அரசியல் அலசல்

ஐ.நாவும் ஜெனீவாவும்: அமெரிக்கா எதிர் சீனா

7 hours 38 minutes ago
ஐ.நாவும் ஜெனீவாவும்: அமெரிக்கா எதிர் சீனா
தெ. ஞாலசீர்த்தி மீநிலங்கோ / 2019 பெப்ரவரி 21 வியாழக்கிழமை, பி.ப. 07:04Comments - 0

உலகப் பொதுமன்றம், என்றும் எல்லோருக்கும் பொதுவானதாக இருந்ததில்லை. இந்தக் குற்றச்சாட்டு ஐக்கிய நாடுகள் சபை உருவாக்கப்பட்டது முதல் சொல்லப்பட்டு வந்திருக்கிறது. இருந்தபோதும், உலக அமைதியைக் காப்பதற்குள்ள ஒரேயொரு மன்றம் என்றவகையில், உலகநாடுகள், அம்மன்றில் அங்கத்துவம் வகித்து வந்துள்ளன. இதுவரை, மூன்றாம் உலகப்போர் ஏற்படவில்லை.

ஆனால், அதையொத்த உயிரிழப்புக்களை மனிதகுலம், கடந்த அரை நூற்றாண்டுக் காலத்தில் கண்டுள்ளது. உலகம் பாதுகாப்பான இடமாக இல்லை என்பதை உலகெங்குமுள்ள சாதாரண மக்கள் நன்கு உணர்ந்திருக்கிறார்கள். 

பட்டினியாலும் பசியாலும்,  நோய்களாலும் தினந்தினம் நூற்றுக்கணக்கானோர் சாகிறார்கள். ஆனால், உலக நாடுகளால் எதையும் செய்ய முடிவதில்லை. ஐக்கிய நாடுகள் சபையாலும் எதுவும் ஏலவில்லை. ஏன்? 

இலங்கையின் போர், தனது கோரமுடிவை எட்டியதன் பின்னணியில், தமிழ் மக்களின் கவனம் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மனித உரிமைகள் கரமான ஜெனீவாவில் அமைந்துள்ள ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையின் மீது இருந்தது. இன்று போர் முடிந்து பத்தாண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இலங்கைக்கு எதிரான தீர்மானத்தைக் கொண்டுவந்த அமெரிக்காவே, இன்று மனித உரிமைகள் பேரவையில் இல்லை. அமெரிக்கா, அப்பேரவை தொடர்ச்சியாக இஸ்‌ரேலுக்கு எதிராகச் செயலாற்றுகிறது என்று, பேரவையிலிருந்து வெளியேறி அவலநாடகத்தையும் கடந்தாண்டு நாம் கண்டிருக்கிறோம். 

உலகின் மிகப்பெரிய மனித உரிமைக்காவலான அமெரிக்கா,  ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவையிலிருந்து வெளியேறியது ஆச்சரியமல்ல. ஆனால், ஏதோவொரு வகையில் ‘மனித உரிமைகளின் பேரால்’ தனக்கு உவப்பில்லாத அரசுகளைத் தண்டிக்க, இப்பேரவையை அமெரிக்கா பயன்படுத்த வந்துள்ளது. அதேவேளை, தனக்கு வேண்டிய வகையில், அரசாங்கங்களைக் கட்டுக்குள் வைக்க, ‘மனித உரிமைகள்’ என்ற பயனுள்ள ஆயுதத்தை, கடந்த இரண்டு தசாப்தங்களாகக் கையாண்டுள்ளது. இந்நிலையில் அமெரிக்கா ஏன் வெளியேறியது என்ற வினாவுக்கானப் பதிலை, அமெரிக்காவில் இருந்து வெளியாகும் Foreign Policy சஞ்சிகை கடந்தவாரம் வெளியிட்டது. 

மிக நீண்டகாலமாக ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் உயர் பதவிகளுக்கு அமெரிக்காவின் ஆசிபெற்றவர்களே நியமிக்கப்படுவது வழக்கமாக இருந்து வந்திருக்கிறது. ஐக்கிய நாடுகள் சபையினதும் அதன் துணை அமைப்புக்கள் அனைத்திலும், அமெரிக்காவின் விருப்புக்குரிய நபர்களே முக்கியப் பதவிகளிலும் கொள்கை வகுப்பாளர்களாகவும் இருந்து வந்திருக்கிறார்கள். முன்னாள் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பொதுச்செயலாளரான இருந்த பூட்ரஸ் காலி, தனது இரண்டாவது பதவிக்காலத்தை வகிக்க இயலாமல் போனமைக்குக் காரணம், அவர் அமெரிக்கா விருப்புக்குரியவராக இல்லாமல் இருந்ததே. இவ்வாறு ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பெரும்பதவிகள் அமெரிக்காவின் கட்டுப்பாட்டுக்குள்ளேயே இருந்து வந்திருக்கிறது. 

இந்நிலையில், சீனா மிகுந்த வினைத்திறனுடனும் இராஜதந்திரத்துடனும், கடந்த சில பத்து ஆண்டுகளாக ஐ.நாவில் செயலாற்றி வந்துள்ளது. இது, ஐ.நாவின் பல்வேறு மட்டங்களில், சீனர்கள் பதவிகளில் அமர்வதற்கு வழிவகுத்துள்ளது. அதேவேளை அமெரிக்காவின் மேற்குலகக் கூட்டணிக்கு மாற்றாக, ஆபிரிக்க, இலத்தீன் அமெரிக்க, ஆசிய நாடுகளை உள்ளடக்கிய தனக்கான ஆதரவுத்தளத்தை, சீனா ஐ.நாவின் அனைத்து அமைப்புக்களிலும் வலுப்படுத்தி வந்துள்ளது. 

image_a33d44bf24.jpg

கடந்தாண்டின் ஆபிரிக்காவின் பேரேரிகள் பிராந்தியத்துக்கான ஐ.நாவின் சிறப்புப் பிரதியாக சீன இராஜதந்திரி நியமிக்கப்பட உத்தேசிக்கப்பட்டது. ஆபிரிக்காவின் பேரேரிகள் பிராந்தியமானது, புரூண்டி, கொங்கோ, கென்யா, தன்சான்யா, ருவாண்டா, உகாண்டா ஆகிய நாடுகளை உள்ளடக்கியது. இப்பகுதிக்குரிய ஐ.நாவின் சிறப்புப் பிரதிநிதியாக சீன இராஜதந்திரி ஒருவர் நியமிக்கப்படக்கூடாது என்று, அமெரிக்கா கடுமையாகத் தெரிவித்தது. ஐ.நாவுக்கான அமெரிக்கத் தூதுவர் நிக்கி ஹீலி, மிகக் கடுமையான தொனியில் இதை ஐ.நா அதிகாரிகளுக்குத் தெரிவித்தார். இது அமெரிக்காவுக்கும் ஐ.நாவுக்கும் இடையிலான மிகப்பெரிய நெருக்கடியாக உருவெடுத்தது. 

ஆபிரிக்கப் பிராந்தியத்தில் அதிகரித்துள்ள சீனா ஆதிக்கம் தொடர்பில், ஏற்ெகனவே அமெரிக்கா கவலையில் உள்ளது. இந்நிலையில் ஐ.நாவின் பிரதிநிதியாக சீன இராஜதந்திரி நியமிக்கப்படுவது ஐ.நாவைப் பயன்படுத்தி இந்நாடுகளில் செல்வாக்குச் செலுத்தும் அமெரிக்கப் பொறிமுறைக்கு பாரிய பின்னடைவைக் கொடுக்கும் என் அமெரிக்கா நன்கறியும். இதனால், இந்த நியமனத்தைத் தடுக்க அமெரிக்கா கடுமையாக முயன்றுள்ளது. 

இதன் உச்சக்கட்டமாக ஐ.நாவுக்கான அமெரிக்கத் தூதுவருக்கும் ஐ.நாவின் செயலாளர் நாயகம் அந்தோனியோ குர்திரேசுக்கும் இடையிலான தனிப்பட்ட சந்திப்பு ஒன்று இடம்பெற்றுள்ளது. இதில் சீன இராஜதந்திரியின் நியமனத்தை நிறுத்தாவிட்டால், அமெரிக்கா கடுமையாக எதிர்வினையாற்றும் என்று, நிக்கி ஹீலி குர்த்திரேஸை எச்சரித்துள்ளார். அதன் ஒரு கட்டமாக அமெரிக்கா மனித உரிமைப் பேரவையில் இருந்து விலகும் என்றும் ஐ.நாவுக்கான நிதியுதவிகளை நிறுத்தும் என்றும் ஹீலி தெரிவித்துள்ளார். ஆனால் நியமனத்தை விலக்கிக் கொள்ள குர்த்திரேஸ் மறுத்துவிட்டார். 

இதற்குப் பதிலடியாக, அமெரிக்கா ஐ.நா மனித உரிமைப் பேரவையில் இருந்து விலகியது. இதன்மூலம் தனது அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்தி, ஐ.நாவின் தனது பிடியை உறுதிசெய்ய அமெரிக்கா முயன்றது. ஆனால், கடந்த மாதம் 22ஆம் திகதி, சீன இராஜதந்திரி ஹூவாங் ஷியாவை ஆபிரிக்கப் பேரேரிப் பிராந்தியத்துக்கான சிறப்புப் பிரதிநிதியாக, ஐ.நாவின் செயலாளர் நாயகம் நியமித்தார். ஹூவாங் ஷியா நீண்டகால சீன இராஜதந்திரியாக இருந்தவர். நைகர், செனகல், கொங்கோ ஆகிய நாடுகளுக்கான சீனத் தூதுவராகக் கடமையாற்றியவர்.  

இந்த நியமனம் ஐ.நாவின் அலுவல்களில் ஒரு திருப்புமுனையாக கருதப்படுகிறது. உலகப்பெரு மன்றில் அமெரிக்காவின் குறைந்துவரும் செல்வாக்கின் உரைக்கல்லாக இச்சம்பவம் பார்க்கப்படுகிறது. அமெரிக்காவும் அதன் கூட்டாளிகளும் ஐ.நாவைப் பயன்படுத்தி ஈராக்கிலும் லிபியாவிலும் செய்ததை, சிரியாவில் செய்ய முடியவில்லை. சிரியாவில் மேற்குலகின் அவமானகரமான தோல்வியில், ஐ.நாவின் உதவியுடன் எதையும் செய்ய இயலாமைக்கு ஒரு பங்குண்டு. அதற்கு ஐ.நா பாதுகாப்புச் சபையில் சீனாவும் ரஷ்யாவும் எடுத்த கடுமையான நிலைப்பாடுகள் காரணம். 

இப்போது ஐ.நாவில் சீனாவின் செல்வாக்கு அதிகரித்து வருவதை அமெரிக்கக் கொள்கைவகுப்பாளர்கள் மிகுந்த கவலையுடன் நோக்குகிறார்கள். அமெரிக்காவின் கைப்பொம்மையாக இயங்கிவந்த ஐ.நாவின் அமைப்புக்கள் அமெரிக்க நலன்களுக்கு பாதகமாக மாறும் என்று அவர்கள் அஞ்சுகிறார்கள். அவர்கள் அமெரிக்க நலன்களுக்குப் பாதகமான செயற்பாடுகள் என்று நோக்குவது, ஐ.நா அமைப்புக்களின் நடுநிலையானச் செயற்பாடுகளையே என்பதை இங்கு நோக்கல் தகும். 

ஊலக ஒழுங்கில் ஏற்பட்டுவரும் மாற்றங்கள் ஒருபுறமாக நிகழ்கையில் அதன் மறுமுனையில் சர்வதேச அரங்குகளில் சீனா தவிர்க்கவியலாத சக்தியாகி வருகிறது. அமெரிக்கா செய்துவந்ததைப் போல் சீனா வலிமையின் மூலம் இதைச் சாத்தியமாக்கவில்லை. மாறாக நீண்டகாலத் திட்டமிடல் மூலோபாயம் ஆகியவற்றின் வழி இதைச் சாதித்துள்ளது. இது உலக அமைப்புக்களில் சீனாவுடன் நாடுகள் தொடர்ச்சியாக ஊடாட வேண்டிய நிலையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. சீனா அமைதியான இராஜதந்திரத்தின் வழி தனது கட்டுப்பாட்டை நிறுவிவருகிறது. இன்றுவரை பிறநாடுகளில் தலையிடுவதற்கு ஐ.நாவை அமெரிக்கா பயன்படுத்தியது போல சீனா பயன்படுத்தவில்லை. மாறாக இவ்வமைப்புகளின் நடுநிலையான செயற்பாட்டையே இதுவரைக் கோரி வந்துள்ளது.

சீனாவின் அதிகரித்த செல்வாக்கை நடுநிலைமையுடன் செயற்படும் ஐ.நா அதிகாரிகள் மிகுந்த முற்போக்கானதாகக் கருதுகிறார்கள். அவர்கள் கொள்கை வகுப்பிலும் செயற்படுத்தலிலும் நடுநிலைமையைக் கோரும் சீனாவின் நிலைப்பாடு, பல விடயங்களில் தமக்கு பக்கபலமாக இருப்பதாக அவர்கள் நம்புகிறார்கள். அதேவேளை அமெரிக்க சீன நெருக்கடியின் சிக்கலான அத்தியாயங்கள் இனி ஐ.நாவில் அரங்கேறும் என்பதையும் எதிர்வுகூறுகிறார்கள். 

“வல்லவனுக்கு வல்லவன் வையகத்தில் உண்டு” என்பதை சீனாவின் அதிகரிக்கும் செல்வாக்கு உணர்த்தி நிற்கின்றது. ஐ.நாவின் அமைப்புகளின் இயலாமை, ஊழல், வினைத்திறனின்மை, அரசியல்மயமாக்கம் எனச் சீரழிந்துள்ள நிலையிலேயே ஐ.நாவில் சீனா முக்கிய பாத்திரமேற்க முனைகிறது என்பதை கவனிக்க வேண்டும். இதன் காட்சிகள் ஐ.நா மனித உரிமைப் பேரவையிலும் அரங்கேறும். 

மேற்குலகையும் அமெரிக்காவையும் நம்பியே தமிழ் மக்களின் எதிர்காலம் இருக்கிறது என்று ஜெனீவாவில் நம்பிக்கை வைக்கச் சொன்னவர்கள் இப்போதும் அதையே சொல்கிறார்கள் என்பதுதான் அபத்தம். மனித உரிமைகள் என்பது தேவைக்குப் பயன்படுத்தப்படும் வசதியான கருவியே என்பதைத் தமிழ் மக்கள் உணர வேண்டும். தமிழ் மக்கள் மீதான அக்கறை மேற்குலகுக்குக் கிடையாது. தமிழ் மக்கள் பகடைகளாக உருட்டப்படுகிறார்கள். சீனா என்ற எதிரியைக் காட்டி அமெரிக்காவின் உதவியைப் பெற்று தமிழ் மக்களின் உரிமையை வெல்லலாம் என்ற கணக்குகள் மோசமானவை என்பதை இன்றைய நிலவரம் விளக்குகிறது. 

2012 முதல் ‘ஜெனீவாவுக்குப் பின்’ என்று எத்தனையோ ஆரூடங்கள் சொல்லப்பட்டாயிற்று. அவை எல்லாமே கனவுக் கற்பனைகள் என்பதை நாம் இப்போதைக்கு விளங்கியிருக்க வேண்டும். ‘ஜெனீவாவுக்குப் பின்?’ என்ற கேள்விக்குரிய சரியான விடை ‘அடுத்த ஜெனீவா’ என்பதே.   

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/ஐ-நாவும்-ஜெனீவாவும்-அமெரிக்கா-எதிர்-சீனா/91-229918

 

இரு தரப்புகளாலும் போர்க்குற்றங்களா?

7 hours 39 minutes ago
இரு தரப்புகளாலும் போர்க்குற்றங்களா?
Gopikrishna Kanagalingam / 2019 பெப்ரவரி 21 வியாழக்கிழமை, பி.ப. 05:49

image_a47c2430b8.jpg

இலங்கையின் ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவும் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவும், வடக்கு மீது கடந்த சில மாதங்களாகக் காட்டும் அதிகபட்ச கரிசனை தொடர்கிறது. பிரதமர் விக்கிரமசிங்கவின் அண்மைய வடக்கு விஜயம், இந்த நிலைமை தொடர்வதையே காண்பித்திருக்கிறது. ஆனால், கடந்த சில விஜயங்களைப் போலல்லாது இவ்விஜயம், சில சலசலப்புகளையும் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.  

இறுதிக்கட்டப் போரில், நாட்டின் இராணுவத்தினரும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளும் போர்க்குற்றத்தில் ஈடுபட்டனர் என, பிரதமர் விக்கிரமசிங்க மறைமுகமாக ஏற்றுக் கொண்டிருப்பதாகச் சொல்லப்படும் விடயம் தான், இச்சலசலப்புகளுக்குக் காரணமாக அமைந்திருக்கிறது. “கடந்தகாலக் கடினமான வரலாற்றை மறந்தும் மன்னித்தும், இலங்கைச் சமூகங்கள் முன்கொண்டு செல்வதற்கான நேரமிது. தவறுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன என்பதை நாமனைவரும் ஏற்றுக்கொள்வது அவசியம். அதன் பின்னர் ஒருவருக்கொருவர் மன்னித்து, நல்லிணக்கத்தை அடைய வேண்டும்” என அவர் தெரிவித்திருந்தார்.  

அவரது இக்கருத்து, மேம்போக்கான கருத்தாக அமைந்த போதிலும், அமைச்சரவையில் “உண்மைக்கும் நல்லிணக்கத்துக்குமான ஆணைக்குழு”வை அமைப்பதற்காக அமைச்சரவையில் முன்மொழிவை வைத்த பின்னணியிலும், தவறுகளுக்குப் பொறுப்பானவர்களுக்கு எதிரான சட்ட நடவடிக்கையால் பயன் கிடைக்காது என்ற அவரது கருத்து மூலமாகவும், போர்க்குற்றங்கள் பற்றியும் அவரது கருத்து அமைந்திருக்கிறது என்பது தெளிவு.  

அவரது இக்கருத்துத் தொடர்பாகத் தெரிவித்த தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் பேச்சாளர் எம்.ஏ. சுமந்திரன், பிரதமரின் கருத்தை, இரு தரப்புகளும் குற்றங்களைப் புரிந்தன என்று எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியுள்ளதெனத் தெரிவித்திருந்தார்.  

அதேபோல், பிரதமரால் இக்கருத்து வெளியிடப்பட்டுச் சில நாள்களில் கருத்துத் தெரிவித்திருந்த முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிகா பண்டாரநாயக்க குமாரதுங்க, ஓரளவுக்கு நேரடியாகவே, இரு தரப்புகளும் போர்க்குற்றங்களைப் புரிந்தன என ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார்.  

“இறுதிக் கட்டப் போரில் பொதுமக்களின் உயிர்களுக்கு எந்த இழப்பும் ஏற்படவில்லை” என்று, மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவின் காலத்தில் தொடர்ச்சியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த தமிழ் மக்களைப் பொறுத்தவரை, முக்கியமான மாற்றமாக, பிரதமரினதும் அரசாங்கத்தில் இன்னமும் தாக்கங்களை ஏற்படுத்தக்கூடிய பலத்துடன் காணப்படும் முன்னாள் ஜனாதிபதியினதும் கருத்துகள் அமைந்திருக்க வேண்டும்.  

ஆனால், அவர்களின் கருத்துகள், குறிப்பாகப் பிரதமரின் கருத்து, தொடர்பில், ஒரு வகையான நம்பிக்கையீனதும் விமர்சனமும், தமிழ் மக்களில் ஒரு தரப்பினரால் எழுப்பப்பட்டிருப்பதைப் பார்க்கக்கூடியதாக இருக்கிறது. அதாவது, “இரு தரப்புகளும் போர்க்குற்றங்களைச் செய்தன என்று சொல்லிவிட்டு, தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளை மாட்டிவிட்டுத் தப்பிக்கும் முயற்சி” அல்லது “இரு தரப்புகளும் போர்க்குற்றங்களைச் செய்தன என்பதால், இராணுவத்தினர் மீது நடவடிக்கை எடுப்பதாயின் விடுதலைப் புலிகள் மீதும் நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டுமென்பதால், போர்க்குற்ற விசாரணையைத் தமிழ் மக்கள் எதிர்ப்பார்கள் என்பதால் தான் இப்படிச் சொன்னார்” போன்ற வகையான கருத்துகளைப் பார்க்கக்கூடியதாக இருக்கிறது.  

சுயாதீனமான நீதித்துறையின் விசாரணைகளின்றி உறுதியாக எதையும் கூறுவது பொருத்தமாக அமையாது. ஆனால், இறுதிக்கட்டப் போரில், இரு தரப்புகளும் போர்க்குற்றத்தில் ஈடுபட்டன என்பது தான், இதுவரையிலும் காணப்படும் ஆதாரங்கள் சொல்கின்ற விடயங்களாக இருக்கின்றன. ஐக்கிய நாடுகள் உள்ளிட்ட பல சர்வதேச அமைப்புகள், இரு தரப்புகள் மீதும் பலத்த குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்திருக்கின்றன. அதை மறைக்க முனைவது அப்பட்டமான கபடத்தனம்.  விடுதலைப் புலிகள் மீதான விமர்சனங்கள், தமிழ் அரசியல் பரப்பில் பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதில்லை. விடுதலைப் புலிகள் இருக்கும் போது மரணமோ, அச்சுறுத்தலோ பதிலாகக் கிடைத்தது. அவர்களின் முடிவின் பின்னரும், தமிழ்த் தேசிய அரசியல் பரப்பில், விமர்சனத்துக்கு அப்பாற்பட்டவர்களாகவே விடுதலைப் புலிகள் பார்க்கப்படுகிறார்கள். ஆனால், இது நியாயமற்ற நிலைமை.  

ஏனெனில், விடுதலைப் புலிகளின் தவறுகளை மாத்திரம் பெரும்பான்மையினத் தரப்புச் சொல்வது போல, இராணுவத் தரப்பின் தவறுகளை மாத்திரம் தான் தமிழ் மக்களும் கதைப்பார்கள் என்றால், இரு தரப்புகளுமே ஒன்றாகிவிடாதா? எந்தத் தவறைச் செய்தாலும் இராணுவத்தைத் தண்டிக்கப் போவதில்லை என்று தெற்கு இருப்பதைப் போல, என்ன ஆதாரம் இருந்தாலும் விடுதலைப் புலிகள் மீதான விசாரணைகளை அனுமதிக்கப் போவதில்லை என்று வடக்கு இருக்குமாயின், இரு தரப்புகளுக்குமிடையில் என்ன வித்தியாசம் இருக்கக்கூடும்?  

நாட்டின் சட்டபூர்வமான இராணுவம் என்ற அடிப்படையில், இலங்கை இராணுவத்தை, விடுதலைப் புலிகளுக்கான அதே மட்டத்தில் வைத்துப் பார்க்க வேண்டுமா என்பது நியாயமான கேள்வி. தமிழ் மக்களின் உரிமைகளுக்காக உருவான அமைப்பு என்றாலும் கூட, இலங்கையிலும் சர்வதேச ரீதியிலும் பயங்கரவாதக் குழுவாக அறிவிக்கப்பட்ட விடுதலைப் புலிகள் தவறு செய்தார்கள் என்பதற்காக, இராணுவம் தவறு செய்வதையும் நியாயப்படுத்த முயன்றால், அது கேலிக்குரிய ஒப்பீடாக அமையும். அதேபோல், இறுதிக்கட்டப் போரில், இரு தரப்புகளும் ஒரேயளவிலான குற்றங்களைப் புரிந்தார்கள் என்று குற்றஞ்சாட்டப்படுகிறதா என்று கேட்டால், அதற்கான பதில், இல்லையென்று தான் அமையும். விடுதலைப் புலிகளோடு ஒப்பிடும் போது, படையினர் மீதான குற்றச்சாட்டுகள் மிக அதிகமானவை. அதற்காக, விடுதலைப் புலிகள் மீது விசாரணைகளே இருக்கக்கூடாது என்பது நியாயமில்லை.  

இத்தனைக்கும், நாமெல்லோரும் அதிகமாகக் கலந்துரையாடும் 30/1 தீர்மானத்தில் ஒரு பிரிவு, விடுதலைப் புலிகளால் மேற்கொள்ளப்பட்ட தவறுகளைப் பற்றியும் அவற்றுக்கான பொறுப்புக்கூறலைப் பற்றியும் மாத்திரம் உரையாடுகிறது. அதற்கு முன்னைய பிரிவு, “அனைத்துத் தரப்புகளினதும்” பாரிய குற்றங்கள் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது.  

எனவே, உண்மையான பொறுப்புக்கூறலொன்று ஏற்படுத்தப்படுமாயின், இரு தரப்புகளின் தவறுகளும் ஆராயப்படுமென்பது இயற்கை; அது தான் நீதியும் கூட. இதில் புதிதாக வியப்படைய எதுவுமில்லை.  
ஆனால், “இரு தரப்புகளும் தவறு செய்தன. எனவே, இரு தரப்பின் தவறுகளையும் மன்னிப்போம்” என்ற “இணக்கப்பாட்டு” கதைகளை, தமிழ் மக்கள் மாத்திரமன்றி, இலங்கையர்கள் அனைவரும் நிராகரிக்க வேண்டும். இப்படியான கதைகளை, பிரதமர் மாத்திரமன்றி, அமைச்சர் சம்பிக்க ரணவக்க போன்றோரும் வெளிப்படுத்த ஆரம்பித்திருப்பதைக் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது. “பழையதைக் கிளறி என்ன நடக்கப் போகிறது?” என்பது தான் அவர்களின் கருத்தாக இருக்கிறது. ஆனால், உண்மையைக் கண்டறியாமல், மன்னிப்புக்கு இடமிருக்கக்கூடாது. அப்படியான மன்னிப்பு, நிலையான சமாதானத்தையோ, நல்லிணக்கத்தையோ கொண்டுவராது. ஏனென்றால், என்ன நடந்தது அல்லது என்ன செய்தார்கள் என்றறியாமல், எதற்காக ஒருவரை மன்னிக்க முடியும்? யார் செய்தார்கள் என்று தெரியாமல், குறித்த சம்பவத்துக்காக யாரை மன்னிக்க முடியும்.  

இதனால் தான், உலகம் முழுவதிலும் இவ்வாறான ஆயுத முரண்பாடுகள் முடிவடைந்த பின்னர், உண்மையைக் கண்டறிவதை முக்கியமான ஒன்றாகக் கருதுகிறார்கள். தென்னாபிரிக்காவின் உண்மையைக் கண்டறியும் ஆணைக்குழு, பரிபூரணமானது என்றில்லை. அதன் மீதும் விமர்சனங்கள் காணப்படுகின்றன. ஆனால், அங்கு ஏற்படுத்தப்பட்ட நல்லிணக்கத்தில் மிக முக்கியமான ஒரு விடயமாக, உண்மையைக் கண்டறிதல் என்பது காணப்பட்டது. எனவே தான், இலங்கை விடயத்திலும், உண்மையைக் கண்டறிதலுக்கு முக்கியத்துவம் வழங்கப்பட வேண்டும்.  

அது, இராணுவத்தால் தமிழ் மக்கள் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட குற்றங்கள்; விடுதலைப் புலிகளால் தமிழ் மக்கள் மீதும் படையினர் மீதும் மேற்கொள்ளப்பட்ட குற்றங்கள்; விடுதலைப் புலிகளால் முஸ்லிம் மக்கள் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட குற்றங்கள்; முஸ்லிம் ஆயுதக் குழுக்களால் தமிழ் மக்கள் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட குற்றங்கள் என்று, அனைத்து வகையான குற்றங்களைப் பற்றியும் ஆராய்வதாக இருக்க வேண்டும். 

அக்குற்றங்கள் விசாரிக்கப்பட்டு, உண்மை கண்டறியப்பட்டு, சம்பந்தப்பட்டவர்கள் தண்டிக்கப்பட்ட பின்னர், மன்னிப்பதைப் பற்றி ஆராய முடியும். அதை விடுத்து, அதற்கு முன்னர் மன்னிக்குமாறு விடுக்கப்படுகின்ற எந்தக் கோரிக்கையும், பூசி மெழுகுவதற்கான முயற்சியே. அவ்வாறான முயற்சிகளுக்கு ஆதரவளிப்பதென்பது, முழு இலங்கைக்கும் செய்கின்ற மிகப்பெரிய துரோகமாக அமையும்.

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/இரு-தரப்புகளாலும்-போர்க்குற்றங்களா/91-229910

 

ரணிலும் மறதியும் மன்னிப்பும்

1 day 22 hours ago
ரணிலும் மறதியும் மன்னிப்பும்
புருஜோத்தமன் தங்கமயில் / 2019 பெப்ரவரி 20 புதன்கிழமை, மு.ப. 12:10 Comments - 0

மறதியும் மன்னிப்பும் மானிட உன்னதங்களில் பிரதானமானவை.   

வேட்டை விலங்குகளைக் காட்டிலும் வன்மமும் வக்கிரமும் ஆதிக்க வேட்கையும் கொண்ட மானிட ஒழுங்கில், மறதியும் மன்னிப்பும் இருந்திருக்காவிட்டால், டைனோஸர் காலத்துக்கு முன்னரேயே, மனித இனம் அழிந்து போயிருக்கும்.   

மானிட வளர்ச்சி என்பது, அதன் நற்குணவியல்புகள், ஒழுக்கத்தின் விருத்திகள் சார்ந்தது. அது தொடர்பிலான உரையாடல்கள், திறந்த மனதோடு நிகழ்த்தப்பட வேண்டியவை. ஆனால், அந்த உரையாடல்களின் போது, அறம் என்கிற இன்னொரு மானிட உன்னதம், பேணப்பட வேண்டும்.  

கடந்த வாரம் கிளிநொச்சியில் வைத்து, போர்க் குற்றங்கள் தொடர்பில் மறைமுகமாகக் குறிப்பிட்டு உரையாற்றிய ரணில் விக்கிரமசிங்க, “மறப்போம் மன்னிப்போம்” என்றார்.   

மறந்தும் மன்னித்தும் முன்னோக்கிப் பயணிக்கவும் விரும்பும் சமூகமாக இருப்பதற்கு, எவரும் பின்நிற்கப்போவதில்லை. ஆனால், இழைத்த கொடூரங்களைத் தொடர்ச்சியாக மறுத்து வருகின்ற தரப்பு, கோரும் ‘மன்னிப்பு’ எது சார்ந்தது? மன்னிப்பு என்பது, இழைத்த தவறுகள் குறித்து உணர்ந்து, கேட்கப்பட வேண்டிய ஒன்று.   

இன்றைக்கு ரணில் கூறியிருப்பதற்கும், முள்ளிவாய்க்கால் முடிவுகளுக்குப் பின்னரான நாள்களில்,நாடாளுமன்றத்தில் உரையாற்றிய மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ, “நாட்டில் பெரும்பான்மை, சிறுபான்மை என்கிற வேறுபாடுகள் கிடையாது. எல்லோரும் இந்த நாட்டின் பிரஜைகளே” என்று கூறியதற்குமான இடைவெளி எவ்வளவு?  

 பெரும்பான்மையின ஆதிக்கத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்ற சிறுபான்மை மக்களின் கோரிக்கைகளை, ஒட்டுமொத்தமாகப் புறந்தள்ளுவதற்கு, அன்றைக்கு மஹிந்த கையாண்ட வார்த்தை விளையாட்டை, ‘மறப்போம் மன்னிப்போம்’ என்கிற வார்த்தைகளினூடடாக, ரணிலும் செய்ய நினைக்கின்றார். இது, அறம் என்கிற மானிட மேன்மையைப் புறந்தள்ளி நின்று, உரையாடும் உத்தி; இங்கு நீதிக்கான எந்தவொரு புள்ளியும் இல்லை.  

இலங்கையில் இனமுரண்பாடுகள் தோற்றம் பெற்ற காலம் முதல், மானிடத்துக்கு எதிரான பெரும் குற்றங்கள் தொடர்ச்சியாக நிகழ்ந்தப்பட்டிருக்கின்றன. அதை, ஒருவித இறுமாப்போடும் பெருமையோடும் கொண்டாடிய தரப்புகளும் உண்டு.   

இனவாத அரசியல் புரையோடிப்போன பின்னர், மானிடத்துக்கு எதிரான குற்றங்களை நிகழ்த்தியே, தேர்தல் வெற்றிகளைச் சுகிக்க முடியும் என்கிற நிலை, மேல்நோக்கி வந்த காலங்களும் உண்டு. அதன்போக்கில்தான், மஹிந்த இன்றைக்கும் போர் வெற்றி வாதத்தைத் தாங்கி இருக்கிறார்.   

இறுதி மோதல்களுக்குப் பின்னரான கடந்த பத்து ஆண்டுகளில், போர்க்குற்றங்கள், மனித உரிமை மீறல்கள் தொடர்பில், தம்முடைய இயலுமைக்கு அப்பாலும் சென்று, தமிழ் மக்கள் கூக்குரல் எழுப்பி நீதி கோரிவிட்டனர். அன்றைக்கு, முள்ளிவாய்க்காலுக்குள் அலைக்கழிந்த தமிழ் மக்களின் குரல், எப்படி உலகத்தால் புறக்கணிப்பட்டதோ, அதேமாதிரியாக, இன்றைக்கும் புறக்கணிக்கப்படுகின்றது.   

இறுதி மோதல்களின் போது, இராணுவத்திடம் கையளித்த தங்களது பிள்ளைகளுக்கு, என்ன நடந்தது என்று கேட்டு, ஆயிரக்கணக்கான தாய்மார் இன்னமும் வீதியோரங்களில் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

இவ்வாறான தருணமொன்றில் நின்று, மறதி பற்றியும் மன்னிப்புப் பற்றியும் உரையாடுவதற்கான துணிவை ரணில் எங்கிருந்து பெறுகிறார்? அல்லது, ரணிலின் அந்தப் பதிலில் மானிட விழுமியங்கள் இருக்கின்றன. அதனை எடுத்துக்கொண்டு முன்னோக்கி பயணிக்க முடியும் என்று அடையாளப்படுத்தும் தரப்புகள், உண்மையில் வெளிப்படுத்த நினைப்பது எதை?  

ஜெனீவா அரங்குக்கான காலம் இது. 2015ஆம் ஆண்டு, ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவையில், இலங்கை தொடர்பில் (இலங்கை அரசாங்கத்தின் இணை அனுசரணையோடு) நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானத்துக்கு நான்கு வயதாகின்றது.   

வெளிநாட்டுப் பங்களிப்புடனான, கலப்பு விசாரணைப் பொறிமுறையொன்றை ஏற்றுக்கொள்வது தொடர்பில், ஜெனீவாவில் இலங்கை வாக்குறுதி அளித்திருக்கின்றது. தீர்மானத்தோடு வழங்கப்பட்ட இரண்டு ஆண்டுகால எல்லைக்கு அப்பால், மேலதிகமாக இரண்டு ஆண்டுகால எல்லையும் வழங்கப்பட்டுவிட்டது.   

ஆனால், ஜெனீவாத் தீர்மானத்தோடு இலங்கை இசைந்து பயணித்திருக்கிறதா, அதன் ஒரு சில கட்டங்களையாவது அர்த்தபூர்வமாகச் செய்திருக்கின்றதா என்கிற கேள்விக்கான பதில், கவலையளிக்கக் கூடியது.   

காணாமற்போனோர் தொடர்பிலான தனிப்பணியகம் நாடாளுமன்றத்தின் அங்கிகாரத்தோடு அமைக்கப்பட்டதற்கு அப்பால், எதுவும் நிகழ்ந்திருக்கவில்லை. அதன் மீது, குறிப்பிட்டளவான மக்கள் எந்தவித நம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்தவும் இல்லை. ஏனெனில், இலங்கையில் அமைக்கப்பட்ட ஆணைக்குழுக்களின் வரலாறு என்பது, அபத்தமான காட்சிகளையே பதிவு செய்திருக்கின்றன.   

இனமுரண்பாடுகளால் பாதிக்கப்பட்ட தரப்பாகத் தமிழ் மக்கள், இலங்கை நீதிமன்றங்களினூடாக நீதியைப் பெற்ற சந்தர்ப்பங்களைக் காட்டிலும், தொடர்ச்சியாக அலைக்கழிக்கப்பட்ட காட்சிகளே அதிகம். ஏனெனில், அதிக நேரங்களில் குற்றச்சாட்டுகளை எதிர்கொண்டிருக்கும் தரப்புகளுக்கு இணக்கமானவர்களே, விசாரணையாளர்களாகவும் இருக்கின்றார்கள். இவ்வாறான நிலை, அந்த விசாரணைகள் மீதோ, நீதித்துறை மீதோ பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் எவ்வாறு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தும்?   

கடந்த காலத்தை விட்டுவிட்டு, சர்வதேசத்திடம் வழங்கிய வாக்குறுதிகளுக்கு அமைவாக, கடந்த நான்கு ஆண்டுகளிலாவது, உள்நாட்டு நீதித்துறை இனமுரண்பாடுகள் சார்ந்த வழக்கு விசாரணைகளில், பெரிய நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியிருக்கிறதா என்றால், அதுவும் இல்லை. இறுதி மோதல்களின் இறுதி நாள்களில், நேரடியாக இராணுவத்திடமே தங்களது பிள்ளைகளைக் கையளித்த தாய்மார், நீதி கோரி நீதிமன்றத்தை நாடி, ஐந்தாறு ஆண்டுகள் ஆகின்றன. ஆனால், அவர்கள் எவ்வாறு அலைக்கழிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை உலகம் கண்டு வருகின்றது.  

சர்வதேச நெருக்கடிகளை அடுத்து, ஒரு கட்டம் வரையில், “உள்நாட்டு நீதிமன்றங்கள் மீது நம்பிக்கை கொள்ளுங்கள்; மனித உரிமை மீறல்கள் இடம்பெற்றிருந்தால், அது தொடர்பில் நீதியான விசாரணைகளை நடத்துவோம்” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்த தென்இலங்கை, இன்றைக்கு ‘மன்னிப்பு மறதி’ பற்றிப் பேசுகின்றது.   

நல்லிணக்கச் செயலணி, ஜனாதிபதி ஆணைக்குழுக்கள், சர்வதேச தூதுக்குழுக்கள் உள்ளிட்ட அனைத்துத் தரப்பிடமும், பெருவாரியான மக்கள் சென்று, தங்களது பிரச்சினைகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தமது உறவுகளுக்கு என்ன நடந்தது என்று தொடர்சியாகக் கேட்டு வருகின்றார்கள். என்றைக்காவது ஒருநாள், உறுதியானதும் இறுதியானதுமான பதில் தங்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். அவர்களிடத்தில் சென்று, “மன்னித்துவிடுங்கள்” என்று எப்படிக்கூற முடியும். 

மன்னிப்பதற்கு முன்னர், ‘யாரை மன்னிப்பது’ என்று தெரிய வேண்டும் இல்லையா? தன்னுடைய பிள்ளை மரணித்துவிட்டது என்பதைக் காட்டிலும் அதிக வலியையும் மனரீதியான பிரச்சினைகளையும் தன்னுடைய பிள்ளைக்கு என்ன நடந்தது என்று, தெரியாமல் இருக்கும் தாயிடம், ‘மன்னித்தல், மறத்தல்’ என்கிற மேன்குணங்கள் வெளிப்படுவதற்கு, அவர்களின் மனது ஆற்றுப்படுத்தப்பட வேண்டும். அதற்கு முதலில், அவர்களின் கோரிக்கைகளுக்கு பதில் கிடைக்க வேண்டும்.  

இன்றைக்கு போராடிக்கொண்டிருக்கும் எந்தவொரு தாய்மாரும், இன்னொரு தாய் பெற்றெடுத்த பிள்ளையைப் பழிவாங்கும் எண்ணத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை. நாளை தன்னுடைய நிலை, எந்தவொரு தாய்க்கும் வந்துவிடக்கூடாது என்கிற உணர்வோடும்தான் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  அந்தத் தாய்மாரைத் திருப்திப்படுத்தும் பதிலை வழங்காமல், அவர்களை ஆற்றுப்படுத்த முடியாது. ஆற்றுப்படுத்தலுக்கு உள்ளாகாத எந்தவொருவரிடமும் குற்றமிழைத்த தரப்புகள், மன்னிப்பு என்கிற விடயத்தைக் கொண்டு செல்லவே முடியாது. அது, அறமும் அல்ல.   

ஏனெனில், பாதிக்கப்பட்டவர்களை நோக்கி, “நாங்கள் குற்றங்களையெல்லாம் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டோம்; ஆனால், நீங்கள் பெருந்தன்மையோடு நடந்து கொள்ளுங்கள்” என்று, குற்றமிழைத்த தரப்புகள் முன்மொழிவதும் கூட, வன்முறையின் உச்சமே.  ரணிலின் கூற்றைக் கொண்டு சுமக்கும் தரப்புகளும், அந்த வன்முறையில் பங்காளிகளே.  

 ஜெனீவாவில் இம்முறையும் இலங்கைக்கான கால நீடிப்புக்கான (சுமந்திரன் மொழியில் கண்காணிப்புக்கான கால நீடிப்பு) தீர்மானம் ஒன்று வருவதற்கான சாத்தியங்களே காணப்படுகின்றன.   

அதற்கும் அப்பாலான கட்டங்கள் தொடர்பில், என்ன நடவடிக்கைகளை எடுப்பது என்பது தொடர்பில், தமிழ்த் தரப்புகளுக்கு மாத்திரமல்ல, சர்வதேச நாடுகளுக்கும் அவ்வளவாகத் தெளிவு கிடையாது. இலங்கையில் அண்மைய ஆட்சிக் குழப்பங்களுக்குப் பின்னராக, மேற்கு நாடுகள் ரணில் அரசாங்கத்தைத் தக்க வைப்பதற்கான தேவையைக் கொண்டிருக்கின்றன.   

அவ்வாறான நிலையில், அதைக் குழப்பும் எந்தவோர் அழுத்தத்தை வெளிப்படுத்தவும் விரும்பமாட்டாது. அவ்வாறான கட்டத்தில் நின்றுகொண்டுதான், ஒய்யாரமாக ரணில் ‘மறப்போம் மன்னிப்போம்’ என்று பேசியிருக்கிறார். அவ்வாறுதான், அதை நோக்க வேண்டும்.    

 

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/ரணிலும்-மறதியும்-மன்னிப்பும்/91-229814

அதிகாரப் பரவலாக்கலும் பிரதமரும்

1 day 22 hours ago
அதிகாரப் பரவலாக்கலும் பிரதமரும்
எம்.எஸ்.எம். ஐயூப் / 2019 பெப்ரவரி 20 புதன்கிழமை, மு.ப. 12:05 Comments - 0

பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க, வட மாகாணத்துக்கான தமது நான்கு நாள் விஜயத்தின் போது, வடக்கில் மேற்கொள்ளப்படவிருக்கும் பல அபிவிருத்தித் திட்டங்களைப் பற்றிக் கூறினார்.   

இந்திய அரசாங்கத்தின் உதவியுடன், பலாலி விமான நிலையத்தை, இலங்கையின் மூன்றாவது சர்வதேச விமான நிலையமாக அபிவிருத்தி செய்தல், காங்கேசன்துறை துறைமுகத்தை அபிவிருத்தி செய்தல், மன்னார், வவுனியா, திருகோணமலை ஆகிய நகரங்களை இணைக்கும் அதிவேக நெடுஞ்சாலையொன்றை நிர்மாணித்தல் போன்ற பலவற்றைப் பற்றி, அவர் அந்த விஜயத்தின் போது குறிப்பிட்டார்.   

இவை அனைத்தும், மத்திய அரசாங்கத்தின் கீழ் நடைபெறவிருக்கும் அபிவிருத்திப் பணிகளாகும். எனவே, சில தமிழ் அரசியல்வாதிகள் இவற்றை எதிர்க்கவும் கூடும். ஏனெனில், மகாவலி நீரை, இரணைமடுக் குளத்துக்கு வழங்கி, அதன் மூலம் யாழ்ப்பாணத்துக்கு நிரந்தரமாக, இரணைமடுக் குளத்திலிருந்து நீர் வழங்கும் யோசனையை, அண்மையில் ஓர் அரசியல்வாதி எதிர்த்திருந்தார். அதன் மூலம், வடமாகாணம் இரணைமடுக் குளத்தை இழந்துவிடும் என்பதே அவரது வாதமாகும்.  

image_1f6993a2ef.jpg

தற்போது மகாவலியிலிருந்தோ, வேறு எங்கிருந்தோ நீரைப் பெறாத நிலையில், இரணைமடுக் குளத்தில் இருந்து, யாழ்ப்பாணத்துக்கு நீர் வழங்குவதைச் சிலர் எதிர்க்கின்றனர்.   

வன்னிப் பகுதியில் நீர்ப் பற்றாக்குறை ஏற்படும் என்பதே அவர்களின் வாதமாகும். அதற்காக மகாவலி நீரைப் பெற்று, யாழ்ப்பாணத்துக்குத் தண்ணீர் வழங்கலாம் என்று ஆலோசனை வழங்கப்பட்டால், அதனால் இரணைமடுக் குளம், மத்திய அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்துவிடும் என அச்சம் தெரிவிக்கப்படுகிறது.   

எனவே, இந்த அடிப்படையில் அதிவேக நெடுஞ்சாலைகள், துறைமுகங்கள், சர்வதேச விமான நிலையங்கள் போன்றவற்றாலும் மத்திய அரசாங்கத்தின் ஆதிக்கம் வட மாகாணத்துக்குள் அதிகரிப்பதைத் தடுக்க முடியாது; அதற்காக அவ்வாறான திட்டங்களை எதிர்க்கவும் முடியாது.  

ஒரு புறம், இவ்வாறு மத்திய அரசாங்கத்தின் ஆதிக்கம் வட மாகாணத்தில் அதிகரிக்கும் வகையிலான திட்டங்களை அறிவித்த பிரதமர், இதே விஜயத்தின் போது, அதிகாரப் பரவலாக்கலைப் பற்றியும் முக்கிய கருத்தொன்றை வெளியிட்டு இருந்தார்.   

“பரவலாக்கப்பட்ட அதிகாரங்கள் பயன்படுத்தப்படாத நிலையில், மேலும் அதிகாரங்களைப் பரவலாக்குவது அர்த்தமற்றது” என, அவர் கூறியதாக, ‘டெய்லி மிரர்’ பத்திரிகை, செய்தி வெளியிட்டு இருந்தது.   

இந்த அரசியல் கருத்தோடு, அவர் மற்றொரு முக்கிய அரசியல் கருத்தையும் இந்த விஜயத்தின் போது வெளியிட்டு இருந்தார். அதாவது, “கடந்த காலத்தை மறப்போம், மன்னிப்போம்” என்று அவர் கூறியிருந்தார். 

இந்த இரண்டாவது அரசியல் கருத்து, இப்போது சர்ச்சையாகி உள்ளது. தெற்கில் எவரும் அதை விமர்சிக்காவிட்டாலும், சில தமிழ் அரசியல் தலைவர்கள், ஏற்கெனவே அதைப் பற்றிப் பல்வேறு கருத்துகளைத் தெரிவித்துள்ளனர்.  

இந்தக் கூற்றின் மூலம், பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க, போர்க் குற்றங்கள் இடம்பெற்றதை ஏற்றுக் கொள்கிறார் என, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் எம்.ஏ. சுமந்திரன் கூறியிருந்தார்.  

ஆனால், அதிகாரப் பரவலாக்கலைப் பற்றி பிரதமர் தெரிவித்த கருத்து, அதாவது “கூடுதல் அதிகாரங்களைப் பெறுவதற்குமுன், இருக்கும் அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்த  வேண்டும்; இல்லாவிட்டால், மேலும் அதிகாரங்களை வழங்குவதில் அர்த்தம் இல்லை” என்ற கருத்துத் தொடர்பாக, எந்தவோர் ஆட்சேபனையும் தெரிவிக்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.  

உண்மையிலேயே, அதிகாரப் பரவலாக்கல் தொடர்பாக, பிரதமர் வெளியிட்ட கருத்து, வடமாகாணத்துக்கு மட்டுமல்லாது, நாட்டில் ஏனைய மாகாண சபைகளுக்கும் பொருந்தும். அந்த மாகாண சபைகளும் மாதத்துக்கு இரண்டு நாள் கூடிக் கலைவதைத் தவிர, வேறு எதையும் செய்வதாகத் தெரியவில்லை.   

அந்த இரண்டு நாள்களிலும் அரசியல் காரணங்களை மய்யமாக வைத்து, ஒருவரை ஒருவர் தாக்கிப் பேசுவதைத் தவிர, மாகாணத்தின் அபிவிருத்திக்காகத் திட்டங்களை முன்வைத்து, அவற்றை விவாதித்து நிறைவேற்றும் நோக்கம் எவருக்காவது இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.  

image_fc0f151439.jpg

மாகாண சபைகளுக்கான அதிகாரங்கள் போதாது எனத் தமிழ்க் கட்சிகள், அமைப்புகள் கூறி வந்த போதிலும், மாகாண சபைகளுக்கு, இந்த அளவிலாவது அதிகாரம் பரவலாக்கப்பட்டமை மிக இலகுவாக இடம்பெற்றதொன்றல்ல; அது, நீண்ட காலப் போராட்டம் ஒன்றின் விளைவாகும்.   

இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்த உடனேயே அந்தப் போராட்டமும் ஆரம்பமானது எனலாம். அதற்கு முன்னரும் அதற்கான கருத்துகள் ஆங்காங்கே வெளியிடப்பட்டு வந்துள்ளது.  

1957ஆம் ஆண்டு அப்போதைய பிரதமர் எஸ்.டபிள்யூ. ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கவோடு, அப்போதைய தமிழரசுக் கட்சியின் தலைவர் எஸ்.ஜே.வி. செல்வநாயகம் கைச்சாத்திட்ட ‘பண்டா-செல்வா ஒப்பந்தம்’ எனப் பொதுவாக அழைக்கப்படும் ஒப்பந்தம், அந்தப் போராட்டத்தின் முக்கிய சந்தர்ப்பம் ஒன்றாகும்.   

அந்த ஒப்பந்தம் மூலம், பிராந்திய சபைகள் என்ற எண்ணக்கரு முன்வைக்கப்பட்டது. அதுவே, முதல் முதலில் இலங்கையில் முன்வைக்கப்பட்ட அதிகாரப் பரவலாக்கல் திட்டமாகும்.   

அதையடுத்து, 1970ஆம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தலில் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான ஐக்கிய முன்னணி, மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை பெற்றதை அடுத்து, தமிழ்க் கட்சிகளின் பேரம் பேசும் பலம், இல்லாமல் போய்விட்டது.   

 இந்தநிலையில், மேலும் பலமான கோரிக்கையொன்று அவசியமாகவே அதன் விளைவாக, தமிழீழக் கோரிக்கை உருவாகியது. தமிழீழத்துக்கான போராட்டம், இந்தியாவையும் பாதிக்கவே, இந்தியாவும் இலங்கை விடயத்தில் தலையிட்டு, தமிழர்களுக்கு அதிகாரப் பரவலாக்கலை வழங்க வேண்டும் என வலியுறுத்தி வந்தது.   

அத்தோடு, இந்தியா, தமிழீழத்துக்காகப் போராடிய குழுக்களுக்கு ஆயுதங்கள், ஆயுதப்பயிற்சி, பணம் ஆகியவற்றை வழங்கிய போதும் இந்தியா, இலங்கையில் தனித் தமிழ் நாட்டை ஆதரிக்கவில்லை.   

ஜனாதிபதி ஜே.ஆர்.ஜெயவர்தனவின் அரசாங்கத்தைத் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருப்பதற்காகவே, இந்திய அரசாங்கம் அவ்வாறான உதவிகளை அந்தக் குழுக்களுக்கு வழங்கியது.  எனினும், மாகாண சபை முறை என்பது, இந்தியத் தலையீட்டின் நேரடி விளைவாகும். ஏனெனில், அது இலங்கை - இந்திய ஒப்பந்தத்தின் மூலமே சாத்தியமாகியது.   

மாகாண சபை முறையை ஆரம்பத்தில், தமிழீழ விடுதலை புலிகள் அமைப்பைத் தவிர்ந்த சகல தமிழ் அரசியல் கடசிகளும் ஆயுதக் குழுக்களும் ஏற்றுக் கொண்டன. ஆனால், புலிகள் அதை நிராகரிக்கவே அந்தக் கட்சிகளும் குழுக்களும் புதிய தீர்வுத் திட்டங்களைத் தேட ஆரம்பித்தன; அது நிறைவேறவில்லை. இனியும் எந்தளவுக்கு அது நிறைவேறும் என்பதும் கேள்விக்குறியே.  

அதிகாரப் பரவலாக்கல் பற்றிய பிரதமரின் கூற்றும் அந்தச் சந்தேகத்தையே வலுப்பெறச் செய்கிறது. வழங்கப்பட்ட அதிகாரங்கள் பாவிக்கப்படாவிட்டால், மேலும் அதிகாரங்கள் வழங்குவது அர்த்தமற்றது என்னும் போது, மேலும் அதிகாரங்களை எதிர்ப்பார்க்கக் கூடாது என்ற செய்தியே வழங்கப்படுகிறது.   

உண்மையிலேயே, தற்போது ஐக்கிய தேசியக் கட்சி தலைமையிலான அரசாங்கம், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் ஆதரவுடன் தயாரித்து வரும் புதிய அரசமைப்பில், அதிகாரப் பரவலாக்கல் தொடர்பாகப் பல ஆலோசனைகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள போதிலும், மாகாண சபைகளின் அதிகாரங்கள் அதிகரிக்கப்படும் சாத்தியங்கள் தென்படவில்லை.   

எல்லோரும் தற்போது செயற்படும் அதிகாரப் பரவலாக்கல் முறையை, எவ்வாறு அழைக்கலாம் என்ற விடயத்தில் தான் கவனம் செலுத்தி வருகின்றனர். சிலர், அது ஒற்றையாட்சியாக இருக்க வேண்டும் என்றும், வேறு சிலர் அது ஒருமித்த நாடு என்று அழைக்கப்பட வேண்டும் என்றும், மற்றும் சிலர் அது சமஷ்டி என்று அழைக்கப்பட வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தி வருகின்றனர்.   

ஆனால், நடைமுறையில் மாகாண சபைகளின் அதிகாரங்கள் அதிகரிக்கப்படப் போவதில்லை.    

மாகாண சபைகள் அதிகாரங்களை பயன்படுத்துகின்றனவா?

மாகாண சபைகளைப் பலர் ‘வெள்ளை யானைகள்’ என்றே அழைக்கின்றனர்.   

அவற்றுக்காகச் செலவளிக்கப்படும் பணத்தால், எவ்வித பயனும் இல்லை என்பதே அதன் அர்த்தமாகும். மாகாண சபைகள் உருவாக்கப்பட்டு, கடந்த 30 ஆண்டுகளைப் பின்னோக்கிப் பார்த்தால், அது, ஏறத்தாழப் பொருத்தமான கருத்தாகவே தெரிகிறது.   

வடக்கு, கிழக்கு மாகாண சபைகளைத் தவிர்ந்த ஏனைய மாகாண சபைகளுக்காக, சுமார் எட்டு முறை தேர்தல்கள் நடத்தப்பட்டு, அச்சபைகள் நிறுவப்பட்டுள்ளன. ஆனால், கடந்த 30 ஆண்டு காலத்தில் அவை நிறைவேற்றிய சட்டமூலங்களின் எண்ணிக்கையைப் பார்த்தால், அவை இவ்வளவு காலமும் என்ன செய்தன என்று கேட்கவே தோன்றுகிறது.   

அவற்றில் அநேகமாகப் பல பிரேரணைகள், நிறைவேற்றப்பட்ட போதிலும் அவை மாகாணத்தின் அபிவிருத்தியைக் கருத்தில் கொண்டு முன்வைக்கப்படுபவை அல்ல. அவை பெரும்பாலும், அந்த மாகாண சபைகளின் அன்றாடப் பணிகளைத் தொடர்வதற்கான பிரேரணைகள், ஏனைய கட்சிகளைத் தாக்கும் நோக்கில் பல்வேறு கட்சிகளைச் சேர்ந்த உறுப்பினர்கள் முன்வைக்கும் பிரேரணைகளாகவே இருக்கின்றன.  
தென்பகுதியில் பெரும்பாலான மாகாண சபைகளில், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் பிள்ளைகள் உள்ளிட்ட உறவினர்கள் பலர் இருக்கின்றனர். 

எனவே, அரசியல்வாதிகள் தமது பிள்ளைகளுக்குப் பயிற்சி வழங்கும் பாசறையாகவே மாகாண சபைகளைப் பாவிக்கிறார்கள் என்றே கூற வேண்டும். பயிற்சி என்றாலும், அது அறிவுபூர்வமான பயிற்சியல்ல என்பதை மாகாண சபை உறுப்பினர்களின் நடத்தை காட்டுகிறது. அவர்களும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைப் போலவே தான் நடந்து கொள்கிறார்கள்.  

தென்பகுதிக்கு அதிகாரப் பரவலாக்கலின் பெறுமதி விளங்காமல் இருக்கலாம்; ஆனால், அதிகாரப் பரவலாக்கலுக்காகக் கடுமையாகப் போராடிய வடக்கு, கிழக்கு மக்களும் அரசியல்வாதிகளும் அதன் பெறுமதியை உணரவில்லை என்றால், அது மிகவும் மோசமான நிலைமையாகும்.  

அப்பகுதி அரசியல்வாதிகளும், மாகாண சபைகளைத் தமது மக்களின் நலன்களுக்காகப் பாவித்தார்களா என்ற கேள்வி எழுகிறது. 

கடந்த வருடம் ஜூலை மாதம், ‘சண்டே டைம்ஸ்’ பத்திரிகை, வடமாகாண சபையின் நடவடிக்கைகளைப் பற்றி, மிகவும் பாரதூரமானதொரு செய்தியை வெளியிட்டு இருந்தது.  

அதன்படி, வடமாகாண சபை, கடந்த ஐந்தாண்டு காலத்தில், 415 பிரேரணைகளை நிறைவேற்றியிருக்கிறது. அதாவது, அச்சபை கூடிய ஒவ்வொரு நாளிலும் தலா ஏழு பிரேரணைகளை நிறைவேற்றியிருக்கிறது. 

ஆனால், அவற்றில் பெரும்பாலானவை, மாகாண சபையின் அதிகாரத்துக்கு உட்பட்டவையல்ல என்றும், அந்தச் செய்தியில் குறிப்பிடப்பட்டு இருந்தது.  

நிறைவேற்றப்பட்ட சில பிரேரணைகள் அரசியல் காரணங்கள் தொடர்பானவை ஆகும். அதன் காரணமாகப் போரால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் அடிப்படைப் பிரச்சினைகள் பின் தள்ளப்பட்டுள்ளன. 

அரசியல் பிரச்சினைகளை, அவர்கள் அரசியல் கட்சிகள் மட்டத்தில் கையாண்டு இருக்கலாம். மாகாண சபையை மக்களின் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கப் பாவித்திருக்கலாம்.   

அதற்காக, மாகாண சபைகளுக்கு அதிகாரம் இல்லை எனக் கூற முடியாது. அரசமைப்பின் 13 ஆவது திருத்தத்தின் மூலம், மாகாண சபைகளுக்கு ஓரளவு அதிகாரங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. அதிகாரங்கள், அந்தத் திருத்தத்தில் ஒரு பட்டியலாகவே (மாகாண சபைப் பட்டியல்) வழங்கப்பட்டுள்ளன.  

கல்வி, உள்ளூராட்சி, வீடமைப்பு, சமூக சேவைகள், சிறுவர் பராமரிப்பு, நன்னடத்தை, அகதிகள், மறுவாழ்வு, விவசாயம், கிராம அபிவிருத்தி, சுகாதாரம், சந்தைகள், கூட்டுறவுத்துறை, நீர்ப்பாசனம், கால் நடை அபிவிருத்தி போன்றவை தொடர்பான ஓரளவு அதிகாரங்கள் மாகாண சபை பட்டியலின் மூலம் மாகாண சபைகளுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன.   

பொலிஸ், காணி அதிகாரங்களும் அந்தப் பட்டியலில் இருந்த போதிலும் அவற்றை முறையாக வழங்குவதற்கான வர்த்தமானி அறிவித்தலில், கடந்த 30 ஆண்டுகளில் எந்தவொரு ஜனாதிபதியும் கையெழுத்திடாததால் அந்த அதிகாரங்கள் மாகாண சபைகளால் பாவிக்க முடியாதுள்ளன.   

ஆனால், அதற்காகப் பயன்படுத்த  முடிந்த அதிகாரங்களையும் பயன்படுத்தாமல் இருக்க வேண்டுமா? 
எனவே, பிரதமர் கூறுவதைப் போல், இருக்கும் அதிகாரங்களையாவது பயன்படுத்தாமல் இருப்பது, மக்களுக்கு நன்மை பயக்கக்கூடியதல்ல.   

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/அதிகாரப்-பரவலாக்கலும்-பிரதமரும்/91-229822

 

மக்­கள் வழங்­கிய ஆணையை மீறு­வது நாட்­டுக்கு நல்­ல­தல்ல!!

1 day 22 hours ago
மக்­கள் வழங்­கிய ஆணையை மீறு­வது நாட்­டுக்கு நல்­ல­தல்ல!!
பதிவேற்றிய காலம்: Feb 18, 2019

அரச தலை­வ­ருக்­கும் தலைமை அமைச்­ச­ருக்­கும் இடை­யி­லான முறு­கல் நிலை தீவி­ர­ம­டைந்­துள்­ளதை அவ­தா­னிக்க முடி­கின்­றது. ரணில் விக்­கி­ர­ ம­சிங்க யாழ்ப்­பா­ணத்­துக்கு வரு­வ­தற்கு முன்­னர் அவ­ரது பாது­காப்பை உறு­தி­செய்து கொள்­வ­தற்­காக அவ­ரது பாது­காப்­புப் பிரி­வி­னர் இங்­கு­வந்து நில­மையை ஆராய்ந்­துள்­ள­னர். இந்­தப் பாது­காப்­புக் குழு­வி­னர் காங்­கே­சன்­துறை கடற்­படை முகா­முக்­குள் செல்­வ­தற்கு முயற்­சி­செய்­த­போ­தி­லும் அதற்­கு­ரிய அனு­மதி அவர்­க­ளுக்கு வழங்­கப்­ப­ட­வில்லை. பாது­காப்பு அமைச்­சுப் பொறுப்பை அரச தலை­வர் வகிப்­ப­தால் இந்த விட­யம் அர­சி­யல் வட்­டா­ரங்­க­ளில் பர­ப­ரப்பை ஏற்­ப­டுத்­தி­யுள்­ளது.

அரச தலை­வ­ரால் குழப்­பங்­கள்
சமீப கால­மாவே அரச தலை­வர் திட­மான முடிவு எதை­யும் எடுக்­க­மு­டி­யாத நிலை­யில் குழம்பி வரு­கின்­றார். இத­னால் அர­சி­ய­லி­லும் குழப்­ப­நிலை தோன்­றி­யுள்­ளது. அவர் மகிந்­த­வு­டன் இணைந்து விடு­வா­ரெ­னக் கூறப்­பட்ட போதி­லும் அதில்­கூட நிரந்­த­ர­மாக எந்­த­வி­த­மான முடி­வும் இது­வரை எட்­டப்­ப­ட­வில்லை. அரச தலை­வர் வேட்­பா­ளர் தெரி­வி­லும் குழப்­பங்­கள் நீடிப்­ப­தைக் காண முடி­கின்­றது. மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சே­னவே அரச தலை­வர் வேட்­பா­ள­ராக நிறுத்­தப்­ப­டு­வா­ரென அவர் தலைமை தாங்­கும் கட்­சி­யின் கூறு­கின்­ற­னர். ஆனால் மறு­பு­றத்­தில் பார்த்­த­தால் தாமரை மொட்­டுக் கட்­சி­யைச் சேர்ந்­த­வர்­களே மகிந்த அணி சார்­பில் அரச தலை­வர் தேர்­த­லில் போட்­டி­யிட முடி­யு­மெ­னத் தெரி­விக்­கப்­ப­டு­கின்­றது. தற்­போ­தைய நிலை­யில் அர­சி­யல் சூழ்­நி­லையை மதிப்­பீடு செய்து பார்க்­கும்­போது தேர்­த­லில் போட்­டி­யிட்­டா­லும் மைத்­தி­பால சிறி­சே­ன­வின் வெற்றி வாய்ப்பு பிர­கா­ச­மா­கத் தென்­ப­ட­வில்லை. சிறு­பான்­மை­ யின மக்­கள் அவர் மீதான நம்­பிக்­கைய முற்­றாக இழந்­து­விட்­ட­னர் என்றே கூற­ வேண்­டும்.

 

அவர்­க­ளது பிரச்­சி­னை­க­ ளுக்­குத் தீர்­வைக் காண்­ப­தில் அவர் முற்­றா­கத் தவ­றி­யுள்­ள­மையே இதற்­கான கார­ண­மா­கும். அது­மட்­டு­மல்­லாது சிறு­ பான்­மை­யின மக்­க­ளின் வாக்­கு­க­ளால் தாம் பத­விக்கு வந்­ததை மறந்து விட்­ட­வர் போன்­றும் அவர் செயற்­ப­டு­கின்­றார்.

மகிந்த சொல்­லும்
பொய்ப் பரப்­புரை
அதே­வேளை மகிந்த ராஜ­பக்­ச­வின் சமீ­ப­கால நட­வ­டிக்­கை­கள் ஏற்­றுக்­கொள்­ளத் தக்­க­ன­வாக அமை­ய­வில்லை என்­ப­தைக் கூறத்­தான் வேண்­டும். தமி­ழர்­க­ளுக்­குத் தம்­மால் அர­சி­யல் தீர்­வைத் வழங்­க­மு­டி­யு­மென அவர் கூறி­யது நம்­பத் தகுந்­த­தா­கத் தெரி­ய­வில்லை. தாம் பத­வி­யில் இருந்­த­போது வழங்­க­மு­டி­யாத ஒன்­றைப் பத­வி­யில் இல்­லா­த­போது எவ்­வாறு வழங்­கப்­போ­கி­றார்? எனப் பல­ரும் கேள்வி எழுப்­பு­கின்­ற­னர். அது மட்­டு­மல்­லாது இறு­திப்­போர் தொடர்­பாக அவர் தெரி­வித்த சில கருத்­துக்­க­ளும் முரண்­பாட்­டைத் தோற்­று­வித்­துள்­ளன. அவர் பொய்­யு­ரைக்­கி­றார் என்றே போரின் வடுக்­க­ளைத் தாங்கி நிற்­கும் மக்­கள் கரு­து­கின்­ற­னர். இந்த நிலை­யில் இவர்­க­ளி­ரு­வ­ரும் இணைந்து செயற்­ப­டும்­போது இந்­த­மக்­கள் இவர்­களை ஆத­ரிப்­பா­ளர்­க­ளென எதிர்­பார்க்­க­மு­டி­யாது.

தற்­போது தலைமை அமைச்­ச­ரு­டன் அவர் முரண்­பட்டு நிற்­பது ஏற்­க­னவே மோச­மான நிலை­யில் காணப்­ப­டும் நாட்­டின் அபி­வி­ருத்­திக்­குக் குந்­த­க­மா கவே அமைந்­து­வி­டும். அடுத்த ஆண்டு அரச தலை­வர் தேர்­த­லும் நாடா­ளு­மன்­றத் தேர்­த­லும் இடம்­பெ­ற­வுள்ள நிலை­யில் அரச தலை­வர் அவ­ச­ரப்­ப­டு­வ­தன் கார­ணத்­தைப் புரிந்­து­ கொள்ள முடி­ய­ வில்லை. அவர் எதற்­கா­கவோ பதற்­றப்­ப­டு­வ­தும் தெளி­வா­கத் தெரி­கின்­றது.

சந்­தி­ரி­கா­வின்
மறு வருகை
அதே­வேளை சந்­தி­ரி­கா­வின் அர­சி­யல் மீள்­வ­ருகை மைத்­தி­ரிக்­கும் மகிந்­த­வுக்­கும் சங்­க­டத்தை ஏற்­ப­டுத்­தவே செய்­யும். சில­வேளை சந்­தி­ரிகா தமது ஆத­ரவை ரணி­லுக்­குத் தமது ஆத­ரவை வழங்­க­மாட்­டா­ரென்­ப­தற்கு எவ்­வித உத்­த­ர­வா­த­மும் கிடை­யாது. இத­னால் ரணில் விக்­கி­ர­ம­ சிங்­கவே நன்­மை­ய­டை­வார். ஆனால் அரச தலை­வ­ரும் தலைமை அமைச்­ச­ரும் முரண்­பட்டு நிற்­பது நாட்­டுக்­குத் தீமை­யா­கவே முடி­யும். இந்த நாட்­டின் அர­சி­யல் தலை­வர்­கள் தமது சொந்­தப் பிரச்­சி­னை­க­ ளுக்கு வழங்­கு­கின்ற முக்­கி­யத்­து­ வத்தை நாட்­டின் நல­னுக்கு வழங்­கு­வ­தில்லை. இதன் கார­ண­மா­கவே நாடு சகல துறை­க­ளி­லும் பின்­ன­டைவை எதிர்­கொண்டு வரு­கின்­றது. நாட்­டுக்கு வழி­காட்ட வேண்­டிய இவர்­கள் தாமே தவ­றான வழி­க­ளில் செல்­வதை எவ்­வாறு அனு­ம­திக்­க­மு­டி­யும்?

அதி­லும் முழு­நாட்­டுக்­கும் பொறுப்­பா­க­வுள்ள தலைமை அமைச்­ச­ரும் அரச தலை­வ­ரும் ஒரு­வ­ருக்­கொ­ரு­வர் பகையை வளர்த்­துக்­கொள்­வ­தும் பகி­ரங்­க­மா­கவே முரண்­பா­டு­களை வெளிக்­காட்­டு­வ­தும் முழு நாட்­டை­யுமே பாதித்­து­வி­டும். இவர்­க­ளின் முரண்­பா­டு­கள் நாட்­டில் குழப்ப நிலை­யொன்­றைத் தோற்­று­வித்­து­வி­டும். நாட்­டின் அபி­வி­ருத்­தி­யை­யும் பறித்­து­வி­டும். இத­னால் பொரு­ளா­தார ரீதி­யான பாதிப்­பும் அதி­க­மா­கி­வி­டும். இப்­போதே மக்­கள் பொரு­ளா­தா­ரச் சுமை­க­ளைச் சுமைக்க முடி­யாத நிலை­யில் துன்­பங்­களை எதிர்­கொண்டு வரு­கின்­ற­னர். அண்­மை­யில் எரி­பொ­ருள்­க­ளின் விலை­க­ளும் அதி­க­ரிக்­கப்­பட்­டுள்­ளமை பெரும் தாக்­கத்தை ஏற்­ப­டுத்­தப்­போ­கின்­றது. இதை­யும் மக்­கள்­தான் தாங்­கிக்­கொள்­ள­வேண்­டும்.

ஆகவே நாட்­டின் நல­னை­யும் மக்­க­ளின் நல­னை­யும் கருத்­தில்­கொண்டு அரச தலை­வ­ரும் தலைமை அமைச்­ச­ரும் தமக்­கி­டை­யி­லான முரண்­பா­டு களை மறந்து ஒற்­று­மை­யா­கச் செயற்­ப­டு­தல் அவ­சி­ய­மா­ன­தா­கும். கடந்த 2015ஆம் ஆண்டு இதற்­கான ஆணை­யைத்­தான் மக்­கள் இவர்­க­ளுக்கு வழங்­கி­னார்­கள். இதை மறந்து இவர்­க­ளி­ரு­வ­ரும் தமது எண்­ணம்­போன்று செயற்­ப­டு­வதை மக்­கள் ஒரு­போ­துமே ஏற்­றுக்­கொள்ள மாட்­டார்­கள்.

 

 

https://newuthayan.com/story/10/மக்­கள்-வழங்­கிய-ஆணையை-மீறு­வது-நாட்­டுக்கு-நல்­ல­தல்ல.html

புதிய அர­ச­மைப்பு - ஏமாற்­றமே எஞ்­சி­யது!!

1 day 22 hours ago
ஏமாற்­றமே எஞ்­சி­யது!!
பதிவேற்றிய காலம்: Feb 18, 2019

தற்­போ­தைய அர­சின் ஆட்­சிக் காலத்­தில் புதிய அர­சமைப்பு நிறை வேற்­றப்­ப­ட­மாட்­டா­தென்­பது அநே­க­மாக உறு­தி­யா­கி­விட்­டது. தலைமை அமைச்­சர் ரணில் விக்­கி­ர­சிங்க இதை வெளிப்­ப­டுத்­தி­விட்­டார். அர­சி­யல் குழப்­பம் மற்­றும் சூழ்ச்சி கார­ண­மா­கத் தமது தலை­மை­யி­லான கூட்டு அரசு உடைக்­கப்­பட்­டு­விட்­ட­தா­க­வும் இதன் கார­ண­மாக மூன்­றில் இரண்டு பெரும்­பான்மை இழக்­கப்­பட்­ட­தா­க­வும் தெரி­வித்த அவர், இதன் கார­ண­மாக புதிய அர­ச­மைப்பை நிறை­வேற்­று­ வ­தில் தாத­மம் ஏற்­பட்­டுள்­ள­தா­க­வும் தெரி­வித்­துள்­ளார். அர­சி­யல் சூழ்ச்சி கார­ண­மா­கத் தடைப்­பட்டு நிற்­கும் நாட்­டின் அபி­வி­ருத்­தியை முன்­னெ­டுத்­துச் செல்­வதே இனி­மேல் தமது இலக்கு என­வும் அவர் தெரி­வித்­துள்­ளார்.

ஆத­ரவு இல்­லா­மல்
தமி­ழர்­கள் அவ­லம்
தமி­ழர்­க­ளுக்­குத் தீர்வை வழங்­கும் இன்­னு­மொரு முயற்­சி­யை­யும் இன­வா­தி­கள் வெற்­றி­க­ர­மாக முறி­ய­டித்து விட்­டார்­கள். இது இந்த நாட்­டுக்­குப் புதி­ய­தொரு விட­ய­மு­மல்ல. இந்த நாட்­டைப் பொறுத்த வரை­யில் தமி­ழர்­கள் சபிக்­கப்­பட்­ட­தொரு இன­மா­கவே கணிக்­கப்­ப­டு­கின்­ற­னர். அவர்­க­ளைத் தலை­யெ­டுக்க விடா­மல் செய்­வ­தில் இன­வா­தி­கள் மிகக் கவ­ன­மாக இருக்­கி­றார்­கள். தமி­ழர்­க­ளுக்கு ஆத­ர­வுக்­க­ரம் நீட்­டு­வ­தற்கு எவ­ரு­மில்லை என்­பது வேத­னைக்­கு­ரி­யது.

 

இலங்­கைத் தமி­ழர்­க­ளைப் பொறுத்­த­வ­ரை­யில் அவர்­க­ளின் எண்­ணிக்­கை­யில் பெரும் வீழ்ச்சி ஏற்­பட்­டுள்­ளது. போர் கார­ண­மா­கப் பலர் இறந்­தும் ஏரா­ள­மா­ன­வர்­கள் புலம்­பெ­ய­ரர்ந்து வாழ்­வ­தும் இதற்­கான முதன்­மைக் கார­ணங்­க­ளா­கும். இதை­விட ஏனைய இனங்­க­ளு­டன் ஒப்­பி­டும்­போது தமி­ழர்­க­ளின் பிறப்பு வீத­மும் வெகு­வா­கக் குறைந்­த­தும் இதற்­கான பிறி­தொரு கார­ண­மா­கும்.

அண்­மை­யில் யாழ்ப்­பா­ணத்­துக்கு வரு­கை­தந்த அமைச்­சர் மனோ­க­ணே­சன் ஒரு விட­யத்­தைக் குறிப்­பிட்­டி­ருந்­தார். போர் கார­ண­மா­கப் பல்­வேறு கார­ணங்­க­ளா­லும் இலங்­கைத் தமி­ழர்­க­ளின் எண்­ணிக்கை வீழ்ச்­சி­ய­டைத்­துள்­ளது. தற்­போது இவர்­க­ளுக்­குச் சம­மான எண்­ணிக்­கை­யில் இந்­திய வம்­சா­வ­ளித் தமிழ்­மக்­கள் வாழ்­கின்­ற­னர். இந்த இரண்டு இனத்­த­வர்­க­ளும் இணைந்து செயற்­பட்­டால் தமி­ழர்­கள் என்ற வகை­யில் பல­மான சக்­தி­யா­கச் செயற்­ப­ட­மு­டி­யும். இந்த உறவு தேர்­தல்­களை மைய­மா­கக் கொண்டு இருக்­க­வேண்­டிய அவ­சி­யம் கிடை­யாது. இவ்­வாறு அவர் தெரி­வித்­துள்­ளார்.
ஆனால் பூகோள ரீதி­யி­லும் அர­சி­யல் மற்­றும் பொரு­ளா­தார அடிப்­ப­டை­யி­லும் மிகப்­பெ­ரிய இடை­வெ­ளி­யைக்­கொண்­டுள்ள இந்த இரண்டு இனத்­த­வ­ரும் ஒன்­றாக இணைந்து பய­ணிப்­ப­தற்­கான வாய்ப்பு இல்­லை­யென்­று­தான் கூற­வேண்­டும்.

பண்­டா­ர­நா­யக்க காலம் தொட்டு
ரணி­லின் காலம்­வரை ஏமாற்­றம்
தமி­ழர்­க­ளைப் பொறுத்­த­வ­ரை­யில் காலம் கால­மா­கப் பெரும்­பான்­மை­யின அர­சி­யல்­வா­தி­க­ளால் ஏமாற்­றப்­பட்­டி­ருக்­கி­றார்­கள். பண்­டா­ர­நா­யக்க காலம்­தொ­டக்­கம் ரணில் காலம்­வரை இது­தான் நடந்­து­கொண்­டி­ருக்­கின்­றது. அன்று தமி­ழர்­க­ளுக்­குச் சுயாட்சி வழங்­கு­வ­தற்­காக ஒப்­பந்­த­மொன்­றைத் தந்தை செல்­வா­வு­டன் செய்­து­கொண்ட பண்­டா­ர­நா­யக்க இன­வா­தி­க­ளின் எதிர்ப்­புக்­க­ளுக்கு முகம்­கொ­டுக்க முடி­யாத நிலை­யில் அந்த ஒப்­பந்­த­தைத்­தையே கிழித்து எறிந்­தார். டட்லி சேனா­நா­யக்­க­வும் செல்­வா­வும் செய்­து­கொண்ட ஒப்­பந்­தத்­துக்­கும் இதே கதி­தான் ஏற்­பட்­டது. தற்­போது புதிய அர­ச­மைப்­பின் உரு­வாக்­கம் தொடர்­பாக ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க மேற்­கொண்ட நட­வ­டிக்­கை­யும் பாதி­யில் நின்­று­போ­யுள்­ளது. பெரும்­பான்­மை­யின ஆட்­சி­யா­ளர்­க­ளும் அர­சி­யல்­வா­தி­க­ளும் தமக்­குள் ஒரு­வ­ரை­யொ­ரு­வர் சாட்­டிக்­கொண்டு தமி­ழர்­களை ஏமாற்­று­வ­தையே தமது வாடிக்­கை­யா­கக் கொண்­டுள்­ள­னர்.

விடு­த­லைப்­பு­லி­க­ளால் தமக்கு ஒரு விடிவு கிடைக்­கு­மெ­னத் தமி­ழர்­கள் நம்­பி­யி­ருந்த கால­மும் இருக்­கி­றது. புலி­க­ளின் தலை­வர் பிர­பா­க­ரனை எவ­ரா­லுமே ஏமாற்ற முடி­ய­வில்லை. அன்­றைய இந்­தி­யத் தலைமை அமைச்­ச­ரான ராஜிவ்­காந்­தி­யி­னால்­கூட அது முடி­ய­வில்லை. தமது கொள்­கை­யில் இருந்து எவ­ருக்­கா­க­வும் விட்­டுக்­கொ­டுக்­காத துணி­வும் கொள்­கைப்­பி­டிப்­பும் கொண்­ட­வ­ரா­கப் பிர­பா­க­ரன் விளக்­கி­னார். இந்­தி­யப் படை­கள் இந்த நாட்­டில் கால் பதிப்­ப­தற்­கும் இதுவே கார­ண­மா­கும்.

தமி­ழர்­க­ளின் தற்­போ­தைய தலை­வ­ரான சம்­பந்­தன் நேர்­மை­யும் அர­சி­யல் சாணக்­கி­ய­மும் மதி­நுட்­ப­மும்­மிக்க ஒரு­வ­ரெ­னக் கணிக்­கப்­பட்­டுள்­ளார். தமி­ழர்­க­ளுக்­குத் தீர்வு கிடைக்­க­ வேண்­டும் என்­ப­தற்­காக அவர் மிகக் கடு­மை­யாக உழைத்­தி­ருக்­கி­றார். புதிய அர­ச­மைப்­பின் உரு­வாக்­கம் தொடர்­பா­கத் தலைமை அமைச்­சர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்­க­வு­டன் எழு­தாத வாய்­மொழி மூல­மான ஒப்­ப­தந்­த­மொன்­றைச் செய்து கொண்­டி­ருப்­பா­ரெ­னத் தெரி­கின்­றது. இத­னால் நாட்­டில் அர­சி­யல் குழப்­ப­மொன்று ஏற்­பட்­ட­போது சம்­பந்­தன் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்­கவை ஆத­ரித்து நின்­றார்.

மகிந்த தரப்­பின் எதிர்ப்­பை­யும் சம்­பா­தித்­துக் கொண்­டார். ரணில் அரசு நீடிக்­கும்­போ­தூன் புதிய அர­ச­மைப்பு நிறை­வேற்­றி­வைக்­கப்­ப­டும் என்ற நம்­பிக்கை அவ­ரது மன­தில் மேலோங்­கிக் காணப்­பட்­டது. ஆனால் எல்­லாமே ஏமாற்­றத்­தில் முடிந்­து­விட்­டது. தமி­ழர்­கள் மீண்­டு­மொரு தடவை ஏமாற்­றப்­பட்டு விட்­டார்­கள்.

புதிய அர­ச­மைப்பு நிறை­வேற்­றி­வைக்­கப்­ப­டு மென இனி­யும் நம்­பிக்­கொண்­டி­ருப்­ப­தால் பய­னொன்­றும் கிடைத்­து­விட மாட்­டாது. இன­வா­தி­கள் இந்த நாட்­டில் இருந்து ஒழிந்­து­போ­கும் வரை­யில் தமி­ழர்­கள் தொடர்ந்து ஏமாற்­றப்­ப­டவே செய்­வார்­கள். அவர்­க­ளுக்­கெ­ன­வும் ஒரு­கா­லம் வரா­மல் போகாது. அது­வ­ரை­யில் நம்­பிக்­கை­யு­டன் காத்­தி­ருப்­ப­தைத்­த­விர வேறு­வ­ழியே கிடை­யாது.

 

https://newuthayan.com/story/10/ஏமாற்­றமே-எஞ்­சி­யது.html

ஜெனீவாவை நோக்கிய ‘மறப்போம் மன்னிப்போம்’

2 days 23 hours ago
ஜெனீவாவை நோக்கிய ‘மறப்போம் மன்னிப்போம்’
Editorial / 2019 பெப்ரவரி 19 செவ்வாய்க்கிழமை, மு.ப. 01:13 Comments - 0

 -க. அகரன்

‘காலம் தாழ்த்திய நீதி, மறுக்கப்பட்ட நீதிக்குச் சமம்’ என்ற அனுபவ மொழிக்கிணங்க, எந்த விடயத்துக்குமான நீதியாக இருந்தாலும், அது உரிய காலத்தில் வழங்கப்படும் பட்சத்திலேயே, அதற்கான பெறுமதியும் தீர்வும் தர்மத்துக்கும், நியாயத்துக்கும் அதற்கும் மேலாக இந்தப் பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் சக்திக்கும் ஏற்புடையதாக இருக்கும்.  

image_b68451f401.jpgஇலங்கையைப் பொறுத்தவரையில், உள்ளக விசாரணைகளின் ஊடான சாதாரண வழக்குகளும் சரி, பாரிய வழக்குகளுக்கும் சரி, கால நீடிப்பின் பின்னரே, தீர்ப்புக் கிடைக்கின்ற நிலை காணப்படுகின்றது. அது, இலங்கை நீதிச்சேவையின் பலவீனமான, இறுக்கமற்ற தன்மையில் காரணமானது என்பது, அதுகுறித்து முன்வைக்கப்படும் விமர்சனம் ஆகும்.   

இந்நிலையில், தமிழ் மக்களின் வரலாற்றுத் தடத்தில் பதியப்பட்ட முள்ளிவாய்க்கால் கொடூரங்களுக்கான நீதி, எந்தப் பொறிமுறையின் பிரகாரம் நடத்தப்பட வேண்டும் என்ற, ஆரம்பப்புள்ளி விடயமே முடிவுக்கு வராமல், 10 வருடங்கள் கடந்து விட்டன. இந்தவிடயத்தில், நீதி வழங்குவதற்குள்ள அக்கறை குறித்தும் அது, எந்தளவுக்கு வலுவிழந்து செல்கிறது என்பது தொடர்பிலும் சிந்திக்க வேண்டிய தேவை உள்ளது. 

இவ்விடத்தில், குறித்த கொடூரங்களுக்கான நீதி, பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு கிடைக்குமா, குற்றவாளிகளுக்குத் தண்டனை கிடைக்குமா? அதன் சாத்தியப்பாடுகள் குறித்த கோணத்தில் பார்க்கின்றபோது, சற்றுச் சஞ்சலத்துக்குரிய விடைகளே கிடைக்கப் பெறுகின்றன.  

ஜெனீவா மனித உரிமைகள் பேரவையில் முன்கொண்டு செல்லப்பட்ட, இறுதி யுத்தம் தொடர்பான நீதி விசாணைக்கான ஆதரவுக் களம், அது தொடர்பான ஆக்கபூர்வமான செயற்பாடுகள், எந்தளவுக்குத் தற்போதும் சிரத்தையுடன் முன்னெடுத்துச் செல்லப்படுகின்றது என்ற கேள்வி எழுகிறது. இந்த விடயம் தொடர்பில், தமிழ் மக்களால் செலுத்தப்படும் கவனம், தமிழ்  அரசியல் தலைமைகளால் செலுத்தப்படுவதில்லை என்ற உண்மை கசக்கத்தான் செய்கிறது.  

ஐ. நாவால், இலங்கைக்கு முன்வைக்கப்பட்ட நிலைமாறுகால நீதிப்பொறிமுறைகள், இன்று பின்பற்றப்படுவதாகவோ, அது தொடர்பான செயற்பாடுகள் இடம்பெறுவதாகவோ பதிவுகள், போதியளவில்லை காணப்படாத நிலை உள்ளது.   

ஜெனீவா மனித உரிமைகள் போரவையின் கூட்டத்தொடர் ஆரம்பிப்பதற்கு சில நாள்களுக்கு முன்னர், ஆண்டு தோறும் நடத்தப்படும் சில கருத்தரங்குகளும் தென்னிலங்கை அரசியல்வாதிகளின் வடக்கு, கிழக்கு நோக்கிய படையெடுப்புகளும் ஜெனீவாவை ஏமாற்றும் களங்களாக, தமிழ் மக்களால் பார்க்கப்படுகின்றன.   

குறிப்பாக, ஜெனீவா கூட்டத்தொடர் இடம்பெறும் காலப்பகுதிகளான மார்ச், செப்டெம்பர் மாதங்களுக்கு அண்மைய நாள்களில், வடக்கு நோக்கி மய்யம் கொள்ளும் தெற்கு அரசியல்வாதிகளின் பார்வை, நிலைமாறு கால நீதிக்கான பொறிமுறைகளைக் கொண்டமைந்துள்ளதா என்பதைச் சற்று அவதானிக்க வேண்டும். 

காணிகள் விடுவிப்பு, இன்றளவும் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் முழுமையாக நிறைவேற்றப்படாத நிலையில், கேப்பாப்புலவில் இன்றுவரையும் இராணுவ முகாமுக்கு முன்பான மக்கள் போராட்டங்கள் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. 

ஆண்டுதோறும் பாதுகாப்புச் செலவீனங்களுக்காக அதிகளவான நிதியை ஒதுக்கீடு செய்யும் இலங்கை அரசாங்கம், மக்கள் காணிகளில் இருந்து, இராணுவ முகாம்களை அகற்றுக்கின்ற போது, மீள்குடியேற்ற அமைச்சிடம் நிதியைப் பெற்றே, மற்றைய முகாமை அமைக்கும் துர்ப்பாக்கிய நிலை காணப்படுகிறது.    

எனினும், மீள்குடியேறிய மக்களுக்கான வீட்டுத்திட்டங்களுக்காக மட்டுப்படுத்தப்பட்ட நிதியொதுக்கீடுகளே வழங்கப்படுவதால், அந்த மக்கள் கடன் சுமைக்குள் தள்ளப்படும் சம்பவங்கள் நிகழ்தேறி வருகின்றன. இவை மீள்குடியேறிய மக்கள் மத்தியில், கடந்த கால நினைவுகளை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுபடுத்தும் செயற்பாடுகளுக்கு வழிசமைக்கின்றமையை எவரும் உணரத்தலைப்படவில்லை.  

கேப்பாப்புலவு காணி விடுவிப்பு தொடர்பான விடயம், இதுவரை முழுமை பெறாத நிலையில், இறுதி யுத்தத்தில் கையளிக்கப்பட்டும் அதற்கு முன்னரான காலப்பகுதியில் இராணுவ கட்டுப்பாட்டு பகுதிக்குள் கடத்தப்பட்டும் காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரைத் தேடும் போராட்டம் அவர்களது உறவுகளால் இன்றை வரை இரண்டு வருடங்களையும் கடந்து இடம்பெற்று வருகின்றது. இதற்கான தீர்வு கிடைக்காத நிலையிலேயே இப்போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் பெற்றோர் 18 பேர் வரையில் மரணித்திருக்கின்றார்கள்.  

பல ஆணைக்குழுக்கள், ஜெனீவாவை மய்யப்படுத்தி காலத்துக்குக் காலம் அமைக்கப்பட்டு வந்தாலும் கூட, காணாமல் ஆக்கப்பட்டடோரின் உறவினர்கள் அதனை ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலைப்பாட்டில் இல்லை. அவர்கள் இன்று இலங்கை அரசாங்கத்தை நம்புகின்ற நிலைப்பாட்டில் இருந்து, விலத்தியே உள்ளனர். இதனை, வெளிப்படையாகவே தெளிவுபடுத்தியுள்ள நிலையில், அமெரிக்கா, ஐரோப்பிய ஒன்றியம் தங்களது விடயத்தில், நேரடியாகத் தலையீடுகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் எனக் கோரி, பாரிய கவனயீர்ப்புப் போராட்டங்களை நடத்திவருகின்றனர்.  

இந்நிலையிலேயே தமிழ்த் தலைமைகள் ஜெனீவா கூட்டத்தொடருக்கான அரசியல் வேலைத்திட்டத்தை ஆரம்பித்துள்ளனர். ஒரு சாரார் நீதி கோரிய போராட்டங்களையும் ஜெனீவா கால அவகாசத்தை இலங்கைக்கு வழங்ககூடாது என்ற கோரிக்கையையும் முன்வைத்துள்ளனர். மறுசாரார், கால அவகாசம், தேவையான விடயம் என்ற கருத்தை முன்வைத்து வருகின்றனர்.  

வடக்கு நோக்கிய பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் வருகையின்போது, கிளிநொச்சியில் வைத்து “மறப்போம் மன்னிப்போம்” என்ற, சர்ச்சைக்குரிய கருத்தைத் தெரிவித்தபோது, கூட்டமைப்பின் தலைமைகளும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் தமது கருத்தை முன்வைக்காமை தொடர்பில், பலத்த விமர்சனத்துக்கு உள்ளாகி இருக்கின்றார்கள்.  

தமிழர்கள் மறக்கமுடியாத துன்பியலுக்குள் சிக்கிக்கொண்டுள்ள நிலையில், அதற்கான நீதி கோரிய தமது போராட்டங்களை முன்னெடுத்து வரும் நிலையில், அதை மறந்து விடுவது என்பது, எந்தளவுக்குச் சாத்தியப்பாடுகள் நிறைந்தது என்பது தொடர்பில், பாதிப்புக்குள்ளான சமூகத்தின் சார்பில் இருந்து நோக்கப்படவேண்டிய விடயமாகும்.   

யுத்த நிறைவின் பின்னராக 10 ஆண்டுகளில் செயற்படுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டிய பல நடைமுறைச்சாத்தியமான செயற்பாடுகளை, அரசாங்கம் செயற்படுத்தாத நிலையில், அதனூடான வெறுப்புணர்வுகள் தமிழர்களிடம் அதிகரித்தே உள்ளன. 

சமாதானமாக வாழ வேண்டும் என்ற நிலைப்பாடு, தமிழ் மக்களுக்கு இருக்கின்றது என்ற கருத்தியலை வைத்து, அவர்கள் எதையும் மறந்து, மன்னித்து விடுவார்கள்; அதனூடாக அவர்கள் மீது இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளை மறைத்து விடலாம் எனத் தமிழர் பகுதியில் வைத்தே வெளியிடும் துணிவை, பிரதமருக்கு யார் வழங்கி இருக்கின்றார்கள் என்ற சந்தேகம், கூட்டமைப்புக்கு எதிரான தமிழ்த் தலைமைகளால், பலமான கேள்வியாக இன்று முன்வைக்கப்படுகிறது.   

இந்நிலையில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு, ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் கருத்து தொடர்பில் இதுவரை உத்தியோகபூர்வமான எக் கருத்தையும் முன்வைக்காத நிலையில், எம். ஏ. சுமந்திரன், “பிரதமர் போர்க் குற்றம் நடத்ததாக ஏற்றுக்கொண்டுள்ளார் என்பது வரவேற்கத்தக்கது” என்ற கருத்தையும் தெரிவித்துள்ளார். இதேவேளை, பிரதமர் ‘மன்னிப்போம், மறப்போம்’ எனக் கருத்துத் தெரிவிக்கும்போது, குறுக்கிடவோ, எழுந்து வெளியேறவோ, ஏதாவதொரு எதிர்ப்பையோ சி. சிறிதரன் எம்.பி உட்பட அங்கிருந்த தமிழ்த் தேசியம் பேசும் அரசியல்வாதிகள் எவரும் முன்வரவில்லை.   

 “நாகரிகம் கருதி அமைதியாக இருந்தோம். எனினும், கடந்த காலத் தவறுகளை, மறப்போம் மன்னிப்போம் என தெரிவித்த கருத்தின் மூலம், தமிழர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளைப் பிரதமர் மறைமுகமாக ஏற்றுக் கொண்டுள்ளார்” என விழுந்தும் மீசையில் மண்படாத கதையாகக் கூறி, தம்மைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முற்பட்டுள்ளார்கள்.  

எனினும், இறுதி யுத்தத்தின் கொடூரங்களுக்கு நேரடியாக முகம்கொடுத்த போராளிகள், தமது ஜனநாயக போராளிகள் கட்சியின் அறிக்கையில் ஊடாகக் காட்டமான கருத்தை வௌிப்படுத்தி இருக்கிறார்கள்.  ‘ஓர் தேசிய இனத்தின் ஆன்மாவை சிதைக்கின்ற கருத்துகளைக் கூறி, அரசியல் காழ்ப்புணர்ச்சியை உமிழும் மிலேச்சத்தனமான அரசியல் பகடையாட்டத்தைக் காலாகாலமாக ஆட்சியாளர்கள் ஆடி வந்திருக்கிறார்கள். 

மீளிணக்கம், பொறுப்புக்கூறல் தொடர்பான சர்வதேச அழுத்தங்களைப் புறந்தள்ளும் தந்திரோபாய சொல்லாடல்களை உபயோகிப்பதன் மூலம், ஜெனீவாவில், இலங்கைக்கெதிராக கொண்டுவரப்பட்ட தீர்மானத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்வதற்கான இராஜதந்திர மதிநுட்பத்தைப் பிரயோகிக்க பிரதமர் ரணில் முற்படுகின்றார்’ எனத் தமது ஆதங்கத்தைப் பதிவிட்டிருக்கின்றார்கள்.  

இவ்வாறான கருத்துகள் முன்வைக்கப்பட்டு வரும் நிலையிலேயே, எதிர்வரும் மாதம் ஜெனீவாவில் மனித உரிமைகள் பேரவையின் கூட்டத்தொடர் ஆரம்பமாகவுள்ளது. இதன்போது, எவ்வாறான கருத்துகளை முன்வைத்து, மீண்டும் கால அவகாசத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்கின்ற கைங்கரியத்தில் இலங்கை அரசாங்கம் முனைப்பு காட்டி வருவது வௌிப்படையாகத் தெரிகிறது.

இந்நிலையில், அதற்குப் பக்கபலமாக சில தமிழ் தலைமைகளும் செயற்பட்டு வருகின்றமை, தமிழ் மக்கள் ஏங்கி நிற்கும் நீதி, கை நழுவிப்போக வழிசமைக்கப்பட்டு விடுமோ என்கின்ற ஐயப்பாட்டை, தோற்றுவித்துள்ளது என்பதே யதார்த்தம்.   

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/ஜெனீவாவை-நோக்கிய-மறப்போம்-மன்னிப்போம்/91-229772

இந்திய ராணுவ வீரரின் ஒரே அடியில் வெலவெலத்துப்போன மசூத் அசார்.. அதிகாரி வெளியிட்ட பரபர தகவல்

3 days 1 hour ago

தà¯à®µà®¿à®°à®µà®¾à®¤à®¿

இந்திய ராணுவ வீரரின் ஒரே அடியில் வெலவெலத்துப்போன மசூத் அசார்.. அதிகாரி வெளியிட்ட பரபர தகவல்

ஜெய்ஷ்-இ-முகமது தீவிரவாத அமைப்பின் தலைவர் மசூத் அசார் இந்திய ராணுவ வீரரிடம் கன்னத்தில் அறை வாங்கி வெலவெலத்துப்போன ஒரு சம்பவம் இப்போது வெளியாகியுள்ளது.

புல்வாமாவில், சிஆர்பிஎப் வீரர்கள் 40 பேர் தீவிரவாத தாக்குதலில் பலியாகினர். இந்த தாக்குதலுக்கான பொறுப்பை பாகிஸ்தானைச் சேர்ந்த, ஜெய்ஷ்-இ-முகமது தீவிரவாத அமைப்பு ஏற்றுள்ளது.

இந்த தீவிரவாத அமைப்பின் தலைவன் பெயர் மசூத் அசார். 1968ம் ஆண்டு பாகிஸ்தானின் பஹவல்புர் என்ற ஏரியாவில் பிறந்தவன்.

à®à®°à¯ à®à®à®¿

ஹர்குத்-அல்-அன்சார் என்ற தீவிரவாத அமைப்புடன் தொடர்பு ஏற்பட்டு படிப்படியாக அந்த தீவிரவாத அமைப்பில் பெரிய பதவிக்கு வந்தான். இந்த தீவிரவாத அமைப்பு காஷ்மீரிலும் கிளை பரப்பியிருந்த காலகட்டம் அது. ஆனால், ஹர்குத் தீவிரவாத அமைப்பில் ஏற்பட்ட கோஷ்டி பூசலை தீர்த்து வைக்க, 1994ம் ஆண்டு, ஸ்ரீநகருக்கு போர்த்துக்கீசிய நாட்டின் போலி பாஸ்போர்ட்டை பயன்படுத்தி மசூத் அசார் வந்தான். அங்கே தங்கியிருந்தபோது, ஆட்டோவில் சக தீவிரவாதியுடன் பயணித்துள்ளார். அப்போது வாகன தணிக்கையின்போது, பாதுகாப்புப் படையினரிடம், மசூத் அசார் சிக்கிக்கொண்டான்.

இதையடுத்து மசூத் அசாரை கைது செய்த ராணுவத்தினர் காஷ்மீர் சிறையில் அடைத்தனர். அங்கு விசாரணையை ஆரம்பித்த பிறகுதான், மசூத் அசார் எந்த அளவுக்கு பாகிஸ்தானின் உளவு அமைப்பான ஐஎஸ்ஐக்கு முக்கியமானவன் என்பது தெரியவந்தது. அப்போது நடந்த விசாரணை குறித்து, இந்திய பாதுகாப்பு படையின் முன்னாள் டைரக்டர் ஜெனரல் அவினேஷ் மோகானானி இப்போது சுவாரசிய தகவலை தெரிவித்துள்ளார்.

ஒரே அடி: மசூத் அசாரை விசாரிப்பது உண்மையில் மிகவும் எளிதாக இருந்தது. இந்திய ராணுவ வீரர் ஒருவர் மசூத் அசார் கன்னத்தில் ஓங்கி ஒரு அடி கொடுத்தார். அந்த ஒரே அடியில் வெலவெலத்து போய்விட்டான் மசூத் அசார். அடிக்கு பயந்து, தீவிரவாத இயக்கம் எப்படி செயல்படுகிறது, அதனுடைய அடுத்த நடவடிக்கை என்ன என்பதை வரிசையாக தெரிவித்துவிட்டான்.

பாகிஸ்தான் உளவுத்துறை தீவிரவாதிகளை பயன்படுத்தி, இந்தியாவில் எப்படி மறைமுகமான தாக்குதலை நடத்துகிறது என்பதையும் எளிதாகவே தெரிவித்து விட்டான். அவனிடம் இருந்து உண்மையை பெற நாங்கள் கஷ்டமான எந்த முயற்சியையும் மேற்கொள்ளவில்லை என்றார் அவர். அதேநேரம், பாகிஸ்தானுக்கு தான் மிகவும் முக்கியமானவன், எப்படியும் என்னை அழைத்துச் செல்வார்கள் என்றும் மசூத் அசார் கூறினானாம். காஷ்மீரில் இந்திய ராணுவத்தின் கண்காணிப்பு, இந்த அளவுக்கு இருக்கும் என விவரம் தெரியாமல் வந்து மாட்டிக்கொண்டேன், இனி இந்த பக்கம் தலை வைக்க மாட்டேன் என்றும் கூறினானாம்.

à®à®³à®¿à®¤à®¾à®© தà®à®µà®²à¯

இந்த நிலையில்தான், 1999ம் ஆண்டு நேபாளத்தில் இருந்து புறப்பட்ட இந்தியன் ஏர்லைன்ஸ் விமானம் கடத்தப்பட்டது. ஆப்கனுக்கு அந்த விமானம் கொண்டு செல்லப்பட்டது. மசூத் அசாரை விடுவித்தால்தான், விமானத்தை விடுவிப்போம் என தீவிரவாதிகள் நிபந்தனை விதித்தனர். எனவே, இந்திய அரசால் மசூத் அசார் விடுவிக்கப்பட்டான். 180 பயணிகளை காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதால் அப்போதைய வாஜ்பாய் அரசால், மசூத் அசார் உட்பட 3 தீவிரவாதிகள் விடுவிக்கப்பட்டனர்.

பாகிஸ்தானுக்கு, மசூத் அசார் மிகவும் முக்கியமானவன் என்பதையே இந்த விமானக் கடத்தல் சம்பவம் உறுதி செய்தது. இப்போதும், மசூத் அசாரை சர்வதேச பயங்கரவாதியாக அறிவிக்கும் முயற்சிக்கு, சீனாவின் ஆதரவோடு பாகிஸ்தான் முட்டுக்கட்டை போட்டு வருகிறது. ஆனால், மீண்டும், மசூத் அசார் இந்திய ராணுவத்திடம் சிக்கினால், சிதைத்துவிடுவார்கள் என்பது மட்டும் உறுதி.

Read more at: https://tamil.oneindia.com/news/delhi/slap-from-army-officer-shook-him-completely-ex-cop-on-masood-azhar-341709.html

இந்தக் கட்டுரையை... சிரிக்காமல் வாசிக்கவும்.

நடைமுறையில் உயிர்ப்பிக்கப்படாத எந்தவொரு கொள்கையும் சாத்தானுக்கு சேவகம் செய்வதாகவே முடியும். மூத்த அரசியல் ஆய்வாளர் திரு. மு. திருநாவுக்கரசு அவர்கள்

3 days 8 hours ago

நடைமுறையில் உயிர்ப்பிக்கப்படாத எந்தவொரு கொள்கையும் சாத்தானுக்கு சேவகம் செய்வதாகவே முடியும்.

மூத்த அரசியல் ஆய்வாளர்
திரு. மு. திருநாவுக்கரசு அவர்கள்

 

மோடிக்கு இரண்டாவது வாய்ப்புக் கிடைக்குமா?

4 days 7 hours ago
மோடிக்கு இரண்டாவது வாய்ப்புக் கிடைக்குமா?
எம். காசிநாதன் / 2019 பெப்ரவரி 18 திங்கட்கிழமை, மு.ப. 12:38 Comments - 0

image_01a8812989.jpg

நாடாளுமன்றத்தின் இறுதி நாள் கூட்டத் தொடர் முடிவு பெற்று, அடுத்த கட்டத் தேர்தலுக்குத் தயாராகி விட்டது ‘இந்திய ஜனநாயகம்’.   

மக்களவை, மாநிலங்களவை ஆகிய இரண்டில் மக்களவையில் நரேந்திர மோடி தலைமையிலான அரசாங்கத்துக்கு அறுதிப் பெரும்பான்மை இருந்தது. வேறு கட்சிகளின் ஆதரவு தேவையின்றி, மோடியால் மக்களவையில் தான் நினைத்ததைச் சாதிக்க முடிந்தது.   

பா.ஜ.க தலைமையிலான அரசாங்கம் விரும்பிய எந்த மசோதாவையும் முதலில் மக்களவையில் கொண்டு வந்து நிறைவேற்றும் பலம், பா.ஜ.கவுக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் கிடைத்தமை, 16ஆவது நாடாளுமன்றத்தின் தனிச் சிறப்பாகும். ஏறக்குறைய 35 வருடங்களுக்குப் பிறகு, மத்தியில் ஆளும் கட்சிக்குத் தனிப்பட்ட பெரும்பான்மை கிடைத்தது இந்த முறைதான். அதுவும் நரேந்திர மோடிக்குத்தான் அந்த யோகம் கிடைத்திருந்தது. ஆனால், இறுதிவரை அவருக்கு முட்கிரீடமாக இருந்தது மாநிலங்களவைதான்.  

தனிப்பட்ட பெரும்பான்மை பெற்ற கட்சியாக பா.ஜ.க மத்தியில் ஆண்டாலும், நரேந்திர மோடி, தன்னிச்சைத் தனமாகவே செயற்பட்டார் என்பதை, அவரது கட்சிக்காரர்களே ஒப்புக்கொள்ளும் நிலையில்தான், இந்த ஐந்து வருடங்களும் ஆட்சி செய்திருந்தார்.   

அமைச்சரவைச் சகாக்கள் இருந்தாலும் பிரதமரும் அவரது அலுவலகமும் தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகருமே அரசாங்கத்தின் அதிகார மய்யங்களாகத் திகழ்ந்தார்கள். அக்கட்சியின் சிரேஷ்ட அமைச்சர்களான உள்துறை அமைச்சர் ராஜ்நாத் சிங், வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் சுஸ்மா சுவராஜ் போன்றவர்கள் கூட, தங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கிடைக்கவில்லை என்பதை உணராமல் இல்லை.   

இன்னொரு மூத்த அமைச்சரான நிதின் கட்கரியின் சமீப காலப் பேட்டிகள், பேச்சுகள் எல்லாம், மோடி தலைமையிலான அமைச்சரவைக்குள் இருக்கும் கசப்புகளை, வெளியே கக்கும் விதத்தில் அமைந்தன. “தைரியமாகக் கருத்துச் சொல்லும் அமைச்சர் நிதின் கட்கரிதான்” என்று ராகுல் காந்தியும் சோனியா காந்தியும் பாராட்டும் நிலை ஏற்பட்டு, பா.ஜ.கவுக்கே தலைவலியாக மாறியது.   

பா.ஜ.கவின் மூத்த தலைவர்களான அத்வானி, முரளி மனோகர் ஜோசி போன்றவர்கள், இந்த ஐந்து வருடத்தில் முன்னணிக்கு வரவே இல்லை. குடியரசுத் தலைவர் பதவிக்கு, அத்வானி மிக முக்கியமான தெரிவு என்றிருந்த நிலையில் கூட, அவருக்கு எதிராகத் திடீரென்று கிளப்பப்பட்ட ‘ராம் மந்திர்’ வழக்கு, அதற்குத் தடையாக இருந்தது.   

குடியரசுத் தலைவர் பதவிக்குத் தேர்தல் நடைபெற்ற பிறகு, அந்த வழக்கை விரைவு படுத்தப்படுவது பற்றிய பேச்சையே காணவில்லை. பா.ஜ.கவின் இந்த அளவு பலத்துக்கு வித்திட்ட தலைவர்களில், மிக முக்கியமானவர் அத்வானி. ஆனால், அவருக்கு, அவர் கட்சியின் ஆட்சியிலேயே, குடியரசுத் தலைவராகும் வாய்ப்பு இருந்தும், கிடைக்காமல் போய் விட்டது என்பதற்கு எவ்வித பொருத்தமான காரணங்களும் இதுவரை வெளியில் வரவில்லை.   

காங்கிரஸ் கட்சி ஆளும் போது, பிரனாப் முகர்ஜி எப்படிப் பிரதமராகாமல் டொக்டர் மன்மோகன் சிங் பிரதமரானாரோ, அதேபோல், பா.ஜ.க ஆளும் நேரத்தில், எல்.கே. அத்வானி குடியரசுத் தலைவராக முடியவில்லை. ஆகவே, ஒட்டு மொத்தமாக பா.ஜ.க என்பது, பிரதமர் நரேந்திர மோடி, அக்கட்சியின் தலைவர் அமித்ஷா இருவருக்கும் கீழ் வந்து விட்டது. இருவரின் கட்டளை மட்டுமே, அக்கட்சியை வழி நடத்தும் என்ற சூழலில், மூத்த பா.ஜ.க தலைவர்கள் எல்லாம் முணுமுணுப்பில் உறைந்து போயிருக்கின்றார்கள்.   

கூட்டணிக் கட்சிகளில் பலவும், தங்களின் முந்தைய நட்பு மீண்டும் திரும்புமா என்ற கேள்விக்குறியுடன் இருக்கின்றன. குறிப்பாக, மஹாராஷ்டிராவில் சிவசேனாவும் பஞ்சாபில் அகாலிதளமும் பா.ஜ.க மீது, மிகுந்த பாசத்தில் இருந்து, இப்போது ‘வெட்டிக் கொள்வோமா’ அல்லது ‘மீண்டும் ஒட்டிக் கொள்வோமா’ என்ற நிலையில் உள்ளன.  

ஐந்தாண்டு கால ஆட்சியில், ஊழல் இல்லை என்பது பிரதமர் உள்ளிட்ட பா.ஜ.க தலைவர்களின் வாதம். ஆனால், ‘ரபேல் ஊழல்’ என்று முதலில் புகார் கொடுத்தது, பா.ஜ.கவின் முன்னாள் நிதியமைச்சர் யஷ்வந்த சின்காவும் இன்னொரு முன்னாள் அமைச்சர் அருண்சோரியும்தான் என்பதை யாரும் மறந்து விட முடியாது.   
“பொருளாதார வளர்ச்சி ஏற்பட்டு விட்டது” என்று கூறுவது, பா.ஜ.க அரசாங்கம்தான். ஆனால், “எங்கள் அமைச்சருக்கு பொருளாதாரம் தெரியாது” என்று பேட்டி கொடுப்பவரோ, பா.ஜ.கவின் முக்கியத் தலைவர்களில் ஒருவரான சுப்ரமணியன்சுவாமி.   

“தேர்தல் வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றி விட்டோம்” என்று கூறுவது, பா.ஜ.க அரசாங்கம். ஆனால், “ஒவ்வொருவரின் வங்கிக் கணக்கிலும், 15 இலட்சம் ரூபாய் ஏன் போடவில்லை” என்று கேட்ட கேள்விக்கு, “நாங்கள் ஆட்சிக்கு வர மாட்டோம் என்று நினைத்து, வாக்குறுதிகளைக் கொடுத்தோம்; என்ன செய்வது” என்று வருத்தப்பட்டு, கருத்துத் தெரிவித்தது, பா.ஜ.கவின் மூத்த அமைச்சராக இருக்கும் நிதின் கட்கரி.   

“சி.பி.ஐ அமைப்பு சுதந்திரமாகச் செயற்படுவது இப்போதுதான்” என்று பா.ஜ.க அரசாங்கம் பிரசாரம் செய்கிறது. ஆனால், ஐ.சி.ஐ.சி.ஐ வங்கியின் தலைவர் மீது வழக்குப் பதிவு செய்தவுடன், “சி.பி.ஐ அமைப்பு, ‘புலனாய்வுச் சாகசம்’ (Investigative Adventurism) செய்கிறது” என்று குற்றம் சாட்டியதும் மத்திய நிதி அமைச்சராக இருக்கும் அருண் ஜேட்லிதான். அதுவும் அமெரிக்காவில் சிகிச்சை பெற்றுக் கொண்டே, இப்படியொரு கருத்தை வெளியிட்டு “சி.பி.ஐ ஆளுங்கட்சியின் கைப்பாவையாகச் செயற்படுகிறது” என்று, எதிர்க்கட்சிகளின் குற்றச்சாட்டுக்கு, மேலும் தீனி போட்டார்.   

ஆகவே, பா.ஜ.க அரசாங்கத்தின் மீது எதிர்க்கட்சிகள் குற்றச்சாட்டு வைப்பது ஒருபுறமிருக்க, அக்கட்சியின் அமைச்சர்களும் கட்சியில் உள்ளவர்களுமே இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை வைத்த, வித்தியாசமானதோர் ஆட்சியாகக் கடந்த ஐந்தாண்டு கால ஆட்சி அமைந்தது.  

ஆகவே, சொந்தக் கட்சியினரின் குற்றச்சாட்டுகள், சொந்தக் கட்சிக்குள்ளேயே குமுறல்கள், மூத்த தலைவர்களின் முணுமுணுப்புகள் என்று பல்வேறு சிரமங்களின் சிறகுகள் முளைத்துள்ள நிலையில், இந்தத் தேர்தலை, குறிப்பாக 2019 நாடாளுமன்றத் தேர்தலை பா.ஜ.க சந்திக்கிறது. பா.ஜ.கவுக்கு உள்ள ஒரே பலம், நரேந்திர மோடிதான். அவரே, மக்களவையில் “100 சதவீதம் நாட்டுக்காக உழைத்திருக்கிறோம்” என்று பேசியிருந்தார்.   

“எங்கள் பிரதமர் மீது எந்த ஊழல்க் குற்றச்சாட்டும் இல்லை” என்ற வாதத்தை, பா.ஜ.க பிரசாரத்துக்காக முன்னெடுத்துச் செல்கின்றது. “தனிப்பெரும்பான்மை உள்ள அரசாங்கத்தால்த்தான், நாட்டுக்கு நல்லது செய்ய முடியும்” என்பதையும் சுட்டிக்காட்டி, பிரசாரத்தை தொடங்கி இருக்கிறார்கள்.   

ஆகவே, நிலையான ஆட்சியா, கூட்டணிக் கட்சிகளின் நிலையில்லாத ஆட்சியா என்ற முழக்கத்தை, எதிர்வரும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் முன் வைக்க, மோடியும் பா.ஜ.க தலைவர் அமித்ஷாவும் முடிவு செய்து விட்டார்கள். அதனால்தான் எதிர்க்கட்சிகளின் கூட்டணி வெற்றி பெற்றால், திங்கள் முதல் சனி வரை ஒவ்வொரு கட்சியின் தலைவரும் பிரதமர். ஞாயிற்றுக்கிழமை பிரதமர் பதவிக்கு விடுமுறை” என்று பா.ஜ.க தலைவர் அமித்ஷா, எதிர்க்கட்சிகளின் கூட்டணியைப் பார்த்து கிண்டலடித்துள்ளார்.   

2014இல் நடைபெற்ற நாடாளுமன்ற தேர்தலைச் சந்திக்கும் போது, நரேந்திர மோடிக்கும், பாரதீய ஜனதா கட்சிக்கும் இருந்த செல்வாக்கு, இப்போது இல்லை என்பதே உண்மை. அந்தச் செல்வாக்குப் பற்றாக்குறையின் காரணமாக, எதிர்வரும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் வெற்றி பெறுவதற்கு, பல முக்கிய கூட்டணிக் கட்சிகள் தேவை என்ற சூழலை, பா.ஜ.கவுக்கு ஏற்படுத்தி இருக்கிறது.  

அதேநேரத்தில், எதிர்க்கட்சிகளின் கூட்டணி, ‘நிலையான ஆட்சி’ என்ற பா.ஜ.கவின் முழக்கத்தை, எதிர்கொள்ளத் தயாராகி விட்டது. மம்தா பானர்ஜி, ராகுல் காந்தி உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள், டெல்லியில் சந்தித்து, பொது வேலைத் திட்டம் உருவாக்குவது பற்றி, விரிவாகப் பேசியிருக்கிறார்கள்.   

அதுதவிர, “நிலையான பா.ஜ.க ஆட்சி, சர்வாதிகார ஆட்சிக்கு, வித்திட்டு விட்டது”, “அரச அமைப்புகள் எல்லாம் சீர்குலைந்து விட்டன”, “ரபேல் ஊழலிலிருந்து நரேந்திர மோடி தப்ப முடியாது”, “பொருளாதாரம் பின்னோக்கிச் செல்கிறது” போன்ற பிரசார முழக்கங்களை, முன்வைத்து பா.ஜ.கவை எதிர்கொள்ள, கூட்டணி திட்டமிட்டுள்ளது. கடந்தமுறை, பா.ஜ.க வெற்றிபெற்ற 282 நாடாளுமன்றத் தொகுதிகளில், 224 தொகுதிகளுக்கும் மேல், வட மாநிலங்களில்தான் வெற்றி பெற்றிருந்தது. அந்த வெற்றியை, இந்தமுறை பா.ஜ.கவால் பெற முடியாது என்று எதிர்க்கட்சிகள் திடமாக நம்புகின்றன.   

இந்த, ‘வடமாநில இழப்பை’, தென் மாநிலங்களிலோ, வேறு மாநிலங்களிலோ பா.ஜ.கவால் ஈடுகட்ட முடியாது என்ற நெருக்கடி பா.ஜ.கவுக்கு உருவாகி விட்டதாகவே எதிர்க்கட்சிகள் அழுத்தமாக நம்புகின்றன.  
ஆகவே, 17ஆவது மக்களவைத் தேர்தல், அதாவது 2019 மக்களவைத் தேர்தல், வித்தியாசமான தேர்தல்க் களத்தைச் சந்திக்கிறது. ஆட்சியில் இருந்த கட்சியே, மீண்டும் வெற்றி பெறும் வாய்ப்பு பா.ஜ.கவில் பிரதமராக இருந்த வாஜ்பாய்க்கு, 1998, 1999இல் கிடைத்தது. காங்கிரஸ் சார்பில் பிரதமராக இருந்த மன்மோகன்சிங்குக்கு 2004, 2009இல் கிடைத்தது.   

ஆனால், நரேந்திர மோடிக்கு, அந்த இரண்டாவது முறை ஆட்சி கிடைக்குமா என்பதுதான், இப்போது இந்திய ஜனநாயகத்திடம் எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் தீர்ப்பு.   

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/மோடிக்கு-இரண்டாவது-வாய்ப்புக்-கிடைக்குமா/91-229707

இழுத்தடித்தல் - மாகாண சபைகள் தேர்தல்கள்

4 days 7 hours ago
இழுத்தடித்தல்
மொஹமட் பாதுஷா / 2019 பெப்ரவரி 17 ஞாயிற்றுக்கிழமை, பி.ப. 02:13 Comments - 0

முன்னாள் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ, உரியகாலம் வருவதற்குக் கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னரே, ஜனாதிபதித் தேர்தலை நடத்தினார். ஜோசியக்காரரின் கதையைக் கேட்டே அவர், அவ்வாறு செய்து, தோற்றுப் போனார் என்றாலும், அவரது அரசாங்கம் தேர்தல்களுக்காகப் பின்வாங்கியதாக விமர்சிக்கப்படுவது மிகக் குறைவாகும்.   

ஆனால், தற்போதைய ஐ.தே.மு அரசாங்கம், குறிப்பாக மாகாண சபைகளுக்கான தேர்தலை இழுத்தடித்து வருகின்றது என்ற விமர்சனங்கள், பரவலாக எழுந்திருக்கின்றன.   

13ஆவது அரசமைப்புச் சீர்திருத்தத்தின் பிரகாரம், 1988ஆம் ஆண்டு அறிமுகமான மாகாண சபைகள் முறைமையானது, மத்திய அரசாங்கத்திடம் குவிந்துள்ள அதிகாரத்தை, மாகாணங்களுக்குப் பிரித்துக் கொடுக்கும் கோட்பாட்டின் ஆகக் குறைந்த பட்ச ஏற்பாடு எனலாம். 13ஆவது திருத்தம், முறையாக நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை என்பது வேறு கதை.   

அது ஒருபுறமிருக்க, யுத்த காலத்தில் இணைந்த வடகிழக்கு மாகாணத்தில், மாகாண சபைத் தேர்தல் நடத்தப்படவில்லை என்பதுடன், ஏனைய மாகாணங்களிலும் தாமதங்கள் நிலவின. யுத்தத்துக்குப் பின்னர், இந்நிலைமைகளில் சற்று முன்னேற்றம் ஏற்பட்டதாகக் குறிப்பிட முடியும்.   

இவ்வாறான ஒரு பின்னணியில், 2015ஆம் ஆண்டு, நல்லாட்சி என்ற அடைமொழியோடு ஆட்சிக்கு வந்த இன்றைய அரசாங்கம், தேர்தல் முறைமையை மாற்றி அமைத்தகையோடு, உள்ளூராட்சி சபைத் தேர்தல்கள் சட்டத்தில் திருத்தத்தைக் கொண்டுவந்தது. அதன்பிறகு, மாகாண சபைகளின் தேர்தல், ஆட்சியதிகாரம் உள்ளிட்ட முன்மொழிவுகளைக் கொண்டதாக, அரசமைப்பில் 20ஆவது திருத்தத்தைக் கொண்டுவந்தது.   

மாகாண சபைகளுக்கு, ஒரே தினத்தில் தேர்தல் நடத்தப்படல் வேண்டும், என்ற விடயத்தை, 20ஆவது திருத்தம் வலியுறுத்துவதாகச் சொல்லப்பட்டது. அதாவது, 20ஆவது திருத்தத்தின் நோக்கம், அதுமட்டுமே என்ற தோற்றப்பாட்டை ஏற்படுத்த முனைந்த அரசாங்கம், அதில் தோற்றுப் போனது என்றே கூற வேண்டும். ஏனெனில், அதில் வேறுபல விடயங்களும் உள்ளடங்கி இருந்தன.   

அதாவது, அனைத்து மாகாண சபைகளும் கலைக்கப்பட்டதாக இருக்க வேண்டிய திகதி, நாடாளுமன்றத்தால் தீர்மானிக்கப்படும் என்றும், அத்திகதி இறுதியாக நிறுவப்பட்ட மாகாண சபையின் பதவிக்கால முடிவு திகதிக்குப் பின்னராக இருக்கக் கூடாது என்றும், இது குறிப்பிட்டிருந்தது.  

தேர்தல் நடைபெறும் திகதிக்கு முன்னர், முடிவடையும் மாகாண சபையின் ஆட்சிக்காலம், தேர்தல் திகதி வரை நீடிக்கப்பட்டதாகக் கருதப்படுகின்ற அதேநேரத்தில், குறித்துரைக்கப்பட்ட தேர்தல் திகதியில் முடிவடையாதிருக்கின்ற மாகாண சபையின் ஆட்சிக்காலம் அத்திகதியில் முடிவடைதல் வேண்டும் என்றும் இதில் விதந்துரைக்கப்பட்டிருந்தது.   

இதற்கு மேலதிகமாக, ஏதேனும் காரணத்தால், மாகாண சபையொன்று கலைக்கப்படும் பட்சத்தில், அந்தச் சபையின் தத்துவங்கள், குறித்துரைக்கப்பட்ட தேர்தல் திகதி வரை, நாடாளுமன்றத்தால் பிரயோகிக்கப்படும் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.   

உண்மையில், நாட்டிலுள்ள ஒன்பது மாகாணங்களுக்கும் ஒரேநாளில் தேர்தல் நடைபெறுவது நல்ல விடயமே. ஆனபோதும், கடைசியாக ஒரு மாகாண சபையின் ஆட்சிக்காலம் முடிவடையும் வரைக்கும், மற்றைய எந்தச் சபைக்கும் தேர்தல் நடத்தாமல் தாமதிக்க வேண்டும் என்ற உள்ளர்த்தத்தை இத்திருத்தம் கொண்டிருந்தது.   

இந்நிலையில், கிழக்கு மாகாண சபை கண்மூடித்தனமாக அத்திருத்தத்தை ஆதரித்த போதும், வடமாகாண சபை, பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ளாமல் நிராகரித்ததுடன், ஊவா, தென் போன்ற வேறுசில மாகாண சபைகள் திருத்தத்தைத் தோற்கடித்தன. அத்துடன், அதற்கெதிராக உயர்நீதிமன்றத்தில் மனுக்களும் தாக்கல் செய்யப்பட்டன.  

அரசாங்கம் தேர்தலைப் பிற்போடுவதற்காகவே, இவ்வாறான முயற்சியொன்றை மேற்கொள்வதாக, ஒன்றிணைந்த எதிரணி குற்றஞ்சாட்டிக் கொண்டிருந்த சூழலில், மேற்சொன்ன சூழலமைவுகளில் 20ஆவது திருத்தத்தை நிறைவேற்றும் சாத்தியங்கள் குறைவானது என்பதை உணர்ந்து, அம்முயற்சியைக் கைவிட்ட அரசாங்கம், மாற்று நடவடிக்கை ஒன்றை எடுத்தது எனலாம்.   

அதன்படி, 1988ஆம் ஆண்டின் 2ஆம் இலக்க மாகாண சபைத் தேர்தல்கள் சட்டத்தைத் திருத்துவதற்கான முயற்சியில், அரசாங்கம் தீவிரமாகச் செயற்பட்டது.   

மாகாண சபைகள் தேர்தல்கள் (திருத்தம்) தொடர்பாக வெளியிடப்பட்ட வர்த்தமானியில், அரசமைப்பின் 154உ உறுப்புரையின், குறிப்பிட்ட ஒரு பகுதியானது, ‘அரசமைப்பின் 154ஈஈ எனும் உறுப்புரையின் நியதிகளின் படி குறித்துரைக்கப்பட்ட திகதியிலிருந்து ஒரு வாரத்துக்குள் எல்லா மாகாண சபைகளுக்குமான தேர்தல் ஒன்றை நடத்துதல் என்று திருத்தப்படுகின்றது’ எனக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.  

அதாவது, 20ஆவது திருத்தத்தில் கொண்டுவர எத்தனித்த, ‘ஒரே நாளில் தேர்தல் நடத்துதல்’ என்ற விடயத்தை, மாகாண சபைகள் தேர்தல் (திருத்தச்) சட்டத்தின் ஊடாக, அரசாங்கம் கொண்டுவந்தது எனலாம். இத்திருத்தச் சட்டம், நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டமையால், இப்போது ஒரே தினத்திலேயே மாகாண சபைத் தேர்தலை நடத்தவேண்டிய நியதி காணப்படுகின்றமை நினைவில் கொள்ளத்தக்கது.   

நாட்டிலுள்ள மாகாண சபைகளுக்கு, இதற்கு முன்னர் தேர்தல் இடம்பெற்ற திகதியின் அடிப்படையில், ஐந்து வருட ஆட்சிக்காலத்தை நிறைவுசெய்த ஆறு மாகாண சபைகளின் ஆயுட்காலம் நிறைவடைந்து விட்டது. மூன்று சபைகளே, காலாவதியாகும் காலத்தை எதிர்பார்த்தனவாக இன்னும் ஆட்சியில் உள்ளன.  அந்தவகையில், கிழக்கு, வடமத்திய, சப்ரகமுவ மாகாணங்களின் ஆட்சிக்காலம், 2017இல் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. வடக்கு, வடமேற்கு, மத்திய மாகாணங்களின் ஆயுட்காலம், கடந்த வருடம் நிறைவடைந்தது. இந்தச் சபைகள் எல்லாம் இப்போது மாகாண ஆளுநர்களின் அதிகாரத்தின் கீழ் இருக்கின்றன.   

இந்நிலையில், தெற்கு, மேற்கு ஆகிய மாகாண சபைகளின் ஆட்சிக்காலம், இன்னும் ஓரிரு மாதங்களுக்குள் நிறைவடைய இருக்கின்றது. அத்துடன், ஊவா மாகாணத்துக்குத் தேர்தல் நடைபெற்று, செப்டெம்பர் 20 உடன் ஐந்து வருடங்கள் நிறைவடைகின்றன.   

இதற்கிடையில், தேர்தல் முறையில் மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்த அரசாங்கமானது மாகாணங்களுக்கும் கலப்பு முறையில் தேர்தலை நடத்துவதற்கு முன்னேற்பாடாக மாகாண எல்லைகளை மீள்நிர்ணயம் செய்யும் நடவடிக்கையை மேற்கொண்டது. அதற்காக நியமிக்கப்பட்ட குழுவால் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட அறிக்கையில், முஸ்லிம்களுக்குப் பாதகமான பல முன்மொழிவுகள் இருப்பதாக விசனம் தெரிவிக்கப்பட்டு வந்தது.   

அதேநேரத்தில், திட்டமிட்டபடி அதைக் குறுகிய காலத்துக்குள் நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்ற முடியாத நடைமுறைச் சிக்கலை அரசாங்கம் எதிர் கொண்டுள்ளது எனலாம். அப்படி நிறைவேற்ற முடியாவிடின், பழைய விகிதாசார முறையிலேயே மாகாண சபைத் தேர்தல் நடைபெறும் என எதிர்பார்க்கலாம்.   

கடந்த உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல் முடிவுகள், ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவுக்கும் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவுக்கும் இடையிலான அதிகாரக் குத்துவெட்டுகள், அறுதிப் பெரும்பான்மையுடனான அரசாங்கம் ஒன்றை நிறுவுவதில் சிக்கல்கள் ஏற்பட்டுள்ளமை போன்ற நெருக்கடியான இன்றைய களச் சூழலில், அரசாங்கம் குறிப்பாக, மாகாண சபைத் தேர்தல் ஒன்றை நடத்துவதற்குப் பின்வாங்குவதாகப் பரவலான அபிப்பிராயங்கள் வெளியிடப்படுகின்றன.   

அத்துடன், தேசிய அரசாங்கம் பற்றியும் ஜனாதிபதித் தேர்தல், அதன் வேட்பாளர் யார் என்பது பற்றியெல்லாம் பேசப்படுகின்றதே தவிர, மாகாண சபைத் தேர்தல் குறித்து திட்டவட்டமான அறிவிப்பு வெளியானதாகத் தெரியவில்லை. இந்நிலையில், மிக அண்மையில் வெளியாகியுள்ள இரண்டு அறிவிப்புகள் கூர்ந்து கவனிக்கப்பட வேண்டியன.  

“எதிர்வரும் செப்டெம்பர் மாதத்துக்குள் மாகாண சபைத் தேர்தல்கள் நடத்தப்படவில்லை என்றால், தேர்தல்கள் ஆணைக்குழுவின் தவிசாளர் என்ற எனது பதவியை இராஜினாமாச் செய்வேன்” என்று மஹிந்த தேசப்பிரிய கூறியிருக்கின்றார்.   

அதன்பிறகு கடந்த சில தினங்களுக்கு முன்னர், நிகழ்வொன்றில் உரையாற்றிய ஜனாதிபதி, “கட்சித் தலைவர்கள் கூட்டத்தைக் கூட்டி மாகாண சபைத் தேர்தல் குறித்து ஆராய்வோம்” என்ற அறிவிப்பை வெளியிட்டியிருக்கின்றார். ஜனநாயக விரும்பிகளான மக்களுக்கு, இது ஆறுதலை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றது எனலாம்.  

நாட்டிலுள்ள ஒன்பது மாகாண சபைகளில், ஆறு மாகாண சபைகளின் ஆட்சிக்காலம், ஏற்கெனவே முடிவடைந்து விட்டது. மீதமிருக்கின்ற இரண்டு சபைகளினதும் ஆயுட்காலம் மார்ச் மாதத்தோடு முடிவுக்கு வரவுள்ளது. ஊவா மாகாண சபையின் ஆட்சி செப்டெம்பர் மாதத்தோடு முடிவுக்கு வருகின்றது.   

இதன்படி, ஆறு மாகாணங்களிலுள்ள மக்கள் ஐந்து வருடங்களுக்கு ஆட்சி செய்வதற்கு வழங்கிய ஆணை காலாவதியாகி விட்டது. மேலும், மூன்று மாகாணங்களிலுள்ள மக்களின் ஆணையும் காலாவதியாகப் போகின்றது என்பதே இதன் அர்த்தமாகும்.   

மார்ச் மாதத்தோடு, எட்டு மாகாண சபைகளின் காலம் முடிந்துவிடுமானால், மீதமுள்ள ஊவா மாகாண சபையை முன்கூட்டியே கலைத்துவிட்டு, திருத்தப்பட்ட மாகாண சபைத் தேர்தல்கள் சட்டத்தின் பிரகாரம் ஒரேநாளில் மாகாண சபைத் தேர்தலை நடத்த எந்தத் தடையுமில்லை. ஒரு வருடத்துக்கும் குறைவான ஆயுட்காலத்தையே கொண்டுள்ள அரசாங்கத்துக்கு அதுவே சிறந்த தெரிவாகவும் இருக்கும்.   

அண்மையில், ரணில் விக்கிரமசிங்க, மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ ஆகியோருக்கு இடையிலான அதிகாரப் போட்டி வந்தபோது, அதை ஜனநாயகத்துக்கான போராட்டம் என்றும் மக்கள் வழங்கிய ஆணையை உறுதி செய்யவேண்டும் என்றும் கூறியே, ஐ.தே.கவும் முஸ்லிம், தமிழ்க் கட்சிகளும் களத்தில் இறங்கிப் போராடின. உரிய காலத்தில் தேர்தலை நடத்துவது அதைவிட, ஜனநாயகத் தன்மை வாய்ந்தது.   

எனவே, இனியும் மாகாண சபைத் தேர்தலை இழுத்தடிக்கக் கூடாது. இறைமையைத் தம்வசம் வைத்திருப்பவர்களான மக்களின் அடிப்படை உரிமையான வாக்குரிமையூடாக, மாகாணங்களை ஆட்சி செய்வதற்கான ஆணையைப் புதுப்பித்துக் கொள்ளும் விதமாக, மாகாண சபைத் தேர்தல்கள் நடத்தப்பட வேண்டும்.   

இரு கருத்துகள்:  ஜனாதிபதி மைத்திரியும் தவிசாளர் மஹிந்தவும்

மாகாண சபைகளுக்கான தேர்தல் நடைபெற வேண்டும் என்ற, மக்களின் எதிர்பார்ப்புக்கு சமாந்தரமாக, உரிய காலத்தில் அது நடைபெறுமா என்ற சந்தேகம் ஏற்பட்டிருக்கின்றது. இந்தச் சூழ்நிலையில், நாட்டின் ஜனாதிபதி, தேர்தல்கள் ஆணைக்குழுவின் தவிசாளர் ஆகியோர் தெரிவித்துள்ள கருத்துகள் முக்கியமானவையாகத் தோன்றுகின்றன.  

image_9fe7c3a1d8.jpg“இன்னும் இரண்டு வாரங்களுக்குள் கட்சித் தலைவர்களின் கூட்டத்தைக் கூட்டி, மாகாண சபைத் தேர்தல்கள் குறித்து ஆராய்ந்து, அறுதியும் உறுதியுமான ஒரு தீர்மானத்தை எடுக்கப் போகிறேன்” என்று இவ்வாரம் நடைபெற்ற அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில், ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன கூறியுள்ளார்.   

தேர்தல்கள் ஆணைக்குழுவின் தவிசாளரான மஹிந்த தேசப்பிரிய, “இந்த வருடம் செப்டெம்பர் மாதத்துக்குள் மாகாண சபைத் தேர்தல் இடம்பெறவில்லை என்றால், நான் வகித்துவரும் தவிசாளர் பதவியில் இருந்து இராஜினாமாச் செய்வேன்” என்று சற்றுக் காட்டமான அறிவிப்பொன்றை வெளியிட்டிருந்தார். இந்நிலையிலேயே, ஜனாதிபதி மேற்கண்ட விதத்தில், அமைச்சரவையில் உறுதியான கருத்தைத் தெரிவித்திருந்தார்.   

image_c70b04b6dd.jpgஇதற்கிடையில், “முன்கூட்டியே தேர்தலை நடத்தும் முட்டாள்தனமான செயலைச் செய்து, நான் தோற்றுப் போனதுபோல, நீங்களும் செய்ய வேண்டாம்” என, முன்னாள் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ, தனக்குக் கூறியதாக ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன, அண்மையில் உரைநிகழ்த்தியதாகவும் இன்னுமொரு தகவல் இணையத்தளத்தில் வெளியாகியுள்ளது.   

எவ்வாறாயினும், மாகாண சபைத் தேர்தல்களை நடத்தும் உத்தேசத்துடனேயே ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன அமைச்சவையில் மேற்படி கருத்தை வெளியிட்டுள்ளார். அந்த அடிப்படையில், கட்சித் தலைவர்கள் கூட்டத்தில் சில முக்கிய விடயங்கள் ஆராயப்படலாம்.  

குறிப்பாக,  பழைய முறையில் மாகாணசபைத் தேர்தலை நடத்துவதா? இல்லை புதியமுறையிலா? என்பது குறித்துப் பரிசீலிக்கப்படலாம். ஏனெனில், பழைய முறையில் நடத்துவதென்றால் சட்டத்தைத் திருத்த வேண்டும். அத்துடன், புதிய முறையில் என்றால், எல்லை மீள்நிர்ணயச் சிக்கலுக்கு முடிவுகாண வேண்டும்.  
தேர்தல் நடத்துவதாயின் மீதமாகவுள்ள மாகாணசபைகளின் ஆயுட்காலம் நிறைவுக்கு வரவேண்டும்; அன்றேல், கலைக்கப்பட வேண்டும். அத்துடன் மாகாணஆளுநர்களின் சம்மதம் பெறுதல், ஏனைய ஒழுங்கு முறைகள் குறித்தும் கட்சித் தலைவர்கள் கலந்துரையாடும் வாய்ப்புள்ளது.  

முஸ்லிம்களின் எண்ணம்  

மாகாண சபைத் தேர்தலொன்று நடைபெறுமாயின், அதற்கான வாக்கெடுப்பைப் பழைய விகிதாசார முறைப்படியே நடத்த வேண்டும் என்பதே, முஸ்லிம்களின் எண்ணமாக இருக்கின்றது.   

மாகாண எல்லை மீள்நிர்ணயத்துக்கான பரிந்துரையை மேற்கொள்வதற்காக நியமிக்கப்பட்ட உயர்மட்டக் குழுவின் இறுதி அறிக்கையானது, அக்குழுவின் உறுப்பினராகப் பதவி வகித்த பேராசிரியர் மர்ஹூம் எஸ்.எச். ஹஸ்புல்லாஹ் முன்னெச்சரிக்கை செய்தது போலவே, முஸ்லிம்களுக்குப் பாதகமான பல பரிந்துரைகளை உள்ளடக்கி இருக்கின்றது.   

முன்பிருந்த விகிதாசாரத் தேர்தல் முறைமையைப் போலேனும், முஸ்லிம்களின் பிரதிநிதித்துவங்களை உறுதிப்படுத்தும் விதத்தில், மாகாணங்களினதும் அதற்குள் அடங்கும் தொகுதிகளினதும் எல்லைகள் பரிந்துரை செய்யப்படவில்லை. அத்துடன், அதே காரணத்துக்காக இரட்டை அங்கத்தவர் தொகுதிகளையும் அக்குழு முன்மொழியவில்லை.   

எனவே, இவ்வாறான குறைபாடுகள் இருக்கின்ற நிலையில் புதிய கலப்பு முறையில் மாகாண சபைத் தேர்தல் நடைபெற்றால், முஸ்லிம்களின் பிரதிநிதித்துவம், பொதுவாக நாடு தழுவிய ரீதியிலும் அதிலும் குறிப்பாக வடக்கு, கிழக்குக்கு வெளியில் வெகுவாகக் குறைவடையும் என்று முஸ்லிம்கள் நியாயமாக அச்சப்படுகின்றனர்.    

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/இழுத்தடித்தல்/91-229681

ஈ.பி. ஆர்.எல்.எப் மகாநாடு தொடர்பான சர்ச்சைகளின் அரசியல் பின்னணி என்ன?- யதீந்திரா

5 days 15 hours ago
ஈ.பி. ஆர்.எல்.எப் மகாநாடு தொடர்பான சர்ச்சைகளின் அரசியல் பின்னணி என்ன?- யதீந்திரா 

 

அண்மையில் யாழ்ப்பாணத்தில் இடம்பெற்ற ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் (EPRLF) கட்சி மகாநாடு தொடர்பில் அதிருப்திகள் வெளியாகியிருந்தன. குறித்த மகாநாட்டின் போது வெளியிடப்பட்ட வரலாற்று ஆவணம் ஒன்றே மேற்படி அதிருப்திகளுக்கான காரணம். அந்த ஆவணத்தில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் இன் தலைவர் பத்மநாபாவின் கொலை உட்பட, டெலோ இயக்க உறுப்பினர்கள் கொல்லப்பட்டமை தொடர்பிலும் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. இது வேண்டுமென்றே விடுதலைப் புலிகளை அவமானப்படுத்தும் நோக்கில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு நடவடிக்கை என்று அதிருப்தியாளர்கள் கூறுகின்றனர். ஆனால் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் அமைப்போ இது தற்செயலாக நிகழ்ந்த ஒரு விடயம் என்று கூறுகிறது. அதாவது, குறித்த ஆவணம் விடுதலைப் புலிகளை கொச்சைப்படுத்தும் நோக்கில் வெளியிடப்படவில்லை ஆனால் ஒரு சிலர் வேண்டுமென்றே அவ்வாறானதொரு பிரச்சாரத்தை மேற்கொள்கின்றனர் என்று ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் கூறுகிறது. இது தொடர்பில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கையின்படி, குறித்த ஆவணம் 2015இல் இடம்பெற்ற தியாகிகள் தினத்தின்போது வெளியிடப்பட்;டதாகவும், அப்போது கூட்டமைப்பின் பங்காளிக் கட்சிகளின் தலைவர்கள் அனைவரும் அதில் பங்குகொண்டதாகவும் குறித்த அறிக்கையில் கூறப்பட்டிருக்கிறது. இந்த ஆவணம் தொடர்பில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் கவனம் செலுத்தியிருக்க வேண்டும். ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் அமைப்பினர் தங்களது வரலாறு தொடர்பில் பேசலாம் ஆனால் அதில ;பகை முரண்பாடுகளை முதன்மைப்புடுத்தும் வகையில் பேசுவது தவறாகும். பத்மநாபா டெங்கு காய்சலால் மரணிக்கவில்லை. அதே போன்று டெலோவின் தலைவர் சபாரத்தினமும் வயிற்றுவலியால் இறக்கவில்லை. இது இயக்க மோதல்கள் மேலோங்கியிருந்த காலத்தில் நடந்தவை என்பது அனைவரும் அறிந்த ஒன்று. அதே போன்று ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் மற்றும் டெலோவிற்கும் கடுமையான விமர்சனங்களுக்குரிய ஒரு பக்கம் உண்டு. அவ்வாறான பல கசப்பான சம்பவங்களை புறம்தள்ளித்தான் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் தலைமையை ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். டெலோ ஆகிய இயக்கங்கள் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தன. விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பை தமிழ் மக்களின் ஏகப்பிரதிநிதிகள் என்று ஏற்றுக்கொண்டனர். அவ்வாறானதொரு பின்புலத்தில்தான் ஒஸ்லோ பேச்சுவார்த்தைகள் இடம்பெற்றன. எனவே பழைய விடயங்களை பேசுவதும் அவை தொடர்பில் விவாதங்களை ஏற்படுத்த முயற்சிப்பதும் எந்த வகையிலும் தமிழ் மக்களுக்கு நன்மையளிக்காது.

இந்த விடயத்தில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் இன் பக்கம் தவறு இருக்கின்றது என்பது எவ்வளவு உண்மையோ அந்தளவிற்கு ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் திட்டமிட்டு இந்த விடயத்தை மேற்கொள்ளவில்லை என்பதும் விளங்கிக்கொள்ள கூடிய ஒன்றே! ஏனெனில் விக்கினேஸ்வரன் பிரதம விருந்தினராக பங்குகொண்டிருக்கும் ஒரு நிகழவில் அவருக்கு சங்கடத்தை ஏற்படுத்துவதால் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் இற்கு எந்தவொரு நன்மையும் ஏற்படாது ஏனெனில், ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் விக்கினேஸ்வரனுடன் இணைந்து பயணிப்பதில் உறுதியாக இருக்கின்றது. எனவே வெண்ணை திரண்டுவருகின்ற சூழலில் பானையை போட்டுடைக்க வேண்டிய தேவை சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரனுக்கு நிச்சயம் இருந்திருக்காது என்பதை விளங்கிக்கொள்ளலாம். ஆனால் இது ஒரு பாரதூரமான விடயமாக உற்றுநோக்கப்படாது என்னும் எண்ணமே அவர்களை வழிநடத்தியிருக்கிறது. ஏனெனில் இது வெளியிடப்பட்டு நான்கு வருடங்கள் ஆகின்றன. ஆனால் இந்த நான்கு வருடங்களில் இந்த ஆவணத்தில் என்ன இருக்கிறது என்பதை எவருமே வாசித்திருக்கவில்லை. இதிலிருந்து, தமிழ் அரசியல் தலைவர்கள் எந்தளவு அறிவுபூர்வமாக சிந்திக்கின்றனர் என்பதும் தெளிவாகிறது. இந்த விடயம் தொடர்பில் முதல் முதலாக சுமந்திரன்தான் கூட்டமொன்றில் பேசியிருக்கிறார். அதனைத் தொடர்ந்துதான் இந்த விடயம் அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் உறுப்பினர்களாலும் பேசப்பட்டிருக்கிறது.

2015இல் தாமும் பங்குகொண்ட ஒரு நிகழ்வின் போது வெளியிடப்பட்ட ஒரு ஆவணத்தை கூட்டமைப்பின் தலைவர்கள் எவருமே வாசித்திருக்கவில்லை. இவ்வாறானவர்கள் இலங்கை தொடர்பான சர்வதேச ஆவணங்களை வாசித்திருப்பார்கள் என்று எப்படி நம்பலாம்? தவிர, இதன் மீது விமர்சனங்களை வைப்போரும் கூட, அந்த ஆவணத்தை கடந்த நான்கு வருடங்களாக வாசித்திருக்கவில்லை. இதிலுள்ள ஆகப் பெரிய வேடிக்கை என்னவென்றால், நான்கு வருடத்திற்கு முன்னர் இவ்வாறானதொரு ஆவணத்தை ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் வெளியிட்ட பின்னர்தான் கஜேந்திர குமார், ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் உடன் இணைந்து செயற்படுவது தொடர்பில் பல சுற்றுப் பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்தியிருக்கிறார். கடந்த வருடம் இடம்பெற்ற உள்ளுராட்சி தேர்தலின்போது, உதயசூரியன் சின்னத்தில் போட்டியிடும் முடிவை சுரேஸ் எடுக்கும் வரையில், அந்தப் பேச்சுவார்த்தைகள் தொடர்ந்தன. இருவருமே கூட்டாக பயணிப்பதில் நம்பிக்கையுடனும் இருந்தனர். யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள அரசியல் ஆய்வாளர் ஒருவரது வீட்டில் இது தொடர்பில், பல சுற்று பேச்சுவார்த்தைகள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. ஆனால் குறித்த ஆவணம் தொடர்பில் அப்போதெல்லாம் எவரமே பேசியிருக்கவில்லை. மேலும் அதை தவறென்றும் எவரும் கூறவுமில்லை ஆனால் குறித்த ஆவணத்தில் விக்கினேஸ்வரன் கைப்படதும் அது தவறான ஒன்றாகத் தெரிகிறது. இதன் பொருள் என்ன?

EPRLF

இங்கு கவனிக்க வேண்டிய விடயம் வேறு. அதாவது இப்போது பிரச்சினை குறித்த ஆவணம் அல்ல. குறித்த நிகழ்வில் விக்கினேஸ்வரன் பங்குகொண்டதுதான் பிரச்சினை. ஆனால் விக்கினேஸ்வரன் தன்னுடைய அறிக்கையில் அவ்வாறானதொரு ஆவணம் எதனையும் தான் வெளியிட்டுவைக்கவில்லை என்று குறிப்பிட்டிருக்கின்றார். ஏன் இந்த விடயத்தை சுமந்திரன் பெரிதுபடுத்த வேண்டும்? இதனால் சுமந்திரனுக்கு என்ன நன்மை? சுமந்திரன் விடுதலைப் புலிகள் மீது அபிமானம் உள்ள ஒருவரல்ல. இரா.சம்பந்தன், 2012 டிசம்பர் 7, அன்று ஆற்றிய பாராளுமன்ற உரையொன்றில், விடுதலைப் புலிகள் அப்பாவி சிங்கள, தமிழ், முஸ்லிம் மக்களை கொன்றதாகவும் பல சிவிலியன் தலைவர்களை கொன்றதாகவும் குறிப்பிட்டிருக்கின்றார். தனது தலைவரின் மேற்படி உரை தொடர்பில் சுமந்திரன் மட்டுமல்ல விடுதலைப் புலிகள் மீது தங்களுக்கு பெரும் பற்றிருப்பதாக கூறிக்கொள்ளும் கூட்டமைப்பின் அரசியல் வாதிகள் எவருமே, இதுவரை சம்பந்தனை தவறென்று கூறமுன்வரவில்லை. சம்பந்தன் தனது கூற்றுக்காக தமிழ் மக்களிடம் மன்னிப்பு கோர வேண்டுமென்று கூறவில்லை. சம்பந்தன் சிங்கக் கொடியை உயர்த்தியதற்காக யாழ்பாணத்தில் மன்னிப்பு கேட்ட மாவை சோனதிராஜா இன்றுவரை, குறித்த உரை தொடர்பில் தமிழ் மக்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்கவில்லை. அவ்வாறாயின் விடுதலைப் புலிகள் தொடர்பான சம்பந்தனின் உரையுடன் அனைவரும் ஒத்துப் போகின்றனர் என்பதுதானே பொருள். அவ்வாறான கூட்டமைப்பினர் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் இன் வெளியீடு தொடர்பில் நீலிக்கண்ணீh வடிப்பதன் பின்புலம் என்ன?

உண்மையில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் வெளியிட்டிருந்த ஆவணம் அல்ல இங்கு பிரச்சினை. விக்கினேஸ்வரனின தலைமையில் உருவாகிவரும் மாற்றுத் தலைமைதான் இங்கு பிரச்சினை. மாற்றுத் தலைமையை பலவீனப்படுத்துவதற்கு கிடைக்கும் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பங்களையும் கெட்டியாக பிடித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்னும் நோக்கத்தில்தான் சுமந்திரன் இது தொடர்பில் அக்கறைப் பட்டிருக்கிறார். சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரனை ஓரங்கட்ட வேண்டுமென்று விரும்பியவர்களும் இதனை ஒரு வாய்ப்பாக பயன்படுத்திக் கொண்டனர். ஆனால் இங்கு கவனிக்க வேண்டிய விடயம் – விக்கினேஸ்வரனை பலவீனப்படுத்த வேண்டும் என்னும் இலக்கில் தங்களை அரசியல் எதிரிகளாக கருதிக்கொள்பவர்கள் அனைவரும் ஓரணியில் நிற்கின்றனர். மேலும் இந்த மகாநாட்டில் பெருந்தொகையானவர்கள் பங்குகொண்டிருந்ததும் அத்துடன், அது ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருந்த முறையும் சிலருக்கு கலக்கத்தை கொடுத்திருக்கலாம். இந்த மகாநாட்டை பார்த்து நான் அச்சப்படவில்லை என்றும் சுமந்திரன் குறித்த கூட்டத்தில் பேசியிருக்கிறார். அவ்வாறாயின் அவர் அதனை பார்த்து அச்சப்பட்டிருக்கிறார் என்பதுதானே அதன் உண்மையான அர்த்தம். பாம்பு கடிப்பது பயத்தின் காரணமாகவே! சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் ஏறக்குறைய காலாவதியாவிட்டார் என்னும் ஒரு கருத்து உண்டு. ஆனால் அந்த மகாநாடு அவ்வாறான கருத்துகளுக்கு மாறாக இருந்திருக்கிறது. குறித்த மகாநாடு தொடர்பில் தேவையற்ற சர்ச்சைகளை ஏற்படுத்தப்பட்டதற்கு இதுவும் ஒரு காரணமாகும்.

இது தொடர்பில் அனைத்துலக ஈழத் தமிழ் மக்களவையும் அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டிருக்கிறது. அதில் குறித்த ஆவணத்தை ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் வேண்டுமென்றே வெளியிட்டிருக்கிறது என்ற வகையில் மக்களவை ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் அமைப்பை கண்டித்திருக்கிறது. மேலும் விக்கினேஸ்வரன் ஒரு தீர்க்கமான முடிவை எடுக்க வேண்டுமென்றும் அவர்கள் குறித்த அறிக்கையில் குறிப்பிட்டிருக்கின்றனர். மக்களவையின் உணர்வுகளை புரிந்து கொள்ளலாம். இன்றைய சூழலில், இவ்வாறானதொரு சர்ச்சை தேவையற்ற ஒன்று என்பதில் மக்களவையின் வாதம் சரியானது. ஆனால் இந்த விடயத்தை வைத்துக் கொண்டு இது தொடர்பில் விவாதங்கள் செய்வது விக்கினேஸ்வரன் தலைமையிலான மாற்று தலைமையைத்தான் பலவீனப்படுத்தும். விக்கினேஸ்வரன் தொடர்ந்தும் அரசியலில் ஒரு மக்கள் குரலாக இருப்பதை சிலர் விரும்பவில்லை. முக்கியமாக தமிழரசு கட்சி விரும்பவில்லை. தமிழரசு கட்சி விரும்பும் ஒன்றை, எவ்வாறு, தமிழரசு கட்சியை கொள்கை அடிப்படையில் எதிர்ப்பவர்களும் விரும்ப முடியும்? மக்களவை போன்ற பலமான புலம்பெயர் அமைப்புக்கள் விக்கினேஸ்வரன் தலைமையில் உருவாகிவரும் மாற்றுத் தலைமை தொடர்பில் சிந்திப்பதே சரியான ஒன்றாக இருக்க முடியும். இன்றைய சூழலில் விக்கினேஸ்வரனை பலவீனப்படுத்துவது என்பது மாற்றுத் தலைமையை மட்டுமல்ல அதற்கான சிந்தனை ஓட்டத்தையும் இல்லாமலாக்குவதுதான். ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் மகாநாடு ஒரு சந்தர்ப்பம் மட்டும்தான். கிடைக்கும் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பங்களிலும் விக்கினேஸ்வரனை பலவீனப்படுத்த வேண்டும் என்பதில்தான் பலரும் ஒற்றுமையாக பயணிக்கக் கூடிய வாய்ப்புண்டு. ஏனெனில், இன்றைய சூழலில் விக்கினேஸ்வரன் வெறுமனே, ஒரு தனிநபரல்ல மாறாக மாற்றுத் தலைமை ஒன்றிற்கான அஸ்திபாரம்.

 

http://www.samakalam.com/செய்திகள்/ஈ-பி-ஆர்-எல்-எப்-மகாநாடு-தொ/

 

பிரசார ஆயுதமாகும் போர்க்குற்ற விசாரணை

5 days 15 hours ago
பிரசார ஆயுதமாகும் போர்க்குற்ற விசாரணை
கே. சஞ்சயன் / 2019 பெப்ரவரி 15 வெள்ளிக்கிழமை, மு.ப. 01:07 Comments - 0

ஜெனீவாவில் ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையின் 40ஆவது கூட்டத்தொடர் ஆரம்பிக்கவுள்ள நிலையில், வடக்கு, கிழக்கில் நீதி கோரும் மக்களின் போராட்டங்கள், தீவிரம் பெறத் தொடங்கி விட்டன.   

காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி கோரும் போராட்டங்கள்; காணிகளைப் பறிகொடுத்து நிற்கிறவர்களின் போராட்டங்கள்; அரசியல் கைதிகளின் விடுதலைக்கான போராட்டங்கள்; இறுதிக்கட்டப் போரின் போது, நடந்தேறிய போர்க்குற்றங்களுக்கும் மனித உரிமை மீறல்களுக்கும் நீதியை வழங்கக் கோரும் போராட்டங்கள், போன்றவை நடக்கின்றன.   

இத்தகைய போராட்டங்கள், போர் முடிவுக்கு வந்த பின்னர், சுமார் 10 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. அவ்வப்போது இவை தீவிரமடையும்; பின்னர் சில நாள்களில் தணிந்து போகும்.  

இலங்கை விவகாரம் ஜெனீவாவில் பேசப்படுகின்ற காலகட்டங்களில் அதற்கு வலுச்சேர்க்கும் வகையில், அந்தக் கட்டத்தில் எழுப்பும் குரல்கள், ஐ.நாவின் காதுகளில் வலுவாக எதிரொலிக்கும் என்ற நம்பிக்கையில், இத்தகைய கூட்டத்தொடர் காலங்களில், நீதிகோரும் போராட்டங்கள் வலுவடைவது வழக்கம்.  

ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையின் 40ஆவது கூட்டத்தொடர், வரும் 25ஆம் திகதி ஆரம்பமாகவுள்ள நிலையில் தான், கடந்த சில வாரங்களாகவே, நீதி கோரும் மக்களின் போராட்டங்கள் தீவிரம் பெற ஆரம்பித்திருக்கின்றன.  

ஐ.நாவின் ஊடாகத் தமது பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு கிடைத்து விட வேண்டும்; தாம் எதிர்கொண்ட அநீதிகளுக்கு, நீதியைப் பெற்று விட வேண்டும் என்ற ஆவலில் தான், இத்தகைய போராட்டங்களைத் தமிழ் மக்கள் தீவிரமாக முன்னெடுத்து வருகின்றனர். ஆனால், தமிழ் மக்களுக்கான நீதியைப் பெற்றுக்கொடுக்கும் கடப்பாட்டை, சர்வதேச அமைப்புகள் நிறைவேற்றத் தவறியிருக்கின்றன.   

போர்க்கால மீறல்கள், போர்க்குற்றங்களுக்குப் பொறுப்புக்கூறும் பொறிமுறையை உருவாக்குமாறும், பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நீதியை வழங்க நடவடிக்கை எடுக்குமாறும், இலங்கை அரசாங்கத்திடம் வலியுறுத்தும் தீர்மானங்கள் ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையில் நிறைவேற்றப்பட்ட போதும், எதுவுமே நடந்திருக்கவில்லை.  

ஒட்டுமொத்தத்தில் போருக்குப் பிந்திய 10 ஆண்டுகளில் இலங்கையில் நிகழ்ந்த மீறல்களுக்கும் போர்க்குற்றங்களுக்கும் நீதியைப் பெற்றுக் கொடுக்கின்ற முயற்சிகள், குற்றவாளிகளுக்குத் தண்டனை பெற்றுக் கொடுக்கும் முயற்சிகள் எல்லாமே தோல்வியில் தான் முடிந்திருக்கின்றன.  

போரின் போது, தமிழர்கள் மீது படுகொலைகள் நிகழ்த்தப்பட்டதை, போர்க்குற்றங்கள் இழைக்கப்பட்டதை, மனித குலத்துக்கு எதிரான குற்றங்கள் இழைக்கப்பட்டதை, ஏற்றுக்கொண்ட சர்வதேச சமூகத்தால், ஐ.நா அமைப்பு முறைகளால், பாதிக்கப்பட்ட தரப்பினருக்கு நீதியைப் பெற்றுக் கொடுக்கவோ, குற்றமிழைத்தவர்களுக்குத் தண்டனையைப் பெற்றுக் கொடுக்கவோ முடியவில்லை.  

குற்றங்கள் நிகழ்த்தப்பட்டதை நிரூபிக்க முடியாமல் போனதால், இந்த நிலை என்று கருத முடியாது. குற்றங்கள் நிகழ்ந்ததை நிரூபிக்கும் ஆதாரங்கள் பல இருந்தும், குற்றவாளிகளுக்குத் தண்டனை பெற்றுக்கொடுக்கும் உருப்படியான எந்தப் பொறிமுறையையும் சர்வதேச சமூகத்தால் உருவாக்க முடியாமல் போனதே, இந்த நிலைமைக்கான காரணம்.  

உருப்படியான ஒரு பொறுப்புக்கூறச் செய்யும் பொறிமுறை உருவாக்கலில் இதுவரை சந்தித்துள்ள தோல்விக்கு, சர்வதேச சமூகம் கையாண்ட வழிமுறை தவறா அல்லது வேறேதும் காரணமா என்று ஆராயப்பட வேண்டியுள்ளது.  

கடந்த நான்காம் திகதி கிளிநொச்சியில், நடந்த ஆர்ப்பாட்டத்தின் போது, கருத்து வெளியிட்ட வடக்கு மாகாண முன்னாள் முதலமைச்சர் சி.வி. விக்னேஸ்வரன், “இலங்கை விவகாரத்தை ஐ.நா பொதுச்செயலாளரிடம் கொண்டு சென்று, உரிய நடவடிக்கைகளை எடுக்குமாறு வலியுறுத்தும் காலம் வந்திருக்கிறது” என்று கூறியிருந்தார்.  

போர்க்குற்றங்கள், இனப்படுகொலைகள் தொடர்பான தீர்மானங்களை வடக்கு மாகாணசபையில் நிறைவேற்றியவர் விக்னேஸ்வரன். அவர், ஒரு முன்னாள் நீதியரசரும் கூட. ஆனாலும், அவரது எதிர்பார்ப்பும் கருத்தும், வியப்புக்கு உரியவையாக உள்ளன.   

ஏனென்றால், இலங்கை விவகாரத்தை ஐ.நா பொதுச்செயலாளரிடம் கொண்டு செல்லும் நேரம் வந்திருப்பதாக அவர் கூறியிருக்கிறார். ஐ.நா பொதுச்செயலாளரிடம் இலங்கையில் நடந்த மீறல்கள் தொடர்பான விவகாரம் கொண்டு செல்லப்பட்டு, 10 ஆண்டுகளாகின்றன. போர் முடிந்த பின்னர், அதுபற்றி ஐ.நா பொதுச்செயலாளரின் கவனத்துக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டது. அவரும் நேரில் வந்து, போர் நடந்த பகுதிகளைப் பார்வையிட்டிருந்தார்.  

போர் முடிந்து ஓர் ஆண்டுக்குப் பின்னரும், பொறுப்புக்கூறலுக்கான நடவடிக்கை எடுக்காத நிலையில், அதுபற்றி ஆராய்ந்து, அறிக்கை சமர்ப்பிக்க மர்சுகி தருஸ்மன் தலைமையிலான நிபுணர் குழுவொன்றை 2010இல் ஐ.நா பொதுச்செயலாளர் பான் கீ மூன் நியமித்திருந்தார்.  

அந்தக் குழுவின் அறிக்கை, 2011இல் வெளியிடப்பட்டது. அந்த அறிக்கையின் மீது, தன்னால் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்க முடியாது என்ற நிலையில் தான், பான் கீ மூன் அதை, ஐ.நா மனித உரிமைகள் ஆணையாளராக இருந்த நவநீதம்பிள்ளைக்கு 2012ஆம் ஆண்டு அனுப்பினார்.   

அதை அடிப்படையாகக் கொண்டு தான், ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையில், இலங்கை தொடர்பான தீர்மானங்கள், அமெரிக்காவால் முன்வைக்கப்பட்டு வந்தன. அந்த அறிக்கையை வைத்து, அவரால் எதுவும் செய்யக்கூடிய நிலை இருந்திருந்தால், பான் கீ மூன், அதை நவநீதம்பிள்ளைக்கு அனுப்பியிருக்கமாட்டார்.  

ஐ.நா பொதுச்செயலாளர் அந்த அறிக்கையைப் பாதுகாப்புச் சபைக்கு அனுப்பியிருந்தால், அங்கு ரஷ்யா, சீனா ஆகிய இரண்டு வீட்டோ அதிகாரம் பெற்ற நாடுகளாலும் நிராகரிக்கப்பட்டிருக்கும். அப்போதைய நிலையில் மாத்திரமன்றி, இப்போதைய நிலையிலும் கூட, ஐ.நா பாதுகாப்புச் சபையின் ஊடாக, இலங்கை அரசாங்கத்துக்கு எதிராக எந்தவொரு நகர்வையும் மேற்கொள்ள முடியாத நிலையே உள்ளது. அதை உணர்ந்தே, ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையின் ஊடாக, நெருக்கடி கொடுக்கட்டும் என்று, நவநீதம்பிள்ளைக்கு அந்த அறிக்கையை பான் கீ மூன் அனுப்பியிருந்தார்.  

எனவே, ஐ.நா பொதுச்செயலாளரின் கவனத்துக்கு இலங்கை விவகாரத்தைக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்ற விக்னேஸ்வரனின் கருத்து, வலுவற்றதொன்றாகவே இருக்கிறது.  

ஐ.நா பொதுச்செயலாளர் பான் கீ மூனின் அதிகாரமற்ற நிலையையும் அரசுகளின் அமைப்பான ஐ.நாவில், நீதி என்பதற்கு அப்பால், அரசுகளின் கூட்டுகளே கவனம் பெறுகின்றன என்பதையும் இது வெளிப்படுத்தி நிற்கிறது.   

இந்த நிலையில், ஐ.நா பொதுச்செயலாளரிடம் இந்த விவகாரத்தை மீண்டும் கொண்டு செல்வதன் ஊடாக, எதையாவது உருப்படியாகச் சாதிக்க முடியுமா என்றால், அதற்கும் சாத்தியங்கள் இருப்பதாகத் தென்படவில்லை.  

அதைவிட, சுதந்திரமான சர்வதேச விசாரணையை நடத்தும் சர்வதேச நீதிமன்றப் பொறிமுறை ஒன்றின் ஊடாக, நீதி, பொறுப்புக்கூறலுக்கான காத்திரமான நடவடிக்கைகளை எடுக்குமாறு, ஐ.நா பொதுச்சபையை வலியுறுத்தும் செயற்பாடுகளை முன்னெடுக்க வேண்டும் என்றும் விக்னேஸ்வரன் கூறியிருக்கிறார்.  

ஐ.நா பொதுச்சபை அல்லது பாதுகாப்புச் சபையின் ஊடாக, தமிழர்களுக்கு நீதியை வழங்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு, உலகின் எந்த நாட்டிடமும் இருப்பதாகக் கூறமுடியாது. ஜெனீவாவில் தீர்மானம் கொண்டு வந்த நாடுகள் மத்தியிலும் அத்தகைய எண்ணப்பாடு இல்லை.  

ஜெனீவாவில் இலங்கைக்கு எதிராக அமெரிக்கா உள்ளிட்ட நாடுகள் தீர்மானங்களைக் கொண்டு வந்தமை, பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நீதியையும் பொறுப்புக்கூறலையும் உறுதிப்படுத்தவும் தான் என்ற கருத்துத் தவறானது. அந்த நாடுகள் தமது பூகோள அரசியல் நலன்களை அடைவதற்கு, இந்த மனித உரிமை மீறல் விவகாரத்தை, போர்க்குற்ற விவகாரத்தை ஒரு துருப்புச் சீட்டாகவே பாவித்தன.  

அவ்வாறில்லாவிட்டால், 10 ஆண்டுகளாக நீதிக்காக ஏங்கும் மக்களின் குரல்களை, அவர்களால் சகித்துக் கொண்டிருக்க முடியாது; அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றாமல் இருக்க  முடியாது.  

இலங்கையின் ஊடாக, தமது நலன்களை அடைய எத்தனிக்கும் நாடுகள், வரையறுக்கப்பட்ட அழுத்தங்களைக் கொடுக்கும் நகர்வுகளின் ஊடாக, தமது எதிர்பார்ப்பை நிறைவேற்றிக் கொள்ள முற்பட்டன.

அத்தகைய நாடுகளைப் பொறுத்தவரையில், பாதுகாப்புச் சபையின் ஊடாகவோ, பொதுச்சபையின் ஊடாகவோ இந்தப் பிரச்சினை அணுகப்படுவது சாதகமற்றது. அதனால், இதனை வைத்து, அந்த நாடுகள் அரசியல் செய்து கொண்டிருக்கின்றன.  

அதைவிட, ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையில் பெற்றுக் கொண்டதைப் போன்று, பாதுகாப்புச் சபையிலோ, பொதுச்சபையிலோ, இலங்கைக்கு எதிரான ஒரு தீர்மானத்தையோ, சுதந்திரமான ஒரு விசாரணைப் பொறிமுறையை அமைக்கும் தீர்மானத்தையோ இலகுவாக நிறைவேற்றி விட முடியாது. இந்த யதார்த்தம் வடக்கின் முன்னாள் முதலமைச்சருக்குத் தெரியாதது அல்ல.   

ஆனாலும், அவரும் அவரைப் போன்றவர்களும், இந்த விவகாரத்தை ஜெனீவாவில் இருந்து நியூயோர்க் நோக்கி நகர்த்துவதிலேயே குறியாக இருக்கின்றனர்.  

ஏனென்றால் இது, எந்தக் காலத்திலும் தமிழ் அரசியல்வாதிகளுக்கு கைகொடுக்கக் கூடிய ஒரு மலிவான பிரசார ஆயுதமாக இருக்கிறது. 

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/பிரசார-ஆயுதமாகும்-போர்க்குற்ற-விசாரணை/91-229621

 

வெனிசுவேலா: இன்னோர் அந்நியத் தலையீடு

1 week 1 day ago
வெனிசுவேலா: இன்னோர் அந்நியத் தலையீடு
தெ. ஞாலசீர்த்தி மீநிலங்கோ / 2019 பெப்ரவரி 14 வியாழக்கிழமை, மு.ப. 01:38

அயற்தலையீடுகள் ஆரோக்கியமானவையல்ல; அவை எந்த நியாயத்தின் அடிப்படையில் நிகழ்த்தப்பட்டாலும், ஒரு நாட்டின் இறைமையைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் செயல்கள். ஆனால், உலகெங்கும் அயற்தலையீடுகள் நடந்தவண்ணமுள்ளன. அவை பல்வேறு முகாந்திரங்களின் கீழ் நடந்தேறுகின்றன. அவை வேறுபாடின்றிக் கண்டிக்கப்பட வேண்டியவை. 

எம்மத்தியில், அயற்தலையீடுகளைக் கூவி அழைப்போர் இருக்கிறார்கள். அதைத் தீர்வுக்கான வழியாகக் காண்போர், அது தன்னுள் ஒளித்து வைத்திருக்கும் ஆபத்தைக் காணத் தவறுகிறார்கள். அவர்கள், அந்த ஆபத்தை இனங்காணும் போது, காலம் கடந்திருக்கும். 

வெனிசுவேலாவில் இப்போது சதிப்புரட்சி ஒன்று மெதுமெதுவாக அரங்கேறுகிறது. வெனிசுவேலா ஜனாதிபதி நிக்கொலஸ் மதுரோவைப் பதவிவிலகுமாறு, அமெரிக்காவும் அதன் கூட்டாளி நாடுகளும் கோரியுள்ளன. இந்த நெருக்கடியின் பின்கதை மற்றும் முன்கதை என்பவற்றைச் சுருக்கமாகப் பார்த்துவிடலாம். 

உலகின் எண்ணெய் வளம் அதிகமாக உள்ள நாடுகளில் வெனிசுவேலாவுக்குத் தனியிடம் உண்டு. உலகில் கணக்கிடப்பட்டுள்ள எண்ணெய் வளங்களில் அதிகமான எண்ணெய் வளத்தைக் கொண்ட நாடு வெனிசுவேலா. 

மத்திய கிழக்கு நாடுகள் எல்லாம் பின்னால் வருபவை. 1918ஆம் ஆண்டு, எண்ணெய் வளம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது முதல், இந்நாடு அமெரிக்காவின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து வந்தது. 1918 முதல் 1998 வரையான 80 ஆண்டுகளில், வெனிசுவேலாவின் எண்ணெய் ஏற்றுமதி, பன்மடங்கு அதிகரித்தது. ஆனால், 70சதவீதமான வெனிசுவேலர்கள், ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டால்  அவதிப்பட்டார்கள். 55சதவீதமானவர்கள் வறுமைக்கோட்டுக்குக் கீழ் இருந்தார்கள். அமெரிக்க நிறுவனங்கள், எதுவிதப் பிரச்சினையுமின்றி, மிகக்குறைந்த விலையில் எண்ணெய் பெற்றுக் கொண்டிருந்தன. 

1998இல் ஆட்சியைப் பிடித்த ஹூயுகோ சாவேஸ், எண்ணெய்க் கிணறுகளை அரசுடமையாக்கினார். அதன்மூலம் பெறப்பட்ட வருவாயை மக்களுக்கு அளித்தார். ஐந்து ஆண்டுகளில், வறுமைக்கோட்டின் கீழ் உள்ளவர்கள், 55 சதவீதத்திலிருந்து 22 சதவீதமாகக் குறைந்தனர். 

அன்றுமுதல், வெனிசுவேலாவின் ஆட்சிமாற்றத்துக்காக அமெரிக்கா துடித்து வருகிறது. சாவேஸின் திடீர் மரணத்தைத் தொடர்ந்து, பதவியேற்ற நிக்கொலஸ் மதுரோ, தனது ஆட்சிக்காலத்தின் போது, பொருளாதாரச் சவால்களை எதிர்கொண்டார். 

image_a5764a4207.jpg

குறைவடைந்த சர்வதேச சந்தை விலைகள், வெனிசுவேலா மீதான அமெரிக்காவின் பொருளாதாரத் தடைகள் என்பன, வெனிசுவேலாப் பொருளாதாரத்தைப் பாதித்தன. இதன் விளைவால், தேர்தலில் நிக்கொலஸ் மதுரோ தோல்வியடைவார் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது. 

ஆனால், கடந்தாண்டு மே மாதம் நடைபெற்ற தேர்தலில், மதுரோ 68 சதவீதமான வாக்குகளைப் பெற்று வெற்றிபெற்றார். இது, தேர்தல்கள் மூலம் வெனிசுவேலாவில் ஆட்சிமாற்றம் சாத்தியமில்லை என்பதை உணர்த்தியது. 

இதன் பின்னணியில், கடந்த சில மாதங்களாக எதிர்ப்பு ஆர்ப்பாட்டங்கள், அமெரிக்க சார்புத் தன்னார்வ நிறுவனங்களின் நிதியுதவின் கீழ் நடத்தப்பட்டன. இது, வெனிசுவேலாவின் அரசாங்கத்துக்கு எதிரான, மக்கள் கிளர்ச்சி என்று சொல்லப்பட்டது. ஊடகங்களும் அவ்வாறே எழுதின. ஆனால், ஜனாதிபதி மதுரோவைப் பதவியிலிருந்து அகற்ற முடியவில்லை. 

இந்நிலையில் கடந்த மாதம் 23ஆம் திகதி, வெனிசுவேலா நாடாளுமன்றின் தலைவர் குவான் குவைடோ, தன்னை ‘வெனிசுவேலாவின் இடைக்கால ஜனாதிபதி’ என்று அறிவித்துப் பதவிப்பிரமாணம் செய்து கொண்டார். அவர், “கடந்தாண்டு நடைபெற்ற ஜனாதிபதித் தேர்தல், முறையாக நடத்தப்படவில்லை. இதனால் சட்டத்தின் அடிப்படையில், நான் இடைக்கால ஜனாதிபதியாகப் பதவியேற்கிறேன்” என அறிவித்தார். 

ஆனால், வெனிசுவேலா அரசமைப்பின்படி ஜனாதிபதி இறந்து, பதவிவிலகினாலேயே அப்பதவி வெற்றிடமாகும். அவ்வாறு நடக்கும்போது அப்பதவிக்குத் தகுதியானவர் உபஜனாதிபதியாவார்.  

இந்த நகைச்சுவை நாடகம் அரங்கேறிய சில மணித்தியாலங்களில், அமெரிக்க ஜனாதிபதி ட்ரம்ப், வெனிசுவேலா ஜனாதிபதியாக குவான் குவைடோவை அங்கிகரிப்பதாக அறிவித்தார். இதைத் தொடர்ந்து, பல்வேறு மேற்குலக நாடுகளும் அவரை அங்கிகரித்தன. 

ஆனால், நாட்டின் சட்டபூர்வ ஜனாதிபதியாக மதுரோவே இருக்கிறார். அவருக்கு, இராணுவத்தின் முழுமையான ஆதரவு இருக்கிறது. இவ்வாறான ஒரு நெருக்கடியில் வெனிசுவேலா சிக்கவைக்கப்பட்டு உள்ளது. 

ஈராக்கில் தொடங்கி, லிபியாவில் தொடர்ந்து, சிரியாவில் தோல்விகண்ட அமெரிக்காவின் ஆட்சிமாற்றச் சூத்திரம், இப்போது வெனிசுவேலாவில் அரங்கேறுகிறது. ‘ஜனநாயகத்தைக் காப்பாற்றுவது’, ‘மனிதாபிமானத் தலையீடு’ என்பன இங்கும் பேசப்படுகின்றன. 

வெனிசுவேலாவின் எண்ணெய் மீது, அமெரிக்கா கண்வைத்துள்ளது. இதை இப்போதைய அமெரிக்க ஆட்சியாளர்கள் மறைக்கவில்லை. கடந்த மாதம், அமெரிக்க தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகர் ஜோன் போல்டன், தொலைக்காட்சி நேர்காணலில் “அமெரிக்க எண்ணெய் நிறுவனங்கள் உண்மையில் வெனிசுவேலாவில் உள்ள எண்ணெய் திறன்களில், முதலீடு செய்து உற்பத்தி செய்ய முடியுமானால், அது அமெரிக்காவின் பொருளாதாரத்துக்கு பெரிய வேறுபாட்டை ஏற்படுத்தும். அமெரிக்கப் பொருளாதார வளர்ச்சியில், வெனிசுவேல எண்ணெய் மீதான செல்வாக்கு, மிகப்பெரிய பங்களிப்புச் செய்யும்” என்று தெரிவித்தார். 

image_8c0e0b8fb4.jpg

இதேவேளை, வெனிசுவேலாவின் மீது சீன, ரஷ்யச் செல்வாக்கு அதிகரித்துள்ளது. தன் கொல்லைப்புறத்தில் அதிகரிக்கும் இச்செல்வாக்கை, மிகப்பெரிய அச்சத்துடன் அமெரிக்கா நோக்குகிறது. இதனால், வெனிசுவேலாவில் ஆட்சிமாற்றம் மூலம், தனது செல்வாக்கை மீள நிலைநிறுத்த அமெரிக்கா விரும்புகிறது. 

இவ்விரண்டு நோக்கங்களுக்காகவும் வெனிசுவேலாவில் எந்த எல்லைக்கும் செல்ல, அமெரிக்கா தயாராக உள்ளது. இதனாலேயே, அமெரிக்க ஜனாதிபதி ட்ரம்ப், “இராணுவத் தலையீட்டுக்கான வாய்ப்புகள் இல்லாமல் இல்லை” என மதுரோவை எச்சரித்தார். 

இதேவேளை, அமெரிக்க வௌியுறவுச் சிந்தனை முகாமைச் சேர்ந்த சிந்தனையாளர்கள் தற்போதைய கட்டமானது, மதுரோ வெளியேறுவதற்கான பாதையைக் கட்டமைக்கிறது. இப்பாதையைத் தேர்தெடுத்து, மதுரோ வெளியேறாவிட்டால், ஈராக்கில் சதாம் ஹூசைன், லிபியாபில் முஹம்மர் கடாபி ஆகியோரின் வரிசையில் மதுரோவும் இடம்பெறுவார் என்று எழுதுகிறார்கள். அதேவேளை, இவர்கள் சிரியாவின் அல் அசாத்தைத் தங்கள் வசதிக்காகத் தவிர்க்கிறார்கள். இங்குதான் மிகப்பெரிய செய்தி ஒளிந்துள்ளது. 

அமெரிக்காவும் அதன் கூட்டாளிகளும் ஈராக்கிலும் லிபியாவிலும் செய்ததை, சிரியாவில் செய்ய முடியவில்லை. அதற்கு மிகப்பெரிய தடையாக இருந்தது ரஷ்யாவும் அதன் கூட்டாளிகளான ஈரானும் ஹிஸ்புல்லாவுமே. 

இப்போது, வெனிசுவேல நிலைவரங்களில், ரஷ்யா முக்கிய பங்கு வகிக்கக்கூடும். ரஷ்யாவின், பெரிய எண்ணெய் முதலீடுகள் வெனிசுவேலாவில் உள்ளன. அதை இழக்க ரஷ்யா தயாராக இராது. எனவே தற்போது, அமெரிக்கா அரங்கேற்றும் சதிப்புரட்சி, அவ்வளவு எளிதாக முடிவடையப் போவதில்லை.  
கடந்த பத்தாண்டுகளில் சீனாவும் வெனிசுவேலாவில் வலுவாக முதலிட்டுள்ளது; கடன் வழங்கியுள்ளது. சீன முதலீடுகள் வெனிசுவேலவின் எண்ணெய் உற்பத்திகளுடன் தொடர்புபட்டவை. 

வெனிசுவேலாவில் ஆட்சி மாற்றத்துக்கான, அமெரிக்காவின்  பிரயத்தினத்தின் அடிப்படையானது, சீனா, ரஷ்யா போன்ற நாடுகளின் செல்வாக்கை, ஒழிப்பதை இலக்காகக் கொண்டது. இது, ‘இலத்தீன் அமெரிக்காவுக்க முக்கியத்துவம்’ என்ற அமெரிக்காவின் வௌியுறவுக் கொள்கையின் ஒரு பகுதியாகும். 

இதை, அமெரிக்கப் பாதுகாப்பு ஆலோசகர் ஜோன் போல்டன், ‘கொடுங்கோண்மைக் கூட்டாளிகள்’ என கியூபா, வெனிசுவேலா, நிக்கரகுவா ஆகிய நாடுகளை விவரித்துள்ளதோடு, “இந்நாடுகளில் ஏற்படுத்தப்படும் ஆட்சிமாற்றங்களே சீன, ரஷ்ய ஆதிக்கத்துக்கு எதிரானதாகவும் அமெரிக்கச் சார்புடையதாகவும் இலத்தீன் அமெரிக்காவைக் கட்டமைக்க அடிப்படையானதுமாகும்” என்றார். 

சுருக்கமாக, அமெரிக்கா தனது கொல்லைப்புறத்தைக் காப்பாற்றாமல், கிழக்கு ஐரோப்பாவிலும் ஆசியாவிலும், ரஷ்யாவுக்கும் சீனாவுக்கும் எதிரான போராட்டத்தை நடத்தவியலாது என்பதை, அமெரிக்கா உணர்ந்துள்ளது. எனவே தனது கொல்லைப்புறத்தைக் காக்கப் படாதபாடு படுகிறது.

ஜனநாயகத்தைக் காப்பது என்ற கோஷம் மிகுந்த கேலிக்குரியதாக உள்ளது. மக்களால் தேர்தெடுக்கப்பட்ட ஜனாதிபதி ஒருவர் இருக்கையில், நாடாளுமன்றத்தின் தலைவர், தன்னை ஜனாதிபதியாகத் தன்னிச்சையாக அறிவித்தால், அவரை, நாட்டின் ஜனாதிபதியாக அங்கிகரிப்பது எந்தவகை ஜனநாயகம். இதையும் ஜனநாயகத்தின் பெயரால், அமெரிக்காவும் அதன் ஐரோப்பியக் கூட்டாளிகளும் நியாயப்படுத்துகின்றன.

தன்னை ஜனாதிபதியாகப் பிரகனப்படுத்தியுள்ள குவான் குவைடோ, “சர்வதேச நாடுகள் மனிதாபிமான உதவிகளை வழங்கவேண்டும். அதை மேற்கு நாடுகளுடன் ஒழுங்குபடுத்துவேன்.  அவ்வாறு கிடைக்கும் உதவிகளை, வெனிசுவேலா இராணுவம் தடுக்கக்கூடாது” என்றும் கூறுகிறார். 

இதற்குச் செவிசாய்த்து, பல நாடுகள் எல்லைப் பகுதியில் உதவுவதற்குத் தயாராக உள்ளன. இராணுவம் இதை அனுமதிக்கவில்லை. குவான் குவைடோவினதும் உதவி அனுப்பத் தயாராகவுள்ள நாடுகளினது செயற்பாடுகள், சர்வதேச சட்டங்களையே கேள்விக்கு உள்ளாக்குகின்றன. 

வெனிசுவேலாவில் இன்று ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ள நெருக்கடி, முழு இலத்தீன் அமெரிக்காவையே போருக்குள் தள்ளிவிடும் அபாயத்தை எதிர்நோக்கியிருக்கின்றது. அமெரிக்கா, தனக்கு உதவியாக, வெனிசுவேலாவின் அண்டை நாடுகளான, பிரேஸில், கொலம்பியா ஆகிய நாடுகளைச் சேர்த்துள்ளது. 

குறிப்பாக, பிரேஸிலின் புதிய ஜனாதிபதி, வெனிசுவேலா ஆட்சி மாற்றத்தை ஆதரிக்கிறார். அதேவேளை, மெக்சிக்கோ, நிகரகுவா, கியூபா ஆகியன வெனிசுவேலாவுக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கின்றன. 

எனவே, முடிவுறாத நீண்ட உள்நாட்டுப் போருக்கான ஆயத்தங்கள், மெதுமெதுவாக அரங்கேறுகின்றன. வெனிசுவேலாவில் நடப்பது, முழு இலத்தீன் அமெரிக்காவின் எதிர்காலத்தையே தீர்மானிக்க வல்லது. அந்நிய உதவியைக் கோருவோர், கவனத்துடன் கற்க வேண்டிய இன்னொரு பாடம் இங்கே நடக்கிறது.

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/வெனிசுவேலா-இன்னோர்-அந்நியத்-தலையீடு/91-229547

விக்கியின் கனவு வீணாகிப் போகுமா?

1 week 1 day ago
விக்கியின் கனவு வீணாகிப் போகுமா?
Editorial / 2019 பெப்ரவரி 14 வியாழக்கிழமை, மு.ப. 01:05 Comments - 0

-க. அகரன்  

மாற்றுக்கருத்து என்ற சொல்லால் தமிழர் அரசியல் களம் நீண்ட காலமாகவே ஆட்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது.   
அந்தவகையில், ‘மாற்றுக்கருத்து’ என்பது ஒரு கொள்கையுடன் பயணிக்கும் ஒருசாராருக்கு எதிராக, அந்தக் கொள்கையில் நம்பிக்கையற்றவர்களால், பிடிப்பற்றவர்களால் புதியதொரு கொள்கையில் நம்பிக்கை வைத்து, அவ்வழியில் முன்னெடுக்கப்படும் பயணம், பிரசாரப்படுத்தப்படும் கொள்கைகள், மாற்றுக்கருத்து அல்லது மாற்றுக்கொள்கை என வரையறுத்து ஆராயப்படலாம்.   

இதற்கும் அப்பால், குறித்த மாற்றுக்கருத்தை கொண்டு நகரும் தலைமைகளை, மாற்றுத்தலைமைகள் எனப் பொருள்கோடல் கொள்வதானது தமிழ் மக்கள் மத்தியில் பழகிப்போன சொல்லாடலாகும்.  

தமிழ்த்தேசிய அரசியல் களம் உருவாகிய காலத்தில் இருந்து, அது ஆயுதப்போராட்டமாக மாற்றமடைந்த பின்னரும், மாற்று கொள்கையுடையோர், மாற்று இயக்கங்கள் என்ற பொருள்கோடலுடன் கட்டுண்டு பயணித்தவர்களே தமிழ் மக்கள். எனினும் தற்கால அரசியல் இயங்கு தளத்தில், மாற்றுக்கருத்துள்ளோர் யார், அதற்குத் தலைமை தாங்குவோர் யார் என்ற கேள்விகள் பலமானதாகவே உள்ளது.  

ஏனெனில், அண்மைய நாள்களாக மாற்று தலைமையின் உருவாக்கம் அவசியம் என்ற கருத்தியலும் மாற்றுத்தலைமை உருவகம் பெற்றுள்ளதான விடயங்களும் பெரும் பேசுபொருளாகியுள்ளது. 

அவ்வாறெனில், அந்த மாற்றுத்தலைமை என அடையாளப்படுத்தக் கூடிய நிலையில் உள்வர்கள் யார்? அவர்களது கொள்கை முன்னெடுப்புகள் என்பது தொடர்பில் ஆராயப்படவேண்டும்.  

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு மாற்றீடாக, தமிழ் மக்களின் உரிமை தொடர்பான விடயத்தை வென்றெடுக்கும் நோக்கோடும் கொள்கைப் பிடிப்போடும் பயணிக்கும் அரசியல் கட்சியாக, தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணியின் கொள்கையை பார்க்க முடிகின்றது.   

ஏனெனில், கூட்டமைப்பைப் பொறுத்தவரையில், எந்தத் தளத்தில், பாதையில் பயணிக்கின்றோம் என்ற தடுமாற்றத்தில் தள்ளாடுகின்றது. அதன் அரசியல் தீர்வுக் கொள்கையைப் பொறுத்த மட்டில், மத்தியில் சமஷ்டியா, ஒற்றையாட்சிக்குள் அதிகாரப் பகிர்வா என்ற நிலைப்பாட்டைத் தமக்கு இசைவான விதத்தில், ‘வார்த்தை ஜாலங்களால்’ வெளிப்படுத்தி வருகின்றனர். இது, ‘திருவிழாக்காலத்தில் குழல் ஊதி வியாபாரம் செய்யும்’ நிலைப்பாட்டுக்கு ஒப்பானதாகவே பார்க்கப்படுகின்றது.  

இந்நிலையிலேயே, தமக்கென ஒரு கொள்கையை கொண்டு பயணிக்கத் தலைப்படுபவர்கள் அனைவரும், தம்மை மாற்றுத்தலைமை என்ற பத்திக்குள் அடையாளப்படுத்துகிறார்கள். இந்த நிலைமையானது, தமிழர்களது அரசியல் இருப்பைச் சிதைக்க முயல்வதாகவே சிந்திக்கத் தோன்றுகின்றது.  

தமிழர் அரசியல் தளத்தில், அரசியல் நகர்வை முன்னெடுக்கும் பல கட்சிகளுக்கு மத்தியில், ‘ஒரு நாடு; இரு தேசம்’ என்ற வேறுபட்ட கொள்கையை, தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணி கொண்டு பயணிக்கின்றது.   

இது வெல்லக்கூடியதா, சாத்தியமான நிலைப்பாடா என்பது தொடர்பில் விவாதிக்கப்பட்டே முடிவெடுக்கப்பட வேண்டும். ‘வேட்டி அவிழும்போது, அதைச் சரிசெய்ய முற்படும்போது,  உள்ளாடையையும் பறிகொடுப்பது’ போன்ற, ஆபத்தான படுகுழிகள் இந்தப் பாதையில் இருப்பதையும்  அதில் பயணிப்பவர்கள் சிந்திக்க வேண்டியவர்களாக இருக்கிறார்கள். எனினும், அவர்களை மாற்றுத்தலைமை, மாற்றுக்கொள்கை என்று வகைப்படுத்திக்கொள்ள முடிகின்றது.   

இவற்றுக்கும் அப்பால், முன்னாள் முதலமைச்சர் சி.வி. விக்னேஸ்வரன், தனித்து அரசியல் போட்டிக்களத்தில் குதித்துள்ளார்.   

image_a905a95039.jpg

 

அரசியல் செயற்பாடு என்பது, கீழ் மட்டத்திலும் இறங்கிச் செயலாற்றும் தன்மைகொண்ட தலைமைத்துவத்துடன் கூடியதாக அமைய வேண்டிய தேவை உள்ள நிலையில், வெறுமனே அறிக்கை அரசியலில் காலத்தை கடத்தும் பண்பு, தமிழ் அரசியலாளர்கள் மத்தியில் அதிகரித்து வருகின்றது. மக்கள் முன், முகம்கொடுக்க அச்சம் கொள்ளும் நிலைப்பாடே, இதற்குக் காரணமாக இருகின்ற போதிலும் கூட, அதை மாற்றியமைத்துப் பயணிக்க கூடிய கட்டமைப்பு உருவாக்கப்பட வேண்டும்.   

முன்னாள் முதலமைச்சர், என்ற ஸ்தானத்தில் இருந்து பயணித்த விக்னேஸ்வரன், உள்ளூரில் மட்டுமல்ல இராஜதந்திரிகள் மட்டத்திலும் எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஓர் அரசியல்வாதியாகவே பார்க்கப்பட்டார்.   

எனினும், முதலமைச்சர் என்ற பதவிக்கு முன்பாக, ‘முன்னாள்’ என்ற அடைமொழி இணைக்கப்பட்டதும் ஒரு சிலரின் அரசியல் ஆசைகளுக்காகப் கட்சியொன்றை உருவாக்கியதும் அவரையும் சாதாரண அரசியல்வாதியாகவே அடையாளம் காட்டியுள்ளது.  

புதிய கட்சி உருவாக்கிய பின்னர் என்றாலும், மக்களுடனான அரசியலை அவர் இன்னும் ஆரம்பிக்கவில்லை. வெறுமனே முதலமைச்சராகத் தான் இருக்கும்போது, செயற்பட்ட விதத்திலான அறிக்கை அரசியலையே இற்றைவரை பயன்படுத்தி வருகின்றமையானது, அவர் மத்தியில் இருந்த மக்கள் செல்வாக்கின் தற்போதைய நிலைகுறித்த சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.    

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு, மாகாணசபைக் காலத்தில் எவ்வாறு ஒரு சரிவுப் பாதைக்கு சென்று, அதில் இருந்து மீண்டுவரக் கடும் பிரயத்தனங்களை மேற்கொண்டிருந்ததோ, அதேபோன்றதான போக்குநிலையில் முன்னாள் முதலமைச்சரின், தமிழ் மக்கள் கூட்டணியும் சென்றுகொண்டிருக்கின்றது.  

தமிழ் மக்கள் கூட்டணி என்ற கட்சி, மாற்றுத் தலைமையின் தேவைகருதியோ, தமிழ் மக்களுக்கு அரசியல் எதிர்காலமே இல்லாத நிலையில் அதைத் தாங்கிப் பிடிப்பதற்காகவோ உருவாக்கப்பட்டது என்று கருதப்படுமாக இருந்தால், தற்போதைய இதன் போக்கு, நகைப்புக்குரியதாகவே உள்ளது. 

தமிழ் மக்களது அரசியல் தளத்தில், உரிமைகளை மீட்கப் புறப்பட்டதாகப் பல கட்சிகளும் பல்வேறு அபிவிருத்திகளை முன்னெடுக்கவுள்ளதாக இன்னும் சில கட்சிகளும் வலம்வரும் நிலையில், அரசியலில் கத்துக்குட்டியான விக்னேஸ்வரனால் இவற்றுக்கு ஈடுகொடுத்து, அரசியல் பயணத்தை முன்னெடுக்க முடியுமாக இருக்குமா என்பது, எல்லோர் மனத்திலும் எழும் கேள்வியே.   

அவர் மீதான மரியாதையும் அவரது ஆழுமையும் அவர் விடாப்பிடியாக தமிழர் தொடர்பான கோரிக்கைகளைத் தொடர்ந்து துணிச்சலுடன் முன்வைக்கும் பாங்கும் தமிழ் மக்களுக்கு ஆறுதல்தரும், உணர்வுரீதியான கருத்துகளாக இருந்தாலும் கூட, அது தனித்த அரசியலுக்கு ஏற்புடையதா என்பதை, அவர், பலதடைவைகள் மீள் பரிசீலனைக்கு உட்படுத்தியிருக்க வேண்டிய தேவை இருந்துள்ளது.  

தமிழ் மக்கள் கூட்டணி என்பது, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பில் இருந்து வெளியேறியவர்களுக்காகவும் அதன் அதிருப்தியாளர்களுக்காகவும் அவர்களின் ஊசுப்பேற்றல்களால் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது என்பதான கருத்து, மக்கள் மத்தியில் உலாவருவதை அவதானிக்க முடிகின்றது. தமிழ் மக்களுக்கான அரசியலை முன்நகர்த்திச் செல்வதற்கான விம்பம், அங்கு உருவாக்கப்பட்டு இருக்குமாயிருந்தால், அக்கட்சி யாழ்ப்பாணம் என்ற குறுகிய வட்டத்தில் பயணிக்க தலைப்பட்டிருக்காது.   

அதுமட்டுமன்றி, மக்கள் போராட்டங்களில் தம்மை அடையாளப்படுத்த விரும்பியிருக்கும். எனினும், இதுவரை மக்கள் போராட்டங்களில், ஏதுவான செயற்பாட்டை அவர்கள் வெளிப்படுத்தாமை, மக்கள் மத்தியில் உலாவரும் கருத்தை, நிதர்சனமாக்கி வருகின்றது.  

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு, தான் பயணிக்கும் பாதையின் தூரத்தையோ, அதன் சாத்தியப்பாட்டையோ தெளிவு படுத்த முற்படாத நிலையில், தமிழ் மக்கள் மத்தியில், புதிய அரசியல் கட்சிகள் தோற்றம்பெறுவதைத் தவிர்க்க முடியாத சூழ்நிலையொன்றும் ஏற்பட்டுவிடுகிறது.   

ஆனால், அது யாழ். மாவட்டத்தில் தாக்கத்தைச் செலுத்தாத பட்சத்திலும் வடக்கில் வவுனியா, மன்னார், முல்லைத்தீவு போன்ற மாவட்டங்களிலும் கிழக்கு மாகாணத்தின் அனைத்து தேர்தல் தொகுதிகளிலும் தாக்கத்தைச் செலுத்தும் வல்லமையைக் கொண்டது. குறிப்பாக, பல்லின மக்கள் வாழும் பிரதேசங்களில், அதன் தாக்கம் பலமானதாக இருக்கும்.   

எனவே, மாற்று அரசியல், மாற்றுத்தலைமை என்ற வகிபாகத்தைத் தமிழ்த் தலைமைகள் தமக்குச் சூட்டுகின்றபோது, தாம் எவ்வாறான கொள்கை முன்னெடுப்புகளைக் கொண்டுள்ளோம் என்பது தொடர்பில், தெளிவுபடுத்தல்களையும் மக்கள் சந்திப்புகளையும் நடத்தியிருக்க வேண்டும்.   

ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்குள் இருந்து வெளியில் வந்ததன் பின்னர், தாம் பயணிப்பதற்கு ஆளுமையுள்ள தலைமையொன்றின் தேடலை நடத்திக்கொண்டிருந்தபோது, அதில் சிக்கிக்கொண்ட விக்கினேஸ்வரன், அதைப் பெரும் பிம்பமாகக் கண்டு, உருவாக்கிக் கொண்ட தமிழ் மக்கள் கூட்டணி என்ற தளம், அடுத்துவரும் தேர்தல்களின் போது, கடும் சவால்களைக் காணும்போது, விக்னேஸ்வரனின் கனவு வீணாகிப் போனாலும் ஆச்சரியப்படவோ அது தொடர்பில் விசனப்பட்டுக் கொள்ளவோ பெரியதாக எதுவும் இருக்கப்போவதில்லை என்பதே யதார்த்தம்.    

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/விக்கியின்-கனவு-வீணாகிப்-போகுமா/91-229555

 

கூட்­ட­மைப்­பின் தலை­மைக்குப் பொருத்­த­மா­ன­வர் யார்?

1 week 2 days ago

கூட்­ட­மைப்­பின் அடுத்த தலைமை தொடர்­பாக இப்­போதே கேள்­வி­கள் எழ ஆரம்­பித்து விட்­டன. சம்­பந்­தன் மூப்­பின் இறு­திக் கட்­டத்தை எட்­டி­விட்­ட­தால் இந்­தக் கேள்­வி­கள் எழு­வது இயல்­பா­னது.

இந்­தி­யா­வின் தமிழ்­நாட்­டில் மு.கரு­ணா­நி­தி­யும் மூப்­பின் எல்­லை­யில் நின்­ற­போது தி.மு.கவுக்கு அடுத்த தலை­வ­ரைத் தேர்ந்­தெ­டுக்க வேண்­டிய தேவை ஏற்­பட்­டது. ஆனால் வாரிசு அர­சி­ய­லில் ஊறிப்­போன இந்­தி­யா­வில் வழக்­கம்­போல கரு­ணா­நி­தி­யின் மகன்­க­ளில் ஒரு­வ­ரான மு.க. ஸ்டாலி­னின் பெயர் நீண்ட கால­மா­கவே அந்­தப் பத­விக்கு அடி­பட்டு வந்­தது. இதற்கு ஏற்­றாற்­போன்று தி.மு.கவின் செயல் தலை­வ­ராக அவர் அந்­தக் கட்­சி­யின் தலை­வ­ரான அவ­ரது தந்­தை­யா­ரான கரு­ணா­நி­தி­யால் நிய­மிக்­கப்­பட்­டார்.

கரு­ணா­நி­தி­யின் மறை­வுக்­குப் பின்­னர் கட்­சி­யின் பொதுக்­குழு அவ­ரையே தலை­வ­ரா­கத் தேர்ந்­தெ­டுத்­தது. இந்­தி­யா­வைப் பொறுத்­த­வ­ரை­யில் இவ்­வாறு பல உதா­ர­ணங்­க­ளைக் கூற முடி­யும். ஆனால் கூட்­ட­மைப்­பைப் பொறுத்­த­வ­ரை­யில் அந்த நிலை காணப்­ப­ட­வில்லை. சம்­பந்­த­னின் வாரி­சாக எவ­ருமே அடை­யா­ளம் காட்­டப்­ப­ட­வு­மில்லை.

தமிழ்­மக்­கள் வரா­லற்­றில் மிக மோச­மா­ன­தொரு கால­கட்­டத்­தி­லுள்­ள­னர். போர் ஏற்­ப­டுத்­திய வடுக்­கள் இன்­ன­மும் மறை­ய­வில்லை.
பல பிரச்­சி­னை­க­ளுக்கு மத்­தி­யில் அவர்­கள் வாழ்ந்து வரு­கின்­ற­னர். இனப் பி­ரச்­சி­னைக்­கு­ரிய அர­சி­யல் தீர்வு அவர்­க­ளது கண்­ணுக்­கெட்­டிய தொலை­ வில் கூடத் தென்­ப­ட­வில்லை.

அவர்­கள் ஆவ­லு­டன் எதிர்­பார்த்­துக் காத்­தி­ருந்த புதிய அர­ச­மைப்­பின் உரு­வாக்­க­மும் கன­வாய்ப் போய்­வி­டுமோ? என்­றொரு நிலை­யும் காணப்­ப­டு­கின்­றது. இதை­விட ஒற்­று­மை­யி­ழந்த தமி­ழர்­கள் வெவ்வேறு திசை­க­ளில் தமது எண்­ணம்­போன்று பய­ணித்­துக் கொண்­டி­ருக்­கின்­ற­னர். கூட்­ட­ மைப்­புக்கு எதி­ரா­ன­வர்­கள் அந்த அமைப்பை அழித்து விடு­வ­தி­லேயே குறி­யா­கச் செயற்­ப­டு­கின்­ற­னர். கூட்­ட­மைப்பை வசை­பா­டு­வதே இவர்­க­ளின் வேலை­யா­கப் போய்­விட்­டது. இதற்கு முகம்­கொ­டுக்­க­வேண்­டிய தேவை­யும் கூட்­ட­மைப்­புக்கு ஏற்­பட்­டுள்­ளது.

சம்­பந்­த­னின் சாணக்­கி­யம்
தொட­ரு­தல் வேண்­டும்
சம்­பந்­த­னின் சாணக்­கி­யம் தற்­போ­து­வரை கூட்­ட­மைப்­பைப் பாது­காத்­துக் கொண்­டி­ருக்­கின்­றது. ஆனால் அவ­ருக்­குப் பிறகு இது நீடிக்­குமா? என்­ப­து­தான் இன்று எழுந்­துள்ள கேள்­வி­யா­கும். இந்­தக் கேள்­விக்கு நாடா­ளு­மன்ற உறுப்­பி­னர் ஈ.சர­வ­ண­ ப­வன் ஆஸ்­ரே­லி­யா­வில் வைத்­துக் பதி­ல­ளித்­தி­ருக்­கி­றார். சம்­பந்­தன் தமக்­குள்ள அனு­ப­வத்­தைக் கொண்டு கூட்­ட­மைப்­பைச் சரி­யான திசை­யில் நகர்த்­திக் கொண்­டி­ருக்­கி­றார். ஆனால் அனு­ப­வம் இல்­லா­த­வர்­கள் அவர்­போன்று செயற்­பட முடி­யாது.

கூட்­ட­மைப்­பின் அடுத்த தலைமை தொடர்­பா­கப் பல­ரும் பல்­வேறு வித­மா­கப் பேசு­வார்­கள். ஆனால் பொதுக்­கு­ழு­தான் இதை முடி­வு­செய்ய வேண்­டும். பொதுக்­கு­ழு­வில் அங்­கம் வகிப்­ப­வர்­கள் பொருத்­த­மான தலை­வ­ரைத் தேர்ந்­தெ­டுப்­பார்­கள் என்­றும் அவர் கூறி­ யி­ருக்­கி­றார். ஆகவே கூட்­ட­மைப்­பின் பொதுக்­குழு சரி­யான முடிவை எடுக்க வேண்­டும்.

போர் இடம்­பெற்­றுக்­கொண்­டி­ருந்­த­போது ஈழத் தமி­ழர்­க­ளின் தலை­வ­ராக மட்­டு­மன்றி உல­கம் முழு­வ­தும் பரந்து வாழ்­கின்ற தமி­ழர்­க­ளின் தலை­வ­ரா­க­வும் ஒரு­வர் அடை­யா­ளம் காணப்­பட்­டி­ருந்­தார். அவ­ரது ஆணையை ஏற்­ப­தற்­கும் அனைத்­துத் தமி­ழர்­க­ளும் தயா­ராக இருந்­தார்­கள்.

இன்று அந்­தப் பொறுப்­பைப் கூட்­ட­ மைப்பு ஏற்­றுக்­கொண்­டி­ருக்­கின்­றது. சம்­பந்­தன் அதன் தலை­வ­ராக உள்­ளார். தமி­ழர்­கள் சம்­பந்­த­னின் ஆணையை ஏற்று மைத்­தி­ரிக்கு வாக்­க­ளித்­த­தன் கார­ண­மா­கவே அவ­ரால் அரச தலை­வர் பத­வி­யில் அமர முடிந்­தது. இதன் மூல­மா­கத் தமி­ழர்­க­ளின் தலை­வர் சம்­பந்­தனே என்­பது நிரூ­ப­ண­மா­கி­ யது. இதே­நிலை தொட­ர­வேண்­டு­மா­னால் சம்­பந்­த­னுக்கு ஈடா­ன­தொரு தலை­வரே தெரி­வாக வேண்­டும்.

பொதுக்­கு­ழு­வுக்கு
பொறுப்­புண்டு
எந்­தக் கட்­சி­யி­லும் அதன் பொதுக்­கு­ழு­வுக்கே அதிக அதி­கா­ரங்­கள் வழங்­கப்­பட்­டுள்­ளன. இந்த வகை­யில் கூட்­ட­மைப்­பின் அடுத்த தலை­மை­யை­யும் அதன் பொதுக்­கு­ழுவே தீர்­மா­னிக்க வேண்­டும்.

வடக்கு மாகா­ண­ச­பை­யின் முத­ல­மைச்­ச­ராக சி.வி.விக்­னேஸ்­வ­ர­னைத் தெரிவு செய்­த­தில் பொதுக்­கு­ழு­வின் அங்­கீ­கா­ரம் பெறப்­பட்­டதா? எனச் சிலர் கேள்வி எழுப்­பக்­கூ­டும். கூட்­ட­ மைப்­பின் தலை­வர் என்ற வகை­யில் சம்­பந்­தனே அந்த முடிவை எடுத்­தார். இதற்­குப் பலர் எதிர்ப்­புத் தெரி­வித்­த­போ­தி­லும் சம்­பந்­த­னின் முடி­வில் மாற்­றம் ஏற்­ப­ட­வில்லை.

அவ­ரது அர­சி­யல் சாணக்­கி­யம் விக்­னேஸ்­வ­ர­னின் விட­யத்­தில் தோல்­வி­யையே தழு­வி­யது.
தமி­ழர்­க­ளின் ஏக பிர­தி­நி­தி­க­ளான கூட்­ட­மைப்­பி­னர் தமது எதிர்­கா­லத் தலைமை தொடர்­பா­கத் தீர்க்­க­மான முடி­வொன்றை மேற்­காள்ள வேண்­டும். அந்­தப் பத­விக்­குப் பொருத்­த­மான ஒரு­வ­ரையே தெரி­வு­செய்ய வேண்­டும். ஏனெ­னில் இது தமி­ழர்­க­ளின் அர­சி­யல் எதிர்­கா­லம்.

https://newuthayan.com/story/16/கூட்­ட­மைப்­பின்-தலை­மைக்குப்-பொருத்­த­மா­ன­வர்-யார்.html

போருக்குப் பின்னரான அபிவிருத்தியில் புலம்பெயர் மக்களின் பங்களிப்பு

1 week 2 days ago
போருக்குப் பின்னரான அபிவிருத்தியில் புலம்பெயர் மக்களின் பங்களிப்பு
Editorial / 2019 பெப்ரவரி 12 செவ்வாய்க்கிழமை, மு.ப. 12:48 Comments - 0

-இலட்சுமணன்

புலம்பெயர் நாடுகளில் செயற்படும் அமைப்புகளில், மக்களை அரசியல் மயப்படுத்துவதற்காகவே இயங்கும் அமைப்புகளும் இருக்கின்றன; அபிவிருத்திகளை மேற்கொள்வதற்கென்றே இயங்கும் அமைப்புகளும் இருக்கின்றன. இவற்றுக்கு மத்தியில், இலங்கையில் தொடர்ந்தும் பிரச்சினை இருந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும் என்று சிந்திப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். இவற்றையெல்லாம் தாண்டி, ‘திருவிளையாடல்’ பாணியில் குற்றம் கண்டுபிடித்தே பெயர் வாங்குபவர்களும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.   

யுத்தகாலத்தில் யுத்தத்துக்கென நிதிகளை அள்ளி வழங்கிக் கொண்டிருந்த புலம்பெயர் தமிழ் உறவுகள், இப்போது அந்தத் தேவையற்றவர்களாக மாறியிருக்கிறார்கள். அந்தப் பணத்தை, தமிழர் பிரதேசங்களின் மேம்பாட்டுக்காக, ஏன் செலவு செய்ய முடியாது என்ற கேள்வி, இப்போது பலமாக சகல மட்டங்களிலும் எழுந்திருக்கிறது.    

புலம்பெயர் நாடுகளில் செயற்படும் அமைப்புகளில், மக்களை அரசியல் மயப்படுத்துகின்ற அமைப்பு, எது என்ற கணிப்பொன்று நடத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அதில், தமிழர் ஒருங்கிணைப்பு குழு, போராளிகள் கட்டமைப்பு, பிரித்தானியத் தமிழர் பேரவை, உலகத் தமிழர் பேரவை, மக்கள் அவை என ஒரு பட்டியல் நீண்டு செல்கிறது.   

இலங்கையில் போருக்கு பின்னரான, சமூகப் பொருளாதார அபிவிருத்தியில், புலம்பெயர் மக்களின் பங்களிப்பு எவ்வாறிருக்கிறது என்பதற்கான கேள்வியை, நாம் கேட்டுக் கொண்டால், பதில்கள் ஒழுங்குபடுத்தப்படாமலேயே கிடைக்கும்.   

இலங்கைத் தமிழர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் புலம்பெயர் நாடுகள் என்று சொல்லுகிற பொழுது, ஐரோப்பிய, ஸ்கண்டிநேவிய, அமெரிக்க நாடுகளில் இருப்பவர்களையே பொதுவாகக் குறிப்பிடுகின்றோம். இவர்களில், ‘திரைகடல் ஓடியும் திரவியம் தேடு’ என்று தொழில் தேடிச் சென்றவர்கள், நாட்டில் யுத்தம் தொடங்கிய 70களுக்குப் பின்னரான காலப்பகுதியில் இருந்து பாதுகாப்புச் சிக்கல்கள் காரணமாகப் புலம்பெயர்ந்தவர்கள், சகோதர இயக்கங்களின் அச்சுறுத்தல், பல்வேறு தரப்புகளின் பிரச்சினைகள் காரணமாக வௌியேறியவர்கள், அரச பாதுகாப்புப் பிரிவினரின் நெருக்கடிகளால் நாடு கடந்தவர்கள், சட்டவிரோதமாகச் சென்று கொண்டிருப்பவர்கள் எனப் பலரையும் உள்ளடக்கும் பொதுப் பெயர்தான் புலம்பெயர்ந்த தமிழர்கள்.   
இவர்களில் குறிப்பிட்ட பகுதியினர், பலவாறான ஆக்கபூர்வமான உதவிகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அதிகம் பேர், நாட்டுக்கு மீளத் திரும்புவதற்கு விருப்பத்துடன் இருக்கிறார்கள்.   

ஆனால், புலம்பெயர் நாடுகளிலேயே பிறந்து வளர்ந்தவர்களுக்கு, நம் நாடு பற்றிய சிந்தனைகள் இருக்குமா, இவர்கள் உதவிகளை மேற்கொள்வார்களா என்பது முதல் கேள்வியாகும்.   

இந்த இடத்தில்தான், போருக்கு பின்னரான சமூகப் பொருளாதார அபிவிருத்தியில் புலம்பெயர் மக்களின் பங்களிப்பு என்கின்ற விடயப்பரப்பு உருவாகின்றது. இது பெரியதொரு விடயம் என்றாலும், அதைச் சீர்தூக்கிப் பார்க்கவேண்டியது முக்கியமானது. புலம்பெயர் மக்களின் பங்களிப்புக் குறித்து, அதிகம் அறிக்கையிட முடியாதென்றாலும் இந்த விடயப்பரப்பு குறித்துப் பேசப்படுவதே பெரியது என்று கொள்ளத்தான் வேண்டும்.  

இலங்கை என்று பொதுப்படையில் சொன்னாலும், வடக்கு, கிழக்கை முன்னிலைப்படுத்துவதே புலம்பெயர் தமிழ் உறவுகளின் சமூகச் சிந்தனையாகும். புலம்பெயர் தமிழர்களின் எண்ணக்கருவானது, நிலைத்து நிற்கக்கூடிய அபிவிருத்தியில் கவனம் செலுத்தினால் வடக்கு, கிழக்கின் வறுமை நீங்கப்பெற்றிருக்கும் என்ற சிந்தனை இப்போது கருக்கொண்டுள்ளது.   

போர் முடிந்து 10 வருடங்களாகின்ற போதும், வடக்கு, கிழக்கில் பல மாவட்டங்கள், மிகவும் மோசமான வறுமை நிலையிலேயே இருந்து வருகின்றன. இவற்றில் மாற்றம் ஏற்பட வேண்டுமாக இருந்தால், புலம்பெயர் உறவுகளின் உதவிகள் தாராளமாகத் தேவை என்பதுதான் பிரதானமான நோக்கமாகும்.   

image_1d32489c37.jpg

இலண்டன் ஈழபதீஸ்வரர் ஆலய தலைவர் ஜெயதேவன், எஸ்.வியாழேந்திரன் (நா.உ), மட்டக்களப்பு மாவட்ட செயலாளர் மா. உதயகுமார், மட்டக்களப்பு மாநகர மேயர் தி. சரவணபவன்

மனிதநேயம் மிக்க, மனிதாபிமான மனிதர்களைக் கொண்ட புலம்பெயர் அமைப்புகளின் சமூக சிந்தனை சிறப்பானதாக அமையவேண்டும். நாட்டில் ஏற்பட்ட யுத்தம், அனர்த்தம் என்பனவற்றால் வடக்கு, கிழக்கின் கல்வி,பொருளாதாரம் என்பன பெருவீழ்ச்சியைக் கண்டுள்ளன. இதை அறிக்கையிட்டுத்தான் தெரியப்படுத்த வேண்டும் என்றில்லை. ஆனால் இவை மீண்டும் உச்ச நிலைக்குக் கட்டியெழுப்பப்பட வேண்டும்.   

 அரசாங்கத்தின் திட்டங்களை, மக்கள் சரியாக பயன்படுத்தினால் வடக்கு, கிழக்கின் கல்வி, பொருளாதாரம், விவசாயம், உள்ளிட்ட அனைத்தும் முன்னேற்றம் காணும் என்பதில் ஐயப்படத் தேவையில்லை என்ற கருத்துகள் இருந்தாலும், புலம்பெயர் தமிழர்களின் உதவிகளானது சிறப்பான வளர்ச்சியைக் கொண்டுவரும் என்பது எதார்த்தம்.   

நிலையான அபிவிருத்தியை நோக்கியதான, இலங்கைத் தமிழர்களின் கல்வி, வறுமை ஒழிப்பு, சுகாதாரம் போன்ற துறைகளில் எடுக்கப்படும் கரிசனைகளுக்கு புலம்பெயர் உறவுகளின் பக்கத்துணை அவசியமான தேவை. மக்களுக்கு ஏற்றதும் வளப்பயன்பாட்டுக்கு ஏற்றதுமான தொழிற்றுறை, தொழில் வாய்ப்புகளில் அதிகரிப்பு போன்ற கைங்கரியங்கள் ஊடாக, எல்லோரும் எதிர்பார்க்கின்ற நிலையான அபிவிருத்திக்கு வடக்கு, கிழக்கை இட்டுச் செல்ல முடியும்.   

நிதிகளையும் சலுகைகளையும் பொதுமக்கள் மட்டும் பெற்றால் போதும் என்கிற மக்களின் மனநிலையில் மாற்றம் ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். வடக்கு, கிழக்கிலுள்ள மாவட்டங்கள் அனைத்திலும் மிகவும் பின்தங்கிய கிராமங்களில் வாழும் மக்களின் பொருளாதாரம், கல்வி என்பன உயர்த்தப்பட வேண்டுமாக இருந்தால், நிதி உதவிகள் மாத்திரமல்ல, தொழில் சார், உளம் சார் திறன்களையும் வளங்களையும் பகிர்ந்து கொள்கின்ற ஒரு நிலை உருவாக்கப்படுவதானது சிறந்ததொரு சூழலை உருவாக்கிக் கொடுக்கும்.   

ஆலயங்களின் கட்டுமானங்களிலும், ஆடம்பரச் செலவுகளிலும் அதிக பணத்தை வீணடிக்கும் ஒரு தரப்பு இருந்தாலும், சாதாரணமான செயற்பாடுகளுக்கே நிதியின்றி நுண்கடன் கம்பனிகளிடம் கடனைப்பெற்று, வாழ்க்கை நடத்துகின்ற நிலைமைகளும் காணப்படுகின்றன. இந்த நிலைமைகள் தொடர்கையில் வறுமை எவ்வாறு ஒழிக்கப்படும் என்று கேள்வியை கேட்டுக் கொள்ளலாம்.  

இருந்தாலும், இலங்கைத் தமிழ் மக்கள் தொடர்பான புலம்பெயர் மக்களின் அக்கறைகள் வரவேற்கப்பட வேண்டியவைகளே. இதில், இலங்கையில் உள்ள அரசாங்க கட்டமைப்பைப் புரிந்துகொண்டு, புலம்பெயர் அமைப்புகள் செயற்பட்டால், அணுகுதல் இலகுவாக இருக்கும்.   

புலம்பெயர் உறவுகள் ஆர்வத்துடன் இருக்கின்ற அதேவேளைகளில், அந்த உதவிகளால் பயன்பெறுவோரைத் தேர்வு செய்வதில் பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்கிறார்கள். அது அவர்களின் உதவி வழங்கும் மனோநிலையிலேயே குழப்பங்களை ஏற்படுத்தி விடுகின்றன.   

இவ்வாறாக உதவிகளைப் பெறுபவர்கள், தொடர்ந்தும் தங்களுக்கு மாத்திரமே உதவிகள் தேவை என்கிற ‘சோம்பேறி மனோநிலைக்கு’ வந்துவிடுதல் உருவாகாதிருக்க, அரச நிறுவனங்களின் ஊடாக வழங்குவதன் மூலம், ஒருவருக்குப் பல உதவிகள் கிடைக்க, சிலர் ஏதும் கிடைக்காமல் இருக்கும் நிலைமையைத் தவிர்க்க முடியும்.   

போர்க்காலத்திலும், இயற்கை அனர்த்த காலங்களிலும் போருக்குப் பின்னரும் புலம்பெயர் அமைப்புகளின் உதவிகள் தாராளமாகக் கிடைத்திருந்தாலும் அவற்றின் சரியான பயன்பாட்டுத்தன்மை இல்லாமை காரணமாக எதிர்பார்ப்புகள் பூரணப்படுத்தப்படாத நிலை வடக்கு, கிழக்கில் காணப்படுகிறது.   

அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் தமது உதவிகளின்போது, நிர்வாகச் செலவாக அதிகம் செலவு செய்வது குறித்துப் பலரும் குறைபட்டுக்கொள்வர். ஆனால், புலம்பெயர் அமைப்புகளில் அப்படியான நிலைமை குறைவாகவே காணப்படுகின்றது என்பது சிறப்பாகும்.   

புலம்பெயர் மக்களின் உதவிகள் நேரடியாக வடக்கு, கிழக்கு மக்களுக்குச் செல்வதையும் பிழையான வழிகளில் செல்வதையும் அரசாங்கம் விரும்புவதில்லை என்பது யதார்த்தமே. நாட்டின் கொள்கைகளை மீறியதான செயற்பாடுகளை நடத்தி விடுவதால், குழப்பங்கள் உருவாகக்கூடிய சந்தர்ப்பங்கள் காணப்படுவதாலேயே கட்டுப்பாடுகள் உருவாகின்றன.   

போருக்குப் பின்னரான அபிவிருத்தியில் உதவ வரும் சில புலம்பெயர் அமைப்புகள், அதற்காக இலங்கை அரச நிறுவனங்களைத் தொடர்புகொள்ளத் தயக்கம் காட்டுகின்றன. ஆனால், அவர்கள் செய்யும் பணிகள், நீடித்த பயனைத்தர வேண்டுமானால், அதற்கு அரச நிறுவனங்களின் தொடர்பு அவசியம் என்பது உணரப்பட வேண்டும்.   

புலம்பெயர் தமிழர்கள் உதவ வரும் போது, அரசாங்க நிறுவனங்களை அணுகி, முறைப்படி நகரத்துவதன் மூலம், வெற்றிகளை அடைந்து கொள்ள முடியும்.   

போருக்குப் பின்னரான இலங்கையில், எமது மக்களின் தேவைகளில் பொருளாதாரமும் கல்வியும் முக்கியமானவை என்ற அடிப்படையில், நகர்த்தப்படும் ஒருமித்த செயற்பாட்டின் வெற்றியை அடைவதற்கு முயலவும் வேண்டும்.   

கிராமங்களிலுள்ள மக்களை அணுகும் புலம்பெயர் அமைப்புகள், அவர்களின் தேவைகளைச் சரியாகப் புரிந்து உதவவேண்டும். உரிய கட்டமைப்புகளின் ஊடாகப் புலம்பெயர் அமைப்புகளின் நிதி இங்கு முதலீடு செய்யப்பட வேண்டும். 

கல்வி, காணி போன்ற விடயங்களிலும் முதலீடு தேவை. வேலைவாய்ப்பு, வாழ்வாதாரம், தொழிற்திறன் பகிர்வு போன்ற விடயங்ளில் புலம்பெயர் தமிழர், இலங்கை வாழ் மக்களுக்கு உதவ வேண்டும் போன்ற சிந்தனைகள் பரப்பப்பட வேண்டும்.

இவை, போருக்குப் பின்னரான இலங்கைக்கு, பங்களிப்புச் செய்யும் மனோநிலைக்கு புலம்பெயர் உறவுகளின் மத்தியில் உரம் கொடுக்கும்.   

புலம்பெயர் உறவுகளின் பெரும் போக்கான உதவியும் வருகையும் வடக்கு, கிழக்கில் தமிழர்களின் வாழ்நிலையில் சிறப்பானதொரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்றே எல்லோரும் கனவு காண்கிறோம். அது நிறைவேறும் காலம் வெகுதூரத்தில் இருக்கக்கூடாது.     

புலம்பெயர் தமிழர்களால் தத்தெடுக்கப்பட்ட தமிழர் கிராமம்

கடந்த மூன்று வருடங்களாக, புலையவெளி கிராமத்தின் அடிப்படைக் கட்டுமானங்கள், தொழில் வாய்ப்புகளுக்கான வசதிகள் என அபிவிருத்தி செய்து, ஒரு முன்னுதாரணத்தை ஏற்படுத்தி, உலகத்துக்குத் தெரியாமலேயே வைத்துக்கொண்டிருப்பது வல்லமையான காரியம்தான்.   

மட்டக்களப்பு, செங்கலடியிலுள்ள புலையவெளி கிராமத்தில், 2019 ஜனவரி நடுப்பகுதியில், பிரித்தானியாவின் இலங்கைக்கான புலம்பெயர் அமைப்பின் ஏற்பாட்டில், ‘போருக்குப் பின்னரான இலங்கையின் சமூகப் பொருளாதார அபிவிருத்தியில் புலம்பெயர்ந்து வாழும் மக்களின் பங்களிப்பு’ என்ற தலைப்பிலான மாநாடு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.  

‘புலம்பெயர் அமைப்புகள், அரச நிறுவனங்களுடன் ஒருங்கிணைப்பில்  இருக்கக் கூடிய விடயங்கள்’, ‘இலங்கையில் போரால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள், புலம்பெயர் தமிழரிடம் எதிர்பார்ப்பது என்ன’ ஆகிய தலைப்புகளில் அமர்வுகள் நடைபெற்றன.  

இலண்டன் ஈழபதீஸ்வரர் ஆலயத்தின் நிர்வாகத்தால் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் அபிவிருத்தி செய்யப்படும் மூன்று கிராமங்களில் புலையவெளி கிராமமும் ஒன்று. மற்றையது தம்பானம்வெளி, ஏறாவூர்- 5 ஆகிய கிராமங்களாகும்.   

இலங்கையில் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு உதவுவதில் புலம்பெயர் தமிழர் எதிர்நோக்கும் சிரமங்கள், இந்து மத நிறுவனங்களின் பலவீனம் போன்ற விடயங்களும் கவனிக்கப்பட வேண்டும்.  

இந்த இடத்தில்தான், வடபகுதி மக்களால் நிர்வகிக்கப்படும் லண்டன் ஈழபதீஸ்வரர் ஆலயம், கிழக்கு மண்ணில் உள்ள கிராமங்களுக்கு உதவ முன்வந்தமை, கிழக்கு சார்ந்த பிரதேச வாத நோய்க்கும் சிறந்த மருந்தாக அமையும்.  

image_83cf5dbd7e.jpg

 

போராசிரியர் தில்லைநாதன் இங்கு தெரிவித்த கருத்துகள் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டியவைகள். “மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகளைப் புலம்பெயர் தமிழர், சரியாகப் புரிந்துகொண்டு செயற்பட்டால், நல்ல பலன் கிடைக்கும். உலகில் இலங்கையைப்போல் ஒரு நாடு கிடைக்காது. அதுவும் மட்டக்களப்பு போல் ஓரிடம் கிடைக்காது. எல்லா விதமான வளங்களும் இருக்கின்றன.  புலம்பெயர் அமைப்புகள், இங்குள்ள பிரச்சினைகள் பற்றியும் அவற்றுக்கான தீர்வுகளைக் காண்பதற்கான முயற்சிகளையும் எடுக்கின்ற போது, அதில் எந்தப் பிரச்சினை, சமூகத்தைத் தீவிரமாகத் தாக்குகிறது என்பதை அடையாளம் கண்டு, அதற்குத் தீர்வைக் காணும் போது, எங்களுடைய பிரதேசததில், நீடித்து நிலைக்கக்கூடிய அபிவிருத்தியைக் காணமுடியும்.

வடக்கு, கிழக்கைப் பொறுத்தவரையில், கணவனை இழந்த 48,864 பெண்களின் பிரச்சினை, மாற்றுத்திறனாளிகளின் பிரச்சினை ஆகிய இரண்டும் முக்கியமானவை. அதன் பின்னர், பலவேறு பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன. முதலாவதாக, விதவைகள் என்ற கணவனை இழந்த குடும்பங்களில், எந்த மாற்றமும் இல்லை. அந்தக் குடும்பங்களின் பிள்ளைகளிடம், ஆக்கத்திறனான சிந்தனையில்லாமல் இருக்கிறது; மகிழ்ச்சியில்லை. வருடக்கணக்கில், உதவிகள் வழங்கப்பட்ட பின்னரும் எந்தவிதமான மாற்றமும் இல்லை. எங்களுக்குரிய வளங்கள் நிறையவே இருந்தாலும் அவற்றினைப் பேணி, முழுமையாகப் பயன்படுத்தும் நிலை இல்லை.

புலம்பெயர் நாடுகளிலிருந்து நிதி வருகிறது. சரியாகப் பகிரப்படவில்லை என்பது குற்றச்சாட்டாக இருக்கிறது. மனப்பாங்கு மாற்றம் இருந்தால் எம்முடைய வளங்களைச் சரியாகப்பயன்படுத்தும் தன்மை உருவாகும். அத்துடன், மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகளை புலம்பெயர் தமிழர் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு செயற்பட்டால், நல்ல பலன் கிடைக்கும்”  

போருக்குப் பின்னரான அபிவிருத்தியில் புலம்பெயர் மக்களின் பங்களிப்பு
 

ஆண்டுகளோ பத்து; வார்த்தைகளோ பொய்த்து

1 week 2 days ago
ஆண்டுகளோ பத்து; வார்த்தைகளோ பொய்த்து
காரை துர்க்கா / 2019 பெப்ரவரி 12 செவ்வாய்க்கிழமை, மு.ப. 12:24 Comments - 0

“முப்பது ஆண்டுகாலப் போர் முடிந்து, பத்து ஆண்டுகள் கழிந்தும் தீர்வு வராதது வருத்தம்; இலங்கை மீது சர்வதேச அழுத்தங்கள் அதிகரித்துள்ளன; அபிவிருத்தி அடைவதில் தோல்வி கண்டுள்ளோம்; செந்தணலின் மீதுள்ள சாம்பல் மீது நல்லிணக்கம் நிற்கின்றது; ஊழலை ஒழிக்க முடியாது உள்ளது; போதைப் பொருள் வணிகத்தை அழிக்க முடியாது உள்ளது”   

இவ்வாறாக, இலங்கையின் 71ஆவது சுதந்திரதின பிரதான நிகழ்வு காலிமுகத்திடலில் வெகு விமரிசையாகக் கொண்டாடப்பட்ட போது, ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன, வரிசையாகத் தெரிவித்த உண்மையும் ஏமாற்றமும் கலந்த உரை இதுவாகும்.   

முப்பது ஆண்டு கால யுத்தம் முடிந்த பிற்பாடான, பத்து ஆண்டு காலப்பகுதியில், நாட்டில் உள்ள அனைவரும் ஒன்றுபடக் கூடிய தீர்வுக்கு வரமுடியாமை, கவலைக்குரிய விடயம் என, அதனை மேலும் அழுத்தித் தெரிவித்து உள்ளார்.  

இலங்கை சுதந்திரமடைந்த 1948 காலப்பகுதிகளில், ஆசிய நாடுகளின் பட்டியலில் ஜப்பானின் ஆளுக்குரிய தலா வருமானம் 90 டொலராகவும் இலங்கையின் ஆளுக்குரிய தலா வருமானம் 89 டொலராகவும் காணப்பட்டன. ஆசியாவின் இரண்டாவது பெரிய தலா வருமானத்தைக் கொண்டிருந்த இலங்கை, இன்று இனப்பிரச்சினை காரணமாக, 26ஆவது இடத்துக்கு பின் நோக்கித் தள்ளப்பட்டுள்ளது.   

இவ்வாறாக, கடந்த ஆண்டு செப்டெம்பர் மாதம் கொழும்பு ஹில்டன் ஹொட்டலில் நடைபெற்ற நிகழ்வொன்றில் சபாநாயகர் கரு ஜயசூரிய தெரிவித்துள்ளார்.   

இந்த நாட்டின் பொருளாதாரத்தின் முகுகெலும்பாக மலையக மக்கள் இருந்து வருகின்றார்கள். இலங்கைத் தே(நீர்)யிலை என்றாலே அவர்களது ஞாபகமே மனதில் எழும். தாய் நாட்டுக்காக இரத்தம் சிந்தி உழைக்கின்றார்கள்.   

ஆனால், இன்று அவர்கள் தினசரிக் கூலியாக வெறும் ஆயிரம் ரூபாய் சம்பளத்துக்காகப் பல மாதங்களாகப் பல போராட்டங்களைப் பல்வேறு வடிவங்களில் நடத்தியும் இதுவரை தோல்வியே கண்டுள்ளார்கள்.  

ஒரு கிலோ கிராம் அரிசி நூறு ரூபாய்; ஒரு தேங்காய் அறுபது ரூபாய்; ஒரு இறாத்தல் பாண் அறுபது ரூபாய் என நாளாந்த வாழ்க்கைச் செலவுகள் ரொக்கட் வேகத்தில் எகிறிக் கொண்டு செல்கின்றன.   

மேலும் அவர்கள், இன்றும் பல நூற்றாண்டு காலப் பழைமை வாய்ந்த லயன் குடியிருப்புகளில், அடிப்படை சுகாதார வசதிகள் அற்ற நிலையில் வாழ்ந்து வருகின்றார்கள்.   

“ஆயுதப் போரே, எமது வளத்தை வீணடிக்கின்றது. போர் நிறைவு பெற்ற பின்னர், நாடு அபிவிருத்தியில் வீறுநடை போடும்” என முன்னர் கூறப்பட்டது. ஆனால், ஆயிரம் ரூபாய்க்கு அல்லற்படும் அப்பாவிகளை, ஆறுதல் வார்த்தைகளால் மட்டுமே ஆற்றுப்படுத்தக் கூடியவர்களாக ஆட்சியாளர்கள் உள்ளனர்.   

நம் ஊரில் வதியும் நடுத்தர வயதுள்ள முயற்சியாளர் ஒருவர் ‘அ’ நிதிநிறுவனத்திடம் பெற்ற கடனை அடைப்பதற்காக, ‘ஆ’ நிறுவனத்திடமும் ‘ஆ’ நிதிநிறுவனத்திடம் பெற்ற கடனை அடைப்பதற்கு, ‘இ’ நிறுவனத்திடமும் கடன் பெறுகின்றார். கடனை வழங்கிய நிறுவனங்களின் பெயர் மாறினாலும் அவர் பெற்ற கடன்கள் ஓயவில்லை. இதைப் போலவே, இந்நாட்டு நிதிநிலைவரங்களும் உள்ளன.   

நம் நாட்டை, 1948ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் ஆட்சி புரிந்து வருகின்ற கட்சிகள், என்ன விலையைக் கொடுத்தேனும் ஆட்சி அமைப்பதை இலக்காகக் (ஆசையாகக்) கொண்டே செயற்படுகின்றன. இதற்காக இவர்கள் முற்றிலும் உணர்வுகளோடு சம்பந்தப்பட்ட மதத்தையும் இனத்தையும் மொழியையும் உபாயங்களாகக் கையாண்டனர்; கையிலெடுத்தனர். ஆட்சியாளர்கள் வெற்றி அடைகின்றனர். அப்பாவி மக்களோ தோல்வி அடைகின்றனர்.   

நமது நாட்டில் வாகனங்களை இனங்காணும் வாகன இலக்கங்கள் எல்லாமே ஆங்கில எழுத்துகளிலேயே ஆரம்பிக்கின்றன. ஆனால், இராணுவம், கடற்படை, விமானப்படை என முப்படையினரும் பயன்படுத்துகின்ற வாகனங்களின் இலக்கங்கள் சிங்கள எழுத்துகளிலேயே ஆரம்பிக்கின்றன.   

இவ்வாறான நிலையில், இதை ஆட்சியாளர்கள் நம் நாட்டின் அனைவருக்கும் பொதுவான மொழியான ஆங்கில மொழிக்கு மாற்ற ஏன் இன்னமும் விரும்ப(முயல)வில்லை. இதன் மூலம் தமிழ் மொழி புறக்கணிக்கப்படுகின்றது என ஏன் பெரும்பான்மையின மக்கள் சிந்திக்கவில்லை. இலங்கைத்தீவில் மொழிப்பாகுபாடு தொடர்ந்தும் நிலவுகின்றது என்பதற்கு இது ஓர் எடுத்துக்காட்டு அல்லவா?  

அன்று பெரும்பான்மையின மக்களுக்கு புலிப்பூச்சாண்டிக் காட்சி ஆட்சியாளர்களால் காண்பிக்கப்பட்டது. தமிழ் மக்களுக்கு அரசியல் தீர்வு வழங்க புலிகள் முட்டுக்கட்டையாக இருக்கின்றார்கள் எனவும் பரப்புரை செய்யப்பட்டது. அவர்களும் அதனை முழுமையாக நம்பினார்கள்.   

இன்று நாட்டின் வடக்கு, கிழக்குப் பகுதிகளை நோக்கி ஏராளமான பெரும்பான்மையின மக்கள் நாளாந்தம் படையெடுக்கின்றனர். உல்லாசப் பயணிகளாகச் சுற்றுலா வருகின்றார்கள். அவர்கள் தனியே நயினாதீவு நாகவிகாரைக்கும் காரைநகர் கசூரினா கடற்கரைக்கும் மட்டும் சென்று விட்டு தங்கள் பகுதிகளுக்குச் செல்லக் கூடாது.   

வெறும் அனுமானங்களுடன் வராது, தமிழ் மக்களது ஆதங்கங்களையும் ஆத்திரங்களையும் அறிய வேண்டும். இனப்பிணக்கின் காரண காரியங்களைக் கண்டறிய முயல வேண்டும்.   

பயங்கரவாதிகளுக்கு எதிரான யுத்தம் என ஆட்சியாளர்கள் முழக்கம் இட்டாலும், இலங்கையில் தீர்வு காண முடியாத பிரச்சினையாக இனப்பிரச்சினையே உள்ளது.   

இலங்கையின் மொத்த சனத்தொகையில் ஏறத்தாள 72சதவீதம் பெரும்பான்மை சிங்கள மக்களும் 12சதவீதம் தமிழ் மக்களும் வாழ்ந்து வருகின்றனர். இலங்கைப் படைகளில் 99சதவீதமானவர்கள் சிங்கள மக்கள் ஆவர். தமிழ்ப் போராளிகளில் 99சதவீதமானவர்கள் தமிழ் மக்கள் இருந்தனர்.   

ஆகவே, தமிழினம் தன்னிலும் பார்க்க ஆறு மடங்கு ஆளணிப்பலம் கூடிய ஒரு நாட்டு அரசாங்கத்துடன் போரிட்டது. இது ஏன் எனப் பெரும்பான்மை இன மக்கள் சிந்திக்க வேண்டும். தன் மீதான அடக்குமுறை எண்ணிலடங்காத முறையில் அதிகரிக்க அதிகரிக்க தமிழ் இனம் வேறு வழியின்றி தேர்ந்தெடுத்த பாதையே ஆயுதப் போராட்டம் என விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.   

தமிழ் மக்களது மனங்களை நாடி பிடித்துப் பார்க்க வேண்டும். தமிழ் மக்கள் என்ன மன நிலையில் உள்ளார்கள் என அவர்களுடன் நேரடியாக உரையாடி அறிந்து கொள்ள வேண்டும். சமாதானத்துக்கான யுத்தம் அவர்கள் மீது ஏற்படுத்திய கோர வடுக்களைக் காண வேண்டும்.   

இனப்பிணக்கால் ஏற்படுத்தப்பட்ட யுத்தம் 90,000 விதவைகளை தமிழ்ப்பகுதிகளில் உருவாக்கியிருப்பதையும் அவர்கள், தங்களது பொருளாதார மேம்பாடு கருதி நுண்நிதிக் கடன்கள் பெற்று, அதன் மூலம் பெரும் துன்பங்கள் அனுபவிப்பதையும் அறிய வேண்டும்.   

பக்தர் இல்லாத இடங்களில் புத்தர் வந்து குடியேறுவதைக் காண வேண்டும். தமது பகுதிகளிலும் புத்தர் குடியேறி, தமது பகுதிகளும் கபளீகரம் செய்யப்பட்டு விடும் என, உள்ளூர் மக்கள் உள்ளூரப் பயத்துடன் இருப்பதை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.   

ஒருவரது சுதந்திரத்தின் பிறப்பிடமே, அடிப்படையில் தன்னைச் சுற்றியுள்ள பாதுகாப்பை உணரும் சூழலே ஆகும். இவ்வாறான நிலையில் பெற்றோர்களால் கைவிடப்பட்டு (ஆட்சியாளர்கள்) தத்தெடுக்கக் கூட ஆட்களற்று அநாதைகளாக இருக்கும் தமிழ் மக்களது உணர்வுகள் உணரப்பட வேண்டும். காலங்கள் போனாலும் காயங்கள் ஆறாது; வெந்தணலில் வேகும் மக்களைக் காண வேண்டும்.   

அவற்றை தமது மக்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும். அவற்றை அப்படியே படம் பிடித்துக் காட்ட வேண்டும். இவற்றை கடந்த பத்து ஆண்டுகளாகப் பெரும்பான்மையின மக்கள் காத்திரமான முறையில் முன்னெடுக்கவில்லை என்றே கூறலாம்.   

சில முற்போக்கான சக்திகள் இவற்றை முன்னெடுத்தாலும் அவர்களது குரல் தெற்கில் ஓங்கி ஒலிக்கவில்லை. அவர்களது குரல், குரலற்றுக் கிடக்கும் சகோதர மொழி பேசுகின்ற தமிழ் மக்களுக்கு ஆரோக்கியமான விளைவுகளைப் பெற்றுத் தரவில்லை.   

ஆகவே தமிழர் பிரதேசங்களுக்கு வந்து பெற்றுக் கொண்ட தகவல்களை அறிவு பூர்வமாக தங்களது பிரதேச மக்களுடன் பகிர்ந்து செயல் வடிவம் கொடுக்க வேண்டும். இது மாற்ற (தீர்க்க) முடியாது எனக் கருதப்படும் இனப்பிணக்கில் மாற்றத்தைக் கொண்டு வர வேண்டும்.   

இன்றைய வாழ்க்கை முறையில் நபரோ அன்றி நாடுகளோ தனித்து இயங்க முடியாது. இன்று நம்நாட்டின் மீது சர்வதேச நாடுகளது அழுத்தங்கள் அதிகரித்துக் காணப்படுகின்றன.   

இந்நிலையில் ஜெனீவாவில் எத்தகைய தீர்மானங்கள் எடுத்தாலும் எங்களை ஒன்றும் செய்ய முடியாது என வீர வசனங்கள் பேசி என்ன பலன் கிடைக்கப் போகின்றது? உனக்கு நாடு என்ன செய்தது என்பதை விடுத்து, இந்த நாட்டுக்கு நீ என்ன செய்தாய் என்பதே உயர்வான மொழி ஆகும்.   

இவ்வாறாக, கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் பாதிக் காலங்கள் ஆட்சி புரிந்த அப்போதைய ஜனாதிபதியும் இப்போதைய எதிர்க்கட்சித் தலைவருமான மஹிந்தவும் மீதிக் காலங்கள் ஆட்சி புரிகின்ற மைத்திரியும் இந்நாட்டின் சமபிரஜைகளான தமிழ் மக்களுக்கு என்ன செய்ய முடிந்தது? தமிழ் மக்களது நிலையில் இருந்து நோக்குகையில் ஒன்றுமில்லை. வெறுமை மாத்திரமே குடிகொள்கின்றது.   

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/ஆண்டுகளோ-பத்து-வார்த்தைகளோ-பொய்த்து/91-229405

 

பரி யோவான் பொழுதுகள்: பரி யோவானில் ஈபிகாரன்கள்

1 week 3 days ago
பரி யோவான் பொழுதுகள்: பரி யோவானில் ஈபிகாரன்கள்
 
%255BUNSET%255D
 
 
1989 ஆண்டு நவம்பர் மாதத்தின் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று, Yarl Hallல் ஒகஸ்ரின் மாஸ்டரின் Tution வகுப்பு முடிந்து, பிரதான வீதி வழியாக வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம்.
 
நல்லூர் பக்கம் போகும் நண்பர்கள் கோயில் வீதியடியில் விடைபெற, பரி யோவான் கல்லூரி தாண்டிப் போக வேண்டிய நாங்கள் நால்வரும் சைக்கிளை வீடு நோக்கி உழக்கி கொண்டிருந்தோம்.  பிரபுவும் திருமாறனும் முன்னால் போக இளங்கோவோடு நானும் அவர்களிற்கு பின்னால் வந்து கொண்டிருந்தோம். 
 
யாழ்ப்பாணத்தை இந்திய இராணுவம் ஆக்கிரமித்திருந்த கொடிய காலமது. இந்திய இராணுவத்தோடு இணைந்து செயற்பட்ட ஈபிக்காரன்கள், பிள்ளை பிடிகாரன்களாக உலாவந்த பயங்கர காலங்கள் அவை.  ஈபிக்காரன்களின் கட்டாய ஆட்சேர்ப்பிற்கு பயந்து பள்ளிக்கூடங்கள் மூடப்பட்டும் டியூடரிகள் பெடியள் இல்லாமல் வெறிச் சோடியும் போயிருந்த இருண்ட நாட்களில் இருந்து அப்போது தான் மெல்ல மெல்ல யாழ் நகரம் விடுபட்டுக் கொண்டிருந்தது. 
 
நேரம் பின்னேரம் ஆறு மணியைத் தாண்டியிருக்கும், யாழ் நகரில் இருள் மெல்ல மெல்ல கவியத் தொடங்கியிருக்க, நாங்கள் பரி யோவானின் பிரதான வாயிலை தாண்டிக் கொண்டிருந்தோம். பரி யோவான் வளாகத்தினுள் studiesற்கு போக விடுதி நண்பர்கள் Robert Williams மண்டபத்திற்கு வெளியே குழுமி நின்றதும் தெரிந்தது. ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் பரி யோவான் வளாகத்தினுள் எக் காரணம் கொண்டும் day scholars போக முடியாது என்பது கல்லூரி காலங்காலமாக கடைபிடித்து வந்த கட்டுப்பாடுகளில் ஒன்று. 
 
பரி யோவான் தேவாலயம் தாண்டி, Figg hallஐ நெருங்கும் போது, திருமாறனின் அம்மா எங்களிற்கு எதிர்பக்கமாக பதைபதைப்புடன் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தா. எங்களை வீதியோரமாக நிற்பாட்டி “சந்தியில காரொன்றில ஈபிகாரன்கள் நிற்கிறாங்கள்..நானும் உங்களோட வாறன்” என்று எச்சரித்து விட்டு, திருமாறனின் சைக்கிளில் அவ ஏறிக் கொண்டா. அம்மாமாரோடு போனா ஈபிக்காரன்கள் ஒன்றும் செய்ய மாட்டாங்கள் என்று திருமாறனின் அம்மா நினைத்திருக்கலாம்.
 
சைக்கிளை ஒரு பத்து உழக்கு உழக்கி அருளாந்தம் block அடி தாண்டியிருக்க மாட்டோம், Old Park சந்தி தாண்டி, சுண்டுக்குளி பக்கம் பார்த்துக் கொண்டு நின்ற கார், படாரென uturn அடித்து நாங்கள் வந்து கொண்டிருந்த பக்கமாக  திரும்பியதும், கார் நின்ற கடையடியிலிருந்து ரெண்டோ மூன்று பேர் துவக்கோடு வெளிப்பட்டதும் ஒரு சில கணங்களில் நடந்தேறி விட்டது. 
 
கார் சடாரென திரும்பிய சத்தத்திலும் கடையடியிலிருந்து ஓடி வந்த துப்பாக்கிதாரிகள் போட்ட கூச்சலிலும், பிரதான வீதியில் பயணித்துக் கொண்டிருந்த சனத்திற்கு கிலி பிடித்துக் கொண்டது. பிரதான வீதியைக் கடந்து பழைய பூங்கா வீதியால் போன ஒரு புலியைக் கண்டதால் அந்த அறுவான்களுக்கு கிலி வந்து வெருண்டடித்ததால் நடந்ததேறிய நாடகத்தின் ஆரம்பக் காட்சி தான் இவையென பின்னர் அறிந்து கொண்டோம்.
 
எங்களிற்கு முன்னால் போய் கொண்டிருந்த பிரபுவும் திருமாறனும் முன்னால் இருந்த வீட்டுக்குள் ஓட, தெருவில் இருந்த சனமும் அதே வீட்டுக்குள் ஓட, என்னோடு நின்ற இளங்கோ சொன்னான் “மச்சான், வீட்டுக்க கன சனம்.. நாங்க schoolற்குள்ள போவமடா”. சரியென்று சொல்ல முதல் அவனோடு சேர்ந்து என்னுடைய சைக்கிளும் uturn அடித்து, கல்லூரியின் பிரதான வாயிலை நோக்கி பறக்கத் தொடங்கியது.
 
டப்...டப்...டப்... துப்பாக்கி முழங்கும் ஓசையும், ஸ்....ஸ்...ஸ் என்று அதன் சன்னங்கள் தலைக்கு மேலால் பறந்த சத்தமும், “மச்சான் தலையை குனியடா” என்று இளங்கோ கத்தியதும் இன்றும் காதிற்குள் எதிரொலிக்கிறது. 
 
காற்றில் பறந்த சைக்கிள், பிரதான வாயிலின் சிறிய கேட்டை இடித்துக் கொண்டு, போய் நின்றதோ, விடுதி மாணவர்கள் குழுமி நின்ற Robert Williams மண்டபத்தடியில் தான். மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்க நின்ற எங்களை, விடுதி மாணவர்கள் அக்கறையோடு விசாரிக்க தொடங்கவும், பிரதான வாயிலின் சிறிய கேட்டை தள்ளிக் கொண்டு உள்ளே வந்த ஈபிக்காரன்கள், Principalன் office பக்கமிருந்த Tin shed வகுப்பறைகளை நோக்கி தங்களது தானியங்கி துப்பாக்கிகளிலிருந்து வேட்டுக்களைத் தீர்க்கவும் சரியாக இருந்தது.
 
சைக்கிளை போட்டு விட்டு, புத்தகங்களையும் எறிந்து விட்டு, விடுதி நண்பர்களோடு சேர்ந்து நாங்களிருவரும் Hostel பக்கம் ஓடத் தொடங்கினோம். Memorial Hostelலடிக்கு வர, வழமையாக தங்களது விடுதிக்குள் எங்களை அனுமதியாத விடுதி நண்பர்கள், “மச்சான் வாடா.. கெதியா வாடா” என்று கையை பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு போனார்கள். “எல்லோரும் கட்டிலுக்கு கீழே படுங்கோ” என்று யாரோ ஒரு Prefect சத்தமாக கத்த, நாங்கள் எல்லோரும் நெஞ்சம் பதைபதைக்க கட்டிலுக்கு அடியில் படுத்திக்கிடந்தோம்.
 
சிறிது நேரத்தில், “டேய்.. xxxxxx.. வெளில வாங்கடா...உங்களை round up பண்ணியிருக்கிறம்” என்று வெளியே அவங்களில் ஒருத்தன் கத்துவது கேட்டது. எங்களிற்கு முன்னால் இருந்த அறையிலிருந்து அண்ணாமார் கையை தலைக்கு மேலே தூக்கிக் கொண்டு வெளியே போக, நாங்களும் அவர்களை பின் தொடர்ந்தோம்.
 
Canteenற்கு முன்னால் இருந்த Tennis Court அடியில் குழுமியிருந்த எங்களை சுற்றி நாலோ ஐந்து ஈபிகாரன்கள் துப்பாக்கிகளோடு நின்றார்கள். “டேய் .. எங்களைக் கண்டு ஆரடா ஓடினது” ஈபிகரான்களின் பொறுப்பாளரைப் போன்றவன் கத்தினான். 
 
மோட்டு மூதேசிகள் பள்ளிக்கூடத்திற்குள் வந்து அறம்புறமாக சுட, வளாகத்திற்குள் இருந்த ஐம்பது மாணவர்களும் தான் ஓடினார்கள், இதில் யார் ஓடினது என்று  மொக்குக் கேள்வி கேட்டால்,  என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் அனைவரும் அமைதியாக இருந்தார்கள்.
 
“எனக்கு தெரியும்.. யார் ஓடினது என்று.. இப்ப பிடிக்கிறன் பார்” என்று பொறுப்பாளர் தன்னைத் தானே James Bond ஆக்கினார். “டேய்.. நீ போய்.. அந்தா அதில விழுந்து கிடக்கிற புத்தகத்தை எடுத்திட்டு வாடா” தன்னுடைய அல்லக்கை ஒன்றிற்கு பொறுப்பாளர் கட்டளைப் பிறப்பித்தார்.
 
ஈபிக்காரன் சுட்ட பயத்தில் எல்லோரும் தான் புத்தகத்தை வீசி விட்டு ஓடினாங்கள், இதுக்க யாருடைய புத்தகம் மாட்டுப்படப் போகுதோ என்று நாங்க பதற, ஈபி அல்லக்கை ஒரு CR கொப்பியோடு திரும்பியது. “ம..யூ..மயூரன்” ஈபியின் பொறுப்பாளர் எழுத்துக் கூட்டாத குறையாக புத்தகத்தில் எழுதியிருந்த பெயரை வாசித்தான்.
 
“மயூரன் யாரிங்கே.. வெளில வாடா” என்று அவன் கத்த, நாங்களும் மயூரனை தேடத் தொடங்கினோம். மயூரன் என்ற பெயரில் எங்களது கும்பலில் யாரும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. எங்களது பரி யோவான் கும்பலில் பரி யோவான் ஆலய போதகர் சர்வானந்தன், சில ஆசிரியர்கள், Prefects, மாணவர்கள் என்று எல்லோரும் இருக்க, யாரும் எதுவும் பேசத் துணியாத அந்தக் கணத்தில் தான் முன் வரிசையில் நின்ற சரவணபவன் அண்ணா ஈபிக்காரனிற்கு விளக்கம் கொடுக்க முன்வந்தார்.
 
“என்னென்டா அண்ணே.. மயூரன் ஒரு day scholar.. அவர் தன்ட கொப்பியை அவர்ட hostel friendற்கு குடுத்திட்டு வீட்ட போட்டார்.. அவர் இப்ப..” சரவணபவன் அண்ணா சொல்லி முடிக்கவில்லை கன்னத்தை பொத்தி ஈபிக்காரன் பளாரென்று அறைந்தான். “டேய்.. எங்களுக்கு நீ சுத்துறியா.. பேய்ப்.. xxxxx” பிஸ்டலை எடுத்து சரவணபவன் அண்ணாவின் மண்டையில் வைக்க எங்களுக்கு குலை நடுங்கியது.
 
“தம்பி.. இவர் ஒரு borderer.. இவருக்கு ஒன்றும் தெரியாது.. அவரை ஒன்றும் செய்யாதீங்கோ” சர்வானந்தன் போதகர் சரவணபவன் அண்ணாவின் உதவிக்கு வர “shut up.. you bastard” வெள்ளையங்கி போதகரிற்கு ஆங்கிலத்தில் அர்ச்சனை கிடைத்தது. 
 
“கொண்டு வாங்கடா இவனை” ஈபிக்கார பொறுப்பாளன் உத்தரவிட, அல்லக்கைகள் சரவணபவன் அண்ணாவின் கைகளை பின்புறமாக கட்டிக் கொண்டு, “நடவடா..” என்று தள்ளிக் கொண்டு, இருட்டில் கரைந்தார்கள்.
 
சில மாதங்களிற்கு முன்னர் தான் பரி யோவானின் மிகச் சிறந்த ஆளுமை நிறைந்த கிரிக்கெட் வீரனும், மாணவர்களால் பெரிதும் விரும்பபட்டவருமான அகிலனை, மண்டையன் குழுவின் கொலை வெறிக்கு பலிகொடுத்திருந்த பரி யோவான் சமூகம், இன்னுமொரு மாணவனையும் இழப்பதை தடுக்க அந்த இரவே உடனடியாக களத்தில் இறங்கியது. 
 
பரி யோவானின் அதிபர் Dr. தேவசகாயம், போதகர் சர்வானத்தன், மற்றும் ஆசிரியர்கள், இந்திய இராணுவத்தின் யாழ்ப்பாண தளபதியை சந்திக்க பழைய பூங்காவில் அமைந்திருந்த அவரது முகாமிற்கு உடனடியாக நேரடியாகவே சென்று கொடுத்த முறைபாட்டால், சரவணபவன் அண்ணாவின் உயிர் ஈபிகாரன்களினமிருந்து காப்பாற்றப்பட்டது.
 
ஆனால்.. A/L பரீட்சை எழுதிவிட்டு பெறுபேறுகளை எதிர்பார்த்து காத்திருந்த அறிவாளி என்று அறியப்பட்ட தேவகுமாரின் உயிரை ஈபிகாரன்கள் காவுகொண்டதை அந்த ஆண்டவனால் கூட தடுக்க முடியவில்லை. A/L சோதனையில் 3AC எடுத்த அறிவாளியையும் பலியெடுத்து விட்டுத் தான் ஈபிக்காரன்கள் யாழ்ப்பாண மண்ணை விட்டு இந்திய இராணுவத்தோடு கப்பலேறினார்கள்.
 
யாழ்ப்பாணத்தில் எண்பதுகளின் இறுதிக் காலங்களில் கோரத்தாண்டவமாடிய ஈபிக்காரன்களிற்கும் படுகொலைகள் பல புரிந்த மண்டையன் குழுவிற்கும் தலைமை தாங்கிய சுரேஷ் பிரேமச்சந்திரன் போனமுறை நடந்த  தேர்தலில்களில் தோற்று போனது மகிழ்ச்சியை தந்தது. 
 
விடுதலைப் புலிகளால் ஞானஸ்னானம் கொடுக்கப்பட்டு மீண்டும் தமிழ் தேசிய அரசியலில் இணைந்திருந்து, மிகக் தீவிரமான தமிழ் தேசிய நிலைப்பாடு எடுத்திருந்த அவரை, இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் கடந்த பிற்பாடும் தமிழ் மக்கள் தண்டிக்க தயாராகவே  இருந்திருக்கிறார்கள் என்பது அவரோடு இணைந்து அரசியல் பயணம் மேற்கொள்ள நினைத்த நினைக்கும் தரப்புக்களிற்கு எச்சரிக்கையாக இருக்கட்டும். 
 
Checked
Fri, 02/22/2019 - 06:27
அரசியல் அலசல் Latest Topics
Subscribe to அரசியல் அலசல் feed