிவிருத்தியை தருவார் என்று தான் கூறுகின்றார். உரிமைகளைக் கைவிடு. ஊட்டங்களை நாம் தருவோம் என்பது தான் அவரின் பேச்சின் பொழிப்பாகும்.

நான் முதலமைச்சராக இருந்த காலத்தில் ஒரு வெளிநாட்டு ஸ்தானிகரிடம் மூன்று பொருளாதார திட்டங்களை முன்வைத்து அதற்கு உதவிபுரிய முடியுமா என்று கேட்டேன். ஏன் முடியாது என்று கூறி எமது திட்ட வரைவுகளைத் தமது நாட்டின் தலைநகரத்திற்கு அனுப்பிவிட்டதாகக் கூறி தாமதித்து வந்தார். கடைசியில் அவர் பச்சைக் கொடி காட்டவில்லை. காரணமும் கூறப்படவில்லை. அவர் நாட்டுத் தலைநகரத்தில் தாமதம் என்று மட்டுமே கூறப்பட்டது. ஆனால் நான் ஸ்தானிகரின் கனிஷ்ட அலுவலர்களிடம் இருந்து அறிந்து கொண்டது இலங்கை அரசாங்கமே அவற்றை விரும்பவில்லை என்பதை.

நான் கேட்ட திட்டங்கள் யாவையெனில் – வடமாகாண குளங்களின் அடித்தளத் தூர்வும் புனருத்தாரணமும், வடமாகாண கிராம அபிவிருத்தி சங்கக் கட்டிடங்களைப் புனரமைத்தலும் அவற்றை நவீனமயமாக்கலும் மற்றும் வடக்கு கிழக்கை கடலோரமாக முல்லைத்தீவினூடாக இணைக்கும் பாதை அமைத்தல் ஆகியன. ஆகவே எந்தச் சிங்கள அரசியல்வாதியும் தமிழர்களை அடிமைப்படுத்தி வைக்கவும், தம்மை அண்டித் தமிழர்கள் வாழவுமே நடவடிக்கைகள் எடுத்து வந்துள்ளனர், வருகின்றனர். பிரதமர் அதற்கு விதிவிலக்காக இனி இருப்பார் என்று நம்பமுடியாதிருக்கின்றது.

தமிழ் மக்களுக்கும் தமிழ் அரசியல்வாதிகளுக்கும் இடையில் இருக்கும் பிரச்சனைகள் வேறு வேறானவை என்பது.

தமிழ் மக்களைத் தவறாக மாண்புமிகு பிரதம மந்திரி எடை போட்டுள்ளார். தமிழ் மக்களின் ஏகோபித்த உந்துதலே வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தை வெளிக்கொண்டு வந்தது. பொங்கி வந்த மக்கள் உணர்வுகளை அரசியல்வாதிகளால் கட்டுப்படுத்த முடியாமல்த்தான் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் எழுந்தது. அதனை இயற்றி அதன் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளுக்கு மாறாக, அதற்குத் தடை செய்வது போல், நடந்து கொண்ட அரசியல்வாதிகளைக் காலனிடம் அனுப்பியதும் மக்களின் கொதித்தெழுந்த உணர்வுகள் தான். தற்போது மக்கள் மனம் அறியாமல் அவர்கள் நலம் பேணாமல் சுயநலப் பாதைகளில் பயணஞ் செய்ய விழையும் அரசியல்வாதிகளைத் தூக்கி எறிய முன் வந்துள்ளவர்களும் மக்கள் தான். எச்சில் இலைகளில் இருந்து வீசப்படும் எலும்புகளை எதிர்பார்க்கும் ஏமாளிகளாக எமது ஸ்ரீலங்கா பிரதமர் எம்மை எடைபோடக்கூடாது. எமது அரசியல்வாதிகள் மக்களின் மனதுக்கு மாறாக நடக்கின்றார்கள் என்றால் அது பிரதமர் போன்றவர்கள் எமது அரசியல்வாதிகளுக்கு சுயநலப் பாதைகளைக் காட்டி எமது அரசியல்வாதிகள் தமது பாதையும் பயணமும் மாறச் சூழ்ச்சிகள் செய்து வருவதாலேயே.

தமிழ் மக்கள் வெறும் பொருளாதார அபிவிருத்தியையே நாடி நிற்கின்றார்கள் என்று பிரதமர் கூறுவது எமது வழி வகையற்ற பாதிக்கப்பட்ட மக்களை எலும்புத் துண்டுகளைக் கொடுத்து தன்பக்கம் ஈர்க்க முடியும் என்று அவர் எண்ணுவதாலேயே. எமது அரசியல்வாதிகள் பலர் பாதை மாறிச் செல்வது உண்மையே. ஆனால் எமது மக்கள் தமது உரிமைகள் பற்றியும் வருங்காலம் பற்றியும் போதிய விழிப்புடன் தான் இருக்கின்றார்கள். மக்களின் மனம் அறிந்த அரசியல்வாதிகள் வெகுவிரைவில் பாராளுமன்றத்தை அலங்கரிக்க வர இருக்கின்றார்கள் என்பதை அவருக்குக் கூறிவைக்கின்றேன். அவற்றைத் தடுக்கு முகமாக சர்வாதிகாரப் போக்கினை அவரின் சகோதரர் எடுப்பாராகில் அதற்கும் முகம் கொடுக்க எமது மக்கள் தயாராகவே உள்ளனர். எம்மையும் எமது மக்களையும் பிரித்தொதுக்கும் நடவடிக்கைகளில் இனியாவது மாண்புமிகு பிரதமர் அவர்கள் ஈடுபடாது இருப்பாராக!

வடக்கு கிழக்கு இணைப்பு சாத்தியமானதல்ல என்ற வாதம். இதற்கு அவர் தரும் வாதம் வடக்கு கிழக்கிற்கு அப்பால் தமிழர்கள் வாழ்கின்றார்கள் என்பது. ஒரு தாய்க்கு ஐந்து பிள்ளைகள் இருக்கின்றனர். ஐந்தாவது பிள்ளை கைக்குழந்தை. அதற்குத் தேவையான தாய்ப்பாலைக் கொடுப்பது தாயின் கடமை. மாண்புமிகு பிரதமரின் வாதம் என்னவென்றால் நான்கு வேறு பிள்ளைகள் தாய்க்கு உள்ளார்கள். அவர்களுக்கும் தாய்ப்பால் போய்ச் சேரவேண்டும் என்பதால் கைக்குழந்தைக்கு மட்டுமே தாய் பால் கொடுப்பது தவறு என்பதாகும்.

நான் கொழும்பில் பிறந்து வளர்ந்தவன். சிங்கள சகோதரர்களுடன் தோளுக்கு தோள் நின்று உரிமையுடன் வாழ்ந்தவன். ஆனால் அரசாங்கம் வட கிழக்கு மக்களை நடத்தி வருவது என்னை நடத்திய விதத்தில் அல்ல. நான் பெரும்பான்மை மக்களின் இடையில் வாழ்ந்த சிறுபான்மையினன். என்னால் அவர்களுக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் ஏற்படாது என்று நினைத்து என்னை வளரவிட்டார்கள். ஆனால் 1958ம் ஆண்டும், 1983ம் ஆண்டும் என் உறவினர்கள் பலரை, நண்பர்கள் பலரை, தமிழ்க் கட்சிக்காரர் பலரைப் பாதிக்கத் தவறவில்லை. தமிழ் மக்கள் பெரும்பான்மையினராக வாழும் வடகிழக்கில் அவர்களுக்குரிய மனித உரிமைகளைச் சிங்கள அரசாங்கத்தவர்கள் தடை செய்கின்றார்கள் என்பதே உண்மை.

வடகிழக்கு தமிழ் மக்கள் தமது உரிமைகளைத்தான் கேட்கின்றார்கள். அதை அவர்களுக்குக் கொடுக்காது நாட்டில் பல பகுதிகளிலும் தமிழர்கள் வாழ்கின்றார்கள், ஆகவே வடகிழக்கு மாகாணத் தமிழ் மக்களுக்கு மட்டும் உரிமைகளை வழங்கமுடியாது என்று கூறுவதன் அர்த்தம் என்ன? நீங்கள் உரிமைகள் கேட்டால் இன்னுமொரு 1958யும் 1983யும் தெற்கில் உள்ள தமிழர்களுக்கு எதிராகக் கொண்டு வருவோம் என்பது தானே? இவ்வாறான பூச்சாண்டி காட்டி எமது தமிழ் மக்களை அடிபணிய வைத்த காலம் மலையேறிவிட்டது என்பதை ஐம்பது வருடங்கள் அரசியல் செய்த மாண்புமிகு பிரதமர் உணரவேண்டும். இன்று உலகம் முழுவதிலும் இலங்கை அரசாங்கம் பற்றியும் அதன் அரசியல்த் தலைவர்கள் பற்றியும் போதிய புரிந்துணர்வு ஏற்பட்டுள்ளது. வடக்கு கிழக்குக்கு வெளியில் தமிழர்கள் உள்ளார்கள். ஆகவே வடக்கு கிழக்கு மக்கள் தமது உரிமைகளைக் கேட்கக்கூடாது என்ற சிறுபிள்ளைத்தனமான வாதங்களை மாண்புமிகு பிரதமர் முன்வைக்காமல் இருந்தால் நல்லது. வடகிழக்கிற்கு வெளியில் இருக்கும் தமிழர்கள் தாம் எங்கு வாழவேண்டும். வசிக்க வேண்டும் என்பதைத் தாமே தீர்மானித்துக் கொள்வர்.

தமிழ் மக்களை ஏமாற்றி, பிரித்தானியர்களை ஏமாற்றி சிங்களத் தலைவர்கள் இதுகாறும் வடகிழக்குத் தமிழ் மக்களுக்கு உரிய அரசியல்த் தீர்வினைப் பெற்றுக் கொடுக்காமல் விட்டபடியால்த்தான் இன்று இந்த நாடு சீனாவின் கோரப்பிடிக்குள் சிக்கியுள்ளது. ஹம்பாந்தோட்டையில் 15,000 ஏக்கர் காணியும் கொழும்புத்துறைமுகமும் இப்பொழுது அவர்களின் பராமரிப்பிலேயே இயங்குகின்றன. தொடர்ந்தும் அதற்கு இடம் கொடுக்கப் போகின்றாரா மாண்புமிகு பிரதமர்? வடக்கு கிழக்கு மக்கள் தனிநாடு கேட்டது உண்மைதான். தற்போது அவர்கள் கேட்;பது சட்டம் முழுமையாக ஏற்கும், அங்கீகரிக்கும், வரவேற்கும் ஒரு தீர்வையே. ஒருமித்த நாட்டினில் வடகிழக்குத் தமிழ்ப் பேசும் மக்கள், தாம் ஒரு தேசம் என்ற முறையில் தம்மைத்தாமே ஆளும் உரிமை படைக்க வேண்டும் என்பதையே நாடுகின்றார்கள். அது அவர்கள் பிறப்புரிமை. 3000 வருடங்களுக்கு மேலாக தொடர்ந்து, அடையாளப்படுத்தப்படக் கூடிய பிரதேசங்களில் தமது மொழி, கலை, கலாச்சாரத்துடன் வாழ்ந்து வந்த மக்கட்கூட்டம் சட்டப்படி கோரும் அவர்கள் உரித்தை வழங்காமல் மாண்புமிகு பிரதமர் வாய்க்கு வந்தபடி பேசுவது அவருக்கு அழகல்ல. அதுவும் இந்திய ஊடகங்களுக்கு மிகுந்த கவனத்துடன் அவர் தமது செவ்விகளை வழங்க வேண்டும் என்று சாதாரண குடி மகனாக நான் கேட்டு வைக்கின்றேன்.

 

http://thinakkural.lk/article/44476

சுமந்திரனின் வாக்கு வங்கிகளை உடைக்க என்ன வழி.?

1 day 23 hours ago
சுமந்திரனின் வாக்கு வங்கிகளை உடைக்க என்ன வழி.? 

MP-MA-Sumanthiran.jpg

சுமந்திரனின் போட்டியில் அவர் ஆயுதப் போராட்டத்துக்கு எதிராக தெரிவித்த கருத்துக்களைக்  கேட்டு உணர்ச்சிவசப்பட்டு சுமந்திரனை விமர்சித்த பலரும் பேட்டியின் ஓரிடத்தில் ஒரு முக்கியமான கேள்விக்குரிய முக்கியமான பதிலை உற்று கவனிக்கத் தவறி விட்டதாகவே தெரிகிறது. நீங்கள் மறுபடியும் வெல்வீர்கள் என்று நம்புகிறீர்களா? என்று கேட்கப்பட்ட பொழுது சுமந்திரன் கூறுகிறார் “ஆம் “என்று. ஆணித்தரமாக அவர் அந்தப் பதிலைக்  கூறுகிறார்.

எந்த துணிச்சலில் அவர் அந்த பதிலை கூறுகிறார்? கடந்த முறை வென்றதைப்போல இந்தமுறையும் வெல்லலாம் என்று அவர் நம்புகிறாரா? அல்லது கடந்த ஐந்தாண்டு காலப்பகுதிக்குள் தனது வெற்றியை உறுதிப்படுத்தும் விதத்தில் அவர் திட்டமிட்டு வேலை செய்திருக்கிறாரா?

இந்த கேள்விக்கான விடை மிகவும் முக்கியம். கடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலின் போதும் சுமந்திரன் வெல்வதற்கான வாய்ப்புகள் சந்தேகத்துக்கு உரியவை என்று நம்பப்பட்டது. எனினும் அவர் வென்றார். இம்முறையும் தான் வெல்வேன் என்று உறுதியாக நம்புகிறார். அந்த நம்பிக்கை எங்கிருந்து வருகிறது ? தமிழரசுக் கட்சிக்குள்ள பாரம்பரிய வாக்கு வங்கியின் மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையிலிருந்து வருகிறதா? அல்லது அவருடைய கடும் உழைப்பில் இருந்து வருகிறதா ?அல்லது தமிழ் வாக்காளர்கள் மத்தியில் மாற்றம் ஏற்பட்டுவருகிறது என்ற நம்பிக்கையிலிருந்து  வருகிறதா?

சுமந்திரனை எதிர்க்கும் பலரும் இந்த விடயத்தை ஆழமாக ஆராய வேண்டும். கடந்த 11 ஆண்டுகளாக தமிழ் வாக்காளர்கள் மத்தியில் தமிழ் தேசிய வாக்கு வங்கிக்கு வெளியே சிறு சிறு வாக்கு வங்கிகள் கட்டி எழுப்பப்பட்டு வருகின்றன. ஏற்கனவே தேவானந்தாவுக்கு ஒரு பலமான வாக்கு வங்கி இருந்தது. ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினரை தெரிவு செய்யப் போதுமான அந்த வாக்கு வங்கி கடந்த 11 ஆண்டுகளில் தேய்ந்து வருக்கிறது. எனினும்  இப்பொழுதும் ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினரைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தேவையான அளவுக்கு அது பலமாக இருப்பதாகவே தெரிகிறது. தேவானந்தாவுக்கு வெளியே விஜயகலா அங்கஜன் பிள்ளையான் போன்றோருக்கும் வாக்கு வங்கிகள் வளர்ந்து வருகின்றன.

கடந்த 11 ஆண்டுகளில் தமிழ்தேசிய பரப்புக்கு வெளியே தேசிய நோக்குநிலை அற்ற   அல்லது அதற்கு எதிரான சிறு சிறு வாக்கு வங்கிகள் தமிழ் வாக்காளர்கள் மத்தியில் வளர்ச்சியுற்று வருகின்றன. இவை வெற்றிடத்தில் இருந்து வரவில்லை. தங்களைத்  தமிழ்த் தேசியவாதிகளாக காட்டிக்கொள்ளும் அரசியல்வாதிகள்  விட்ட வெற்றிடமே இந்த தமிழ் தேசிய நீக்கம் செய்யப்பட்ட வாக்கு வங்கிகளின் அல்லது தமிழ்தேசிய எதிர் வாக்கு வங்கிகளின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும் ஆகும். அதாவது கடந்த 11 ஆண்டுகளாக தமிழ்தேசியவாதிகள் பொருத்தமான அரசியல் தரிசனங்களோடு வாக்காளர்களை அணிதிரட்டத் தவறிய ஒரு வெற்றிடத்தில் இப்படிப்பட்ட வாக்கு வங்கிகள் உற்பத்தியாகி பலமடைந்து வருகின்றன. தமிழ் மக்கள் மத்தியில் இருக்கக்கூடிய வறுமை அறியாமை சாதி ஏற்றத்தாழ்வுகள் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள் மத முரண்பாடுகள் போன்றவற்றை சமயோசிதமாக கையாண்டு இந்த வாக்கு வங்கிகள் விருத்தி  செய்யப்படுகின்றன. இவ்வாறு கருத்து ரீதியாகவும் நடைமுறை அனுபவ ரீதியாகவும் தமிழ்தேசிய வாக்கு வங்கியில் இருந்து உடைந்து போகும் வாக்காளர்களைக் கவர்ந்திழுப்பதற்கு இப்பொழுது தமிழ் மக்கள் மத்தியில் பலமான அரசியல்வாதிகள் வந்துவிட்டார்கள்.

சுமந்திரனும் அவர்களில் ஒருவர்தான். ஆனால் அவர் தமிழ்த் தேசியக் கொடியின் கீழ் அதைச் செய்கிறார் என்பதுதான் இங்கு கவனிக்கப்பட வேண்டியது. சுமந்திரனின் தொடக்க கால வாக்காளர்கள் பெருமளவிற்கு தமிழ்தேசிய தன்மை மிக்கவர்கள். கூட்டமைப்பின் வாக்கு வங்கிதான் அது. கூட்டமைப்பின் பேரால் தான் சுமந்திரன் வாக்கு கேட்டார். எனவே அந்த வாக்கு வங்கியின் அடித்தளம் தமிழ்தேசிய ஆதரவு தளம் தான்.

கடந்த வெள்ளிக் கிழமை நடந்த கூட்டமைப்பின் உயர்மட்டக் கூட்டத்தில் கதைத்த சம்பந்தர் சுமந்திரனின் சர்ச்சைக்குரிய பேட்டி வெளியான பின்னர் தன்னுடனும் பலர் பேசியதாகக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அந்தப் பேட்டி கூட்டமைப்பின் வாக்கு வங்கியில் தாக்கத்தைச் செலுத்துமெனப் பரவலாகத் தனக்கு தெரிவிக்கப்பட்டதாகவும் கூறியிருக்கிறார்.

எனினும் தன்னுடைய சர்ச்சைக்குரிய பேட்டியும் உட்பட தான் தொடர்ச்சியாக தெரிவித்து வரும் கருத்துக்கள்  தனது வாக்கு வங்கியை பலவீனப்படுத்தலாம் என்பதை நன்கு தெரிந்திருந்தும் சுமந்திரன் எந்தத் துணிச்சலில் அவ்வாறு கதைத்தும் செயற்பட்டும் வருகிறார் ?

விடை மிக எளிமையானது. தமிழ்தேசிய நீரோட்டத்துக்கு வெளியே ஒரு வாக்கு வங்கி தனக்கு உண்டு என்று அவர் வலிமையாக நம்புகிறார். அங்கஜனும்  டக்ளஸ் தேவானந்தாவும் விஜயகலாவும் சந்திரகுமாரும் நம்புவதைப் போல சுமந்திரனும் நம்புகிறார். தனது வெளிப்படையான கருத்துக்களை கேட்ட பின்னரும் தன்னுடைய ஆதரவாளர்கள் யாரும் தனக்கு எதிராக திரும்பப் போவதில்லை என்று அவர் நம்புகிறார்.அப்படி நம்பும் அளவுக்கு அவர் வேலை செய்கிறார். தனது வாக்கு வங்கியை கடந்த பத்தாண்டுகளில் தான் எப்படித் திட்டமிட்டுக் கட்டி எழுப்பினார் என்பது சுமந்திரனுக்கு தெரியும். அதன் பலன் தனக்கு கிடைக்கும் என்று அவர் நம்புகிறாரா?

இந்த இடத்தில் ஓர் ஆகப் பிந்திய உதாரணத்தை சுட்டிக்காட்ட வேண்டும். வட மாகாணசபையில் முக்கிய பொறுப்பை வகித்த ஒரு அரசியல்வாதி என்னிடம் சொன்னார்…”கோவிட் -19 ற்காக நிவாரண பொருட்களை வழங்கிய பொழுது பழக நேர்ந்த சில நபர்கள் தெரிவித்த அரசியல் கருத்துக்கள் தமிழ்தேசிய எதிர்நோக்கு நிலையை கொண்டவைகளாக காணப்பட்டன “என்று. “தமிழ்த்தேசிய நீக்கம் செய்யப்படட ஒரு தொகுதி வாக்காளர்கள் திரண்டு வருகிறார்கள் ” என்று. தமிழ்தேசிய நோக்கு நிலைக்கு எதிராக மிக இயல்பாக ஒரு வாக்கு வங்கி வளர்ச்சியுற்று வருகிறது. வரலாறு தெரியாமல் அல்லது திரிபுபடுத்தப்பட்ட வரலாற்றை நம்பியோ அல்லது தமிழ் தேசியவாதிகளாக தெரியும் கட்சித் தலைவர்கள் மற்றும் பிரமுகர்களின் நடவடிக்கைகளில் விரக்தியடைந்து ஒரு தொகுதி வாக்காளர்கள் சுமந்திரனை போன்றவர்களின் பின் போகிறார்கள். இது ஓர் இயல்பான வளர்ச்சி போல நடந்து வருகிறது. சுமந்திரனை குறைகூறும் பலரும் இவ்வாறு தென்னிலங்கை கட்சிகளுக்கும் சுமந்திரனைப்  போன்றவர்களுக்கும் எப்படி வாக்குகள் திரளுகின்றன என்பதைக் குறித்து ஆழமாக ஆராய வேண்டும்.

தமிழ் தேசியக் கொடியின் கீழ் அதற்கு எதிரான ஒரு வாக்கு வங்கியை சுமந்திரன் மட்டும் கட்டியெழுப்பவில்லை. சுமந்திரனின் பேட்டியை நியாயப்படுத்திய சம்பந்தனின் தலைமையின் கீழ் கட்சிக்குள்  வேறு சிலரும் அவ்வாறான நிலைப்பாட்டோடு காணப்படுகிறார்கள். ஆனாலவர்கள் சுமந்திரனைப் போல வெளிப்டையாகக் கதைப்பதில்லை. அதாவது தமிழ் தேசியக் கொடியின் கீழ் தமிழ் தேசிய நீக்கம் செய்யப்பட்ட ஒரு வாக்கு வங்கி வளர்க்கப்படுகிறது.

சுமந்திரன் ஒரு தனிமனிதர் அல்ல. அவருக்கு தமிழ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மத்தியிலும் ஆதரவாளர்கள் உண்டு. மாகாணசபை மட்டத்திலும் ஆட்கள் உண்டு. அவர் வட மாகாண சபைக்குள் ஒரு பலமான அணியை வைத்திருந்தார். உள்ளூராட்சி சபை மட்டத்திலும் அவருக்கு விசுவாசிகள் கூட்டம் ஒன்று உண்டு. தவிர அரசு அலுவலர்கள் புத்திஜீவிகள் ஊடகவியலாளர்கள் மத்தியிலும் அவருக்கு வேலை செய்பவர்கள் உண்டு. முகநூலில் அவருக்காக  பிரச்சாரம் செய்பவர்களைப்  பார்த்தால் அது தெரியும். ஒரு அணியாக அவர்கள் இயங்கி வருகிறார்கள்.சட்டவாளர் தவராசாவை தேசியப் பட்டியலின் மூலம் உள்வாங்குவதற்கு தடையாக இருப்பது சுமந்திரன் என்று கூறி கட்சிக்குள் ஒருபகுதியினர் அவருக்கு எதிராக காணப்படுகிறார்கள். அவருடைய அரசியல் நிலைப்பாட்டுக்கு கட்சிக்குள்ளேயே எதிர்ப்பு பலப்பட்டு வருகிறது. எனினும் இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி அவர் தனக்கென்று மிகப் பலமான ஆதரவுத்  தளம் ஒன்றைக்  கட்டியெழுப்பி வைத்திருக்கிறார். அதற்கு கட்சித் தலைமையின் ஆசீர்வாதமும் உண்டு.

சுமந்திரனின் ஆதரவாளர்கள் யார் யார் என்று பார்த்தால் அவர்கள் அனைவரும் பிறகு ஒரு காலம் சுமந்திரன் தங்களை நல்ல நிலைக்கு உயர்த்துவார் என்று நம்புவோராகக் காணப்படுகிறார்கள். எதிர்காலத்தில் அரசியலில் ஈடுபட வேண்டும் என்ற கனவுடன் காணப்படும் பலரும் அவ்வாறு நம்புகிறார்கள். ஊடகத்துறைக்குள்ளும் கல்விச்  சமூகத்துக்குள்ளும் அரசு அலுவலர்கள் மத்தியிலும் இவ்வாறாக எதிர்காலத்தில் சுமந்திரன் தங்களுக்கு உரிய பதவிகளைத் தருவார் என்று நம்பிக்  காத்திருக்கும் ஒரு தொகை வளர்ந்து வருகிறது.
சுமந்திரனை நம்பினால் வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்ட பதவிகளை அவர் தமக்கு வழங்குவார் அவர் வாக்குறுதி அளித்த வெற்றியை தமக்கு எப்படியாவது பெற்றுத் தருவார் என்று நம்பும் ஒரு தொகுதி  படித்தவர்கள் இப்பொழுது கூட்டமைப்பின் ஆதரவாளர்கள் மத்தியில் காணப்படுகிறார்கள். யாழ் மாநகர சபையில் ஆர்னோல்ட்டை  சுமந்திரன் எப்படி வெல்ல வைத்தார் என்ற முன்னுதாரணம் அவர்களைக் கவர்ந்திழுக்கிறது. அரசியலில் ஈடுபட்ட விரும்புகின்ற அல்லது ஏற்கனவே அரசியலில் ஈடுபட்டு அடுத்தடுத்த நிலைப்  பதவி உயர்வுகளை எதிர்பார்த்து காத்திருக்கின்ற கூட்டமைப்பு ஆதரவாளர்கள் பலர் மத்தியிலும்  சுமந்திரனை விசுவாசித்தால் தாம் கனவுகாணும் பதவிகள் கிடைக்கலாம் என்ற நம்பிக்கை உண்டு. இந்த நம்பிக்கைக்கு ஆர்னோல்ட் ஓர் முன்னுதாரணமாக காணப்படுகிறார்.

எனவே சுமந்திரனை விமர்சிப்பவர்களும் சம்பந்தரை விமர்சிப்பவர்களும் ஒரு விடயத்தை தெளிவாக உணர வேண்டும். தமிழ் தேசியக் கொடியின் கீழேயே அதற்கு எதிரான அல்லது தேசிய நீக்கம் செய்யப்பட்ட வாக்குவங்கி  ஒன்று வளர்ந்து வருகிறது. கூட்டமைப்பை யார் உருவாக்கியது என்ற விவாதத்தில் நீங்கள் தலையைப் பிளந்து  கொண்டிருக்க தமிழ் தேசிய நீக்கம் செய்யப்படட வாக்கு வங்கிகள் வளர்ந்து வருகின்றன. இந்த வாக்கு வங்கிகளை உடைக்க வேண்டிய பொறுப்பு தமிழ் தேசிய கட்சிகள் அனைத்துக்கும் உண்டு அதை எப்படி உடைக்கலாம்?

ஒரே ஒரு வழிதான் உண்டு தமிழ்த் தேசிய வாக்களிப்பு அலை ஒன்றை ஏற்படுத்த வேண்டும். அந்தப் பேரலைக்குள் சிறிய சிறிய வாக்கு வங்கிகள் கரைந்து போய்விடும். கடந்த ஜனாதிபதி தேர்தலின் போது எப்படி சிறிய சிறிய வாக்கு வங்கிகள் கரைந்தனவோ அப்படித்தான். எனவே ஒரு தேசிய வாக்களிப்பு அலையை உற்பத்தி செய்தால் மட்டும்தான் மேற்சொன்ன சுமந்திரனை போன்றவர்களின் வாக்கு வங்கிகளை உடைக்கலாம். அதற்கு ஒரே ஒரு முன்நிபந்தனை தான் உண்டு. கூட்டமைப்பை விடப்  பலமான ஓர் ஐக்கிய முன்னணியைக் கட்டியெழுப்பினால் மட்டும்தான் தமிழ்த் தேசிய வாக்களிப்பு அலையொன்று தோன்றும். இல்லையென்றால் வாக்குகள் சிதறும்.அப்படிச் சிதறும் வாக்குகளை அங்கஜன் அள்ளிச் செல்வார். விஜயகலா அள்ளிச் செல்வார். சுமந்திரனும் அள்ளிச் செல்வார். வடை போய்ச்சே… ?

-நிலாந்தன்

http://www.vanakkamlondon.com/nilanthan-31-05-2020/

சுமந்திரனின் வெற்றியும் தோல்வியும்

2 days 2 hours ago
சுமந்திரனின் வெற்றியும் தோல்வியும்

-கபில்

கடுமையான விமர்சனங்கள், குற்றச்சாட்டுக்களைக் கடந்தும், தமிழர் தரப்பு அரசியலில், தவிர்க்க முடியாத வகிபாகத்தைக் கொண்டிருப்பவர், தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பின் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் எம்.ஏ.சுமந்திரன்.

அண்மையில் சிங்கள ஊடகம் ஒன்றுக்கு அவர் அளித்த செவ்வியானது, தமிழரின் ஆயுதப் போராட்டத்தை தவறு என்று கூறி விட்டார் என்று தமிழ் அரசியல் பரப்பில் பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது.

சுமந்திரன், அவ்வாறு கூறியிருந்தால் அது முற்றிலும் தவறானது என்பதே பெரும்பாலானவர்களின் கருத்தாக இருந்தது.

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்குள் மாத்திரமன்றி, அவரது தமிழ் அரசுக் கட்சிக்குள்ளேயே இந்தக் கருத்து சுமந்திரனுக்கு எதிரான அலையை தோற்றுவித்தது.

சுமந்திரனின் ஆட்கள் என்று கூறப்பட்டவர்கள் கூட, இந்தக் கருத்தினால் சினமடைந்தனர். அறிக்கைகளை வெளியிட்டனர். எனினும், தவறான மொழியாக்கத்துடன், தமது செவ்வி தவறான முறையில் அர்த்தப்படுத்தப்பட்டு விட்டதாக சுமந்திரன் அதனை நியாயப்படுத்திக் கொண்டார்.

அது மாத்திரமன்றி, தவறான நோக்கத்துடன் கேட்கப்பட்ட கேள்வியை, சரியானமுறையில் அணுகியிருக்கிறார் சுமந்திரன் என்று சான்றிதழ் கொடுத்து இந்தப் பிரச்சினையை முடிவுக்கு கொண்டு வர முயன்றார் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவர் சம்பந்தன்.

எவ்வாறாயினும், அந்தச் செவ்வியில் ஆயுதப் போராட்டத்தின் மீது தனக்கு நம்பிக்கையில்லை என்று அவர் கூற முயன்றது அவரது சொந்தக் கருத்தாகவே இருந்தாலும்- தமிழர்கள் ஆயுதமேந்த வேண்டிய நிலைக்குள் தள்ளப்பட்டதை, அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் சுமந்திரன் வெளிப்படுத்தியிருக்க வேண்டும் என்பதே, பெரும்பாலானவர்களின் கருத்தாக இருந்தது.

கொரோனாவுக்குப் பின்னர் தமிழ் அரசியல் பரப்பில் சூட்டைக் கிளப்பி விட்ட இந்த விவகாரம் இப்போது சற்று அடங்கி விட்டது.

சுமந்திரனும் இப்போது கொழும்பில் உயர்நீதிமன்றத்தில் நடந்து வரும், வழக்கில் கவனம் செலுத்தி வருகிறார். ஜூன் 20ஆம் திகதி நாடாளுமன்றத் தேர்தலை நடத்துவதற்கு தேர்தல் ஆணைக்குழு வெளியிட்ட வர்த்தமானி அறிவித்தலை ரத்துச் செய்து உத்தரவிடக் கோரியும், நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்து ஜனாதிபதி வெளியிட்ட வர்த்தமானி உத்தரவை ரத்துச் செய்து உத்தரவிடக் கோரியும், தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ள மனுக்கள் மீதான விசாரணைகளில் ஜனாதிபதி சட்டத்தரணி சுமந்திரன் தான் முக்கியமாக வாதிட்டு வருகிறார்.

முதலாவதாக அடிப்படை உரிமை மீறல் மனுவை தாக்கல் செய்த சரித்த குணரத்னவின் சார்பில், அவர் முன்னிலையாகிறார். இந்த மனுக்களை விசாரணைக்கு ஏற்றுக் கொள்வதா - இல்லையா என்ற பரிசீலனையே தற்போது உயர்நீதிமன்றத்தின் ஐந்து நீதியரசர்களைக் கொண்ட குழாமின் முன்பாக நடந்து வருகிறது.

கடந்த 18ஆம் திகதி தொடங்கிய இந்தப் பரிசீலனை, இந்தப் பத்தி எழுதப்படும் போது, இரண்டாவது வாரமாகவும், நடந்து கொண்டிருக்கிறது. பூர்வாங்க விசாரணைகளின் முடிவில் இந்த மனுக்களை பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்வதா என்று உயர்நீதிமன்றம் தீர்மானிக்கும்.

நாட்டின் தற்போதைய சூழலைக் கருத்தில் கொண்டு, தேர்தலை பிற்போட வேண்டும், நாடாளுமன்றத்தை கூட்டி, பிரச்சினையை கையாளும் பொறிமுறையை உருவாக்க வேண்டும் என்பது, ஐதேக, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சிகளின் நிலைப்பாடு.

எதிர்க்கட்சிகளின் இந்த நிலைப்பாட்டை வலுப்படுத்தும் நோக்கிலேயே, இந்த அடிப்படை உரிமை மீறல் மனுக்கள் உயர்நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளன என்பதில் சந்தேகமில்லை. இந்த மனுக்களில், சட்டத்தரணி சுமந்திரனின் வாதங்கள் மிகமுக்கியமானவை. ஆனால், அவர் இந்த மனுக்கள் தொடர்பாக, உயர்நீதிமன்றத்தின் சாதகமான தீர்ப்பைப் பெற்றுக் கொள்வாரா என்பதை பொறுத்திருந்தே பார்க்க வேண்டும்.

கடந்த 2018 ஆம் ஆண்டு கூட்டு அரசாங்கத்தில் இருந்து திடீரென விலகிய ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன, நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்து, உத்தரவிட்டார்.

அதற்கு எதிராக அப்போது, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு தான் முதலில் உயர்நீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்தது. அந்த வழக்கில் சுமந்திரன் தான் மிக முக்கியமாக வாதிட்டிருந்தார்.

நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்து மைத்திரிபால சிறிசேன வெளியிட்ட வர்த்தமானி செல்லுபடியற்றது என்று அப்போது உயர்நீதிமன்றம் தீர்ப்பு அளித்தது.

அந்த தீர்ப்பு சுமந்திரனுக்கு கொழும்பு அரசியலில் பெரும் புகழைத் தேடிக் கொடுத்திருந்தது. அதேவேளை, அவர் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் நலனுக்காகத் தான் வாதாடுகிறார், ரணில் விக்ரமசிங்கவின் பதவியைக் காப்பாற்றுவதற்கே வழக்காடினார் என்ற குற்றச்சாட்டுகளும் தமிழ் அரசியல் பரப்பில் முன்வைக்கப்பட்டன.

அண்மையில் ஊரடங்குச் சட்டத்தை மீறியதாக கைது செய்யப்பட்ட ரஞ்சன் ராமநாயக்கவுக்கு, பிணை கோரி, நீதிமன்றத்தில் சுமந்திரன் முன்வைத்த வாதங்களும் தமிழ் அரசியல்பரப்பில் சர்ச்சைக்குரிய வகையில் விமர்சனங்களுக்கு உள்ளாகின.

அவர் தனது சட்டப் புலமையை, தமிழ் மக்களின் நலனுக்காக , அவர்களின் உரிமைகளுக்காக பயன்படுத்திக் கொள்ளவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டுகள் பரவலாகவே கூறப்பட்டு வருகின்றன.

அரசியல் கைதிகளின் விடுதலைக்காக, வடக்கு, கிழக்கு இணைப்புக்காக, ஏன் அவர் இதனைப் பயன்படுத்த வில்லை என்று, தமிழ் மக்களின் உணர்வுபூர்வ பிரச்சினைகளுடன் சுமந்திரனை தொடர்புபடுத்தி விமர்சனங்களும் முன்வைக்கப்பட்டன.

இவ்வாறானதொரு நிலையில், தமது கட்சியினராலேயே சுமந்திரன் பெரிதும் கைவிடப்பட்ட நிலைக்குள்ளாகியிருக்கும் சூழலில் தான், உயர்நீதிமன்றத்தில் அடிப்படை உரிமை மீறல் மனுவின் மீது அவர் கவனம் செலுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்.

இந்த மனுக்கள் மீதான பரிசீலனையில் அளிக்கப்படப் போகின்ற தீர்ப்பு, சுமந்திரனைப் பொறுத்தவரையில் மிக முக்கியமானதாக இருக்கப் போகிறது.

இதில் வெற்றி பெற்றால், 2018 அரசியல் குழப்பத்தை முடித்து வைத்த வரலாற்றுத் தீர்ப்பு எந்தளவுக்கு சுமந்திரனுக்கு புகழைத் தேடிக் கொடுத்ததோ, அதுபோன்றதொரு புகழை அவருக்கு கொடுக்கக் கூடும். உயர்நீதிமன்றத்தில் 7 மனுதாரர்கள் சார்பில் வேவ்வேறு சட்டத்தரணிகள் வாதிட்டிருந்தாலும், சுமந்திரனின் வாதமே பிரதானமாக இருக்கிறது. எனவே இந்த வழக்கு தொடர்பாக கிடைக்கக் கூடிய புகழும் சரி, விமர்சனங்களும் சரி சுமந்திரனுக்கானதாகவே இருக்கப் போகிறது.

இந்த தீர்ப்பில் வெற்றியைப் பெற்றாலும் கூட, தமிழ் அரசியல் பரப்பில் சுமந்திரனின் வாதத்திறமை போற்றப்படுமே தவிர, அவர் தெற்கின் அரசியல் சக்திகளுக்காகத் தான் வாதாடுகிறார் என்ற விமர்சனங்கள் முடிவுக்கு வரப்போவதில்லை.

அதேவேளை இந்த மனுக்கள் தள்ளுபடி செய்யப்படும் நிலை ஏற்பட்டால், அதுவும் கூட சுமந்திரனின் தோல்வியாகத் தான் தமிழ் அரசியல் பரப்பில் பிரசாரப்படுத்தப்படும்.

எதிர்க்கட்சிகளின் தோல்வியாக அது பார்க்கப்படுவதை விட, சுமந்திரனின் தோல்வியாகவே அடையாளப்படுத்தப்படும். ஏனென்றால் அவர் அரசியலில் தோற்கடிக்கப்பட வேண்டிய ஒருவராக பெரும்பாலானவர்களாக பார்க்கப்படுகிறார்.

அவ்வாறான ஒருவர் உயர்நீதிமன்றத்தில் ஒரு சட்டத்தரணியாக தோல்வியடையும் போது கூட, அரசியல்வாதியின் தோல்வியாகத் தான் பூதாகாரப்படுத்தப்படும் என்பதில் ஐயமில்லை.

எனவே, இந்த மனுக்களைப் பொறுத்தவரையில் சுமந்திரனுக்கு மிக முக்கியமானவை. உயர்நீதிமன்றம் அளிக்கப் போகும் தீர்ப்பு அவருக்கு சாதகமாகவோ பாதகமாகவோ அமையலாம். ஆனால், அது தமிழ் அரசியலில் அவருக்கு சாதகமான சூழலை உருவாக்கிக் கொடுக்குமா என்பது சந்தேகமாகவே உள்ளது.

 

https://www.virakesari.lk/article/83109

தமிழர் அரசியல் மிகமோசமாக பின்னடைவு : கலாநிதி தயான் ஜயத்திலகவுடனான கருத்துப்பகிர்வு

2 days 2 hours ago
தமிழர் அரசியல் மிகமோசமாக பின்னடைவு : கலாநிதி தயான் ஜயத்திலகவுடனான கருத்துப்பகிர்வு

(தொகுப்பு:- ஆர்.ராம்)

 

தமிழின விடுதலைக்கான போராட்டம், சாத்வீக முறையில் ஆரம்பிக்கப்பட்டு, ஆயுதரீதியில் உச்சமடைந்து அது மௌனிக்கப்பட்டு 11 ஆண்டுகளாகின்ற நிலையில் தற்போது போருமில்லை சமாதமுமில்லை என்றவொரு சூன்யமான காலத்தில் நகர்ந்து கொண்டிருக்கின்றது.

thayan-jayathilaka.jpg

இக்காலத்தில் நீதிக்கோரிக்கையை முன்னிலைப்படுத்தியதொரு போக்கும்,  ஆயுதவிடுதலையை அரவணைத்தொருதரப்பும் அதற்கெதிரான மனநிலையுடை பிறிதொருதரப்பும் பரஸ்பர விமர்சனங்களை முன்னெடுக்கின்றதொரு போக்குமே தமிழ்த் தேசிய அரசியல் தளத்தில் காணப்படுகின்றமை வெளிப்படை. இத்தகையதொரு நிலையில்ரூபவ் உள்நாட்டிலும் பிராந்திய, பூகோளத்திலும் அரசியல் சூழமைவுகள் மாறியுள்ள நிலையில் தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் அடுத்த கட்டம் என்ன?

அதற்கான அணுகுமுறைகள் யாவை? என்பது பற்றி ஐக்கிய நாடுகள் சபைக்கான முன்னாள் நிரந்தரவதிவிடப்பிரதிநிதியும் ரஷ்யாவுக்கான முன்னாள் தூதுவரும் அரசியல் ஆய்வாளருமான இராதந்திரி.கலாநிதி தயான் ஜயத்திலகவின் வீரகேசரி வாரவெளியீட்டுடனான கருத்துப்பகிர்வு வருமாறு,

உலகில் சிறுபான்மை சமூகங்கள் எத்தகைய அரசியல், பொருளாதார அணுகமுறைகளைச் செய்துள்ளன என்ற அனுபவத்தினை தமிழத்தரப்பு முழுமையாக பெற்றுக்கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகின்றது.

அடுத்ததாக, தமிழர் அரசியல் தரப்புக்கள் இதுகால வரையிலான அரசியல் செயற்பாடுகளில் எவ்வாறான பாரிய தவறுகளை இழத்துள்ளன என்பதை சீர்தூக்கிப் பார்த்து சுயபரிசீலனை செய்ய வேண்டியதும் இன்றியமையாதவொன்றாகின்றது.

அண்மையில் சம்பந்தன், சுமந்திரனோடு இணைந்ததாக தமிழினக் குழுமத்திற்குள் எழுந்த வாதப்பிரதிவாதங்கள் கடந்த காலத்தில் இழைக்கப்பட்ட பாரிய தவறுகளை திருத்துவதற்கோ, சீர்தூக்கிப்பார்ப்பதற்கோ விரும்பாத பெரும் எண்ணிக்கையிலானவர்கள் அக்குழுமத்திற்குள் காணப்படுகின்றார்கள் என்பதை என்னால் உணரமுடிந்தது.

உலகில் வடக்கு அயர்லாந்தில் செயற்பட்ட ‘ஷிங்பேன்’ அமைப்பானது தனது அரசியல் செயற்பாட்டு பயணத்தில் கணிசமான வெற்றியைப் பெற்றுள்ளது. அந்த அமைப்பு எவ்வளவு தூரம் வெற்றி பெற்றுள்ளது என்று பார்த்தோமாக இருந்தால் அயர்லாந்து குடியரசில் அரச அதிகாரங்களை வசப்படுத்தக்கூடியளவு தேர்தல் வெற்றியைப் பெற்றுள்ளது. உயர்ந்த கல்வி அறிவும் ஆற்றலும் கொண்ட தமிழ் தரப்பினரால் அவ்வாறானதொரு நிலையை அடைய முடியாது போனதேன் என்ற கேள்வி இங்கு எழுகின்றது.

செய்யக்கூடாதவற்றை செவ்வனே செய்தார்கள்

இனவிடுதலைக்காக, அதிகாரங்களுக்காக போராடும் உலகில் எந்தவொரு நாட்டினது இனக்குழுவினரும் தமக்கு அதிகாரங்களைப் பெற்றுதருவதற்கான கரிசனையுடன் செயற்படும் அயல்நாட்டிற்கு ஒத்துழைப்புக்களை வழங்கி அதன் மூலம் கிடைக்கும் அதிகாரங்களை பயன்படுத்துவதற்கு விளைவார்களே தவிர, கரிசனையுடன் செயற்படும் அயல்நாட்டின் படைகளுக்கு எதிராக போர் புரியமாட்டார்கள்.

ஆனால் துரதிஷ்டவசமாக தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் அவ்வாறு செயற்பட்டார்கள். அவர்கள் அவ்வாறான செயற்பாட்டை மேற்கொண்டார்கள் என்பதற்கு அப்பால் அவர்களின் செயற்பாட்டிற்கு தமிழ் மக்களின் பெரும்பான்மையானோரும் ஆதரவை நல்கியுள்ளார்கள்.

அக்காலத்தில் இருந்த சூழலில் அவ்வாறு தமிழ் மக்கள் ஆதரவினை நல்கியிருந்தாலும் நான் உங்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும் இந்த நொடி வரையில் அன்று விடுதலைப்புலிகள் நடந்துகொண்ட விதம் தவறு என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இல்லாத நிலையே தற்போதும் நீடிக்கின்றது.

அதுமட்டுமன்றி எந்தவொரு விடுதலை அமைப்பும் செய்வதற்கு தயங்கும் செயற்பாட்டை விடுதலைப்புலிகள் செய்தனர். அதாவது, தமது இனத்திற்காக கரிசனையுடன் செயற்பட்ட அயல்நாட்டுத் தலைவரை அவர்கள் படுகொலை செய்தார்கள். அதனைக்கூட தமிழ்த் தரப்பினர் தற்போது வரையில் தவறு என்று ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

விடுதலைப்புலிகளுக்கும் அரசாங்கத்திற்கும் இடையில் சமாதான ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திடப்பட்டு பேச்சுக்கள் முன்னெடுக்கப்பட்டிருந்தகாலத்தில் 2003 ஏப்ரலில் டோக்கியோவில்  உதவியளிக்கும் மாநாடு நடைபெறுவதற்கு ஏற்பாடாகியிருந்தது. ஆனால் அதனை விடுதலைப்புலிகள் நிராகரித்துவிட்டார்கள். உலகில் வேறெந்த கொரில்லா இயக்கத்திற்கு அவ்வாறான வாய்ப்பொன்று அளிக்கப்பட்டிருக்குமானால் நிச்சயமாக அந்த மாநாட்டில் பங்கேற்றிக்கும். ஆனால் அம்மாநாட்டை விடுதலைப்புலிகள் நிராகரித்தபோதும் அதன் ஆழத்தினை புரியாது தமிழ் மக்களும் ஆதரவளித்தார்கள்.

விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பின் நினைவலைகளை மீள்நினைவுபடுத்திக்கொண்டும் அரவணைத்துக்கொண்டும் இருப்பதானது தமிழ் மக்களின் தேசிய தேவைப்பாடுகளுக்கு மிகப்பெரும் பாதகமான நிலைமைகளேயே ஏற்படுத்துகின்றனது. சர்வதேசத்தில் தமிழ்மக்களின் நியாயமான கோரிக்கைகள் தொடர்பில் சாதமான நிலைப்பாடுகள் காணப்பட்டன. ஆனால் விடுதலைப்புலிகள் தொடர்பில் எதிர்மறையான நிலைப்பாடுகள் காணப்பட்டன. இந்த நிலைமைகள், தமிழர்களின் பிரச்சினைகள் மீதான பின்னடைவுகளுக்கு வித்திட்டுள்ளன.

ஷிங்பேன் அமைப்பு இந்த விடயத்தில் சிறந்த மூலோபயத்துடன் செயற்பட்டுள்ளது. அவர்கள் தங்களின் கடந்த காலவிடயங்களை பேசிக்கொண்டிருக்காதுரூபவ் அவற்றைக் கடந்து முன்னோக்கி பயணித்துள்ளார்கள்.

கைக்கு வந்த அதிகாரமும் தவறவிடப்பட்ட வாய்ப்பும்

விடுதலையைக் கோரிநின்ற தரப்புக்கள் தமக்கு கிடைக்கின்ற முதல் அதிகாரத்தினை பயன்படுத்தி அரசியல்ரூபவ் பொருளாதார ரீதியாக தமது மாகாணத்தினையோ, பிராந்தியத்தினையோ தயார்ப்படுத்தலுக்கு உட்படுத்தவே முயற்சிகளை மேற்கொள்ளும். ஆனால்ரூபவ் 1987ஆம் ஆண்டு இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திடுவதற்கான கலந்துரையாடல்கள் ஆரம்பிக்கப்பட்ட காலத்திலிருந்தே அரசியலமைப்பில் மேற்கொள்ளப்படவிருந்த 13 ஆவது திருத்தச்சட்டத்திற்கு எதிராக அப்போதைய இந்தியப்பிரதமர் ரஜீவ் காந்திக்கு தமிழ் கட்சிகள் கடிதமெழுதிக்கொண்டிருந்தன.

13 ஆவது திருத்தச்சட்டத்தின் பிரகாரம் அமையவுள்ள மகாண சபை முறைமையையும் அதன் அதிகாரங்களையும் பயன்படுத்துவதற்கு முன்னதாகவே அதனை எவ்வாறு எதிர்க்க முடியும்.

ஸ்கொட்லாந்துக்கு ஆரம்பத்தில் ஸ்கொட்டிஸ் ஓபிஸ் என்ற வெறுமே சிற்றறையொன்றே வழங்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அதனை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் ஜனநாயக ரீதியில் பரந்துபட்ட செயற்பாடுகளை முன்னெடுத்து இன்று தனிநாடாக பிரிந்து செல்வதற்கான கோரிக்கை எழுமளவிற்கு செயற்பட்டுள்ளார்கள். ஆனால் தமிழ் அரசியல் கட்சிகள் அவ்வாறானதொரு முறையை முன்னெடுத்திருக்கவில்லை.

உச்சக்கோரிக்கையால் எஞ்சியது எதுமில்லை

2015 ஆம் ஆண்டு ஆட்சி மாற்றம் இடம்பெற்ற பின்னர் புதிய அரசியலமைப்பு பற்றிய கவனம் செலுத்தப்பட்டபோது “புதிய அரசியலமைப்பினை கோராதீர்கள். அவ்வாறு புதிய அரசியலமைப்பினை மையப்படுத்திய கோரிக்கையை முன்வைப்பீர்களானால் சிங்கள, இனவாதம் தலைதூக்கும்” என்று தமிழ் தரப்பினரிடத்தில் கூறியிருந்தேன். அதுமட்டுமன்றி அக்கோரிக்கையால் “ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும் செல்வாக்கு இழந்து சிதைந்துபோகும்” என்றும் கூறியிருந்தேன். ஆனால் அதற்கு யாரும் செவிசாய்க்கவில்லை. ஆனால் அதுவே தற்போது நடைபெற்றிருக்கின்றது.

மேலும், புதிய அரசியலமைப்பினை உருவாக்குதல் என்ற பெயரில் எழுத்துருவடிவங்களை வழங்குவீர்களாக இருந்தால் 13ஆவது திருத்தச்சட்டமும் அரசியலமைப்பிலிருந்து மறைந்துபோய் 1980 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னரான நிலைமையே ஏற்படும் என்பதையும் எடுத்துக்கூறி தமிழ்த் தரப்பினருக்கு முன்னெச்சரிக்கை செய்திருந்தேன். ஆனால் அவர்கள் அதனை பொருட்டாக கொண்டிருக்கவில்லை.

தற்போதைய ஜனாதிபதியினதும், அவரைச் சூழ உள்ளவர்களினதும் மனநிலை எவ்வாறு இருக்கின்றது என்பதை அவதானித்தால் 1984இல் ஜி.பார்த்தசாரதி இலங்கைக்கு வருகைதந்து மாகாணங்களுக்கு அதிகாரங்கள் பகிரப்பட வேண்டும் என்ற முன்வைக்கப்பட்ட நிலைப்பாட்டிற்கு எதிரானதாகவே உள்ளது. அவர்கள் இந்திய - இலங்கை ஒப்பந்தம்ரூபவ் 13 ஆவது திருத்தச்சட்டம் மாகாண சபை முறைமை ஆகியவற்றுக்கு எதிரான மனநிலையிலேயே உள்ளார்கள்.

இவ்வாறானதொரு நிலைப்பாட்டிற்கு அத்தரப்பினர் எவ்வாறு வந்தார்கள் என்பதை ஆழமாக கவனிக்க வேண்டியுள்ளது. தமிழின அரசியல் தரப்பினர் கிடைத்த அதிகாரங்களை முறையாக பயன்படுத்தாது அதற்கு மேலதிகமாக கோரிக்கை விடுத்து வந்ததன் பின்னணியிலேயே ஆகும்.

தற்போது மாகாண சபைகளுக்கான தேர்தல் என்னவாகும் என்ற கேள்விக்குறியுடனான நிலைமைகளே எழுந்துள்ளன. அவ்வாறான போக்கு 1984இற்கு முன்னர் காணப்பட்ட சூழமைவுகளுக்குச் சென்றுவிட்டது.

இந்தியாவாலும் இயலாது

 

தற்போதைய சூழலில் அயல் நாடான இந்தியா இந்த விடயங்களில் அதிகளவு தலையீடுகளைச் செய்யும் என்று கருதமுடியாது. காரணம்ரூபவ் தற்போது ஆட்சியில் அமர்ந்துள்ளவர்களுக்கும், ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பினருக்கும் கொள்கை அளவில் ஏகோபித்த போக்கு காணப்படுகின்றனது.

இந்தியா கஷ்மீர் தொடர்பில் அவ்வாறான முடிவெடுக்கையில் எம்மால் ஏன் அதையொத்து சிந்திக்க முடியாது என்று கருதுபவர்களும் ஆட்சியினுள் இல்லாமில்லை. ஆகவே அடுத்த கட்டம் எவ்வாறு செல்லும் என்பதை கூறமுடியாது. நிலைமகள் பாரதூரமடையவும் வாய்ப்புக்கள் இல்லாமலில்லை.

ஆகவே கிடைத்த அதிகாரங்களை தமிழ்த் தரப்பு முதலில் பாதுகாத்திருக்க வேண்டும். இலங்கையில் இந்தியாவின் 70ஆயிரம் போர்வீரர்கள் நிலைகொண்டிருந்தனர். ஆயுதவிடுதலைக்காக செயற்பட்ட பல தமிழ் இயக்கங்கள் காணப்பட்டன. வலுவான நிலையில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பு இருந்தது. இவை அனைத்துமே இருந்தும் 13ஆவது திருத்தச்சட்டத்திற்கு அப்பால் செல்ல முடியாது போய்விட்டது. அதுவே அதியுச்சமாக இருகின்றது. ஆகவே 13ஆவது திருத்தச்சட்டத்தினையும், விடுதலைப் புலிகள் தொடர்பிலும் நிலைப்பாட்டினை மாற்றாத வரையில் இந்தியாவின் ஆதரவினை பெறுவது தொடர்ந்தும் கடினமானதாகவே இருக்கும்.

இரண்டில் ஒன்றே சாத்தியம்

ஆனால்,  ஆயுதப்போராட்டம் தோல்வியடைந்த நிலையில், இந்தியப் படையினர் இல்லாத நிலையில், ஒற்றையாட்சிக்குள் அதியுச்ச அதிகாரப்பகிர்வினை பெறுவதாக கூறி புதிய அரசியலமைப்பினை மேற்கொள்ள முனைந்ததால், தற்போது சிங்கள அடிப்படைவாத ஆட்சியொன்று உருவாகியுள்ளது.

அவ்வாறான ஆட்சிக்காலத்தில் தமிழ்த் தரப்பு “தக்கவைத்துக் கொள்ளும்” அரசியலையே முன்னெடுக்க முடியும். அதாவது 13 ஆவது திருத்தச்சட்டத்தினை பாதுகாப்பதற்கே போராட வேண்டியிருக்கும். தமிழ்த் தரப்பினரால் முன்னோக்கிய நகர்த்தல் அரசியலை தொடரமுடியாது.

விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பினை ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் நினைவுபடுத்திக்கொள்ளுவதால் வெளிநாடுகளின் ஆதரவு குறைவடைந்து கொண்டே செல்லும். உதாரணமாக அமெரிக்க ஜனாதிபதி டிரம்ப்பின் ஆட்சி வீழ்ச்சியடைந்து புதிய ஆட்சி ஏற்பட்டாலும் தமிழர்களால் விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பினை அரணவணைத்துக்கொண்டும் வலிந்த கோரிக்கைகளையும் ஏகநேரத்தில் முன்வைத்தால் எந்தவிதமான பலனும் கிடைக்கப்போவதில்லை.

அதேபோன்று பொறுப்புக்கூறல் கோரிக்கையையும்ரூபவ் விடுதலைக் கோரிக்கையையும் ஏககாலத்தில் நகர்த்திச் செல்லமுடியாது. ஏற்கனவே நான் கூறிய ஷிங்பேன் அமைப்பு பொறுப்புக்கூறல் விடயத்தினை கையிலெடுக்காது விடுதலைக் கோரிக்கையை மையப்படுத்தி இயலுமானவரையில் முன்னோக்கிச் சென்றிந்தது.

தற்போதைய சூழலில் தமிழினம் சார்ந்த கலந்துரையாடல்கள் உலகில் பல்வேறு நாடுகளில், பல்வேறு மட்டங்களில் இடம்பெற்றுக்கொண்டிருகின்றன. அந்த இனத்தின் அடுத்த சந்ததியினர் உயர்ந்த நிலைக்குச் சென்றுவிட்டார்கள். ஆனால், விடுதலைப்புலிகளையும், அவர்கள் செயற்பாடுகளையும் அரவணைத்துச் செல்லும் போக்கினால் நன்மதிப்பினை பெற்றுக்கொள்ளும் நிலைக்குச் செல்ல முடியாதிருக்கின்றது.

தமிழ் மக்கள் கல்வி அறிவுடைய புத்திஜீவிகளைக் கொண்ட இனக்குழுமத்தினர். ஆகவே அவர்கள் தற்போது தம்மினத்தின் நிலைமையை சீர்தூக்கி பார்த்து சுயபரிசோதனை செய்ய வேண்டும்.

உடனடியான செயற்பாடுகள்

என்னுடைய வாழ்நாளில் தமிழின அரசியல் இத்தகையதொரு பாரிய பின்னடைவில் இருந்திருக்கவில்லை. தற்போதைய நிலையில் தமிழர் தரப்பினர் தாமதமின்றி சில செயற்பாடுகளை மேற்கொள்ள வேண்டியிருக்கின்றது.

கடந்த காலத்தில் ரணில் விக்கிரமசிங்வுடன் இணைந்து செயற்பட்டதைப்போலல்லாது, சஜித்பிரேமதாஸ,  மக்கள் விடுதலை முன்னணி மற்றும் இதர தென்னிலங்கை தரப்பினரின் ஆதரவினைப் பெறக்கூடியவாறான கொள்கை செயற்றிட்டத்தினை விரிவுபடுத்த வேண்டியுள்ளது.

அடுத்து ஆட்சியில் அமரவுள்ள அரசாங்கம் தமிழர்கள் விடயத்தில் வரையறைகளுடனேயே செயற்படும். அதேநேரம்,  ரணில், மங்கள போன்றவர்களின் நிலைப்பாடுகளைக் கொண்ட அரசாங்கம் மீண்டும் ஆட்சியில் அமரப்போவதுமில்லை.

மேலும், அமெரிக்காவில் உள்ள தமிழர்கள் எவ்வளவுதூரம் ஆதரவினை வழங்கினாலும் பாரியதொரு தாக்கம் ஏற்படாது. ஆகவே இந்தியாவின் ஆதரவினையும் ஒத்துழைப்பினையும் தமிழ்த் தரப்பு பெற வேண்டும்.

விடுதலைப்புலிகள் இல்லாத தற்போதைய சூழலில் தமிழர் அரசியல் வரலாற்றினை மீட்டுப்பார்க்க வேண்டும். மறைந்த தலைவர்களையும்ரூபவ் செயலிழந்துபோன விடுதலை இயக்கங்களையும், பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டும். 1984 இற்கு முன்னர் காணப்பட்டவாறு மீண்டும் இந்தியா உட்பட உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் அனைத்து தரப்பினருடனும் புதிய அனுகுமுறையொன்றை முன்னெடுக்க வேண்டும். அதற்கான புத்திக்கூர்மை தமிழினத்திடம் உள்ளது.
 

https://www.virakesari.lk/article/83099

புவிசார் அரசியலும் தமிழர்களும்

2 days 2 hours ago
புவிசார் அரசியலும் தமிழர்களும்

புவிசார் அரசியல் என்பது பரவலாகப் பாவிக்கப்படும் சொற்பதமாகும். இதற்கான வரைவிலக்கணத்தை அறிய கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக முயற்ச்சிசெய்து கொண்டிருக்கின்றேன். அது தொடர்ச்சியாக மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றது. சிலர் இது ஒரு நாட்டின் பூகோள அமைவால் உருவாகும் அரசியல் என மிகவும் குறுகலான வரைவிலக்கணத்தைக் கொடுக்கின்றனர். அண்மைக் காலங்களாக நாம் கண்ணுக்குத் தெரியாத நச்சுக்கிருமி உலக அரசியலையும் பொருளாதாரத்தையும் ஆட்டிப்படைப்பதைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றோம். அதனால் நச்சுக்கிருமிகள் புவிசார் அரசியலில் ஒரு காரணி எனச் சொல்வதை விட முடியாது. பெருந்தொற்று நோய்கள் பரவுவது அதிகரித்து வரும் நிலையில் நாடுகளுக்கிடையில் உள்ள மருத்துவ மற்றும் சுகாதார ஒத்துழைப்பு புவிசார் அரசியலில் பங்கு வகிக்கின்றது என்பதை நாம் ஏற்றுக்கொண்டே ஆக வேண்டும். 

புவிசார் அரசியலைப் பாதிக்கும் காரணிகள்:

1. ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பில் உள்ள மக்களின் அரசியல் ஆதிக்கம் 

2. அக்குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பில் உள்ள பொருளாதார வளங்கள் மற்றும் மூல வளங்கள் மீதான ஆதிக்கத்தை யார் செலுத்துவது என்ற போட்டி.

3. அந்த நிலப்பரப்பில் உள்ள அரசு அல்லது அரசுகள் தொடர்பாக அந்த நிலப்பரப்புடன் தொடர்புடைய அரசுகளின் வெளிநாட்டுக் கொள்கை.

4. அந்த நிலப்பரப்பில் உள்ள அரசில்லாத அமைப்புக்களும் படைக்கலன் ஏந்திய குழுக்கள்.

5. அந்த நிலப்பரப்பில் செயற்படும் குடிசார் சமூகங்கள், தன்னார்வதொண்டு நிறுவனங்கள்.

6. அந்த நிலப்பரப்பில் உள்ள தலைவர்களின் தலைமைத்துவப் பண்பு

7. அந்த நிலப்பரப்பில் உள்ள மக்களின் மொழி, கலாச்சாரம், மதம், மக்கள் தொகைக்கட்டமைப்பு.

இதையே சுருக்கமாகச் சொல்வதானால்:

ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பில் உள்ளமக்கள், மதம், கலாச்சாரம், வளம் தொடர்பான அங்குள்ள அதிகாரமையங்களின் கொள்கைகளையும் தலைமைத்துவ ஆளுமைகளையும் அரசற்ற அமைப்புக்களையும் அவற்றிற்கு இடையேயான உறவுகளையும் புவிசார் அரசியல் என அழைக்கப்படும். 

தமிழ் அரசியல் அறிஞர்களும் கையாள்தலும்

எமது அரசியல் அறிஞர்களுக்கு தெரிந்த புவிசார் அரசியல் என்பது பாக்கிஸ்த்தான் வந்தால் இந்தியா வரும் இந்தியா வந்தால் சீனாவரும் சீனாவந்தால் அமெரிக்காவரும் அமெரிக்காவந்தால் ரஷ்யா வரும் என்பதாகும். அத்துடன் அவர்கள் திருகோணமலைத் துறைமுகத்தையும் இந்து மாக்கடலின் வர்த்தகப் போக்குவரத்தின் முக்கியத்துவத்தையும் சொல்லுவார்கள். 

இந்த அரசியல் அறிஞர்களின் கருத்துக்கள் நிலையானதாகவோ அல்லது உறுதியானதாகவோ இல்லை. அவர்களின் கருத்துக்கள் இப்படி மாறிக்கொண்டு போகின்றது:

• இந்தியா இலங்கையில் தமிழர்களுக்கு ஒரு தனிநாடு பெற்றுத்தரும்.

• இந்தியா தமிழர்களுக்கு இணைப்பாட்சி பெற்றுத்தரும்

• இந்தியா தமிழர்களுக்கு அதிகாரப்பரவலாக்கம் பெற்றுத்தரும்

• இந்தியா தமிழர்களைக்கைவிடாது.

• இந்தியாவை எதிர்த்து ஒன்றும் பயனில்லை. 

ஆனால் இந்தியா தொடர்ச்சியாக பாக்கு நீரிணைக்கு இருபுறமும் உள்ள தமிழர்களுக்கு விரோதமான செயற்பாடுகளை தொடர்ந்து முன்னெடுத்து வரும் நிலையில் இவர்களால் இந்தியாவிற்கு சார்பாக அறிவுசார்ந்த விவாதங்களை முன்வைக்க முடியாத நிலையில் ஒரு புதிய விவாதத்தை முன்வைக்கின்றனர். அது தான் நாம் “இந்தியாவைகையாளவேண்டும்”. தமிழர்களை இந்தியாவின் நிகழ்ச்சி நிரலுக்குள் வைத்திருக்க இந்தியாவிற்கு சார்பானவர்கள் முன்வைக்கும் விவாதம் தான் இந்த கையாள்தல் என்ற வாசகம். 

உலக அரங்கில் கையாள்தல் கொள்கை

முன்னாள் அமெரிக்க அதிபர்களான பில்கிளிண்டனும் பராக் ஒபாமாவும் அமெரிக்காவிற்கு எதிரான ஆட்சியாளர்களுடன் மோதலை தவிர்த்து அவர்களை கையாளுதல் என்ற எண்ணத்தை தமது வெளியுறவுக்கொள்கையில் பாவித்தனர். அமெரிக்காவிற்கு ஒவ்வாத சர்வாதிகார ஆட்சியாளர்களுடன் முரண்படாமல் “கையாள்தல்” செய்ய வேண்டும் என்பது அவர்களது நோக்கமாக இருந்தது. அமெரிக்காவிற்கு  ஒவ்வாத அரசுகளை அயோக்கிய அரசுகள் எனச்சொல்லி முன்னாள் அமெரிக்க அதிபர்களான இரண்டு ஜோர்ஜ்புஷ்களும் ஒதுக்கியது போல் ஒதுக்காமல் அவர்களுடன் இருதரப்புக்கும் நலன் தரக்கூடிய வகையில் செயற்படுவதை கையாளும் கொள்கை எனப்பட்டது. அவர்களைப் பொறுத்தவரை கையாள்தல் என்பது இறுதி இலக்கல்ல, இலக்கைநோக்கிய நகர்வு. 

மியன்மார் படைத்துறையினரை அவர் கையாண்டு வீட்டுக்காவலில் வைக்கப்பட்ட ஆங்சான்சூகியை ஆட்சிப் பதவியில் அமர வழிவகுத்தார். கியூபா, சீனா, வட கொரியா, ஈரான் போன்ற நாடுகளுடன் செயற்படுத்திய கையாள்தல் கொள்கை போதிய பயனளிக்கவில்லை. பில்கிளிண்டனின் வெளியுறவுத்துறையில் பணிபுரிந்த ரொபேர்ட்சூட்டிங்கர் கையாளுதல் என்ற சொல்மோசமாக வரையறை  செய்யப்பட்டு அளவிற்கு அதிகமாகப் பாவிக்கப்படுகின்றது என்றார். மிக உயர்ந்த பேரம் பேசல் வலுவில் உள்ள அமெரிக்காவிலேயே கையாளுதல் சரியாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்றால் தமிழர்கள் கையாள்தல் கொள்கையைப் பாவித்து தமது நிலையை உயர்த்துவது எப்படி?

பரந்த அறிவற்ற அரசியலறிஞர்கள்

ஈழத் தமிழர்களைச் சூழவுள்ள புவிசார் அரசியலைப் பார்த்தோம் என்றால் சீனா இலங்கையை தனது பிடிக்குள் வைத்திருக்க முயற்ச்சிக்கின்றது என்பது முதன்மையான உண்மை. அதை எதிர்க்க ஈழத்தமிழர்களை இந்தியாவும் அமெரிக்காவும் தனித்தனியாகவோ இணைதோ பாவித்து இலங்கை மீது அழுத்தம் கொடுக்கும். அதை தமிழர்கள் வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்தி இலங்கை அரசு தமிழர்களுக்கு உரிமைகளை வழங்க அழுத்தம் கொடுக்கச் சொல்லி இலங்கை வாழ் தமிழர்கள் இந்தியாவுடனும் அமெரிக்காவுடனும் பேரம் பேசலாம் என சில அரசியல் அறிஞர்கள் சொல்கின்றார்கள். அவர்கள் வெறும் அரசியல் அறிஞர்கள் மட்டுமே. புவிசார அரசியல் அறிஞர்கள் அல்லர். இலங்கையின் ஏற்றுமதியில் 60வீதத்திற்கு மேலானவை வட அமெரிக்க மற்றும் மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகளிற்கு செல்கின்றது. இவற்றைத் தான் மேற்கு நாடுகள் எனச் சொல்கின்றனர். இலங்கை மேற்கு நாடுகளுக்குப் பாதகம் ஏற்படும் வகையில் சீனாவுடன் இணைய முடியாது. பொருளாதாரத்தடை கொண்டு வருவோம் என மேற்கு நாடுகள் அறிவித்தால் இலங்கை தனது கொள்கையை மேற்கு நாடுகளுக்கு இசைவாக மாற்றுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. சீனாவிற்கு இலங்கை செய்யும் ஏற்றுமதி சிங்கப்பூருக்குச் செய்யும் ஏற்றுமதியிலும் குறைவானது. இலங்கை தொடர்பான பொருளாதார அறிவுள்ள அரசியல் ஆய்வாளர்கள் மட்டுமே இலங்கையில் மேற்கு நாடுகளும் சீனாவும் இடையிலான போட்டியில் மேற்கு நாடுகளின் வலிமையை உணர்ந்து கருத்துச்சொல்லக்கூடியவர்களாக இருப்பார்கள். 

இலங்கையில் சீனப்படைத்தளப் பூச்சாண்டி

இலங்கையில் சீனா படைத்தளம் அமைக்கலாம் அல்லது அமைக்க முயற்ச்சிக்கின்றது. எனபடைத்துறை அறிவில்லாதவர்கள் மட்டுமே ஆணித்தரமாக முன்வைக்கின்றனர். இந்தியாவின் ஏவுகணை வீச்சு எல்லைக்குள் இந்தியாவிற்கு எதிரான நாடு படைத்தளம் அமைக்கமாட்டாது என்பதை உணர்ந்து கருத்துச்சொல்வதற்கு உலகெங்கும் உருவாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் புதிய படைக்கலன்களைப் பற்றிய அறிவுதேவை. B-21, C-5 எனப்படுபவை நெடுஞ்சாலைகளா எனக் கேட்பவர்களால் புவிசார் அரசியலை உணர்ந்து கருத்துச்சொல்ல முடியாது. அண்மையில் ஒரு காணொளிச் செய்தியில் அமெரிக்காவின் லேசர் படைக்கலன்களுக்கு சீனா அஞ்சிநடுங்குகின்றது என செய்தி வெளியிட்டிருந்தது. ஆனால் சீனாவிடமும் லேசர் படைக்கலன்கள் உள்ளன என்பதை அந்தகாணொளித் தயாரிப்பாளர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. இப்படிப்பட்ட அறிவாளிகள் நடுவில் தொலை நோக்கம் ஏதுமே இல்லாத தலைவர்களின் வழிகாட்டுதலுடன் தமிழர்கள் தங்கள் அரசியல் செயற்பாட்டை முன்னெடுக்க வேண்டியுள்ளது. 

பிரித்தலும் புகுத்தலும்

தமிழர்களின் எதிரி நாடுகள் தமிழர்களின் படைக்கலன் ஏந்திய போராட்டத்தை அழிக்க அதனுள் இருந்து சிலரை வெளியே எடுத்து கொழும்பிற்கு கொண்டு சென்றன. இப்போது அதே நாடுகள் ஒருவர் பின் ஒருவராக தமிழர்களின் அரசியல் கட்சிகளிடையே சில கொழும்பு அறிவாளிகளைப் புகுத்திக்கொண்டிருக்கின்றன. தமிழர்கள் இலங்கையை சூழவுள்ள பிரதேசத்தின் புவிசார் அரசியலில் எந்த பாகமும் வகிக்க முடியாத வகையில் அவர்களிடையே பல கட்சிகளை அவர்கள் உருவாக்கியுள்ளனர். 

இலங்கையிலும் வெளிநாடுகளிலும் வாழும் தமிழர்கள் உலக தாராண்மை வாதிகளில் மீது அளவிற்கு அதிகமான நம்பிக்கையை 2009 இன் பின்னர் வைத்தனர். பின்னர் அத்தாராண்மைவாதிகள் பல நாடுகளில் பின்னடைவுகளைச் சந்தித்து அவர்களது ஆட்சி அரியணையில் பழமைவாதிகளும் தேசியவாதிகளும் ஆட்சியில் அமர்ந்துள்ள நிலையில் தமிழர்கள் கையறு நிலையில் இப்போது இருக்கின்றனர். 

– வேல்தர்மா
 

https://www.virakesari.lk/article/83077

இலங்கை ஒற்றையாட்சி அரசின் நீதித்துறையும் ராஜபக்சக்களும்

2 days 11 hours ago
வலுவேறாக்கம் இல்லாத-
இலங்கை ஒற்றையாட்சி அரசின் நீதித்துறையும் ராஜபக்சக்களும்
ஈழத் தமிழர்களின் அரசியல்சார்ந்த விவகாரங்களில் வழங்கப்படும் தீர்ப்புகளின் சுயாதீனமற்ற தன்மை
 
 
main photo
 
இலங்கை ஒற்றையாட்சி அரசின் (Unitary State) நீதித்துறை எப்போதும் சுயாதீனமாகச் செயற்பட்டதாகக் கூற முடியாது. சில நேரங்களில் சுயாதீனமாகச் செயற்பட்டது என்று கூறினாலும் அது சிங்கள நிலை சார்ந்ததாக அமைந்திருக்கும். ஆனாலும் ஆட்சியாளர்களின் தேவை கருதி சில முக்கியமான சந்தர்ப்பங்களில், சுயாதீனத் தன்மை இழந்ததும் உண்டு. 1999 ஆம் ஆண்டு சந்திரிகா இரண்டாவது தடவையாக ஜனாதிபதியாகப் பதவியேற்றதும் சிறாணி பண்டாரந்யாக்கவை மூப்பு நிலைக்கு மாறாக உயர் நீதிமன்ற நீதியரசராக நியமித்திருந்தார். அப்போது எதிர்க்கட்சிகள் நாடாளுமன்றத்தில் பெரும் போராட்டமே நடத்தியிருந்தனர்- ஆனால் எதுவுமே நடக்கவில்லை. 2013ஆம் ஆண்டு மகிந்த ராஜபக்ச அவரை பிரதம நீதியரசராகப் பதவி உயர்த்தியிருந்தார்.
 
ஈழத் தமிழர்களின் அரசியல் விடுதலைக்கான அதிகாரப் பங்கீடுகள் பற்றிய பேச்சுக்களைத் தடுப்பதற்கான ஏற்பாடுகளும் உண்டு- இதனாலேயே, தமிழ்த்தேசியம் என்ற கோட்பாட்டை முன்வைத்து இலங்கை அரசாங்கத்தோடு அன்று பேச்சுக்கள் நடத்தப்பட்டிருந்தன

 

ஆனால் 2014ஆம் ஆண்டு அவரைப் பலத்காரமாகப் பதவியில் இருந்து நீக்கியிருந்தார். 1999ஆம் ஆண்டு அவரது நியமனத்தை எதிர்த்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சி 2014இல் அவருக்காக நாடாளுமன்றத்தில் பிரேரணைகளை நிறைவேற்றிப் பிரதம நீதியரசர் பதவியில் இருந்து நீக்கப்பட்டமை சட்டத்திற்கு மாறானதென நிரூபித்தது.

ஆனாலும் மகிந்த ராஜபக்ச நிறைவேற்று அதிகாரம் நாடாளுமன்றத்தை விட மீயுயர் அதிகாரம் கொண்டது எனச் சுட்டிக்காட்டி, மொகான் பீரிஸை பிரதம நீதியரசராக அவசர அவசரமாக நியமத்திருந்தார்.

மாகாண சபைகளின் நிதி அதிகாரங்களை பறிக்கும் சட்டமூலம் ஒன்று தொடர்பான சிறாணி பண்டாரநாயக்காவின் வியாக்கியானம் தன்னுடை நோக்கத்துக்கு மாறானது என்ற காரணத்தினாலேயே அவரைப் பதவி நீக்கி, மொகான் பீரிஸ் மூலமாக அந்தச் சட்ட மூலத்திற்குச் சார்பான வியாக்கியாணத்தை மகிந்த பெற்றிருந்தார்.

தற்போது கோட்டாபய ராஜபக்ச நாடாளுமன்றத் தேர்தல் விவகாரத்தில் உயர் நீதிமன்றத் தீர்ப்பை மீறி செயற்படுவேன் என்ற தொனியில் அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில் கருத்துக்களை முன்வைக்கிறார். எச்சரிக்கையும் விடுகிறார். இலங்கை அரசியல் யாப்பில் ஜனநாயகத்துக்கு முரணான சில சரத்துகள் இருப்பதாக அரசியல் விஞ்ஞானத்துறைப் பேராசிரியர்கள் பலர் ஏலவே கூறியிருக்கின்றனர்.

குறிப்பாக ஈழத் தமிழர்களின் அரசியல் விடுதலைக்கான அதிகாரப் பங்கீடுகள் பற்றிய பேச்சுக்களைத் தடுப்பதற்கான ஏற்பாடுகளும் உண்டு- இதனாலேயே, தமிழ்த்தேசியம் என்ற கோட்பாட்டை முன்வைத்துப் புலிகள் இலங்கை அரசாங்கத்தோடு பேச்சுக்களை நடத்தியிருந்தனர். (தமிழ்த் தேசியம் என்பது தமிழ் ஈழம் அல்ல)

பிரதான சிங்கள அரசியல் கட்சிகளின் மூத்த உறுப்பினர்களுக்குக் கூட அரசியல் யாப்பில் உள்ள முரண்பட்ட தன்மைகள், நீதித்துறையின் சுயாதீனம் அற்ற நிலைகள் குறித்து நன்றாகவே புரியும்--- ஆனால் ஆளும் கட்சியாக மாறும்போது அவை தங்களுக்கும் சாதகமாகத் தேவைப்படும் என்ற நோக்கில் எதிர்க்கட்சியாக இருக்கும்போது, ஏதோ ஜனநாயக மீட்பர்கள் போன்று கத்திவிட்டுப் பின்னர் அமைதியாகி விடுவர்.

 

தமிழ்த்தேசிய அரசியல் சிந்தனை மக்களிடம் தாராளமாகவே உண்டு. நாடாளுமன்றக் கலைப்பையடுத்து கோட்டாபய ராஜப்சவுக்கும் இலங்கை நீதித்துறைக்கும் தற்போது ஏற்பட்டுள்ள அதிகார இழுபறியும் அதன் பின்னரான அரசியல் சூழலும் நிச்சயம், தமிழர்களுக்கு சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் பற்றிய விழிப்புணர்ச்சியைக் கொடுக்கலாம்

 

அதுவும் ஈழத் தமிழர் சார்ந்த விடயங்களில் நீதித்துறை மாறான தீர்ப்புகளை வழங்கும்போது மகிழ்ச்சியோடு அமைதியாக இருப்பார்கள். குறிப்பாக வடக்குக் கிழக்குப் பிரிப்பு, தமிழ் அரசியல் கைதிகள் விவகாரம், காணி அபகரிப்பு, கைதாகும் இராணுவத்தினர் பிணையில் விடுதலை செய்யப்படுதல், அல்லது பொது மன்னிப்பு வழங்கப்படுதல் போன்ற விடயங்களில் அமைதியாக இருப்பர். (அப்போது சிங்கள தேசம் என்ற உணர்வு மேலோங்கியிருக்கும்)

வேண்டுமானால் அந்தக் கட்சிகளில் அங்கம் விகிக்கும் தமிழ் உறுப்பினர்கள் சும்மா ஒப்பாசாரத்துக்காக ஆவேசமாகச் சத்திட்டு அறிக்கை விடுவர்- அதுவும் அரசியல் நாடகம் என்று சிங்களத் தலைவர்களுக்கும் புரியும். ஆகவே தமிழ்க் கட்சிகள் இந்த ஒற்றையாட்சி அரசியல் யாப்புக்குள் நின்று கொண்டு சாதாரண கட்சி அரசியலில் ஈடுபடும் அதேவேளை, தமிழ்த் தேசியக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் இருதரப்புப் பேச்சுக்கான அழுத்தங்களைக் கொடுக்க வேண்டும்.

ஆனால் 2009ஆம் ஆண்டு மே மாதத்திற்குப் பின்னரான நிலையில் கடந்த ஒரு தசாப்பத காலத்தில் அதற்கான தற்துணிவு தமிழ்க் கட்சிகளிடம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. குறிப்பாகத் தமிழரசுக் கட்சி 1950-60களில் வெளிக்காட்டிய தமது அரசியல் இயலாமைகளில் இருந்து பாடம் கற்காமல் முப்பது ஆண்டுகால போரின் பின்னரும் மீண்டும் அந்த இயலாமைகளையே தமது மிதவாத அரசியலாகவும் புதிய ஜனநாயகப் பண்பாகவும் கண்பித்து மற்றுமொரு அழிவை நோக்கிச் செல்கின்றதா என்ற கேள்விகளும் எழாமலில்லை.

தமிழ்த்தேசிய அரசியல் சிந்தனை மக்களிடம் தாராளமாகவே உண்டு. நாடாளுமன்றக் கலைப்பையடுத்து கோட்டாபய ராஜப்சவுக்கும் இலங்கை நீதித்துறைக்கும் தற்போது ஏற்பட்டுள்ள அதிகார இழுபறியும் அதன் பின்னரான அரசியல் சூழலும் நிச்சயம், தமிழ் இளைஞர்களுக்கு சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் பற்றிய விழிப்புணர்ச்சியைக் கொடுக்கலாம்.

அது மாற்று அரசியல் தளத்திற்கான, ஜனநாயகக் கட்டமைப்பின் கீழான தேசிய இயக்கம் ஒன்றின் உருவாக்கத்துக்கான சிந்தனையைத் தோற்றுவிக்கலாம்.

https://www.koormai.com/pathivu.html?vakai=4&therivu=1559&fbclid=IwAR3rjsCxhVsjzvYb2jszFhFethRrngR8nn7zNSbKsUXx73oyCsKL7IoxX28

கொரோனா வைரஸ் காரணமாக செயற்படும் நாடாளுமன்றம் இல்லாத நிலையில் இலங்கை

3 days 8 hours ago
கொரோனா வைரஸ் காரணமாக செயற்படும் நாடாளுமன்றம் இல்லாத நிலையில் இலங்கை
  • டி.டபில்யூ

இலங்கை செவ்வாய்கிழமை கொரோனா வைரசிஸ் முடக்கலை தளர்த்தியது, கொழும்பு கம்பஹாவில் ஊரடங்குகள் தளர்த்தப்பட்டுள்ள நிலையில் நாடாளுமன்றத்தை கலைக்கும் ஜனாதிபதி கோத்தபாய ராஜபக்சவின் நடவடிக்கை தொடர்பில் மீண்டும் கவனம் திரும்பியுள்ளது.

இலங்கை தற்போது ராஜபக்சவின் அதிகாரத்தை கேள்விக்குட்படுத்துவதற்கான நாடாளுமன்றம இல்லாமல் செயற்படுகின்றது. அரசமைப்பு செயற்பாட்டாளர்கள் கூடிய விரைவில் தேர்தல் இடம்பெறவேண்டும் என வேண்டுகோள் விடுக்கின்றனர்.

Parliament-SL-2-2-300x113.jpgகடந்த நவம்பரில் ராஜபக்ச ஜனாதிபதி தேர்தலில் இலகுவாக வெற்றிபெற்றார், எதிர்கட்சியினர் பெரும்பான்மையாக காணப்பட்ட நாடாளுமன்றத்துடன் தனது ஜனாதிபதி பொறுப்பை ஏற்றார்.
இலங்கையின் அரசமைப்பு அனுமதித்துள்ள படி அவர் மார்ச் இரண்டாம் திகதி நாடாளுமன்றத்தை கலைத்ததுடன் ஏப்பிரல் 25 ம் திகதி தேர்தலிற்கு அழைப்பு விடுத்தார்.

இலங்கையின் ஆட்சமுறையின்படி ஜனாதிபதி பிரதமரை நியமிக்கின்றார் அவர்கள்இருவரும் இணைந்து நிறைவேற்று அதிகாரத்தை பகிர்ந்துகொள்கின்றனர்.

2019 தேர்தலின் பின்னர் ராஜபக்ச சகோதரர்களே இரு பதவிகளிலும் உள்ளனர், தேர்தலில் அவர்களிற்கு மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை கிடைத்தால் அவர்கள் இலங்கையில் தங்கள் அரசியல் அதிகாரத்தை உறுதிசெய்துகொள்வார்கள்.mahinda-gota-2-300x169.jpg

ஆகஸ்ட் வரை தேர்தல் இல்லை?
எனினும் கொரோனா வைரஸ் இந்த நடவடிக்கைகளை குழப்பத்திற்குள் தள்ளியுள்ளது.தேர்தல்கள் ஜூன் 20 ம் திகதிவரை பிற்போடப்பட்டுள்ளன. வைரஸ் பரவல் அதிகரித்தால் தேர்தல் மீண்டும் பிற்போடப்படலாம் என்ற கரிசனை காணப்படுகின்றது.

election-commision-2.jpg
அரசமைப்பு அனுமதியளித்துள்ளதன் காரணமாக நாடாளுமன்றத்தை கலைத்தமை தொடர்பில் எந்த சர்ச்சையும் இல்லை என்கின்றார் இலங்கையை சேர்ந்த அரசமைப்பு நிபுணர் அசங்க வெலிகம.
எனினும் இந்த அதிகாரத்தை பயன்படுத்துவது தொடர்பில் முக்கியமான விதிமுறைகள் உள்ளன என குறிப்பிடும் அவர் மூன்று மாதத்திற்குள் தேர்தல் இடம்பெறவேண்டும் புதிய நாடாளுமன்றம் கூட்டப்படவேண்டும் என தெரிவிக்கின்றார்.

நாடாளுமன்றம் இல்லாத காலத்தை கூடியளவிற்கு கடுமையாக கட்டுப்படுத்துவதற்காகவே அரசமைப்பு ஏற்பாடு எனவும் அவர் தெரிவித்துள்ளார்.
ஜீன் 20 ம் திகதி நாடாளுமன்ற தேர்தல் நடைபெறும் என அறிவிப்பு வெளியாகியுள்ளது.

எனினும் இந்த திகதி என்பது அரசமைப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ள மூன்று மாதகாலத்தை கடந்தது.

ஆகஸ்ட் வரை நாடாளுமன்றத்திற்கு தேர்தலை நடத்த முடியாது என தேர்தல் ஆணையகம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளதால் நிலைமை மேலும் குழப்பமானதாக மாறியுள்ளது என்கின்றார் அசங்க வெலிகல asanga1-300x168.jpg

புதிய திகதியில் தேர்தலை நடத்த முடியாது என கடந்த வாரம் அறிவித்துள்ளது,தேர்தலை நடத்துவதால் வாக்காளர்களிற்கு பாதிப்பில்லை என சுகாதார அதிகாரிகள் அறிவித்து பத்து வாரத்தின் பின்னரே தேர்தலை நடத்த முடியும் என தேர்தல் ஆணைக்குழு தெரிவித்துள்ளது.

இலங்கை இதுவரை 1500 பேர் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர் பத்துபேர் உயிரிழந்துள்ளனர்,இலங்கை வைரசினை கட்டுப்படுத்துவதில் வெற்றி கண்டுள்ளது,எனினும் நோயாளிகளின் துல்லியமான எண்ணிக்கையை கணிப்பிடும் விதத்தில் போதியளவு சோதனைகள் இடம்பெறவில்லை என விமர்சகர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.

ராஜபக்ச அதிகாரத்தை பலப்படுத்துகின்றார்

gotabaya-may-29-300x169.jpg

கொரோனா வைரஸ் முடக்கல் நிலையால் ஏற்பட்டுள்ள அரசியல் வெற்றிடம் காரணமாக,அமைச்சுகளின் முக்கிய பதவிகளிற்கு இராணுவ அதிகாரிகளை நியமித்துள்ளதன் மூலம் ராஜபக்ச தனது பிடியை பலப்படுத்தியுள்ளார்.
நாடாளுமன்றம் இல்லாத நிலையில் ,இலங்கையின் கொரோனா வைரசிற்கு எதிரான நடவடிக்கையை ராஜபக்ச தலைமையிலான நிறைவேற்று அதிகாரமும் படையினரும் முன்னெடுக்கின்றனர்.

பெரும்பான்மையினரை கவர்வதை அடிப்படையாக வைத்த தனது நடவடிக்கைளை ஜனாதிபதி வலுப்படுத்தியுள்ளார் என தெரிவிக்கும் மனித உரிமை செயற்பாட்டாளர் ருக்கி பெர்ணான்டோ நாடு கொரோனா வைரசிற்கு எதிராக போராடும் வேளையில் மாற்றுக்கருத்துடையவர்களிற்கு எதிரான ஒடுக்குமுறைகள் அதிகரித்துள்ளன எனவும் அவர் தெரிவிக்கின்றார்.

சிறுபான்மையினர் குறிப்பாக முஸ்லீம்கள் வெறுப்புணர்வை எதிர்கொள்கின்றனர் என அவர் சுட்டிக்காட்டுகின்றார்.

இதேவேளை ராஜபக்ச வேறு அமைச்சுகளை சேர்ந்த பல்வேறு திணைக்களங்களை தனது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்துள்ளார்.

இந்த நடவடிக்கைகள் அதிகளவிற்கு அரசமைப்பு ரீதியானவை என்பதை விட அரசியல் ரீதியிலானவை என தெரிவிக்கின்றார் அசங்கவெலிகல.
அரசாங்கம் தான் அரசமைப்பு குறித்து அதிகம் கவலைப்படவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்தியுள்ளது என்கின்றார் அவர்.

அதிகாரங்களை மத்தியில் குவிப்பது பாதுகாப்பை பலப்படுத்துவது ஆகிய வாக்குறுதிகளை முன்வைத்தே ராஜபக்ச தேர்தலில் பிரச்சாரம் செய்தார்.

முழு விவரிப்பும் பாதுகாப்பை அடிப்படையாக கொண்டது, உயிர்த்த ஞாயிறு தாக்குதல் முதல் தேர்தல்வரை என்கின்றார் புலனாய்வு ஆய்வாளர் தருன் நாயர்.

கோத்தபாய ராஜபக்ச வலுவான தலைமைத்துவம் என்ற வாக்குறுதியின் அடிப்படையில் தெரிசு செய்யப்பட்டார் என குறிப்பிடும் அவர் சிங்கள பௌத்தர்கள் யுத்தத்தை முடிவிற்கு கொண்டுவந்தவராக அவரை பார்க்கின்றனர் எனவும் தருண் நாயர் தெரிவிக்கின்றார்.

ஆட்சியின் மீதான தனது பிடியை வலுப்படுத்துவதற்காக அவர் தனது இராணுவரீதியிலான ஈர்ப்பினை பபயன்படுத்த முயலும் நோக்கத்துடன் அவர் காணப்படுகின்றார் எனவும் நாயர் தெரிவிக்கின்றார்.

http://thinakkural.lk/article/44082

கொவிட்-19 பெருந்தொற்றின் பின்னர் உலக அரசியலின் திசைவழிகள்

4 days 20 hours ago
கொவிட்-19 பெருந்தொற்றின் பின்னர் உலக அரசியலின் திசைவழிகள்  

 

 

image_e4ff8dbdcd.jpg-தெ. ஞாலசீர்த்தி மீநிலங்கோ

அல்லைப்பிட்டியில் இருந்தவனின் தலைவிதியை, அமெரிக்காவில் இருந்தவன் தீர்மானித்த காலம் ஒன்று இருந்தது. இப்போதும் அப்படித்தான் என்று நினைக்கிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். காலம் மாறிவிட்டது; அவர்கள் காலாவதியாகி விட்டார்கள்.

கற்பனைக்கும் யதார்த்தத்துக்கும் இடையிலான இடைவெளி நூலளவே. கனவு காணலாம்; அதில் தவறில்லை. ஆனால், கற்பனையில் வாழ இயலாது. ஒருவேளை, அவ்வாறு வாழ முயன்றால், யதார்த்தம் அவர்கள் முகத்தில் அறையும். ஆனால், பலர் கற்பனையிலும் கனவிலுமே வாழ்கிறார்கள். யதார்த்தம், அவர்களை ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு, அப்பால் நகர்கிறது.

இன்றைய உலக அரசியலின் நிலையும், இப்படித்தான் இருக்கிறது. உலக ஒழுங்கு, மிக வேகமாக மாறிவருகிறது. அம்மாற்றங்கள் தவிர்க்க இயலாதவை.

ஆனால், பழைய மாதிரியே, இன்னமும் உலகம் இயங்குகிறது என்று நினைப்பவர்களும் ஆள்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்காகப் பரிதாபப்படலாம். அவ்வளவே! தமிழர்களுக்கான தீர்வு, மேற்குலகத் தலைநகரங்களில் இருக்கிறது என்று நம்புகிறவர்களுக்கும் இவர்களுக்கும் வேறுபாடு அதிகமில்லை.

கொவிட்-19 பெருந்தொற்றின் பின்னரான உலக ஒழுங்கு, எவ்வாறு இருக்கும் என்று சிந்திக்கும் போது, சில திசைவழிகளை இங்கு குறிப்பது தகும். இவை, இலங்கை போன்ற நாடுகள், கணக்கில் எடுக்க வேண்டிய மாற்றங்கள் ஆகும்.

உலகமே, 'நிதிமூலதனம்' என்ற பெருஞ்சங்கிலியால் கட்டப்பட்டுள்ள நிலையில், அந்த நிதிமூலதனத்தின் அடியாளத்தில் ஏற்படும் மாற்றங்கள், பல்வேறு வடிவங்களில், இலங்கை போன்ற மூன்றாமுலக நாடுகளில் செல்வாக்குச் செலுத்துகிறது.

முதன்மையை இழந்த அமெரிக்கா

கொவிட்-19 பெருந்தொற்றால், மிகவும் மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்ட நாடு அமெரிக்கா. அங்கு, ஒரு இலட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்கள், கொவிட்-19இன் தாக்கத்துக்கு உள்ளாகி இறந்திருக்கிறார்கள். 'உலகின் தலைவன்' என்ற நிலையை, அமெரிக்கா இப்போது கிட்டத்தட்ட இழந்துள்ளது எனலாம். பொருத்தமாகச் சொல்வதானால், தலைமைப் பதவிக்குச் சேடம் இழுக்கிறது.

அமெரிக்காவின் உலக ஆதிக்க நோக்கம், முதலாம் உலகப் போர்க் காலத்திலேயே உருவாகிவிட்டது. அந்தப் போரால், பெரும் பொருள் இழப்பையும் உழைப்பாற்றல் உடையோரின் உயிரிழப்பையும் சந்தித்த ஐரோப்பிய நாடுகளை விட, மேன்மையான ஒரு பொருளாதார வல்லரசாக அமெரிக்கா வளர்ந்தது.

இரண்டாம் உலகப் போரில், அமெரிக்கா உலக மக்களின் நலன்காக்க வேண்டிப் பங்குபற்றவில்லை. பாசிசத்துக்கு எதிரான அப்போரில், அதிகளவான தியாகங்களைச் செய்த நாடு, சோவியத் ஒன்றியம் தான். மிகக் குறைவான உயிர்ச் சேதத்தையும் உடைமைச் சேதத்தையும் சந்தித்த அமெரிக்கா, அப்போரின் விளைவாக, உலகின் மிக வலிய பொருளாதார, ஆயுத வல்லரசாகத் தன்னை நிலைநாட்டிக் கொண்டது.

2008ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட உலகப் பொருளாதார நெருக்கடி, அமெரிக்காவின் முதன்மை நிலையில் ஏற்படுத்திய தாக்கம் பெரியது. ஆனாலும், அமெரிக்காவின் பொருளாதாரச் சரிவால், அமெரிக்காவின் உலக ஆதிக்கம் உடனடியாக முடிவுக்கு வராது. பிறபொருளாதாரங்களின் வளர்ச்சி, அமெரிக்காவின் பொருளாதாரத்தின் செல்வாக்கையும் ஆதிக்கத்தையும் குறைக்கும் என்பது உண்மை.

எனினும், அமெரிக்காவே உலகின் பெரிய போர் இயந்திரத்துக்குப் பொறுப்பாக உள்ளது. அதுவரை, உலக அலுவல்களில், அமெரிக்காவில் செல்வாக்கு அதிகமாக இருக்கும். எனினும், என்றென்றைக்குமல்ல என்பதை, கொவிட்-19 நிரூபித்துள்ளது.

கடந்த பத்தாண்டுகளில், அமெரிக்காவால், உலக அலுவல்களில் நினைத்ததைச் செய்ய இயலவில்லை. ஈராக்கிலும் லிபியாவிலும் செய்ததை, சிரியாவில் செய்ய இயலவில்லை.

இலத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில், தனக்கு உவப்பில்லாத ஆட்சிகளைக் கவிழ்த்து வந்துள்ள அமெரிக்காவால், இப்போது அதைச் செய்ய இயலவில்லை என்பதற்கு, வெனிசுவேலா நல்லதோர் உதாரணம். ஈரானுக்கு எதிரான மிரட்டல் பலனளிக்கவில்லை. வடகொரியாவை ஏமாற்ற முடியவில்லை.

'அமெரிக்கா தலைமையிலான உலக ஒழுங்கு, முடிவுக்கு வந்துவிட்டது என்ற யதார்த்தத்தை, நாம் ஏற்றுக் கொண்டாக வேண்டும்' என்று, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் அயலுறவுகளுக்கான தலைவர் ஜோசப் போரஸ், திங்கட்கிழமை (25) ஜேர்மன் இராஜதந்திரிகளுடனான கூட்டத்தில் தெரிவித்தார். இது மிகவும் முக்கியமானதொரு நிகழ்வாகும். அமெரிக்காவின் நெருக்கடிகள் குறித்து, மூடிய கதவுகளுக்குப் பின்னால் பேசப்பட்டாலும், இதுவரை மேற்குலக நாடுகளின் தலைவர்கள் யாரும், பொதுவெளியில் பேசவில்லை. இவ்வாறு பேசுவது, இதுவே முதல்முறை.

'அமெரிக்கா தலைமையிலான உலகின் முடிவு குறித்தும், நூற்றாண்டில், ஆசியாவின் மேலெழுந்த வருகை பற்றியும் தொடர்ந்து ஆய்வாளர்கள் பேசி வந்திருக்கிறார்கள். இப்போது, அது எம் கண்முன்னே அரங்கேறுகிறது. யாருடைய பக்கத்தை நாம் தேர்ந்தெடுப்பது என்ற முடிவை, விரைவாகச் எட்டவேண்டிய நிலைக்கு, கொவிட்-19 எம்மைத் தள்ளியுள்ளது' என்று ஜோசப் போரஸ் மேலும் தெரிவித்துள்ளார்.

ஜேர்மனியும் பிரான்ஸும், அமெரிக்காவிலிருந்து விலகிய கொள்கை வகுப்புகளை நோக்கி நகர்ந்துள்ளன. அமெரிக்கா தலைமை வகிக்காத ஒரு உலக ஒழுங்கை நோக்கி, நாம் மெதுவாக நகர்கிறோம் என்பது உண்மை.

சீனா: பாதைகள் பலவிதம்

நாம் விரும்பினாலோ விரும்பாவிட்டாலோ, உலகின் முதன்மை நிலையைச் சீனா அடைந்துள்ளது என்ற உண்மையை ஏற்றாக வேண்டும். சீனா இன்று, தன் முதன்மை நிலையை, பலவழிகளிலும் நிறுவுவதனூடாகத் தன்னை நிலைநிறுத்த முனைகிறது.

அமெரிக்க டொலர் மய்யப் பொருளாதாரத்தில் இருந்து, நாடுகளை மெதுமெதுவாகச் சீனா வெளியே கொண்டுவருகிறது. சீனா, தனது நாணயமான யுவானிலேயே நாடுகளுடன் வர்த்தக நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுகிறது. அதேவேளை, அமெரிக்க டொலர் அல்லாத ஏனைய நாணயங்களிலும், வர்த்தக நடவடிக்கைகளை ஊக்குவிக்கிறது. இதன்மூலம், டொலர் மய்யப் பொருளாதாரத்துக்கு, பாரிய நெருக்கடியை ஏற்படுத்துகிறது.

உலகில், உற்பத்திச் சந்தையின் மய்யமாகச் சீனா இருக்கிறது. இதன்மூலம், உற்பத்திச் சந்தையின் கட்டுப்பாடு மறைமுகமாக, சீனாவின் கைகளுக்கு வந்து சேர்ந்துள்ளது. சீனாவில், கொவிட்-19 தொற்று வீரியம் அடையத் தொடங்கிய போது, பல மேற்குலக நாடுகளில் மக்கள், கழிவறைக் காகிதங்களுக்குப் பல்பொருள் அங்காடிகளில் சண்டையிட்டார்கள். ஏன் என்று, யோசித்துப் பாருங்கள். இதுவோர் உதாரணம் மட்டுமே.

இந்தியாவுடனான எல்லை தவிர்த்து, ஏனைய அனைத்து எல்லை நாடுகளுடனும், சீனா எல்லை உடன்படிக்கைகளை எட்டியுள்ளது. கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் சீனா, தனது கடல் எல்லைகளைப் பாதுகாப்பதில் கூடிய கவனம் செலுத்துகிறது. குறிப்பாக, தென்சீனக் கடலில், அமெரிக்காவின் தொடர்ச்சியான ஆத்திரமூட்டல்களுக்கு எதிர்வினையாற்றத் தயாராகியுள்ளது.

சீனாவின் 'ஒரு பட்டி, ஒரு பாதைத் திட்டம்' (One Road One Belt Initiative), ஆசியாவையும் ஆபிரிக்காவையும் ஐரோப்பாவையும் இணைத்துள்ளது. சர்வதேச வணிகத்தில், புதிய சாத்தியப்பாடுகளை இது திறந்து வைத்துள்ளது. சீனா, தன்னை ஒரு பொருளாதார வல்லரசாக நிறுவும் முயற்சியில், இத்திட்டம் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. இத்திட்டம், பொருளாதார ரீதியில் நீண்டகாலத்துக்கு ,சீனாவின் முதன்மை நிலையைத் தக்க வைக்க உதவக்கூடும்.

இன்றைய நிலையில், முதன்மை நிலையை சீனா அடைவதற்கு, இரண்டு வழிகளைப் பின்பற்றக் கூடும். முதலாவது, ஆசியப் பசுபிக் பிராந்தியத்தின் முழுமையான கட்டுப்பாட்டைப் பெறுவதன் ஊடாக, அமெரிக்காவை ஒதுக்கி வெற்றி காண்பதாகும். இதனூடாகச் சீனா, தனது முதன்மை நிலையை உலகுக்கு அறிவிக்கலாம்.

இரண்டாவது வழி, மூலோபாய ரீதியில் அமெரிக்காவைப் பலதளங்களில் பின்தள்ளி, முதன்மை இடத்தைப் பிடிப்பது. இரண்டு வழிகளையும், ஒருசேர சீனா பின்பற்றவும் கூடும்.

இதைப் பார்க்கும் போது, இரண்டாம் உலக யுத்தத்தைத் தொடர்ந்த கெடுபிடிப்போர்க் காலம், நினைவுக்கு வரலாம். ஆனால், இனிவரப்போகும் காலம், மிகவும் வித்தியாசமானது.

சோவியத் ஒன்றியத்துக்குப் பொருளாதார பலமோ, உலகப் பொருளாதாரத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் தேவையோ இருக்கவில்லை. ஆனால், சீனாவே உலகப் பொருளாதாரத்தின் ஊன்றுகோலாக, இன்று திகழ்கின்றது. உலகின் பெரும்பான்மையான நாடுகளில், அரசியல் ரீதியாக இல்லாவிட்டாலும், பொருளாதார ரீதியில், சீனா செல்வாக்குச் செலுத்துகின்றது.

ஓன்றை மட்டும் உறுதியாகச் சொல்லலாம். அடுத்த 20 ஆண்டுகளுக்கு, அனைத்துத் தளங்களிலும், ஆசியப் பிராந்தியம் வளர்ச்சியடைவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம் காணப்படுகின்றன. இதனால், ஆசியாவில் தனது பிடியைச் சீனா இறுக்கும். ஆசியாவை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்துவதன் ஊடு, உலக ஆதிக்கத்தை நோக்கிச் சீனா பயணிக்கும். அமெரிக்காவால் பொருளாதார ரீதியாக எதிர்வினையாற்ற இயலாத நிலையில், இராணுவ ரீதியாக எதிர்வினையாற்றும். இதன் பாதிப்புகளை ஆசியர்களே எதிர்கொள்வர்.

கடந்த ஒரு நூற்றாண்டு காலமாக, ஆதிக்கப் போட்டியின் மய்யமாக மத்திய கிழக்கு எவ்வாறு இருந்ததோ, அதேபோல, அடுத்த நூற்றாண்டில், ஆசியாவே ஆதிக்கப் போட்டியின் மய்யமாகும். இதையும் சேர்த்தே 'ஆசியாவின் நூற்றாண்டு' என்று, நாம் அழைக்கவியலும்.

தேசியவாத எழுச்சியின் ஆபத்துகள்

கடந்த பத்தாண்டுகளில், உலகெங்கும் தேசியவாதம் மீளெழுச்சி கொண்டுள்ளது. அது குறிப்பாக, அதிவலது நோக்கியதாகவும் பாசிச மிரட்டலாகவும் வெளிப்பட்டுள்ளது.

கொவிட்-19 பெருந்தொற்று, இதை வெளிப்படையாகவும் நிறுவனமயப்படுத்தப்பட்ட வகையிலும், செய்வதற்கான வாய்ப்பை உருவாக்கிக் கொடுத்துள்ளது.

இன்று மக்களைக் கைவிட்டு, பெருநிறுவனங்களையும் செல்வந்தர்களையும், தேசியவாத அடிப்படையிலான அரசாங்கங்களே இவ்வாறு முன்னின்று செய்கின்றன. அமெரிக்காவில், கொவிட்-19 தொற்று வீரியம் அடைந்த கடந்த இரண்டு மாதங்களில், அமெரிக்கச் செல்வந்தர்களின் சொத்துகள், 15மூத்தால் அதிகரித்துள்ளன.

கொவிட்-19 பெருந்தொற்றுக்குப் பின்னரான உலகில், தீவிர வலதுசாரித் தேசிய எழுச்சி, மிக முக்கிய சவாலாக இருக்கும். தேசியத்தின் போர்வையில், அடிப்படை உரிமைகள் மறுக்கப்பட்ட சூழல், இயல்பாகத் தோற்றம் பெறும். இப்போது, பல மத்திய ஆசிய நாடுகளிலும் கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் இதன் குணம்குறிகளைக் காணவியலும்.

கொவிட்-19 பெருந்தொற்று, புதிய களங்களைத் தேசியவாதம்; கண்டடைவதற்கு, இரண்டு வழிகளை அமைத்துக் கொடுத்துள்ளது. முதலாவது, அரசுகள் எல்லைகளை மூடி, பொருள்கள் ஏற்றுமதியை (குறிப்பாக, மருத்துவத்துறைசார்) தடைசெய்து, தேசியவாதத்தை வளர்த்தன. திறந்த சந்தையை, முன்மொழிந்து முன்னின்ற அமெரிக்கா, ஜேர்மனி போன்ற நாடுகளே இதைச் செய்தன.

இரண்டாவது, கொவிட்-19 தொற்று நெருக்கடியைக் கையாள இயலாத அரசாங்கங்கள், தேசியவாதத்தைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டு, கவனத்தைத் திசைதிருப்பின. இரண்டுமே, தீவிர தேசியவாதத்தின் எழுச்சிக்கும் பரவுகைக்கும் வழி செய்தன.

கொவிட்-19 பெருந்தொற்று ஏற்படுத்திய பொருளாதாரப் பாதிப்புகள், வேலையிழப்புகள், மனஉளைச்சல், நம்பிக்கையீனம், நிச்சயமின்மை என்பன, தேசியவாதத்தின் தீவிர வடிவங்கள் செல்வாக்குப் பெறுவதற்கான களங்கள் ஆகும். கொவிட்-19 பெருந்தொற்றுக்குப் பின்னர், இதே தேசியவாதத்தின் பெயரால், எமது உரிமைகள் எமக்குச் சொந்தமில்லாமல் போவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம்.

உலகம் மாறிவிட்டது. கண்களை மூடிக்கொண்டு உலகம் இருண்டுவிட்டதென்று சொல்வது, எவ்வளவு அபத்தமோ அதைப்போன்றதே உலக ஒழுங்கின் மாற்றங்களை ஏற்க மறுப்பதும் ஆகும்.

பெருந்தொற்றின் பின்னரான காலம் ஆபத்தானது. ஆதிக்கப் போட்டிக்கான பேரரங்கின் ஒருபகுதியாக, நாடுகள் திகழும். அந்தப் போட்டி, போர்களைத் தூண்டலாம்.

சிறுபான்மையினரை ஒடுக்கவும் உரிமைகளைப் பறிப்பதற்கும், வீச்சடைந்துள்ள தேசியவாதம் காரணியாகலாம். ஓவ்வொரு நாடும் அதன் மக்களும், மிகக் கவனமாக, அடுத்த அடியை எடுத்து வைக்க வேண்டும். ஒரு நிமிடம் கண்ணயர்ந்தாலும், பாசிச சர்வாதிகாரம்தான் எமக்குப் பரிசாகக் கிடைக்கும்.

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/கொவிட்-19-பெருந்தொற்றின்-பின்னர்-உலக-அரசியலின்-திசைவழிகள்/91-251022

கொல்லாத கொரோனா வைரஸும் கொன்ற அரசாங்கமும்

4 days 20 hours ago
கொல்லாத கொரோனா வைரஸும் கொன்ற அரசாங்கமும்  

 

 

image_732b4438bc.jpgகடந்த வாரம், கொழும்பில் தனிப்பட்ட முறையில், நிவாரணம் வழங்க முற்பட்ட வேளை, ஏற்பட்ட சனநெரிசலில் சிக்கி, மூன்று பெண்கள் உயிரிழந்தார்கள். இது, இலங்கையின் தற்போதைய நிலையை எடுத்துக் காட்டுகிறது.

கொழும்பில், கடந்த இரண்டு மாதங்களுக்கு மேலாக ஊடரங்கு அமலில் இருந்தது. அன்றாடங்காய்ச்சிகளின் நிலை குறித்து, யாரும் கவலைப்படுவதாகத் தெரியவில்லை.

மரணமடைந்த மூன்று இன்னுயிர்களுக்கும், பொறுப்புச் சொல்ல வேண்டியது யார், இது யாருடைய தவறு, நிவாரணத்தை வழங்கியவர்களின் தவறா, நிவாரணத்தைப் பெறச் சென்றவர்களின் தவறா, முண்டியடித்து நிவாரணத்துக்குச் செல்வதற்கான நிலைமையை ஏற்படுத்திய அரசாங்கத்தின் தவறா?

இலங்கை அரசாங்கம், மிகவும் மோசமான முறையில் இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைக் கையாளுகிறது. கொவிட்-19 பெருந்தொற்றை விட, பொதுத்தேர்தலே அரசாங்கத்துக்குப் பெரிய பிரச்சினையாக இருக்கிறது. அதிகாரத்துக்கான அவா, அப்பாவிகளைக் காவு கொள்கிறது. கொரோனா வைரஸிடமிருந்து தப்பி, பட்டினியால் மரணிக்கும் கதைகளை, நாம் கேட்க நேருகிறது.

கொரோனா வைரஸ் பரவுவதைத் தடுப்பதைப் போர் என்று அறிவித்த அரசாங்கம், அப்பாவி மக்களை அந்தரிக்க வைத்துள்ளது. இப்போது, நாம் பேசும் கதை, எல்லோரும் அறிந்த கதை. இந்நிகழ்வு, அடுப்பெரியா வீடுகள் எத்தனை, பாலறியாக் குழந்தைகள் எத்தனை, உணவறியாக் குடும்பங்கள் எத்தனை போன்ற கேள்விகள் பதிலின்றி, அரசாங்கத்தைச் சுட்டியபடியே உள்ளன. இந்தக் கேள்விகளைக் கேட்போர் யாருமில்லை. சமூக ஊடகங்கள், பொழுதுபோக்கை நிறைக்கையில், இந்தக் கேள்விகள் அர்த்தம் இழக்கின்றன.

'கொரோனா வைரஸ் பரவுகைக்கு எதிரான போர்' என்று, ஊடகங்கள் உரக்கக் கத்துகின்றன. தமிழ் ஊடகங்களும் இந்தக் கோஷத்தில் இணைகின்றன.

இலங்கையில் வறுமை ஒழிப்புப் பற்றி, அரசியல்வாதிகளிடம் பேசுவதில் பயனில்லை. ஏனெனில், 'பொருளாதார நெருக்கடிதான் வறுமைக்குக் காரணம்' என்று, சில அரசியல்வாதிகள் காற்றில் கத்திவீசுகிறார்கள். இன்னும் சிலர், 'இது உலகப் பிரச்சினை' என்று நழுவுகிறார்கள். இன்னும் சிலர், 'முதலாளிகளை அரசு பிணையெடுத்தால், வறுமை ஒழியும்' என்று வாதிடுகிறார்கள்.

வறுமையின் கொடுமையை உணராதவர்களிடம், வறுமை ஒழிப்பைப் பற்றிப் பேசுவது எவ்வளவு பெரிய அபத்தம். இன்னொருபுறம், கொரோனா வைரஸ் தான், வறுமையை உருவாக்கியது என்ற மாயையையும், எல்லோரும் சேர்ந்து உருவாக்குகிறார்கள். மொத்தத்தில், பிரச்சினையின் அடிப்படைகளை ஆராயாமல், 'மடைமாற்றும்' வேலைகள் வெற்றிகரமாக நடக்கின்றன. வறுமையும் அரசியலாகிறது; எதிர்வரும் தேர்தலுக்கான பயனுள்ள பிரசாரக் கருவியாகிறது.

இன்று, இலங்கை எதிர்நோக்குகின்ற பிரச்சினைகளை, நேர்நிலையாக நின்று எதிர்கொண்டாக வேண்டும். அதற்குத் தகுதியான தலைமையோ, அரசியல் பண்பாடோ இல்லை; அதை வளர்த்தெடுப்பதற்கான மக்கள் இயக்கங்களும் இல்லை.

இலங்கை அரசியலின் வங்குரோத்து நிலையின் உச்சபட்ச வெளிப்பாடே, இன்று நடக்கும் நிகழ்வுகள் ஆகும். இலங்கையில், கொரோனா வைரஸ் நோய்த் தொற்றாகவன்றி, அரசியல் ஆயுதமாகவே வலிமையுடன் வெளிப்படுகிறது.

கொரோனா வைரஸ் தொற்று, இலங்கையின் உள்ளார்ந்த பிரச்சினைகளைப் பொது வெளிக்குக் கொண்டு வந்துள்ளது. நீண்டகாலமாக, மக்கள் நலன்சாரா அரசியல் பொருளாதாரத்தின் கோர விளைவுகளையே மக்கள், இன்று எதிர் நோக்குகிறார்கள். 1977இல் திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கையை, இலங்கை அறிமுகப்படுத்தியது முதல், பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள் அதிகரிக்கத் தொடங்கின. கடந்த பத்தாண்டுகளில், அவை உச்சம் தொட்டுள்ளன.

கொரோனா வைரஸும் எமது வாழ்க்கை முறையையும் பொருளாதார முறையையும் கேள்விக்கு உள்ளாக்கியுள்ளது. கேள்வி கேட்காமல், போராடாமல் மக்களுக்கு எதுவும் கிடைக்காது என்ற உண்மையை, உரக்கச் சொல்லியுள்ளது.

நாம் கேள்வி கேட்க வேண்டியது, இந்த அரசாங்கத்தை மட்டுமல்ல, மக்களைத் தொடர்ந்து பட்டினியாய் வைத்திருக்கும் பொருளாதார முறையையும் சேர்த்துத்தான். மக்கள் விழிப்படைவதற்கான இன்னொரு வாய்ப்பை, இந்தக் கொவிட்-19 தொற்று தந்துள்ளது. நாம் போராடாவிடின், கொரோனா வைரஸிடமிருந்து தப்பி, வறுமையால் இறப்பதைத் தடுக்க இயலாமல் போகலாம்.

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/கொல்லாத-கொரோனா-வைரஸும்-கொன்ற-அரசாங்கமும்/91-251023

மலையக அரண் சாய்ந்துவிட்டது

5 days 6 hours ago
மலையக அரண் சாய்ந்துவிட்டது

image_fe61fbc30b.jpg

க.ஆ.கோகிலவாணி 

மலையக மக்களின் ஏகோபித்தக் குரலாக, நாடாளுமன்றம் முதல் உலகளவில் ஓங்கி ஒலித்த குரல், இன்று ஓய்ந்துவிட்டது. மலையகத்தைக் கட்டிக்காத்துவந்த மாபெரும் அரண் சாய்ந்துவிட்டது.

இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸின் தலைவரும் மலையக கிராமங்கள் அபிவிருத்தி மற்றும் தோட்ட உட்கட்டமைப்பு அமைச்சருமான ஆறுமுகன் தொண்டமான், தனது 55ஆவது வயதில், தலங்கம வைத்தியசாலையில், நேற்று முன்தினம் (26) மாலை காலமானார். 

அவரது இழப்பால், மலையகப் பெருந்தோட்ட மக்கள், ஆதரவாளர்கள், இ.தொ.காவின் அரசியல்பீட உறுப்பினர்கள் உள்ளிட்ட முழு இலங்கை மக்களும் பெரும் துயர்கொண்டுள்ளனர். 
அரும்பெரும் தலைவர்களின் இழப்புகளால் மலையகம் அண்மைக் காலமாக சாபக்கேட்டை எதிர்கொண்டுள்ளது என்றே கூறலாம்.  

மலையகத்தின் தலைசிறந்த ஆளுமைகள் ஒவ்வொருவரையும் மலையகம் இழந்துகொண்டு வருகின்றது. அமரர் சௌமியமூர்த்தி தொண்டமான், பெ.சந்திரசேகரன், வேலாயுதம், எஸ்.அருள்சாமி உள்ளிட்ட பலரின் இழப்புகளே இன்னும் ஈடுசெய்யப்படாத நிலையில், மலையகத்தின் மைந்தனாகவே திகழ்ந்து, தனது கம்பீர அரசியலால் மலையக மக்களுக்காக ஓங்கிக் குரலெழுப்பி வந்த தலை சிறந்த மலையக வீரனை, மலையக மக்கள் இன்று இழந்து தவிக்கின்றனர்.

ஒருவரின் இழப்பை ஈடுசெய்ய முடியாது. அதுவும் மலையகம் எனும் மாபெரும் பிரதேசத்துக்கே ஒற்றைத் தலைவனாய் நின்று, அம்மக்களைத் துன்ப துயரங்களிலிருந்து மீட்டு, அம்மக்களுக்காகக் குரலெப்பி அவர்களுக்கான உரிமைகளைப் பெற்றுக்கொடுத்து, தொழிலாளர்களின் உழைப்பை உறிஞ்சும் பெருந்தோட்டக் கம்பனிகளுடன் போராடி, அவர்களது ஏதேச்சதிகாரம், தொழிலாளர்களைப் பாதிக்காது பாதுகாத்து வந்த காவலரண் அவர்.

மலையகத்தைப் பொறுத்தளவில், பல்வேறு தொழிற்சங்கங்கள் தொழிலாளர்களுக்காகக் குரல்கொடுத்து வருகின்றன. ஆனால், அனைத்துத் தொழிற்சங்கங்களுக்கும் தாய்த் தொழிற்சங்கம், இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸ் என்றால் அது மிகையில்லை. 

இ.தொ.காவின் பாசறையில் வளர்ந்தவர்களே, அரசியல் முரண்பாடுகளால் அந்தத் தொழிற்சங்கத்தை விட்டுப் பிரிந்து புதிய தொழிற்சங்கங்ளை உருவாக்கி, அவரவர் கொள்கைகளுக்கு ஏற்றவகையில் மலையக மக்களை வழிநடத்தி வருகின்றனர்.

இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸின் ஸ்தாபகர் அமரர் சௌமியமூர்த்தி தொண்டமானின் மறைவுக்குப் பிறகு, இ.தொ.காவின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்று அதன் பின் பொதுச் செயலாளர் பொறுப்பையும் ஏற்று, ஒரு தந்தையாக இருந்து மலையகத்தை வழிநடத்தி வந்தவர் ஆறுமுகன் தொண்டமான். ஆனால், அவரது இழப்பு இன்று மலையகத்துக்கே சாபக்கேடாகிவிட்டது. அந்த ஆளுமைமிக்கத் தலைவனுக்கு ஈடாக ஒரு தலைவன் மலையகத்துக்கு இனி இல்லை.

கம்பீர அரசியலே அவரது அடையாளம். அந்தக் கம்பீரத்துக்குப் பயந்தே, தொழிலாளர்கள் மீது கைவைக்க, அவர்களை அடிமைப்படுத்த பெருந்தோட்ட நிறுவனங்கள் தொடைநடுங்கின. அந்தக் கம்பீரத்துக்கு அடிபணிந்தே, மலையக அரசியலும் முன்னெடுக்கப்பட்டு வந்தது.
அவர் தொடர்பில் எத்தகைய விமர்சனங்கள் இருந்தாலும், 'ஆறுமுகன்' என்ற ஒரு தலைவன் இல்லை எனில், மலையகத் தொழிலாளர் வர்க்கம் நசுக்கப்பட்டுப் போயிருக்கும். அந்த கம்பீர அரசியலை மலையகத்தில் இனிக் காணக்கிடைக்குமா என்பதே, மலையக மக்களின் ஏக்கமாக அமைந்துள்ளது.

image_240e6ba087.jpgபெருந்தோட்ட நிறுவனங்களின் கெடுபிடிகளை தற்துணிவோடு எதிர்த்து நின்றுப் போராடி, மக்களுக்கான உரிமைகளைப் பெற்றுக்கொடுத்தவர் ஆறுமுகன் தொண்டமான்.  1998ஆம் ஆண்டு முதல், முதலாளிமார் சம்மேளனத்துடன் நேருக்கு நேர் நின்று, அவர்களது குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டி, தொழிலாளர்களுக்கான உரிமைகளை 20 வருடங்களுக்கும் மேலாகக் கட்டிக்காத்து வந்தவர். அவரது இழப்பு பேரிழப்பாகிவிட்டது. 

அமரர் சௌமியமூர்த்தி தொண்டமான், அமரர் பெ.சந்திரசேகரன் உள்ளிட்டோர் மறைந்தாலும், அவர்களுக்கு நிகரான ஒரு தலைவனாக ஆறுமுகன் தொண்டமான் இருக்கிறார் என்ற எதிர்பார்ப்பு மக்கள் மத்தியில் இருந்தது. ஆனால், அவருக்குப் பின், ஓர் இடைவெளி மட்டுமே எஞ்சி நிற்கின்றது.

'தொழிற்சங்கம்', 'அரசியல்' என வரும்போது, நேர், எதிர் என இருபக்கங்களும் இருக்கவே செய்கின்றன. குற்றங்காணாத எந்த அரசியல்வாதியும், இலங்கையில் ஏன் உலகளவில் இல்லை. சில சில குறைபாடுகளால், மக்களின் மனதில் அவர் தொடர்பில் விரிசல் ஏற்பட்டாலும், அதனைச் சரிசெய்து மக்களின் மனதில் நீங்கா இடம்பிடித்து, அனைத்து மக்களையும் ஒரு குடையின் கீழ் கட்டிக்காத்து வந்தவர் ஆறுமுகன் தொண்டமான். 

இந்திய வம்வசாவளி மக்கள் தொடர்பில், பாரத நாடு இன்னும் கரிசனை கொள்கின்றது என்றால், அது இ.தொ.கா என்னும் ஆலவிருட்சத்தின் அரசியல் காரணமாகத்தான். இலங்கைக்கும் இந்தியாவுக்குமான பிணைப்புக்கு, இ.தொ.காவே பாலமாக இருந்துச் செயற்பட்டும் வருகிறது.

தமிழ்நாட்டின் தலைவர்களான அமரர் கருணாநிதி, ஜெயலலிதா ஆகியோரின் மரணச்சடங்குளில் பங்கேற்பதற்காக, ஜனாதிபதியின் பணிப்புரையின் பேரில் இ.தொ.காவின் முக்கியஸ்தர்கள் அங்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டமை, இ.தொ.காவுக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையிலான நெருக்கத்தைப் பறைசாற்றுகிறது. 

அமரர் ஆறுமுகன் தொண்டமான் மரணிப்பதற்கு ஓரிரு மணித்தியாலங்களுக்கு முன்பும்கூட, இலங்கைக்கான இந்திய புதிய உயர்ஸ்தானிகருடன் சந்திப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தார் என்பதை இங்கு குறிப்பிட்டு கூறவேண்டும்.

அதன் பின்னர், பிரமதர் மஹிந்த ராஜக்ஷவை சந்தித்த ஆறுமுகன் தொண்டமான், பிரதமரின் 50 வருட அரசியல் வாழ்க்கைக்கு வாழ்த்துத் தெரிவித்துவிட்டு, தனது அமைச்சுக்கு சென்று பின்னர் வீடு திரும்பும்போதே, தனது 30 வருடகால அரசியல், தொழிற்சங்க வாழ்க்கை, இயல்பு வாழ்க்கைக்கு விடைகொடுத்து இயற்கை எய்தினார்.

ஆறுமுகன் தொண்டமானின் அரசியல் சார்ந்த இறுதிச் சந்திப்புகள் மிக முக்கியமான சந்திப்புகளாக அமைந்துள்ளன. 

image_b88081d82a.jpgவரலாறு

சௌமியமூர்த்தி இராமநாதன் ஆறுமுகன் தொண்டமான் அல்லது ஆறுமுகன் தொண்டமான் என்றழைக்கப்படும் இவர், 1964ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 29ஆம் திகதி, இராமநாதன், இராஜேஸ்வரி தம்பதியினருக்கு மகனாகப் பிறந்தார்.

கொழும்பு ரோயல் கல்லூரியிலும் இந்தியாவிலும், ஆங்கில மொழியில் இவர் கல்வி பயின்றுள்ளார். 1990ஆம் ஆண்டு முதல் இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸின் ஊடாக, செயற்பாட்டு அரசியலுக்குள் பிரவேசித்துள்ளார்.

இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸின் இளைஞரணியைப் பலப்படுத்துவதே, அவரது ஆரம்பகாலச் செயற்பாடுகளாக அமைந்திருந்தன.

1993ஆம் ஆண்டில், இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸின் உத்தியோகபூர்வ நிதிச் செயலாளராகப் பொறுப்பேற்ற அவர், 1994ஆம் ஆண்டில், கட்சியின் பொதுச் செயலாளராக, மறைந்த தலைவர் சௌமியமூர்த்தி தொண்டமானால் நியமிக்கப்பட்டார். அவரது முதல் நாடாளுமன்ற பிரவேசம், 1994ஆம் ஆண்டாகும்.

1994ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில், நுவரெலியா மாவட்டத்தில் 72 ஆயிரத்துக்கும் அதிகப்படியான வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றிபெற்று நாடாளுமன்றத்துக்குப் பிரவேசித்த அவர், தொடர்ச்சியாக நாடாளுமன்ற தேர்தல்களில் வெற்றியீட்டியிருந்தார்.

இ.தொ.காவின் ஸ்தாபகர் அமரர் சௌமியமூர்த்தி தொண்டமான், 1999ஆம் ஆண்டு இயற்கை எய்ததன் பின்னர், முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரகா பண்டாரநாயக்க குமாரதுங்கவின் ஆட்சியில், தோட்ட உட்கட்டமைப்பு அமைச்சராக ஆறுமுகன் தொண்டமான் பதவியேற்றார்.
2000ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தலில், நுவரெலியா மாவட்டத்தில் போட்டியிட்ட அவர், 121,000 வாக்குகளால் வெற்றிபெற்றார். 

இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸின் தலைமைப் பொறுப்பை 2000ஆம் ஆண்டு ஏற்றுக்கொண்ட அவர், கூட்டொப்பந்தப் பேச்சில் பங்கேற்று, பெருந்தோட்டத் தொழிலாள்களுக்கு 20 சதவீத சம்பள அதிகரிப்பைப் பெற்றுக்கொடுத்தார்.

முதலாளிமார் சம்மேளனத்துக்கும் இ.தொ.கா உள்ளிட்ட மூன்று தொழிற்சங்கங்களுக்கும் இடையிலான பேச்சுவார்த்தை, 1998ஆம் ஆண்டிலிருந்து நடைமுறையிலுள்ளது. இதில், 2000ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற பேச்சுவார்த்தையில் ஆறுமுகன் தொண்டமான் பங்கேற்றிருந்தார். 

image_42d393d9aa.jpg2002ஆம் ஆண்டில் அரசாங்கம் கலைக்கப்பட்டு தேர்தல் நடத்தப்பட்ட போது, அதிலும் வெற்றிபெற்று நாடாளுமன்றத்துக்குத் தெரிவானார். நுவரெலியா மாவட்டத்தில் போட்டியிட்டு, நான்கு ஆசனங்களைப் பெற்றுக்கொண்டதனூடாக, அவர் அரசாங்கத்தைத் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக இ.தொ.காவை பலப்படுத்தினார். 

நாடாளுமன்றத்தில் 17ஆவது அரசமைப்புத் திருத்தம் கொண்டுவரப்பட்ட போது, அதில் தனது இருப்பை நிலைநாட்டிக் கொண்டதுடன், அரசமைப்பின் ஓர் உறுப்பினராகவும் நியமிக்கப்பட்டார்.

2002ஆம் ஆண்டு மீண்டும் முதலாளிமார் சம்மேளனத்துடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி, 121 ரூபாயாக இருந்த நாள் சம்பளத்தை, 147 ரூபாயாக உயர்த்தினார்.

அதைத் தொடர்ந்து, அரசாங்கம் தனியார்த் துறைக்கு அறிவித்த சம்பள அதிகரப்பை, தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கும் வழங்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தி, ஹட்டன் - மல்லியப்பூ சந்தியில் சத்தியாகிரகப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டதுடன், போராட்டத்தில் வெற்றியும் கண்டார்.

2008ஆம் ஆண்டில் மலையக மக்களின் முக்கிய பிரச்சினையாக விளங்கிய பிராஜவுரிமை விடயத்தில், இந்திய கடவுச்சீட்டு பெற்றவர்களையும் இலங்கைப் பிரஜைகளையும் அங்கிகரிக்கும் விசேட சட்டமூலத்தை அரசாங்கம் கொண்டு வருவதற்கும் காரணமாக இருந்தார்.

மலையக மக்களின் லயன் வாழ்க்கைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் நோக்கில், 2002ஆம் ஆண்டளவில் இந்திய வீட்டுத்திட்டத்தை மலையகப் பகுதிக்கு அறிமுகப்படுத்திய அவர், லிந்துலை - கலிடோனியா தோட்டத்தில், மாடி வீட்டுத் திட்டத்தின் கீழ் 300 வீடுகளை அமைத்துக்கொடுத்தார்.

அந்த வீட்டுத்திட்டம் வெற்றியளித்ததை அடுத்து, வட்டவளை உள்ளிட்ட பகுதிகளிலும் மாடி வீட்டுத் திட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டது.

2004ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் போட்டியிட்டு முதன் முறையாக 8 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தெரிவாவதற்குக் காரணமாக இருந்தார். இத்தேர்தலில் வெற்றிபெற்ற அவர், இளைஞர் வலுவூட்டல் மற்றும் சமூகப் பொருளாதார அபிவிருத்தி அமைச்சைப் பொறுப்பேற்றார். இக்காலத்தில், மலையகத்துக்கு 3,000 ஆசியர் நியமனங்கள் உள்ளிட்டவற்றையும் பெற்றுக்கொடுத்தார்.

2010ஆம் ஆண்டு மீண்டும் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷ அரசாங்கத்தில் இணைந்த ஆறுமுகன் தொண்டமான், அந்த ஆண்டு நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் நுவரெலியா மாவட்டத்தில் 65,000 வாக்குளால் வெற்றிபெற்று, கால்நடைவள மற்றும் கிராமிய சமூக அபிவிருத்தி அமைச்சுப் பதவியை, 2010ஆம் ஆண்டு மே மாதம் ஐந்தாம் திகதி பொறுப்பேற்றார்.

2010 முதல் 2015ஆம் ஆண்டு வரையான ஐந்தாண்டுக் காலப்பகுதியில், கால்நடை வளர்ப்பை ஊக்குவித்ததுடன், அவுஸ்திரேலியா போன்ற நாடுகளிலிந்து பசுக்களை இறக்குமதி செய்து, கொட்டகலை போன்ற பாற்பண்ணை அதிகம் முன்னெடுக்கப்படும் பகுதிகளுக்கு விநியோகித்தார்.

பெருந்தோட்ட மக்கள் சமூகத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பல அமைச்சுப் பதவிகளை வகித்த அவர், 2015ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில், இன்றைய ஸ்ரீ லங்கா பொதுஜன பெரமுனவுக்கு ஆதரவளித்து நுவரெலியா மாவட்டத்தில் மீண்டும் வெற்றிபெற்றார்.

நாடாளுமன்ற உறுப்பினரான அவர், 2019ஆம் ஆண்டு இடம்பெற்ற ஜனாதிபதி தேர்தலின் போது, பொதுஜன பெரமுன கட்சியின் வேட்பாளரான இன்றைய ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்ஷவுக்கு ஆதரவு வழங்கியிருந்தார்.

நல்லாட்சி அரசாங்கத்தில், 2018ஆம் ஆண்டு ஒக்டோபர் மாதம் ஏற்பட்ட ஆட்சி மாற்றத்தில், மலையக கிராமங்கள் அபிவிருத்தி மற்றும் தோட்ட உட்கட்டமைப்பு அமைச்சுப் பதவியைப் பொறுப்பேற்றார்.

ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்ஷ தலைமையிலான பொதுஜன பெரமுன அரசாங்கத்திலும், சமூக வலுவூட்டல் தோட்ட உட்கட்டமைப்பு அமைச்சு உள்ளிட்ட வடக்கு, கிழக்கு மக்களைப் பிரதநிதித்துவப்படுத்தும் வகையில் அமைச்சு பதவியை வகித்து வந்த நிலையிலேயே, அவர் இயற்கை எய்தினார்.

இவ்வாண்டு நடைபெறவுள்ள நாடாளுமன்றத் தேர்தலில், ஸ்ரீ லங்கா பொதுஜன பெரமுனவின் சார்பில் நுவரெலியா மாவட்டத்தில் அவர் போட்டியிட இருந்தமை குறிப்பிடத்தக்கது. 
இ.தொ.காவின் தலைமைப் பதவியையும் பொதுச் செயலாளர் பதவியையும் வகித்துவந்த அவர், இ.தொ.காவின் வளர்ச்சிக்கு பாரிய பங்காற்றினார்.

ஆறுமுகன் தொண்டமான், ராஜலக்ஷ்மி என்பவரை திருமணம் செய்துள்ளதுடன் அவர்களுக்கு நாச்சியார், விஜி, ஜீவன் தொண்டமான் ஆகிய மூன்று பிள்ளைகள் உள்ளனர்.

மகள்மார் இருவரும் திருமணம் முடித்துள்ள நிலையில், ஜீவன் தொண்டமான், இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரிஸின் இளைஞரணியின் பொதுச் செயலாளராக செயற்பட்டு வருகின்றார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/மலையக-அரண்-சாய்ந்துவிட்டது/91-250996

கூட்டமைப்பு, முன்னணி என்கிற போலி அடையாளங்கள்

6 days 4 hours ago
கூட்டமைப்பு, முன்னணி என்கிற போலி அடையாளங்கள்

புருஜோத்தமன் தங்கமயில்   / 2020 மே 27

தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பும் தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணியும் கட்சிகளாக ஏன் இன்னமும் பதிவு செய்யப்படவில்லை என்கிற கேள்வி, தமிழ்த் தேசிய அரசியல் பரப்பில், கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக நீடித்து வருகின்றது. குறிப்பாக, கூட்டமைப்புக்குள் இருக்கும் பங்காளிக் கட்சிகள் ஒன்றோடும் தங்களைப் பொருத்திக் கொள்ள முடியாதோரிடமும், அகில இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரஸின் அடையாளம், தங்களின் மீது என்றைக்கும் விழுந்துவிடக் கூடாது என்று நினைக்கும் முன்னணியின் தொண்டர்களிடம், இந்தக் கேள்வி தொடர்ந்தும் இருக்கின்றது.

தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு, 2001ஆம் ஆண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்டாலும், அது முள்ளிவாய்க்கால் முடிவுகள் வரையில், விடுதலைப் புலிகளின் ஆளுமைக்குட்பட்டே இருந்தது. அதன் பின்னரேயே, கூட்டமைப்பு இரா.சம்பந்தனின் முழுமையான தலைமைத்துவத்தின் கீழ் வந்தது.

அதுபோல, 2010ஆம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தல் காலத்தில், கூட்டமைப்பிலிருந்து வெளியேறிய கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் தலைமையிலான குழுவினர், தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணியை ஸ்தாபித்தனர். ஆக, தற்போதுள்ள கூட்டமைப்புக்கும் முன்னணிக்கும் கிட்டத்தட்ட சமவயதுதான். ஆனால், இரண்டும் தங்களைக் கட்சிகளாகப் பதிவு செய்வதிலிருந்து விலகியே ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றன. அதற்கு, இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியை முழுமையாக நிறுவுதல், அகில இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரஸை மீட்டெடுத்தல் என்கிற கிட்டத்தட்ட ஒத்த காரணங்களே, பதிலாகவும் நீடிக்கின்றன.

2004 பொதுத் தேர்தலுக்கு முன்னரான காலத்தில், கூட்டமைப்பைக் கட்சியாகப் பதிவு செய்வதற்கான நடவடிக்கைகள், கூட்டமைப்பை ஒருங்கிணைப்பதில் அக்கறை செலுத்திய தரப்புக்களால் முன்னெடுக்கப்பட்டன. கட்சிக்கான யாப்பு வரையப்பட்டு, நிறைவு நிலையை அடைந்திருந்தது. ஆனால், கிளிநொச்சியில் இருந்து விடுக்கப்பட்ட அறிவுறுத்தல்களுக்கு அமைய, அப்போது கூட்டமைப்பைப் பதிவு செய்யும் நடவடிக்கைகள் கைவிடப்பட்டன. தாங்களே ஏக நிலை அமைப்பாக இருக்க வேண்டும், தங்களைத் தாண்டி எந்தவோர் அமைப்பும் செயற்பாட்டுத் தளத்துக்கு சென்றுவிடக் கூடாது என்பதில், புலிகள் கவனமாக இருந்தனர். அதன்போக்கில்தான், கூட்டமைப்பைப் பதிவு செய்யும் செயற்பாடுகளையும் அனுமதித்திருக்கவில்லை.

ஆனால், முள்ளிவாய்க்கால் முடிவுகளுக்குப் பின்னரான நாள்களில், கூட்டமைப்பைப் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை, தமிழரசுக் கட்சி தவிர்ந்த அனைத்துப் பங்காளிக் கட்சிகளாலும் பல தடவைகள் விடுக்கப்பட்டது.

ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப்பின் சுரேஷ் பிரேமசந்திரன், கூட்டமைப்பை எப்படியாவது கட்சியாகப் பதிவு செய்துவிட வேண்டும் என்பதற்காக அதிகமாகவே உழைத்தார். அதற்காகப் பலதரப்பிடமும் பேச்சுவார்த்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தார். ஆனால், சம்பந்தன் அதற்கு இசைந்து கொடுக்கவில்லை. ''பார்க்கலாம்...'' என்கிற தோரணையில், விடயங்களைக் கடந்தி வந்தார்.

இன்னொரு பக்கத்தில், ஆளுமையுள்ளவர்கள் எனத் தான் நம்புபவர்களைக் கொண்டு, தமிழரசுக் கட்சியை நிரப்பும் செயற்பாடுகளையும் அவர் முன்னெடுக்க ஆரம்பித்தார். அது, கூட்டமைப்பு என்கிற அடையாளத்தைத் தக்கவைக்கும் நோக்கங்கள் சார்ந்தவை அல்ல. மாறாக, தமிழரசுக் கட்சி என்கிற தந்தை செல்வாவின் அடையாளங்களின் தொடர்ச்சியைப் பேணும் நோக்கிலானது. எம்.ஏ.சுமந்திரன், சி.வி.விக்னேஸ்வரன் போன்றவர்கள் அதன்போக்கிலேயே, நேரடி அரசியலுக்கு அழைத்து வரப்பட்டிருந்தனர்.

கூட்டமைப்பு அடையாளத்தைத் தக்க வைப்பது சார்ந்து, சம்பந்தனுக்கு சில நெருடல்கள் இருந்தன. அதாவது, கூட்டமைப்பு என்பது புலிகளின் பின்னணியில் உருவானது; முன்னாள் ஆயுதப் போராட்ட இயக்கங்கள் அங்கம் வகித்து வருகின்றமை சார்ந்தது. உலக ஒழுங்கில், ஆயுதப் போராட்டங்களுக்கு நீதி மறுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்த சூழலில், ஆயுதப் போராட்டத்தோடு தொடர்பற்ற தரப்பாகத் தங்களை அடையாளப்படுத்துவதற்காக, தமிழரசுக் கட்சியை மீள நிறுவுதல் உதவும் என்று சம்பந்தன் நம்பினார். அதன்போக்கில், 2004ஆம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தலில், புலிகளால் முன்னிறுத்தப்பட்ட பலரையும், 2010ஆமே; ஆண்டுப் பொதுத் தேர்தலில் வேட்பாளர்களாக அனுமதிக்கவும் அவர் விரும்பவில்லை.

தந்தை செல்வாவின் தொடர்ச்சியாகத் தன்னை முன்னிறுத்தவே சம்பந்தன் விரும்பினார். செல்வாவுக்குப் பின்னரான, அமிர்தலிங்கத்தின் அடையாளத்தைக் கூட, அவர் தம்மோடு சுமக்க விரும்பவில்லை. ஏனெனில், அமிர்தலிங்கம் போன்றவர்கள், ஆயுதப் போராட்டங்களை நோக்கி இளைஞர்களைத் தள்ளியதில், முக்கிய பங்காற்றியவர்கள் என்பது வரலாறு.

வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்துக்கு முன்னரேயே, அதாவது, செல்வாவின் உடல்நிலை மோசமடைந்து, தமிழரசுக் கட்சி அமீரிடம் வந்தது முதல், அது அடுத்த கட்டப் பாய்ச்சலை எடுத்திருந்தது. உணர்வூட்டும் அரசியலின் அதியுச்ச காலம். காசி ஆனந்தன், மாவை சேனாதிராஜா உள்ளிட்டவர்களின் மணித்தியாலக் கணக்கான பேச்சுகள் அரங்கேறிய காலம். அது இன்னொரு கட்டத்தில், தமிழரசுக் கட்சி அடையாளங்களுக்கு அப்பால், தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியாகவும் மாறிவிட்டிருந்தது. ஆக, தமிழரசுக் கட்சியை மீள நிறுவும் போது, செல்வாவின் தொடர்ச்சியாகத் தன்னை முன்னிறுத்திக் கொள்ளலாம் என்பது, சம்பந்தனின் எண்ணப்பாடு. அதில், அவர் ஓரளவு வெற்றியும் கண்டார்.

அதற்காக, அவர் 2010ஆம் ஆண்டு முதல், பங்காளிக் கட்சிகளின் தலைவர்களை இரண்டாம் நிலையில் வைத்தே அணுகினார். தவிர்க்க முடியாத அவசியம் ஏற்பட்டால் அன்றி, எந்தவொரு காரணத்துக்காகவும் அவர்களுக்கான முக்கியத்துவத்தை வழங்குவதிலிருந்து தவிர்த்துக் கொண்டார். தன்னைச் சூழ சிலரை வைத்துக் கொண்டு, முடிவெடுக்கும் மய்யத்தை உருவாக்கினார். அதுவும்கூட, கூட்டமைப்புக்குள் எம்.ஏ. சுமந்திரன் தவிர்க்க முடியாத ஒருவராக மாறக் காரணமாகியது.

கூட்டமைப்பைக் கட்சியாகப் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்கிற கோரிக்கைகள் எழும்போதெல்லாம், கூட்டமைப்பு அரசியல் கூட்டாக, தேர்தல் திணைக்களத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டிருப்பதாக சுமந்திரன் பதில் சொல்வார். ஆனால், உண்மையில் கூட்டமைப்பு என்பது, எந்தவித அதிகாரக் கட்டமைப்பும் இல்லாத ஒரு தேர்தல் கட்டமைப்பு மாத்திரமே. அங்கு, தமிழரசுக் கட்சியைச் சுற்றியே அதிகாரக் கட்டமைப்பு தோற்றுவிக்கப்பட்டு இருக்கின்றது. அதை அனுசரிக்காத பங்காளிக் கட்சிகள், வெளியேற்றப்பட்டு வந்திருக்கிறார்கள். இதுதான் நிலை.

முன்னணியைப் பொறுத்தளவில், அங்கு இருக்கும் ஒரேகட்சி, அகில இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரஸ். ஆனால், முன்னணியின் ஆதரவாளர்களில் 95 சதவீதமானோர் தங்களைக் காங்கிரஸ் அடையாளத்தோடு இணைத்துக் கொள்வதில், பெரிய தர்மசங்கடத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள். அதனை, அவர்கள் பொது வெளியிலும் உரையாடிக் கொள்கிறார்கள். ஏனெனில், காங்கிரஸ் என்பது,  ஜீ.ஜீ. பொன்னம்பலத்தோடு ஆரம்பிக்கும் வரலாற்றைக் கொண்டது.

அப்படியாயின், முன்னணியைக் கட்சியாகப் பதிவு செய்வதில் என்ன சிக்கல் இருக்கின்றது என்றால், அது, பொன்னம்பலத்தின் குடும்ப நிலையிலிருந்து வருவது. அது ஒருவகையில், வாரிசு அடையாளத்தின் போக்கிலானது. எந்தவொரு தருணத்திலும் காங்கிரஸ், பொன்னம்பலங்களைத் தாண்டி, இன்னொரு தரப்பின் ஆளுகைக்குள் சென்றிருக்கவில்லை. அப்படியிருக்க, முன்னணியைக் கட்சியாகப் பதிவு செய்தால், அதைத் தங்களின் கைகளுக்குள் பேண முடியாது என்பது, கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலத்தினதும் அவரது தரப்பினதும் எண்ணம். முன்னணி அடையாளத்தோடு மட்டும் இருக்க விரும்பும், அந்தக் கட்சியின் முக்கியஸ்தர்கள், இதனை ஏன் எழுப்புகிறார்கள் இல்லை என்பது சாதாரண மக்களின் கேள்வி. பொன்னம்பலத்தின் குடும்பக் கட்சியாக மாறிவிட்ட ஒன்றைக் காப்பாற்றுவது, முன்னணி இளைஞர்களின் எந்தக் கடப்பாட்டுக்குள் வருகிறது?

''..சி.வி. விக்னேஸ்வரன் தலைமையிலான, தமிழ் மக்கள் தேசியக் கூட்டணி என்பது, பெயர் மாற்றப்பட்ட ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப்...'' என்று முன்னணியின் தலைவர் கஜேந்திரகுமார் தொடங்கி, அதன் தொண்டர்கள் வரையில், அண்மைக் காலத்தில் விமர்சித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், முன்னணி என்பது எந்த அடையாளத்துக்குள் வருகிறது. காங்கிரஸின் கடந்த காலக் கறுப்பு அரசியல் வரலாற்றுப் பக்கங்களை மறைக்கும், போலி முகத்திரையா முன்னணிக்கான அடையாளம்? மற்றவர்களை நோக்கி விரல் நீட்டும் முன், தங்களை நோக்கிக் கேள்வி எழுப்புவது முன்னணி அடையாளத்துக்காக ஒரு தசாப்த காலமாகக் காத்திருக்கும் இளையோர் செய்ய வேண்டிய ஒன்று.

ஆனால், இன்றைய தமிழரசுக் கட்சியின் தலைமை, காங்கிரஸின் ஒரு வரலாற்றைத் தொடர்வதற்கு விரும்புகின்றது. அதுதான், வாரிசு அரசியல் என்கிற அபத்தம். தமிழரசுக் கட்சி ஆரம்பித்த காலம் முதல், அது வாரிசு அரசியலுக்குள் சென்றதில்லை. ஆளுமைச் செயற்பாட்டின் படியே, தலைமைத்துவத்தைப் பேணியது. ஆனால், மாவை சேனாதிராஜாவை இடைக்காலத் தலைவராக்கி, எதிர்காலத் தலைமைத்துவத்தைத் திட்டமிட்ட சம்பந்தனின் நினைப்புக்கு, இப்போது தடைக் கற்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டு இருக்கின்றன. அது, மாவையை நோக்கிப் பதவிகளுக்காகத் திரண்டிருக்கின்ற ஒரு கூட்டம், வாரிசு அரசியலை, ஒரு செல்நெறியாகத் தமிழரசுக் கட்சிக்குள்ளும் நிறுவ முயற்சிக்கின்றன. இன்றைக்கு, தமிழரசுக் கட்சிக்குள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் குத்து வெட்டுகள் அதன் போக்கிலானவைதான்.

முன்னணிக்குள், அப்படியான குத்து வெட்டுகள் குறைவு; ஏனெனில், காங்கிரஸ் என்பது பொன்னம்பலங்கள் சார்ந்தது. அங்கு, வாரிசு அரசியல் நிரந்தமானது. அந்த இடத்தில், எப்படிக் கேள்விகளை எழுப்புவது? ஆக, கூட்டமைப்பும் முன்னணியும் தங்களைக் கட்சிகளாகப் பதிவு செய்யாமல் இருப்பதற்கான காரணங்கள், பகுத்து ஆயும் அளவுக்குப் பெரிதாக இல்லை. இந்த நிலை, தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் போக்குக்குப் பெரும் பின்னடைவே.
 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/கூட்டமைப்பு-முன்னணி-என்கிற-போலி-அடையாளங்கள்/91-250943

முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தலும் தனிமைப்படுத்தலும்

6 days 4 hours ago
முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தலும் தனிமைப்படுத்தலும்

எம்.எஸ்.எம். ஐயூப்   / 2020 மே 27

தமிழில் 'தனிமைப்படுத்தல்' என்றும் ஆங்கிலத்தில் 'கொரண்டைன்' அல்லது, 'கொரொன்டீன்' என்றும் குறிப்பிடப்படும் செயல்முறை, ஒரு தண்டனையா? இது வரை, அவ்வாறு எவரும் நினைக்கவில்லை. 

ஆனால், வடபகுதியில் கடந்த வாரம் நடைபெற்ற முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளின் போது, பொலிஸ் அதிகாரிகள் சிலர் தெரிவித்த கருத்துகளைப் பார்த்தால், அதை ஒரு தண்டனையாகவும் கருத முடிகிறது.

'தனிமைப்படுத்தல்' என்ற சொல், இந்நாள்களில் ஊடகங்களில் தொடர்ந்து வாசிக்கின்றோம்ளூ கேட்கின்றோம். இந்நாள்களில், அதில் குறிப்பிட்டதோர் அர்த்தம் தான் இருக்கிறது. 

உலகத்தை உலுக்கும், கொவிட்-19 போன்ற தொற்று நோய்கள் பரவுவதைத் தடுப்பதற்காகச் சுகாதாரத் துறையினர், கொரோனா வைரஸ் தாக்கியவர்களையும் தாக்கியவர்களாகச் சந்தேகிக்கப்படுபவர்களையும் தனிமைப்படுத்தி வைப்பதே, தனிமைப்படுத்தல் என்பதன் அர்த்தமாகும். 

image_3014a55602.jpg

ஆனால், கடந்த 18ஆம் திகதி, யாழ்ப்பாணம் அருகே, செம்மணியில் நடைபெற்ற ஒரு நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ளச் சென்ற, வடமாகாண சபையின் முன்னாள் முதலமைச்சரும் தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் தலைவருமான சி.வி. விக்னேஸ்வரனைப் பார்த்து, பொலிஸ் அதிகாரி ஒருவர், 'ஒபதுமா ஒய வெடே கலொத் அப்பி ஒபதுமாவ தவஸ் 14க்கட நிரோதாயனயட்ட யவனவா' (நீங்கள் அதனைச் செய்தால் நாங்கள், உங்களை 14 நாள்கள் தனிமைப்படுத்தலுக்கு அனுப்புவோம்) என்று கூறுவதைத் தொலைக்காட்சி மூலம் பார்க்கக்கூடியதாக இருந்தது.

விக்னேஸ்வரனை, கொரோனா வைரஸ் தாக்கியதாக அறிந்தோ, அது தாக்கக்கூடிய நிலையில் அவர் இருக்கிறார் என்று ஆராய்ந்தோ, அந்தப் பொலிஸ் அதிகாரி அவ்வாறு கூறுவில்லை. தாம் சொல்வதைக் கேட்டு, விக்னேஸ்வரன் அந்த இடத்தை விட்டு விலகவில்லை என்பதற்காகவே, அவர் அவ்வாறு மிரட்டுகிறார். போரில் இறந்தவர்களை, அவ்விடத்தில் நினைவு கூர்ந்துவிட்டு, அவ்வாறு 14 நாள்கள் தனிமைப்பட விரும்பாத விக்னேஸ்வரன் திரும்பிச் சென்றார். 

அரசாங்கம், வடக்கில் நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சிகளைத் தடை செய்திருக்கவில்லை. விக்னேஸ்வரன், ஊரடங்குச் சட்டத்தை மீறியிருக்கவும் இல்லை. இரவு எட்டு மணிக்குப் பின்னரே, அன்று யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் ஊரடங்குச் சட்டம்  அமலில் இருந்தது. அவர், சுகாதார அறிவுறுத்தல்களை மீறவும் இல்லை. அவர், முகக் கவசம் அணிந்து இருந்தார். அவரும், அவருடன் சென்றவர்களும் வேறுவேறு வாகனங்களில் பயணித்து, சமூகஇடைவெளி பேணும் கொள்கைக்கு அமையவே செயற்பட்டிருந்தனர். எனவே, விக்னேஸ்வரன் சட்டத்தை மீறினார் எனக் கூற முடியாது. 

ஆனால், முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறவிருப்பதை அறிந்து, மக்கள் ஒன்றுகூடுவதற்கு இடமளிக்க வேண்டாம் என, வடபகுதிப் பொலிஸாருக்கு அரசாங்கம் பணித்திருந்தது. நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சிகள், சுகாதார ஆலோசனைகளின் படியே நடைபெறும் என்பதற்கு, எந்த உத்தரவாதமும் இல்லாத நிலையில், அவ்வாறு பொலிஸாரை அரசாங்கம் பணிப்பதைக் குறை கூற முடியாது. ஏனெனில், அவ்வாறான கூட்டம் கூடும் ஓரிடத்தில், தொற்று ஏற்பட்ட ஒருவர் இருந்தால், சிலவேளை பாரிய அனர்த்தம் ஏற்படக்கூடும். 

தென் கொரியாவில், ஒரு தேவஸ்தானத்தில் சமய நிகழ்ச்சியொன்றில், 31ஆவது நோயாளர் கலந்து கொண்டதை அடுத்து, நோயாளர் எண்ணிக்கை 1,000க்கு மேல் அதிகரித்தது. இலங்கையில், கடற்படையினர் மத்தியில் இன்னமும், புதிய தொற்றாளர்கள் காணப்படுகிறார்கள்;. இலங்கையில் மொத்தத் தொற்றாளர்களில் 50 சதவீதத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் கடற்படை வீரர்களேயாவர். 

எனவே, அரசாங்கத்தின் ஆலோசனை பிழையானதா என்ற கேள்வியும் எழுப்பப்பட்டுள்ளது. அது சரியென்றால், போர் வெற்றி தினத்தை முன்னிட்டு, போரில் இறந்த ஆயுதப் படையினரையும் பொலிஸாரையும் நினைவு கூரும்முகமாக, கடந்த 19ஆம் திகதி, நூற்றுக் கணக்கானவர்களை அழைத்து, கொழும்பில் பாரியதொரு நிகழ்ச்சியை, அரசாங்கம் எவ்வாறு நடத்த முடியும் என, வடமாகாண சபையின் முன்னாள் உறுப்பினர் எம்.கே. சிவாஜிலிங்கம் கேள்வி எழுப்பியிருந்தார். 

சமூக விலகலைப் பேணுவதாக, தம்மைப் பற்றி உத்தரவாதமளிக்க முடிந்த போதிலும், அடுத்தவர்களைப் பற்றி உத்தரவாதமளிக்க, நோய்த் தடுப்புக்கான பொறுப்பை ஏற்றிருக்கும் அரசாங்கத்துக்கு முடியாததால், வடபகுதி நினைவேந்தல்களை நிறுத்த முடிவெடுத்ததாக, அரசாங்கத் தரப்பினர் வாதிடலாம். அந்த அடிப்படையில், அரசாங்கத்தின் முடிவு சரியென ஏற்றுக் கொண்டாலும், ஒருவர் அதை மீறினால், அவரைத் தனிமைப்படுத்தலாமா? தனிமைப்படுத்தல் ஒரு தண்டனையா?

ஊரடங்குச் சட்டத்தை மீறி, அனுமதியின்றியும் அநாவசியமாகவும் வெளியே சென்றார்கள் என்று, 60,000க்கும் மேற்பட்டோர், நாட்டின் ஏனைய பகுதிகளில் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர்; அவர்கள் பயணித்த 20,000க்கும் மேற்பட்ட வாகனங்கள், தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால், இந்த ஊரடங்கு உத்தரவுகளை மீறியதற்காக, எவரும் தனிமைப்படுத்தலுக்கு உள்ளாக்கப்படவில்லை. அவ்வாறு செய்வதும் முறையாகாது.

image_bf80e65611.jpg 

எமது வாதத்தை நிரூபிப்பதைப் போல்த்தான், யாழ்ப்பாண நீதிவான் நீதிமன்ற நீதிவான் பீட்டர் போல், கடந்த 19ஆம் திகதி, ஒரு தீர்ப்பை வழங்கியுள்ளார். தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணியின் தலைவர் கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் உள்ளிட்ட அக்கட்சியின் 11 பேர், யாழ்ப்பாணத்தில் நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சிகளை நிகழ்த்தினார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டில், அவர்களுக்கு எதிராக யாழ்ப்பாணம் நீதிவான் நீதிமன்றத்தில் பொலிஸார் முறையிட்டனர். 

அதன்படி, அந்த 11 பேரும் 14 நாள்கள், தத்தமது வீடுகளிலேயே தனிமைப்படுத்தப்பட வேண்டும் என, நீதிவான் கடந்த 17ஆம் திகதி உத்தரவிட்டார். அத்தோடு, அவர்களைக் கண்காணித்து 14 நாள்களுக்குப் பின்னர், நீதிமன்றத்தில் அறிக்கை சமர்ப்பிக்குமாறு, ஐந்து சுகாதார மருத்துவ அதிகாரிகளையும் பணித்திருந்தார்.

image_36c326dbbd.jpg
ஆனால், மறுநாள் பொன்னம்பலத்தின் சட்டத்தரணி, நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பித்த நகர்த்தல் பத்திரமொன்றை ஆராய்ந்த நீதிவான், தனது முன்னைய உத்தரவை மீளப்பெற்றார். சந்தேக நபர்களுக்கு கொவிட்-19 தொற்றின் அறிகுறிகள் உள்ளதாகப் பொலிஸார் நீதிமன்றத்தில் மருத்துவ அறிக்கைகளைச் சமர்ப்பிக்கவில்லை என்ற அடிப்படையிலேயே அவர், தமது முன்னைய உத்தரவை மீளப் பெற்றார்.

நோய் அறிகுறிகள் இல்லாதவர்களை, வீடுகளில் தனிமைப்படுத்தினால் அவர்கள் மன உளைச்சலுக்கும் வேறுபல நோய்களுக்கும் உள்ளாகக்கூடும் என்று கூறியே நீதிவான், 11 சந்தேக நபர்களையும் விடுவித்தார். அவர்கள் செய்தது குற்றமா, இல்லையா என்று நீதிவான் கூறியதாகச் செய்திகள் எதனையும் அறியமுடியவில்லை. ஆனால், அவர்களுக்கு எதிராக எடுக்க வேண்டும் என்று பொலிஸார் கேட்டுக் கொண்ட நடவடிக்கை, பொருத்தமானதல்ல என்றே, நீதிவான் கூறியிருக்கிறார். அதாவது, அவர்கள், பொலிஸார் கூறும் குற்றத்தைச் செய்திருந்தாலும், தனிமைப்படுத்தல் அதற்குத் தண்டனையாக இருக்க முடியாது என்பதே, நீதிவானின் கருத்தாக இருப்பதாகத் தெரிகிறது.

தனிமைப்படுத்தலானது, நோய் பரவலைத் தடுக்கும் வழிமுறைகளில் ஒன்றேயல்லாது, அதைத் தண்டனையாக ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது என்பது, இதன் மூலம் தெரிகிறது. எனவே, விக்னேஸ்வரனையும் தனிமைப்படுத்துவோம் எனப் பொலிஸார் எச்சரித்தமை, எவ்வகையிலும் பொருத்தமானதல்ல என்பது, இதன் மூலம் மேலும் தெரிகிறது.

நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொள்ளச் சென்றவர்கள், சட்டவிரோதமான நடவடிக்கை ஒன்றைச் செய்யப் போவதாகப் பொலிஸார் எங்கும் கூறியதாகத் தகவல் இல்லை. அரசாங்கமும் அவற்றைத் தடை செய்யவில்லை. 

கொரோனா வைரஸ் பரவும் அபாயம் இருக்கும் நிலையில், கூட்டங்கள் கூடுவதைத் தடுக்குமாறே, அரச உயர் அதிகாரிகள் பொலிஸாருக்கு உத்தரவு பிறப்பித்திருந்தனர். அதாவது, இந்த நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சிகளை, ராஜபக்ஷ அரசாங்கம், இம்முறை சட்ட விரோதமாகக் கருதவில்லை என்பதே, அதன் மூலம் தெரிகிறது.

ஓரிடத்தில் மட்டும், அதாவது, மட்டக்களப்பில் மட்டும் நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சியொன்றுக்கு எதிராக, நீதிமன்றத் தடையுத்தரவொன்றைப் பொலிஸார்  பெற்றிருந்தனர். இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியின் மட்டக்களப்பு அலுவலகத்தில் நடைபெறவிருந்த நிகழ்ச்சி, அந்த நீதிமன்ற உத்தரவின் காரணமாக இடைநிறுத்த வேண்டியதாயிற்று. ஆனால், அந்தக் கூட்டத்துக்கு எதிராகவும் சட்ட விரோதமான கூட்டம் என்ற அடிப்படையில், தடையுத்தரவு பெறப்பட்டு இருக்கவில்லை. மாறாக, அக்கூட்டத்தில் மக்கள் கலந்து கொள்வதால், கொரோனா வைரஸ் பரவும் அபாயம் ஏற்படலாம் என்ற அடிப்படையிலேயே, அந்த உத்தரவும் பெறப்பட்டு இருந்தது.

மஹிந்த ராஜபக்ஷவின் கடந்த ஆட்சிக் காலத்திலும், வடக்கில் தமிழ் மக்களும் அரசியல்வாதிகளும், முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சிகளை நடத்தினார்கள். ஆனால், அக்காலத்தில் அவற்றைச் சட்டவிரோதமாகக் கருதிய பொலிஸாரும் இராணுவத்தினரும் அந்நிகழ்வுகளுக்குப் பல்வேறு இடையூறுகளைச் செய்தனர்; அவற்றில் கலந்து கொண்டவர்களைக் கைது செய்தனர். 

பின்னர், 2015ஆம் ஆண்டு ஆட்சிக்கு வந்த மைத்திரி-ரணில் கூட்டரசாங்கம், அந்நிகழ்வுகளுக்கு எவ்வித இடையூறுகளையும் செய்யவில்லை; ஆதரவும் வழங்கவில்லை. எனினும், நல்லாட்சி அரசாங்கம், புலிகள் மீண்டும் தலைதூக்க இடமளித்து வருவதாக, மஹிந்த அணியினர் கூறி வந்தனர். ஒவ்வொரு வருடமும் புலிகளையும் அரசாங்கத்தையும் முடிச்சுப் போட்டு, விமர்சித்து வந்தனர். 

ஆனால், ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக ராஜபக்ஷக்களும் அவர்களது சீடர்களும் கடந்த நவம்பர் மாதம், கோட்டாபய ராஜபக்ஷ ஜனாதிபதியாகப் பதவியேற்றதன் பின்னர், இந்த விடயத்தில் அவர்களது நடத்தையில் ஒரு மாற்றத்தைக் காட்டுகின்றனர். அதைக் கடந்த நவம்பர் மாதமே, காணக்கூடியதாக இருந்தது. 

கோட்டாபய ராஜபக்ஷ பதவிக்கு வந்து, எட்டு நாள்களுக்குப் பின்னர், அதாவது நவம்பர் மாதம் 26, 27ஆம் திகதிகளில், யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம் உள்ளிட்ட வடக்கில் பல இடங்களில், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் மாவீரர் தினம் அனுஷ்டிக்கப்பட்டது. அத்தினம், புலிகளாலேயே குறித்தொதுக்கப்பட்ட நாளாக இருந்தும், அரச படைகளோ பொலிஸாரோ, அவற்றைத் தடுக்க நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை. 

இம்முறை, முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளையும் பிழையெனக் கூறியோ, சட்ட விரோதமானவை எனக் கூறியோ, எவரும் தடுக்க முற்படவில்லை. இது, ராஜபக்ஷக்களின் கொள்கை மாற்றமா என்பதை, பொதுத் தேர்தலுக்குப் பின்னர், அவர்கள் நடந்து கொள்ளும் முறையைப் பார்த்துத் தான், முடிவு செய்ய முடியும்.

image_3ecd91a1f2.jpg

ராஜபக்ஷக்கள், அவர்களது பொதுஜன பெரமுனவினர் ஒருபோதும் தமிழ்த் தலைவர்கள் மே மாதத்தில் நடத்தும் முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல்களையோ, நவம்பர் மாதம் நடத்தும் புலிகளில் மாவீரர் தின நிகழ்ச்சிகளையோ அங்கிகரிக்கப் போவதில்லை. அவற்றை, நிராகரிப்பதைப் பற்றிய பிரச்சினைக்கே இடமில்லை. ஆனால், ஏதோ ஒரு காரணத்தால், அவர்கள் இம்முறை, அவற்றைச் சட்ட விரோதமானவையாகக் கருதிச் செயற்படவில்லை. 
அவர்கள், தனிமைப்படுத்தல் மற்றும், நோய்த் தடுப்புச் சட்டத்தை, நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சிகளைத் தடுப்பதற்காகப் பாவித்தார்களா அல்லது, உண்மையிலேயே நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சிகளால், கொரோனா வைரஸ் பரவும் நிலை ஏற்படும் என அஞ்சி, அவற்றைத் தடுக்க முற்பட்டார்களா என்பதும், தற்போதைய நிலையில் சற்றுச் சிக்கலானதாகத் தான் தெரிகிறது. 

எவ்வாறாயினும், தற்போதைய சுகாதாரப் பணிப்புரைகளை மீறுவோரை, அவர்கள், கோவிட்-19 இன் அறிகுறிகளைக் காட்டாத நிலையில், தனிமைப்படுத்தல் நிலையங்களுக்கு அனுப்புவதோ, வீடுகளில் தனிமைப்படுத்துவதோ நகைப்புக்குரிய விடயமாகும். 

அதேவேளை, தமது கருத்துகளை, சுதந்திரத்தைத் தடுப்பதற்காக, அரசாங்கம் இந்தச் சட்டத்தைப் பாவிக்கிறது என்றதோர் எண்ணத்தை, மக்கள் மனதில் ஏற்படுத்தும். அது, சட்டத்தைப் புறக்கணிக்க மக்களைத் தூண்டக் கூடும். இன்னமும் கோவிட்-19 பரவுகையின் அச்சுறுத்தல் முற்றாக நீங்காத நிலையில், பயங்கரமான விளைவுகளையும் ஏற்படுத்தலாம்.      
 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/முள்ளிவாய்க்கால்-நினைவேந்தலும்-தனிமைப்படுத்தலும்/91-250942

போரிலும், போராட்டத்திலும் முஸ்லிம்களின் வகிபாகம் .

6 days 5 hours ago

ஒரே நாடு ஒரே தேசம் என்று சொல்லப்படுகின்ற போதிலும் இன ஐக்கியம் பற்றிப் பேசப்படுகின்ற
போதிலும், சில போதுகளில் தென்னிலங்கையில் ஒரு உணர்வும் வடக்கில் வேறு விதமான உணர்வும் மேலிடக் காண்கின்றோம்.
ஒரு பக்கத்தில் யுத்த வெற்றிக் கொண்டாட்டம் மறுபக்கம் நினைவேந்தலும் கண்ணீர் அஞ்சலியுமாகவே, கடந்த 11 வருடங்களாக மே 18ஆம் திகதிகளை நாம் கடந்து வந்து கொண்டிருக்கின்றோம்.


இந்தத் திகதி, அரசாங்கங்களுக்கும் கணிசமான நாட்டு மக்களுக்கும் யுத்தம் என்ற பெரிய துன்பம் முடிவுக்கு கொண்டு வரப்பட்ட மகிழ்ச்சிகரமான நாளாகவும் பொதுவாக தமிழ் மக்களுக்கு தங்களது விடுதலைப் போராட்டம் ஆயுத ரீதியில் தோற்கடிக்கப்பட்ட தினமாகவும் இருக்ககின்றது எனலாம். ஆனால் இரு தரப்பிலும் உயிரிழந்தவர்களின் குடும்பத்தினருக்கு நிச்சயமாக அது அழுது வடிக்கும் நாளாகவே இருந்து வருகின்றது.


இந்தத் தருணத்தில், 22 இலட்சம் மக்கள் தொகையைக் கொண்ட இலங்கை முஸ்லிம் சமூகமானது தமிழர் விடுதலைப் போராட்டத்திலும் அதேபோன்று பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான அரச யுத்தத்திலும் என்ன வகிபாகத்தைக் கொண்டிருந்தார்கள் என்பது பற்றி குறிப்பிட வேண்டியிருக்கின்றது.
யுத்த வெற்றி என்பது தனியே சிங்கள மக்களுக்குரியது என்பது போலவும் அதில் முஸ்லிம்கள் பெரிய பங்களிப்புக்களைச் செய்யவில்லை என்ற அடிப்படையில் கருத்துக்கள் முன்வைக்கப்படுவதுண்டு. மறுபுறத்தில், தமிழர்களின் உரிமைப் போராட்டத்தில் முஸ்லிம்கள் பெரியளவுக்கு பங்காற்றவில்லை, உதவிபுரியவில்லை என்ற தொனியில் அடிக்கடி விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்படுவதையும் காண முடிகின்றது.
ஆகவேதான் முப்பது வருடங்களுக்கும் மேலாக தீவிரமான இனப் பிரச்சினையும் அதன் பிறகு யுத்த மேகமும் சூழ்ந்திருந்த காலத்தில் முஸ்லிம் சமூகம் பயங்கரவாத ஒழிப்புக்கு பூரண பங்களிப்பை வழங்கிய சமகாலத்தில் தமிழ் சகோதர இனத்தின் உரிமைப் போராட்டத்திலும்   தார்மீக ரீதியான வகிபாகத்தை கொண்டிருந்தது என்பதை நினைவுபடுத்த வேண்டியிருக்கின்றது. அதனை ஆழமாக அன்றி, மேலோட்டமாக எழுதிச் செல்வதற்கே இக் கட்டுரை விளைகின்றது.

அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவு

இலங்கை தேசத்தில் முஸ்லிம்களின் வரலாறும் ஆட்சியாளர்களுக்கு இஸ்லாமிய சமூகம் வழங்கிய அனுசரணைகளும் மூடிமறைக்கப்பட்டிருந்தாலும், நிஜத்தில் இந்நாட்டின் இறைமைக்காக, விடுதலைக்காக அளப்பெரிய சேவைகளை முஸ்லிம்கள் செய்திருக்கின்றார்கள்.  அரசர்கள் காலம் தொட்டு ஆட்சியில் முஸ்லிம்கள் உயரிய பதவிகள் பலவற்றை வகித்து வந்திருக்கின்றார்கள்.
2ஆம் இராஜசிங்க மன்னனை காப்பாற்றுவதற்காக பங்கரகம்மான பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த முஸ்லிம் தாய் தனது உயிரைத் தியாகம் செய்தமையும் அதனால் அந்த மன்னன் 'மா ரெக்க லே' (என்னைக் காத்த இரத்தமே) என்று நன்றிகூறியமை போன்ற பல முஸ்லிம் சமூகத்தின் தியாகங்கள் சிங்கள வரலாற்றாசிரியர்களால் பெரும்பாலும் மறக்கடிக்கப்பட்டன.


வெள்ளைக்கார ஆக்கிரமிப்பாளர்களுக்கு எதிராகவும் முஸ்லிம்கள் களத்தில் நின்று போரிட்டார்கள். இவ்வாறு நாட்டின் சுதந்திரத்திற்காக போராடிய முஸ்லிம்களில் 7 பேரை 1804 ஆம் ஆண்டு பிரித்தானிய காலனித்துவவாதிகள் தேசத் துரோகிகளாக அறிவித்தனர். இன்னும் இவர்கள் போர் வீரர்களாக அறிவிக்கப்படவில்லை.


1864ஆம் ஆண்டு மாவனல்லை பிரதேசத்தில் கடமையில் இருந்த போது முதலாவதாக உயிரிழந்த பொலிஸ் வீரரின் தியாகத்தை நினைவுகூர்வதற்காகவே இலங்கையில் தேசிய பொலிஸ் தினம் கொண்டாடப்பட்டு வருகின்றது. அந்த வீரரின் பெயர் துவான் ஷபான் என்பதாகும். ஆனால் முஸ்லிம் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் செய்த தியாகமாக பெருந்தேசியத்தால் இது நோக்கப்படுவது கிடையாது.

படைகளில் முஸ்லிம்கள்

இதேவேளை, யுத்த காலத்தில் முஸ்லிம்கள் அரசாங்கத்திற்கு மிகப் பெரிய ஆதரவை வழங்கினர். முஸ்லிம் கட்சிகள் அரசாங்கத்திற்கு அரசியல் பலத்தை வழங்கியதற்கு மேலதிகமாக, பொலிஸ் மற்றும் முப்படையிலும் முஸ்லிம் வீரர்கள் களத்தில் நின்று போராடினர், குறிப்பாக புலனாய்வு நடவடிக்கையில் முஸ்லிம் அதிகாரிகள் முக்கிய வகிபாகத்தைக் கொண்டிருந்தனர். இன்றும் அவ்வாறான வீரர்கள் இருக்கின்றனர்.
தற்போதைய பாதுகாப்புச் செயலாளர் கமல் குணரத்ன சில மாதங்களுக்கு முன்னர் ஒரு கருத்தைக் குறிப்பிட்டிருந்தார். 'யுத்தத்தை வெல்வதற்கு துணைநின்ற புலனாய்வுப் பிரிவில் முஸ்லிம் அதிகாரிகள் அதிகளவில் காணப்பட்டனர்' என்று குறிப்பிட்ட அவர், 'எனது சேவைக் காலத்தில் மிகச் சிறந்த புலனாய்வு அதிகாரி என்றால் நான் (மறைந்த) நிசாம் முத்தலிப்பையே கூறுவேன் என்றும், அர்ப்பணிப்புள்ள அதிகாரியாக விசேட படையணியின் பசீல் லாபிரை குறிப்பிடுவேன் பகிரங்கமாக கூறியிருந்தார்.
இவ்வாறு, நாட்டின் பாதுகாப்புக்காக தியாகங்களைச் செய்த முஸ்லிம் வீரர்கள், அதிகாரிகளின் பட்டியல் நீளமானது. ஆனால், கமல் குணரத்ன போன்ற ஒருசிலரை தவிர இதுபற்றியெல்லாம், சிங்கள தேசப் பற்றாளர்களோ, கடும்போக்காளர்களோ பேசுவது கிடையாது. அவர்கள் இந்தத் தியாகங்களை எல்லாம் வசதியாக மறந்தும், மறைத்தும் விட்டிருக்கின்றார்கள்.
இந்திய அமைதிகாக்கும் படையினர், ஒட்டுக்குழுக்கள் மற்றும் தமிழ் ஆயுதக் குழுக்களாலும் பல்வேறுவிதமான நெருக்குவாரங்களை முஸ்லிம் சமூகம் சந்தித்தது. சிலபோது படையினராலும் முஸ்லிம்கள் ஆங்காங்கே நெருக்கடிகளை அனுபவிக்க நேர்ந்தது. ஆனால், எண்ணிக்கை அடிப்படையில் முஸ்லிம் வீரர்கள் குறைவாக இருப்பினும், இன்று வரை நாட்டின் பாதுகாப்புக்கான தமது பங்களிப்பை முஸ்லிம் இளைஞர்கள் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றார்கள் என்பதை மறந்து விடக் கூடாது.

தமிழர்களுக்கு துணை

மறுபுறத்தில் தமிழ்த் தேசிய அரசியலுக்கும், தமிழர் விடுதலைப் போராட்டத்திற்கும் ஒரு கட்டம் வரை தார்மீக ஆதரவையும் முஸ்லிம்கள் வழங்கி வந்திருக்கின்றார்கள் என்பதை, வரலாறு பற்றிப் பேசுபவர்கள் மறந்து விடக்கூடாது.


பதியுதீன் மஹ்மூத், பாக்கீர் மாக்கார், ஏ.சி.எஸ்.ஹமீட், ரீ.பி.ஜாயா போன்றவர்கள் பெரும்பான்மைக் கட்சிகளுடன் ஒன்றிணைந்து செயற்பட்டதன் மூலம் முஸ்லிம் சமூகத்தின் உரிமைகள், பிரச்சினைகளை தீர்த்து வைத்துக் கொண்டிருந்த சமகாலத்திலேயே அதாவது 1956 இல் இருந்தே செனட்டர் மசூர் மௌலானா போன்ற ஓரிரு முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகள் தமிழரசுக் கட்சியுடனான பயணத்தை தொடங்கியிருந்தனர். இதில் பின்னாளில் எம்.எச்.எம்.அஷ்ரபும் இணைந்து கொண்டார்.
இதேவேளை, இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வு தேடும் படலத்தின் அடுத்த கட்டமாக உருவெடுத்த தமிழர் விடுதலைப் போராட்டத்தில் முஸ்லிம் இளைஞர்கள் குறிப்பிடத்தக்க பங்கை ஆற்றினார்கள். முஸ்லிம்களுக்கு தனிநாடு தேவைப்படவில்லை, ஆயுதம் ஏந்திப் போராடும் அளவுக்கு இந்த நாட்டில் அவர்களுக்கு பிரச்சினைகள் இருக்கவும் இல்லை. ஆனாலும், சகோதர தமிழ் மக்களின் உணர்வுகளை மதித்து, அவர்களுக்காக விடுதலைப் போராட்டத்தில் வரையறைக்குட்பட்டு, நியாயபூர்வமான பங்களிப்புக்களை வழங்கினர்.


யுத்த காலத்தில் பல முஸ்லிம் இளைஞர்கள் விடுதலைப் புலிகள் உள்ளிட்ட ஆயுதக் குழுக்களில் தம்மை இணைத்துக் கொண்டதுடன், கிழக்கில் முஸ்லிம் சமூகம் தமிழ்க் குடும்பங்களுக்கு எந்தளவுக்கு ஆதரவும் அடைக்கலமும் வழங்கினார்கள் என்பதை தெரியாதவர்கள் கேட்டு அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.  இதுபற்றி இன்றும் சாதாரண தமிழ் மக்கள் நன்றியுணர்வுடன் பேசுவதுண்டு.


கேர்ணல் பாறூக், றாபி தொடக்கம் பசீர் மாஸ்டர் தொட்டு இன்னும் பெயர் வெளியில் வராத முஸ்லிம் இளைஞர்கள் பலரும் முஸ்லிம் சமூகத்திற்கு விடுதலை பெறுவதற்காக தமிழ் இயக்களில் இணைந்து செயற்படவில்லை. மாறாக, தமிழர்களின் கோரிக்கைக்காகவே தம்மை அர்ப்பணித்தனர். இவ்வாறு, சுமார் 35 தொடக்கம் 40 வரையான முஸ்லிம் மாவீரர்களின் பெயர்களை புலிகள் இயக்கம் பின்னர் வெளியிட்டிருந்தமை இங்கு நினைவுகொள்ளத்தக்கது.

விலகியதற்கான காரணங்கள்

இருப்பினும், முஸ்லிம்கள் காட்டிக் கொடுத்ததாகவும், சில இடங்களில் தவறிழைத்ததாகவும் தமிழர் தரப்பில் குற்றச்சாட்டுக்களும் இருக்கவே செய்கின்றன. எவ்வாறு, தமிழ் ஆயுதக் குழுக்கள் செய்த தவறுக்காக அப்பாவி தமிழ் மக்களை குற்றம் சொல்ல முடியாதோ அதுபோலவே, ஊர்ச் சண்டியர்கள் செய்த அக்கிரமங்களுக்காக சிவில் முஸ்லிம் சமூகம் குற்றவாளிக் கூண்டில் நிறுத்தப்பட முடியாது.


இவ்வாறு, தமிழ்த் தேசிய அரசியலோடும் தமிழர் விடுதலை முன்னெடுப்புடனும் தார்மீக அடிப்படையில் இணைந்து செயற்பட்ட முஸ்லிம் சமூகம் குறிப்பாக வடக்கு, கிழக்கு முஸ்லிம்கள் ஒரு கட்டத்தில், அவர்களை விட்டுப் பிரிந்து வேறு திசையில் பயணிக்க வேண்டியதாயிற்று.
பெருந்தேசிய அரசியலுடனோ அல்லது தமிழ்த் தேசிய அரசியலுடனோ இரண்டறக் கலந்து பயணிப்பதன் மூலம் முஸ்லிம்களின் அபிலாஷைகளை அடைய முடியாது என்பதை முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகள் உணர்ந்தனர். அத்துடன் முஸ்லிம் இளைஞர்கள் ஆயுத வழியில் செல்வதைத் தடுத்து, சமூகத்தை அரசியல்மயப்படுத்த வேண்டிய அவசியமும் ஏற்பட்டது.
இந்தப் பின்னணியில், எம்.ஐ.எம்.மொஹிதீனில் சிந்தனையில் உருவாகி, எம்.எச்.சேகு இஸ்ஸதீனால் எடுத்துச் செல்லப்பட்ட தனித்துவ அடையாள அரசியலை மையமாக வைத்து எம்.எச்.எம்.அஷ்ரப் முஸ்லிம் காங்கிரஸ் என்ற கட்சியை தொடங்கினார்.


சமகாலத்தில், அதாவது 80களின் பிற்பகுதியிலும் 90 களின் ஆரம்பத்திலும் ஆயுதங்கள் முன்கையெடுத்தன. அதே ஆயுதங்கள் பள்ளிவாசல்களிலும், வயல்களிலும், பயணம் செய்யும் வேளையிலும் முஸ்லிம்களை நோக்கி திருப்பப்பட்டன. வடக்கில் இருந்து முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதுடன், உயிர், உடமை இழப்புக்கள் என சற்றும் எதிர்பார்த்திராத பல கசப்பான  அனுபவங்களை முஸ்லிம் சமூகம் பெற்றுக் கொள்ள நேரிட்டது.
இதனால், விடுதலைப் போராட்டம் அதன் தூய தன்மையை இழந்து வேறு திசையில் பயணிக்கின்றது என முஸ்லிம் சமூகம் கருதியமையால், அதற்குப் பிறகு அந்த தார்மீக ஆதரவை விலக்கிக் கொண்டது. அத்துடன், அரசாங்கத்திற்கான தமது ஒத்துழைப்பை முஸ்லிம்கள் மேலும் வலுப்படுத்திக் கொண்டனர் என்றும் கூறலாம்.

அதன் பிறகு, புலிகளுடனேயே முஸ்லிம்கள் தமது கோரிக்கைகளை முன்வைத்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டிய காலமொன்று வந்தது. ஆனால், அப்பேச்சுக்களில் முஸ்லிம் சமூகத்திற்கு உரிய இடம் வழங்கப்படவில்லை என்ற மனத்தாக்கல் இன்னும் இருக்கவே செய்கின்றது.
ஆயினும் இன்று வரையும் தமிழர்களின் உரிமை சார்ந்த, அபிலாஷை சார்ந்த விடயங்களுக்கோ இனப் பிரச்சினை தீர்வுக்கோ முஸ்லிம்கள் இதயபூர்வ ஆதரவை தொடர்ந்தும் வழங்கி வருகின்றார்கள் என்பதை நினைவுபடுத்த விரும்புகின்றேன். ஆயுதக் குழுக்கள் தமக்கு செய்த அட்டூழியங்களை முஸ்லிம் சமூகம் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லையே தவிர ஒருபோதும் தமிழ் சமூகத்தின் இழப்புக்களை (ஒரு சமூகம் என்ற வகையில்) கேலிக்குள்ளாக்கவில்லை.


அரசியல்வாதிகள் செய்கின்ற காரியங்களுக்கு சமூகங்கள் பொறுப்பாக மாட்டாது. அதுபோல சஹ்ரான் போன்ற வேறு நிகழ்ச்சி நிரல்களுக்காக வேலை செய்யும் முட்டாள் பயங்கரவாதிகள் மற்றும் அடிப்படைவாதிகளின் செயற்பாடுகளுக்காக அப்பாவி முஸ்லிம் சமூகத்தின் மீது விரல் நீட்டப்படுவதையும் சகிக்க முடியாது.


ஆகவே, நூற்றாண்டு காலமாக முஸ்லிம் சமூகம் இலங்கையின் இறையாண்மை, பாதுகாப்புக்கு பங்களித்து வருகின்றது. இருப்பினும் மற்றைய இனங்களின் உணர்வுகளை மதிக்கப் பழகிக் கொண்டுள்ளது. குறிப்பாக, சகோதர சிறுபான்மைத் தமிழர்களின் விடுதலை உணர்வை மதித்து தம்மாலான பங்களிப்புக்களை வழங்கியுள்ளது.


இது பற்றிய பல வாதப் பிரதிவாதங்களும், மாற்றுக் கருத்துக்களும் இருக்கின்றன. அதுபற்றி எல்லாம் இக்கட்டுரை விரிவாக ஆராய முற்படவில்லை. மாறாக, இந்த நாட்டின் பாதுகாப்புக்கும் அதேபோன்று பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான யுத்தத்திற்கும் முஸ்லிம் படை வீரர்கள், அதிகாரிகள் உள்ளடங்கலான ஒட்டுமொத்த முஸ்லிம் சமூகமும் அளப்பெரிய பங்களிப்பை வழங்கி, போர் வெற்றியில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க வகிபாகத்தை வகித்துள்ளது.


அதேநேரத்தில், தமிழ் மக்களின் எதிர்பார்ப்புக்கள், உணர்வுகளை புரிந்து கொண்டு விடுதலை வேட்கைக்கு தார்மீக அடிப்படையில் முஸ்லிம் சமூகம் துணைநின்றது மட்டுமன்றி அது விடுதலைக்கான போராட்டம் என நம்பப்பட்ட வரைக்கும், முஸ்லிம் இளைஞர்கள் தமது பங்களிப்பை வழங்கியிருக்கின்றனர்.


முஸ்லிம் சமூகம், யுத்த வெற்றியில் பங்கு கேட்பதோ தமிழர்களின் முன்னெடுப்பில் தமது உதவிகளை சொல்லிக் காட்டுவதோ இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கமல்ல. மாறாக, மேற்குறிப்பிட்ட  யதார்த்தத்தை சிங்கள சமூகமும் ஆட்சியாளர்களும் அதேபோன்று தமிழ் தேசியமும் மக்களும் விளங்கிக் கொள்ளும்படி அடிக்கோடிட்டுக்கு காட்டுவதே இந்த முயற்சியின் ஊக்கியாக இருந்தது.
வேறெந்தப் பொல்லாப்பும் இல்லை!

ஏ.எல்.நிப்றாஸ் (வீரகேசரி – 24.05.2020)

https://www.madawalaenews.com/2020/05/blog-post_290.html

முஸ்லிம்களின் ’இதயம்’ என்னவாகும்? ஒரு பொதுத் தேர்தல் கணிப்பு

1 week ago
முஸ்லிம்களின் ’இதயம்’ என்னவாகும்? ஒரு பொதுத் தேர்தல் கணிப்பு  

முகம்மது தம்பி மரைக்கார்  

 

 

நாட்டில், முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் மாவட்டங்கள் இரண்டு காணப்படுகின்றன. அவை, அம்பாறை, திருகோணமலை மாவட்டங்களாகும்.

கடந்த நாடாளுமன்றில், இறுதியாக அங்கம் வகித்த 20 உறுப்பினர்களில் எட்டுப் பேர், இந்த இரு மாவட்டங்களையும் சேர்ந்தவர்களாவர். அதிலும் குறிப்பாக, அம்பாறை மாவட்டத்தை ஐந்து உறுப்பினர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினர். இவர்களில் இருவர், தேசியப்பட்டியல் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களாவர்.  

இலங்கை முஸ்லிம்களின் இதயமாக, அம்பாறை மாவட்டம் கருதப்படுகிறது. அதனால்தான், முஸ்லிம் அரசியல் கட்சிகள் அனைத்தும், அம்பாறை மாவட்டத்தைக் குறிவைத்து இயங்கி வருகின்றன. குறிப்பாக, ஸ்ரீ லங்கா முஸ்லிம் காங்கிரஸின் அத்திபாரமாக அம்பாறை மாவட்டமே உள்ளது.

முஸ்லிம் காங்கிரஸுக்குக் கடந்த நாடாளுமன்றத்தில், அம்பாறை மாவட்டம் சார்பாகத் தெரிவு செய்யப்பட்ட மூன்று நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் இருந்தனர். தேசியப்பட்டியல் நாடாளுமன்ற பிரதிநிதித்துவம் ஒன்றையும் அம்பாறை மாவட்டத்துக்கு, முஸ்லிம் காங்கிரஸ் வழங்கியிருந்தது. ஆக மொத்தம், முஸ்லிம் காங்கிரஸின் நான்கு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், அம்பாறை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தனர்.

கடந்த நாடாளுமன்றத்தில், முஸ்லிம் காங்கிரஸுக்கு மொத்தமாக ஏழு பிரதிநிதிகள் இருந்தனர். இவர்களில் ஆறு பேர், ஐக்கிய தேசிய கட்சி சார்பாகப் போட்டியிட்டும், தேசியப்பட்டியல் ஊடாகவும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களாக வந்தனர். ஒருவர் மட்டும்தான், முஸ்லிம் காங்கிரஸின் மரச்சின்னத்தில் போட்டியிட்டு நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகி இருந்தார்.

கடந்த தேர்தல்

அம்பாறை மாவட்டம், ஏழு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைக் கொண்டதாகும். கடந்த முறைஇ இந்த மாவட்டத்திலிலிருந்து முஸ்லிம்கள் மூவரும் சிங்களவர் மூவரும் தமிழர் ஒருவரும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களாகத் தெரிவு செய்யப்பட்டிருந்தனர். குறித்த மூன்று முஸ்லிம் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் முஸ்லிம் காங்கிரஸைச் சேர்ந்தவர்களாவர். அம்பாறை மாவட்டத்தில், ஐக்கிய தேசிய கட்சியுடன் கூட்டணியமைத்து, யானைச் சின்னத்தில், முஸ்லிம் காங்கிரஸ் கடந்த தேர்தலில் போட்டியிட்டிருந்தமை குறிப்பிடத்தக்கது.

ஏழு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைக் கொண்ட அம்பாறை மாவட்டத்தில், பொதுத் தேர்தலில் போட்டியிடும் கட்சிகள், சுயேட்சைக் குழுக்கள் 10 வேட்பாளர்களைக் களமிறக்க வேண்டும். கடந்த பொதுத் தேர்தலில், ஐக்கிய தேசிய கட்சியுடன் கூட்டணியமைத்து, யானைச் சின்னத்தில் போட்டியிட்ட முஸ்லிம் காங்கிரஸ், தனது சார்பில் மூன்று முஸ்லிம் வேட்பாளர்களை மட்டுமே களமிறக்கியது. யானைச் சின்னத்தில் போட்டியிட்ட ஏனைய ஏழு பேரும், சிங்களம், தமிழ் வேட்பாளர்களாவர்.

கடந்த பொதுத் தேர்தலில், அம்பாறை மாவட்டத்தில் முஸ்லிம் காங்கிரஸ் ஆதரவாளர்கள், யானைச் சின்னத்துக்கு வாக்களித்ததோடு, தமது மூன்று விருப்பு வாக்குகளையும் தமது கட்சி சார்பில் போட்டியிட்ட மூன்று முஸ்லிம் வேட்பாளர்களுக்கும் வழங்கினர். இதன் காரணமாக, அம்பாறை மாவட்டத்தில் ஐக்கிய தேசிய கட்சி வெற்றி பெற்றதோடு, யானைச் சின்னத்தில் போட்டியிட்ட முஸ்லிம் காங்கிரஸின் மூன்று முஸ்லிம் வேட்பாளர்களும் அதிக விருப்பு வாக்குகளைப் பெற்று, நாடாளுமன்றத்துக்குத் தெரிவாகினர். இதேவேளை, யானைச் சின்னத்தில் போட்டியிட்ட ஐக்கிய தேசிய கட்சியின் ஒரு வேட்பாளர் மட்டுமே, அந்தத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றார்.

பொத்துவில் தொகுதிக்கான அநீதி

ஆனால், இம்முறை பொதுத் தேர்தலில், சஜித் பிரேமதாஸ தலைமையிலான ஐக்கிய மக்கள் சக்தியுடன் கூட்டணியமைத்து, அம்பாறை மாவட்டத்தில் முஸ்லிம் காங்கிரஸ் போட்டியிடுகிறது. இதேவேளை, வழமையாகக் கூட்டணியமைக்கும் போது, மூன்று வேட்பாளர்களை மட்டுமே களமிறக்கும் முஸ்லிம் காங்கிரஸ், இம்முறை ஆறு வேட்பாளர்களைக் களமிறக்கியுள்ளது. இதனால், முஸ்லிம் காங்கிரஸ் வேட்பாளர்கள், ஒவ்வொருவரும் பெற்றுக் கொள்ளும் விருப்பு வாக்குகள், வீழ்ச்சியடைவதற்கான சாத்தியங்கள் அதிகம் உள்ளன.

மறுபுறமாக, தொகுதி ரீதியாக வேட்பாளர் பங்கீடு செய்துள்ளமையிலும், இம்முறை மு.கா, அநீதி செய்துள்ளதாகக் குற்றச்சாட்டுகள் உள்ளன.

அம்பாறை மாவட்டம் (திகாமடுல்ல தேர்தல் மாவட்டம்), நான்கு தொகுதிகளைக் கொண்டது. அவை, பொத்துவில், சம்மாந்துறை, கல்முனை, அம்பாறை ஆகிய தொகுதிகளாகும். இவற்றில், அம்பாறை சிங்கள வாக்காளர்களையும் ஏனைய மூன்று தொகுதிகள், முஸ்லிம் வாக்காளர்களையும் பெரும்பான்மையாகக் கொண்ட தொகுதிகளாகும்.

மேற்படி தொகுதிகளில் பொத்துவில், அம்பாறை ஆகியவை இரட்டை உறுப்புரிமையைக் கொண்ட தொகுதிகளாகும். அந்த வகையில், அம்பாறை மாவட்டத்திலுள்ள நான்கு தொகுதிகளிலும் ஆறு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் நேரடியாகத் தெரிவு செய்யப்படுவர். அதிக வாக்குகளைப் பெறும் கட்சிக்கு, 'போனஸ்' ஆக - ஓர் உறுப்புரிமை வழங்கப்படும்.

இம்முறை, ஐக்கிய மக்கள் சக்தியுடன் கூட்டணியமைத்து, 'தொலைபேசி' சின்னத்தில், அம்பாறை மாவட்டத்தில் போட்டியிடும் முஸ்லிம் காங்கிரஸ், தனது ஆறு வேட்பாளர்களில் கல்முனைத் தொகுதியிலிருந்து ஒருவரையும் சம்மாந்துறைத் தொகுதியிலிருந்து ஒருவரையும் தெரிவு செய்துள்ள அதேவேளை, இரட்டை அங்கத்துவமுள்ள பொத்துவில் தொகுதிக்கு, நான்கு வேட்பாளர்களை நியமித்துள்ளது. அதனால்தான், இந்த வேட்பாளர் பங்கீட்டு முறைமை அநீதியானது எனக் கூறப்படுகிறது.

கடந்த ஜனாதிபதி தேர்தலின் அடிப்படையில், அம்பாறை மாவட்டத்தின் கல்முனைத் தொகுதியில், 74,068 வாக்காளர்கள் உள்ளனர். சம்மாந்துறைத் தொகுதியில், 85,911 வாக்காளர்கள் உள்ளனர். பொத்துவில் தொகுதியில், 159,694 வாக்காளர்கள் இருக்கின்றனர்.

கல்முனைத் தொகுதியில், முஸ்லிம் காங்கிரஸ் சார்பாக, முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் எச்.எம்.எம். ஹரீஸ் களமிறக்கப்பட்டுள்ளார். சம்மாந்துறைத் தொகுதியில், முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் எம்.ஐ.எம். மன்சூர், மு.கா சார்பில் போட்டியிடுகிறார். பொத்துவில் தொகுதியில், முஸ்லிம் காங்கிரஸ் சார்பில், முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் பைசல் காசிம் போட்டியிடும் அதேவேளை, தேசியப்பட்டியல் நாடாளுமன்ற முன்னாள் உறுப்பினர் ஏ.எல்.எம். நஸீர், கிழக்கு மாகாண சபை முன்னாள் உறுப்பினர் ஏ.எல். தவம், பொத்துவில் பிரதேச சபை தவிசாளர் எம்.எஸ்.எம். வாஸித் ஆகியோரும் மு.கா சார்பில் போட்டியிடுகின்றனர்.

'வெட்டுக்குத்து' அரசியல்

இந்த நிலைவரம் காரணமாக, மேற்படி முஸ்லிம் காங்கிரஸ் வேட்பாளர்களிடையே விருப்பு வாக்குகளைப் பெற்றுக் கொள்ளும் வகையிலான 'வெட்டுக் குத்து' அரசியல், தேர்தல் இன்னும் உறுதி செய்யப்படாத நிலையிலேயே ஆரம்பித்துள்ளமையை, வெளிப்படையாகவே காணக் கூடியதாக உள்ளது.

உதாரணமாக, பொத்துவில் தொகுதியில் மு.கா சார்பாகப் போட்டியிடும் முன்னாள் இராஜாங்க அமைச்சர் பைஸல் காசிமைஇ அதேதொகுதியில் மு.காங்கிரஸ் சார்பாகப் போட்டியிடும் முன்னாள் தேசியப்பட்டியல் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் நஸீர், வெளிப்படையாகவே எதிர்த்து, அரசியல் நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு வருகின்றார். அதேவேளை, பொத்துவில் தொகுதியில் போட்டியிடும் மாகாண சபை முன்னாள் உறுப்பினர் ஏ.எல். தவம், பைசல் காசிமுக்கு ஆதரவாளிப்பார் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. கடந்த அரசாங்கத்தில், சுகாதார இராஜாங்க அமைச்சராக பைசல் காசிம் இருந்தபோது, அவரின் இணைப்பாளராகத் தவம் பதவி வகித்தமை குறிப்பிடத்தக்கது.

வேட்பாளர்களிடையே இவ்வாறு 'வெட்டுக்குத்து' அரசியல் ஆரம்பித்துள்ள அதேவேளை, அம்பாறை மாவட்டத்தில் முஸ்லிம் காங்கிரஸுடன் கூட்டணியமைத்துப் போட்டியிடும் ஐக்கிய மக்கள் சக்தி, அதிக விருப்பு வாக்குகளைப் பெற்று, வெற்றி பெறுமா என்ற சந்தேகம் மக்கள் மத்தியில் எழுந்துள்ளது. கடந்த தேர்தல்களில், ஒன்றாக இணைந்து போட்டியிட்டு வந்த ரணில், சஜித் தரப்பினர், இந்தத் தேர்தலில் இரண்டாகப் பிளவுபட்டுப் போட்டியிடுவதால், அம்பாறை மாவட்டத்தில் முஸ்லிம் காங்கிரஸ் கூட்டணியமைத்துள்ள சஜித் தலைமையிலான ஐக்கிய மக்கள் சக்தி, அதிகூடிய விருப்பு வாக்குகளைப் பெறுவதில், சிக்கல்கள் ஏற்பட்டுள்ளதாக அபிப்பிராயங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

கணக்கு

கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் அம்பாறை மாவட்டத்தில் சஜித் பிரேமதாஸ 259673 வாக்குளையும் (சுமார் 63 வீதம்)இ கோட்டாபய ராஜபக்ஷ 135058 வாக்குகளையும் (கிட்டத்தட்ட 32 வீதம்) பெற்றிருந்தனர். அம்பாறை மாவட்டத்தில், கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலின் போது பதிவு செய்யப்பட்ட வாக்காளர் எண்ணிக்கை, ஐந்து இலட்சத்து 3,790 ஆக இருந்தனர்.

ஆனால், கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில், சஜித் பிரேமதாஸவுக்குக் கிடைத்த வாக்குகளில், தமிழர்களின் அதிகப்படியான வாக்குகள், இம்முறை தமிழ்க் கட்சிகளுக்கே போய்ச் சேரும். அவ்வாறான வாக்குகளின் எண்ணிக்கையை, சுமார் 50 ஆயிரமாகக் கணிப்பிடலாம். அதேவேளை, கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில், சஜித் பிரேமதாஸவுக்குக் கிடைத்த, ரணில் அணி சார்பானவர்களின் வாக்குகள் இம்முறை, அநேகமாக ஐக்கிய தேசிய கட்சிக்கே கிடைக்கும்.

மறுபுறமாக, அம்பாறை மாவட்டத்தின் முஸ்லிம் பிரதேசங்களில், அதாவுல்லாவின் தேசிய காங்கிரஸ், ரிஷாட் பதியுதீனின் அகில இலங்கை மக்கள் காங்கிரஸ் ஆகிய முஸ்லிம் கட்சிகளும், ஐக்கிய தேசியக் கட்சி, பொதுஜன பெரமுன ஆகிய கட்சிகளின் சார்பில் முஸ்லிம் வேட்பாளர்களும், இம்முறை பொதுத் தேர்தலில் போட்டியிடுகின்றனர். இதனால், குறித்ததொரு கட்சிக்குக் கிடைக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படும் வாக்குகளிலும் சரிவு ஏற்படுவதற்கான சாத்தியங்களும் உள்ளன.

இவற்றை எல்லாம், மொத்தமாகக் கூட்டிக் கழித்துப் பார்க்கும் போது, சஜித் பிரேமதாஸ தலைமை தாங்கும் ஐக்கிய மக்கள் சக்தி, அம்பாறை மாவட்டத்தில் அதிகூடிய வாக்குகளைப் பெற்று, வெற்றி பெறுமா என்கிற கேள்விகள் உள்ளன. 

அம்பாறை மாவட்டத்தில், ஐக்கிய மக்கள் சக்தியால் அதிகூடிய வாக்குகளைப் பெற்று, வெற்றிபெற முடியாமல் போனால், முஸ்லிம் காங்கிரஸால் அதிகபட்சமாக இரண்டு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைத்தான் அந்த மாவட்டத்தில் வெற்றிகொள்ள முடியும் என்கிற கணிப்பீடுகளும் உள்ளன.

அம்பாறையில் இணையாத 'கை'கள்

இதேவேளை, அநேகமான மாவட்டங்களில் ஐக்கிய மக்கள் சக்தியுடன் கூட்ணியமைத்தும், புத்தளம் மாவட்டத்தில், முஸ்லிம் காங்கிரஸுடனும் கூட்டணியமைத்து, எதிர்வரும் பொதுத் தேர்தலில் போட்டியிடும் ரிஷாட் பதியுதீன் தலைமயிலான அகில இலங்கை மக்கள் காங்கிரஸ், அம்பாறை மாவட்டத்தில் தனித்துப் போட்டியிடுகிறது.

இதன் காரணமாகவும், அம்பாறை மாவட்டத்தில் ஐக்கிய மக்கள் சக்தி பெற்றுக் கொள்ளும் வாக்குகளில் சரிவு ஏற்படும். கடந்த பொதுத் தேர்தலில், அம்பாறை மாவட்டத்தில் தனித்துப் போட்டியிட்ட அகில இலங்கை மக்கள் காங்கிரஸ், 33,102 வாக்குகளைப் பெற்றிருந்தமை குறிப்பிடத்தக்கது.

கடந்த காலங்களில், பகை அரசியல் செயற்பாடுகளில் ஈடுபட்டு வந்த முஸ்லிம் காங்கிரஸும், அகில இலங்கை மக்கள் காங்கிரஸும் கடந்த அரசாங்கத்தில் ஏற்பட்ட 52 நாள் அரசியல் குழப்பம் காரணமாக, கைகோர்த்துக் கொண்டு நட்புறவுடன் செயற்படத் தொடங்கின. இதனால், புத்தளம் மாவட்டத்தில் மேற்படி இரண்டு முஸ்லிம் கட்சிகளும் கூட்டணியமைத்து, எதிர்வரும் பொதுத் தேர்தலில் தராசு சின்னத்தில் போட்டியிடுகின்றன.

மேற்படி தராசு, 'முஸ்லிம் தேசியக் கூட்டமைப்பு' எனும் கட்சியின் சின்னமாகும். முஸ்லிம் காங்கிரஸ் தலைவர், ரவூப் ஹக்கீமுடைய மச்சானும் (மாமி மகன்) அவரின் பிரத்தியேகச் செயலாளருமான எம். நயீமுல்லா என்பவர், இந்தக் கட்சியின் செயலாளராகப் பதவி வகிக்கின்றார்.

எவ்வாறாயினும், புத்தளம் மாவட்டத்தில் கூட்டணியமைத்துப் போட்டியிடும் முஸ்லிம் காங்கிரஸும் அகில இலங்கை மக்கள் காங்கிரஸும் இலங்கை முஸ்லிம்களின் இதயமாகக் கருதப்படும் அம்பாறை மாவட்டத்தில் பிரிந்து நின்று, எதிர்வரும் பொதுத் தேர்தலில் போட்டியிடுகின்றமையானது, என்ன வகையான அரசியல் என்று, சமூக அக்கறையுள்ள முஸ்லிம் மக்கள் கேள்வி எழுப்புகின்றனர்.

அம்பாறை மாவட்டத்தில், முஸ்லிம் காங்கிரஸுடன் கூட்டணியமைத்துப் போட்டியிடுவதற்கு, அகில இலங்கை மக்கள் காங்கிரஸ் ஒரு கட்டத்தில் தயாராக இருந்ததாகவும், ஆனால் மக்கள் காங்கிரஸ் எதிர்பார்த்த வேட்பாளர் எண்ணிக்கையை வழங்குவதற்கு, முஸ்லிம் காங்கிரஸ் சம்மதிக்காமையால்தான், மக்கள் காங்கிரஸ் தனித்துப் போட்டியிடும் தீர்மானத்தை எடுத்ததாகவும் அறிய முடிகிறது.

நாட்டில் ஏற்பட்டுள்ள அசாதாரண சூழ்நிலை காரணமாக, தேர்தல் எப்போது நடைபெறும் என்கிற கேள்வி எழுந்துள்ளது. எவ்வாறாயினும், அதிக காலத்துக்குத் தேர்தல் தள்ளிப் போகவும் மாட்டாது என்கிற பேச்சுகளும் உள்ளன.

இந்தப் பின்னணிகளில், பொதுத் தேர்தலொன்று நடந்தால், தாங்கள் கடந்த முறை பெற்றுக் கொண்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் மொத்த எண்ணிக்கையில், பாரிய வீழ்ச்சி ஏற்படலாம் என்ற அச்சம், முஸ்லிம்களிடம் உள்ளது.

ஆனால், முஸ்லிம்களின் விமோசனம், வெறுமனே நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையில் இல்லை என்று, வாதிடுவோரும் உள்ளனர்.

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/முஸ்லிம்களின்-இதயம்-என்னவாகும்-ஒரு-பொதுத்-தேர்தல்-கணிப்பு/91-250884

கடலுடன் கலக்கும் ’எழுபது இலட்சம்’

1 week ago
கடலுடன் கலக்கும் ’எழுபது இலட்சம்’

காரை துர்க்கா   / 2020 மே 26

கொரோனாவும் அது தொடர்பிலான நிகழ்காலம், எதிர்காலத் தாக்கங்கள் குறித்து, ஊடகமொன்றுக்குக் கருத்துத் தெரிவித்திருந்த கொழும்பு பல்கலைக்கழக பொருளியல்த் துறைப் போராசிரியர் கோபாலபிள்ளை அமிர்தலிங்கம், ''ஒரு வருடத்தில் சுமார் 70 இலட்சம் ஏக்கர் கனஅடி மகாவலி நீர், திருகோணமலை, கொட்டியாரக்குடாக் கடலில் கலக்கின்றது'' எனத் தெரிவித்திருந்தார். அதாவது, மலையகத்தில் ஊற்றாகி வருகின்ற இந்தச் சொத்து (நன்னீர்) வீணே எவ்வித பிரயோசனமும் இன்றி கடலுடன் சங்கமமாகின்றது.

''இயற்கை அன்னை வழங்குகின்ற ஒரு சொட்டு நீர் கூட, வீணே கடலுடன் கல(ந்து)க்க விடக்கூடாது; அந்த நீரைச் சேமிக்க வேண்டும்; அதற்காக நீர்நிலைகள் அமைக்க வேண்டும்; அவை, எதிர்காலத்தில் மக்களின் பல்வேறுபட்ட தேவைகளுக்குப் பயன்படுத்த வேண்டும்'' எனக் கூறி, அதற்குச் செயல்வடிவமும் கொடுத்த பராக்கிரமபாகு மன்னன் வாழ்ந்த நாட்டில், நீர் இவ்வாறு வீணே கடலுடன் கலக்கின்றது.

இலங்கை சுதந்திரம் கண்ட காலங்களில், விவசாயச் செய்கையை ஊக்குவிக்கும் நோக்கத்துடன், இவ்வாறாக வீணே, கடலுடன் கலக்கின்ற நீரை ஆக்கபூர்வமாகப் பயன்படுத்தும் பொருட்டும், பல விவசாய விரிவாக்கல் திட்டங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அதற்காகப் பல குடியேற்றத் திட்டங்கள், கிழக்கு மாகாணத்தில் ஆரம்பிக்கப்பட்டன.

ஆனால், அங்கேயேயும் இனவாத அரசியல், தவறாக ஊடுருவியது. அதாவது, நீர்ப்பாசன விவசாயத் திட்டங்களின் பிரதான நோக்கத்துக்கு இணையான நோக்கமாக, திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றங்களும் மிகச் சூட்சுமமாக முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட்டன. 

image_6188f8b847.jpg

அவை, வெளி மாகாணங்களில் வாழ்ந்த சிங்கள மக்களை, பெருவாரியாக கிழக்கு மாகாணத்துக்கு அழைத்து வந்து, அரசாங்கத்தின் உச்சபட்ச ஆதரவுடன், சகல வசதிவாய்ப்புகளையும் வழங்கி, நிரந்தரமாகக் குடியேற்றும் வகையில் அமைந்திருந்தது. கண்துடைப்புக்காக, சொற்ப அளவில் சிறுபான்மை மக்களும் குடியேற்றப்பட்டனர். ஆனால், அவர்களும் நாளடைவில் அவ்வப்போது இடம்பெற்ற இனக்கலவரங்களோடும் வன்செயல்களோடும் காணாமல் போகச்செய்யப்பட்டனர்.

இது போன்றே, வடக்கிலும் நிலைமைகள் உள்ளன. நீர்ப்பாசனம், விவசாய அபிவிருத்தி என்ற போர்வையில், தமிழ் மக்களின் பூர்வீக நிலங்களை அபகரிக்கும் திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றங்கள், பெருமளவில் இடம்பெற்றமையால்தான், இனப்பிணக்குத் தோன்றவும் அது, பின்நாள்களில் சங்கிலித் தொடராகப் பல பிணக்குகளை ஏற்படுத்தவும் வழிவகுத்தது. 

ஆகவே, 1948ஆம் ஆண்டு தொடக்கம், இற்றை வரை ஆட்சி செய்திருக்கின்ற அரசாங்கங்கள் எவற்றின் மத்தியிலும், இது தொடர்பிலான கொள்கையில், மாற்றங்கள் தென்படவில்லை என்பதே, தமிழ் மக்களின் மன ஆதங்கமாகத் தொடர்ந்தும் உள்ளது.

இது இவ்வாறு நிற்க, ஒரு நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கு விவசாயத்துறை, கைத்தொழிற்றுறை, சேவைகள்துறை ஆகிய மூன்றும் பெருமளவில் பங்களிப்புச் செய்கின்றன. இலங்கையின் விவசாயத்துறையில் சராசரியாக 25 சதவீத ஊழியர்படையும் கைத்தொழிற்றுறையில் சராசரியாக 27 சதவீத ஊழியர்படையும் என, ஏறத்தாள சம அளவிலான ஊழியர்படை காணப்படுகின்றது. 

ஆனால், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கு, விவசாயத்துறை வெறும் எட்டு சதவீதமே பங்களிப்புச் செய்கின்ற அதேவேளை, கைத்தொழிற்றுறை 30 சதவீதம் பங்களிப்புச் செய்கின்றது.
பொதுவாக, விவசாயத்துறையில் ஈடுபடுபவர்களின் வருமானம், வெள்ளப்பெருக்கு, புயல், வரட்சி போன்ற இயற்கைக் காரணிகளில்  தங்கியிருக்கின்றது. அத்துடன், கணிசமான விவசாயத்துறை ஊழியர்படை, வருடத்தில் கணிசமான காலப்பகுதியில், தொழிலற்று இருப்பது போன்ற காரணங்களே, இவ்வேறுபாட்டுக்கான பிரதான காரணங்கள் ஆகும்.

இலங்கையின் பிரதான விவசாயச் செய்கையான நெல் உற்பத்திக்கு, நிலத்தைத் தயார் செய்வதிலிருந்து, அதை அறுவடை செய்வதற்கான காலப்பகுதியை (சராசரியாக மூன்று முதல் ஐந்து மாதங்கள்) உள்ளடக்கிய பகுதியிலேயே, விவசாயத்துறையின் ஊழியர்படை, பெரும்பாலும் முழுமையாக வேலை செய்கின்றது. 

வருடத்தின் மிகுதியாக உள்ள மாதங்களில், நாட்டின் அனைத்துப் பிரதேச விவசாயிகளுக்கும், சிறுபோகச் செய்கைக்கான வாய்ப்புக் கிடைப்பதில்லை. அவ்வாறு கிடைத்தாலும், குளங்களில் இருக்கும் நீரில், மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அளவிலான நிலத்துக்கு நீர் விநியோகம் செய்யவே, நீர்ப்பாசனத் திணைக்களம் உடன்படும்.

ஆகவே, பெரும்போகத்தில் நெல் விதைக்கப்படுகின்ற காணியின் அளவுடன் ஒப்பிட்டு, சிறுபோகத்திலும் முழுமையான காணிகளில் விவசாயம் செய்வது சாத்தியமில்லை. அதாவது, விவசாயச் செய்கைக்குத் தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடு காணப்படுகின்றது என்பது தெளிவாகின்றது. இதேவேளை, வடக்கு மாகாணத்தின் பலமாவட்டங்களில், குடி நீருக்கே பெரும் தட்டுப்பாடு நிலவுகையில், சிறுபோகத்தில் எங்கே விவசாயம் செய்வது?

மேலும், யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில், நெல் உற்பத்தி, மழை நீரை மட்டும் நம்பியே நடைபெற்று வருகின்றது. இயற்கை தடுமாறினால், விவசாயியின் நெல் சந்தைக்குச் செல்வதற்குப் பதிலாக, விவசாயியின் மனையாளின் தாலிக்கொடியே விற்பனைக்குச் செல்லும். அத்தகைய பயங்கர நிலை உருவாகிவிடும்.

இது தவிர, யாழ்ப்பாணத்தில் உபதானியம், மரக்கறிச் செய்கைகள், முற்று முழுதாக நிலத்தடி நீரைப் பயன்படுத்தியே நடைபெறுகிறது. இவ்வாறாக, நிலத்தடி நீரைப் பயன்படுத்துவதால், நீர் உவராவதுடன் நீரின் வளம் கெட்டுப் போதல் போன்ற பல தீமைகள், அடுக்கடுக்காக வந்து சேர்கின்றன. இதனால், அடிப்படைத் தேவைகளுக்கே, நீர்த் தட்டுப்பாடு நிலவுகின்றது.

இவ்வாறாக, பெரும்போகத்தில் மழையையும் மிகுதி மாதங்களில் தங்களது கிணற்று நீரையும் பயன்படுத்தி விவசாயத்தைச் செய்து, அதை முழுமையாக நம்பியே, தங்களது வாழ்வாதாரத்தை நகர்த்துகின்ற குடும்பங்கள், ஆயிரக்கணக்கில் வாழ்ந்து வருகின்றன.

இந்நிலையில், வடக்கு நோக்கி மகாவலி வந்தால், தன்னுடன் பெரும்பான்மை இனத்தையும் கூட்டி வந்து விடுமெனத் தமிழ் மக்களும், வடக்கு வளம் பெற்று விடுமோ என, இனவாதம் கொண்ட சிங்கள அரசியல்வாதிகளும் உள்ளுரப் பயத்துடன் இருப்பது போலவே, நிலைவரங்கள் உள்ளன.

ஆனால், நாட்டினது நலன் கருதி, மகாவலியை வடக்கு நோக்கித் திருப்பினால், எவ்வித பிரயோசனமும் இன்றிக் கடலுடன் கலக்கும் மகாவலிநீர், ஆக்கபூர்வமான பல பயன்களைத் தரும். விவசாயிகள், நெற் செய்கையுடன் மட்டும் நின்று விடாது, மாற்றுப் பயிர்ச்செய்கை தொடர்பிலும் கவனம் செலுத்துவர்.

இதனால், விவசாயத்துறையின் ஊழியர்படை, ஆண்டுதோறும் உழைப்பில் ஈடுபடும். இதனால் அவர்களது உற்பத்தித் திறன் அதிகரிக்கும். நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் தொழில் வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கும். குடும்பங்களைப் பிரிந்து, தொழில் தேடி இளைஞர் யுவதிகள், மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்குச் செல்வதைத் தவிர்க்கலாம். 

இந்நிலையில், கொட்டியாரக்குடாவில் வீணே கலக்கின்ற மகாவலி நீரை, வடக்கு நோக்கித் திருப்பினால், வடக்கு மட்டுமல்ல, நாடே வளம் பெறும். ஆனால், அதை இதயசுத்தியுடன் மட்டும் அரசாங்கம் மேற்கொண்டால் அரசியலும் வளம் பெறும்.

தமிழ் மக்கள், தங்கள் மொழி புறக்கணிக்கப்படுவதையும் நிலம் பறிக்கப்படுவதையும் அன்று தொடக்கம் இன்று வரை, எதிர்த்தே வருகின்றனர். ஆனால், அடுத்தடுத்து ஆட்சிபீடம் ஏறிய ஆட்சியாளர்களும் அத்தகைய எதிர்ப்புகளை இல்லாது ஒழிப்பதிலேயே, கூடிய கவனம் செலுத்தி வருகின்றனர். இதனாலேயே கொடிய யுத்தம் மூண்டது.

இன்று, கொரோனா வைரஸின் கோரப் பிடியால், 70 நாள்களுக்கும் மேலாகப் பல குடும்பங்கள், வாழ்வாதாரதை இழந்துள்ளனளூ நிர்க்கதியான நிலையில் உள்ளன. 

இந்நிலையில், எழுபது வருட கொடிய யுத்தம், எவ்வாறெல்லாம் வலிகளைக் கொடுத்தது எனத் தமிழ் மக்கள் நன்கறிவர். அதை, உலகம் அறிந்து, தமக்கான தீர்வைத் தர வேண்டும் என்பதே, தமிழ் மக்களின் ஆதங்கம் ஆகும்.

இது இவ்வாறு நிற்க, அசுர வேகத்தில், வாழ்க்கைச் செலவு நாளாந்தம் அதிகரித்துச் செல்கையில், மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் வெறும் 1,000 ரூபாய் நாளாந்தச் சம்பளத்துக்கு வருடக் கணக்காகத் தவம் இருக்கின்றனர்.

நட்டத்தில் இயங்கி வருகின்ற பல அரச நிறுவனங்கள், இலங்கையில்  உள்ளன. ஆனால், அந்த நிறுவன ஊழியர்களுக்கு ஷபோனஸ்' உட்பட பல மேலதிகப் படிகள் வழங்கப்பட்டு வருகின்றன. ஆனால், பெருந்தோட்ட உற்பத்திகள், இலாபம் ஈட்டி வருகின்றன. ஏன், இலங்கைப் பொருளாதாரத்தின் முதுகெலும்பாக உள்ளது என்று கூடக் கூறலாம்.

இந்நிலையில், அவர்களுக்கு 1,000 ரூபாய் அடிப்டைச் சம்பளம் கூட, ஏன் எட்டாக்கனியாக உள்ளது என்ற கேள்வியையும் பொருளியல்த்துறை போராசிரியர் கோபாலபிள்ளை அமிர்தலிங்கம் முன்வைத்தார்.

இன்றும் அவர்கள், பல நூற்றாண்டுகள் பழைமையான, இடிந்து விழுகின்ற நிலையிலுள்ள லயன் குடியிருப்புகளிலேயே வாழ்ந்து வருகின்றனர். மண்சரிவு அபாயம் என அடையாளப்படுத்தப்பட்ட இடங்களிலேயே, உபாயம் இன்றி வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

இந்நிலையில், அரசாங்கங்கள் மீண்டும் மீண்டும், இனவாதம், மதவாதத்துக்குள் இன்னும் கட்டுண்டு கிடந்தால், சமூக பொருளாதார இடர்களிலிருந்து நாடு விடுபட முடியாது என்பது நிச்சயமானது. 

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/கடலுடன்-கலக்கும்-எழுபது-இலட்சம்/91-250891

கஜேந்திரகுமாரா? சுமந்திரனா?: தமிழ்த் தேசியமும் குழாயடிச் சண்டைகளும்

1 week ago
கஜேந்திரகுமாரா? சுமந்திரனா?: தமிழ்த் தேசியமும் குழாயடிச் சண்டைகளும்

2001இல் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு ஸ்தாபிக்கப்பட்ட போது அதற்கு முன்னர் ஒன்றோடொன்று முரண்பட்டுக்கொண்டிருந்த தமிழ்க் கட்சிகள் சில, ஒரு பொதுத்தளத்தின் கீழ், தமிழ்த் தேசிய இலக்கைக் குறித்து ஒன்றுபட்டன

2010இல் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தேசியப்பட்டியல் வேட்பாளராக ம.ஆ.சுமந்திரனின் அரசியல் பிரவேசத்தோடு இந்த குழுநிலை முரண்பாடு தமிழ்த் தேசிய அரசியற்பரப்பில் பெருவிருட்சமாக வளர்ச்சியடையத் தொடங்கியிருந்தது

ஆயுதப் போராட்டம் கூட tribalism என்பதற்கு விதிவிலக்கல்ல. ஒரே நோக்கத்துக்காக ஆயுதம் ஏந்தியவர்கள் கூட, இந்தக் குழுநிலை மனப்பான்மையினால் ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக்கொண்டதற்கு வரலாறு சாட்சி சொல்லும்

image_6ddfc0559e.jpg

இன்றைய பரந்துபட்ட சமூக வாழ்க்கை முறையை அடைந்து கொள்வதற்கு முன்னதாக, சிறு குழுக்களாக மனிதன் வாழ்ந்துவந்தான். இந்தக் குழுக்களிடையே மிக நெருக்கமான ஒற்றுமையிருந்தது. தம் குழு ஒற்றுமையையும் விசுவாசத்தையும் ஏனைய அனைத்தையும் விட உயர்வானதாகவும், மதிப்பானதாகவும் அந்தக் குழு உறுப்பினர்கள் கருதினார்கள். இதன் மறுபக்கம், தமது குழு அங்கத்தவர்கள் அல்லாதவர்களுடன் அத்தகைய ஒற்றுமையும் மதிப்பும் இருக்கவில்லை. மேலும், தம் குழு அங்கத்தவர்கள் அல்லாத சிலருடன், எதிர்ப்பும் வைரியமும், போட்டியும் வெறுப்பும், துவேசமும் கூட ஏற்பட்டது. இத்தகைய 'குழுக்களாக' இயங்கும் மனப்பான்மையைச் சிலர் tribalism என்று விளிக்கிறார்கள். தாம் சார்ந்தோர் மீது அதீத விசுவாசமும், கண்மூடித்தனமான பற்றும், தாம் வைரிகளாகப் போட்டியாளர்களாக, எதிரிகளாகக் கருதுபவர்கள் மீது அதீத வெறுப்பும், கண்மூடித்தனமான துவேசமும் உண்டாவதற்கு இந்த tribalism வழிவகுத்துவிடுகிறது. தம்முடைய இருப்புக்கும் நலனுக்கும் நிலைப்புக்கும் மற்றைய தரப்பை முரணானவர்களாகவும் போட்டியாளராகவும் கருதுவதனால் இந்த எதிர்ப்பு மனப்பான்மை உருவாகிறது எனலாம்.

இலங்கையின் தமிழ் அரசியல் வரலாற்றில் tribalism ஒன்றும் புதுமையானதொன்றல்ல. சுதந்திர இலங்கையின் தமிழ் அரசியலில் அகில இலங்கை தமிழ்க் காங்கிரஸிலிருந்து சாமுவேல் ஜேம்ஸ் வேலுப்பிள்ளை செல்வநாயகம் தலைமையில் ஒரு குழு பிரிந்து, இலங்கை தமிழரசுக் கட்சி என்று தமிழிலும், “ஃபெடரல் பார்ட்டி” (சமஷ்டிக் கட்சி) என்று ஆங்கிலத்திலும் அறியப்பட்ட கட்சியை ஸ்தாபித்தது. தமிழர்களிடையே இது கட்சி அரசியலுக்கு மட்டுமல்லாத, கட்சி சார்ந்த குழுநிலை மனப்பான்மைக்கும் வித்திட்டது. ஆயுதப் போராட்டம் கூட இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. ஒரே நோக்கத்துக்காக ஆயுதம் ஏந்தியவர்கள் கூட, இந்தக் குழுநிலை மனப்பான்மையினால் ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக்கொண்டதற்கு வரலாறு சாட்சி சொல்லும். சிந்தித்துப் பார்த்தால், தமிழ்த் தேசியத்தின் மிகப் பெரும் பலவீனங்களுள் ஒன்றாக இந்தக் குழுநிலை மனப்பான்மையை அடையாளப்படுத்தலாம். ஏன் இது பலவீனமாகிறது என்று பார்க்கும் போது, தமிழ்த் தேசியம் எனும் தாம் முன்வைக்கும் இலட்சியைத்தைத் தாண்டி, குழுநிலை மனப்பான்மை என்பது, குழு சார்ந்த நலன்களை முக்கியத்துவப்படுத்திவிடுகிறது. ஆகவே சிந்தனையும் உழைப்பும், போராட்டமும் எல்லாம் தமது இலட்சியத்துக்காக அல்லாது குழு சார்ந்த நலன்களுக்காகவே அதிகமாகச் செலவுசெய்யப்படும் நிலையை ஏற்படுத்திவிடுகிறது. தமிழ் இளைஞர் ஆயுதக் குழுக்களிடையேயான பகையும் போட்டியும் கொண்ட வரலாற்றை நாம் ஆராய்ந்து பார்க்கும் போது இந்த நிலை எமக்கு மேலும் தௌிவாகப் புலப்படும். குழுநிலை மனப்பான்மை தமது நடவடிக்கைகளுக்கு ஆயிரம் நியாய தர்மங்களை உரைக்கும். இது யதார்த்தம். அந்தந்தக் குழு சார்ந்தவர்களுக்கும் வேறு சிலருக்கும் அந்தக் காரண காரியங்கள் நியாயமாகவும், மற்றைய சிலருக்கு அந்தக் காரண காரியங்கள் அபத்தமானதாகவும் தோன்றும். ஆனால் இந்தக் குழுச்சண்டைகளால் சர்வ நிச்சயமாகப் பாதிக்கப்பட்டதும், பின்னடைவு கண்டதும் அனைவரதும் பொது இலட்சியம்தான்.

2009-துடன் ஆயுதப் போராட்டம் என்பது முடிவுக்குக் கொண்டவரப்பட்டுவிட்டது. கிட்டத்தட்ட மூன்று தசாப்தங்களின் பின்னர், தமிழ்த் தேசிய அரசியல் தமக்கான மாற்றுப் பாதையைத் தீர்மானிக்க வேண்டிய சந்தியில் நின்றிருந்தகாலம். 2001இல் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு ஸ்தாபிக்கப்பட்ட போது அதற்கு முன்னர் ஒன்றோடொன்று முரண்பட்டுக்கொண்டிருந்த தமிழ்க் கட்சிகள் சில, ஒரு பொதுத்தளத்தின் கீழ், தமிழ்த் தேசிய இலக்கைக் குறித்து ஒன்றுபட்டன. இது மிகச்சிரமமான ஒற்றுமையாகவே இருந்தது. ஏனென்றால் தொழில்நுட்ப ரீதியில் இன்னமும் அவை தனித்த கட்சிகளாகவே கட்டமைந்திருந்தன. அவற்றுக்கிடையேயான போட்டியும், வைரியமும் ஒரு பனிப்போராகத் தொடரவே செய்தன. ஆனால், எளிதில் முறியக்கூடிய ஒற்றுமையாக அது இருந்தாலும் கூட, அது தமிழ்த் தேசிய அரசியலுக்கு வலுச்சேர்ப்பதாகவே இருந்தது. 2009இன் பின்னர், 2010 பொதுத் தேர்தலின் போது இந்த ஒற்றுமையும் சிதைந்தது. அந்தப் பிரிவுக்கான காரண காரியங்கள் ஒருபுறம் இருக்க, அந்தப் பிரிவின் விளைவை நாம் பார்த்தால், அது தமிழ்த் தேசிய அரசியற்பரப்பில் மிகச்சொற்ப காலமாக அடங்கிப்போயிருந்த குழுநிலைப் பிரிவை, மீண்டும் தோற்றுவித்திருந்தது. குறிப்பாக 2010இல் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தேசியப்பட்டியல் வேட்பாளராக ம.ஆ.சுமந்திரனின் அரசியல் பிரவேசத்தோடு இந்த குழுநிலை முரண்பாடு தமிழ்த் தேசிய அரசியற்பரப்பில் பெருவிருட்சமாக வளர்ச்சியடையத் தொடங்கியிருந்தது. இன்று தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் பொதுவௌி வாதப்பிரதிவாதங்களின் தலைப்பாக கஜேந்திரகுமாரும் சுமந்திரனும் மாறியிருக்கிறார்கள்.

கஜேந்திரகுமாரும் சுமந்திரனும் கொழும்பில் வாழ்ந்தவர்கள், வளர்ந்தவர்கள். இருவரும் கொழும்பு றோயல் கல்லூரியில் கல்வி கற்றவர்கள். இருவரும் சட்டம் பயின்றவர்கள், சட்டத்தரணிகள். கஜேந்திரகுமாரின் தந்தையாரான குமார் பொன்னம்பலத்தின் படுகொலையானது, இருபதுகளின் இறுதியில் இளைஞனாக இருந்த கஜேந்திரகுமாரைத் தமிழ்த் தேசிய அரசியலுக்குள் கொண்டு வந்தது. ஒரு 'மாமனிதரின்' வாரிசாக அவர் அரசியலுக்குள் நுழைகிறார். அதுவரைகாலமும் தமிழ்த் தேசிய பரப்பிலோ, அரசியலிலோ கஜேந்திரகுமார் இயங்கியதற்கான சான்றுகள் இல்லை. ஓர் இளைஞனாக தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் அவருடைய பயணம் ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவே தொடங்கியது. சுமந்திரனைப் பொறுத்தவரையில், அவர் முழுநேரச் சிவில் சட்டத்தரணியாகவே இயங்கியவர். பல்வேறுபட்ட வணிக வழக்குகளிலும், பொதுநலன் வழக்குகளிலும், மனித உரிமை மீறல் வழக்குகளிலும் ஆஜராகிய பெருமையைக் கொண்டிருந்தவர். அவரது அரசியல் பிரவேசத்துக்கு முன்னதாக தமிழரசுக்கட்சி சார்ந்ததுமான வழக்குகளிலும், தமிழர் சார்ந்த சில மனித உரிமை மீறல் வழக்குகளிலும் அவர் ஆஜராகியிருந்தார். தனது நாற்பதுகளின் இறுதியில், தமிழ்த் தேசிய அரசியலுக்குள் இவர் நுழைகிறார். இவரும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவே தனது அரசியல் வாழ்வைத் தொடங்கியவர். 2010இல் தேசியப் பட்டியல் ஊடாக அவர் நாடாளுமன்றத்துக்கு வருவதற்கு முன்னர் தமிழ்த் தேசிய பரப்பில் நேரடியாக அவர் இயங்கியதற்கான எந்தப் பதிவுகளுமில்லை. இருவரிடையே குறிப்பிடத்தக்க பல ஒற்றுமைகளும் வேற்றுமைகளும் இருந்தாலும், இருவரும் தாம் கொண்ட நம்பிக்கையில் உறுதியாகவே இருக்கிறார்கள். இன்று இந்த இருவரும் தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் குழாயடிச் சண்டையின் பெயர்க்காரணங்களாகி இருக்கிறார்கள்.

தம்மைத் தீவிர தமிழ்த் தேசியவாதிகளாகக் கருதிக் கொள்வோர் கஜேந்திரகுமார் தரப்பாகவும், தம்மை மிதவாதிகளாகக் கருதிக் கொள்வோர் சுமந்திரன் தரப்பாகவும் வடித்துக்கொண்டு தமிழ்த் தேசிய அரசியல் பரப்பில் குழாயடிச் சண்டை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்று தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் மிகப்பெரிய வாதப்பிரதிவாதமாக சுமந்திரன் 'துரோகியா?' கஜேந்திரகுமார் 'சந்தர்ப்பவாதியா?' என்ற வகையிலான தமிழ்த் தேசியத்துக்கு எந்த வகையிலும் நன்மை பயக்காத வாதப்-பிரதிவாதங்கள் உருவாகியிருப்பது தமிழ்த் தேசியத்தின் துயரம் என்றுதான் சொல்லப்பட வேண்டும்.

தனிப்பட்ட ரீதியில் இருவரும் தாம் கொண்ட நம்பிக்கையில் உறுதியாக இருப்பவர்கள். தான் 'ஆயுதப் போராட்டத்தை' ஒரு போதும் ஆதரித்ததில்லை, ஆதரிக்கப்போவதுமில்லை என்பதை சுமந்திரன் பலமுறை மீள மீள உரைத்திருக்கிறார். அந்தத் திடம் தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் பலரிடம் கிடையாது. விடுதலைப் புலிகளை அடியோடு வெறுத்த, கொன்று குவித்த, விடுதலைப் புலிகளால் கொன்று குவிக்கப்பட்ட மாற்று இயக்கங்களைச் சார்ந்தோர் “ஜனநாயக நீரோட்டத்தில்” கலந்து தேர்தல் வெற்றிக்காக விடுதலைப் புலிகளின் பெயர்களைப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கும் காலகட்டத்தில், வாக்குக்காகக் கூட தனது நம்பிக்கையை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன் என்று நிற்பது சமகால மய்யவோட்ட அரசியலில் காண்பதற்கரியதொன்று, பாராட்டுக்குரியது. மறுபுறத்தில் தனது தந்தை உறுதியாக நம்பிய, அதற்காக தனது உயிரையும் தியாகம் செய்த தமிழ்த் தேசிய கொள்கையை தான் ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்க முடியாது என்று விடாப்பிடியாக நிற்கும் கஜேந்திரகுமாரின் அரசியலும் மெச்சத்தக்கதே. ஒரு தரமேனும் கூட தேர்தலில் தமிழ் மக்கள் தனக்கு வெற்றியைப் பரிசளிக்காவிட்டாலும், தமிழ்த் தேசியத்தின் சிம்மக் குரலாக ஒலித்தவர் குமார் பொன்னம்பலம். அதற்காக அவர் தனது தொழில், நண்பர்கள், செல்வாக்கு, உயிர் என்று இழந்தவைதான் அதிகம். ஒரு கணமேனும் குமார் பொன்னம்பலம் தான் விரும்பியிருந்தால் இலங்கையின் எந்தவோர் உயர்பதவியையும் பெற்றுக்கொண்டிருக்க முடியும். அவர் பதவிக்காக அரசியல் செய்தவர் அல்ல. கஜேந்திரகுமார் மானசீகமாக தனது தந்தையின் வெற்றிடத்தை நிரப்ப விளைகிறார். 10 வருடங்களாக எந்தப் பதவியுமில்லாமல், பதவியை உடனே அடைந்துகொள்வதற்கான குறுக்குவழிகளைக் கையாளாமல், தமிழ்த் தேசிய அரசியலை முன்னிறுத்தி புதிய கட்சியொன்றை ஸ்தாபித்து வளர்த்து வருவதென்பது பாராட்டுக்குரியது. அந்த அர்ப்பணிப்பு மெச்சப்பட வேண்டியது.

தமிழ்த் தேசியம் தொடர்பாக இந்த இருவரிடையேயும் தத்துவார்த்த வேறுபாடுகள் இருப்பதை அவதானிக்கக்கூடியதாக இருக்கிறது. சுமந்திரன் மென்வலு அரசியலை முன் நிறுத்துகிறார். இணக்கப்பாட்டு வழிமுறைகள் மூலம், விட்டுக்கொடுப்புகள் மூலம், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தமிழ் மக்களின் அபிலாசைகள் அடையப்பட முடியும் என்று நம்புவதாகவே அவருடைய கருத்துகள் சுட்டி நிற்கின்றன. கஜேந்திரகுமாரைப் பொறுத்தவரையில் அவர் விட்டுக்கொடுப்புகள் என்பது தமிழ்த் தேசியத்தின் அடிப்படைகளைச் சிதைக்காததாக இருக்க வேண்டும் என்று நம்புகிறார்கள். தமிழ் தேசியத்தின் அடிப்படைகள் தொடர்பில் எந்த விட்டுக்கொடுப்புகளுக்கும் அவர் தயாரில்லை. மாறாக தமிழ்த் தேசியம் மேலும், மேலும் உறுதியடையும் போது, அதனால் அதன் இலட்சியங்களை அடைந்துகொள்ள முடியும் என்று நம்புகிறார். தமிழ்த் தேசியத்தை நீர்த்துப் போகச் செய்தல், காலவோட்டத்தில் அதனை இல்லாது செய்துவிடும் என்பது அவரது அச்சமாக இருக்கிறது. இந்தத் தத்துவார்த்த வாதப்-பிரதிவாதம் தமிழ்த் தேசியத்துக்கு அவசிமானது. 2009இற்குப் பின்னரான தமிழ்த் தேசியத்தின் பரிணாம வளர்ச்சியில் இந்த வாதப்-பிரதிவாதங்களின் பங்கு மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததும் இன்றியமையாததுமாகும். தமிழ் அரசியல் பரப்பில் இத்தகைய வாதப்-பிரதிவாதங்கள் நடைபெறுவது ஆரோக்கியமானது என்பதோடு அது ஊக்குவிக்கப்படவும் வேண்டும். ஆனால், இங்கு தத்துவார்த்தமான, கொள்கை சார்ந்த வாதப்பிரதிவாதங்களுக்குப் பதிலாகத் தனிநபர் தாக்குதல்களே குழாயடிச்சண்டைகளாக நடந்து வருகின்றன. இது ஒரு பீடையாக தமிழ் மக்களைப் பீடித்துள்ளது.

தமிழ்த் தேசியத்தைப் பற்றிப் பேசுவதற்குப் பதிலாக, கஜேந்திரகுமார், சுமந்திரன் என்று இரு தனிநபர்களைப் பற்றியதாக வாதம் அமைகிறது. இந்த அசிங்கமான தனிநபர் தாக்குதலுக்குள் தமிழ்த் தேசியம் தொலைந்துவிடுகிறது. அரசியல் எந்தவொரு காலத்திலும் எல்லோரும் ஒரே சித்தாந்தத்துடனோ, கருத்துடனோ, உடன்படப்போவதில்லை. அது யதார்த்தம். மாற்றுக்கருத்துத்தான் ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை என்பார்கள் சிலர். மாற்றுக்கருத்துத்தான் அறிவின் அடிப்படை என்பார்கள் சிலர். இரண்டுமே உண்மை. மாற்றுக்கருத்து உள்ளவரைதான் வளர்ச்சிக்கான, மேம்பாட்டுக்கான, முன்னேற்றத்துக்கான, பரிணாமத்துக்கான கதவுகள் திறந்திருக்கும். அது இல்லாவிட்டால், நாம் ஓரிடத்தில் தேங்கிவிடுவோம். மாற்றுக்கருத்து பெறுமதி வாய்ந்தது. ஆனால், தனிநபர் தாக்குதல்கள் என்பது அர்த்தமற்றது. அதனால் எந்த நற்பயனும் இல்லை. கஜேந்திரகுமாரை இகழ்வதாலோ, சுமந்திரனைக் கேவலப்படுத்துவதாலோ, தமிழினத்துக்கும், தமிழ்த் தேசிய அரசியலுக்கும் எந்த நன்மையும் விளையப்போவதில்லை. ஆகவே, இந்த தனிநபர் வாதப்-பிரதிவாதங்களைக் கடந்து, தமிழ்த் தேசிய அரசியல் பரப்பில் காத்திரமான விவாதங்கள் இடம்பெறவேண்டியதற்கான வெற்றிடம் இருக்கிறது. அதை ஆக்கபூர்வமான வகையில் நிரப்புவது என்பது தமிழ்த் தேசியத்தின் இருப்புக்கும், மேம்பாட்டுக்கும், நிலைப்புக்கும் அவசியமானது. மாறாக, இந்தக் குழாயடிச் சண்டைகளால் தமிழ்த் தேசம் சாதிக்கப் போவது ஒன்றுமில்லை.

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/கஜேந்திரகுமாரா-சுமந்திரனா-தமிழ்த்-தேசியமும்-குழாயடிச்-சண்டைகளும்/91-250828

Checked
Tue, 06/02/2020 - 13:35
அரசியல் அலசல் Latest Topics
Subscribe to அரசியல் அலசல் feed