அரசியல் அலசல்

தனிச்சிங்கள வாக்குகள் எதிர் மூவின வாக்குகள்? நிலாந்தன்

52 minutes 49 seconds ago
தனிச்சிங்கள வாக்குகள் எதிர் மூவின வாக்குகள்? நிலாந்தன்

August 18, 2019

 

சில வாரங்களுக்கு முன்பு டான் டிவியின் அதிபர் குகநாதன் முகநூலில் பின்வருமாறு ஒரு குறிப்பை எழுதி இருந்தார்………
‘சிங்கள மக்கள் தெரிவு செய்யப் போகும் அடுத்த ஜனாதிபதி!
சிறுபான்மையினரின் வாக்குகள் இல்லாமல் யாரும் ஜனாதிபதி தேர்தலில் வெற்றி பெற முடியாது என்று பலரும் எழுதி வருகின்றனர்.ஒரு சின்னக் கணக்கு.
பதிவு செய்யப்பட்ட மொத்த வாக்காளர்-15,992,096.
வாக்களிப்பவர்கள் அதிகபட்சம் 80 வீதம்-12,793,676.
வெற்றிபெறத் தேவையானது-6,396,839.
தனிச்சிங்கள் வாக்காளர்கள்-11,302,393.
அவர்களில் வாக்களிப்பவர்கள் 80 வீதம்-9,041,914.
இந்த வாக்குகளில் 70.74 வீதம்-6,396,839.
ஆக சிங்கள மக்களின் வாக்குகளில் 70.74 வீத வாக்குகளைப் பெறுகின்ற ஒருவரால் சிறுபான்மையினர் வாக்குகள் ஒன்று கூட இல்லாமல் ஜனாதிபதி ஆகிவிடமுடியும்.இந்தத் தேர்தலிலும் சிறுபான்மையினர் வாக்குகள் ஜனாதிபதியை தீர்மானிப்பதை பெரும்பான்மையான சிங்கள மக்கள் விரும்பவில்லை என்று தெரிகின்றது. பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்!’

குகநாதனின் கணக்கில் ஒரு தர்க்கம் உண்டு. 2015ஆம் ஆண்டு தேர்தல் முடிவுகளை இலங்கை வரைபடத்தில் நிறந்தீட்டிப் பார்த்தால் ஒரு விடயம் தெளிவாகத் தெரியவரும். மைத்திரிபால சிறிசேனவின் கூட்டு எதிரணி தமிழ் பகுதிகளில்தான் பெருமளவு வெற்றி பெற்றது. அதேசமயம் சிங்களப் பகுதிகளில் அக்கூட்டு எதிரணி கொழும்பு, கண்டி,கம்பகா திகாமடுல்ல ஆகிய பகுதிகளில்தான் வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. மஹிந்த 47.58 வீத வாக்குகளைப் பெற்றார். மைத்திரிபால சிறிசேன 51.28 விகிதத்தை பெற்றார். அதாவது மஹிந்த 3.07 விகித வாக்குகளால் தோல்வியுற்றார்.

இது ஓர் அரும்பொட்டு வெற்றி இந்த வெற்றிக்கு பெருமளவு காரணம் தமிழ் முஸ்லிம் மலையக வாக்குகளே
அதே ஆண்டு ஓகஸ்ற் மாதம் நிகழ்ந்த நாடாளுமன்றத்திற்கான பொதுத் தேர்தலில் சிங்கள மக்கள் மத்தியில் மாற்றத்தின் அலை ஒன்று வீசியது. எனினும் நல்லாட்சிக்கான ரணில்-மைத்திரி கூட்டுக்கு கிடைத்தது 45.66 விகிதமாகும.; மகிந்த ராஜபக்ஷ அணிக்கு கிடைத்தது 42.38 விகிதமாகும். அதாவது 3.28 விகித வேறுபாட்டில் ரணில் மைத்திரி அணி வெற்றி பெற்றது. ஜனாதிபதி தேர்தலுக்குப் பின் ஒரு வெற்றி அலை வீசிய போதிலும் மகிந்த அணிக்கும் ரணில் மைத்திரி அணிக்கும் இடையிலான வாக்கு விகித வித்தியாசம் எனப்படுவது 3.28 விகிதம்தான்.

அதன் பின் நிகழ்ந்த கூட்டுறவு சபைகளுக்கான தேர்தலில் ராஜபக்ச அணி பெருவெற்றி பெற்றது. அந்த வெற்றியைப் கண்டு அஞ்சியே ரணல் – மைத்திரி அரசாங்கம் உள்ளூராட்சி மன்றங்களுக்கான தேர்தல்களை ஒத்திவைத்தது. முடிவில் கடந்த ஆண்டு தேர்தல்களை நடாத்தியது. அத்தேர்தலில் ராஜபக்ச அணி தாமரை மொட்டுச் சின்னத்தின் கீழ் பொது ஜன பெரமுன என்ற கட்சியாக போட்டியிட்டு பெருவெற்றி பெற்றது. அந்த வெற்றிதான் மைத்திரியைக் குழப்பியது. அதன் விளைவே கடந்த ஒக்டோபர் மாதம் நிகழ்ந்த ஆட்சிக் குழப்பம் ஆகும்.

பொது ஜன பெரமுன எனப்படுவது யுத்த வெற்றியின் குழந்தை. யுத்த வெற்றியை நிறுவன மயப்படுத்தி அதைக் கட்டிறுக்கமான ஒரு கட்சியாக மகிந்த கட்டி எழுப்பியுள்ளார். மகிந்த ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் பாரம்பரியத்தில் வந்தவர். ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியைக் கட்டி எழுப்பியதில் ராஜபக்ஷக்களுக்கு பெரிய பங்கு உண்டு. எனினும் சந்திரிக்காவின் கண்டிச் சிங்கள மேட்டுக்குடி வம்சத்துக்கு நிகராக நின்று பிடிப்பதில் ராஜபக்ஷக்களுக்கு அடிப்படையான சவால்கள் முன்பு இருந்தன. ஆனால் யுத்த வெற்றியின் மூலம் தனக்கு முன்பு ஆட்சி செய்த மேட்டுக்குடி கண்டிச் சிங்கள வம்சங்கள் எதனாலும் முடியாத ஒன்றை ராஜபக்ச சாதித்துக் காட்டினார.;

வெல்ல முடியாது ஒர் அமைப்பு என்று நம்பப்பட்ட புலிகள் இயக்கத்தை அவர் தோற்கடித்தார். அதன்மூலம் தனக்கு முன்பு ஆட்சி செய்த கண்டிச் சிங்கள மேட்டுக்குடிகளுக்கு எதிராகத் தன்னை தோற்கடிக்கப்பட முடியாத ஒருவராக ஸ்தாபித்தார.; பண்டாரநாயக்காக்களின் கட்சியாகக் காணப்பட்ட ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சிக்குள் தனது முதன்மையை ஸ்தாபிப்பதை விடவும் தனது யுத்த வெற்றிகளையே ஒரு கட்சியாகக் கட்டியெழுப்புவது என்று அவர் முடிவெடுத்தார். அப்படி முடிவெடுத்துக் கட்டி எழுப்பப்பட்டதே தாமரை மொட்டுக் கட்சியான பொது ஜன பெரமுன. இதன் மூலம் ராஜபக்சக்கள் யுத்த வெற்றியைத் தமது குடும்பச் சொத்தாக்கி அதை நிறுவனமயப்படுத்தியும் விட்டார்கள்.

‘கடந்த உளூராட்சி மன்றத் தேர்தலில் இக்கட்சி ஐந்து மில்லியன் வாக்குகளைப் பெற்றது. ஆசியாவிலேயே சீனக் கொம்மியூனிஸ்ட் கட்சிக்கு அடுத்த படியாக இரண்டாவது பெரிய கட்சி அதுவென்றும் டிஜிட்டல் தளங்களிலில் அது பெரிய செல்வாக்கைச் செலுத்துகின்றது என்றும்’ சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் செயலாளர் எஸ்.பி.திசாநாயக்க தெரிவித்துள்ளார்.

மேற்கண்டவை அனைத்தையும் தொகுத்துப் பார்த்தால் ஒன்று தெளிவாகத் தெரியவரும் 2009 இல் இருந்து மஹிந்ததான் சிங்கள-பௌத்த பெருந் தேசிய வாதத்தின் கேள்விக்கிடமற்ற தலைவராக காணப்படுகிறார.; 2015இல் அவரைத் தோற்கடித்தது தமிழ் முஸ்லிம் வாக்குகள்தான். சிங்கள பௌத்த பெருந்தேசிய வாதத்தை பொறுத்தவரை மஹிந்த தான் அதன்; தலைவர்.

2015இல்; மைத்திரி கட்சியை இரண்டாக உடைத்தார். அதுதான் மஹிந்தவின் தோல்விக்கான வழிகளைத் திறந்து விட்டது .ஆனால் 2015இலிருந்து தொடர்ச்சியாக நடந்த எல்லா தேர்தல்களிலும் மஹிந்ததான் சிங்கள பௌத்த தேசியவாதத்தின் இதயத்தில் அமர்ந்து இருக்கிறார் என்ற செய்தி தேர்தல் முடிவுகளில் வெளிப்பட்டது. இப்பொழுது மகிந்த யுத்த வெற்றி வாதத்தை நன்கு நிறுவன மயப்படுத்தி அதை ஒரு கட்சியாகக் கட்டி எழுப்பி விட்டார். பிளவுண்ட ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் பெருந்துண்டு மகிந்தவிடம் சென்று விட்டது. அக் கட்சியின் சிதைவின் மீது பொது ஜன பெரமுன கட்டியெழுப்பப்படுகிறது. பொது ஜன பெரமுனவின் ஜனாதிபதி வேட்பாளராக யுத்த வெற்றி நாயகர்களில் ஒருவரான கோத்தபாயவை அறிவிக்கப்பட்ருக்கிறார்.

யுத்த வெற்றி வாதம் எனப்படுவது 2009 க்குப் பின்னரான சிங்கள பௌத்த பெருந்தேசிய வாதத்தின் ஆகப் பிந்திய வளர்ச்சிதான். எனவே யுத்த வெற்றி வாதத்தை ஒரு கட்சியாகக் கட்டியெழுப்பியதன் மூலம் சிங்கள பௌத்த பெருந்தேசிய வாக்;குகளை அப்படியே கொத்தாக அள்ளியெடுக்க ராஜபக்ச சகோதரர்கள் திட்டமிடுகிறார்கள். இவ்வாறு ராஜபக்ச சகோதரர்கள் தனிச் சிங்கள வாக்குகளை இலக்கு வைத்து தமது வியூகத்தை வகுக்கும் வகுத்திருக்கும் ஒரு பின்னணியில் ரணில் விக்கிரமசிங்க என்ன செய்யப் போகிறார்?
அவர் இன்னமும் வேட்பாளரை அறிவிக்கவில்லை. அந்த அறிவிப்பை காலம் தாழ்த்துவதன் மூலம் சஜித்தின் ஆதரவாளர்களை எப்படிச் சமாளிக்கலாம் என்று அவர் சிந்திக்கிறார். கட்சித் தலைமையை அவர் வேறு யாரிடமாவது கையளிக்கத்; தயாரா?

அவருடைய தரப்பு வேட்பாளர் யாராகவும் இருக்கலாம் ஆனால் அந்த வேட்பாளர் மூவின வாக்குகளை திரட்டும் ஒருவராக இருக்கவேண்டும். ஆனால் அவ்வாறு மூவின வாக்குகளைத் திரட்டப்போகும் வேட்பாளருக்குப் பின்வரும் சவால்கள் உண்டு.
முதலாவது சவால் – ஈஸ்டர் குண்டு வெடிப்புக்குப் பின் ஒரு பகுதி சிங்களப் பொதுக் கூட்டு உளவியல் எனப்படுவது உறுதியான ஒரு தலைமைத்துவத்தை கோரத் தொடங்கிவிட்டது. அப்படி ஓர் உறுதியான தலைமை யுத்த வெற்றி வாதிகள் மத்தியில்தான் உண்டு. லிபரல் ஜனநாயக முகமூடி அணிந்த சிங்கள பௌத்த பெருந்தேசிய வாதிகள் மத்தியில் உண்டா?

இரண்டாவது சவால் – ஒரு புதிய மாற்றத்தை அல்லது பெருந்திருப்பத்தை ஏற்படுத்தத் தேவையான ஒரு புத்துணர்ச்சி மிக்க கூட்டு உளவியலைக் கட்டியெழுப்ப வல்ல ஆளுமை மிக்க தலைவர்கள் எவரும் அந்த அணியிடம் இல்லை. 2015இல் மைத்திரிபால சிறிசேன அப்படி ஒரு வேட்பாளர் போல தோன்றினார். அப்பொழுதும் கூட அவருடைய அமைச்சின் கீழ் வேலை செய்த சில தமிழ் மருத்துவர்கள் சொன்னார்கள்…….அவர் காட்டும் லிபரல் ஜனநாயக முகம் ஒரு முகமூடி என்று. தென்னிலங்கையில் நடந்த ஒரு கருத்தரங்கில் உரைகள் யாவும் சிங்களத்தில் அமைந்திருந்த பொழுது அதைச் சுட்டிக்காட்டிய தமிழ் மருத்துவர்களிடம் நீங்கள் சிங்களம் பழகுங்கள் என்று அவர் கூறியதாகத் தகவல் உண்டு.

இப்பொழுது மைத்திரியின் முகமூடி கிழிந்து விட்டது. இனி அவரைப் போல யாரைக் கொண்டு வந்தாலும் அது முகமூடியா நிஜமா என்று தமிழ் மக்கள் சந்தேகிப்பார்கள். முஸ்லிம் மக்களும் சந்திப்பார்கள.; ஏன் மைத்திரி வாக்களித்த சிங்கள மக்களும் சந்திப்பார்கள்.அதாவது மாற்றத்தை குறித்து புத்துணர்ச்சி மிக்க எதிர்பார்ப்புக்களும் நம்பிக்கைகளும் நாட்டில் இப்பொழுது இல்லை. இது ரணில் அணிக்குப் பாதகமான அம்சம்.

மூன்றாவது சவால்;. 2015இல் பிளக்கப்பட்ட ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியானது இப்பொழுது பெருமளவுக்கு மீள இணைக்கப்பட்டு அதில் பெரும்பகுதி மகிந்தவோடு நிற்கிறது. சிறு துண்டு மைத்திரியோடு நிற்கிறது.

நாலாவது சவால்;. தமிழ் மக்களின் கூட்டுக் உளவியல் 2015ல் காணப்பட்டதை போல இப்பொழுது இல்லை. கூட்டமைப்பின் மீதும் ரணிலின் மீதும் அதிருப்தியும் கோபமும் அதிகரித்துக் காணப்படுகின்றன. கம்பெரலிய துரித அபிவிருத்தித் திட்டத்தின் கீழ் திருத்தப்பட்ட விதிகள் மைதானங்கள் கட்டப்பட்ட கட்டிடங்கள் எல்லாவற்றையும் மேவிக்கொண்டு நாவற்குழியில் கட்டப்பட்டு வரும் விகாரை தெரிகிறது, கன்னியா தெரிகிறது, பழைய செம்மலை தெரிகிறது. எனவே தமிழ் மக்களின் கூட்டுக் உளவியலை ராஜபக்சவுக்கு எதிராக திரட்டுவது என்ற ஓர் உத்தியில் மட்டுமே கூட்டமைப்பும் ரணிலும் தொங்க வேண்டி இருக்கும்.

ஐந்தாவது சவால் – முஸ்லிம் வாக்குகள். ஈஸ்டர் குண்டுவெடிப்பின் பின் முஸ்லிம் சமூகம் பெருமளவிற்கு தற்காப்பு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டது. வெல்ல முடியாத பேரினவாதத்தோடு மோதுவதை விடவும் அதோடு சுதாகரித்துக் கொள்ளலாம் என்று ஒரு தரப்பு முஸ்லிம்கள் யோசிக்கிறார்கள். சில நாட்களுக்கு முன்பு முன்னாள் கிழக்கு முதலமைச்சர் ஆற்றிய உரையில் வெற்றி பெறும் தரப்பு எது என்று பார்த்துத் தாம் முடிவெடுக்க போவதாக தெரிவித்திருக்கிறார். ஆனால் 2015இல் மாற்றத்துக்காக விழுந்த வாக்குகளில் முஸ்லிம்களின் வாக்குகளும் கணிசமானவை. முஸ்லிம் கூட்டுக் உளவியல் 2015இல் காணப்பட்டதை போல இப்பொழுதும் காணப்படுகிறதா?

ஆறாவது சவால் – 2015இல் ஆட்சி மாற்றத்திற்காக ஒரு பகுதி மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளர்களும் லிபரல் ஜனநாயக வாதிகளும் பல்கலைக்கழக புத்திஜீவிகளும் கருத்துருவாக்கிகளும்; படைப்பாளிகளும் மத குருக்களும் தென்னிலங்கையில் ஒரு கூட்டாகத் திரண்டு வேலை செய்தார்கள.; ஆனால் இம்முறை அப்படி மாற்றத்தை குறித்த ஓர் அலையை உருவாக்குவது யார்? அக்காலகட்டத்தில் அரசியல்வாதிகள் மீதும் வாக்காளர்கள் மீதும் தார்மீகத் தலையீட்டை மேற்கொள்ளவல்ல சோபித தேரர் போன்றவர்கள் இருந்தார்கள். ஆனால் இப்பொழுது சோபித தேரர் இல்லை. இருப்பதெல்லாம் ஞானசார தேரர்களும் ரத்தின தேரர்களும்தான.;இதுவோர் எதிர் மறை வளர்ச்சி.

எனவே மேற்கண்ட அனைத்தையும் தொகுத்துப் பார்த்தால் ராஜபக்ச அணியின் யுத்த வெற்றி வாதத்திற்கு எதிராக நின்று பிடிக்கக்கூடிய ஒரு வேட்பாளருக்குப் பாதகமான அம்சங்களே அதிகம் உண்டு. இப்பாதகமான அம்சங்களை எதிர்கொண்டு மூவினத்து வாக்குகளைக் கொத்தாகத் திரட்டக் கூடிய ஒரு வேட்பாளர் யார்?  #தனிச்சிங்கள  #வாக்குகள் #மூவின #சிறுபான்மையினர்

 

http://globaltamilnews.net/2019/129090/

களமிறங்கினார் கோத்தா விடாப்பிடியில் ரணில் - சஜித்

1 day 2 hours ago
களமிறங்கினார் கோத்தா விடாப்பிடியில் ரணில் - சஜித்

முன்னாள் ஜனா­தி­பதி மஹிந்த ராஜ­பக்ஷ தரப்பின் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக அவரின் சகோ­த­ரரும் முன்னாள் பாது­காப்பு செய­லா­ள­ரு­மான கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ கள­மி­றக்­கப்­ப­டுவார், பெய­ரி­டப்­ப­டுவார் என பர­வ­லாக எதிர்­பார்க்­கப்­பட்­டி­ருந்த சூழலில் கடந்த ஞாயிற்­றுக்­கி­ழமை அது நடந்­தது. ஸ்ரீலங்கா பொது­ஜன பெர­மு­னவின் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக முன்னாள் பாது­காப்பு செய­லாளர் கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷவை  எதிர்க்­கட்சித் தலைவர் மஹிந்த ராஜபக் ஷ உத்­தி­யோ­க­பூர்­வ­மாக கடந்த ஞாயிற்­றுக்­ கி­ழமை அறி­வித்தார். 

ஸ்ரீலங்கா பொது­ஜன பெர­மு­னவின் முத­லா­வது தேசிய சம்­மே­ளனம் கடந்த ஞாயிற்­றுக்­கி­ழமை கொழும்பு சுக­ததாச உள்­ளக அரங்கில் நடை­பெற்­றது. அதில்   பொது­ஜன பெர­மு­னவின் தலை­வ­ராக எதிர்க்­கட்சித் தலைவர் மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ

தெரி­வு­செய்­யப்­பட்டார். அதன் பின்னர் கட்­சியின் தலைவர் என்ற அடிப்­ப­டையில் அதன் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷவை மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ பகி­ரங்­க­மாக அறி­வித்தார். 

கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷவே மஹிந்த தரப்பின் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக வருவார் என பர­வ­லாகக் கடந்த இரண்டு வரு­டங்­க­ளுக்கு மேலாக அறி­விக்­கப்­பட்டு வந்­தது. அதற்­கான ஆரம்பக் கட்ட காய் ந­கர்த்­தல்­களில் கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷவும் முழு­வீச்சில் ஈடு­பட்­டி­ருந்தார். வியத்­மக மற்றும் எலிய போன்ற அமைப்­புகள் உரு­வாக்­கப்­பட்டு கோத்­த­பாய ராஜபக் ஷ ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக பிர­க­ட­னப்­ப­டுத்­தப்­பட வேண்டும் என்ற விடயம் தொடர்ச்­சி­யாக வலி­யு­றுத்­தப்­பட்டு வந்­தது. 

அதே­போன்று கூட்டு எதி­ர­ணியில் அங்கம் வகிக்கும் பெரும்­பா­லான பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பி­னர்கள் கோத்­த­பாய ராஜபக்ஷவை வேட்­பா­ள­ராகப் பிர­க­ட­னப்­ப­டுத்த வேண்டும் எனக் கோரி­ வந்­தனர். எப்­ப­டி­யி­ருப்­பினும் ஸ்ரீலங்கா பொது­ஜன பெர­மு­னவின் சார்பில், ஜனா­தி­பதி வேட்­பாளர் தொடர்பில் இறுதி முடிவு எடுக்கும் அதி­காரம் எதிர்க்­கட்சித் தலைவர் மஹிந்த ராஜ­பக் ஷவிடம் வழங்­கப்­பட்­டி­ருந்­தது. அவ­ரிடம் ஐந்து பெயர்கள் காணப்­பட்­டன. கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ, சமல் ராஜ­பக் ஷ, பசில் ராஜ­பக் ஷ, தினேஷ் குண­வர்த்­தன, குமார வெல்­கம ஆகி­யோரின் பெயர்கள் மஹிந்த ராஜ­பக் ஷவின் பரி­சீ­ல­னையில் இருந்­தன. மற்றும் தற்­போ­தைய ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சே­னவின் பெயரும் மஹிந்த ராஜ­பக் ஷவின் பரி­சீ­ல­னையில் இருந்­த­தாகத் தெரி­விக்­கப்­பட்­டது. 

எனினும் இறு­தியில் இந்தப் பெயர்­களில் கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷவின் பெயரையே மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ தெரி­வு செய்திருக்கின்றார்.  அத­ன­டிப்­ப­டையில் கட்­சி­க­ளுடன் கலந்­து­ரை­யாடி கோத்­த­பாய ராஜபக் ஷவை  பொது­ஜன பெர­மு­னவின் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக மஹிந்த அறி­வித்­தி­ருக்­கின்றார். அவ­ரது பெயர் அறி­விக்­கப்­பட்­டதும் சாதக பாதக விமர்­ச­னங்கள் வந்­து­ கொண்­டி­ருக்­கின்­றன. மறு­புறம் கோத்­த­பாய ராஜபக் ஷ பௌத்த புனித ஸ்தலங்­க­ளுக்கு விஜயம் செய்து சமய வழி­பா­டு­களிலும் ஈடு­பட்டு வரு­கின்றார்.   கூட்டு எதி­ர­ணிக்­குள்ளும் கோத்­த­பாய ராஜபக் ஷ தொடர்பில் எதிர்­மறை கருத்­து­க்கள் நில­வி­ வந்­தன. குறிப்­பாக குமார வெல்­கம ஆரம்­பத்­தி­லி­ருந்தே கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராகப் பெய­ரி­டப்­ப­டு­வதை விரும்­ப­வில்லை. அவர் அந்த முடிவை கடு­மை­யாக விமர்­சித்­து­ வந்தார். அதன் கார­ண­மாக குமார வெல்­கம தற்­போது கூட்டு எதி­ர­ணி­யி­லி­ருந்து விலகி சுதந்­தி­ரக் கட்­சி­யி­லேயே மீண்டும் தஞ்­ச­ம­டைந்­து­ விட்டார். 

அதே­போன்று பொது­ஜன பெர­மு­னவில் கூட்டுக் கட்­சி­யாக அங்கம் வகிக்கும் வாசு­தேவ நாண­யக்­கா­ரவும் கோத்­த­பாய ராஜ­ப க் ஷ தொடர்பில்   வித்­தி­யா­ச­மான நிலைப்­பாட்டைக் கொண்­டி­ருந்தார். எனினும் தற்­போது அவர் கோத்­தா­வுக்கு ஆத­ரவு வழங்கத் தயா­ரா­கி­யுள்ளார் என்றே தெரி­கின்­றது. அதே­போன்று பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பினர் டிலான் பெரே­ராவும் கோத்­த­பாய ராஜபக்ஷ தொடர்பில் கடந்த காலங்­களில் விமர்­ச­ன­மான பார்­வையைக் கொண்­டி­ருந்தார். கோத்­தாவை விட வேறு யாரா­வது வேட்­பா­ள­ராக வந்தால் நன்­றாக இருக்கும் என்றும் அவர் கூறி­ வந்தார். எனினும் தற்­போது கோத்­த­பாய ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக அறி­விக்­கப்­பட்­டுள்ள நிலையில் அவ­ருக்கு ஆத­ரவு வழங்கத் தயார் என பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பினர் டிலான் பெரே­ராவும் பகி­ரங்­க­மாக அறி­வித்­தி­ருக்­கிறார். 

26.jpg

தமிழ்ப்பேசும் மக்­க­ளுக்­கான அர­சியல் தீர்வு விடயம் தொடர்­பா­கவே டிலான் பெரேரா கோத்­த­பா­யவின் விவ­கா­ரத்தில் முரண்­பட்­டி­ருந்தார். எனினும் தற்­போது தமிழ்ப்பேசும் மக்­க­ளுக்­கான நியா­ய­மான ஓர் அர­சியல் தீர்வு விட­யத்தில் கோத்தா தரப்­பி­லி­ருந்து நல்ல முடிவை எதிர்­பார்க்­கலாம் என நம்­பு­வ­தாக டிலான் பெரேரா அறி­வித்­தி­ருக்­கின்றார். அது­மட்­டு­மன்றி ஐக்­கிய தேசி­யக்­ கட்­சிக்கு எதி­ரான தரப்பு என்ற வகையில் கோத்­தாவை ஆத­ரிப்­பதைத் தவிர வேறு வழி­யில்லை என்றும் டிலான் பெரேரா தெரி­வித்­தி­ருக்­கின்றார். 

அந்­த­ வ­கையில் பல்­வேறு தடைகள், முரண்­பா­டுகள், சிக்­கல்­க­ளுக்கு மத்­தியில் கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக அறி­விக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கின்றார். பல்­வேறு நெருக்­க­டி­க­ளுக்கு மத்­தியில் அவ­ருக்­கான கதவை மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ 

திறந்தி­ருக்­கி­றார்.  அடுத்த கட்­ட­மாக மஹிந்த தரப்பு ஜனா­தி­பதித் தேர்­த­லுக்­கான கொள்கைப் பிர­க­ட­னத்தைத் தயா­ரிக்கும் செயற்­பாட்டில் மிகத் தீவி­ர­மாக ஈடு­பட்­டுள்­ள­தாகத் தெரி­கி­றது. 

அது­மட்­டு­மன்றி பல்­வேறு தரப்­பி­ன­ரிடம் பேச்­சு­வார்த்தை நடத்தும் முயற்­சி­க­ளிலும் பொது­ஜன பெர­முன ஈடு­பட்டு வரு­வ­தாகத் தெரி­கி­றது. குறிப்­பாக பல்­வேறு அர­சியல் கட்­சி­க­ளுடன் ஜனா­தி­பதித் தேர்தல் விட­யத்தில் பேச்­சு­வார்த்தை நடத்­து­வ­தற்கு பொது­ஜன பெர­முன எதிர்­பார்க்­கி­றது. வடக்கு, கிழக்கு தமிழ்ப்பேசும் கட்­சி­க­ளுடன் பேச்­சு­வார்த்தை நடத்­து­வ­தற்­கான ரா­ஜ­தந்­திர முயற்­சி­களில் பொது­ஜன பெர­முன ஈடு­ப­டு­மெனத் தெரி­ய­வ­ரு­கி­றது. எப்­ப­டி­யி­ருப்­பினும் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ளரை அறி­விக்கும் விட­யத்தில் மஹிந்த தரப்பு முதல் அடியை எடுத்து வைத்­தி­ருக்­கி­றது. ஆளும் கட்­சியின் வேட்­பாளர் அறி­விக்­கப்­ப­டு­வ­தற்கு முன்­ன­ரா­கவே மற்றும் ஆளும் கட்சி வேட்­பாளர் யார் என்­பதை ஊகிக்க முடி­யாத சூழ­லிலும் எதிர்க்­கட்சி தனது வேட்­பா­ளரை பிர­க­ட­னப்­ப­டுத்­தி­யி­ருக்­கி­றது. 

இது தொடர்பில் கருத்து வெளி­யிட்­டி­ருந்த எதிர்க்­கட்சித் தலைவர் மஹிந்த ராஜபக் ஷ ஆளும் கட்­சி­யி­லி­ருந்து ரணில் விக்­­ர­ம­சிங்க, சஜித் பிரே­ம­தாஸ , கரு ஜய­சூ­ரிய என யார் வந்­தாலும் தமது தரப்­புக்கு சவால் இல்லை என்றும் தாம் ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலில் வெற்­றி­யீட்­டு­வது உறுதி என்றும் தெரி­வித்­தி­ருக்­கின்றார். 

இவ்­வாறு மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ தரப்பின் கதவு திறக்­கப்­பட்­டுள்ள நிலையில் ஆளும் கட்­சியின் ஜனா­தி­பதி வேட்­பாளர் விவ­காரம் இன்னும் திண்­டாட்­ட­மா­கவே காணப்­ப­டு­கின்­றது. பிர­தமர் ரணில் விக்­­ர­ ம­சிங்க, தான் ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலில் போட்­டி­யிட வேண்டும் என்­பதில் உறு­தி­யாக இருக்­கின்றார். அதற்­கான அர­சியல் காய்­ந­கர்த்தல் மற்றும் முயற்­சி­க­ளிலும் அவர் தொடர்ந்தும் மும்­மு­ர­மாக ஈடு­பட்டு வரு­கின்றார். மறு­புறம் கட்­சியின் பிரதித் தலை­வரும் அமைச்­ச­ரு­மான சஜித் பிரே­ம­தா­ஸவும் தான் இம்­முறை ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலில் போட்­டி­யிட வேண்டும் என்­பதில் மிகவும் உறு­தி­யாக இருக்­கின்றார். இந்த நிலை­யி­லேயே இரு­வ­ருக்­கு­மி­டை­யி­லான முரண்­பாடு தொடர்ந்து நீடித்­து வருகின்றது. இரு­வரில் ஒருவர் கூட விட்­டுக்­கொ­டுப்­ப­தாக இல்லை. 

கடந்­த­ வாரம் ரணில் விக்­­ர­ம­சிங்­க­வுக்கும் சஜித் பிரே­ம­தா­ஸ­வுக்கும் இடையில் இது தொடர்பில் பல்­வேறு எதிர்­பார்ப்­புக்கு மத்­தியில் நடை­பெற்ற சந்­திப்­பிலும் எந்­த­வி­த­மான இணக்­கமும் காணப்படவில்லை. இந்தச் சந்­திப்பில் இரு­வ­ருமே தாம் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ளர்­க­ளாக போட்­டி­யிட வேண்டும் என்­பதில் உறு­தி­யாக இருந்­துள்­ளனர். எனவே அந்தச் சந்­திப்பு எந்­த­வி­த­மான இணக்­கப்­பாடும் இன்றி முடி­வ­டைந்­தது. 

அது மட்­டு­மன்றி அமைச்சர் ஹரீன் பெர்­னாண்­டோவின் ஏற்­பாட்டில் பது­ளையில் நடை­பெற்ற கூட்­ட­மொன்­றிலும் சஜித் பிரே­ம­தாஸ கலந்து கொண்டு, தான் நிச்­ச­ய­மாக ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலில் போட்­டி­யி­டுவதாகப் பகி­ரங்­க­மாக அறி­வித்­தி­ருந்தார். அது­மட்­டு­மன்றி அவர் தனது ஆத­ர­வா­ளர்கள் ஊடாகத் தொடர்ச்­சி­யாக தான் போட்­டி­யிட வேண்டும் என்ற விட­யத்தை வலி­யு­றுத்தி வரு­கின்றார். இந்த நிலையில் ஐக்­கிய தேசி­யக் கட்சி தலை­மை­யி­லான ஜன­நா­யக தேசிய கூட்­ட­ணியை அமைக்கும் முயற்­சி­களும் இடம்­பெற்று வரு­கின்­றன. தேசிய கூட்­ட­ணியை அமைத்தன் பின்­னரே ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ளரை அறி­விக்க வேண்டும் என ரணில் தரப்பு கூறி­ வ­ரு­கின்­றது. அதே­போன்று தேசிய கூட்­ட­ணியை அமைப்­ப­தற்கு முன்­ப­தாக வேட்­பாளர் அறி­விக்­கப்­ப­ட­ வேண்­டு­மென சஜித் தரப்பு கூறி­ வ­ரு­கின்­றது. இந்தச் சூழலில் வேட்­பாளர் விவ­கா­ரமும் இழு­ப­றியில் இருந்து வரு­வ­துடன் தேசிய கூட்­ட­ணியை உரு­வாக்கும் பணி­களும் ஸ்தம்­பி­த­ம­டைந்­துள்­ளன. இரண்டு தரப்­பி­ன­ரையும் ஓர் இணக்­கப்­பாட்­டுக்குக் கொண்டு வரும் முயற்­சிகள் தொடர்ந்தும் முன்­னெ­டுக்­கப்­பட்டு வரு­கின்­ற­போ­திலும் அவை வெற்­றி­பெ­று­வ­தாகத் தெரி­ய­வில்லை. 

இந்­நி­லையில் சில தினங்­க­ளுக்கு முன்னர் அமைச்­சர்­க­ளான சஜித் பிரே­ம­தா­ஸவும் ராஜித சேனா­ரத்­னவும் சந்­தித்து பேச்­சு­வார்த்தை நடத்­தி­யி­ருந்­தனர். இதன்­போது தேசிய கூட்­ட­ணியை அமைத்­ததன் பின்னர் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ளரைத் தெரிவு செய்­வதே பொருத்­த­மா­னது என அமைச்சர் ராஜித சேனா­ரத்ன சஜித் பிரே­ம­தா­ஸ­விடம் எடுத்­து­ரைத்­த­தாகத் தெரி­விக்­கப்­ப­டு­கின்­றது. அப்­போது ஒரு குறிப்­பிட்டளவில் இந்த விட­யத்­துக்கு சஜித் பிரே­ம­தாஸ இணங்­கி­ய­தா­கவும் தெரி­விக்­கப்­ப­டு­கின்­றது. எனினும் அது தொடர்பில் எந்­த­வி­த­மான பகி­ரங்க அறி­விப்­பு­களும் வெளி­யா­க­வில்லை. 

அதே­போன்று கடந்த செவ்­வாய்க்­கி­ழமை ஐக்­கிய தேசிய கட்­சியின் தலைவர் ரணில் விக்­ர­ம­சிங்க தலை­மையில் கூட்டுக் கட்­சி­களின் தலை­வர்கள் பங்­கேற்ற கூட்டம் நடை­பெற்­றது. இதன்­போது  மூன்று முக்­கிய தீர்­மா­னங்கள் எடுக்­கப்­பட்­டி­ருந்­தன. அதா­வது  இதன்­போது  உப கு­ழு­வொன்று அமைக்­கப்­பட்­டுள்­ள­துடன் மூன்று முக்­கிய தீர்­மா­னங்­களும்   எடுக்­கப்­பட்­டுள்­ளன. இந்த உப­ குழு  இன்று   சனிக்­கி­ழமை கூடி   ஜன­நா­யக தேசி­ய­ கூட்­டணி தொடர்பில்   பல முக்­கிய தீர்­மா­னங்­களை எடுக்­க­வுள்­ளது. கூட்­டத்­தின்­போது  ஜன­நா­யக தேசிய கூட்­டணி தொடர்பில் இறு­தித்­ தீர்­மானம் எடுக்­கப்­ப­ட­வுள்­ள­துடன் இந்தக் கூட்­டணி தொடர்­பாக நாட்­டுக்கு அறி­விக் கும் திக­தியும் கூட்­டத்தில் தீர்­மா­னிக்­கப்­படும்.  

 கூட்­டணி குறித்து நாட்­டுக்கு அறி­விக்கும் தினத்தில் ஜன­நா­யக தேசிய கூட்­ட­ணிக்­கான ஆவ­ணத்தில்  பங்­கா­ளிக் கட்­சிகள்  கையெ­ழுத்­தி­ட­வுள்­ள­துடன்   கூட்­ட­ணியின் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ளரும் அறி­விக்­கப்­ப­ட­வுள்ளார். இவையே செவ்­வாய்க்­கி­ழமை கூட்­டத்­தின்­போது எடுக்­கப்­பட்ட தீர்­மா­னங்­க­ளாகும். அதன்­படி இன்று சனிக்­கி­ழமை முக்­கிய சில தீர்­மா­னங்கள் எடுக்­கப்­ப­டலாம் என்று எதிர்­பார்க்­கப்­ப­டு­கின்­றது. 

இந்தப் பின்­ன­ணி­யி­லேயே ஆளும் கட்­சியின் ஜனா­தி­பதி வேட்­பாளர் விவ­காரம் தொடர்ந்து இழு­பறி நிலையில் நீடிக்­கி­றது. எதிர்க்­கட்சி தமது வேட்­பா­ளரை அறி­வித்­து­விட்ட நிலையில் ஆளும் கட்சி தொடர்ந்து இதனை தாம­திப்­பது அர­சியல் ரீதியில் அந்தத் தரப்­புக்கு பாத­கமாக அமை­யலாம் என பல்­வேறு தரப்­பி­ன­ராலும் சுட்­டிக்­காட்­டப்­ப­டு­கின்­றது. விசே­ட­மாக இந்த விட­யத்­துக்கு மிக விரைவில் தீர்­வு கா­ணப் ப­ட வேண்­டு­மென தேசிய கூட்­ட­ணி யில் இடம்­பெ­ற­வுள்ள கூட்­டுக்­ கட்­சிகள் வலி­யு­றுத்தி வரு­கின்­றன. அமைச்சர் மனோ கணேசன் தலை­மை­யி­லான தமிழ் முற்­போக்குக் கூட்­டணி, அமைச்சர் ரவூப் ஹக்கீம் தலை­மை­யி­லான முஸ்லிம் காங்­கிரஸ், அமைச்சர் ரிஷாத் பதி­யுதீன் தலை­மை­யி­லான மக்கள் காங்­கிரஸ் போன்றவை விரை­வாக தேசிய கூட்­டணி அமைக்­கப்­ப­ட வேண்டும் என்றும் ஜனா­தி­பதி வேட்­பாளர் அறி­விக்­கப்­ப­ட­ வேண்டும் என்றும் தொடர்ச்­சி­யாக வலி­யு­றுத்தி வரு­கின்­றன. 

இதற்­கி­டையில் பீல்ட் மார்ஷல் சரத் பொன்­சே­காவும் தானும் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக போட்­டி­யிடத் தயார் என அறி­வித்­தி­ருக்­கின்றார். கட்சி தன்னை வேட்­பா­ள­ராகத் தெரிவு செய்தால், தான் ஒரு சிறந்த முறையில்  போட்­டியிடுவதற்குத் தயார் என்று சரத் பொன்­சே­காவும் அறி­வித்­தி­ருக்­கின்றார். எப்­ப­டி­யி­ருப்­பினும் ஐக்­கிய தேசிய கட்­சியின் வேட்­பாளர் யார் என்­பது தொடர்பில் அக்­கட்­சியின் ஆத­ர­வா­ளர்கள் ஆர்­வ­மாக இருக்­கின்­றனர். ஆனால் கட்­சிக்குள் தொடர்ந்து இழு­பறி நிலைமை வேட்­பாளர் விட­யத்தில் நீடிப்­பதைக் காண­ மு­டி­கின்­றது. 

அதே­போன்று மறு­புறம் மக்கள் விடு­தலை முன்னணியும் நாளை 18ஆம் திகதி தமது ஜனாதிபதி வேட்பாளரை அறிவிக்கவிருக்கிறது. பெரும்பாலும் மக்கள் விடுதலை முன்ன ணியின் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் நளிந்த ஜயதிஸ்ஸ வேட்பாளராக அறிவிக்கப்படுவார் என அறிய முடிகின்றது. அந்த வகையில் எதிர்க் கட்சியின் வேட்பாளர் பகிரங்கமாக அறிவிக்கப்பட்டு விட்டார். ஆளும் கட்சியில் சஜித் பிரேமதாஸவா அல்லது ரணில் விக்ரமசிங்கவா என்ற கேள்விக்கு பதில் இல்லாத நிலைமை நீடிக்கிறது. இவர்கள் இருவரில் ஒருவரே வேட்பாளராக வரும் சாத்தியம் நிலவுகிறது. அதேபோன்று மக்கள் விடுதலை முன்ன ணியும் தனி வேட்பாளரை நிறுத்தவிருக் கிறது. 

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு, வேட்பாளரை களமிறக்காது என்றும் பிரதான வேட்பாளர் ஒருவருக்கு ஆதரவு வழங்கும் என்றும் தெரிவித்திருக்கின்றது. இந்நிலையில் எதிர்வரும் மாதங்கள் ஜனாதிபதித் தேர்தல் விடயத்தில் மிகவும் பரபரப்பாக இருக்கப் போகின்றன. தேர்தல் பிரசாரங்கள் சூடு பிடிக்க வேட்பாளர்கள் தமது கொள்கைப் பிரக டனங்களை வெளியிடுவார்கள். சிறிய கட்சிகள் பேரம் பேசுதல்களை நடத்தும். எனினும் இறுதியில் மக்களின் முடிவே முக்கியமானதாக அமையப்போகின்றது. ஒரு கட்சியின் வேட்பாளர் பகிரங்கமாக அறிவிக்கப்பட்டு விட்டார். ஏனைய பிரதான கட்சியின் வேட்பாளர் சில தினங்களில் அறிவிக்கப்படலாம் என எதிர்பார்க்கப்படுகின்றது. எனவே போட்டி பலமாக இருக்கும். விசேடமாக ஆளும் தரப்பு வேட்பாளரும் அறிவிக்கப்பட்ட பின்னர் ஜனாதிபதித் தேர்தல் களம் சூடு பிடிக்கும். விடியும் வேளையில் நல்ல நல்ல விளையாட்டுக்களைப் பார்க்கலாம் என்று கூறுவதுண்டு. எனவே அடுத்த மூன்று மாதங்களுக்குள் நல்ல நல்ல அரசியல் விளையாட்டுக்களைக் கண்டுகளிக்கலாம் என்பது மட்டும் யதார்த்தம். 

ரொபட் அன்­டனி

 

https://www.virakesari.lk/article/62830

ஜனாதிபதி தேர்தலும் அரசியல் மருட்சியும்!

1 day 2 hours ago
ஜனாதிபதி தேர்தலும் அரசியல் மருட்சியும்!

அடுத்த ஜனா­தி­பதி யார் என்­ப­தை­விட அடுத்த ஜனா­தி­ப­திக்­கான வேட்­பா­ளர்கள் யார் என்­பதில் இப்­போது கூடிய கவனம் செலுத்­தப்­ப­டு­கின்­றது. குறிப்­பாக தமிழ் மக்கள் இது விட­யத்தில் அதிக ஆர்­வ­மு­டை­ய­வர்­க­ளாகக் காணப்­ப­டு­கின்­றார்கள். ஜனா­தி­பதி ஆட்சி முறை­மையில் கடந்த காலங்­களில் அவர்­க­ளுக்கு எற்­பட்­டுள்ள கசப்­பா­னதும், மறக்க முடி­யா­த­து­மான அர­சியல் அனு­ப­வங்­களே இதற்கு முக்­கிய காரணம்.

அர­சியல் கட்­சி­களே ஜனா­தி­பதித் தேர்­த­லுக்­கான வேட்­பாளர் யார் என்­பதை முடிவு செய்­கின்­றன. வழ­மை­யாக முக்­கிய கட்­சி­களின் தலை­வர்­களே வேட்­பா­ளர்­க­ளாக கள­மி­றங்­கு­வார்கள். அதனால் கட்­சி­களின் தலைவர் மீது மக்கள் ஏற்­க­னவே கொண்­டி­ருக்­கின்ற அனு­மா­னங்கள், கருத்­துக்கள், நம்­பிக்­கை­களின் அடிப்­ப­டையில் தமது ஜனா­தி­ப­தியைத் தெரிவு செய்­வது அவர்­க­ளுக்கு வச­தி­யாக இருந்து வந்­தது.

ஆனால் 2019 ஆம் ஆண்டு ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலில் அத்­த­கைய உறு­தி­யா­ன­தொரு நிலை­மையைக் காண முடி­ய­வில்லை. பொது­ஜன பெர­மு­னவின் தலை­வ­ரா­கிய மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ இரண்டு தட­வைகள் ஏற்­க­னவே ஜனா­தி­ப­தி­யாக பதவி வகித்­தி­ருந்தார். அர­சி­ய­ல­மைப்பு சட்­டத்­தின்­படி – குறிப்­பாக 19 ஆவது திருத்தச் சட்­டத்­திற்கு அமை­வாக அவர் இந்தத் தேர்­தலில் போட்­டி­யிட முடி­யாது. 

ஜனா­தி­ப­தி­யாக ஒருவர் இரண்டு தட­வை­க­ளுக்கு மேல் பதவி வகிக்க முடி­யாது என்­பதை இந்தத் திருத்தச் சட்டம் வலி­யு­றுத்­து­கின்­றது. ஒருவர் எத்­தனை தட­வைகள் வேண்­டு­மா­னாலும் ஜனா­தி­ப­தி­யாகப் பதவி வகிக்க முடியும் என்று 18 ஆவது அர­சி­ய­ல­மைப்புத் திருத்தச் சட்­டத்தின் மூலம் ஒரு நிலை­மையை, ஜனா­தி­ப­தி­யாகப் பதவி வகித்­த­போது அவர் உரு­வாக்­கி­யி­ருந்தார்.

மூன்­றா­வது தட­வை­யா­கவும் தான் ஜனா­தி­ப­தி­யாக வர­வேண்டும் என்ற அதி­கார ஆசை கார­ண­மா­கவே அவர் 18 ஆவது திருத்தச் சட்­டத்தைக் கொண்டு வந்­தி­ருந்தார். அது மட்­டு­மல்ல, சுயா­தீன குழுக்­களை நிய­மிப்­ப­திலும் அவற்­றுக்­கான தலை­வர்கள், உறுப்­பி­னர்­களை நிய­மிப்­ப­திலும் ஜனா­தி­ப­திக்கு அர­சி­ய­ல­மைப்பு ரீதி­யாக இருந்த கட்­டுப்­பா­டு­களை நீக்கி, ஜனா­தி­பதி விரும்­பி­ய­வர்­களை நிய­மிக்க முடியும் என்ற நிய­தி­யையும் அந்தத் திருத்தச் சட்­டத்தின் மூலம் அவர் கொண்டு வந்­தி­ருந்தார். 

தேக்க நிலைமை

ஆனால் மைத்­திரி – ரணில் தலை­மை­யி­லான நல்­லாட்சி அர­சாங்கம் 19 ஆவது அர­சியல் திருத்தச் சட்­டத்தைக் கொண்டு வந்து தடா­ல­டி­யாக மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ ஜனா­தி­பதி பத­விக்கு ஏற்­ப­டுத்­தி­யி­ருந்த கட்­டுப்­பா­டற்ற சுதந்­தி­ரத்­திற்கு ஆப்பு வைத்து­விட்­டார்கள். இதனால் மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ ஜனா­தி­பதி பத­விக்கு போட்­டி­யிட முடி­யாத நிலைமை உரு­வாக்­கப்­பட்­டுள்­ளது. 

ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சியின் தலை­வ­ரா­கிய ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலில் போட்­டி­யி­டு­வ­தற்கு தகுதி பெற்­றி­ருந்­தா­லும்­கூட, ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலில் அவ­ருக்­கான வெற்­றி­வாய்ப்­புக்கள் மங்­க­லான நிலை­யி­லேயே அர­சியல் களத்தில் காணப்­ப­டு­கின்­றது. இது வெட்­ட­வெ­ளி­யான ஒரு நிலைமை. 

அதே­வேளை, அந்தக் கட்­சியின் முக்­கி­யஸ்­த­ரா­கிய சஜித் பிரே­ம­தாஸ ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலில் போட்­டி­யி­டு­வ­தற்­கான ஆர்­வத்தைக் கொண்­டுள்­ள­மையும், அதற்கு அந்தக் கட்­சிக்குள் காணப்­ப­டு­கின்ற ஆத­ர­வும்­கூட ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க, வேட்­பா­ளராக வரு­வதில் முட்­டுக்­கட்­டை­யாகக் காணப்­ப­டு­கின்­றது.

அதே­வேளை, ஐக்­கிய தேசிய முன்­ன­ணியைக் கட்­டி­யெ­ழுப்­பு­வதில் ஏற்­பட்­டுள்ள தாம­தமும் ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சியின் ஜனா­தி­பதித் தேர்­த­லுக்­கான வேட்­பா­ளரைத் தெரிவு செய்­வதில் தாக்­கத்தை செலுத்­தி­யுள்­ளது. இதன் கார­ண­மாக வேட்­பாளர் தெரிவு தேக்­க­ம­டைந்­துள்­ளது. 

ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சியின் சார்பில் ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலில் போட்­டி­யிட்ட ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க கடந்த காலங்­களில் வெற்றி பெற­வில்லை. இதனால் அவர் அந்தத் தேர்­தலில் வெற்­றியே பெற­மாட்­டாரோ என்ற ஓர் அர­சியல் ரீதி­யான ஐயப்­பாடும்  நில­வு­கின்­றது. இந்த ஐயப்­பாட்டை இல­குவில் புறந்­தள்­ளி­விட முடி­யாது. இருப்­பினும் இம்­முறை ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலில் எப்­ப­டி­யா­வது போட்­டி­யிட்டே ஆக வேண்டும் என்ற பிடி­வா­தத்தில் அவர் காணப்­ப­டு­கின்றார். 

முன்னாள் ஜனா­தி­பதி ரண­சிங்க பிரே­ம­தா­ஸவின் புதல்வர் என்ற குடும்ப அர­சியல் செல்­வாக்கை பெற்­றுள்ள சஜித் பிரே­ம­தா­ஸவும் எப்­ப­டி­யா­வது இம்­முறை ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலில் போட்­டி­யிட வேண்டும் என்­பதில் உறு­தி­யாக உள்ளார். அவ­ரு­டைய ஆத­ர­வாளர்­களும் அதற்கு உர­மேற்றி வரு­கின்­றார்கள். இதனால் ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சியின் சார்பில் ஜனா­தி­பதித் தேர்­த­லுக்­கான வேட்­பாளர் தெரிவு கட்சித் தலை­வரா அல்­லது வேறு ஒரு­வரா என்ற வலு­வான அர­சியல் ரீதி­யான கேள்­விக்கு உறு­தி­யான பதிலைப் பெற முடி­யாத நிலையில் மக்கள் காணப்­ப­டு­கின்­றார்கள்.

55.jpg

ஒரே தொகுதி நேரடி தெரிவு

ஜனா­தி­பதித் தேர்தல் என்­பது நாடு முழு­வதும் ஒரே தேர்தல் தொகுதி என்ற அடிப்­ப­டையில் வாக்­கா­ளர்­க­ளாகத் தகுதி பெற்ற நாட்டு மக்கள் அனை­வரும் வாக்­க­ளிக்கும் வகையில் வடி­வ­மைக்­கப்­பட்­டுள்­ளது. 

இதனால் நாட்டு மக்கள் அனை­வரும் - பெரும்­பான்மை, சிறு­பான்மை என்ற பேத­மின்­றியும், இனக் குழு­மங்கள் என்ற ரீதி­யி­லான பேத­மின்­றியும் மக்கள் அனை­வரும் ஒன்­றி­ணைந்து ஜனா­தி­ப­தியைத் தெரிவு செய்­கின்ற நிலைமை காணப்­ப­டு­கின்­றது. 

நாட்டு மக்கள் அனை­வரும் ஒன்­றி­ணைந்து தெரிவு செய்­கின்ற ஜனா­தி­பதி மக்கள் அனை­வ­ருக்கும் பொது­வா­னவர். இதனால், அனை­வ­ருக்கும் அவரே ஜனா­தி­பதி என்ற அர­சியல் நிலைப்­பாடு நிலவு­கின்­றது. இந்தப் பொது­வான நிலைப்­பாடு தேர்தல் நடந்து முடிந்த பின்­னரும் தொடர்ந்து பேணப்­ப­டு­வ­தில்லை. 

ஜனா­தி­ப­தி­யாகத் தெரிவு செய்­யப்­ப­டு­பவர் நிச்­ச­ய­மாக பௌத்த மதத்தைச் சேர்ந்­த­வ­ரா­கவே இருப்பார். பௌத்த மதத்தைச் சேராத ஒருவர் இது­வ­ரை­யிலும் இலங்­கையின் ஜனா­தி­ப­தி­யாகத் தெரிவு செய்­யப்­ப­ட­வில்லை. 

நிறை­வேற்று அதி­கா­ரத்தைக் கொண்ட ஜனா­தி­பதி ஆட்சி முறைமை 1978 ஆம் ஆண்டு அர­சி­ய­ல­மைப்பின் மூலம் உரு­வாக்­கப்­பட்­டதில் இருந்து பௌத்­தர்­களே இது­வ­ரையில் ஜனா­தி­ப­தி­யாகத் தெரிவு செய்­யப்­பட்டு பதவி வகித்­துள்­ளனர். 

நிறை­வேற்று அதி­கார ஜனா­தி­பதி ஆட்­சி­ மு­றை­மையின் பிதா­ம­க­ரா­கிய ஜே.ஆர்.ஜய­வர்­தன, ரண­சிங்க பிரே­ம­தாஸ, சந்­தி­ரிகா குமா­ர­துங்க, மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ, மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சேன ஆகியோர் நாட்டின் ஜனா­தி­பதி பத­வியை அலங்­க­ரி­த்துள்­ளனர். 

நாட்டு மக்கள் அனை­வ­ருக்கும் பொது­வா­ன­வ­ராகத் தெரிவு செய்­யப்­ப­டு­கின்ற ஜனா­தி­பதி பொறுப்பை ஏற்­றி­ருந்­த­வர்கள், எல்­லோ­ருக்கும் பொது­வா­ன­வர்­க­ளாக நடந்து கொண்­டார்­களா என்ற கேள்வி முக்­கி­ய­மா­னது. இறு­தி­யாக ஜனா­தி­ப­தி­யாக பதவி வகிக்­கின்ற மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சே­னவும் நாட்டு மக்கள் அனை­வ­ருக்கும் பொது­வா­ன­வ­ராக செயற்­பட்­டுள்­ளாரா என்ற கேள்­வியும் உள்­ளது. 

முத­லா­வது நிறை­வேற்று அதி­காரம் கொண்ட ஜனா­தி­பதி

ஐக்­கிய இலங்­கைக்குள் பெரும்­பான்மை இன மக்­க­ளா­கிய சிங்­கள மக்­க­ளுடன் சம உரி­மை­க­ளுடன் இணைந்து வாழ முடி­யாது என்ற நிலைப்­பாட்­டிற்கு 1976 ஆம் ஆண்டு தமிழ் அர­சியல் தலை­வர்கள் வலிந்து தள்­ளப்­பட்­டி­ருந்­தார்கள். 

சிங்­கள மக்­க­ளுடன் சம உரிமை உடை­ய­வர்­ளாக, அர­சியல் அதி­கார பலத்­துடன் தமது தாயகப் பிர­தே­சங்­களில் - தமி­ழர்கள் பூர்­வீ­க­மாக வாழ்ந்த வடக்கு கிழக்கு பகு­தி­களில் வாழ வேண்டும் என்ற கோரிக்கை சிங்­கள பேரின அர­சி­யல்­வா­தி­க­ளினால் ஏற்­றுக்­கொள்­ளப்­ப­ட­வில்லை. 

தமிழ் மக்­களின் இந்த நியா­ய­மான அர­சியல் கோரிக்கை தொடர்ச்­சி­யாக சிங்­கள அர­சியல் தலை­வர்­க­ளினால் நிரா­க­ரிக்­கப்­பட்டு வந்­த­தனால், இது இலங்­கையின் இனப்­பி­ரச்­சி­னை­யாக வடி­வெ­டுத்­தது. இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்கு அர­சியல் வழியில் தீர்வு காண வேண்டும் என்­ப­தற்­காக மேற்­கொள்­ளப்­பட்ட பேச்­சு­வார்த்­தைகள், அணு­கு­மு­றைகள் என்­ப­வற்றின் கீழ் எட்­டப்­பட்ட உடன்­பா­டுகள், செய்து கொள்­ளப்­பட்ட ஒப்­பந்­தங்கள், உடன்­ப­டிக்­கைகள் கிழித்­தெ­றி­யப்­பட்­டன. அல்­லது கிடப்பில் போடப்­பட்டு உதா­சீ­னப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டன. 

இதனால் 1976 ஆம் ஆண்டு வட்­டுக்­கோட்­டையில் ஒன்று கூடிய தமிழ் அர­சியல் தலை­வர்கள் தனி­நாட்டுக் கோரிக்­கையை நிறை­வேற்­றி­னார்கள். அதனைத் தொடர்ந்து அடுத்த வருடம் 1977 ஆம் ஆண்டு நடை­பெற்ற பொதுத் தேர்­தலை, தனி­நாட்டு கோரிக்­கைக்­கான சர்­வ­சன வாக்­கெ­டுப்­பா­கவே கருதி தமிழ் மக்கள் வாக்­க­ளித்­தி­ருந்­தார்கள். 

இந்தத் தேர்­தலில் அமோ­க­மாக தமிழர் விடு­தலைக் கூட்­டணி வெற்­றி­பெற்­றி­ருந்­தது. தொடர்ந்து தனி நாட்­டுக்­கான கோரிக்­கையை முன்வைத்து ஆயுதப் போராட்­டமும் தமிழ் இளை­ஞர்கள் மத்­தியில் கருக்­கட்­டி­யி­ருந்­தது. அக்­கா­லப்­ப­கு­தியில் தமிழ் இளை­ஞர்­க­ளுக்கு எதி­ராக கல்­வியில் கொண்டு வரப்­பட்ட தரப்­ப­டுத்தல் நடை­முறை இந்தத் தனி­நாட்டுப் போராட்­டத்­திற்கு உர­மான அடித்­த­ளத்தை இட்­டி­ருந்­தது. 

இத்­த­கை­யதோர் அர­சியல் சூழ­லில்தான் நிறை­வேற்று அதி­காரம் கொண்ட ஜனா­தி­பதி ஆட்சி முறைமை நாட்டில் அறி­மு­கப்­ப­டுத்­தப்­பட்டு, அப்­போது பிர­த­ம­ராக இருந்த ஜே.ஆர்.ஜய­வர்­தன முத­லா­வது ஜனா­தி­ப­தி­யாகப் பொறுப்­பேற்றுக் கொண்டார். 

திறந்த பொரு­ளா­தாரக் கொள்கை

இந்த ஐக்­கிய தேசியக் கட்சி அர­சாங்­கத்­திற்கு முன்னர் ஆட்சி அதி­கா­ரத்தைக் கொண்­டி­ருந்த ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­திரக் கட்­சியின் தலை­வி­யா­கிய அப்­போ­தைய பிர­தமர் திரு­மதி சிறி­மாவோ பண்­டா­ர­நா­யக்க தீவிர சிங்­களத் தேசியக் கொள்­கையைக் கடைப்­பி­டித்­த­துடன், உள்ளூர் உற்­பத்திப் பொரு­ளா­தா­ரத்தில் கடும் பற்று கொண்­ட­வ­ராகத் திகழ்ந்தார். 

சிறி­மாவோ பண்­டா­ர­நா­யக்­கா­விடம் இருந்து 1977 ஆம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தலில் ஆட்சி அதி­கா­ரத்தைக் கைப்­பற்­றிய ஐக்­கிய தேசியக் கட்சி திறந்த பொரு­ளா­தாரக் கொள்­கையைக் கடைப்­பி­டித்­தது. அப்­போ­தைய ஜனா­தி­பதி ஜே.ஆர்.ஜய­வர்­த­ன­வி­னு­டைய தலை­மையின் கீழ் நில­விய இந்தப் பொரு­ளா­தாரக் கொள்கை அர­சியல் ரீதி­யாக விரக்தி அடைந்­தி­ருந்த தமிழ் இளை­ஞர்கள், தமிழ்க் குடும்­பங்கள் பல­வற்­றுக்கு ஒரு வரப்­பி­ர­சா­த­மாக அமைந்­தது. 

கல்­வியில் தரப்­ப­டுத்தல், வேலை­யில்லாத் திண்­டாட்டம், இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்கு அர­சியல் தீர்வு கோரி நடத்­தப்­பட்டு வந்த போராட்­டங்கள் போன்ற கார­ணங்­க­ளினால் தமிழ் மக்­களில் பெரும்­பா­லா­ன­வர்கள் தமது எதிர்­காலம் குறித்து பெரிதும் கலக்­க­ம­டைந்­தி­ருந்­தார்கள். இந்த நிலையில் அரசு மேற்­கொண்­டி­ருந்த திறந்த பொரு­ளா­தாரக் கொள்கை பல­ரையும் வெளி­நா­டு­களை நோக்கிப் படை­யெ­டுப்­ப­தற்குத் தூண்­டி­யி­ருந்­தது. அதே­வேளை நாட்டின் அர­சியல் நிலை­மை­க­ளினால் பாதிக்­கப்­பட்­டி­ருந்த பலர் பாது­காப்புத் தேடி வெளி­நா­டு­க­ளுக்குப் புலம்பெயர நேர்ந்­தது என்­பதும் முக்­கி­ய­மா­னது.

அவ்­வாறு வெளி­நா­டு­க­ளுக்குச் சென்­ற­வர்கள் தமது அந்த நாடு­களில் குறிப்­பாக ஐரோப்­பிய நாடு­களில் தமது வாழ்க்­கையை நிரந்­த­ர­மாக்கிக் கொள்ள முடிந்­தது. பின்­நாட்­களில் தாய­கத்தில் யுத்­தத்தின் பிடியில் சிக்­கி­யி­ருந்த தமிழ் மக்­க­ளுக்கு இவர்­க­ளு­டைய பொரு­ளா­தார நிலை­மைகள் பெரிதும் கைகொ­டுத்­தி­ருந்­தன என்­பது குறிப்­பி­டத்­தக்­கது. 

இது ஒரு வகையில் தமிழ் சமூ­கத்­திற்கு நன்­மை­ய­ளித்­தி­ருந்­தது என்றே கூற வேண்டும். யுத்த மோதல்கள் தீவி­ர­ம­டைந்து, நிலை­மைகள் தாய­கத்தில் மிகவும் மோச­ம­டைந்­தி­ருந்­த­போது, பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களின் வாழ்க்­கைக்கு ஆதா­ர­மான பொரு­ளா­தார உத­வி­க­ளையும், அதே­போன்று ஆயுதப் போராட்­டத்­திற்­கான ஆத­ர­வையும் இவ்­வாறு புலம்­பெ­யர்ந்­தி­ருந்­த­வர்கள் பெரு­ம­ளவில் வழங்­கி­யி­ருந்­தார்கள். பாதிக்­கப்­பட்­ட­வர்­க­ளுக்­கான புலம்­பெ­யர்ந்­த­வர்­களின் உத­விகள் இப்­போதும் தொடர்­கின்­றது என்­பதும் குறிப்­பி­டத்­தக்­கது.

கொடூ­ரங்கள்

திறந்த பொரு­ளா­தாரக் கொள்கை தமிழ் மக்­க­ளுக்கு ஒரு வகையில் நன்­மை­ய­ளித்த போதிலும், அர­சியல் ரீதி­யாக ஜே.ஆர்.ஜய­வர்­த­னவின் ஆட்சி கொடுங்­கோ­லாட்­சி­யா­கவே திகழ்ந்­தது என்­பதை மறுக்க முடி­யாது.

இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்கு அர­சியல் ரீதி­யாகத் தீர்வு காண்­ப­தற்கு சிங்­களத் தலை­வர்கள் உடன்­பட்­டி­ருக்­க­வில்லை. மாறாக தமிழ் மக்­களின் சாத்­வீகப் போராட்­டத்தை அடக்கி ஒடுக்­கு­வ­தி­லேயே கவனம் செலுத்­தி­யி­ருந்­தனர். இதனால் விரக்­தி­ய­டைந்த தமிழ் இளை­ஞர்கள் ஆயுதப் போராட்­டத்தில் முனைப்பு காட்­டி­யதைத் தொடர்ந்து மாவட்ட சபை முறை­மையை, இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்குத் தீர்­வாக ஜே.ஆர். அர­சாங்கம் முன்­வைத்­தது.

பிராந்­திய சுயாட்­சியைக் கோரி­யி­ருந்த போதிலும், கிடைப்­பதைப் பெற்று அதில் இருந்து முன்­னோக்கி நக­ரலாம் என்ற அடிப்­ப­டையில் மாவட்ட சபை முறை­மையை ஏற்று அதற்­கான தேர்­தலில் தமிழர் விடு­த­லைக்­ கூட்­டணி போட்­டி­யிட்­டி­ருந்­தது.

அந்தத் தேர்­தலில் யாழ்ப்­பா­ணத்­துக்­கான மாவட்ட அபி­வி­ருத்தி சபையின் நிர்­வா­கத்தைக் கைப்­பற்­று­வ­தற்கு முறை­யற்ற வகையில் முயற்சி செய்த அர­சாங்கம் வன்­மு­றை­களை கட்­ட­விழ்த்­து­விட்­டது. இந்த வன்­மு­றை­க­ளின்­போ­துதான் யாழ் நூல­கத்தை எரித்து, சிங்­களக் காடை­யர்கள் யாழ்ப்­பா­ணத்தில் வெறி­யாட்டம் போட்­டார்கள். 

தமி­ழர்­களின் கலா­சாரப் பெருமை வாய்ந்த நூல­கமும், தமி­ழர்­களின் கலா­சாரத் தலை­ந­க­ர­மு­மா­கிய யாழ்ப்­பா­ணமும் இந்த வன்­முறை வெறி­யாட்­டத்­தின்­போது எரிந்து சாம்­ப­ராகின. தமி­ழர்­களின் தாயக நகரில் அவர்­க­ளு­டைய வர்த்­தக நிலை­யங்கள் எரிக்­கப்­பட்டு பொரு­ளா­தா­ரமும் பொசுக்கி அழிக்­கப்­பட்­டது, உயி­ரி­ழப்­புக்­களும் நேர்ந்­தன. 

தொடர்ந்து ஜனா­தி­பதி ஜே.ஆர்.ஜ­ய­வர்­த­னவின் ஆட்­சி­யில்தான் வர­லாற்றுக் கறை­படிந்த கறுப்பு ஜுலை தமி­ழர்கள் மீதான இன அழிப்பு நட­வ­டிக்­கை­யாக அரங்­கேற்­றப்­பட்­டது. ஆயி­ரக்­க­ணக்­கான தமி­ழர்கள் வெட்­டியும் கொத்­தியும் தீயில் போட்டு எரித்தும் கொல்­லப்­பட்­டார்கள்.

இந்த கொடூ­ரங்­களை நிகழ்த்­திய பின்னர், ஏதி­லி­க­ளாக அகதி முகாம்­களில் அச்­சத்­தோடு அபயம் தேடி­யி­ருந்த தமி­ழர்­களை நோக்கி, போர் என்றால் போர் சமா­தானம் என்றால் சமா­தானம் என்று ஜனா­தி­பதி ஜய­வர்­தன கர்ச்­சனை செய்­தி­ருந்தார்.

சந்­தி­ரி­காவும் சாதிக்­க­வில்லை

ஜே.ஆருக்குப் பின்னர் ஜனா­தி­ப­தி­யாக பின்னர் பத­வி­யேற்ற ரண­சிங்க பிரே­ம­தாஸ, அப்­போது நாட்டில் நிலை­கொண்­டி­ருந்த இந்­திய அமை­திப்­ப­டை­யி­னரை வெளி­யேற்­று­வ­தற்­காக ஒரு வகையில் விடு­த­லைப்­பு­லி­களைப் பயன்­ப­டுத்திக் கொண்டார். துர­திர்ஷ்­ட­வ­ச­மாக தற்­கொலை குண்டுத் தாக்­குதல் ஒன்­றிற்கு மேதின நாளில் அவர் பலி­யா­கிப்­போனார். அவ­ரு­டைய ஆட்­சிக்­கா­லத்தில் அர­சியல் ரீதி­யாக தமிழ் மக்­களின் பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காண்­ப­தற்கு சந்­தர்ப்பம் இல்­லாமல் போனது என்றே கூற வேண்டும்.

பிரே­ம­தா­ஸ­வுடன் ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சியின் ஆட்­சிக்­காலம் அஸ்­த­மித்துப் போனது. அத­னை­ய­டுத்து ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­திரக் கட்­சியின் சார்பில் தமிழ் மக்­க­ளுக்கு விடி­வெள்­ளி­யாகத் தோற்­ற­ம­ளித்த சந்­தி­ரிகா குமா­ர­துங்க ஜனா­தி­ப­தி­யானார். 

அவர் மீது தமிழ் மக்கள் அள­வற்ற நம்­பிக்கை கொண்­டி­ருந்­தார்கள். அந்த நம்­பிக்­கையின் அடை­யா­ள­மாக மக்கள் மத்­தியில் அதிகம் பாவ­னையில் இருந்த பொருட்­களைக் கொண்டு செல்­கின்ற பை – வய­ரினால் ஆன பேக், சந்­தி­ரிகா பேக் என பிர­பல்யம் பெற்­றி­ருந்­தது. 

அது மட்­டு­மல்ல. புடவைக் கடை­களில் பெண்­களைக் கவர்ந்த வண்ண டிசைன்­க­ளி­லான சாரி­களும் சந்­தி­ரிகா சாரி என்ற பெய­ரோடு பிர­பல்யம் பெற்­றி­ருந்­தது. ஆனாலும், விடு­த­லைப்­பு­லி­க­ளு­ட­னான யுத்த மோதல்­களைத் தணிப்­ப­தற்­காக இடம்­பெற்ற பேச்­சுக்­க­ளின்­போது, பூந­கரி ஊடான சங்­குப்­பிட்டி – கேர­தீவு ஊடான யாழ் குடா­நாட்­டுக்­கான தரை­வழி மார்க்­கத்தில் அமைந்­தி­ருந்த இரா­ணுவ முகாம் ஒன்றை சில மீற்றர் தொலை­வுக்குப் பின்­னோக்கி நகர்த்தி பொது­மக்­களின் போக்­கு­வ­ரத்தை இல­கு­ப­டுத்­து­மாறு விடுத்த விடு­த­லைப்­பு­லி­களின் கோரிக்கை அவரால் ஏற்­றுக்­கொள்­ளப்­ப­ட­வில்லை. 

அதன் விளை­வாக மோதல்கள் தீவி­ர­ம­டைந்­தன. பூந­கரி பாதையும் மூடப்­பட்­டது. மாற்­று­வ­ழி­யாக குடாக்­க­ட­லே­ரியைப் பட­குகள் மூலம் பூந­கரி பிர­தே­சத்தில் உள்ள நல்லூர் - கிளாலி வழி­யாக நடை­பெற்ற பொது­மக்கள் போக்­கு­வ­ரத்து மார்க்­கத்தில் பட­குகள் மீது மிக மோச­மான தாக்­கு­தல்கள் நடத்­தப்­பட்டு பொது­மக்கள் பெரு­ம­ளவில் கொல்லப்பட்டார்கள். 

சந்திரிகாவின் காலத்தில் யுத்தம் முடிவுக்கு வரவில்லை. பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வும் கிடைக்கவில்லை. அவர் மீதான தாக்குதல்கள் இடம்பெறும் அளவுக்கு நிலைமைகள் மோசமடைந்திருந்தன. அவருக்குப் பின்னர் ஆட்சிக்கு வந்த ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக் ஷவின் காலத்தில் அவரும் தமிழ் மக்களுக்கான ஜனாதிபதியாக நடந்து கொள்ளவில்லை. 

மருட்சியுடனான காத்திருப்பு 

அவருக்கு முன்னர் ஆட்சியில் இருந்த ஜனாதிபதிகளைப் போலவே அவரும் சிங்கள மக்களின் ஜனாதிபதியாகவே நடந்து கொண்டார். தமிழ் மக்களும் இந்த நாட்டின் குடிமக்கள் என்ற ரீதியில் அவருடைய ஆட்சி நடைமுறைகள் இடம்பெற்றிருக்கவில்லை. 

அந்த கொடூர ஆட்சியின் அழிக்க முடியாத பதிவாக முள்ளிவாய்க்கால் பேரழிவு இடம்பெற்றதும், தமிழர் பிரதேசங்களில் யுத்தம் முடிவுக்கு வந்து பத்து ஆண்டுகள் கழிந்த நிலையிலும் இராணுவ மயப்படுத்தப்பட்ட நிர்வாக ஆட்சி நடைபெற்றுக்கொண்டிருப்பதைக் காண முடிகின்றது. யுத்தம் முடிவுற்ற சூழலில் மஹிந்த ராஜபக் ஷவைத் தோற்கடித்து, சிறுபான்மை இன மக்களின் அமோகமான ஆதரவைப் பெற்று ஜனாதிபதியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்ட ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவின் ஆட்சியில் தமிழ் மக்களின் நிலைமை மேலும் மோசமடைந்துள்ளதே தவிர, அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் விடிவு ஏற்படுவதற்கான அறிகுறிகளைக் காண முடியவில்லை.  

இத்தகைய பின்னணியில்தான் அடுத்த ஜனாதிபதியைத் தெரிவு செய்வதற்கான தேர்தல் அரசியல் வெளியின் மூலையில் காத்து நிற்கின்றது. அந்தத் தேர்தலில் யார் யார் எந்தக் கட்சிகளின் சார்பில் களமிறங்கப் போகின்றார்கள் என்பதை அறிவதற்கு மக்கள் ஆவல் கொண்டிருக்கின்றார்கள். 

தமிழ் மக்களைப் பொறுத்தமட்டில், ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்கான வேட்பாளர்களின் பெயர்கள் வெளிவருவதை உண்மையான ஆர்வத்துடன் பார்த்திருக்கின்றார்கள் என்பதைவிட அவர்கள் ஒருவகையில் அரசியல் மருட்சியுடன்தான் பார்த்திருக்கின்றார்கள். காத்திருக்கின்றார்கள் என்றே கூற வேண்டும். 

பி.மாணிக்­க­வா­சகம்

 

https://www.virakesari.lk/article/62827

காஷ்மீர் அதிர்வலைகள்

2 days 1 hour ago
காஷ்மீர் அதிர்வலைகள் – பகுதி 1 by in கட்டுரைகள்

Jammu-Kashmir-Ladakh.jpg

 

காஷ்மீர்  தெற்காசியாவின் அரசியலில் முக்கிய நகர்வு ஒன்றை கண்டிருக்கிறது. முன்பு இருந்த தனித்துவமான அதிகாரங்களை இழந்து இந்திய மத்திய அரசின் அதிகாரத்தின் கீழ் கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறது. அத்துடன் ஒரு அரசியல் பிராந்தியமாக  இருந்த பிரதேசம் இன்று இரண்டு பிரிவுகளாக பிரித்து விடப்பட்டுள்ளது.

முன்பு இருந்த காஷ்மீரில் மத்திய அரசினால் எடுக்கப்படும் எந்த தீர்மானத்தையும் மாநில சட்டபேரவையின் ஒப்புதல் இன்றி நடைமுறைப்படுத்த முடியாது என்பது அவற்றில் முக்கியமானது.

மேலும் வேற்று மாநிலத்தவர் காஷ்மீரில் நிலம் வாங்க முடியாது. அரச வேலைகளில் வெளிமாநிலத்தவர் தெரிவு செய்யப்பட முடியாது என்பன போன்ற தனித்துவமான உரிமைகளை,  மாநிலங்கள் அவையில் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானங்கள் மூலம் காஷ்மீர்  இழந்துள்ளது.

ஒரு தனி நாட்டுக்குரிய பல்வேறு அதிகாரங்களை கொண்டிருந்த காஷ்மீர் இன்று ஜம்மு – காஷ்மீர் , லடாக் , என மத்திய அரசின் நேரடி கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருக்கும் இரண்டு  யூனியன் பிரதேச  பிரிவுகளாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.

இதனால், தனது ஆளும் உரிமையை இழந்துள்ள –  இந்தியாவில் பல்வேறு மாநிலங்கள் கொண்டிருக்கக் கூடிய அதிகாரங்களையும் கூட  இல்லாத  வகையில் இந்திய நாடாளுமன்றத்தில்  அரசியல் பலம் வாய்ந்த மோடி அரசாங்கத்தினால் தீர்மானம் நிறைவேற்றப் பட்டிருக்கிறது.

இந்திய சுதந்திரத்திற்கு முன்பு  Princely State எனப்படும் சிறிய அரசுகள், சுதந்திர இந்தியாவின் எல்லைகளை தீர்மானிக்கும் பேச்சுவார்த்தைகளின் போது, மக்களால் தீர்மானிக்கக் கூடிய நிலைக்கு விடப்பட்டன.

காஷ்மீர் இஸ்லாமியரை அதிகமாக கொண்டிருந்த போதும் ஹரி சிங் என்ற இந்து அரசர் ஆட்சியில் இருந்தார். 1947 ஆம் ஆண்டு பிரித்தானியாவிடம் இருந்து சுதந்திரம் பெற்று கொள்ளும் பொழுது இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் இரண்டு நாடுகளாக பிரிந்து கொண்டதுமே, காஷ்மீருக்காக யுத்தம் புரிய ஆரம்பித்து விட்டன.

பாகிஸ்தானிய தலைமை ஜம்மு -காஷ்மீர் பிரதேசத்தில் சட்டம் ஒழுங்கை சீர்குலைக்கும் விதமாக, பஸ்தூன் என்படும் ஆயுதம் தரித்த குடியேற்றவாசிகளையும் பழங்குடியினரையும் திட்டமிட்டு  ஜம்மு- காஷ்மீர் எல்லைக்குள் அனுப்பி வைத்தது பாகிஸ்தான்.

பஸ்தூன் இனத்தவர்கள் பாகிஸ்தானின் வடமேற்கு எல்லை பிரதேசத்தின் ஊடாக ஆப்கானிஸ்தான் வரை பரந்து வாழ்கின்றனர் .

காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கின் வட மேற்கு எல்லைக்குள் ஆயுதம் தாங்கிய பஸ்தூன்கள்  ஊடுருவி விட்ட நிலையில்    நிலைமையை சீருக்கு கொண்ட வரும் பொருட்டு, மகாராஜா ஹரி சிங் இந்திய பிரதமராக இருந்த ஜவகர் லால் நேருவிடம் உதவியை நாடினார்.

security_personnel-in_jammu.jpg

நிலைமையை சாதகமாக பயன்படுத்திய இந்திய தலைமை முதலாவது காஷ்மீர் யுத்தத்தை ஆரம்பித்தது. இதனால் ஏற்பட்ட குழப்பநிலையை மையமாக வைத்து  ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் பிரதமர்  நேரு முறையிட்டதன் பலனாக பாகிஸ்தானிய சார்பு தனிமங்களை வெளியேற்றும் பொருட்டு ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் 37 ஆவது சரத்திற்கு இணங்க பாதுகாப்பு சபைக்கு எடுத்து செல்லப்பட்டது.

தொடர்ந்து 1948ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 31ஆம் திகதி நடுஇரவிலிருந்து இருதரப்பும் யுத்த நிறுத்தம் செய்வதாக உடன்பட்டன. ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் இந்திய -பாகிஸ்தான் ஆணைக்குழு உருவாக்கப்பட்டது.

அன்றிலிருந்து 1972 வரை பல்வேறு தீர்மானங்கள் காஷ்மீருக்காக ஐக்கிய நாடுகள் சயையில் இயற்றப்பட்டன. இவை ஒவ்வொன்றும் குறித்து தமிழ் ஆய்வாளர்கள், கொள்கை பகுப்பாளர்கள், அரசியல் விதி படைப்போர் (norm creaters)  போன்றோர் கற்றறிந்து கொள்ள வேண்டிய பல விடயங்கள் உள்ளன.

பல தீர்மானங்களுக்கும்  உறுதிமொழிகளுக்கும் காலம் தாழ்த்துதலுக்கும் ஆளாகிப்போன காஷ்மீரிய மக்கள் சார்பாக குரல் கொடுப்பதற்கு திடமான ஒரு அமைப்பு இல்லாத காரணத்தாலும், மத வேறுபாடுகளால் பிளவுபட்டு கிடப்பதாலும் ,  புவியியல் ரீதியாக காஷ்மீர் நில எல்லைகளையே கொண்டிருப்பதன் காரணமாகவும், இன்னுமொரு தேசத்தின் தயவில் வாழ வேண்டிய தேவை காரணமாகவும்  இந்திய -பாகிஸ்தானிய முரண்பாடுகளுக்கு மத்தியில் சிக்கித் தவிக்கிறது.

இவை எல்லாவற்றிக்கும் மேலாக தற்பொமுது அரசியல் அதிகாரத்தையும் இழந்து உள்ளது மட்டு மல்லாது, தமது இருப்பை அடையாளப்படுத்தும் தாயக பரப்பளவையும் இழந்து நிற்கிறது.

(தொடரும்)

-லண்டனில் இருந்து லோகன் பரமசாமி

 

 

http://www.puthinappalakai.net/2019/08/16/news/39551

அரசியல்வாதி கோட்டாவின் அவலம்

2 days 2 hours ago
அரசியல்வாதி கோட்டாவின் அவலம்
கே. சஞ்சயன் / 2019 ஓகஸ்ட் 16 வெள்ளிக்கிழமை, மு.ப. 08:29 Comments - 0

சிறுபான்மையினரின் ஆதரவு இன்றி, சிங்களவர்களின் ஆதரவுடன் ஜனாதிபதி தேர்தலில் வெற்றிபெற முடியும் என்று, சில ஆண்டுகளாகக் கூறிவந்த முன்னாள் பாதுகாப்புச் செயலாளர் கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, பொதுஜன பெரமுனவின் ஜனாதிபதி வேட்பாளராகத் தெரிவு செய்யப்பட்டதும், பதற்றமடைந்து போயிருக்கிறார்.  

அண்மையில், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும், புளொட் தலைவருமான தர்மலிங்கம் சித்தார்த்தனை, அழைத்துப் பேசியிருந்தார் கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ.  
இந்தச் சந்திப்புத் தொடர்பாக, அரசல்புரசலாகத் தகவல்கள் வெளியானதும் சித்தார்த்தன், ஊடகங்களிடம் உண்மையைக் கக்கினார்.  அதில், “தமிழ் மக்களின் வாக்குகள் இல்லாமலேயே, தம்மால் வெற்றிபெற முடியும். ஆனாலும், அனைத்து இலங்கையர்களாலும் தெரிவு செய்யப்படுவதையே, நான் விரும்புகிறேன்” எனவும் கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ கூறியதாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார்.  

தமிழ் ஊடகங்களில், இந்தச் செய்தி, தமிழ் மக்களின் வாக்குகள் இல்லாமலேயே தம்மால் வெற்றிபெற முடியும் என்று, கோட்டா கூறியதாகக் சற்று திரிபு அடைந்திருந்தது.  உடனடியாகப் பதற்றமடைந்த கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, தனது ஊடகப் பிரிவின் மூலம், அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டார்.   

‘சில அரசியல்வாதிகளுடன் சேர்ந்து, போலியான செய்திகளைப் பரப்பும் ஊடகங்களின் செய்திகளை நம்பி, ஏமாற வேண்டாம். அனைத்துத் தமிழ் மக்களின் ஆதரவும் நமக்குத் தேவை’ எனத் தலைப்பிடப்பட்டிருந்தது அந்த அறிக்கை.  

அதில், சித்தார்த்தனுடனான சந்திப்புத் தொடர்பாகப் போலியான தகவல்கள் வந்து கொண்டிருப்பதாகவும், தமிழ் மக்களின் ஆதரவு தேவையில்லை என, கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ கூறியதாகப் பரவி வருகின்ற செய்திகளுக்குக் கண்டனம் தெரிவிப்பதாகவும் கூறப்பட்டிருந்தது.  

அத்துடன், ஊடகங்கள் போலியான செய்திகளை வெளியிட்டு, மக்களை குழப்புவதாகவும் தன்னிடம் இருந்து, திசை திருப்ப முனைவதாகவும், கண்டனமும் வெளியிடப்பட்டிருந்தது.  

சித்தார்த்தன் கூறியதாக வெளியாகிய செய்திகளில், கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ அவ்வாறான கருத்தைக் கூறியதாகவே குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.  

ஆனால், தமிழ் மக்களின் ஆதரவு தேவையில்லை; சிங்கள மக்களாலேயே வெற்றியைப் பெற்று விட முடியும் என்ற, இறுமாப்புத்தனமான கருத்து, ஜனாதிபதி தேர்தலில் எவ்வாறு பிரதிபலிக்கும் என்பதை உணர்ந்து கொண்டதை அடுத்தே, அந்தக் கருத்தை மறுக்கத் துணிந்திருந்தது கோட்டா தரப்பு.  

சிறுபான்மையினர் குறித்து, குறிப்பாகத் தமிழர்கள் குறித்து, கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ கொண்டிருக்கின்ற கரிசனை, கருத்து என்ன என்பது, இங்கு முக்கியமாகப் பார்க்கப்பட வேண்டியது.  

ஏனென்றால், அவர் ஜனாதிபதி வேட்பாளராகப் பெயரிடப்பட்ட பின்னர், நிகழ்த்திய உரையில், வடக்கில் உள்ள மக்களின் எதிர்பார்ப்புகள் குறித்த புரிதல் தனக்கு இருப்பதாகவும், அவர்களின் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதில் கவனம் செலுத்துவேன் என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார்.  

தமிழர்கள் நோக்கிய, அவரது புரிதல் பற்றி, நிறையவே கேள்விகள் இருக்கின்றன.  
தமிழர்களின் பிரச்சினை, காணி அதிகாரமோ, பொலிஸ் அதிகாரமோ இல்லை; அவர்களுக்கு தேவை, அடிப்படை வசதிகளும் பொருளாதார அபிவிருத்தியும் தான் என்று, கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ உள்ளிட்ட ராஜபக்‌ஷவினர், 2009இற்குப் பின்னர் பலமுறை கூறியிருந்தனர்.  

இந்தளவுக்கு அப்பாற்பட்ட புரிதல், கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவுக்கு இருக்கிறதா என்பது சந்தேகம் தான்.  அதைவிட, கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ ஒருபோதும், தமிழர்களைப் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கவோ, தமிழர்களைப் பொருட்டாக எடுத்துக் கொள்ளவோ இல்லை என்பது தான் உண்மை.  

அவர், ஜனாதிபதி வேட்பாளரான பின்னர், தமிழர்களின் வாக்குகள் திசைமாறிப் போய்விடக் கூடும் என்ற அச்சம் வந்திருக்கலாம். அரசியல்வாதியாக மாறுகின்ற ஒவ்வொருவருக்கும், அந்த அச்சம் இருக்கும். ஆனால் அவர், அரசியல்வாதி ஆக முன்பிருந்தே, தமிழர்கள் தொடர்பாக, சிறுபான்மையினர் தொடர்பாக வெளிப்படுத்திய கருத்துகள், அபத்தமானவை என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை.  

2016ஆம் ஆண்டில் இருந்தே, கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ தன்னை, அடுத்த ஜனாதிபதி தேர்தலுக்காகத் தயார்படுத்தி வந்தவர். அவருக்கு, இந்த விடயத்தில் உத்வேகத்தைக் கொடுத்தது, அமெரிக்க ஜனாதிபதி தேர்தலில் டொனால்ட் ட்ரம்ப், பெற்ற வெற்றி தான்.  

2018 நொவம்பர் ஒன்பதாம் திகதி, கொழும்பில், நளின் டி சில்வாவின் நூல் வெளியீட்டு விழாவில் உரையாற்றிய கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, அமெரிக்காவில் பெரும்பான்மையின மக்கள், டொனால்ட் ட்ரம்பின் வெற்றியை உறுதிப்படுத்தியுள்ளதை, இலங்கையில் பெரும்பான்மை சிங்களவர்கள் ஒரு பாடமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று கூறியிருந்தார்.  

“அமெரிக்க ஜனாதிபதித் தேர்தலில், வெற்றி இலக்கை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்த டொனால்ட் ட்ரம்புக்கு, எதிரணி வேட்பாளருடன் தொக்கி நின்ற சிறுபான்மையினரே, தடையாக இருந்தனர். அதனால், அவர் வெற்றி பெறுவாரா என்பது கேள்விக்குறியாக இருந்தது. கறுப்பினத்தவர்களின் ஆதரவு இவருக்கு கிடைக்காது என்ற கருத்துகள் மிகவும் வலுப்பெற்றிருந்தன. ஆனால், வெள்ளையினப் பெரும்பான்மையினர் ஒன்று திரண்டு, ட்ரம்பிற்கு வாக்களித்தன் காரணமாக அவர் சுலபமாக வெற்றிபெற்றார். இதனை, இந்த நாட்டின் பெரும்பான்மை இனத்தவர்களும், ஒரு பாடமாகக் கொள்ள வேண்டும்” என்று அவர் கூறியிருந்தார்.  

இது, இலங்கையிலும் சிங்களவர்கள் தனித்தே ஜனாதிபதியைத் தீர்மானிக்க முடியும் என்பதை, கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ அடித்துக் கூறிய முதல் சந்தர்ப்பம் எனலாம்.  

அதற்குப் பின்னர், கடந்த மார்ச் மாதம் முதல்வாரம், New  s in Asia வுக்கு அளித்திருந்த செவ்வியில், அவர், சிறுபான்மையினரின், குறிப்பாகத் தமிழர்களின் ஆதரவு இன்றி, சிங்களப் பெரும்பான்மையினரின் ஆதரவுடன், தம்மால் ஜனாதிபதி தேர்தலில் வெற்றிபெற முடியும் என்று, கூறியிருந்தார்.  

“ஜனாதிபதி தேர்தலில் வெற்றி பெறுவதற்கு, சிறுபான்மையினரின் ஆதரவைப் பெற வேண்டும் என்பது அவசியமில்லை. 2010இல் மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ, தமிழர்களின் ஆதரவு இல்லாமல், 1.8 மில்லியன் வாக்குகளால் வெற்றி பெற்றார்.  

2015இல் அவர் தோல்வியடைந்தமைக்கு, தமிழ், முஸ்லிம்களின் ஆதரவு கிடைக்காதமை அல்ல; கொழும்பு, கம்பஹா போன்ற மாவட்டங்களில் உள்ள, நகரப் பகுதிகளில் வாழும் நடுத்தர மக்கள், அவருக்கு வாக்களிக்கவில்லை. 449,000 வாக்குகளால் மாத்திரமே, அவர் தோல்வியடைந்தார்” என்று அவர் சுட்டிக்காட்டியிருந்தார்.  

சித்தார்த்தனுடனான சந்திப்பின் போதும் கூட, கடந்த முறை சுமார் நான்கு இலட்சம் வாக்குகளால் தான், மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ தோல்வியடைந்தார் என்றும், அந்த வாக்குகளைத் தன்னால் தென்பகுதியிலேயே பெற்று விட முடியும் என்றும் குறிப்பிட்டதாகத் தகவல்கள் வெளியாகியிருந்தன.  அதாவது, வெற்றி பெறுவதற்குச் சிறுபான்மையினரின், குறிப்பாகத் தமிழர்களின் வாக்குகள் தேவையில்லை என்ற கருத்தை, ஒன்றுக்குப் பலமுறை வெளிப்படுத்தியவர் கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ.  

முன்னரெல்லாம் அந்தச் செய்திகள், தமிழ், ஆங்கில ஊடகங்களில் வெளியாகிய போது, அவர் அதை மறுக்கவில்லை. பொய்யான செய்திகளை, வெளியிடுவதாக ஊடகங்கள் மீது பாயவில்லை.  

இப்போது, அரசியல்வாதியாகக் களத்தில் இறங்கியுள்ள நிலையில், தான் அப்படிச் சொல்லவேயில்லை என்று மறுக்கவும், ஊடகங்களைப் பொய், போலி என்றும் விமர்சிக்கத் தொடங்கி விட்டார்.  

கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவுக்குத் தமிழ் மக்கள், வாக்களிக்கமாட்டார்கள் என்பதே பொதுவான கருத்தாக உள்ளது. காரணம், அவர் என்ன தான் நியாயம் கூறினாலும், போரின் போது நடந்து கொண்ட முறையை, நிகழ்ந்த அநீதிகளைத் தமிழ் மக்கள் மறக்கத் தயாராக இல்லை என்ற கணிப்பு, பரவலாக இருக்கிறது.  

கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, எப்போதுமே பெரும்பான்மையினவாதக் கருத்துகளையே கொண்டிருந்தவர்; அதனையே வெளிப்படுத்தியும் வந்தவர். ட்ரம்ப்பின் வெற்றி ‘போர்முலா’வைப் பயன்படுத்தி, தாமும் வெற்றியைப் பெற்று விடலாம் என்றே அவர் நம்பினார்.  அதனால் தான், தனது சகோதரர்கள், குடும்பத்தினரில் பலர், பாரம்பரிய அரசியல்வாதிகளாக இருந்த போதும், பாரம்பரிய அரசியல்வாதிகள் மீது, மக்கள் நம்பிக்கையிழந்து விட்டார்கள் என்பதைத் துணிந்து கூறினார்.  

ட்ரம்ப்பைப் போன்ற, தன்னைப் போன்ற பாரம்பரிய அரசியல்வாதி அல்லாதவர்களின் மீது, மக்கள் நம்பிக்கை வைப்பார்கள் என்று, பிரசாரம் செய்யத் தொடங்கினார்.  

சிங்கள மக்களின் ஆதரவைத் திரட்டுவதற்காக, ‘எலிய’, ‘வியத்மக’ போன்ற அமைப்புகளை உருவாக்கி, தன்னையும் தனது கொள்கைகளையும் பிரபலப்படுத்தி இருந்தார்.  இந்த அமைப்புகளும் அவற்றின் பிரசாரங்களும் தனியே, சிங்கள மக்களை மாத்திரம் இலக்கு வைத்திருந்தமையும் குறிப்பிடத்தக்கது.  

இந்த அமைப்புகளின் எந்தவொரு கூட்டமும், வடக்கு, கிழக்கில் குறிப்பாகத் தமிழ்ப் பகுதிகளில் நடந்திருக்கவில்லை. ஏனென்றால், தமிழர்களைக் கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ ஒரு பொருட்டாகவே கருதவில்லை. அவர்களின் ஆதரவு, தனக்கு அவசியம் என்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை.சிங்கள மக்களின் வாக்குகளால் வெற்றியைப் பெறமுடியும் என்று, அவர் முழுமையாக நம்பினார்.  இப்போது, அவர் அரசியல்வாதியாக மாறியுள்ள நிலையில், பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டு விட்டது.  

மஹிந்தவை தோற்கடித்தது போன்று, தமிழர்கள் ஒன்றிணைந்து, தன்னையும் தோற்கடித்து விடுவார்களோ என்ற பயம், அவருக்குள் ஏற்பட்டு விட்டது. அதனால் தான், சொன்னதைச் சொல்லவில்லை என்று மறுக்கிறார்.  

கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, சிங்கள மக்களின் வாக்குகளை மய்யப்படுத்தியே, அவற்றை நம்பியே, இந்தத் தேர்தலில் களமிறங்கி இருந்தாலும், அதைப் பகிரங்கமாகக் கூறமுடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருப்பது தான், அவரது அவலம்.  

 

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/அரசியல்வாதி-கோட்டாவின்-அவலம்/91-236804

மிகக் கவனமாக சிந்திக்க வேண்டிய முஸ்லிம்கள்

2 days 2 hours ago
மிகக் கவனமாக சிந்திக்க வேண்டிய முஸ்லிம்கள்
மொஹமட் பாதுஷா / 2019 ஓகஸ்ட் 16 வெள்ளிக்கிழமை, மு.ப. 06:51 

ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்கான திகதி அறிவிக்கப்படும் முன்னரே, ஜனாதிபதி வேட்பாளர் பற்றிய அறிவிப்புகள் வெளிவரத் தொடங்கியுள்ளன.   

பொதுஜன பெரமுனவின் வேட்பாளராக, கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ அறிவிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் வேட்பாளர் யார் என்றும் சுதந்திரக் கட்சியின் நிலைப்பாடு என்னவாக இருக்குமென்றும் அரசியல் அரங்கில், கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் இடம்பெற்று வருகின்றன.   

தங்களது எதிர்பார்ப்புகள் எல்லாம், நிறைவேற்றப்படும் என்ற நம்பிக்கையில், முஸ்லிம்கள் முழுமூச்சாக நின்று, ஆட்சிபீடமேற்றிய தற்போதைய அரசாங்கமானது, அந்த எதிர்பார்ப்புகளைத் திருப்திப்படுத்தும் விதத்தில், எந்தச் செயற்பாடுகளையும் முன்னெடுத்திருக்கவில்லை. இதை விடவும், அதிருப்தியையே அதிகமாகத் தந்திருக்கின்றது என்று கூறுவதே, சாலப் பொருத்தமாகும்.  

தமிழர்களின் இனப்பிரச்சினைக்கு, ஒரு தீர்வை வழங்காமல், எவ்வாறு காலத்தைக் கடத்தியிருக்கின்றதோ, அதுபோலவே, இந்த நாட்டில், முஸ்லிம் சமூகம் எதிர்கொள்கின்ற நீண்டகால, சமகாலப் பிரச்சினைகள் எதற்கும் தீர்வைக் காணாமல், இவ்வரசாங்கம் தனது ஆட்சிக்காலத்தின் கடைசி நாள்களை, எண்ணிக் கொண்டிருக்கின்றது.  

2015ஆம் ஆண்டில், புதிய அரசாங்கத்தை நிறுவி, அதன்மூலம் ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் ஒரு யுகாந்திரக் கனவையும் மைத்திரிபால சிறிசேனவின் திடீர் வேட்கையையும் வெற்றிபெறச் செய்த, முஸ்லிம்களின் சிவில், நிர்வாக, சமூக எதிர்பார்ப்புகளுக்கு அப்பால், தமக்கெதிரான இனவாதத்தை, மதவாதத்தைக் கட்டுப்படுத்தல் என்ற காரியத்தைக் கூட, மைத்திரி-ரணில் அரசாங்கம் செய்து காட்டாமல், மிகத் தெளிவாக ஏமாற்றி இருக்கின்றது.  

ஆனால், இப்படிச் சொல்வதற்காக, கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில், மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவை ஆதரித்திருந்தால், அவர் முஸ்லிம்களின் அபிலாசைகளை நிறைவேற்றியிருப்பார் என்று யாராவது கருதினால், அதுவும் தவறாகும்.   

ஏனெனில், 2005 தொடக்கம் 2010 வரை, போரை மய்யமாகக் கொண்டு செயற்பட்ட மஹிந்த ஆட்சி, 2010-2015 ஆட்சிக்காலத்தில், உச்சாணிக் கொம்பில் நின்று ஆடியது.   

அத்துடன், சும்மாவே ஆடுகின்ற இனவாதப் பேய்க்கு, அந்த ஆட்சிச் சூழலானது, கொட்டும் முழக்கமும் வாசித்திருந்தது என்பதை, நாம் இன்னும் மறந்து விடவில்லை.  

ஆக மொத்தத்தில், இந்த அரசாங்கம், முஸ்லிம்களின் எதிர்பார்ப்புகளையோ தமது தேர்தல் வாக்குறுதிகளையோ, நிறைவேற்றவில்லை. அதேபோன்று, தேசிய மட்டத்திலும், எல்லா இனங்களைச் சேர்ந்த மக்களின் மனங்களை வெல்லும் விதத்தில், ஒரு வெற்றிகரமான அரசாங்கமாகச் செயற்படுவதற்குத் தவறியுள்ளது.  மத்திய வங்கி மோசடி, உட்கட்சி முரண்பாடுகள், அதிகாரப் போட்டி தொடக்கம் இனவாத மேலெழுச்சி தொட்டு, பயங்கரவாதத் தாக்குதல் வரை, இதற்கான காரணங்கள் மிகவும் வெளிப்படையானவை.  

ஆனாலும், அரசாங்கம் சோபிக்கவில்லை என்பதை, இக்காரணங்களால் பூசிமெழுக முடியாத நிலையே காணப்படுகிறது. எனவேதான், ஒன்பது வருடங்களுக்குப் பின்னர், மக்களுக்கு ஏற்படுகின்ற உணர்வு, இம்முறை நான்கு வருடங்களிலேயே துளிர்விடத் தொடங்கி இருக்கின்றது.  

கடந்த சில தினங்களுக்கு முன்னர், ஸ்ரீ லங்கா பொதுஜன பெரமுனவின் ஜனாதிபதித் தேர்தல் வேட்பாளராக, முன்னாள் இராணுவ வீரரும் பின்னர் பாதுகாப்புச் செயலாளராகப் பதவி வகித்தவருமான கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவை, அக்கட்சி, பகிரங்கமாக அறிவித்துள்ளது. இந்த அறிவிப்பால், அரசியல் அரங்கில் ஏற்பட்ட அதிர்வு, இன்னும் சில மாதங்களுக்கு நீடிக்கும் என்றே அனுமானிக்க முடிகின்றது.  

மறுபுறத்தில், ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் ஜனாதிபதி வேட்பாளர், யாரென்ற அறிவிப்பு இன்னும் வெளியாகவில்லை. சஜித் பிரேமதாஸ, கரு ஜயசூரிய போன்ற பலரின் பெயர்கள் பேசப்படுகின்றன.   

இவர்களுக்குள் சஜித்தின் பெயர், உத்தியோகப்பற்றற்ற முறையில், கட்சிசார்ந்தவர்களால் அழுத்தமாக முன்மொழியப்பட்டு வருவதை, அவதானிக்க முடிகின்றது. எனவே, ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் ஜனாதிபதி வேட்பாளராக, சஜித் நியமிக்கப்படுவதற்கான நிகழ்தகவுகள் அதிகமாகத் தெரிகின்றன.  

இதேவேளை, ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன தலைமையிலான ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சி, என்ன நிலைப்பாட்டை எடுக்கப் போகின்றது என்பதே, மக்கள் மனங்களில் உள்ள கேள்வியாக இருக்கின்றது.  

இக்கட்சி, யாரை வேட்பாளராக அறிவிக்கப் போகின்றது? அல்லது, ஏனைய பெரும்பான்மைக் கட்சியில் யாராவது ஒருவருக்கு வாக்களிக்கப் போகின்றதா என்ற கேள்விகளுக்கு, இன்னும் விடை கிடைக்கவில்லை.  

மஹிந்த தரப்பால், கோட்டாவுக்குப் புறம்பாக, வேறு சிலரும் ஜனாதிபதி வேட்பாளராக அறிவிக்கப்படலாம் என்று முன்னர் அனுமானிக்கப்பட்டது. சிறுபான்மை மக்களின் வாக்குகளைப் பெறும் பொருட்டு, கோட்டாபய தவிர்ந்த வேறொருவர், களமிறக்கப்படலாம் என்று கருதியோரும் இருந்தனர். இப்போது அவரே ஜனாதிபதி வேட்பாளராகப் பிரேரிக்கப்பட்டுள்ளார்.  

அரசியலில் எதுவும் நடக்கலாம் என்ற அடிப்படையில், ராஜபக்‌ஷ குடும்பத்தின் உள்வீட்டு அரசியலால், வேட்பாளர் மாற்றப்படலாம் என்றாலும், அதற்கான வாய்ப்பு அரிதாகவே உள்ளது. எனவே, பொதுஜன பெரமுனவின் இப்போதைய வேட்பாளர், கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவே என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.  

இன்றைய நிலைவரப்படி, இறுதி யுத்தத்தில் ஏற்பட்ட அழிவுகளுக்காக, கோட்டாபயவைத் தமிழர்களும் இனவாதத்தை மேலெழும்ப விட்டார் என்ற சந்தேகத்தில் முஸ்லிம்களும் சற்று தூரவைத்தே நோக்குகின்றனர்.   

ஆனால், இதே காரணத்துக்காகச் சிங்களக் கடும்போக்கு வாக்குகளை, அவர் பெறுவார். அதுமட்டுமன்றி, தமிழர்களும் முஸ்லிம்களும் காலவோட்டத்தில், தமது நிலைப்பாடுகளை அவருக்குச் சாதகமாக மாற்றிக் கொள்ளவும் கூடும்.  

ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் ஜனாதிபதி வேட்பாளர் தொடர்பில், கடுமையான இழுபறி நிலவுகின்றது. இந்நிலையில், கட்சியின் தலைமைப் பதவியை விட்டுக் கொடுக்காத, மேற்றட்டு அரசியல்வாதியெனக் கருதப்படும் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க, என்ன முடிவெடுக்கப் போகின்றார், யாரை வேட்பாளராக நியமிக்கப் போகின்றார் என்பதிலேயே வெற்றி, தோல்வி தங்கியுள்ளது.  

ஒருவேளை, சஜித் பிரேமதாஸ அல்லது, அவர் போன்ற பரவலான மக்கள் ஆதரவுள்ள ஒருவரை, வேட்பாளராக அறிவித்தால் வெற்றியை எதிர்பார்க்க முடியும். குறைந்தபட்சம் பலமான போட்டியையோ அல்லது, கூட்டு அரசாங்கத்தையோ கனவு காணலாம்.   

ஆனால், அறிவுரைகளை எல்லாம் தட்டிக் கழித்து, தனது விருப்பப்படி ரணில் ஏதாவது எடக்குமுடக்கான தீர்மானம் எடுத்து, மக்கள் விரும்பாத யாரையாவது களமிறக்கினால், ஐ.தே.க வெற்றியை நினைத்துப் பார்க்கத் தேவையில்லை என்ற நிலையே உள்ளது.  

இந்த நிலையில், முஸ்லிம் மக்கள், எதிர்வரும் ஜனாதிபதித் தேர்தலில், எந்த வேட்பாளருக்கு வாக்களிக்கப் போகின்றோம் என்பதைச் சிந்தித்து, தீர்க்கமான முடிவை நோக்கி, நகர வேண்டிய காலமாக, இது காணப்படுகின்றது.   

வழக்கம் போல, பாதிப்புக் குறைந்த ‘பேய்’ போன்ற, ஆட்சிப் பின்புலத்தைக் கொண்டவரைத் தெரிவு செய்வது, எவ்வாறு என்ற கேள்வியே நம்முன்னுள்ளது.  

இலங்கையில் ஆட்சி செய்கின்ற எல்லா அரசாங்கங்களும், பெருந்தேசியவாத சிந்தனையில் ஊறியவையாகவும் திரைமறைவில் சிறுபான்மையின விரோதப் போக்குகளுக்கு ஆசீர்வாதம் அளிப்பனவாகவுமே இருந்து வருகின்றன.   

அரசியலில் பிரித்தாளும் தந்திரத்துக்கு மேலதிகமாக ஒன்றில், கடும்போக்கு இனவாதம் அன்றில், மென்போக்கு இனவாதமே ஆட்சியாளர்களைத் தற்காலத்தில் ஆட்டிப்படைத்து வைக்கின்றது.   

இதில் சிலர், இனவாதத்தை முகத்துக்கு நேரே தூக்கிப்பிடித்துக் கொண்டு, முஸ்லிம்களிடத்தில் வருகின்றனர்; இன்னும் சிலர், முகுதுக்குப் பின்னால் மறைத்து வைத்துக் கொண்டு, ஆணை கேட்டு வருகின்றனர் என்பது மட்டுமே வேறுபாடாகும்.  

கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, முஸ்லிம்களுக்கு நேரடியாக எந்தத் தீங்கும் இழைக்கவில்லை என்றே கூற வேண்டும். ஆனால், கடந்த ஆட்சியின் கடைசிக் காலத்தில், இனவாதம் முன்கையெடுத்த சந்தர்ப்பத்தில், பொது பலசேனா போன்ற அமைப்புகளுக்குப் பின்னால், கோட்டா போன்றோர், திரைமறைவு ஆதரவு அளிக்கின்றனர் என்ற சந்தேகம், முஸ்லிம்களுக்கு இருந்தது.   

மஹிந்தவோ, கோட்டாவோ அதிகாரத்தில் இல்லாத போதும், இனவாதம் தாண்டவமாடியது என்பதென்னவோ உண்மை என்றாலும், இனவாதத்தை வளர்ப்பதில், ராஜபக்‌ஷ குடும்பத்தின் முக்கிய சில உறுப்பினர்களின் வகிபாகம், குறித்த பரவலான சந்தேகங்களுக்கு வலுவூட்டியிருந்தன. ஆனால், இன்னும் தெளிவு கிடைக்கவில்லை. இந்தக் காரணத்துக்காகவே, முஸ்லிம்கள் கடந்த தேர்தலில், மஹிந்தவைத் தோற்கடிக்க முன்னின்றார்கள்.  
ஆனால், இந்த விடயத்தைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், மஹிந்த ஆட்சி, முஸ்லிம்களுக்கு நிறையவே நல்லவைகளைச் செய்திருக்கின்றது என்பதை மறைப்பதற்கில்லை.   

எனவே, ரணில் விக்கிரமசிங்க, மைத்திரிபால சிறிசேன ஆகியோர், தத்தமது கட்சிகளின் வேட்பாளர்களாக, யார் யாரை நியமிக்கப் போகின்றார்கள் என்பதைப் பொறுத்தே, முஸ்லிம்களின் தீர்மானங்கள் அமையும்; அமையவும் வேண்டும்.  

இப்போது காலவதியாக இருக்கின்ற மைத்திரி-ரணில் ஆட்சி, வெற்றிகரமான ஒன்றாக இருந்திருந்தால், அது முஸ்லிம்களின் மனங்களைக் குளிர வைத்திருக்குமென்றால், யாரை வேட்பாளராகப் போட்டாலும், வெற்றிபெற வாய்ப்பிருந்தது.   

ஆனால், கிடைத்த ஐந்து வருட ஆட்சி எனும் வாய்ப்பை, அரசாங்கம் தவறவிட்டதால், மைத்திரியோ ரணிலோ பலமானவர்களைத் தமது கட்சிகளின் வேட்பாளர்களாகக் களமிறக்க வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டுள்ளது. இல்லாவிடின், முஸ்லிம்களின் வாக்குகளை எதிர்பார்க்க முடியாத சூழல் ஏற்படலாம்.  

எது எப்படியோ, இம்முறை முஸ்லிம்கள் தீர்க்கமான தீர்மானங்களையே எடுக்க வேண்டும். முஸ்லிம் காங்கிரஸ் தலைவர் சொல்கின்றார், மக்கள் காங்கிரஸ் தலைவர் கூறுகின்றார், தேசிய காங்கிரஸ்  தலைவர் சொல்கின்றார் என்பதற்காகவோ அல்லது, அந்த அரசியல்வாதி ஆதரவளிக்கின்றார் என்ற காரணத்துக்காகவோ முட்டாள்தனமாக, எந்த ஜனாதிபதி வேட்பாளருக்கும் ஆதரவளிக்கும் முடிவை, முஸ்லிம் சமூகம் எடுக்கக் கூடாது.  

எல்லா முட்டைகளையும் ஒரே கூடையில் வைப்பதில் உள்ள ஆபத்துக் குறித்து சிந்திப்பதுடன், எந்த அரசியல்வாதியும் சொல்வதற்காக அல்லாமல், சுயபுத்தியைப் பயன்படுத்தி, சுயமாகச் சிந்தித்தே முஸ்லிம் பொது மகன் ஒவ்வொருவரும் முடிவெடுக்க வேண்டியது, காலத்தின் கடமையாகும்.    

அதைவிடுத்து, இதைச் செய்க!

இந்த அரசாங்கம், தனது கடைசி நாள்களை எண்ணிக் கொண்டிருக்கின்றது என்றால், முஸ்லிம் அமைச்சர்கள், பிரதியமைச்சர்கள், ஏனைய எம்.பிக்களின் பதவிக்காலமும் முடிவடையப் போகின்றது என்றுதான் அர்த்தமாகும்.  

இப்படியான சூழலில், இப்போது முஸ்லிம் கட்சித் தலைவர்கள் மற்றுமுள்ள அரசியல்வாதிகள், நடைபெறவுள்ள ஜனாதிபதித் தேர்தல் பற்றிய கருத்துகளை, நேரிடையாகவும் சாடைமாடையாகவும் பேசத் தொடங்கி இருக்கின்றார்கள்.  

முதலில் இதை நிறுத்துங்கள்  

உண்மையில், எல்லாக் கட்சிகளும் வேட்பாளர்களை அறிவித்த பின்னர், யாரை ஆதரிப்பது என்பது பற்றி, முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகள் பேசலாம். இப்போது, அதுபற்றிப் பிரஸ்தாபிப்பது, காலம் முந்தியதாகும்.  

அப்படியென்றால், என்ன செய்ய வேண்டும் என்று நீங்கள் கேட்கலாம்?  

மைத்திரிபால சிறிசேன, ரணில் விக்கிரமசிங்க ஆட்சியில், எல்லா முஸ்லிம் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் ஆளும் தரப்பிலேயே இருக்கின்றார்கள். பல தடவைகள், இந்த ஆட்சியைக் காப்பாற்ற முன்னின்றிருக்கிறார்கள்.   

சமூகத்துக்காக இராஜினாமாச் செய்வதாகச் சொன்ன அமைச்சு, பிரதியமைச்சுப் பொறுப்புகளை, இப்போது மீண்டும் தவணை முறையில் மீளப் பொறுப்பேற்றுக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.   

இத்தனை காலமும் இப்பதவிகளை வைத்துக் கொண்டு, ‘எதையும் சாதிக்க முடியவில்லை’ எனக் கூறியவர்கள், இப்போது அப்பதவிகளைப் பொறுப்பேற்று இருக்கின்றார்கள் என்றால், அதைப் பயன்படுத்தி, எதையாவது சமூகத்துக்குச் செய்யலாம் என்ற நம்பிக்கையிலேயே, அதை அவர்கள் செய்திருப்பதாக நியாயம் கற்பிக்கப்படுகின்றது.  

அது உண்மையென்றால், இவ்வளவு காலமும் தீர்க்கப்படாத முஸ்லிம்களின் பிரச்சினைகள், அபிலாசைகளில் ஒரு சிலதையாவது, இருக்கின்ற சில மாதங்களுக்குள் பெற்றுக் கொள்ள இப்பதவிகளை உபயோகிக்க வேண்டும்.   

 *வடக்கில் உள்ள முஸ்லிம்களின் காணி முரண்பாடு, மீள்குடியேற்ற விவகாரம்,  

 *கிழக்கு மாகாணத்தில், நீண்டகாலமாக தீர்வுகாணப்படாத பல்லாயிரக்கணக்கான காணிப் பிரச்சினை, 

 *மாயக்கல்லி மலைபோல, மதத்தின் பெயராலும் தொல்பொருளின் பெயராலும், முஸ்லிம்களின் நிலங்கள் ஆக்கிரமிக்கப்படுதல்,  

 *ஒலுவில் கடலரிப்புப் பிரச்சினை,  

 *திருமலையின் கரிமலையூற்று தொடங்கி மட்டக்களப்பு மாவட்டம் தொடக்கம் அம்பாறை மாவட்டத்தின் பொத்துவில் வரை காணப்படும் விளைச்சல் நில உரிமைசார் இழுபறிகள்,  

 *அக்கரைப்பற்று பிரதேச செயலகப் பிரிவில் நிர்மாணிக்கப்பட்ட சுனாமி வீட்டுத்திட்டம் இன்னும் காடாகிக் கிடக்கின்றமை,  

 *இன விகிதாசாரப்படி முஸ்லிம்களுக்கு காணி கிடைக்க வழிவகுத்தல்....  

போன்ற பல்வேறு அபிலாசைகளில் ஒன்றையேனும் வென்றெடுப்பதற்கு, இப்பதவிகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதே மக்களின் பேரவா.   

அப்படிச் செய்தால், அடுத்த தேர்தலில், முஸ்லிம் மக்களின் முகங்களை வெட்கப்படாமல், நேரெதிராகப் பார்த்து, வாக்குக் கேட்க முடியும் என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ளவும்.    

 

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/மிகக்-கவனமாக-சிந்திக்க-வேண்டிய-முஸ்லிம்கள்/91-236805

காஷ்மிர் குறித்து தமிழ் தலைமைகளின் மௌனம்

3 days 7 hours ago

இன்று, காஷ்மிர் கொதி நிலையில் உள்ளது. உலகிலுள்ள ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள், காஷ்மிரியர்களுக்காகத் தமது ஆதரவை வழங்கியுள்ளார்கள். காஷ்மிரில் நிகழ்த்தப்பட்டது, மிகப்பெரிய அநியாயம் என்பதை ஒடுக்கப்பட்ட, உரிமைகளுக்காகப் போராடும் மக்கள் அறிந்திருக்கிறார்கள். 

உலகெங்கிலுமிருந்து காஷ்மிரியர்களுக்கு ஆதரவாகக் குரல்கள் தொடர்ந்து ஒலிக்கின்றன. ஆனால், உலகில் நீண்ட காலமாக, ஒடுக்கப்பட்ட ஓர் இனமான தமிழ் இனத்தின் அரசியல் பிரதிநிதிகள் என்று தங்களைச் சொல்லிக் கொண்டு, நாடாளுமன்றத்திலும் அதற்கு வெளியிலும் அமர்ந்திருக்கும் தலைமைகள், ஒரு புறமும் தமிழ்த் தேசியத்தை முன்னெடுப்பதாகச் சொல்வோர்; மறுபுறமுமாக, காஷ்மிர் தொடர்பில், வாய் பொத்தி மௌனம் காக்கிறார்கள்.   

இந்த மௌனம் சொல்லும் செய்தி கனமானது. இது, தங்கள் இந்திய எஜமானர்களுக்கு எதிராக, எந்தக் கணத்திலும் குரல் கொடுக்கத் தயாராக இல்லை என்பதை, இன்னொரு முறை ஆணித்தரமாக நிறுவுகிறது. 

இவர்களது அரசியல், மக்கள் நல அரசியலன்று; அதிகார ஆசைக்கான அரசியல் என்பது புலனாகிறது. 

தமிழ்த் தேசியத்தின் பெயரால், வாக்கு வங்கி அரசியலும் உணர்ச்சி அரசியலையும் முன்னெடுக்கும் பிற்போக்குத்தனத்தின் வெளிப்பாடுதான் இந்த மௌனம்.   

உலகில் நீண்ட காலமாக, ஒடுக்கப்பட்டு வரும் சமூகங்களில் ஒன்றாக, தமிழ்ச் சமூகம், தொடர்ச்சியாக இருந்து வருகிறது. ஆனால், நமது ஆண்ட பரம்பரைக் கனவுகளில், நாம் ஆழ்ந்து இருக்கிறோம். 

பழைய புண்ணைச் சொறிந்து சொறிந்து, சுகம் காண்பது போல, பழைய கதைகளில் திழைத்துத் திழைத்து, காலத்தைக் கடத்துகிறோம்.   

ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு சமூகம் என்ற வகையில், நமது நிலை என்ன? 

நம்மையொத்த நிலையில் உள்ள, உலகின் பிற மக்கள் யார்? 

நாம் யாருடன், நம்மை அடையாளப்படுத்துவது? இந்த மாதிரி, விடயங்களில் சரியான தளத்தை வந்தடைய, நமக்கு உலக நிலைமைகள் பற்றிய உண்மைகள், தெரிய வேண்டும்; நமது வரலாறு பற்றிய உண்மைகள், தெரிய வேண்டும். அவை, ஏன் சொல்லப்படுவதில்லை என்பதை, நாம் கவனமாக ஆராய வேண்டும்.   

1950களில், குறிப்பாக, 1961ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற சத்தியாக்கிரகத்தின் தோல்வியை அடுத்து, ஏற்பட்ட திகைப்பின் தொடர்ச்சியாக, நமக்கு முன்னுதாரணமான ஒரு நாடாக, இஸ்‌ரேல் காட்டப்பட்டது.

இஸ்‌ரேல் அரங்கேற்றி வந்த கொடுமைகள் பற்றிப் பேச, இஸ்‌ரேலின் உருவாக்கம் எவ்வளவு அநீதியானது என்று நமக்குச் சொல்லப்பட்டதில்லை. ‘மீண்டும் ஒருமுறை ஆளுகிறார்கள்’ என்ற அந்தப் ‘பொதுமை’, தமக்குப் போதுமானதாகவே தலைவர்களுக்குத் தெரிந்தது. 

நமது நிலை, பலஸ்தீனத்தின் அராபியர்களது நிலை போன்றது என்பதையும் அந்த ஒற்றுமை, பல வகைகளிலும் பொருந்தி வருகிறது என்பதையும் நாம் உணரவில்லை. 

இன்றும் இஸ்‌ரேலிய உதாரணம் பற்றி மெச்சப்படுகிறது. இஸ்‌ரேல் எவ்வாறு பலஸ்தீனத்தில் குடியேற்றங்களை அமைத்ததோ, அதைப்போன்றே இன்று இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்கில் நடக்கிறது. ஆனால் நமக்கு, இஸ்‌ரேல் உதாரணமாகக் காட்டப்படுகிறது.   

கொஞ்சக் காலம், பங்களாதேஷ் விடுதலையை வென்று தந்த இந்தியாவே, தமிழீழ விடுதலையை வென்று தரும் என்ற கனவு, ஊட்டி வளர்க்கப்பட்டது. இந்தியாவின் சேவகன் போன்று செயற்பட்ட முஜிபுர் ரஹ்மான், மக்களின் ஆதரவை இழந்து, இராணுவச் சதியில் உயிரிழந்த நாள் வரை, முஜிபுர் தமிழருக்கு முன்னுதாரணமாகக் காட்டப்பட்டு வந்தார். இவ்வாறு, தவறான உதாரணங்களே நமக்குக் காட்டப்பட்டு வந்துள்ளன.   

இன்று, ஒடுக்கப்படும் காஷ்மிரியர்களுக்குக் குரல் கொடுக்க வேண்டியது ஈழத் தமிழர்களின் கடமையாகிறது. இதை நாம் செய்தாக வேண்டும். 

ஒடுக்கப்பட்ட சமூகமாகிய நாம், ஆதரவை வேண்டி நிற்கவேண்டியது, ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களிடமே; ஒடுக்குமுறையாளர்களிடம் அல்ல.  

தமது சொந்த மக்களையே ஒடுக்கும், அதிகாரங்களைப் பறிக்கும், வன்முறையை ஏவும் ஒரு நாடு, இன்னொரு நாட்டில், அதே அவலங்களுக்கு உட்படும் ஒரு சமூகத்துக்கு விடுதலையைப் பெற்றுத்தரும் என்று நம்பச் சொல்வது, அயோக்கியத்தனமானது. 

ஒடுக்கப்பட்ட சமூகமொன்றின் பிரதிநிதிகள், ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகக் குரல்கொடுக்கத் தவறுவது தற்செயலானதல்ல; அவர்களின் நடத்தை, அவர்களின் நோக்கங்களைப் பிரதிபலிக்கிறது.  

‘இந்தியாவை நம்பலாம்’ என்று சொல்லிய, சொல்லி வருகின்ற ஒவ்வொருவரும், காஷ்மிர் விடயத்தில், இந்தியாவின் நடத்தை பற்றி முதலில் வாய்திறக்கட்டும். 

விடுதலை என்பது, அறம் சார்ந்தது என்ற உண்மை, எமக்கு உறைக்கிற வரை, நாம் முன்செல்ல இயலாது.   

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/காஷ்மிர்-குறித்து-தமிழ்-தலைமைகளின்-மௌனம்/91-236761

தமிழரசுக் கட்சியின் ஜனநாயகப் போக்கும் தமிழ் மக்களின் அபிலாசைகளும்

3 days 7 hours ago

- இலட்சுமணன்

முள்ளிவாய்க்காலில், 2009ஆம் ஆண்டு, தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் ஆயுதப் போராட்டம் ஸ்தம்பிக்கச் செய்யப்பட்டதன் பின்னர்தான், தாம் முழுநேரப்பணியில் ஈடுபட்டு வருவதாகவும் விடுதலைப் புலிகள் காலத்தில், பகுதி நேரமாகத்தான் அரசியலில் ஈடுபட்டதாகவும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் பிரதான கட்சியான தமிழரசுக்கட்சி, புதுக் கதையொன்றைச் சொல்லி வருகின்றது. இந்தக் கருத்துத் தொடர்பில், தமிழ் மக்களிடம் பல்வேறுபட்ட ஐயப்பாடுகள் எழுந்துள்ளன. 

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு தொடர்பில், மக்கள் மத்தியில் உள்ள சந்தேகங்களுக்குத் தெளிவூட்டும் வகையிலமைந்த, விழிப்புணர்வுக் கருத்தரங்கு, களுவாஞ்சிக்குடி, கிரான் ஆகிய இடங்களில் திங்கட்கிழமை (12) நடைபெற்றிருந்தது. 

இதன் முதலாவது கூட்டம், களுவாஞ்சிக்குடியில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. இந்தக் கூட்டத்திலேயே, முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினம் தமிழரசுக் கட்சியின் பட்டிருப்புக் கிளைத் தலைவருமான பா. அரியநேத்திரன், மேற்குறிப்பிட்டவாறான கருத்தைப் பகிர்ந்திருந்தார். 

தமிழரசுக் கட்சியைப் பொறுத்தவரையில், அந்தக் கருத்துப் பிழையென்றால்,  அதன் பிரதம பேச்சாளர், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் எம்.ஏ. சுமந்திரன் மறுதலித்திருக்க வேண்டும்.

இந்தக் கருத்தியல் முகிழ்ப்பின் அடி நாதமாக, வெளிக்கிளம்புகின்ற வினாக்கள் தொடர்பில், கருத்துச் சொல்ல வேண்டிய கடப்பாடு, தமிழரசுக் கட்சிக்கும் அது சார்ந்த அங்கத்துவக் கட்சிகளுக்கும் உண்டு. 

உண்மையிலேயே, புலிகளின் காலத்தில் ஜனநாயக அரசியலை இந்தக் கட்சிகளால் மேற்கொள்ளமுடியாமல் இருந்ததா? அவ்வாறாயின், புலிகளின் கருத்தியலில் உருவான இக்கூட்டமைப்புக்குள், இவர்கள் பங்காளிகளாக வேண்டிய தேவை, ஏன் ஏற்பட்டது? 

அவ்வாறான, ஒடுக்குமுறை அரசியலைப் புலிகள் மேற்கொண்டிருந்தால், இன்றும் கூட, தமிழத் தேசியம் தொடர்பாகத் தேர்தல் காலங்களிலும் ஏனைய தீர்மானங்கள் எடுக்கின்ற போதுகளிலும் இவர்கள் ஏன்,  புலிகளை  முன்நிறுத்தி நிற்கின்றனர்; அல்லது, தொடர்ச்சியான அச்சுறுத்தலின் மத்தியிலா இவர்கள், இந்த அரசியலைக் கொண்டு நடத்துகின்றனர் என்பதைத் தமிழ் மக்களுக்குத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். 

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் இந்தப் பின்புலத்தில், தமிழ்த் தேசியம் பேசும் அதன் பங்காளிக் கட்சிகள், தமிழரசுக் கட்சியின் இந்த அரசியல் கருத்துக்கு, ஏன் உடன்பட்டுள்ளார்கள், உடன்பட வைக்கப்பட்டுள்ளார்களா, தங்கள் சுயநலன்களுக்காக இக் கருத்தியலோடு கூட்டமைப்பில் அங்கம் வகிக்கும் ஏனைய பங்காளிக் கட்சிகளான டெலோ, புளொட் ஆகிய கட்சிகள் உடன்பட்டு நிற்கின்றார்களா?

இந்த வினாக்கள், இன்று தமிழ்த் தேசியத்திடம் உணர்வு பூர்வமாக எழுந்து நிற்கின்றன. இந்தச் சூழ்நிலைக்கு விடையளிக்க வேண்டிய தேவை, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பிலுள்ள தமிழரசுக் கட்சிக்கும் பங்காளிக் கட்சிகளுக்கும் உண்டு. 

இந்த வகையில், களுவாஞ்சிக்குடியில் நடைபெற்ற கூட்டத்தில் உரையாற்றிய பா.அரியநேத்திரன், “விடுதலைப் புலிகளின் போராட்டம் மௌனிக்கப்பட்ட 2009ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னரே, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பானது, முழுநேர அரசியலில் ஈடுபடத் தொடங்கியது. அதற்கு முன், பகுதிநேர அரசியலிலேயே ஈடுபட்டது. முழுநேர அரசியலை, அப்போது விடுதலைப் புலிகளே மேற்கொண்டனர்”  என்று குறிப்பிட்டார். 

புலிகள் காலத்தில், இரண்டு தடவைகள் நாடாளுமன்றம் சென்ற அரியநேத்திரன் இந்தக் கருத்தைக் கூறியிருப்பது கவனத்துக்கு உரியது.  

மக்களுடைய கருத்துகளை, மக்களாட்சி மன்றத்தில், ஜனநாயக ரீதியாகத் தெளிவுபடுத்த வேண்டிய தேவைக்காகவே, புலிகள் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு ஒன்றைத் தமிழ் மக்களின் சக்தியாக ஒன்றுதிரட்டி, தேர்தலில் பங்கேற்கச் செய்து, நாடாளுமன்றம் அனுப்பிவைத்தனர். 

அதன் நோக்கம், யுத்த காலத்திலும், மக்களுக்கு ஜனநாயக ரீதியாக ஆற்ற வேண்டிய பணிகளை, தமிழ்த் தேசியத்தின் உரிமையையும் அபிலாஷைகளையும் சர்வதேசத்துக்கும் இலங்கையில் வாழுகின்ற ஏனைய அனைத்து இனமக்களுக்கும் தெளிவுபடுத்துவதாகும் . 

அவ்வாறாயின், அரியநேத்திரன் இந்நோக்கத்தை மறுதலிக்கின்றாரா? காலம் காலமாகப் புலிகளின் ஆதிக்கத்தின் போது, தனது கருத்துகளைத் தமிழீழம் சார்பாக வெளியிட்டவர், தற்போது, தாம் முழுமையான அரசியலை மேற்கொள்வதற்கான வாய்ப்பையும் வசதியையும் விடுதலைப்புலிகள் செய்யவில்லை; தமது கட்சிக்குத் தரவில்லை என மறுதலிப்பதென்பது, எந்த உலகத்தில் அல்லது, எந்த நாட்டில் வாழுகின்ற மக்களுக்குக் கதை சொல்லப்படுகின்றது என்று புரியவில்லை. இது முழுப் பூசணிக்காயை சோற்றில் மறைப்பதாக அமைந்துள்ளது. 

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு,  2001ஆம் ஆண்டில், தமிழ்த் தேசிய அரசியலை, சிக்கலில்லாமல் ஒருங்கிணைப்பதுடன், அஹிம்சை ரீதியில், மக்களுடைய போராட்ட உணர்வை, முன்னெடுக்கும் ஒரு மூலோபாயமாக முன்கொண்டு செல்வதற்காக, தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளால் உருவாக்கப்பட்டது என்றும் கூடச் சொல்லலாம். 

இவ்வகையில், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு வடிவம் பெற்றதையடுத்து, அதற்கான சின்னம் எது என்கிற குழப்பத்தின்போது, முதலில் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியின் சின்னமான ‘உதயசூரியன்’ பிரேரிக்கப்பட்டது. அதிலேயே, 2001 டிசெம்பர் தேர்தலில் போட்டியிட்டனர். இதில், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு, 15 ஆசனங்களைப் பெற்றது. 

ஆயினும், தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியின் தொடர்ச்சியான அதிருப்தியால், ‘உதயசூரியன்’ சின்னம் மறுக்கப்பட்டதன் காரணமாக, செயலிழந்து போயிருந்த தமிழரசுக் கட்சியின் சின்னமான ‘வீடு’ பரிந்துரைக்கப்பட்டது. 

பின்னர், அது தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் சின்னமாகப் பதிவு செய்யப்படும் எனச் சொல்லப்பட்ட போதும், அக்கால கட்டத்தில் நிகழ்ந்த புலிகளுடனான பேச்சுவார்த்தைகள், சர்வதேசப் பேச்சுவார்த்தைகள், யுத்த நிறுத்தம் போன்ற காரணங்களால், அவை ஒருவகையில் கிடப்பில் போடப்பட்டு இருந்தன. 

அன்று, புலிகளின் பலம் காரணமாக, கூட்டமைப்பு பதிவு செய்யப்படாமலேயே, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பில் அங்கத்துவம் வகிக்கும் பங்காளிக் கட்சிகள், 2004ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலில் போட்டியிட்டன. அதில், பலத்த வெற்றி பெற்று, 22 ஆசனங்களைப் கைப்பற்றியது என்பது, இங்கு சுட்டிக்காட்டப்பட வேண்டும்.  

2004இன் பின், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பில் அங்கம் வகித்த கட்சிகளில், தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியில் இருந்த அங்கத்தவர்கள் சிலர், தமிழரசுக் கட்சியின் சின்னமான வீட்டுச் சின்னம்,  தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் சின்னமான வந்ததால், அதைத் தங்களுடைய நலன்களுக்காக மீண்டும் புடம் போட்டு, அவர்கள் அக்கட்சியின் அங்கத்தவர்களாகத் தங்களை மாற்றிக் கொண்டனர். 

அந்த வகையில், செயலிழந்திருந்த தமிழரசுக் கட்சியின் பழைய அங்கத்தவர்களையும் இணைத்துக் கொண்டே கட்சியை ஸ்திரப்படுத்தினர். அதன்பின், 2010ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலில், தமிழரசுக் கட்சி, தம்முடைய சின்னத்திலேயே தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு செயற்படவேண்டும் எனக் கூறி, மற்றைய கட்சிகளுடன் பேரம் பேசும் அரசியலை உருவாக்கியது. இந்த நிலைமைகள், 2010ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலுக்குப் பின், தமிழரசுக் கட்சியின் தன்னிகரில்லா மேலாதிக்கப் போக்கை, கூட்டமைப்புக்குள் வலுப்படுத்தியது. 

இது, 2015ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலில் உச்சக் கட்டத்தை அடைந்தது. இதன் காரணமாக, தமிழரசுக் கட்சியின் சர்வாதிகாரப்போக்கு மிக மேலோங்கியிருந்தது. கூட்டமைப்புக்குள் பங்காளிக்கட்சிகளுக்கு எதிரான குத்து வெட்டுகளும் துரோகிகளாகப் பிரகடனப்படுத்துகின்ற போக்கும் ஏனைய கட்சிகளுக்கெதிரான உட்பூசல்கள், உட்கட்சி முரண்பாடுகள், கழுத்தறுப்புகளும் இடம்பெற்றன. 

நாடாளுமன்றம், மாகாண சபைத் தேர்தல் ஆசன ஒதுகீடுகளில் தமிழரசுக் கட்சியின் ஆதிக்கம் மேலோங்கியிருந்தது. ஏனைய கட்சிகளுக்குச் சம வாய்ப்புகள் வழங்கப்படவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டுகளும் எழுந்திருந்தன. 

மாற்றியக்கங்களைத் துரோகிகளாகக் கருதிய புலிகளே, அவர்களுக்குப் பொது மன்னிப்புக் கொடுத்து, தமிழ்த் தேசியத்தின் ஒற்றுமைக்காகக் கூட்டமைப்புக்குள் உள்வாங்கியபோதும், தமிழரசுக்கட்சி தான் சார்ந்த சொந்த நலன்களுக்காக, அந்த ஒற்றுமையைச் சீர்குலைக்கும் வகையில், தமிழ்த் தேசியத்தின் பேரில், தமிழ் மக்களைத் தொடர்ந்தும் ஏமாற்றுவதாக அமைகிறது. 

மாவட்ட சபை, மாகாண சபை, தனிநாடு, சமஷ்டி என்று எல்லாத் தீர்வுகளுக்கும் காலத்துக்குக் காலம் தேர்தல் காலங்களில் பேசி, மக்களுக்குக் கருத்துச் சொல்லுகின்றவர்கள், சிங்களப் பேரினவாதத்துடன் முறையான பேரம் பேசாத, அரசியல் உபாயங்களையே கையாண்டு, பேரினவாதத்துக்குத் துணை போகின்றனர். 

இவற்றுக்கு அடிப்படைக் காரணம், தமிழரசுக் கட்சி, தாய்க் கட்சியாக இருந்து, அனைவரையும் அரவணைத்து, ஏனைய கட்சிகளுடன் ஒட்டி உறவாட வேண்டியவர்கள், வெட்டி உறவாடுவதன் மூலம், தங்களின் சுயநல அரசியலுக்காக தமிழ் மக்களையும் அவர்களது அரசியல் அபிலாஷைகளையும் குழி தோண்டிப் புதைப்பதோடல்லாமல், மக்களுக்கு சலுகைகளையோ உரிமைகளையே பெற்றுக் கொடுக்காமல், நாடாளுமன்ற சலுகைகளையும் உரிமைகளையும் அனுபவிப்பதை மட்டுமே கடமையாகக் கொள்கின்றனர்.

இந்த ஆட்சி அதிகார ஆசைதான், தமிழர்களை நடுத்தெருவில், யாருமற்ற அநாதைகளாக, ஏதிலிகளாக  இந்த நாட்டிலும், உலகின் பல நாடுகளிலும் பரிதவிக்க விட்டிருக்கின்றது. 

எனவே, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு (தமிழரசுக் கட்சி) தன்னுடைய மேலாதிக்கப் போக்கைத் தவிர்த்து உட்கட்சி ஜனநாயகத்தைப் பேணுவதன் மூலமே, தமிழ்த் தேசியத்தின் நீடித்த இலக்குகளையும் இலட்சியத்தையும் அடைய முடியும்.

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/தமிழரசுக்-கட்சியின்-ஜனநாயகப்-போக்கும்-தமிழ்-மக்களின்-அபிலாசைகளும்/91-236764

ரணிலின் கைகளில், கோட்டாவின் வெற்றி-தோல்வி

4 days 1 hour ago
ரணிலின் கைகளில், கோட்டாவின் வெற்றி-தோல்வி
புருஜோத்தமன் தங்கமயில் / 2019 ஓகஸ்ட் 14 புதன்கிழமை, மு.ப. 04:37 Comments - 0

எதிர்பார்க்கப்பட்டது போல, ஸ்ரீ லங்கா பொதுஜன பெரமுனவின் ஜனாதிபதி வேட்பாளராக, நந்தசேன கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறார்.   

கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் ராஜபக்‌ஷக்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டு, வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்ட போது, அவர்களின் மீளெழுகை இவ்வளவு துரிதமாக நிகழும் என்று யாரும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.   

அதுவும், ஐந்து வருடங்களுக்குள்ளேயே, ‘ராஜபக்‌ஷக்கள் எதிர் இன்னொருவர்’ என்கிற நிலையை, ஜனாதிபதித் தேர்தல் களத்தில் உருவாக்கி இருக்கிறார்கள்.  

ஆட்சியில் இருக்கும் தரப்புக்கு எதிராக, வேட்பாளர்களைக் கண்டுபிடிப்பதும், அவரை மக்களிடம் கொண்டுபோய்ச் சேர்ப்பதும்தான், எப்போதுமே சிக்கலானது. ஏனெனில், எப்போதுமே ஆட்சியில் இருக்கும் தரப்பு, தங்களுடைய ஆட்சிக்காலம் பூராவும், அடுத்த வேட்பாளரை முன்னிறுத்தும் செயற்றிட்டங்களைச் செய்ய முடியும்.   

ஆனால், இன்றைக்குத் தென் இலங்கையில் நிகழ்ந்திருப்பது தலைகீழானது. கோட்டாவுக்கு எதிராக யாரை நிறுத்தினால், வெற்றிபெற முடியும் என்கிற விடயத்தை, ஆட்சித் தரப்பான ஐக்கிய தேசியக் கட்சி, எதிர்கொள்ளும் நிலை ஏற்பட்டிருக்கின்றது.  

ராஜபக்‌ஷக்கள் தங்கள் மீதான அனைத்துக் குற்றச்சாட்டுகளையும் கடப்பதற்கான ஒற்றை ஆயுதமாக, போர் வெற்றிக் கோசத்தை முன்வைக்கிறார்கள். கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில், போர் வெற்றிக் கோசத்தை தாண்டிய அதிருப்தி, ராஜபக்‌ஷக்கள் மீது நாட்டு மக்களுக்கு இருந்தது.   

அது ஓர் அலையாக எழுந்த போது, ராஜபக்‌ஷக்களின் தோல்வி தவிர்க்க முடியாமல் போனது. ஆனால், இறுதிப்போர் முடிவுக்கு வந்து, பத்து வருடங்கள் கடந்துவிட்ட போதிலும், போர் வெற்றிக் கோசம், தென் இலங்கையில் தன்னுடைய தாக்கத்தை குறிப்பிட்டளவில் செலுத்திக் கொண்டே இருக்கின்றது.   

அதற்கு, நூற்றாண்டு காலமாகப் புரையோடிப் போயிருக்கின்ற பௌத்த சிங்கள அடிப்படைவாத சிந்தனை, முக்கியமான காரணியாகும். அத்தோடு, ராஜபக்‌ஷக்களைத் தோற்கடித்துக் கொண்டு, ஆட்சி பீடமேறியவர்கள், செய்து முடித்திருக்க வேண்டிய வேலைகளைவிட்டு, தங்களது பலவீனங்களை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தமை, நாட்டு மக்களிடம் எரிச்சலை ஏற்படுத்திருக்கின்றது. அதுவே, ராஜபக்‌ஷக்கள் மீளெழுவதற்கான பெரும் சுவடாகவும் மாறியிருக்கின்றது.  

கோட்டா, ஜனாதிபதி வேட்பாளராக அறிவிக்கப்பட்டதற்கு மறுநாள், அரச நிகழ்வொன்றில் உரையாற்றிய ரணில் விக்கிரமசிங்க, “...மஹிந்த ஆட்சிக் காலத்தில், இடம்பெற்ற கொலைகள், கடத்தல்கள் உள்ளிட்ட பாரிய குற்றங்களுக்காக ராஜபக்‌ஷக்கள், (குறிப்பாக கோட்டா) மன்னிப்புக் கோரிவிட்டார்களா...?“ என்றொரு கேள்வியை எழுப்பினார்.  

 கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தல் கால பிரசார மேடைகளில் ரணிலும் அவரது பரிவாரங்களும் ராஜபக்‌ஷக்களுக்கு எதிராக, என்னென்ன குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்தார்களோ, அதனையேதான், எந்தவித மாற்றங்களும் இன்றி, ஐந்து வருடங்களுக்குப் பின்னரும், இப்போதும் முன்வைக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.   

அந்தப் பாரிய குற்றங்கள் தொடர்பில், நீதியான விசாரணைகளை நடத்தி, குற்றவாளிகளைத் தண்டித்து, பாதிக்கப்பட்டவர்கள் எதிர்பார்க்கும் நீதியை வழங்கக் கூடிய அனைத்துச் சந்தர்ப்பங்களும் ரணிலுக்கும் அவரது அரசாங்கத்துக்கும் இருந்தது.   

ஆனால், அதற்கான வாய்ப்புகளை எல்லாம் ஒத்திப்போட்டு, ராஜபக்‌ஷக்கள் மீதான குற்றச்சாட்டுகளை, அரசியல் ரீதியாக மாத்திரம் கையாண்டது ரணிலும் மைத்திரியும்தான்.   
ராஜபக்‌ஷக்கள் நிகழ்த்திய குற்றங்களும் அதற்கான ஆதாரங்களும் இன்னமும் அனைவர் முன்னாலும் இருக்கின்றன. அப்படியான நிலையில், ரணில் மீண்டும் மீண்டும், பழைய பல்லவியைப் பாடுவது, அபத்தமான ஒன்றாகவே மக்களால் உணரப்படும்.  

அடுத்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில், ராஜபக்‌ஷக்கள் வெற்றி பெறுவது, அவ்வளவுக்கு இலகுவான ஒன்றல்ல. ஆனால், அவர்கள் வெற்றிக்கு அருகில் வந்திருப்பதாக, தென் இலங்கையை நம்ப வைத்திருக்கிறார்கள்.   

கிட்டத்தட்ட, அது என்னமாதிரியாகப் பிரதிபலிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது என்றால், ‘...ஆம் ராஜபக்‌ஷக்கள் நாட்டைக் கொள்ளையடித்தார்கள்; சர்வாதிகார ஆட்சி நடத்தினார்கள்; ஆனால், அவர்களால் நாட்டின் பாதுகாப்பும் ஸ்திரத்தன்மையும் காக்கப்பட்டது. பலவீனமான ஆட்சியாளர்களைக் காட்டிலும், சர்வாதிகாரி மேல்...’ என்கிற நிலைக்கு வந்திருக்கின்றது.   

இந்த நிலை, படித்த, மத்தியதர வர்க்க சிங்களவர்களே, ராஜபக்‌ஷக்களை ஏற்றுக்கொள்வதற்கான நியாயப்படுத்தல்களாகச் சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அப்படியான நிலையில், பாமர மக்கள் ராஜபக்‌ஷக்களைக் கொண்டாடுவதற்கான காரணங்களைத் தேட வேண்டியதில்லை.  

ராஜபக்‌ஷக்களின் கடந்தகால வெற்றிகளிலும் தோல்விகளிலும் ரணிலின் பங்கு கணிசமாக இருந்திருக்கின்றது. 2005ஆம் ஆண்டு, ஜனாதிபதித் தேர்தல் காலத்தில், மஹிந்தவைக் கணிக்கத்தவறி, சில இலட்ச வாக்குகளில் ராஜபக்‌ஷக்களிடம் வெற்றியைக் கையளித்தார்.   

அதுபோல், 2015இல் அவர்களிடத்தில் இருந்து வெற்றியைப் பறித்தெடுத்ததிலும் ரணிலின் பங்கு முதன்மையானது. இந்த முறையும், ராஜபக்‌ஷக்களின் வெற்றி தோல்விகளைத் தீர்மானிக்கும் கட்டத்தில் ரணில் இருக்கிறார்.   

கோட்டாவுக்கு எதிராகத் தகுதியான வெற்றி வேட்பாளரை, அவரின் சுயநல கட்டங்களைத் தாண்டி நின்று, ரணில் முன்மொழியவில்லை என்றால், அது பெரும் தோல்வியாகவே முடியும். அது, ஐ.தே.கவின் வரலாற்றுத் தோல்விகளுக்கும் மீண்டும் வித்திடும்.  எப்போதுமே, வெளியில் ராஜபக்‌ஷக்களும் ரணிலும் எதிரெதிர் துருவங்களில் நின்று அடித்துக் கொண்டாலும், தனிப்பட்ட ரீதியில் இணக்கமான நட்புறவைப் பேணுபவர்கள்.   

ஐ.தே.க தலைமைத்துவத்தை சஜித் பிரேமதாஸவிடம் கையளிக்க வேண்டும் என்ற கோசம், 2010களுக்குப் பின்னராக பெருமெடுப்பில் எழுந்த போது, ரணிலைக் காப்பாற்றிவிட்டதில் மஹிந்தவின் பங்கு கணிசமானது. (குறிப்பாக, சிறிகொத்தாவில் ரணிலுக்கு எதிராகத் திரண்ட, ஐ.தே.க தொண்டர் படையை விரட்டியடித்து, ரணிலைக் காப்பாற்றினார் மஹிந்த)   
அதுபோல, கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தோற்கடிக்கப்பட்டதும், மஹிந்த உடனடியாகத் தேடியது, ரணிலையேதான். தன்னையும் தன்னுடைய குடும்பத்தினரையும் காப்பாற்றும் பொறுப்பை, ரணில் ஏற்றுக்கொள்வார் என்று மஹிந்த நம்பினார். இன்றளவும் அதை, ரணில் நிரூபித்து வந்திருக்கிறார்.  

தற்போதும், தேர்தல் களத்தில் நேரடியாக மோதிக்கொள்வது போல, ரணில் காட்டிக் கொண்டாலும், ராஜபக்‌ஷக்களுடன், குறிப்பாக கோட்டாவுடன் இணக்கமான உறவொன்றை இரகசியமாகப் பேணும் கட்டத்தில், அவர் இருக்கிறார் என்ற குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்திருக்கின்றன.   
குறிப்பாக, ஜனாதிபதித் தேர்தலில் கோட்டா வெற்றிபெற்றால், தேசிய அரசாங்கமொன்றை அமைத்துக் கொண்டு, தான் மீண்டும் பிரதமராக முடியும் என்கிற எண்ணத்தின் போக்கிலும், அவர் காய்களை நகர்த்தி வருவதாகக் கூறப்படுகின்றது.   

அதனூடாக, கட்சியின் தலைமைத்துவத்தையும் ஆட்சி அதிகாரத்தையும் தன்னால் தக்க வைக்க முடியும் என்றும் ரணில் நம்புகிறார். ஆனால், ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் தலைமைப்பொறுப்பில், கால் நூற்றாண்டு காலம் இருந்திருக்கின்ற ரணிலால், அந்தக் கட்சியை, சுமார் ஏழு ஆண்டுகள் மாத்திரமே ஆட்சியதிகாரத்தில் (அதுவும் முழுமையாக அல்லாமல்) வைத்திருக்க முடிந்திருக்கின்றது. 18 ஆண்டுகள் எதிர்க்கட்சியாக, அதுவும் மிகவும் பலவீனமான எதிர்க்கட்சியாகவே வைத்திருந்திருக்கிறார்.   

அப்படியான நிலையில், கட்சியின் தலைமைப் பொறுப்பைத் தொடர்ந்தும் பேணுவதற்காக, வெற்றியை ராஜபக்‌ஷக்களிடம் கையளிப்பதற்கும் தயாராகிவிட்டாரா என்கிற கேள்வி, ஐக்கிய தேசியக் கட்சியினரிடம் எழுந்திருக்கின்றது.   

அதுதான், அவரின் வழக்கமான வாக்குறுதி, சமாளிப்புகளைத் தாண்டிய ஒரு நிலையை, கட்சிக்குள்ளும் கூட்டணிக்குள்ளும் எடுக்கும் கட்டங்களைத் தூண்டியிருக்கின்றது.  

கோட்டாவைத் தோற்கடிக்கக் கூடிய பலத்துடன், ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்குள் இருக்கும் ஒரே தலைவர் சஜித் என்பதே, கட்சித் தொண்டர்களின் நம்பிக்கை; தென் இலங்கையிலும் அதுவே உணர்நிலை.   

அப்படியிருக்க, சஜித்துக்குப் பதிலாக இன்னொருவரை ரணில் முன்வைக்க முனைவதன் பின்னாலுள்ள செய்தி, சஜித் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் வெற்றிபெற்றால், கட்சித் தலைமைத்துவம் எந்தக் கேள்விகளும் இன்றி, தன்னிடம் இருந்து பறிக்கப்பட்டுவிடும் என்பதாகும். அதன்போக்கிலேயே, இன்றைக்கு அவர் செயற்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றார்.   

கோட்டாவின் வெற்றி என்பது, போர் வெற்றிக் கோசத்தால் மாத்திரமல்ல, ரணிலின் சுயநல ஆட்டத்தாலும் நிகழ்ந்துவிடுமோ என்பதுதான், பொதுவான பார்வை.  

கட்சியின் தலைமைத்துவத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்காக, கட்சிக்குள்ளேயே ரணில் குழப்பங்களை ஏற்படுத்தி விட்டிருக்கின்றார். இன்றைக்கு, அது, ஊடக வெளியில் முட்டிமோதும் கட்டத்துக்கு வந்திருக்கின்றது.   

ராஜபக்‌ஷக்கள் தேர்தலை வெற்றிகொள்ளும் வேலைத்திட்டங்களில் மும்முரமாக ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் முக்கியஸ்தர்கள், ஒருவர் மீது ஒருவர், சேறடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதனால், தொண்டர்கள் சோர்வடைய ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.   

ஆனாலும், ஹரீன் பெர்னாண்டோ, அஜித் பெரேரா போன்ற இரண்டாம் தலைமுறைக்காரர்கள், ரணிலுக்கு எதிராக, சஜித்தை முன்னிறுத்தி, வெற்றியடைய வேண்டுமெனப் போராடுகிறார்கள்.   

ஏனெனில், இன்னொரு தோல்வி என்பது, ஆட்சி அதிகாரங்களை அடையும் கட்டங்களில் இருந்து, தங்களை இன்னொரு பத்து வருடங்கள் விலத்தி வைத்துவிடும் என்று, அவர்கள் நம்புகிறார்கள். அதனால்தான், ரணிலைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு, சஜித்தை முன்னிறுத்தவும் அவர்கள் துணிந்தார்கள். அது, ‘கோட்டா எதிர் சஜித்’ என்கிற தேர்தல் களத்தை, இறுதி செய்யும் கட்டத்துக்கு வந்திருக்கின்றது.   

அப்படியான நிலையில், இனிவரும் நாள்களில் கோட்டாவும் சஜித்தும் யார் உண்மையான பௌத்த சிங்களப் பேரினவாதி என்று நிரூபிக்கவே, போராட வேண்டியிருக்கும். ஏனெனில், அதுதான் இறுதி வெற்றியைத் தீர்மானிக்கப் போவதாக, அவர்கள் நம்புகிறார்கள்.    

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/ரணிலின்-கைகளில்-கோட்டாவின்-வெற்றி-தோல்வி/91-236702

 

மஹிந்தவும் 13 பிளஸூம்

4 days 1 hour ago
மஹிந்தவும் 13 பிளஸூம்
எம்.எஸ்.எம். ஐயூப் / 2019 ஓகஸ்ட் 14 புதன்கிழமை, மு.ப. 03:29 Comments - 0

image_ce3f0ae55e.jpg“இரண்டு வருடங்களில் இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு வழங்கப்படும்” என, பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க, கடந்த மாதம் வடக்கில், கந்தரோடையில் நடைபெற்ற பாடசாலை வைபவமொன்றின் போது கூறியிருந்தார்.   தமது அரசாங்கத்துக்கு, நாடாளுமன்றத்தில் போதிய பெரும்பான்மை பலம் இல்லாதிருந்தமையே, கடந்த காலத்தில் இனப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு வழங்க முடியாமல் போனதற்குக் காரணம் எனவும் பிரதமர் அக்கூட்டத்தில் கூறினார்.   அதேபோல், எதிர்க்கட்சிக் தலைவரும் முன்னாள் ஜனாதிபதியுமான மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ, தாம் தலைமை தாங்கப் போகும் பொதுஜன பெரமுன பதவிக்கு வந்தால், இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக, தமது ஆட்சிக்காலத்தில், தாம் வாக்குறுதியளித்த, ‘13 பிளஸ்’ என்ற திட்டத்தை வழங்குவதாகக் கடந்த வாரம் கூறியிருந்தார்.   

தமது ஆட்சிக் காலத்தில், தாம் இந்தத் தீர்வை வழங்கவிருந்த போதிலும், அதற்கிடையில் தமது ஆட்சி முடிவடைந்ததாகவும் அவர் கூறியிருந்தார்.   

சிறிய தமிழ்க் கட்சிகள், இடதுசாரிக் கட்சிகளின் தலைவர்களுடன், கடந்த ஐந்தாம் திகதி, கொழும்பு, விஜேராம மாவத்தையிலுள்ள தமது இல்லத்தில் நடைபெற்ற பேச்சுவார்ததையின் போதே, மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ இக்கருத்தைத் தெரிவித்திருந்தார்.  

தமது பதவிக் காலத்தில், வடமாகாண சபைக்குப் போக்குவரத்துக் கட்டுப்பாடு,  குற்றத்தடுப்பு தொடர்பான பொலிஸ் அதிகாரங்களை வழங்க இருந்ததாகவும் அதற்குள் பதவிக் காலம் முடிவடைந்ததாகவும் அவர் அக்கூட்டத்தின் போது, மேலும் கூறியிருந்தார்.   

தமது நான்காண்டு காலப் பதவிக் காலத்தில், வழங்க முடியாது போன தீர்வை, எதிர்வரும் இரண்டு வருடங்களில், வழங்குவதாக ஒருவர் கூறுகிறார். 

தமது ஒன்பது ஆண்டு கால ஆட்சியில், வழங்காத ‘13 பிளஸ்’ தீர்வை, அடுத்த முறை பதவிக்கு வந்து வழங்குவதாக, மற்றவர் கூறுகிறார்.

இவற்றை நம்பலாமா?  

நம்பலாம் என்றும் வாதிடலாம்; நம்ப முடியாது என்றும் வாதிடலாம்.   

கடந்த கால அனுபவங்களின் அடிப்படையில், எவரையும் நம்ப முடியாது தான். ஆனால், அரசியலில் கடந்த காலத்தில் தவறு செய்தவர்கள் அனைவரும், தொடர்ந்தும் அதே தவறுகளைச் செய்வார்கள் என்று, உறுதியாகக் கூற முடியாது என்ற அடிப்படையில், ‘சிலவேளை’ இவர்கள், இனிமேல் ஏமாற்ற மாட்டார்கள் என, அப்பாவித்தனமாக நம்பவும் முடியும்.   

பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவைப் பொறுத்தவரை, இந்த விடயத்தில் அவரது நேர்மையை, அவ்வளவாகச் சந்தேகிக்க முடியாது என்றும் கூறலாம். 

ஏனெனில், அவர் கடந்த காலங்களில், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புடன் இணைந்து, இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வொன்றை உள்ளடக்கிய, புதிய அரசமைப்பொன்றை வரைந்து, நிறைவேற்றிக் கொள்ள முயற்சித்தார். ஆனால், பிரதான எதிர்க்கட்சியான ஒன்றிணைந்த எதிரணியினர், அதனை எதிர்த்ததன் காரணமாக, நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியாமல் போய்விட்டது.  

அதேவேளை, தமிழ் மக்களுக்கு, நல்ல முகத்தைக் காட்டிக் கொண்டு, சிங்கள மக்கள் எதிர்க்கக்கூடிய வகையில், ‘ஒருமித்த நாடு’ போன்ற சில வார்த்தை ஜாலங்களை, அத்தீர்வுத் திட்டத்தில் திணித்து, அதன் மூலம், அது நிறைவேறாத நிலையை உருவாக்கிவிட்டதும், அரசாங்கமே என்றும் சிலர் வாதிடலாம்.  

மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவும் அவரது அணியினரும் பதவியில் இருந்த காலத்தில், மஹிந்த விரும்பியிருந்தால், இனப்பிரச்சினைக்கு எந்தவொரு தீர்வையும் வழங்கி இருக்கலாம்.   

ஏனெனில், அப்போது அவருக்கு நாடாளுமன்றத்தில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை பலமும் இருந்தது. அதேவேளை, பேரினவாதிகள் ஏறத்தாழ அனைவரும் அவரைச் சுற்றி இருப்பதால், அவர் தமிழ் ஈழத்தைக் கொடுத்தாலும், அவர்கள் அலட்டிக் கொள்ளப் போவதில்லை.  

கடந்த காலத்தில், இனப்பிரச்சினை விடயத்தில் மஹிந்தவின் அரசாங்கம், எவ்வகையிலும் நேர்மையாக நடந்து கொள்ளவில்லை. அரச படையினருக்கும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்புக்கும் இடையிலான போர் முடிவடைந்து, இரண்டு வருடங்களில் அதாவது 2011ஆம் ஆண்டு, மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ தலைமையிலான அரசாங்கத்துக்கும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கும் இடையிலான பேச்சுவார்த்தைகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டன. சுமார் ஒரு வருட காலமாக நடைபெற்ற பேச்சுவார்த்தைகளில், எந்தவொரு முடிவும் காணப்படவில்லை.   

இரு சாராரும், சில இணக்கப்பாடுகளுக்கு வந்திருந்த நிலையில், அரசாங்கம் இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண்பதற்காக, நாடாளுமன்றத் தெரிவுக்குழுவொன்றை நியமிக்க நடவடிக்கை எடுத்தது.   

நடைபெற்ற பேச்சுவார்த்தைகள் வீணாகக்கூடாது என்பதற்காக, எட்டிய உடன்பாடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டே, தெரிவுக்குழு தமது பேச்சுவார்ததைகளை ஆரம்பிக்க வேண்டும் என, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு கோரியது. ஆனால், அரசாங்கம் அதற்கு இணங்கவில்லை. இறுதியில், பேச்சுவார்த்தைகளும் இல்லை; தெரிவுக்குழுவும் இல்லை என்ற நிலை உருவாகியது.  

வேறு எதைக் கொடுக்க முடியாவிட்டாலும், போர் முடிவடைந்து, நான்காண்டுகள் செல்லும் வரை, நாட்டின் சட்டத்தால் ஏற்கெனவே வழங்கப்பட்டு இருந்த, வடமாகாண சபைக்குத் தேர்தலை நடத்தவாவது, அவ்வரசாங்கம் முன்வரவில்லை.   

இறுதியில், இந்தியாவின் தலையீட்டில், ஐ.நா மனித உரிமைப் பேரவை, இலங்கைத் தொடர்பான தமது 2012ஆம் ஆண்டு் பிரேரணையின் மூலம் ஏற்படுத்திய நெருக்குவாரத்தின் காரணமாகவே, மஹிந்தவின் அரசாங்கம், 2013ஆம் ஆண்டு செப்டெம்பர் மாதம், தேர்தலை நடத்தியது.   

போர் முடிவடைந்து ஐந்தாண்டுகளில் தான், மஹிந்த பதவியில் இருந்து தூக்கியெறியப்பட்டார். அதுவரையும், அரசியல் ரீதியாக இனப்பிரச்சினையை அணுக, அவரது அரசாங்கம், இதயசுத்தியுடன் முன்வந்ததாகக் கூற முடியாது.  வடக்கில் வீதிகள் செப்பனிடப்பட்டு, பல அரச கட்டடங்கள் புனரமைக்கப்பட்டு, அரச அலுவலகங்கள் மீண்டும் ஆரம்பிக்கப்பட்டு, மின்சாரம், தொலைத்தொடர்பு வசதிகள் போன்றவை வழங்கப்பட்டன என்பது, ஏற்றுக் கொள்ளப்பட வேண்டிய விடயங்கள் தான்.   

ஆனால், அதிகாரப் பரவலுக்கான பொறிமுறையான, மாகாண சபை முறையாக இயங்கும் வகையில் உதவ, அவரது அரசாங்கம் முன்வரவில்லை. மாகாண ஆளுநராக, இராணுவ அதிகாரி ஒருவருக்குப் பதிலாக, சிவிலியன் அதிகாரி ஒருவரை நியமிக்க வேண்டும் என்ற, தமிழ்த் தலைவர்களின் கோரிக்கையை, மிக இலகுவாக நிறைவேற்ற முடிந்த போதிலும், மஹிந்தவின் அரசாங்கம், அதனை நிறைவேற்றவில்லை.   

மாகாண முதலமைச்சருடன், மோதிக் கொண்டிருந்த மாகாண பிரதம செயலாளரை, மாற்ற வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் நிறைவேற்றப்படவில்லை. இரண்டு கோரிக்கைகளையும் தற்போதைய அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்தே, நிறைவேற்றியது.  

‘13 பிளஸ்’ என்பது, மஹிந்தவாலேயே 2012ஆம் ஆண்டளவில் வழங்கப்பட்ட வாக்குறுதியாகும். சென்னையில் இருந்து வெளியாகும், ‘ஹிந்து’ பத்திரிகையுடனான பேட்டியொன்றின் போது, “நீங்கள் இனப்பிரச்சினைக்கு வழங்கப் போகும் தீர்வு என்ன” என்று கேட்கப்பட்டது? 

அதற்குப் பதிலாகவே அவர், ‘13 பிளஸ்’ என்று கூறினார். ஆனால், அது என்ன என்பதை, அவரும் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லைப் போல்த்தான் தெரிகிறது. ஏதோ, வாய்க்கு வந்ததைக் கூறிவிட்டார்.   

மாகாண சபைகளை உருவாக்கிய, அரசமைப்பின் 13 ஆவது திருத்தத்துக்கு மேலதிகமாக, ஏதோ வழங்கப் போகிறார் என்று தான், எல்லோரும் அதனை விளங்கிக் கொண்டனர். “செனட் சபை ஒன்றை உருவாக்குவதை, மனதில் வைத்துக் கொண்டே, அதனைக் கூறினேன்” என, ஒரு சில வருடங்களுக்குப் பின்னர், அவர் கூறியிருந்தார்; அத்தோடு அது மறக்கப்பட்டது. 

இந்த நிலையில்தான், அவர் மீண்டும் தமிழர்களுக்கு ‘13 பிளஸ்’ வழங்கப் போவதாகக் கூறுகிறார்.    

13 பிளஸை விமல், கம்மன்பில, தினேஸ் ஏன் எதிர்க்கவில்லை?

கடந்த வாரம், எதிர்க் கட்சித் தலைவரும் தற்போது ஸ்ரீ லங்கா பொதுஜன பெரமுனவின் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டு உள்ளவருமான மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ, தமது இல்லத்தில் தமிழ் தலைவர்களுடன் நடத்திய கலந்துரையாடல், பல வகையிலும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றது.   

இப்பக்கத்திலுள்ள பிரதான கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதைப் போல், இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வாக, ‘13 பிளஸ்’ என்ற அவரது பழைய திட்டத்தை, அவர் சுட்டிக் காட்டியது மட்டுமல்லாது, வடமாகாண சபைக்கு பொலிஸ் அதிகாரங்களை வழங்க வேண்டும் என்றும் அவர், அந்தக் கூட்டத்தின் போது கூறியிருந்தார்.  

போக்குவரத்து,  குற்றவியல் விடயங்களைக் கையாளக்கூடிய வகையில், வடமாகாண சபைக்கு, பொலிஸ் அதிகாரங்களை வழங்கத் தமது பதவிக் காலத்தில், தாம் திட்டமிட்டு இருந்ததாகவும் ஆனால், அதற்கு முன்னர், தமது ஆட்சி கவிழ்க்கப்பட்டதாகவும் அவர் கூறினார்.   

1990ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம், தமிழீழத்தைப் பிரகடனப்படுத்தியதாக, சிங்கள அரசியல்வாதிகளாலும் சிங்கள ஊடகங்களாலும் குற்றம் சாட்டப்பட்ட வடகிழக்கு மாகாண சபையின் முன்னாள் முதலமைச்சர் வரதராஜப் பெருமாள், அதே ஆண்டு ஜுன் மாதம், கிழக்கு மாகாணத்தில், புலிகளிடம் சரணடைந்த 600க்கும் மேற்பட்ட பொலிஸ் அதிகாரிகளைப் படுகொலை செய்ததாகச் சிங்கள அரசியல்வாதிகள்,  ஊடகங்களால் குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ள, புலிகளின் முன்னாள் அம்பாறை - மட்டக்களப்பு சிறப்புத் தளபதி கருணா அம்மானும் இந்தக் கலந்துரையாடலில் கலந்து கொண்டனர். 

அவர்கள், கடந்த ஞாயிறறுக்கிழமை நடைபெற்ற பொதுஜன பெரமுனவின் முதலாவது பேராளர் மாநாட்டிலும் கலந்து கொண்டிருந்தனர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.  

தமிழ்த் தலைவர்களுடனான மஹிந்தவின் இந்தக் கூட்டத்தின் விவரங்கள், சிங்களப் பத்திரிகைகளில் வெளியாகவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். ஆங்கிலப் பத்திரிகைகளிலும் ஒன்றில் மட்டுமே, அச்செய்தி பிரசுரமாகியிருந்தது.  

தமிழ், முஸ்லிம் மக்களால் நம்ப முடியாத வகையில்,  இதற்கு முன்னரும், மஹிந்தவும் அவரது அணியினரும் இவ்வாறு கருத்து வெளியிட்டு இருந்தனர். 2016ஆம் ஆண்டு, செப்டெம்பர் மாதம், வட மாகாண முதலமைச்சர் சி.வி.விக்னேஸ்வரன்,  ‘எழுக தமிழ்’ பேரணியில்  கலந்துகொண்டிருந்தபோது,  மஹிந்த அணியின் முக்கியஸ்தர்கள், “விக்னேஸ்வரனைக் கைது செய்ய வேண்டும்” எனக் கூறினர்.   

ஆனால், அதே ஆண்டு ஒக்டோபர் மாதம், தமிழ் ஊடகவியலாளர்களைச் சந்தித்த மஹிந்த, “விக்னேஸ்வரன் ஓர் இனவாதியல்ல; அவர் தமது நலனுக்காக, அரசியலைப் பாவிக்கிறார்” என்றும் கூறியிருந்தார். 

பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்தின் கீழ், தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளவர்களை விடுதலை செய்ய வேண்டும் எனக் கூறிய அவர், தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகளை, அரசியல் ரீதியாகக் கையாள முடியாது போனமைக்கு, வருந்துவதாகவும் கூறியிருந்தார். இந்தக் கூட்டத்தின் விவரங்களும் சிங்களப் பத்திரிகைகளில் வெளியாகவில்லை. 

அன்று, மஹிந்த அவ்வாறு கூறினாலும், அப்போது தமது சகாக்கள், தமிழ்க் கைதிகளை விடுதலை செய்வதற்கு, எதிராகக் கோஷமிடும் போது, அவர் அதைத் தடுக்கவும் இல்லை.  
2017ஆம் ஆண்டு ஒக்டோபர் மாதம், பசில் ராஜபக்‌ஷ, தமது புதிய கட்சியான ஸ்ரீ லங்கா பொதுஜன பெரமுனவுக்கு அங்கத்தவர்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளும் முகமாக, வடபகுதிக்கு விஜயம் செய்திருந்தார். 

அப்போது அவர், படையினர் கைப்பற்றி இருக்கும் பொது மக்களின் காணிகள், விடுவிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் காணாமற் போனவர்களின் பிரச்சினை தீர்க்கப்பட வேண்டும் என்றும் விடுதலை புலிகளின் தலைவர்களை, நினைவு கூர்வது சரியென்றும் கூறியிருந்தார். இந்த விவரங்களும் சிங்களப் பத்திரிகைகளில் வெளியாகவில்லை.  

அதற்கு அடுத்த வார இறுதியில், தமிழ்ப் பத்திகையொன்றுக்கு, பசில், தமது வடபகுதி விஜயத்தைப் பற்றி, பேட்டியொன்றை வழங்கி இருந்தார். புலிகளின் முன்னாள் யாழ்ப்பாணத் தலைவர் திலீபனை நினைவு கூர, யாழ். மாணவர்கள் அனுமதிக்கப்பட்டதாக, யாழப்பாணப் பல்கலைகழக மாணவர்கள் தம்மிடம் கூறியதாகவும் தமது அரசாங்கம், மேலும் சிறிது காலம் நீடித்து இருந்தால், தாமும் அவ்வாறான நினைவு கூரல் நிகழ்ச்சிகளுக்கு, அனுமதி வழங்கியிருப்போம் என்றும் அப்பேட்டியில் கூறிய அவர், இராணுவத்திடம் உள்ள மக்களின் காணிகள், உடனடியாக விடுவிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் கூறியிருந்தார்.   

போரின் போது, போர்க் குற்றங்கள் இடம்பெறவில்லையாயினும் அவ்வாறான குற்றச்சாட்டுகள் இருப்பின், அவற்றைப் பற்றிய விசாரணைகள் நடைபெற வேண்டும் எனவும் இது அனுதாபத்துடன் அணுக வேண்டிய விடயம் என்றும் பசில் மேலும் கூறியிருந்தார்.   

இப்போது, மஹிந்தவுடன் இணைவதற்காக, இனவாதத்தைத் தூண்டிக் கொண்டு இருக்கும், அத்துரலியே ரத்தன தேரரும் 2017ஆம் ஆண்டு பெப்ரவரி 28ஆம் திகதி, ஒரு கூட்டத்தில் உரையாற்றும் போது, “வடமாகாண சபைக்கு, பொலிஸ்,  காணி அதிகாரங்களை வழங்க வேண்டும்” எனக் கூறியிருந்தார்.   

ஐக்கிய தேசியக் கட்சி தலைமையிலான தற்போதைய அரசாங்கம், கடந்த காலத்தில் படையினர் வசமிருந்த காணிகளை, மீண்டும் பொது மக்களிடம் கையளிக்கும் போதும் சில கைதிகளை விடுதலை செய்யும் போதும் அரசாங்கம் புதிய அரசமைப்பொன்றை வரைய முற்பட்ட போதும் அவை நாட்டை பிரிக்கும் நடவடிக்கைகள் என, மஹிந்த அணியின் தலைவர்களான விமல் வீரவன்ச, உதய கம்மன்பில போன்றோர்கள் கூச்சலிட்டனர். அப்போது மஹிந்த, பசில் போன்றோர் அதைத் தடுக்கவோ குறைகூறவோ இல்லை.  

இப்போது, ‘13 பிளஸ்’ வழங்குவோம், பொலிஸ் அதிகாரங்களை வழங்குவோம் என்று மஹிந்த கூறும் போது, அவர் நேர்மையானவராக இருந்தால், விமல், கம்மன்பில போன்றோர்கள் மூலமாகவும் அவற்றைக் கூறச் செய்ய வேண்டும்; அல்லது விமல் போன்றோர்கள் தமது பிரசாரங்களில் நேர்மையானவர்களாயின், அவர்கள் இப்போது, மஹிந்தவைக் கைவிட்டுப் போக வேண்டும்; போவார்களா?  

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/மஹிந்தவும்-13-பிளஸூம்/91-236701

 

கோட்டா Vs சஜித் தெரிவுக்காக காத்திருக்கும் தமிழ்ப் பேசும் சமூகம்

4 days 1 hour ago
கோட்டா Vs சஜித் தெரிவுக்காக காத்திருக்கும் தமிழ்ப் பேசும் சமூகம்
Editorial / 2019 ஓகஸ்ட் 13 செவ்வாய்க்கிழமை, பி.ப. 12:59 Comments - 0

-அ. அகரன்

அதிகாரமிக்கவர்களுக்கான போட்டியில்; இலங்கையின் அரசியல் களம் சூடுபிடித்து, நாளுக்குநாள் புத்தம் புதிய தகவல்கள், சுவாரஸ்யமிக்கதாக வெளிவரத் தொடங்கியுள்ளன.

அந்தவகையில், ஜனநாயகத்துக்கான போராக, எதிர்வரும் ஜனாதிபதித் தேர்தல் இருக்கவேண்டும் என்கின்ற கோரிக்கை, தற்போது வலுப்பெற்றுள்ள நிலையிலேயே ஜனாதிபதிக்கான வேட்பாளர்கள் தொடர்பில் சிந்திக்கத் தலைப்பட்டுள்ளோம்.

இராமன் ஆண்டால் என்ன இராவணன் ஆண்டால் என்னவென இருந்துவிட்டுப் போகும் நிலையில் சிறுபான்மைச் சமூகம் இம்முறை ஜனாதிபதித் தேர்தலில் இருந்துவிட முடியாது என்பதே யதார்த்தம்.

ஏனெனில், கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தமது வாக்குகளாலேயே ஜனாதிபதி உருவாக்கப்பட்டதாக மார்தட்டிக்கொண்ட சிறுபான்மைச் சமூகம், அவரால் எதனையும் சாதித்துகொள்ள முடியாத நிலைக்கு தள்ளப்பட்டதாகவும் பெரும்பான்மைச் சமூகத்தைத் திருப்திப்படுத்தும் ஒருவராகவே அவர் மாறிவிட்டதாகவும் எண்ணிக் கலங்கிய நிலை சிறுபான்மைச் சமூகத்திடம் காணப்படுகின்றது.

இந்நிலையில், சிறுபான்மைச் சமூகத்திடம் யார் யாரெல்லாம் கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தற்போதைய ஜனாதிபதியை ஆதரித்து வாக்களிக்குமாறு தெரிவித்தனரோ, அவர்கள் எல்லோரும் ஜனாதிபதியைக் குறைசொல்லும் நிலைக்குச் சென்றிருந்தமையை மறந்துவிடமுடியாது.

இந்நிலையில், தற்போதைய ஜனாதிபதிக்கு, மீண்டும் தான் அதே கதிரையில் அமர்ந்துப் பார்க்க வேண்டும் என்ற அவா முளைவிட்டிருந்தது. எனினும், நாட்டின் ஸ்திரத்தன்மை, ஊக்கமிக்கச் செயற்பாடு, தேசியப் பாதுகாப்பு, பொருளாதார வளர்ச்சி என்பவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கின்றபோது, மீண்டும் அவர் அரியாசனம் ஏறுவதென்பது சாத்தியமற்றுப் போயிருக்கின்றது.

ஏனெனில், இலங்கையின் பெரும்பான்மையினரைப் பொருத்தவரையில், ஈஸ்டர் தாக்குதலின் பின்னர், நாடு என்ற எண்ணம் ஏற்கெனவே இருந்ததைவிட அது அவர்களுக்கு இப்போது தேசியவாதமாகத்  தலைதூக்கியுள்ளது. தொடர்ச்சியாக சிறுபான்மையினரின் தாக்குதல்களில் தமது நாடு துவண்டுபோவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அடிப்படை தேசியவாதச் சிந்தனை ஊட்டப்பட்டுள்ளது. இந்நிலையிலேயே, ஜனாதிபதித் தேர்தலை இலங்கை எதிர்கொள்ளத் தயாராகின்றது.

பெரும்பான்மைச் சிங்கள மக்களின் மனங்களை வெல்லக்கூடிய ஒருவர் ஜனாதிபதியாக வேண்டுமாக இருந்தால், அவர் பயங்கரவாதத் தடுப்பு மற்றும் பௌத்த கொள்கையில் கடும் போக்குடையவராக இருத்தல் வேண்டும்.

மேற்குலகச் சித்தார்ந்தத்தைத் தலையில் வைத்து ஆடாத, நாட்டின் பாதுகாப்பைஉறுதிப்படுத்தக்கூடியவராக இருத்தல் வேண்டும். அதற்குமப்பால், சுயமுடிவு எடுக்கும் வலிமை கொண்ட நபராகவும் அவர் திகழவேண்டும் என்பதே உண்மை. 

எனினும், தனிச்சிங்கள வாக்குகளால் ஜனாதிபதி உருவாகிவிட முடியுமா என்ற கேள்வியை எழச்செய்திருக்கும் நிலையில், தமிழ் மக்களைப் பொருத்தவரையில், தற்போது தாம் அனுபவிக்கும் சுதந்திரமான நடமாட்டமும் காணாமல் செய்யப்படுதல் உட்பட அவர்கள் கடந்த காலங்களில் அனுபவித்த துன்ப துயரங்களில் இருந்து விடுதலை பெறத்தக்க ஒருவரை எதிர்பார்த்திருக்கின்றனர்.

இதேபோன்றே, முஸ்லிம் சமூகமும் தமக்கு அண்மையில் ஏற்பட்ட இடர்பாடுகள் மற்றும் சந்தேகங்கள் இன்றி  வாழும் சூழல் தற்போது உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணப்பாடு உள்ளவர்களாக இருக்கின்றனர்.

எனவே, இலங்கையில் வாழும் முக்கியமானதும் வாக்குப்பலம் கொண்ட மூன்று இனக்குழுமங்களும், மாறுபட்ட சிந்தனை கொண்டவர்களாக வரப்போகும் ஜனாதிபதித் தேர்தலை சந்திக்கப்போவது உறுதி. இச்சூழலில், தற்போது களமிறங்கப்போகும் வேட்பாளர்கள் தொடர்பிலான தேடல் வாக்காளர்களுக்கு அதிகரித்துள்ளது. சுதந்திரக் கட்சியும் பொதுஜன பெரமுனவும் பலசுற்றுப் பேச்சுக்களை நடத்திய நிலையில், ஒருமித்து வேட்பாளரொருவரை நியமிக்க முடியாத நிலையில் பொதுஜன பெரமுன தனது வேட்பாளராக கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவை களமிறக்கியுள்ளது.

இந்நிலையில், சுதந்திரக்கட்சி தனது ஆட்சேபத்தை வெளியிட்டுள்ள நிலையில், தமது ஆதரவின்றி வெற்றிபெறுவது கடினம் என்ற கருத்தையும் தமது கட்சியின் செயலாளர் தாயாசிறி ஜெயசேகர மூலமாக தெரிவித்துள்ளது.

எனினும், பொஜன பெரமுனவை பொறுத்தவரையில், கோட்டாபயவே நம்பிக்கை நட்சத்திரம். ஏனெனில், மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவின் சகோதரர் என்பதற்கப்பால், சிங்கள மக்கள் மத்தியிலும் அவர்கள் எதிர்பார்க்கும் சிந்தனை கொண்டவராகவும் கோட்டாய உள்ளமையே அந்த நம்பிக்கைக்குக் காரணம் எனலாம்.

கோட்டாபய யுத்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கு, எவ்வாறு தனது செயற்றிறனைக் காட்டியிருந்தோரோ, அதேபோன்றதான செயற்றிறனை யுத்தத்தின் பின்னரான நகர அபிவிருத்தி அமைச்சின் ஊடாக கொழும்புக்குப் புதிய வடிவம் கொடுத்திருந்தமையையும் மறந்துவிட முடியாது.

இதற்குமப்பால், தற்துணிவு, வேகம், பௌத்த சிந்தனையாளன், பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான போக்கு கொண்டவர், மேற்குலகின் கருத்தியலுக்கப்பால் தனது நாடு என்ற அதீத நம்பிக்கை கொண்ட ஒருவராகவே சிங்களச் சமூகம் பார்க்கின்றது.

எனினும், கடந்தகால வெள்ளை வான் கலாசாரம், மஹிந்த காலத்தில் இடம்பெற்ற ஊழல்கள், அச்சுறுத்தும் மனப்பான்மை என்பன சிங்கள மேல் வர்க்கத்திடம் கோட்டாபய தொடர்பிலான மாறுபட்ட சிந்தனையாகவே உள்ளது.

எனினும், கிராம மட்ட சிங்கள வாக்குகள் அதிகமாகவுள்ள நிலையில், அவை மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ என்ற அலைக்குள் எடுபட்டுச் செல்லக்கூடியவையே என்பது மறுப்பதற்கில்லை.

ஆக, கோட்டாபய என்ற வேட்பாளர், சிங்கள மக்கள் மத்தியில் கணிசமான செல்வாக்குடையவராக இருந்தாலும்கூட, தமிழ், முஸ்லிம் மக்கள் எவ்வாறான எண்ணோட்டத்தைக் கொண்டுள்ளனர் என்பதையும் ஆராயத் தலைப்பட வேண்டும்.

யுத்த காலத்திலும் சரி அதன் பின்னரான 5 ஆண்டுக் காலமும் சரி, தமிழ் பேசும் மக்களின் கருத்துச் சுதந்திரம் மட்டுமல்லாது, நடமாடும் சுதந்திரமும் பறிக்கப்பட்ட அத்தியாயங்கள் இன்னும் மறைந்துவிடவில்லை.

இதற்குமப்பால், இன்று வடக்கு, கிழக்கை வியாபித்துள்ள காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் நிலைமைக்கும் இராணுவ மயமாக்கப்பட்ட மக்கள் குடியிருப்புகளுக்கும், ஆளே இல்லா ஊரில் பௌத்த விஹாரைகளின் உருவாக்கத்துக்கும் வித்திட்டவர் கோட்டா என்ற எண்ணப்பாட்டில் இருந்து அவர்கள் வெளிவரவில்லை.

தமக்கான மாற்றுத்தெரிவையே அவர்கள் இன்றுவரை எதிர்பார்த்து நிற்கும் தருணத்தில், வடக்கு, கிழக்கில் கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவை ஜனாதிபதி வேட்பாளராக அறிவித்தவுடன், வெடி கொழுத்தி பாற்சோறு கொடுத்துக் கொண்டாடியமை, வாதத்துக்கு  எடுத்துக்கொள்ளப்படலாம்.

ஆனால், ஒரு கட்சி அரசியல் என்பதும் அதன் செயற்பாடு என்பதும், தம்மை தேசியக் கட்சியாக வியாபித்துக் காட்டுவதற்கான சந்தர்ப்பத்தைத் தேடுவதாகவே அமைந்திருக்கும். அந்த வகையில், பொதுஜன பெரமுனவின் ஆதரவாளர்கள் சிலர், ஆங்காங்கே இருக்கத்தான் செய்வார்கள். அவர்கள் இக்காரியத்தில் ஈடுபடுவதை வைத்து, முழுத்தமிழ் பேசும் சமூகமும் இவ்வாறான நிலைப்பாடுடையவை என எண்ணிவிடுதல் தவறே.

எனினும், இவ்வாறான ஓர் உருவாக்கம் வடக்கு, கிழக்கில் தலைதூக்குவதற்குக் காரணமாக அமைந்தமை, தமிழர்களால் எதிர்பார்க்கப்பட்ட தமிழ்த் தலைமைகள் செய்த அல்லது செய்துவரும் செயற்பாடுகளும் அவர்கள் ஆதரவு வழங்கும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் சார்பில் பெரியளவில் சாதிக்க முடியாமையுமே என்றால் அவை சாலப்பொருந்தும்.

இச்சூழலில், ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் வேட்பாளர் யாராக இருக்குமென அறிவிக்கப்படாத நிலையில், சஜித் பிரேமதாஸவே ஜனாதிபதி வேட்பாளர் என்ற தோரணையில், தனது அமைச்சின் நிகழ்வுகளில் கலந்து கருத்துத் தெரிவித்து வருகின்றார்.

சஜித்தைப் பொறுத்தவரையில், சிங்கள மக்கள் விரும்பும் ஒருவராகவும் அவரது வேலைத்திட்டத்தில் திருப்தி கொண்டவர்களாகவும் உள்ளார்கள். அனைவருக்கும் வீடு என்ற அவரது தந்தையின் செயற்றிட்டத்தை முன்கொண்டு செல்லும் ஒருவர் என்பது மட்டுமல்ல, நாடு, பொருளாதார மேம்பாடு தொடர்பிலான சிந்தனை கொண்டவராகவும் காணப்படுகின்றார். இவற்றுக்குமப்பால், ஊழலற்ற ஓர் அமைச்சராக அவரைத் தற்போதைய ஜனாதிபதியே புகழும் அளவுக்கு, ஐ.தே.கவுக்குள் உள்ள ஒருவராகக் காணப்படுகின்ற சிறப்பம்சங்கள் அவருக்கு சிங்கள மக்கள் மத்தியில் உள்ள நல்ல அபிப்பிராயத்தை மேம்படுத்தும்.

எனினும், தேசிய பாதுகாப்பு, பௌத்த மேலாதிக்கச் சிந்தனை, மேற்கத்தைய நாடுகளின் தாக்கம் என்பவற்றின்பால் சஜித்தை சிந்திக்க வைக்கப்பட வேண்டிய ஒரு தலைவராகவே சிங்கள மக்களால் பார்க்கப்படுகின்றார். சிறுபான்மை மக்கள் மத்தியிலும், சஜித் தொடர்பான நல்லெண்ணம் இருக்கவே செய்கின்றது.

யுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு, அவர்களது இருப்பிடங்களை துரிதமாக அமைத்துக்கொடுக்கும் செயற்றிட்டத்தை வேகமாக நகர்த்திச்செல்வது, அவருக்கு தமிழ் மக்கள் மத்தியில் உள்ள நம்பிக்கையின் ஒரு வெளிப்பாடாகும்.

எனினும், அதற்குமப்பால் அரசியல் செயற்பாடுகளில் சஜித் தனது சிறுவயது முதலே ஈடுபட்டு வந்தாலும்கூட, தமிழ் மக்கள் சார்பு அமைப்பொன்றினால் தனது தந்தை படுகொலை செய்யப்பட்டமையும் அதன் பின்னராக அவர்களது குடும்பம் எதிர்கொண்ட துயரங்களும், அவரது மனதில் இருந்து அகன்றிருக்கும் என சொல்வதற்கில்லை.

வெறுமனே வீடுகளை கட்டிகொடுப்பதால், தமிழ் மக்களின் மனங்களை வென்றுவிட முடியுமா என்ற கேள்வி நிறைந்தேயுள்ளது. 

யுத்தத்தின் பாதிப்புகளில் இருந்து மீள முடியாதுள்ள தமிழ்ச் சமூகம், இன்று காணாமற்போன தமது உறவுகளைத் தேடியும் இராணுவத்தினரின் ஆக்கிரமிப்பில் உள்ள காணிகள் விடுவிப்பு தொடர்பிலும் போராடிவரும் நிலையில், தமது அரசியல் தீர்வுக்கான ஏக்கத்துடனும் காத்திருக்கின்றது. இந்நிலையில், சஜித் பிரேமதாஸ, இதுவரை இவ்விடயங்கள் தொடர்பில் வாய் திறக்காத நிலையே காணப்படுகின்றது.

வடபகுதியில் அவரது உரைகளின் போது, பொருளாதார அபிவிருத்தி மற்றும் தேசியப் பாதுகாப்பு தொடர்பில் அதிக கரிசனை கொள்ளப்பட்டுவரும் நிலையில், மேற்கூறிய விடயங்கள் தொடர்பில் அவரது கரிசனை காணப்படாமை வெளிப்படையாகியுள்ளது.

சஜித் பிரேமதாஸவுடன் மேடைகளை அலங்கரிக்கும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், ஜனாதிபதியாக சஜித் வரவேண்டும்; அவரூடாகத் தீர்வு கிடைக்க வேண்டுமென்றெல்லாம் பேசிய போதிலும், அவரது உரைகளில் இவ்விடயங்களுக்கான பதில்கள் பிரதிபலித்ததாகத் தெரியவில்லை.

எனவே, வெறுமனே தமிழ்த் தலைமைகள், செவிடன் காதில் ஊதிய சங்காகப் பேச, அவை உதாசீனம் செய்யப்பட்டுள்ளதா என்ற கேள்வி நிறைந்துள்ளது.

இச்சூழலிலேயே, வன்னி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சார்ள்ஸ், சஜித்தை விமர்சித்துள்ளமை கூட்டமைப்புக்குள் ஏற்பட்டுள்ள ஜனாதிபதி வேட்பாளர் தொடர்பான மாறுபட்ட கருத்தின் பரிமானத்தை வெளிக்காட்டி நிற்கின்றது.

இந்நிலையிலேயே, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் முக்கிய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர், மஹிந்த அணியைச் சந்தித்துக் கலந்துரையாடியும் இருக்கின்றார். இச்சந்திப்புக்குக் காரணங்கள் பல கூறப்பட்டாலும்கூட, அதன் உள்ளார்ந்த நோக்கம் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்குள் இருக்கும் மாறுபட்ட கருத்துகளின் வெளிப்பாடாகவும் தேவையேற்படின், மஹிந்த அணியுடன் இணைந்துச் செயற்படும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்துவதற்கான முனைப்பாகவும் பார்க்கப்படுகின்றது.

எனவே, ஜனாதிபதித் தேர்தல் என்ற களம் சூடுபிடித்துவரும் நிலையில், கோட்டாவா சஜித்தா என்ற தேடலுக்காக, இரு தரப்பு நன்மை, தீமைகள் தொடர்பான ஆய்வுகளும் அதிகரித்தே செல்கின்றன.

கோட்டாவைப் பொறுத்தவரையில், அவர் புதிய புத்தகம் அல்ல. பலராலும் வாசிக்கப்பட்ட புத்தகமாகவே உள்ள நிலையில், புத்தகத்தின் உள்ளடக்கம் தொடர்பில் அனைவருக்கும் அதிகம் தெரிந்திருக்கும். சிலவேளைகளில், அதன் உள்ளடக்கங்கள், அதன் மதிப்பு கருதி திருத்தப்பட்ட பதிப்பாகவும் வெளிவரும் வாய்ப்புள்ளது. 

ஆனால், சஜித் இன்னும் எவராலும் சரியாக வாசிக்கப்படாத புதிய புத்தகம். அது இனி வாசிக்கப்படும் போதே அதன் உள்ளடக்கங்கள் தெரியவரும். அப்போது 5 வருடங்கள் கடந்து சென்றுவிடும் என்பதும் உண்மை.

எனவே, சிறுபான்மைச் சமூகம் ஆழ ஆராயந்து முடிவெடுக்கும் நிலைக்குத் தம்மைத் தயார்ப்படுத்த வேண்டுமே தவிர, கடந்தமுறை போன்று தமிழ்த் தலைமைகளின் வீராப்புக்காக தமது வாக்குகளைப் பயன்படுத்துவது மீண்டும் தவறாகிப்போகும் என்பதே ஜதார்த்தம்.

‘தமிழர் பிரச்சினையை தீர்ப்பவருக்கே ஆதரவு’

வன்னி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சார்ள்ஸ் நிர்மலநாதனின் கருத்து:

நாடுபூராவும் அடுத்த ஜனாதிபதி வேட்பாளர் யார் என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது. ஒரு பக்கம் பொதுஜன பெரமுன சார்பாக கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவின் பெயரும் மறுபுறம், ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் சார்பாக சஜித் பிரேமதாஸ உள்ளிட்ட இன்னும் பலரின் பெயர்களும் பத்திரிகைகளில் வந்தவண்ணம் உள்ளன. 

இவர்களில், எந்த வேட்பாளர்களுக்கு எந்தக் கட்சியினர் ஆதரவளிக்கப் போகின்றார்கள் என்ற விடயமும் பரவலாகப் பேசப்பட்டு வருகின்றது.

“ஜனாதிபதி வேட்பாளராக யார் வந்தாலும், தமிழ் மக்களின் இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வு விடயத்திலும் குறிப்பாக, இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னதாக வழிநடத்தல் குழுவால் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட யாப்பு சார்ந்த விடயங்களில், தமிழ் மக்களின் காணிகளுக்குள் பூர்வீக நிலங்களுக்குள் நடைபெறும் அத்துமீறிய சிங்கள குடியேற்றம் தொடர்பாகவும், தமிழ் பகுதிக்குள் அதிகளவான மாற்று இன அரச நியமனங்கள் வழங்கல் தொடர்பாகவும், எல்லாவற்றையும் விட அரசியல் கைதிகளின் விடயம் தொடர்பாக தமிழ் மக்களின் அபிலாஷைகளை நிறைவேற்றும் விதமாகப் பகிரங்கமாக இவற்றை எல்லாம் சரியான முறையில் நிறைவேற்றித் தருவதாக, யார் வாக்குறுதி தருகின்றார்களோ அவர்களுக்கு மத்திரமே இம்முறை தமிழ் மக்களும் ஆதரவு கொடுப்பார்கள். நானும் ஆதரவு கொடுப்பேன்” என, சார்ள்ஸ் நிர்மலநாதன் மன்னாரில் தெரிவித்திருந்தார். 

“அதற்குமப்பால், 25 வீடுகளைக் கட்டி கொடுத்து, 30 போஸ்டர்களை ஒட்டுவதும் வெறுமனே கால்பந்து விளையாடிவிட்டு வாக்களிக்குமாறு கோருவது வெறும் அரசியல் நிகழ்வே.
“இங்கு வீடுகளைக் கட்டிகொடுக்கும் அமைச்சர் சஜித் பிரேமதாஸ, முல்லைத்தீவு - கொக்குளாய் பகுதியில் தமிழ் மக்களின் பூர்வீக நிலங்களில் சிங்களக் குடியேற்றம் ஒன்றை அமைக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கின்றார். அதை நாங்கள் தடுத்து நிறுத்திய போதும், அவரது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி வீடுகள் அமைத்து வருகிறார்.

“அப்படியென்றால், இப்படியான ஒரு நிலைப்பாட்டில் இருக்கும் ஒரு அமைச்சருக்கு நாங்கள் எவ்வாறு ஆதரவை வழங்குவது என கேள்வி எழுப்பியுள்ளார்.

“அத்துடன், கோட்டாபய ராஜபக்ஸ, அண்மையில் தமிழ் மக்களின் வாக்குகள் இல்லாவிட்டாலும் நான் வெற்றி பெறுவேன் என்று தெரிவித்ததாக ஊடகங்கள் மூலமாக அறிந்தேன். உண்மையில், சஜித் பிரேமதாஸாவாக இருந்தாலும் கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவாக இருந்தாலும், யாராக இருந்தாலும், சிறுபான்மைச் சமூகத்தின் வாக்குகள் இல்லாமல் நிச்சயமாக ஜனாதிபதியாக முடியாது. கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, இறுதி யுத்தத்தில் தமிழ் மக்களின் கருவறுத்தவர் அவர். எந்த அடிப்படையில் தமிழ் மக்களின் வாக்கைக் கோருகின்றார்” எனவும் இதன் போது சார்ள்ஸ் தெரிவித்திருந்தார்.

எனவே, தேர்தல் அறிவிப்பு வரும்போது, யார் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகளை நேரடியாகத் தீர்த்துத் தருவதாக வாக்குறுதி வழங்குகிறார்களோ அவர்களுக்கே, எங்கள் ஆதரவு இருக்கும் என்ற தொனியில் சார்ள்ஸ் நிர்மலநாதனின் கருத்து அமைந்திருந்தது.

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/கோட்டா-Vs-சஜித்-தெரிவுக்காக-காத்திருக்கும்-தமிழ்ப்-பேசும்-சமூகம்/91-236664

‘நேர் கொண்ட பார்வை’

4 days 1 hour ago
‘நேர் கொண்ட பார்வை’
காரை துர்க்கா / 2019 ஓகஸ்ட் 13 செவ்வாய்க்கிழமை, பி.ப. 12:53 Comments - 0

நாங்கள், பாடசாலையில் கல்வி கற்ற காலம்; அன்று தமிழ்ப் பரீட்சை; ‘நான் விரும்பும் பெரியார்’ பற்றி எழுதுமாறு கட்டுரை எழுதும் பகுதியில் கேட்கப்பட்டிருந்தது. உடனடியாகவே, ‘நான் விரும்பும் பெரியார் மஹாத்மா காந்தி’ எனத் தொடங்கி, விரல்கள் எழுதிச் சென்றன. அவ்வாறாக, இலங்கைத் தமிழர்களின் மனங்களில் இந்தியப் பெரியார்கள் கொலுவீற்றிருந்தார்கள்.  

இலங்கை சுதந்திரமடைந்த காலந்தொட்டே, தமிழர்கள் மீதான பேரினவாதத்தின் கொடூரக் கரங்கள் நீளத் தொடங்கிவிட்டன. எனவே, இதிலிருந்து இந்தியா எங்களைப் பாதுகாக்கும் என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை, காலங்காலமாகவே இலங்கைத் தமிழ் மக்கள் மனங்களில் குடிகொண்டிருந்தது.   

இலங்கையில் 1980களுக்குப் பின்னரான காலப்பகுதியில், அன்றைய பிரதமர் இந்திரா காந்தியை, இலங்கைத் தமிழ் மக்கள் ‘அன்னை’யாகவே நோக்கினர்.  

இதையே, 23 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் நாடாளுமன்றத்துக்குத் தெரிவாகியிருக்கும் மறுமலர்ச்சி திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் பொதுச் செயலாளர் வைகோ, ‘ஹிந்து’ ஆங்கிலத் தினசரிக்கு வழங்கிய நேர்காணல் ஒன்றில், ‘இந்திரா அம்மையார், தமிழ் ஈழத்தை உருவாக்கிக் கொடுத்திருந்தால், அவரை இலங்கைத் தமிழர்கள், ஆயிரம் வருடங்களுக்கு பராசக்தியாகப் போற்றி  வழிபட்டிருப்பார்கள்’ என்று கூறியிருந்தார்.   

ஆனாலும், தமிழீழத்தை அமைப்பதற்கான செயற்றிட்டம் ஒன்று இந்திரா காந்தியிடம் இருந்தது எனவும் அவர் தெரிவித்திருந்தார். இருந்த போதிலும், இராணுவ ரீதியில் தலையிட்டால், மலையகத்தில் வாழ்கின்ற தமிழ் மக்கள் ஆபத்தில் சிக்க நேரிடும் என, இந்திராகாந்தி தன்னிடம் கூறியதாகவும் வைகோ தெரிவித்திருந்தார்.  

மேலும், இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்கில் வாழ்கின்ற தமிழ் மக்கள், அம்மண்ணின் பூர்வீகக் குடிகள் எனக் கூறியதாகவும் வைகோ சுட்டிக்காட்டியிருந்தார். 

இவ்வாறாக இருந்த உறவு நிலை, இந்திரா காந்தியின் மறைவுக்குப் பின்னர் மாற்றம் கண்டது. அக்காலப் பகுதியில், இலங்கையிலும் உள்நாட்டுப் போர் தீவிரம் கண்டது. போரின் தீவிரத்தை அடுத்து, இந்தியா நேரடியாக இலங்கையின் உள்விவகாரங்களில் தலையிட்டது. இந்திய விமானப்படையின் விமானங்கள், வட இலங்கையில் உணவுப் பொதிகளைப் போட்டன.  

தொடர்ந்து, இலங்கை இனப்பிணக்குக்கு தீர்வு காணும் முகமாக, இந்தியா - இலங்கை ஒப்பந்தம், 1987 ஜூலையில் கைச்சாத்திடப்பட்டது. இவ்வாறாகக் கொண்டுவரப்பட்ட ஒப்பந்தத்தை, இனப்பிணக்கில் சம்பந்தப்பட்ட இலங்கை அரசாங்கம், இலங்கைத் தமிழ் மக்கள் என இரு தரப்புமே ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.  

1987ஆம் ஆண்டுவரை, உள்நாட்டு விவகாரமாகப் பார்க்கப்பட்ட தமிழ் மக்களது விடுதலைப் போராட்டத்தில், கடல் கடந்த பிராந்திய வல்லரசு (இந்தியா) உள்நுழையும் நிலை ஏற்பட்டது.   

மேலும், அது இலங்கை இனப்பிணக்கு விவகாரத்தில் பலமான மூன்றாம் தரப்பின் அழுத்தம் என்ற அடுத்த நிலைக்குச் சென்றது. இதனை, அன்றைய ஜே.ஆர். ஜயவர்தன தலைமையலான ஐக்கிய தேசியக் கட்சி விரும்பவில்லை. அத்துடன், அதுவே அனைத்துச் சிங்களக் கட்சிகளினதும் நிலைப்பாடாகவும் இருந்தது.  

மறுபுறமாக, தங்களது நீண்டகால அரசியல் அபிலாஷைகளை நிறைவேற்றாத தீர்வுப்பொதி எனத் தமிழ் மக்களும் அவர்களது அரசியல் தலைவர்களும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.  

இருந்த போதிலும், வல்லரசின் அழுத்தத்துக்கு இரு தரப்பினரும் அடிபணிய வேண்டியநிலை ஏற்பட்டது. இந்நிலையில், இரு தரப்பும் ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒப்பந்தம், சவால்களுக்கும் சர்ச்சைகளுக்கும் உள்ளானது.  

அதையடுத்து, ஒப்பந்தம் கைச்சாத்தாகி மூன்று மாதங்களுக்குள் (1987 ஒக்டோபர்) இந்தியப் படைகளுக்கும் தமிழீழ வீடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையிலான போர் மூண்டது.   

‘இந்தியா எங்களைப் பார்க்கும்; எங்களைப் பாதுகாக்கும்’ என, ஆண்டாண்டு காலமாக நம்பியிருந்த தமிழ் மக்களின் இதயங்களுக்கு எதிராக, இந்தியத் துப்பாக்கிகள் சடுதியாகத் திரும்பின. உணவுப் பொட்டலங்களைப் போட்ட விமானங்கள், குண்டுப் பொதிகளைப் போட ஆரம்பித்தன.   

இந்தியா - இலங்கைத் தமிழ் மக்கள் உறவு விரிசல் கண்டது. 1987 ஒக்டோபர் தொடக்கம் 1990 மார்ச் வரை, இந்தியப்படை வடக்கு, கிழக்கில் போர் நடத்தியது. இந்தியப்படை, தமிழ்ப் போராளிகள் என, இருதரப்பிலும் ஆயிரக்கணக்கான உயிர்கள் பலியெடுக்கப்பட்டன. இதற்கு மேலதிகமாக, அப்பாவித் தமிழ் மக்களது பல்லாயிரம் உயிர்கள் காவுகொள்ளப்பட்டன. வல்வைப் படுகொலைகள், யாழ்ப்பாண வைத்தியசாலைப் படுகொலைகள் உள்ளிட்ட பல படுகொலைகளை அமைதிப்படை அரங்கேற்றியது.  

இலங்கைத் தமிழ் மக்களைப் பாதுகாக்க வந்த படைகளே, தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக ஆயுதம் தூக்கின. இவ்வாறாக, இலங்கை அரசாங்கத்தின் வஞ்சக வலையில் சிக்கியது பிராந்திய வல்லரசு. இதுவே, ஜே.ஆர். ஜயவர்தனவின் இராஐதந்திரம். இதையடுத்து, 1991 மே மாதத்தில், அன்றைய பாரதப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியின் மரணத்துடன், இந்தியாவுக்கும் தமிழ் மக்களுக்குமான உறவு, கடும் விரிசல் கண்டது.   

இது இவ்வாறு நிற்க, இலங்கை - இந்திய ஒப்பந்தத்தைக் கைச்சாத்திடுவதற்காக, 1987 ஜூலை 30இல் பாரதப் பிரதமர் இலங்கை வந்திருந்தார். ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திட்ட பின்னர் இடம்பெற்ற கடற்படை மரியாதை அணிவகுப்பின் போது, அப்போது கடற்படை வீரராகக் கடமையாற்றிய விஐித்த ரோஹன வியஜமுனி, தனது துப்பாக்கியால் இந்தியப் பிரதமரைத் தாக்க முயற்சித்தார்.   

இச்சம்பவம் நடைபெற்று 32 ஆண்டுகள் கடந்து, ஊடகங்களுக்குக் கருத்துத்  தெரிவித்த வியஜமுனி, “அன்று 21 வயது இளைஞராக இருந்த நான், கொலை செய்யும் நோக்கிலேயே தாக்கினேன்” என்பதோடு, பல விடயங்களைப் பகிர்ந்துள்ளார்.  

கடற்படை வீரரைத் தாக்கியதில் பாரதப் பிரதமர் 1987 ஜூலை 30இல் இறந்திருந்தால், நிலைமை வேறுவிதமாகச் சென்றிருக்கும். இந்தியர்களுக்கு, இலங்கை அரசாங்கம் மீதான பார்வை, கொதி நிலைக்குச் சென்றிருக்கும். சில வேளைகளில், பிறிதொரு கறுப்பு ஜூலையாக அரசாங்கத்துக்கு அமைந்திருக்கும்.  

இந்நிலையில், இன்றும் தமிழ் மக்கள் இந்தியாவைத் தங்களது நேச சக்தியாகவே பார்க்கின்றார்கள்; பார்க்கவும் வேண்டும்; என்றும் இந்தியாவுக்கான நேச சக்தியாக இருப்பார்கள். ஏனெனில், இந்தியாவை முற்றாக விலத்தியோ, விலக்கியோ தமிழ் மக்களுக்கு அரசியல் தீர்வுகள் வரப்போவதில்லை; ஏன், இல்லை என்றே கூறலாம். நாம், விரும்பியோ விரும்பாமலோ, இதுவே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய நிதர்சனம்.  இந்தியாவும், தமிழ் மக்களுடன் இணைந்து, தமிழ் மக்களை இணைத்துப் பயணிப்பதே சாலச்சிறந்தது. இலங்கை ஆட்சியாளர்கள், தொடர்ந்தும் எதிரிகளான தங்களையும் சீனாவையும், கவனமாகக் கையாண்டு வருகின்றார்கள் என்பதையும் இந்தியா நன்கு அறியும். ஆனாலும், இலங்கையில் அதிகரித்த சீனத் தலையீடுகள், என்றைக்கும் இந்தியாவுக்குத் தலையிடியையே கொடுக்கும்.  

இவ்வாறான நிலையில், இலங்கை - இந்திய ஒப்பந்தத்தில் உள்ள தமிழ் மக்களுக்குச் சாதகமான விடயமான, இணைந்த வடக்கு, கிழக்கு என்பதுகூட பிரிந்(த்)து 13 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. மேலும், அண்மைய நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் பிரகாரம், மாகாண முதலமைச்சருக்குக் கூட தனது அமைச்சரவையில் உள்ள அமைச்சரை நீக்குவதற்கு அதிகாரம் இல்லை. அது கூட, மத்திய அரசாங்கத்தின் நேரடிப் பிரதிநிதியான மாகாண ஆளுநருக்கே உண்டு என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.  
இதுவே இந்தியாவால் தமிழ் மக்களது அரசியல் அபிலாஷைகளை நிறைவேற்றுவதாகக் கொண்டுவரப்பட்ட 13இல் உள்ள நிரப்ப முடியாத கோறைகள். இங்கு இந்தியா தமிழ் மக்கள் விடயத்தில் தான் விட்ட தவறுகளை பிழைகளை உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும். தமிழ் மக்களின் நியாயமான கோரிக்கைகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.  

“இலங்கையின் உள்விவகாரங்களில் தலையிடுவதற்கு, வெளிநாடுகளுக்கு எவ்வித உரிமையும் இல்லை” என ஜூலை 28ஆம் திகதி, எதிர்க்கட்சித் தலைவர் மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ, தங்காலையிலுள்ள அவரது இல்லத்தில் கருத்துத் தெரிவித்துள்ளார். இதுவே, இலங்கை ஆட்சியாளர்களின் விருப்பமும் கூட.  

இதேவேளை, இலங்கை ஆட்சியாளர்கள், இலங்கையில் இனப்பிணக்கு இருக்கின்றது என்பதையே ஒரு காலத்தில் எற்றுக் கொள்ளவில்லை. மேலும், இனப்பிணக்கு விவகாரங்களில் மூன்றாம் தரப்பு வருகையை விரும்பியதும் இல்லை. ஏனெனில், வருகின்ற மூன்றாம் தரப்பு, நேர்மையாக நடந்து கொண்டால் தமிழ் மக்களின் பக்கமே நியாயம் இருப்பதை இலகுவில் கண்டறிந்து விடும். இன்று இனப்பிணக்கு உள்ளதாக ஏற்றுக்கொண்டாலும், தாமாக முன்வந்து எக்காலத்திலும் இனப்பிணக்குக்குத் தீர்வு வழங்கப்போவதில்லை. மாறாக, அவ்வப்போது அரசாங்கத்துக்கு வருகின்ற வெளிநாட்டு நெருக்கீடுகளே, தமிழ் மக்களது நெருக்கீடுகளுக்கு மன நிம்மதியைத் தருகின்றது.  

தமிழ் மக்கள் பலமாக உள்ளவரை, இந்தியா தனது தென்கோடியின் பாதுகாப்பு பலமாக இருக்கும் என்பதை ஏற்றுக் கொண்டு, தமிழ் மக்களுக்கு அரணாக இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், தமிழர்கள் விவகாரத்தில் இந்தியா தலையிடுவதையும் தீர்வு பெற்றுக்கொடுப்பதையும் ஏனைய நாடுகள் தடுக்கப்போவதில்லை.  

ஆகவே, பாரத தேசம் இலங்கைத் தமிழர் விடயத்தில் நேர்கொண்ட பார்வையுடனேயே இனி இருக்கவேண்டும். ஏனெனில், இலங்கை அரசாங்கம் இனப்பிணக்கு விவகாரத்தில், தமிழ் மக்களுடன் சேர்த்து, பாரத தேசத்தையும் ஏமாற்றி இருக்கின்றது; ஏமாற்றி வருகின்றது; இனியும் அதையே தொடரவும் விரும்புகின்றது.  

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/நேர்-கொண்ட-பார்வை/91-236662

 

பிரித்தானியாவின் புதிய சிக்கல் – போரிஸ் ஜோன்சன்

4 days 14 hours ago
பிரித்தானியாவின் புதிய சிக்கல் – போரிஸ் ஜோன்சன்
August 8, 2019
25716-696x464.jpg

159 . Views .

பிரக்சிட் நெருக்கடியினால் முன்னால் பிரதமர்  தெரேசா மே பதவி விலகியதைத் தொடர்ந்து போரிஸ் ஜோன்சன் புதிய பிரதமராக பதவி ஏற்றுள்ளார். இப்சோஸ் மோரி (Ipsos Mori) என்னும் நிறுவனம், இவ்னிங் ஸ்டாண்டர்ட் (Evening Standard) பத்திரிகைக்காக நடத்திய கருத்துக் கணிப்பின்படி கன்சர்வேடிவ் கட்சிக்கான ஆதரவு தற்பொழுது பத்துப் புள்ளிகளால் அதிகரித்துள்ளது எனக் கூறப்படுகிறது. எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ஜெரமி கோர்பினை விட முன்னணியில் அவர் நிற்பதாக அப்பத்திரிகை தெரிவித்துள்ளது. பிரக்சிட்டினால் ஏற்பட்ட நெருக்கடியின் காரணமாகவே அடுத்த பிரதமராக வரக்கூடிய சாத்தியம் அதிகமாயிருந்த ஜெரமி கோர்பின் பின்னுக்கு தள்ளப்பட்டு வலதுசாரி கட்சித் தலைவர் போரிஸ் ஜோன்சன் தற்பொழுது முன்னணிக்கு வந்துள்ளார். இதனால் பிரக்சிட் தொடர்பாக புதிய பிரதமர் எடுக்கும் முடிவுக்கு மக்கள் ஆதரவு உண்டு என்று அர்த்தமில்லை. ஐரோப்பிய யூனியனுடன் எந்த வித உடன்படிக்கையும் மேற்கொள்ளாமல் முற்றாக பிரிதல் (No Deal Brexit) என்ற போரிஸ் ஜோன்சனின் முடிவுக்கு இன்றும் பல மக்களும், அமைப்புகளும் தமது எதிர்ப்பை வெளியிட்ட வண்ணமிருக்கின்றன. 

போரிஸ் ஜோன்சன் கொண்டு வரவிருக்கும் பிரக்சிட்டானது முதாலாளிகாளுக்கான பிரக்சிட்டே தவிர மக்களுக்கான பிரக்சிட் அல்ல. இதன் மூலம் பெரும் வர்த்தக நிறுவனங்களும், பெரும் முதலாளிகளும், கன்சர்வேடிவ் கட்சிக்கு நிதி அளிக்கும் மில்லியனர்களுமே லாபம் அடைவர்களே தவிர சாதாரண மக்கள் மிகுந்த நெருக்கடிக்குள்ளாவார்கள். ஆனால் போரிஸ் ஜோன்சனோ மக்களைப் பற்றிக் கவலை கொண்டு இயங்குபவர் அல்ல. தாம் பிரதிநிதித்துவம் செய்யும் பெரும் வியாபாரிகளுக்கு லாபம் பெருக்குவதும் ஜெரமி கோபின் ஆட்சியினைக் கைப்பற்றுவதை தடுப்பதும் அவரது முக்கிய நோக்கங்கள். ஐரோப்பிய யூனியனுடன் உடன்படிக்கை எதனையும் மேற்கொள்ளாமல் பிரக்சிட்டினை கொண்டுவர முயற்சிப்பதால் கடுமையான விமர்சனத்துக்கு உள்ளாகி இருக்கிறார் போரிஸ். அத்தகைய பிரக்சிட்டினால் மருந்துப்பொருட்கள் மற்றும் அத்தியாவசிய உணவுப்பொருட்களின் விலை அதிகரிக்கும் எனவும், வைத்தியசாலைகளில் மிகுந்த நெருக்கடிகள் ஏற்படும் எனவும், வைத்தியருக்காக காத்திருக்கவேண்டிய நாட்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும் எனவும், உணவு வங்கியில் உணவுக்கு காத்திருக்கும் மக்களின் எண்ணிக்கை அதிகாரிக்கும் எனவும் சொல்லப்படுகிறது. மிகுந்த பொருளாதார நெருக்கடியை பிரித்தானிய சந்திக்க வேண்டி வரலாம் எனக் கருதப்படுகிறது. 

பிரித்தானியாவின் ட்ரம்ப் என அழைக்கபடும் போரிஸ் ஜோன்சன் ஐரோப்பிய யூனியனிலிருந்து, உடன்படிக்கை எதுவும் மேற்கொள்ளாமல் பிரிந்த பின்பு அமெரிக்காவுடன் இறுக்கமான வர்த்தக உடன்பாடிக்கைகளை மேற்கொள்ள விருக்கின்றார் என சொல்லப்படுகிறது. அதன் பிரகாரம் ஆஸ்துமா, நீரிழிவு, புற்றுநோய் போன்ற நோய்களின் மருந்துகளின் விலையானது ஏழு மடங்கு வரை அதிகரிக்க வாய்ப்புள்ளது. நீரிழிவு நோய்க்கான ஊசியின் செலவு 14.08 இலிருந்து 105.60 பவுண்ஸ் ஆகவும், புற்றுநோய் ஊசிக்கான செலவு 686.36 இலிருந்து 2333.62 பவுண்ஸ் ஆகவும், ஆஸ்துமா நோய்க்கு ஒரு தரம் கொடுக்க வேண்டிய மருந்தின் செலவு 33.50 இலிருந்து 105.60 பவுண்ஸ் ஆகவும் அதிகரிக்க வாய்ப்புள்ளது. இதன் மூலம் மருந்து தயாரிக்கும் நிறுவனங்களே அதிக லாபத்தை சம்பாதிக்கப் போகின்றன. அமெரிக்க மருந்து நிறுவனங்களின் நலனுக்காக பிரித்தானிய மக்களின் நலன்கள் தாரை வார்த்துக் கொடுக்கப்படுகின்றன. 

பிரக்சிட் தொடர்பாக எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ஜெரமி கோர்பின் உறுதியான நிலைப்பாட்டை எடுக்கவில்லை என்பதே ஜெரமி கோர்பின் மீது சுமத்தப்படும் குற்றச்சாட்டு ஆகும். ஆனால் போரிஸ் ஜோன்சன் போல் கடுமையான நிலைப்பாட்டை – அதாவது ஐரோப்பிய யூனியனுடன் எந்தவித உடன்படிக்கையையும் மேற்கொள்ளாமல் பிரிதல் என்ற நிலைபாட்டை (Hard Brexit)  எடுக்க முடியாது என்பது கோபினின் நிலைப்பாடு. அதனாலேதான் ஜெரமி கோர்பின் மென்மையான போக்கை (Soft Brexit) கடைப்பிடிப்பவாராகக் காணப்படுகின்றார். 

ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தை கடுமையாக எதிர்க்கும் தொழிற்சங்கமான RMT உட்பட பல சோஷலிச மற்றும் மக்கள் சார்ந்து இயங்கும் அமைப்புகள் போரிஸ் ஜோன்சன் கொண்டுவர இருக்கும் பிரக்சிட்டை எதிர்த்து வருகின்றன. தொழிலாளர் பிரக்சிட் அல்லது மக்கள் பிரக்சிட் என இவர்கள் பேசுவதற்கும் போரிஸ் பேசும் லாபத்தை முதன்மைப்படுத்தும் பிரக்சிட்டுக்கும் ஏராளாமான மாறுபாடுகள் உண்டு. போரிஸ் ஜோன்சன் மக்கள் நலனுக்கு நேர் எதிர் திசையில் நின்று இயங்கி வருகிறார். இது பற்றிய புரிதல் இல்லாமல் சில தமிழ் மக்களும் அவர் சார்ந்த அமைப்புகளும் போரிஸ் ஜோன்சனுக்கு ஆதரவு அளிக்ககின்றனர். பிரித்தானியாவில் வாழ்ந்தாலும் பிரித்தானிய அரசியல் பற்றிய அடிப்படை ஆறிவு அற்றவர்களாகவே இன்னும் சில தமிழர்கள் இங்கு வாழ்கின்றார்கள். 

பாராளுமன்ற கணித முறைமையினால் பிரக்சிட் நெருக்கடிக்கு தீர்வு கிடைக்காது. கடந்த வருடம் இலங்கையில் பாராளுமன்ற நெருக்கடி ஏற்பட்பட்டபோதும் நாம் இதனையே வலியுறுத்தி வந்தோம். பிரித்தானிய பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தம் வர்த்தக நண்பர்களுக்கு சார்பான அல்லது தமது கட்சிக்கு நிதி அளிக்கும் நிறுவனங்களுக்கு சார்பான பிரக்சிட் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வார்களே தவிர மக்கள் நலன் சார்ந்த பிரக்சிட்டினை நடைமுறைப்படுத்த மாட்டார்கள். ஆகவேதான் பாராளுமன்ற கணித முறைமை பிரக்சிட் நெருக்கடிக்கு சரியான தீர்வினைத் தராது எனக் கூறப்படுகிறது.

பாராளுமன்றத்தினால் தற்போதைய பிரதமர் போரிஸ் ஜோன்சன் முடக்கப்பட்டால் பிரக்சிட் நெருக்கடியினை சமாளிக்க இன்னுமொரு தேர்தலுக்கு அழைப்பு விடலாம். அவ்வாறு இன்னுமொரு தேர்தல் இடம்பெறுமானால் அது பிரித்தானிய வரலாற்றில் இடம்பெறும் மிக முக்கியமான தேர்தலாகக் காணப்படும். ஏனெனில் அத்தேர்தலின் போது கன்சர்வேட்டிவ் கட்சி, தொழிலாளர் கட்சிகளுக்கிடையே கடுமையான பிளவுகள் ஏற்பட வாய்ப்புண்டு. கன்சர்வேட்டிவ் கட்சியில் உள்ளவர்களில் சிலர் வெளியேறி லிபரல் கட்சியுடன் இணைந்து புதிய கட்சி ஒன்றினை உருவாக்குவது பற்றியும் பேசப்படுகிறது. இருப்பினும் மக்கள் மத்தியில் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் மேல் இருக்கும் வெறுப்பு மற்றும் பொருளாதார நெருக்கடி என்பனவற்றை போரிஸ் தனது பிரச்சாரத்துக்கு பாவிக்கும் வாய்ப்புண்டு. இதனால் அவர் அடுத்த தேர்தலில் வெல்லும் வாய்ப்பு உண்டு. 

அதனை முறியடிக்க ஜெரமி கோர்பின் சரியான நிலைப்பாடு ஒன்றினை எடுத்து பிரச்சாரம் செய்ய வேண்டும். இது ஜெரமிக் கோர்பினுக்குக் கடைசித் தேர்தலாக அமையலாம். அதில் அவர் தோற்கும் பட்சத்தில் அவரின் ஆரசியல் வாழ்வு அத்துடன் மடிந்து போய்விடக் கூடிய சாத்தியமும் உண்டு. பிரக்சிட், கோர்பின் மற்றும் இங்கிலாந்தின் முக்கிய கட்சிகளின் எதிர்காலம் ஆகியவற்றை தீர்மானிக்கும் முக்கிய தேர்தலாக இருக்கும் அடுத்த தேர்தல்.

RMT போன்ற தொழிற் சங்கங்கள் கோர்பினுக்கு தமது ஆதரவை வழங்குகின்றன, கோர்பினுக்கு அவரது கட்சிக்கு வெளியில் நிறைய ஆதரவு உண்டு. ஆகவே  பாராளுமன்றம் மற்றும் தொழிலாளர் கட்சியின் வலதுசாரிகளின் நெருக்கடிக்கு விட்டுக் கொடுக்காமல் அவர் இயங்க வேண்டும். கடந்த தேர்தலில் முன் வைத்ததை விட சிறந்த முற்போக்கு – சோஷலிச கொள்கையுடன் அவர் தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் இறங்குவாராயின் கோர்பின் வெல்வதற்கு சாத்தியமுண்டு. கோர்பின் வெற்றிதான் மக்கள் சார் பிரக்சிட்டுக்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்தும்.

சட்டவிரோதமாக தங்கியுள்ள 500,000 பேருக்கு குடியுரிமை வழங்குவதற்கு ஆதரவு அளித்துள்ளார் போரிஸ் ஜோன்சன். இதனால் சில தமிழ் மக்கள் அவரை தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடுகின்றனர். பிரித்தானியா ஐரோப்பிய யூனியனில் இருந்து பிரிந்த பின்னர் ஏற்படப் போகும் தொழிலாளர் பற்றாக்குறையினை நிவர்த்தி செய்யவே இத்தகைய ஒரு முடிவை எடுத்துள்ளாரே தவிர குடியேற்றவாசிகள்  மீதான அக்கறையினால் அல்ல. இது தெரியாத சில தமிழர்கள் எமக்காகவே இவ் முடிவை பிரித்தானிய பிரதமர் எடுத்துள்ளார் என பினாத்தித் திரிகின்றனர். முதலாளித்துவத்தின் பிரதிநிதியாக தெளிவாக சிந்தித்து செயற்படுகின்றார் போரிஸ் ஜோன்சன் என்பதை தமிழ் மக்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இங்கிலாந்தில் வாழும் அனைத்து ஐரோப்பிய தொழிலாளர்களும் தாங்கும் உரிமை – அகதிகளுக்கான உரிமைகள் – மற்றும் தடுப்பு முகாம்களை மூடுதல் – போன்ற பல்வேறு கொள்கைகளை கோர்பின் கடந்த தேர்தலிலேயே முன் வைத்ததை இவர்கள் கவனிக்கவில்லை.

பிரக்சிட் தொடர்பான எந்தவிதக் கலந்துரையாடல்களிலும் விவாதங்களிலும் ஈடுபடாத தமிழ் அமைப்புகள் பல எழுந்தமானமாக கருத்துக்களை முன்வைத்து வருகின்றன.  பிரக்சிட்டினை ஏன் ஆதரிக்க வேண்டும் அல்லது ஏன் எதிர்க்க வேண்டும், அதன் பின்னணி என்ன  எனத் தெரியாத சில தமிழர்களும் அவர் சார்ந்த அமைப்புகளும் கண் மூடித்தனமாக போரிஸ் ஜோன்சனினை ஆதரிக்கின்றனர். புதிய பிரதமரால் பிரக்சிட் நெருக்கடிக்கு தீர்வு வரும் என நம்புகின்றனர். தாம் ஏன் ஆதரவு வழங்குகிறோம், தாம் எந்தப் பக்கம் நிற்கிறோம் என்பது கூட இத் தமிழர்களுக்குத் தெரிவதில்லை. ஆனால் இவர்கள் மிக சிறுபான்மையர். பெரும்பான்மை தமிழ் இளையோர் மற்றும் தொழிலாளர்கள் கோர்பினுக்கு ஆதரவு என்பதை கடந்த தேர்தலை கூர்மையாக கவனித்தோருக்குத் தெரியும்.

பிரித்தானியாவிலுள்ள தமிழ் சொலிடாரிட்டி அமைப்பானது பிரெக்சிட் தொடர்பாக பல்வேறு கலந்துரையாடல்கள், விவாதங்களை மேற்கொண்டது. இதில் கூட கலந்து கொள்ள முடியாத ஒரு சிலர்தான் வலைத்தளங்களில் சுழன்றடித்து கன்சவேடிவ் கட்சிக்கு ஆதரவு செய்து வருகின்றனர். பெரும்பாலான பிரித்தானிய தமிழ் மக்கள் பிரித்தானிய அரசியலில் அல்லது அது தொடர்பான கலந்துரையாடல்களிலோ அல்லது விவாதங்களிலோ ஈடுபடுவதில்லை. புலம்பெயர் தமிழ் அமைப்புகள் கூட அவ்வாறான கலந்துரையாடல்களில் ஈடுபடுவதில்லை. இவ்வாறான நிலையில் அமைப்புகள், பிரித்தானிய அரசியல் தொடர்பான விடயங்களில் மக்கள் நலன் சார்ந்த முடிவுகளை எடுக்கும் என்பது சந்தேகத்திற்குரியதே. அதனால்தான் பெரும்பாலான தமிழ் அமைப்புகள் பிரக்சிட் தொடர்பான தமது நிலைபாட்டை வெளிப்படையாக அறிவிக்கவில்லை, இது அவர்களின் வங்குரோத்து அரசியலையே எடுத்துக் காட்டுகின்றது. தமிழீழத்தை நோக்கிப் பயணிப்போம் என வெற்றுச் சவால்கள் விடுவது மட்டுமே இவ்வைகையான அமைப்புகளின் தலையாய பணியாகும். இது போன்ற அரசியல் தெளிவற்ற அமைப்புகளின் பின்னால் செல்லாமல் மக்கள் நலன் சார்ந்து இயங்கும் பிரித்தானிய அமைப்புகளுடன் இணைந்து இயங்க மக்கள் முன் வர வேண்டும்

சு. கஜமுகன்

 

http://ethir.org/பிரித்தானியாவின்-புதிய-ச/

 

காஷ்மிர் சிறப்பு அந்தஸ்து இரத்து: வரலாற்றில் புதிய அத்தியாயம்

5 days 13 hours ago
காஷ்மிர் சிறப்பு அந்தஸ்து இரத்து: வரலாற்றில் புதிய அத்தியாயம்
எம். காசிநாதன் / 2019 ஓகஸ்ட் 12 திங்கட்கிழமை, மு.ப. 04:26 Comments - 0

image_c102b8179a.jpgஇந்தியாவின் புதிய வரலாறு, சுதந்திரப் போராட்டத்துக்குப் பிறகு தொடங்குகிறது.    ஒரு மாநிலத்தை, இந்தியாவுடன் இணைப்பதற்காக அளிக்கப்பட்ட சிறப்புச் சலுகை, இரத்துச் செய்யப்பட்டுள்ளது. அரசமைப்பின் பிரிவு 370இல் வழங்கப்பட்டிருந்த சிறப்பு அந்தஸ்துக்கு, பாரதிய ஜனதாக் கட்சி, ஜனசங்க காலத்திலிருந்து தொடர்ந்து எதிர்ப்பு தெரிவித்து வருகிறது.  

குறிப்பாக, “காஷ்மிருக்குச் சிறப்பு அந்தஸ்து அளிக்கக் கூடாது” என்று எதிர்ப்பு தெரிவித்து, இந்தியாவின் முதல் பிரதமர் நேருவின் அமைச்சரவையில் அமைச்சராக இருந்த, டொக்டர் ஷ்யாம் பிராசாத் முகர்ஜி, இராஜினாமாச் செய்தார். அவர் தொடங்கிய பாரதிய ஜனதாக் கட்சியின் தேர்தல் அறிக்கைகளில், ‘அரசியல் சட்டப் பிரிவு 370 இரத்து’ என்பதைத் தேர்தல் வாக்குறுதியாகவே கொடுத்து வந்திருக்கிறது.   

இரண்டு எம்.பிக்கள் மட்டுமே பெற்ற நேரத்திலும், இப்போது ஆட்சிக்கு வந்த நேரத்திலும் அந்த வாக்குறுதியில் உறுதியாக இருந்திருக்கிறது பாரதிய ஜனதாக் கட்சி.  

பா.ஜ. கட்சிக்கு இத்துடன் ஐந்து முறை மத்தியில் ஆட்சி அமைக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. முதலில் அமரர் வாஜ்பாய், 1996இல் 13 நாள்கள் மட்டுமே பிரதமராக இருந்து, பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க முடியாது என்பதால், இராஜினாமாச் செய்தார்.   

பின்னர் 1998இல், அக்கட்சி மீண்டும் கூட்டணிக் கட்சிகளின் ஆதரவுடன் ஆட்சிக்கு வந்தது. ஆனால், தனிப்பெரும்பான்மை இல்லாத காரணத்தால் பா.ஜ.கவின் அடிப்படைக் கொள்கைகளான, ‘அயோத்தியில் இராமர் கோவில் கட்டுவது’, ‘370 ஆவது பிரிவை நீக்குவது’, ‘பொதுச் சிவில் சட்டம்’ போன்றவற்றைச் செயல்படுத்த இயலவில்லை.   

பின்னர் 1999இல், மூன்றாவது முறையாக ஆட்சிக்கு வந்த போதும், அப்போதிருந்த பிரதமர் வாஜ்பாய் ஆட்சி, கூட்டணிக் கட்சிகளின் ஆதரவுடன்தான் ஆட்சி நீடித்தது. அந்த முறையும் இந்த அடிப்படைக் கொள்கைகளை அமுல்படுத்த, அக்கட்சிக்கு வாய்ப்பு இல்லை. ‘கூட்டணிக் கட்சிகள் தேவை; தேர்தலில் வெற்றி பெற வேண்டும்’ என்ற வியூகத்தின் அடிப்படையில், இந்த மூன்று அடிப்படைக் கொள்கைகளும் இல்லாத ஒரு பொதுச் செயற்றிட்டத்தை, பா.ஜ.க தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயக கூட்டணி உருவாக்கி, அந்தச் செயற்றிட்டத்தின்படிதான் செயல்படுவோம் என்று பா.ஜ.க. தலைவர்கள் அறிவித்தார்கள்.   

சென்னையில், 1999இல் நடைபெற்ற ஒரு பா.ஜ.க தேசிய செயற்குழு கூட்டத்தில், ‘சென்னைப் பிரகடனம்’ என்று அறிவித்து, “தேசிய ஜனநாயக கூட்டணியின் செயற்றிட்டமே, எங்களது செயற்றிட்டம்; பா.ஜ.கவுக்கு என்று தனியாக ஒரு செயற்றிட்டம் இல்லை” என்று பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது.   

அந்த அளவுக்கு அக்கட்சிக்கு தனிப் பெரும்பான்மை கிடைக்காத காரணத்தாலும், கூட்டணிக் கட்சிகளின் தயவில் ஆட்சி நடத்த வேண்டியிருந்ததாலும் அரசமைப்பின் பிரிவு 370 உள்ளிட்ட அடிப்படைக் கொள்கைகளை நிறைவேற்றுவதில், ஆர்வம் காட்டவில்லை. மூத்த தலைவர்களான வாஜ்பாய், அத்வானி, முரளி மனோகர் ஜோசி போன்றவர்களுக்கு எல்லாம், தனிப்பெரும்பான்மை என்ற ஒரு வாய்ப்புக் கிடைக்கவில்லை.  

இந்நிலையில்தான், நான்காவது முறையாக, பா.ஜ.க ஆட்சிக்கு வந்த போது, தனிப்பெரும்பான்மையுடன் பிரதமரானார் நரேந்திரமோடி. ஆனால், அந்தத் தனிப் பெரும்பான்மை, மக்களவையில் இருந்தது; மாநிலங்களவையில் அவர் எதிர்பார்த்த தனிப்பெரும்பான்மை கிடைக்கவில்லை. முழுக்க முழுக்க, மதசார்பற்ற கொள்கைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் கட்சிகளின் பலம்தான், மாநிலங்களவையில் அதிகமாக இருந்தது. இரண்டு அவைகளிலும் நிறைவேற வேண்டிய சட்டமூலங்களுக்கு ஆதரவு திரட்டுவதில், பா.ஜ.கவுக்கு மட்டுமல்ல, பிரதமர் நரேந்திரமோடி, அமித்ஷா ஆகிய இருவருக்கும் பெரும் சிக்கலாக இருந்தது.   

ஆகவே, 2014 முதல் 2019 வரையிலான காலகட்டத்தில், இக்கொள்கைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டது. ஆனால், இரத்தாகும் சட்டமூலத்தைக் கொண்டு வருவதில் தயக்கம் காட்டியது. இப்போது ஐந்தாவது முறையாக, ஆட்சிக்கு வந்திருக்கும் பா.ஜ.கவின் பிரதமர் நரேந்திரமோடி, முழுக்க முழுக்க மக்களவையில் தனிப்பெரும்பான்மையும் மாநிலங்களவையில் சட்டமூலங்களுக்கு ஆதரவு திரட்டும் அளவுக்குக் கட்சிகளின் ஆதரவும் இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டு செயல்பட்டார்.   

அதன் விளைவுதான், முதலில் மாநிலங்களவையில் காஷ்மிருக்குச் சிறப்பு அந்தஸ்து அளிக்கும் 370ஆவது பிரிவைக் குடியரசுத் தலைவர் ஆணை மூலம் இரத்து செய்தார். அதற்கான தீர்மானத்தை, முதலில் மாநிலங்களவையில் கொண்டு வந்து நிறைவேற்றினார்.   

மாநிலங்களவையில், இந்தச் சட்டமூலத்தை எதிர்த்து வாக்களிக்க வேண்டும் என்று கொறடா உத்தரவு பிறப்பிக்க முடியாது என்று காங்கிரஸ் கட்சியின் கொறடாவே அறிவித்து, பதவியை இராஜினாமாச் செய்தமையானது, மற்றைய மாநிலக் கட்சிகளை மிரள வைத்தது.   

வடஇந்திய மாநிலங்களில், சுதந்திரப் போராட்ட காலத்தில் நடைபெற்ற கலவரங்கள், இன்னும் அம்மக்கள் மத்தியில் பசுமையாகவே இருக்கின்றன. பாகிஸ்தான் மீதான, தாக்குதலுக்குப் பிறகு, அந்த மாநிலங்களில் உள்ள மக்கள், “இந்தியாவைக் காப்பாற்ற நரேந்திர மோடியால் மட்டுமே முடியும்” என்று, தீர்க்கமாக நம்புகிறார்கள்.   

அதன் வெளிப்பாடுதான், வட மாநிலங்களில், பா.ஜ.க தேர்தல் வெற்றி பெற்றது என்று சொல்வதை விட, சுனாமி போல் வெற்றி பெற்று, அதிக இடங்களை, வட மாநிலங்களில் ஜெயித்தது. அசுர பலத்தில் இருக்கும் பா.ஜ.கவை முறைக்க, எந்தக் கட்சிகளும் தயாராக இல்லை.   

குறிப்பாக, காஷ்மிர் விவகாரத்திலோ, பாகிஸ்தான் விவகாரத்திலோ மத்திய அரசாங்கத்தின் முடிவுக்கு எதிராக வாக்களித்தால் தேர்தலில் நம்மை, மக்கள் துடைத்து எறிந்து விடுவார்கள் என்ற அச்சம் அனைத்துக் கட்சிகள் மத்தியிலும் உருவானது.   

அதன் எதிரொலிதான், பகுஜன் சமாஜ் கட்சி உள்ளிட்ட பல்வேறு வட மாநிலக் கட்சிகளும் ஆதரவு அளித்தன. இதனால், மூன்று முக்கிய அடிப்படை கொள்கைகளில் ஒன்றான, ‘காஷ்மிருக்கு வழங்கப்பட்ட சிறப்பு அந்தஸ்தை இரத்துச் செய்தல் என்ற முதல் வெற்றியை மாநிலங்களவையில் எவ்வித சிரமும் இன்றி, பிரதமர் மோடி பெற்றார். மக்களவையில் இதன் வெற்றி ஏற்கெனவே முடிவாகி விட்ட ஒன்று. விளைவு, அரசமைப்பின் 370ஆவது பிரிவு, இரத்துச் செய்யப்பட்டு விட்டது.  இனி எஞ்சியிருக்கும், இரண்டு அடிப்படைக் கொள்கைகளில் ஒன்று, அயோத்தியில் இராமர் கோவில் கட்டுவதாகும்.  இன்னொன்று, பொதுச் சிவில் சட்டத்தை, இரத்துச் செய்வதாகும்.   

அயோத்தி வழக்கு, தற்போது உச்சநீதிமன்றத்தின் விசாரணையில் இருக்கிறது. அதன் மீதான தீர்ப்பு வெளிவந்ததும், இராமர் கோவில் கட்டும் விவகாரம் சூடுபிடிக்கும்.   

பொதுச் சிவில் சட்டத்தைப் பொறுத்தமட்டில், ‘முத்தலாக் இரத்து’ போன்ற சட்டமூலங்களை நிறைவேற்றியிருப்பது, அதன் முன்னோட்டம்தான். ஆகவே, மீதியிருக்கும் இரண்டு அடிப்படைக் கொள்கைகளையும் பா.ஜ.க நிறைவேற்றும் நாள் வெகு தொலைவில் இல்லை. 

அரசியல் ரீதியாக, மதசார்பின்மை ஒரு சித்தாந்தமாகவும் இந்துத்துவா இன்னொரு சித்தாந்தமாகவும் இந்திய அரசியலில் எதிர்எதிர் திசையில் உள்ளன. காங்கிரஸ் கட்சி, ஆட்சியில் இருக்கும் வரை, மதசார்பின்மை என்ற இலக்கை நோக்கி, அக்கட்சி சென்றாலும், அவ்வப்போது வாக்கு வங்கிக்காக ‘நவீனத்துவ இந்துத்துவா கொள்கை’களையும் அக்கட்சி கடைப்பிடித்தது என்றே சொல்ல வேண்டும்.   

ராஜீவ் காந்தி, இராமர் கோவில் கட்ட, ‘கரசேவை’ அனுமதித்தது, மண்டல் ஆணைக்குழுவுக்கு எதிராகப் போராடியது, ராகுல் காந்தி சிவாலயங்களுக்குச் சென்றது என்று பல்வேறு விடயங்களைப் பட்டியலிடலாம்.   

ஆனால், பிரதமராக நரேந்திர மோடி வந்த பிறகு, காங்கிரஸ் கட்சியின் மதசார்பின்மை மற்றும் இந்துத்துவா என்ற இரட்டை நிலைப்பாட்டுக்கு மவுசு இல்லை. காங்கிரஸ் கட்சியை, இந்துத்துவா வாக்காளர்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தி விட்டது.   

‘ரபேல்’ விமானம் வாங்கியது பற்றிப் பேசியது, பாகிஸ்தான் மீதான தாக்குதல் குறித்துக் கேள்வி எழுப்பியது, பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய, முற்பட்ட வகுப்பினருக்குப் பத்துச் சதவீத இடஒதுக்கீடு பற்றிக் கேள்வி எழுப்பியது போன்றவை, காங்கிரஸ் கட்சியைத் தேசப்பற்றின் மீது ஆர்வமாக இருக்கும் வாக்காளர்களிடமிருந்து அந்நியப்படுத்தி விட்டது.   

படு தோல்விடைந்து கிடக்கும் காங்கிரஸ் கட்சி, முத்தலாக்’, ‘காஷ்மிர்’ ‘போன்ற சட்டமூலங்களின் வாக்கெடுப்பில், தன்கட்சி எம்.பிக்களையே கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக் கொள்ள முடியாத கையறுந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது. பலவீனமடைந்த காங்கிரஸ் கட்சியை நம்பி, வேறு மாநிலக் கட்சிகள் அணி வகுக்கத் தயாராக இல்லை. 

ஆகவே, இதுதான் சரியான தருணம் என்று யோசித்து, முடிவு எடுத்த பிரதமர் நரேந்திர மோடி, காங்கிரஸ் கட்சியும் அக்கட்சியை நம்பியிருக்கும் கூட்டணிக் கட்சிகளும் திக்குமுக்காடும் வகையில், பல அதிரடி முடிவுகளை எடுத்துள்ளார்.   

மக்கள் அளித்த வாக்கு, பிரதமர் மோடிக்கு இந்தப் பலத்தைக் கொடுத்திருக்கிறது. இதன் மூலம், காங்கிரஸ் கட்சி எழுதிய சுதந்திரப் போராட்ட வரலாறு, இப்போது புத்தம் புதிதாகத் திரும்ப எழுதப்படுகிறது.   

இந்த வரலாற்றுப் புத்தகத்தில், காஷ்மிருக்கு அளிக்கப்பட்ட சிறப்பு அந்தஸ்து இரத்து என்பது, முதல் அத்தியாயம். பிற அத்தியாயங்கள் இனித் தொடருவதற்குத் தடை ஏதும் இல்லை.     

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/காஷ்மிர்-சிறப்பு-அந்தஸ்து-இரத்து-வரலாற்றில்-புதிய-அத்தியாயம்/91-236589

 

விக்னேஸ்வரனும் தீர்ப்பும்

5 days 13 hours ago
விக்னேஸ்வரனும் தீர்ப்பும்
என்.கே. அஷோக்பரன் / 2019 ஓகஸ்ட் 12 திங்கட்கிழமை, மு.ப. 01:20 Comments - 0

image_9e489c0198.jpgஇலங்கையின் மேன்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தால், அண்மையில் அரசமைப்பு ரீதியாகவும் தமிழர் அரசியல் தொடர்பிலும் இனப்பிரச்சினைத் தீர்வுடன் தொடர்பு மிக்கதுமானதொரு தீர்ப்பு வழங்கப் பட்டிருக்கிறது.   

இந்தத் தீர்ப்புக்குள் பொதிந்துள்ள அரசமைப்பு முக்கியத்துவம், வௌிப்பார்வைக்குப் பலருக்குப் புலப்படாது போயிருக்கலாம். அது, இந்தத் தீர்ப்பின் முக்கியத்துவத்தை, தனிநபர்களின் அரசியல் பிரச்சினையாகப் பார்க்கும், அணுகும் போக்கை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம்; ஆனால், இவற்றைத் தாண்டி, இந்தத் தீர்ப்பு, இந்த நாட்டின் அரசமைப்பையும் அதிகாரப் பகிர்வுக் கட்டமைப்பையும் அரசியலையும் குறிப்பாக, இனப்பிரச்சினைத் தீர்வு தொடர்பிலான, தமிழர் அரசியலையும் எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதை, மிகச் சுருக்கமாகப் பார்ப்பதுவே இந்தப் பத்தியின் நோக்கமாகும்.   
வடமாகாண சபையின் அமைச்சரவையில் அங்கம் வகித்த டெனீஸ்வரன், சத்தியலிங்கம் ஆகிய இருவரையும், வடமாகாண சபையின் இறுதிக் காலகட்டத்தில், முன்னாள் முதலமைச்சர் நீதியரசர் சி.வி. விக்னேஸ்வரன், குறித்த இருவரையும் அவர்கள் வகித்து வந்த மாகாண அமைச்சுப் பதவிகளிலிருந்து விலக்கி, புதிய இருவரை நியமித்தார்.   

முதலமைச்சர், தன்னைப் பதவியிலிருந்து விலக்கியது தவறு என்றும் அந்த முடிவைத் தவறென்று முடக்குவதற்கு, டெனீஸ்வரன் மேன்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தில் ‘றிட்’ மனுவொன்றைத் தாக்கல் செய்திருந்தார். இந்த வழக்கில், முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரன், நீக்கப்பட்ட மற்றோர் அமைச்சர் சத்தியலிங்கம், வடமாகாண ஆளுநர் ரெஜினோல்ட் குரே, புதிதாக நியமிக்கப்பட்ட அமைச்சர்கள் ஆகியோர் பிரதிவாதிகளாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தார்கள்.   
இந்த வழக்கின் தீர்ப்பானது, 2019 ஓகஸ்ட் ஐந்தாம் திகதி வௌியாகியிருந்தது. மேன்முறையீட்டு நீதிமன்ற நீதியரசர்கள் மஹிந்த சமயவர்தன, பிரியந்த பெர்ணான்டோ ஆகியோர் முன்னிலையில் வாதிக்கப்பட்ட இந்த வழக்கின் தீர்ப்பு, நீதியரசர் பிரியந்த பெர்ணான்டோவின் முழுமையான இணக்கத்துடன், நீதியரசர் மஹிந்த சமயவர்தனவால் வழங்கப்பட்டிருந்தது.  

தீர்ப்பின் சுருக்கம்  

மனுதாரராக டெனீஸ்வரனின் வாதமானது, அவரை அமைச்சராக நியமனம் செய்தவர் வடமாகாண ஆளுநர் என்றும் இலங்கையின் அரசமைப்பின் படி, குறிப்பாக 13ஆம் திருத்தத்தின் கீழ், மாகாண அமைச்சர்களை, முதலமைச்சரின் ஆலோசனையின்படி நியமனம் செய்யும் அதிகாரம் ஆளுநருக்கே உண்டு என்றும், அமைச்சர்களைப் பதவி நீக்குவது தொடர்பில், அரசமைப்பு வெளிப்படையாக எதுவும் குறிப்பிடாத பட்சத்தில், பதவியில் நியமிக்கும் அதிகாரம் உள்ளவருக்கே, பதவி நீக்கும் அதிகாரம் உண்டு எனும் பொருள்கோடல் கட்டளைச் சட்டம் உரைக்கும் வகையில், தன்னைப் பதவி நீக்கும் அதிகாரம் ஆளுநருக்கே உண்டு என்றும், ஆகவே, தன்னைப் பதவி நீக்கும் அதிகாரம், முதலமைச்சருக்கு இல்லையென்றும், எனவே, தன்னை முதலமைச்சர் பதவி நீக்கியது, செல்லாது என்ற அடிப்படையில் அமைந்திருந்தது.   

மறுபுறத்தில், முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரன் சார்பில் முன்வைக்கப்பட்ட முக்கிய வாதமானது, மாகாண அமைச்சர்களின் பதவி நீக்கம் பற்றி, அரசமைப்பு வௌிப்படையாக எதுவுமே குறிப்பிடாததால், குறித்த விடயம் தொடர்பிலான பொருள்கோடலொன்று அவசியமாகிறது.   

இலங்கை அரசமைப்பின்படி, அரசமைப்புக்குப் பொருள்கோடல் வழங்கும் ஏகபோக அதிகாரம், இலங்கையின் உயர் நீதிமன்றத்துக்கே இருக்கிறது; ஆகவே, குறித்த பொருள்கோடலைப் பெற்றுக்கொள்வதற்காக, குறித்த வழக்கானது, அரசமைப்பின் 125ஆவது சரத்தின் கீழ், உயர்நீதிமன்றுக்கு அனுப்பப்பட வேண்டும் என்பதாக அமைந்திருந்தது.   

மேலும், பதவி நீக்கும் அதிகாரம் சட்டத்தின்படியும் பொதுவுணர்வின்படியும் முதலமைச்சரிடமே இருக்கவேண்டும் என்றும் அவர்தரப்பில் வாதிடப்பட்டிருந்தது.  
தன்னுடைய தீர்ப்பில் நீதியரசர் மஹிந்த சமயவர்தன, 125ஆவது சரத்தின் கீழ், உயர்நீதிமன்றத்துக்கு குறித்த வழக்கை அனுப்ப மறுத்திருந்தார். பொருள்கோடல் தொடர்பில் முரண்பாடு இருந்தால் மட்டுமே, உயர்நீதிமன்றத்துக்குக் குறித்த வழக்கு அனுப்பப்பட வேண்டும் என்ற முன்னாள் பிரதம நீதியரசர் சமரக்கோனின் தீர்ப்பொன்றை எடுத்துக்காட்டிய நீதியரசர் சமயவர்தன, இந்த வழக்கில் பொருள்கோடல் கட்டளைச்சட்டத்தின் அடிப்படையில் பார்க்கும் போது, குறித்த நபரொருவரைப் பதவிக்கு நியமிப்பவருக்கே, குறித்த நபரொருவரைப் பதவியிலிருந்து நீக்கும் அதிகாரம் உண்டு என்றும், மாகாண அமைச்சர்களை ஆளுநரே நியமிப்பதால், அவர்களைப் பதவிநீக்கும் அதிகாரமும் மாகாண ஆளுநருக்கே உண்டு என்றும் அந்த அதிகாரம் முதலமைச்சருக்கு இல்லை என்றும் ஆகவே, முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரன் குறித்த அமைச்சரைப் பதவி நீக்கிய முடிவு செல்லாது என்றும் தீர்ப்பளித்த நீதியரசர் சமயவர்தன, குறித்த முடிவை முடக்கும் ‘றிட்’ ஆணையைப் பிறப்பித்ததுடன், நீக்கப்பட்ட இரண்டு அமைச்சர்களுக்குப் பதிலாக, புதிதாக நியமிக்கப்பட்ட அமைச்சர்களின் நியமனம் செல்லாது என்று தீர்ப்பளித்ததுடன், முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரன், மனுதாரர் டெனீஸ்வரனுக்கு வழக்குச் செலவை வழங்கவும் உத்தரவிட்டிருந்தார்.  

இந்த வழக்கின் தீர்ப்பு, தமிழ் மக்கள் மத்தியில் கொஞ்சம் சலசலப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தாலும் வடமாகாண சபையில் பதவிக்காலம், ஏலவே முடிந்துவிட்டதால், நடைமுறை ரீதியில் நேரடியான விளைவுகள் எதையும் ஏற்படுத்தவில்லை.   

ஆயினும், இலங்கை உயர்நீதிமன்றின் நீதியரசராகப் பதவிவகித்த நீதியரசர் விக்னேஸ்வரனுக்கு, அசாதகமான தீர்ப்பாக இது அமைந்ததில், அரசியல் ரீதியில் இதனை விமர்சிப்பவர்கள், நீதியரசருக்கே நீதி தெரியவில்லை என்ற ரீதியிலான சிறுபிள்ளைத்தனமான கருத்துகளை உரைப்பதும் பரப்புரை செய்வதும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க ஒன்றல்ல.   

அது, இந்த வழக்கு சுட்டி நிற்கும் அரசமைப்பு ரீதியிலானதொரு முக்கியத்துவத்தை மழுங்கடிப்பதாக அமைவதுடன், வெறும் தனிமனிதப் பிரச்சினையாக இதைச் சுருக்குவதாகவே அமைகிறது.   

ஆகவே, இந்தத் தனிமனித அரசியல் பிரச்சினைகளைத் தாண்டி, தமிழ் மக்களின் அரசியல், இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு என்ற அடிப்படைகளில், இந்தத் தீர்ப்பை நாம் பார்க்க வேண்டியது அவசியம்.  

தீர்ப்பின் அரசியல் முக்கியத்துவம் என்ன?  

தமிழ் மக்களின் இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வு பற்றிய பேச்சு வரும்போதெல்லாம், அரசமைப்புக்கான 13ஆவது திருத்தமும் மாகாண சபைகளும் தீர்வுக்கான அடிப்படையாக அமைந்துவிடுகின்றன.   

இந்த 13ஆவது திருத்தமானது, இந்தியாவின் கடுமையான அழுத்தத்தின் பெயரில் ஜே.ஆரால் கொண்டுவரப்பட்டது. இந்திய மாதிரியிலானதோர் அதிகாரப் பகிர்வுக் கட்டமைப்பாக இது கொண்டுவரப்பட இந்தியாவால் உத்தேசிக்கப்பட்டிருந்தாலும், ஜே.ஆரின் சாணக்கியத்தால், அதன் ‘அடர்த்தி’ குறைக்கப்பட்டு, யதார்த்தத்தில் கிட்டத்தட்ட பெருப்பிக்கப்பட்டதோர் உள்ளூராட்சி மன்றம் போலவே, மாகாண சபைகள் அதிகாரங்களைக் கொண்டிருக்கின்றன.   

இதனாலேயே தமிழர் தரப்பானது 13ஆவது திருத்தத்தை அரசியல் தீர்வுக்கான அடிப்படையாக ஏற்க மறுத்துவருகிறது. ஆயினும், இணக்கப்பாடு நோக்கிய பயணத்தில் ஈடுபடும் தமிழ்த் தலைமைகள், 13ஆவது திருத்தத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அதன் மேல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதிகாரங்களைக் கட்டமைக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையோடு, தமது முயற்சிகளைத் தொடர்கிறார்கள்.   

ஆனால், மத்திக்கும் மாகாணத்துக்குமாக அதிகாரப் பகிர்வு என்பது, மிகச் சிக்கலானதொன்றாக ஜே.ஆர் வடிவமைத்த 13ஆவது திருத்தத்தில் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இதைப்பற்றி மூன்றாவது திருத்தம் பற்றி விவரமாக ஆராயும் மாற்றுக் கொள்கைகளுக்கான மத்திய நிலையத்தின் ஆய்வொன்று பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறது:  

‘அர்த்தமுள்ள அதிகாரப் பகிர்வுக்கான பிரதான தடைகளில் ஒன்று வலிதாக்கப்பட்ட ஓர் ஒற்றையாட்சி அரசொன்றைக் கட்டுப்படுத்தும் சட்டகத்தின் கீழ், 13ஆவது திருத்தம் தொழிற்படுகின்றது என்பது, இதன் ஓர் அம்சம் தேசிய நாடாளுமன்றம் அதன் சட்டவாக்க அதிகாரத்தைத் துறத்தலோடு, எந்தவிதத்திலும் பராதீனப்படுத்துதலோ ஆகாது என்பதுடன், ஏதேனும் சட்டவாக்க அதிகாரம் கொண்ட ஏதேனும் அதிகார சபையான மாகாண சபைகளுக்கு, ஏற்பாடு செய்கின்ற 154எ உறுப்புரையுடன் ஒத்திருப்பதாகத் தோன்றவில்லையெனச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது. இப்புறக் கட்டுப்பாடுகளுக்குள் தொழிற்படுவதாலும் 13ஆவது திருத்தம், அரசமைப்புடன் ஒத்திருப்பதாகப் பொருள்கொள்ளும் வகையில் 13ஆவது திருத்தம் தொடர்பான வழக்கில், உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகளில் பெரும்பான்மையினர் எடுத்த அதிகாரப் பகிர்வு பற்றிய குறுகிய நோக்காலும் மாகாண சபைகளால் அதிகாரங்களின் பிரயோகம், முரண்பாடான ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் மத்திய அரசாங்கத்துக்கு மட்டும் சாதகமாகத் தீர்க்கப் படக்கூடிய ஓர் அரசமைப்பு ஐயப்பாட்டுடன் தொடங்குகின்றது. நிறைவேற்று அதிகாரத்தை (அத்துடன் பகிர்ந்தளிப்பு வாய்ப்புகளுக்கான ஆதரவை) மய்யப்படுத்துகின்ற 1978 அரசமைப்பின் கீழ், மிதமிஞ்சிய வல்லமையுள்ள ஜனாதிபதிப்பதவி, ஒத்திசைவான அதிகாரப்பகிர்வு முறைமைக்குப் பகையானதென்ற கருத்தும் நிலவியது. அதிகாரப் பகிர்வுக்கும் மாகாண சுயாட்சிக்கும் ஒரு முக்கிய இடர்பாடாக ‘ஒருங்கிய நிரல்’ காணப்பட்டது. ‘ஒருங்கிய நிரலில்’ கூறப்பட்ட விடயங்கள் மீதான சட்டவாக்க, நிறைவேற்று அதிகாரம் மத்திய அரசாங்கத்துக்கும் மாகாணங்களுக்கும் இடையில் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுதலை உறுதிப்படுத்த முனைகின்ற அரசமைப்பு ஏற்பாடுகள் எப்படியிருந்தாலும், அரசமைப்பின் வேறு ஏற்பாடுகளும் (எடுத்துக்காட்டாக உறுப்புரை 76 மற்றும் மேலும் குறிப்பாக மாகாணச் சட்டங்களுக்கு மேல் தேசியச் சட்டங்களுக்கு முந்து தலைமை வழங்குகின்ற உறுப்புரை 154எ) அதேபோன்று ஒருங்கிய அதிகாரங்களின் பிரயோகம் தொடர்பில் இரு தசாப்தங்களுக்கு மேலாக, மத்திய அரசாங்கத்தின் நடைமுறையும் மாகாண சபைகள் அவ்வதிகாரங்களை அர்த்தமுள்ள முறையில் அனுபவிக்க இயலாதவையெனக் காட்டியுள்ளன’.  
ஆகவே, ஏலவே ஒருங்கிய நிரல் உள்ளிட்ட மாகாண சபைக்கான அதிகாரங்கள் தொடர்பிலான கடும் அதிருப்தியும் முரண்பாடும் நிலவிவரும் நிலையில், மேன்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பானது, மாகாண அமைச்சரவையை மாற்றியமைக்கும் அதிகாரம் கூட, முதலமைச்சரிடம் கிடையாது. அது, ஜனாதிபதியால் தன்னிச்சையாக நியமிக்கப்படும் ஆளுநரிடமே இருக்கிறது என்பதை வௌிப்படுத்தி நிற்கிறது.   

13ஆவது திருத்தம் என்பது, அதிகாரப் பகிர்வு நோக்கத்துடன், மாகாண சபைகளுக்கான மட்டுப்படுத்தப்பட்ட சுயாட்சி அதிகாரங்களை வழங்கும் வகையில் கொண்டுவரப்பட்டது. ஆகவே, ஒரு குறித்த மாகாண மக்களால் நேரடியாகத் தெரிவுசெய்யப்பட்ட முதலமைச்சர் ஒருவருக்கு, தன்னுடைய அமைச்சரவையை மாற்றியமைக்கும் அதிகாரம் இல்லை; அது, மக்களால் தேர்தந்தெடுக்கப்படாத, மத்திய நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட நிர்வாகியான ஜனாதிபதியால் நியமிக்கப்பட்ட ஆளுநரிடமே உண்டு என்பது, 13ஆவது திருத்தத்தின் குறைபாட்டையே சுட்டிநிற்கிறது.   

ஆகவே, இந்தத் தீர்ப்பு விக்னேஸ்வரனின் தோல்வி அல்ல; 13ஆவது திருத்தம் தமிழ் மக்களுக்கான அரசியல் தீர்வுக்கான அடிப்படையாகவேனும் அமையும் என்று எண்ணியிருந்த அனைவரதும் தோல்வி.  

இது, டெனீஸ்வரனின் வெற்றியல்ல; 13ஆவது திருத்தம் தமிழ் மக்களுக்கு ஏதுவானதொரு தீர்வுமல்ல; தீர்வின் அடிப்படையுமல்ல என்று வாதிடுபவர்களின் வெற்றி.   

அந்த வகையில் பார்க்கும் போது, அரசியல் தீர்வு என்ற வகையில் 13ஆவது திருத்ததின் அர்த்தமற்ற தன்மையை மீண்டுமொருமுறை அழுத்தமாக தமிழ் மக்களுக்கு எடுத்துரைத்ததற்காக டெனீஸ்வரன் உள்ளிட்டவர்களுக்கு, தமிழ் மக்கள் நன்றி சொல்லலாம்.  

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/விக்னேஸ்வரனும்-தீர்ப்பும்/91-236588

 

தமிழ் - முஸ்லிம் இனவுறவு: பிள்ளையை கிள்ளிவிட்டுத் தொட்டிலை ஆட்டும் அரசியல்

5 days 13 hours ago
தமிழ் - முஸ்லிம் இனவுறவு: பிள்ளையை கிள்ளிவிட்டுத் தொட்டிலை ஆட்டும் அரசியல்
மொஹமட் பாதுஷா / 2019 ஓகஸ்ட் 11 ஞாயிற்றுக்கிழமை, பி.ப. 05:56 Comments - 0

இனங்களுக்கு இடையிலான உறவு பற்றி, ஒவ்வொரு பருவகாலத்திலும் பேசப்படுகின்றது.  

குறிப்பாக, தமிழ்பேசும் சூழலில், தமிழர் - முஸ்லிம்களுக்கு இடையிலான உறவு பற்றிய கருத்தாடல்கள், தொடர்ச்சியாக முன்வைக்கப்பட்டு வருவதைக் காணக் கூடியதாக இருக்கின்றது.  

உண்மையில், பெரும்பாலான சாதாரண, அடிமட்டத் தமிழ், முஸ்லிம் மக்களிடையே, சொல்லிக் கொள்ளும்படியாக எந்தவித இனமுறுகலும் குரோதமும் கிடையாது.   

இவ்வாறிருக்கையில், அரசியல், மார்க்கம், இயக்கம் ஆகிய பின்னணிகளைக் கொண்ட, இனக் குழுமத்தினரிடையே, மேலும் இனவுறவைப் பலப்படுத்துவதற்காக, உண்மைக்கு உண்மையாக, விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய வகையில், சிலர் முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். 

ஆனால், பல அரசியல்வாதிகள் உள்ளடங்கலாக, இன நல்லிணக்கம் பற்றி, அதிகளவு பேசுவோர், ‘தொட்டிலைத் தாமே ஆட்டிவிட்டோம்’ என்று, நல்ல பெயர் எடுப்பதற்காகவே, ‘பிள்ளையைக் கிள்ளிவிடுகின்றார்கள்’. நடப்பு நிலைவரங்களைத் தொடர்ச்சியாகக் கூர்ந்து நோக்கி வருவோரால், இவ்வாறான செயற்பாடுகளை, இலகுவாக உணர்ந்து கொள்ளக் கூடியதாக இருக்கும்.  

தமிழ் - முஸ்லிம் உறவில், நம்பிக்கை இன்மையை அடிப்படையாகக் கொண்ட தேக்கநிலையில், ஏதாவது ஒரு விரிசல்  இருக்கின்றதென்றால், அதற்குப் பல காரணங்கள் இருக்கலாம். எனினும், இரண்டு முழுமுதல் காரணங்களைக் குறிப்பிடலாம்.   

முதலாவது, ஆயுதக் கலாசாரம்; இரண்டாவது, இன ரீதியான அரசியல் போக்கு ஆகியவையே அவையாகும்.   

இந்த அடிப்படையில், ஆயுததாரிகளும் அரசியல்வாதிகளுமே இதற்குப் பிரதான பொறுப்பேற்க வேண்டிய தரப்பினராக இருக்கின்றனர்.  

தமிழ், முஸ்லிம் உறவு, எல்லா அடிப்படையிலும் (இப்போதிருப்பதை விடச் சிறப்பாக) பின்னிப் பிணைந்ததாக முன்பிருந்தது. மதத்தாலும் இனத்தாலும் வேறுபட்டாலும், பல விடயங்களில் பரஸ்பர ஒற்றுமையும் கலாசார வாழ்வியல் படிமானமும் இன்றுவரையும் இருக்கின்றன.   

இந்த நாட்டின் இறைமையை, முஸ்லிம்கள் பாதுகாத்த சமகாலத்தில், தமிழர்களின் நியாயபூர்வமான போராட்டத்துக்கும் எப்போதும் துணை நின்றிருக்கின்றனர். பெருந்தேசிய அரசியலோடும், தமிழர் அரசியலோடும் பயணித்துக் கொண்டு, சமகாலத்தில் விடுதலைப் போராட்டத்துக்கும் பங்களிப்பு வழங்கிய ஒரேயோர் இனம், முஸ்லிம்கள்தான் என்பதை, மறந்து விடக் கூடாது.  

தமிழர்களின் உரிமைகள், நிலைப்பாடுகளுக்கு, முஸ்லிம்கள்  எதிரானவர்கள் என்ற ஒரு பொய்யான தோற்றப்பாட்டை, சில தமிழ் அரசியல்வாதிகள், தமிழ்ச் சமூகத்துக்கு மத்தியில் இப்போது ஏற்படுத்தி இருக்கின்றனர். இது மிகத் தெளிவான, அரசியல் அவதந்திரமாகும்.  

தமிழர்களின் ஆயுதப் போராளிகளை, சிலபொழுதுகளில் முஸ்லிம்கள்  காட்டிக் கொடுத்தார்கள் என்றும், விடுதலைப் போராட்டத்துக்குப் பங்களிப்பு வழங்கவில்லை என்றும், வரலாற்றை மறந்த சில கதைகள், அண்மைக் காலமாகத் தமிழ் இளைஞர்கள் மத்தியில், பரப்பப்பட்டு  வருவதைக் கவனிக்கக் கூடியதாகவுள்ளது.   

இந்த இடத்தில், தமிழ்ச் சகோதரர்கள், குறிப்பாக இளைஞர் சமுதாயம், சில விடயங்களை அறிந்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது. இதே அறிவு, முஸ்லிம் இளைஞர்களுக்கும் அவசியமாகின்றது.  

முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகளில் கணிசமானோர், பெரும்பான்மைக் கட்சிகளோடு பயணித்துக் கொண்டிருக்க, சுதந்திரத்துக்குப் பிறகு, முஸ்லிம் அரசியலானது, தமிழர் அரசியல் சார்பு நிலையைக் கொண்டதாகவும் சமாந்திரமாகவும் பயணிக்க ஆரம்பித்தது. 

இந்தப் புரிதலுக்கும் அந்நியோன்னியத்துக்கும், அப்போதிருந்த முற்போக்கான தமிழ்த் தலைமைகளே, அடிப்படைக் காரணம் எனக் கூறலாம்.   

தமிழரசுக் கட்சியோடு இணைந்து, முஸ்லிம்கள் பலர் அரசியல் கற்றார்கள்; அரசியல் செய்தார்கள்; செனட்டர் மசூர் மௌலானா முதல் எம்.எச்.எம். அஷ்ரப் மட்டுமன்றி, வேறுபலரும் இந்த வழித்தடத்திலேயே பயணித்திருந்தனர்.  

இதேவேளை, முஸ்லிம்களுக்குத் தனிநாடு தேவைப்படவில்லை; அரசாங்கத்தை எதிர்க்க வேண்டிய தேவையும் இல்லை. இருப்பினும், தமிழர்களின் சுதந்திர தாகத்துக்காகப் பல முஸ்லிம் இளைஞர்கள், விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பு உள்ளடங்கலாகப் பல விடுதலைப் போராட்ட ஆயுத இயக்கங்களில் இணைந்து போரிட்டனர். அவர்களில் பலர், தமிழர்களின் சுதந்திர தாக உணர்வுக்காகத் தமது இன்னுயிரைத் தியாகமும் செய்திருந்தமையை யாரும் மறைக்கவோ, மறுக்கவோ முடியாது. ஒரு குறிப்பிட்ட இயக்கத்தில் மாத்திரம், 35 இற்கும் மேற்பட்டவர்கள், மாவீரர்களாக அறிவிக்கப்பட்டமை, இதற்கு நல்ல சான்று.  

இந்தக் காலகட்டத்தில், குறிப்பாகத் ‘தமிழர் அரசியல்’, ‘முஸ்லிம் அரசியல்’ என இருபக்கங்களில் இருந்தும், நல்ல சமிக்ஞைகள் வெளிப்பட்டதை மறக்க முடியாது. 

இவ்வேளையிலேயே, மூத்த தமிழ் அரசியல்வாதிகள், உயர்ந்த பட்ச நல்லெண்ணத்தை முஸ்லிம்களுக்கு வெளிக்காட்டி, அவர்களது அபிலாஷைகளும் தீர்க்கப்பட வேண்டும் என்ற நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தனர்.  

அந்தவகையில், இணைந்த வடகிழக்கு மாகாண சபையில், எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்த எம்.எச். சேகு இஸ்ஸதீன், தனது நூலில், ‘1956ஆம் ஆண்டு, தமிழரசுக் கட்சியின் நான்காவது மாநாட்டிலும், 1961இல் அக்கட்சியின் ஒன்பதாவது மாநாட்டிலும் அதேபோன்று, 1977ஆம் ஆண்டு தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியின் தேர்தல் விஞ்ஞாபனத்திலும், தமிழர்களைப் போலவே, முஸ்லிம்களுக்கும் ஒரு சுயாட்சி, முஸ்லிம் அரசை நிறுவுவது தொடர்பான முன்மொழிவுகளைத் தாமாகவே முன்வந்து, தமிழ்த் தரப்பு முன்வைத்தது நினைவு கொள்ளத்தக்கது, எனக் குறிப்பிட்டுள்ளமை கவனிக்கத்தக்கது.   

மறுபுறத்தில், தமிழர்களோடு சேர்ந்து இயங்கிய முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகளும் தமிழர்களுக்காகக் குரல் கொடுத்தனர். “அண்ணன் அமிர்தலிங்கம், தமிழீழத்தைப் பெற்றுத்தரவில்லை என்றால், தம்பி அஷ்ரப் பெற்றுத் தருவான்” என்று மர்ஹூம் எம்.எச்.எம். அஷ்ரப் சொன்னது, ஒரு வரலாற்று அறிவிப்பாகவும் அமைந்திருந்தது.  

இப்படியாக, ஒரு சமரசத்தோடு, இரு வழிகளிலும் தமிழர்களும் முஸ்லிம்களும் பயணப்பட்டுக் கொண்டிருந்த சமயத்திலேயே, இன விரிசலுக்கான அடித்தளம் இடப்பட்டது எனலாம்.   
அதாவது, எந்தத் தருணத்தில் முஸ்லிம்களை நோக்கி, ‘விடுதலைத் துப்பாக்கி’கள் திரும்பியதோ, அந்த வேளையில்தான், இனநல்லிணக்கத்துக்கு வேட்டு வைக்கப்பட்டது. 

முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டும், பள்ளிவாசல்களில் பலியெடுக்கப்பட்டுக் கொண்டும் இருந்த வேளையில், தமிழ் அரசியல்வாதிகள் கடைப்பிடித்த அச்சம் கலந்த மௌனவிரதம், ‘இனி இவர்களோடு சேர்ந்தியங்க முடியாது’ என்ற உணர்வுத் தூண்டுதலை, முஸ்லிம்களுக்கு ஏற்படுத்தியது.  

அதன்பிறகுதான், அஷ்ரப் தலைமையில், புதிய முஸ்லிம் கட்சியொன்று உருவாக்கப்பட்டு, முஸ்லிம்களின் அரசியல், தனித்துவ வழியில் பயணிக்கத் தொடங்கியது. அரசியல் உறவு இல்லையென்ற நிலையும் விடுதலைப் புலிகளின் நடவடிக்கைகளின் காரணமாக, தமிழ் மக்களைச் சந்தேகக் கண்கொண்டு பார்க்கின்ற நிலையும் ஏற்பட்ட பிறகுதான், சாதாரண தமிழ், முஸ்லிம் மக்களிடையே காணப்பட்ட அந்நியோன்யம், குறைவடையத் தொடங்கியது.   

இதுதவிர, தமிழர்களின் நியாயமான உரிமைக் கோரிக்கைகளுக்காகவோ, முஸ்லிம்கள் தங்களைத் தனியோர் இனமாக அடையாளப்படுத்த முனைந்த முன்னெடுப்புகளின் காரணங்களாலோ, இவ்விரு இனங்களுக்கும் இடையில், இனவிரிசல் ஏற்படவில்லை. 
அத்துடன், அண்மைக்காலம் வரை, அது மத அடிப்படையிலான முரண்பாடாக, உருமாற்றப்படவும் இல்லை என்பதையும் சொல்ல வேண்டியிருக்கின்றது.  

ஆனால், இந்த இனமுறுகல் நிலை இன்னும் தொடர்ந்து, அப்படியே இருப்பதற்கும்  இன உறவு மீளக் கட்டியெழுப்பப்படாமல் இருப்பதற்கும் பிரதான காரணம், இரு பக்கங்களிலும் உள்ள சுயலாப அரசியல்வாதிகளும் பிரித்தாளும் பெருந்தேசிய அரசியலும்தான் என்பதை, வலியுறுத்தியும் அடிக்கோடிட்டும் குறிப்பிடாமல் விட முடியாது.   

இப்படியான அரசியல்வாதிகளே பெரும்பாலும், ‘நாங்கள்தான் தொட்டிலை ஆட்டுகின்றோம்’ என்பதை, வெளியுலகுக்குக் காண்பிப்பதற்காக, இரகசியமாகப் ‘பிள்ளையைக் கிள்ளிவிடும்’ கைங்கரியத்தைச் செய்து கொண்டிருக்கின்றனர்.   

இனவாதத்தை மட்டுமே மூலதனமாகக் கொண்ட, அரசியல்வாதிகளின் வயிற்றுப் பிழைப்பு என்பது, தமிழ், முஸ்லிம் பகைமை பாராட்டுதலிலேயே முற்றுமுழுதாகத் தங்கியிருக்கின்றது.  

அதுமாத்திரமன்றி, தமிழர்களுக்குள் ஊருடுவியுள்ள ‘இந்துத்துவா’ போன்ற இயக்கங்களும் முஸ்லிம்களுக்குள் மார்க்கத்தின் பெயர் சொல்லி உருவெடுத்துள்ள, புதுப்புது கொள்கைகளும் இயங்கங்களும், மேற்படி இனஉறவை, விரிசல் நிலையில் வைத்திருப்பதற்கே பெரிதும் முயற்சி செய்து, பங்களிப்பு வழங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. இதற்குப் பின்னால், பெரும் உள்நாட்டு, சர்வதேச அரசியலும் வணிகமும் இருக்கின்றன.  

ஆனால், இனமுரண்பாடு என்றும் இனவிரிசலை நீக்கி, இனநல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்த வேண்டுமென்றும், நாங்கள் பேசிக் கொள்கின்ற அதேநேரத்தில், இன நல்லிணக்கம் பற்றி, எந்தப் பிரக்ஞையும் இல்லாத மக்களும் நம்மிடையே இருக்கத்தான் செய்கின்றார்கள்.   

அவர்களுக்கு, இனமுரண்பாடு பற்றி எதுவும் தெரியாது. அவர்களுக்குள் கொடுக்கல் வாங்கலை மேற்கொள்ளவோ, பழகுவதற்கோ இனமோ மதமோ அரசியல் நிலைப்பாடுகளோ, தடையாக இருப்பதில்லை என்பதே, யதார்த்தமான நிலைமையாகும்.   

முஸ்லிம்களிலும் தமிழர்களிலும் இப்படியான மனநிலையில் உள்ள மக்கள்தான், நாட்டில் அதிகம் எனக் கணிக்க முடிகின்றது. அவர்களுக்கு இனநல்லிணக்கமோ, நல்லுறவுக் கோட்பாடுகளோ அவசியமில்லை. ஏனெனில், அவர்கள் எப்போதும் போல, நல்லுறவாகவே இருக்கின்றார்கள். அன்றாட வாழ்க்கையில் தொடர்புபட்டும், முஸ்லிமும் தமிழனும் ஒருவரை ஒருவர் கண்டு, ஓடிவிடாதவாறும் அனுசரித்து வாழ்கின்றார்கள்.  

அப்துல்லாவின் கடையில்தான் ஐயாதுரை பொருள்களைக் கொள்வனவு செய்வார்; அப்துல்லாவுக்கு வீடுகட்ட ஐயாதுரைதான் அழைக்கப்படுவார். இவர்களுக்கு இடையில் இனம், மதம், அரசியல் சார்ந்த எந்த வாதங்களும் தாக்கம் செலுத்துவதில்லை. இவ்வகையாக, இலட்சக்கணக்கான தமிழர்களும் முஸ்லிம்களும் நாட்டில் இருக்கின்றார்கள்.  

இது, ‘பகைமறப்புக் காலம்’ என்ற நூலின் ஆசிரியர் குறிப்பிட்டிருப்பதைப் போல, ‘உண்மையிலேயே இன முரண்பாட்டினாலும் போராலும் இலங்கைச் சமூகங்கள், ஆழமாகப் பிளவுபட்டு, துருவங்களாகி உள்ளன என்பது யதார்த்தமே. அதனை மீறிச் செல்வதற்கான வழிமுறைகளே, இன்று அவசியமாகின்றன. அதற்குத்தான், ‘பகைமறப்பு’ச் செயற்பாடுகளை, மேற்கொள்ள வேண்டியிருக்கின்றது, என்கிறார்.   

மேற்குறிப்பிட்டவாறு, இனநல்லுறவுடன் இன்னும் இருக்கும் சாதாரண தமிழ், முஸ்லிம் மக்களை, இந்த இனமுரண்பாடு எனும் நச்சு வட்டத்துக்குள் விழுந்து விடாது பாதுகாப்பதுடன், ஏற்கெனவே இந்த நச்சு வட்டத்துக்குள் இருக்கின்ற மக்கள் கூட்டத்தாரை, வெளியில் கொண்டு வரவேண்டிய முக்கிய கடமையும் தேவையும் இருக்கிறது.   

அந்தவகையில், முஸ்லிம்களும் தமிழர்களும் முன்னைய காலங்களில் எவ்வாறு உறவாக இருந்தார்கள் என்பதையும் எங்கே அது விரிசலடைந்தது என்பதையும் சரியாக விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.   

குறிப்பாக, முஸ்லிம்கள் செய்த பங்களிப்பைச் சில அரசியல்வாதிகள் கேலிக்குள்ளாக்கத் தமிழ்ச் சமூகம் இடமளிக்கக் கூடாது. அதேபோன்று, இவ்விரு சமூகங்களும் தமக்கிடையில் இடம்பெற்ற, சரி பிழைகளைச் சரியாக மீட்டுப் பார்ப்பதுடன், பிழைகளைப் பிழை என்றும் சரியைச் சரி என்றும் திறந்த மனதுடன் ஏற்றுக்கொள்வது, பகைமறப்புக்கு அவசியமாகும். அரசியல், ஆயுதம்சார் சிந்தனைகளுக்காக, யதார்த்தங்களை, இருட்டிப்புச் செய்யத் தேவையில்லை.  

‘ஒரு மனிதன், இன்னொரு மனிதனை, அவனது தோலின் நிறம், அவனது பின்னணி, அவனது மதம் காரணமாகப் பிறப்பிலிருந்தே வெறுப்பதில்லை; மாறாக, மக்கள்தான் வெறுப்பதற்குக் கற்றுக் கொள்கின்றார்கள்’ என்று, நெல்சன் மண்டேலா கூறினார். ‘வெறுக்கக் கற்றுக் கொள்ள முடியுமாயின், அதனைவிட அவர்களுக்கு, அன்பு செலுத்தவும் கற்றுக் கொடுக்க முடியும்’ என்றும் அவர் சொல்லியுள்ளார்.   

ஆனால் அதைவிடுத்து, நல்லிணக்கம் பற்றிப் பேசிப் பேசியே, இனவாதத்தைக் கற்பிக்கும் பெருந்தேசிய, குறுந்தேசிய அரசியல்வாதிகளிடம், எச்சரிக்கையாக இருப்பது மட்டுமன்றி, இன்னும் இனநல்லுறவுடன் இருக்கும் சாதாரண தமிழ், முஸ்லிம் மக்களையும் இந்த இனமுரண்பாடு எனும் நச்சுவட்டத்துக்குள் விழுந்து விடாது, பாதுகாக்க வேண்டியுள்ளது; அது நம் எல்லோரினதும் நியாயபூர்வமான கடமையாகும்.   

‘பெற்றிகலோ கெம்பஸ்’
ஆதாரமற்ற கதைகளால் தொடரும் சர்ச்சைகள்

‘பெற்றிகலோ கெம்பஸ்’ எனப்படும் கல்வி நிறுவகம் பற்றிய சர்ச்சைகளும் உருப்பெருப்பிக்கப்பட்ட, கட்டுக் கதைகளும் இன்னும் தீர்ந்தபாடில்லை.  
மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் எல்லைப் பகுதியில், அதாவது பொலன்னறுவை மாவட்டத்தில் இருந்து, சில கிலோமீற்றர் தொலைவில் உள்ள புணானை பிரதேசத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ள இப்பல்கலைக்கழகக் கல்லூரியை “மூட வேண்டும்; தடைசெய்ய வேண்டும்; அரசாங்கம் சுவீகரிக்க வேண்டும்” என்ற குரல்கள், தொடர்ச்சியாகக் கேட்ட வண்ணமே இருக்கின்றன.  
முன்னாள் கிழக்கு மாகாண ஆளுநர் எம்.எல்.ஏ.எம் ஹிஸ்புல்லாஹ், இந்தக் கல்வி நிறுவகத்தை நிறுவுவதற்கு, அரபு நாடொன்று நிதி (கடன்) வசதியளித்துள்ளது. இது தொடர்பாக, ஆரம்பத்தில் எழுப்பப்பட்ட சந்தேகங்களுக்கு ஹிஸ்புல்லாஹ், நாடாளுமன்ற தெரிவுக்குழு, தொலைக்காட்சி விவாதங்கள் உட்படப் பல இடங்களிலும் பதிலளித்து விட்டார்.  
எம்.எல்.ஏ.எம் ஹிஸ்புல்லாஹ்வுக்கு எதிராக முன்வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டுகளுக்குத் தக்க ஆதாரங்களாக அவர், தம்மிடமுள்ள சட்டவலுவுடைய ஆவணங்களைக் காண்பித்து, போலிக் குற்றச்சாட்டுகள் என்பதை உறுதிப்படுத்தி வருகின்றார். “இது தனியே முஸ்லிம்களுக்கான ஒரு பல்கலைக்கழகமோ, ஷரிஆ சட்டத்தைப் போதிப்பதற்காகவோ நிறுவப்படவில்லை” என்பதைப் பல தடவைகள் சொல்லிவிட்டார்.  
ஆனால், அடிப்படையற்ற குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்து, இக்கல்வி நிறுவகத்துக்கும் பயங்கரவாதத்துக்கும் முடிச்சுப் போடுவதை விடுத்து, குற்றச்சாட்டுகளை நிரூபித்துக் காட்டுங்கள் என்று இனவாத சக்திகளிடம் கோரப்பட்டது.  
ஆனால், அரச உயர்மட்டக் குழுவினராலோ அன்றேல் பாதுகாப்புத் தரப்பினராலோ, அவர்கள் சொல்வதைப் போன்ற, ஓர் அடிப்படைவாதக் கல்லூரிதான் இது என்பதை, நிரூபிப்பதற்கு இந்த வினாடி வரையும் எந்த ஆதாரங்களும் கிடைக்கவில்லை.  
ஆனால், ‘விழுந்தும் மீசையில் மண் ஒட்டவில்லை’ என்ற நிலைப்பாட்டிலேயே, இனவாதிகள் இன்னும் இதுபற்றிப் புதுப்புதுக் கதைகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றனர். இந்நிலையில், இப்பல்கலைக்கழகம் பற்றி ஆராய, நான்கு அமைச்சர்களைக் கொண்ட ஒரு குழுவும் இப்போது நியமிக்கப்பட்டுள்ளது.  
இந்தக் கதைகளில் மிகப் பிந்தியதாக, அத்துரலிய ரத்தன தேரர் ஒரு குற்றச்சாட்டை முன்வைத்துள்ளார். அதாவது, “ஹிஸ்புல்லாஹ் உருவாக்கும் இந்தப் பல்கலைக்கழகம், தற்கொலைதாரிகளைத் தயாரிக்கும் ஒரு தொழிற்சாலை” என்று, அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். 20 முஸ்லிம் எம்.பிகளைக் கொண்ட உயரிய சபையான நாடாளுமன்றத்தில் உரையாற்றும் போதே, அவர் இதைக் கூறியுள்ளார்.  
இந்தப் பல்கலைக்கழகம் ஏன், எவ்வாறு உருவாக்கப்பட்டது என்று ஹிஸ்புல்லாஹ் தரப்பு விலாவாரியாகக் கூறிவிட்டது. ஆனால், ஆதாரத்தை முன்வைக்க முடியாத தரப்பினரால், சொல்லப்படும் குற்றச்சாட்டுகளுக்குப் பின்னால், இன்னும் விசாரணைகள், கள ஆய்வுகள் தொடர்கின்றன.  
இந்தப் பல்கலைக்கழகத்தை, ஒரு முறை சென்று பார்ப்பவர்கள், இது எந்தளவுக்குப் பிரமாண்டமான வேலைத்திட்டம் என்று, புரிந்து கொள்வார்கள். ஹிஸ்புல்லாஹ் சொல்வதில் நம்பிக்கையில்லை என்றாலும் கூட, இத்தனையும் நடந்த பிறகு, இப்பல்கலைக்கழகத்தை முஸ்லிம்களுக்கு மட்டுமான ஒரு பல்கலைக்கழகமாக, அடிப்படைவாதக் கல்வி மய்யமாக நடத்திச் செல்ல, எந்த முட்டாளும் முன்வரமாட்டான் என்பதை விளங்கிக் கொள்ளக் கூடாது என்பதில், சில அதிபுத்திசாலிகள் பிடிவாதமாக இருக்கின்றனர்.  
இனவாதம் தவிர, அரசியல், பொறாமை, வஞ்சகப் புத்தி, குறுகிய மனப்பாங்கு எல்லாம் இந்தச் சர்ச்சைகளுக்குத் தூபமிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.  

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/தமிழ்-முஸ்லிம்-இனவுறவு-பிள்ளையை-கிள்ளிவிட்டுத்-தொட்டிலை-ஆட்டும்-அரசியல்/91-236583

யாரை ஆதரிக்கக்கூடாது என்பது தான் தமிழர்கள் முன்னுள்ள தெரிவு!!

5 days 19 hours ago

இலங்கைப் பொது­மக்­கள் முன்­னணி சார்­பில் அடுத்த தேர்­த­லில் கள­மி­றங்­கப்­போ­கும் அரச தலை­வர் வேட்­பா­ளர் பாது­காப்பு அமைச்­சின் முன்­னாள் செய­லரும் முன்­னாள் அரச தலை­வர் மகிந்த ராஜ­பக்­ச­வின் தம்­பி­யு­மான கோத்­த­பாய ராஜ­பக்­ச­தான் என்­பது நேற்று உத்­தி­யோ­க­பூர்­வ­மாக அறி­விக்­கப்­பட்­டா­யிற்று. மகிந்த குடும்­பத்­தில் இருந்து அதி­கா­ர நாற்கா­லிக்­காக வந்­தி­ருக்­கக்­கூ­டிய மற்­றொரு நப­ராக மீண்டும் குடும்ப ஆதிக்­கத்­தின் வெளிப்­பா­டாக வந்­தி­றங்­கி­யி­ருக்­கி­றார் கோத்­த­பாய.

மகிந்த அணி­யி­லி­ருந்து அடுத்த வேட்­பா­ள­ராக அவர் கள­மி­றங்­கு­வார் என்­கிற எதிர்­பார்ப்­பும் எதிர்­வு­கூ­றல்­க­ளும் நீண்ட நாள்­க­ளா­கவே இருந்து வந்­தி­ருக்­கின்­றன. ஆனால், தமி­ழர்­க­ளு­ட­னான போரில் நீண்ட போர்க் குற்­றச்­சாட்­டுக்­களை எதிர்கொண்டுள்ளவரும் பன்­னாட்­டுச் சமூ­கத்­து­டன் முரட்­டுத்­த­ன­மான உற­வைப் பேணு­ப­வ­ரும் சீனா­வு­ட­னான மகிந்­த­வின் அதி­க­ரித்த இணக்­கத்துக்கு முது­கெ­லும்­பாக இருந்­த­வ­ரு­மான அவரை மேற்கு நாடு­கள் ஏற்­றுக்­கொள்­ளுமா என்கிற தயக்­கம் கார­ண­மாக ஒரு­வேளை அவர் வேட்­பா­ள­ராக அறி­விக்­கப்­ப­டா­மல் இருக்­கக்­கூ­டும் என்­கிற சிறு நம்­பிக்­கை­யும் கூ­டவே இருந்து வந்­தது. ஆனால் அந்த நம்­பிக்கை இப்­போது பொய்த்­துப்­போய்­விட்­டது.

வேட்­பா­ள­ரா­கக் கோத்­த­பாய அறி­விக்­கப்­பட்­ட­தன் மூலம், மகிந்த குடும்­பம் மீண்­டும் ஒரு அதி­கார வேட்­டைக்கு முழு மூச்­சு­டன் கள­ம­றிங்­கி­விட்­டது. இந்­தப் பய­ணத்­தில் தலைமை அமைச்­சர் நாற்­கா­லி­யில் மகிந்­த­வும் கண் வைத்­தி­ருக்­கி­றார். ஒரு­வேளை இரு­வ­ருமே எதிர்­வ­ரும் அரச தலை­வர் தேர்­த­லி­லும் நாடா­ளு­மன்­றத் தேர்­த­லி­லும் வெற்­றி­பெற்­று­விட்­டால், அர­ச­மைப்­பின் 19ஆவது திருத்­தத்தை இல்­லா­தொ­ழித்­து­விட்டு மீண்­டும் நிறை­வேற்று அதி­கார அரச தலை­வர் முறை­மை­யைக் கொண்டு வரு­வ­தற்கு மகிந்த முய­லக்­கூ­டும். அத்­த­கைய தரு­ணத்­தில் அந்­தப் பத­வியை மகிந்­த­வுக்கு விட்­டுக்­கொ­டுக்­கக்­கூ­டி­ய­வ­ரான, நம்­பிக்­கை­யான ஒரு­வரே அந்­தப் பத­வி­யில் இருக்­க­வேண்­டும். அதற்­குத் தனது தம்­பி­யை­விட நம்­பிக்­கை­யான ஒரு­வரை மகிந்த கண்­டு­பி­டித்­து­விட முடி­யாது என்­பது யதார்த்­தம்­தான்.

அதற்­கும் மேலாக, தமி­ழர்­கள் மீதான போரை வென்று கொடுத்த சூத்­தி­ர­தாரி என்­கிற விம்­ப­மும் கோத்­த­பாய மீது விழு­வ­தால் அவர் ஒரு வெற்­றிக் குதிரை என்று மகிந்த நம்­பி­ய­தில் வியப்­பில்லை. எனவே பரப்­பு­ரை­க­ளி­லும் தேர்­தல் மேடை­க­ளி­லும் போரும் படை­யி­ன­ரும் போர் வெற்­றி­க­ளும் இனி விர­விக் கிடக்­கும் என்­ப­தில் ஐய­மில்லை. அத­னைப் பெரு முத­லீ­டா­கக் கொண்டே மகிந்த அணி­யி­னர் தேர்­தலை எதிர்­கொள்­வார்­கள்.

அதற்­கெ­தி­ரா­கப் பலம்­மிக்க ஒரு வேட்­பா­ளர் ஐக்­கிய தேசி­யக் கட்­சி­யின் சார்­பில் உள்­ளாரா என்­கிற கேள்­வி­யும் இருக்­கின்­றது. 2015 போன்று கடைசி நேரத்­தில் ஒரு புதிய முகம் எல்­லோ­ரை­யும் ஆச்­ச­ரி­யப்­ப­டுத்­தக்­கூ­டிய வகை­யில் அந்­தக் கட்­சி­யின் தேர்­தல் களத்­துக்கு வரும் சாத்­தி­யங்­கள் பெரு­ம­ள­வில் இல்லை.

அநே­க­மாக சஜித் பிரே­ம­தாஸ வேட்­பா­ள­ரா­க­லாம். அவ­ருக்­குக் கணி­ச­மான ஆத­ரவு சிங்­கள மக்­க­ளி­டம் இருக்­கின்­ற­ போதும், கோத்­தப­ாய­வை­யும் சிங்­கள உணர்­வ­லை­களை கிளர்ந்­தெழ வைக்­கப்­போ­கும் போர் முழக்­கங்­க­ளை­யும் தாண்டி வெற்­றி­யைப் பெற­மு­டி­யுமா என்­பது இப்­போது வரை­யில் கேள்­விக்­கு­ரி­ய­து­தான்.

இந்த நிலை­யில் துர­திர்ஷ்டவ­ச­மா­கத் தமி­ழர்­கள் முன்­னுள்ள தெரிவு யாரை ஆத­ரிப்­பது என்­ப­தாக இல்­லா­மல் யாரை ஆத­ரிக்­கக்­கூ­டாது என்­ப­தா­கவே அமைந்து வரு­கி­றது. 1994ஆம் ஆண்டு அரச தலை­வ­ராக சந்­தி­ரிக குமா­ர­ண­துங்­கவை விருப்­பப்­பட்­டுத் தேர்வு செய்­த­தற்­குப் பின்­ன­ரும் முன்­ன­ரும் யாரை அரச தலை­வ­ராக்­கக்­கூ­டாது என்­ப­தற்­கா­கவே வாக்­க­ளிக்­கும் நிலை­யில்­தான் தமி­ழர்­கள் இருக்­கி­றார்­கள். இப்­போ­தும் அதே நிலை­யில்­தான் இருக்­கி­றார்­கள்.

https://newuthayan.com/story/11/யாரை-ஆதரிக்கக்கூடாது-என்.html

நல்லூர் முருகனுக்கு வந்த சோதனை: ‘காக்கக் காக்க ஆமி காக்க நோக்க நோக்க ஸ்கானர்நோக்க’? நிலாந்தன்…

1 week ago
நல்லூர் முருகனுக்கு வந்த சோதனை: ‘காக்கக் காக்க ஆமி காக்க நோக்க நோக்க ஸ்கானர்நோக்க’? நிலாந்தன்…

August 10, 2019

naloor1.jpg?resize=800%2C600

ஈஸ்டர் குண்டு வெடிப்பையடுத்து ஐரோப்பாவில் விமான பயணங்களுக்கான டிக்கெட் ஏஜென்ட் ஆக இருக்கும் ஒருவர் தனது நண்பருக்குக் கூறிய தகவல்களின்படி ஓகஸ்ட் விடுமுறையில் தாயகத்துக்கு வர விரும்பிய புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களில் கிட்டத்தட்ட 90 வீதத்துக்கும் அதிகமானவர்கள் தமது பயணச்சீட்டுகளை ரத்து செய்துவிட்டார்களாம்.தாயகத்தில் வாழும் அவர்களுடைய உறவினர்களும் நண்பர்களும் இங்கு வரவேண்டாம் என்று அவர்களுக்கு ஆலோசனை கூரியதாகவும் தெரியவந்தது.

ஆனால் குண்டு வெடிப்பு நடந்த அடுத்தடுத்த மாதங்களில் நிலைமை ஒப்பீட்டளவில் வழமைக்கு திரும்பியது போல ஒரு தோற்றம் உண்டாக்கியது. பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவும் அவருடைய அரசாங்கமும் நிலைமை வழமைக்கு திரும்பி விட்டது என்பதனை திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்திக் கூறினார்கள. கட்டுநாயக்கா விமானநிலையத்தில் கெடுபிடிகள் தளர்த்தப்பட்டன. உல்லாச பயணிகளை நீங்கள் இனி வரலாம் என்று கூறி உத்தரவாதங்கள் வழங்கப்பட்டன.

இவ்வாறான ஓரு பின்னணியில் முன்பு தாயகத்துக்கு வருவதற்காக விமானச் சீட்டுக்களை பதிவு செய்தபின் அவற்றை ரத்துச் செய்த பலரும் உற்சாகமாக விமான டிக்கெட்டுகளை திரும்ப பதிவு செய்துகொண்டு வரத் தயாராகினர.; ஒரு தொகுதியினர் ஏற்கனவே வந்து விட்டார்கள். நல்லூர் பெருவிழாவும் ஓகஸ்ட் விடுமுறையும் கிட்டத்தட்ட ஒரே காலத்தில் வரும்.இதனால் திருவிழாவையொட்டி புலம் பெயர்ந்த தமிழர்கள் தாயகத்துக்கு வருவது என்பது ஒரு கவனிப்புக்குரிய போக்காக மாறி வந்தது .குறிப்பாக 2015 இல் ஆட்சி மாற்றம் நிகழ்ந்த பின் ஏற்பட்ட ஒப்பீட்டளவில் அதிகரித்த ஜனநாயக சிவில் வெளிக்குள் நல்லூர் திருவிழாவையொட்டி தாயகத்துக்கு வரும் புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களின் தொகை அதிகரித்துக்கொண்டே வந்தது. தாயகமும் டயஸ்போராவும் கூடும் ஒரு பண்பாட்டுப் பெருவிழாவாக நல்லூர் பெருந்திருவிழா மாறத் தொடங்கியது.

புலம்பெயர்ந்த தமிழர்கள் அங்கே பண்பாட்டு உடைகளை அணிந்து கோவில் வெளிப்பிரகாரத்தில் மணலில் கால் புதைய நடந்து மணிக்கடைகளில் ஆபரணங்களை வாங்கி அணிந்து கச்சான் கடலை சாப்பிட்டு மகிழ்ந்து ஊர் திரும்பினார்கள். ஈஸ்டர் குண்டுவெடிப்புக்குப் பின் அவ்வாறு வரக்கூடிய தமிழர்களின் எண்ணிக்கை குறையலாம் என்று ஒரு கணக்கு இருந்தது. எனினும் நிலைமைகள் தளரத் தொடங்கியதும் புலம் பெயர்ந்த தமிழர்கள் வரத்தொடங்கினார்கள்.

ஆனால் கோவில் கொடியேற்றம் அன்று பக்தர்கள் கடுமையாக சோதிக்கப்பட்ட விதம் பரவலாக விமர்சனத்துக்கு உள்ளாக்கியது. நல்லூர் பெருவிழாவையொட்டி கோவிலுக்கு வரும் அனைத்து சாலைகளிலும் சோதனைச் சாவடிகள் அமைக்கப்பட்டன. சாவடிகளில் பக்தர்கள் வரிசையாக வர விட்டு சோதிக்கப்பட்டார்கள். உடற் சோதனைகளும் இடம்பெற்றன. கையில் பைகளைக் கொண்டு வருபவர்கள் கூடுதலாக சோதிக்கப்பட்டார்கள். பைகளும் சோதிக்கப்பட்டன. அது மட்டுமல்ல கால்களைக் கழுவ பக்தர்களுக்குப் போதியளவு நீர் குழாய்கள் இருக்கவில்லை. இதனால் அங்கேயும் அவர்களை வரிசையாக நிற்க வைத்து சிப்பாய்கள் அதை முகாமை செய்தார்கள். கோவில் வெளி வீதியில் முன்னரைப் போல சுதந்திரமாக திரிய முடியவில்லை என்று ஊடகவியலாளர்கள் கூறினார்கள். கோவில் வெளி வீதியிலும் சோதனைகள் இடம்பெற்றன.

ஆசார சீலர்களான சில பக்தர்கள் சோதனைகளை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை குளித்து முழுகி சுத்தமாக கோயிலுக்கு வந்தால் அங்கே மாமிசம் அருந்திவிட்டு வரும் பொலிசார் காவடிகளுக்கும் சோதனை வந்தது. குறிப்பாக தூக்கு காவடிகள் கோவிலுக்குள் வரமுடியாது என்று அறிவிக்கப்பட்டது. அறிவிப்பு கோவில் நிர்வாகத்தால் விடுக்கப்பட்டது என்று யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து வெளிவரும் உதயன் பத்திரிகையில் ஒரு செய்தி வெளிவந்திருந்தது. ஆனால் அது கோவில் நிர்வாகம் எடுத்த முடிவு அல்ல என்று பின்னர் தெரிய வந்தது.அந்த முடிவையும் படைத்தரப்பபே எடுத்திருக்கிறது. பக்தர்களைச் சோதிக்க வேண்டும் என்று தாங்கள் கோரிக்கை விடுக்கவில்லை என்று கோயிலை நிர்வகிக்கும் குடும்பம் கூறுகிறது. அப்படி என்றால் அந்த முடிவை எடுத்தது படைத்தரப்பா?

சில வாரங்களுக்கு முன் கதிர்காமத் திருவிழா நடந்தது. அங்கே இந்த அளவுக்கு சோதனைகள் இருக்கவில்லைஸ்கானர் கருவி மூலம் பக்தர்கள் சோதிக்கப்பட்டதோடு சரி என்பதை சிலர் சுட்டிக்காட்டினார்கள். கதிர்காமத்தில் மடுவிலும் பக்தர்களை சோதிக்கும் பொழுது அவர்களுக்கு அசௌகரியம் ஏற்படக்கூடாது என்ற கவனிப்பு இருந்தது. பக்தர்களை அவமதிக்கும் விதத்தில் சோதிக்கக் கூடாது என்ற அக்கறை இருந்தது.ஆனால் நல்லூரில் அப்படியல்ல. 2009-க்கு முன்னர் எப்படித் தமிழ் மக்கள் சோதிக்கப் பட்டார்களோ அப்படித்தான் இப்போதும் நடைபெறுகிறது என்று ஒரு தொகுதி பக்தர்கள் குறைபட்டார்கள்.கோவிலுக்கு வரும் ஒவ்வொரு பக்தரும் ஏன் ஒரு சஹ்ரானாக இருக்கக் கூடாது என்று சந்தேகித்து அவர்களை சோதிப்பது போலிருக்கிறது என்று பக்தர்கள் கூறுகிறார்கள்.

சோதனைகளை ஏன் முருகப் பெருமானின் சோதனைகள் என்று எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது? என்று கேட்கும் அப்பாவிகளும் உண்டு. இப்படிப்பட்ட சோதனைகளைத் தாண்டி பக்தர்கள் தன்னை வழிபட வருவார்களா என்று முருகப்பெருமான் சோதிக்கிறார் என்று ஏன் எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது என்றும் அவர்கள் கேட்கிறார்கள.;ஆமியை ஏன் கடவுளின் கருவியாக ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடாது?என்று கேட்டால் அந்த ஆமியை பிறகு ஜெனிவாவில் குற்றம் சாட்டக் கூடாது.

இப்படி படைத் தரப்பு சோதிக்கக் கூடாது என்று சொன்னால் அதன்பின் விழாக்காலங்களில் நடக்கக்கூடிய அனர்த்தங்களுக்கு நீங்கள் பொறுப்பு ஏற்பீர்களா?என்று கேட்பவர்களும் உண்டு. இது ஒரு முக்கியமான கேள்வி. இது எமது கடவுள் நம்பிக்கை மீதான ஒர் அடிப்படைக் கேள்;வி. ஒரு கோவிலுக்கு ஏன் போகிறோம்?கடவுளை நம்பித்தானே?கடவுள் காப்பாற்றுவார் என்று நம்பித்தானே? அக்கோவிலில் எங்களுக்கு ஏதும் நடந்தால் அதற்கு கடவுள்தானே பொறுப்பு?அந்த இழப்பையும் கடவுளின் சித்தம் என்று என் ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடாது?மாறாக கோவிலையும் பக்தர்களையும் படைத்தரப்பு பாதுகாக்க வேண்டும் என்று எதிர் பார்த்தால் அதற்கு என்ன அர்த்தம்? கடவுள் பாதுகாக்கும் சக்தியை இழந்து விட்டார் என்பதா? அல்லது கடவுள் எங்களைப் பாதுகாக்க மாட்டார் என்று நம்புகிறோமா?ஆயின் கடவுளுக்கும் எமக்கும் இடையிலான உறவு எத்தகையது?

அது ஒரு நம்பிக்கையின் அடிப்படையிலான உறவு இல்லையா?அதில் பூரண சரணாகதி இல்லையா?அது ஒரு பொய்யுறவா?அல்லது அது ஒரு வர்த்தக உறவா?அது குறைந்தபட்ஷம் வர்த்தக உறவு என்று எடுத்துக் கொண்டாலும் அங்கேயும் ஒரு பிரச்சினை இருக்கிறது.வர்த்தகத்திலும் இருதரப்பு நம்பிக்கைகள் அவசியம். நம்பிக்கைகள் இல்லையென்றால் அங்கே வர்த்தக உறவும் இல்லை. எனவே இது எமது கடவுள் நம்பிக்கை பற்றிய ஒரு விவாதம.; நாம் கடவுளை விசுவாசமாக நம்பவில்லை என்று பொருள்.கடவுளைவிட ஆர்மியும் போலீசும் சக்தி மிக்கவர்கள் என்று நம்புவதாகப் பொருள்.’கடவுளைப் பிரார்த்தியுங்கள் ஆனால் வெடி மருந்துகளை நனைய விட்டு விடாதீர்கள்’ என்று நெப்போலியன் கூறியது போன்றதா இதுவும்? ஆனால் இதே படைத் தரப்பின் மீதுதான் தமிழர்கள் ஜெனிவாவில் போர்க்; குற்றச் சாட்டுக்களை சுமத்தி வருகிறார்கள் என்பது ஓர் அடிப்படை முரண்.

இந்த விவாதங்களின் பின்னணியில் இக்கட்டுரை எழுதப்படும் நாளில் கிடைத்த ஒரு செய்தியின்படி பக்தர்களைச் சோதிப்பதற்கு கதிர்காமத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டதை போன்று ஸ்கானர்கருவிகள் நல்லூரிலும் பயன்படுத்தப்படும் என்று தெரியவருகிறது.

அவர்கள் எதையும் பயன்படுத்தட்டும். ஆனால் ஒரு காவற் கடவுளின் ஆலயத்தில் பக்தர்களைக் காப்பதற்கு படைத் தரப்பை அனுமதிப்பது என்பது காவற் கடவுளையும் பக்தர்களையும் அவமதிப்பதாக அமையாதா?இது தொடர்பில் கருத்துக் கூறுவதற்கு இந்துமதத்தில் எந்த ஒரு அமைப்பும் கிடையாதா?சோதனை நடவடிக்கைகளுக்கும் தமக்கும் தொடர்பு இல்லை என்று கோயிலை நிர்வகிக்கும் குடும்பம் கூறுகிறது. கோவிலில் எல்லைக்குள் வாழ்பவர்களுக்கு வழங்கப்படும் விசேட பாஸ் நடைமுறையிலும் படைத்தரப்பின் கண்காணிப்பு இருப்பதாக மாநகர சபை கூறுகிறது. யார் யாருக்கு பாஸ் வழங்கப்படுகிறது என்ற விவரம் படைத் தரப்பிற்கு அறிவிக்கப்பட வேண்டுமாம்.

இப்படிப் பார்த்தால் நல்லூர் திருவிழாவில் நடக்கும் சோதனைகளுக்கு தமிழ் மக்கள் தரப்பில் யாரும் பதில் கூறும் நிலையில் இல்லை. படைத்தரப்பு கோவிலின் பாதுகாப்பிற்கும் பக்தர்களின் பாதுகாப்பிற்கும் முழுப்பொறுப்பை தன் கையில் எடுத்துக் கொண்டுள்ளது. இது தொடர்பில் எந்த ஓர் இந்து அமைப்பும் இன்றுவரையிலும் கருத்து தெரிவித்திருக்கவில்லை.எந்த ஓர் இந்துமதப் பெரியாரும் கருத்து தெரிவித்திருக்கவில்லை.ஆயின் அவர்களுடைய கடவுள் நம்பிக்கையைப் பாதுகாப்பு அளவு கோல்களால்தான் அளக்க வேண்டுமா ?

2009க்குப் பின் தமிழ் பகுதிகளில் பழைய கோயில்கள் பெருப்பிக்க்கப்படுகின்றன. இடிந்த கோவில்கள் மீளக் கட்டி எழுப்பப்படுகின்றன. சிறிய பெரிய கோவில்கள் புனருத்தாரணம் செய்யப்பட்டு புது வண்ணம் பூசப்பட்டு ஜொலித்துக் கொண்டு தெரிகின்றன. இவ்வாறு கோவில்களைக் கட்டுவதற்கு செலவழிக்கப்படும் பணத்தின் பெரும்பகுதி டயஸ்போராவில் இருந்து வருகிறது.

அதேசமயம் கல்வி,சுகாதாரம்,முன்னாள் புலிகள் இயக்கத்தவர்களின் பாதுகாப்பு, சிறுவர் பாதுகாப்பு, பெண்கள் பாதுகாப்பு, முதியோர் பாதுகாப்பு போன்ற துறைகளில் உதவிகளைப் புரிவதற்கு அறக்கட்டளைகள் மிகக் குறைந்த அளவே உண்டு. தமிழ் பகுதிகளில் உள்ள எத்தனை பெருங்கோவில்களில் பெரும் திருவிழாக்களில் திரட்டப்படும் நிதி அறப்பணிகளுக்கு செலவழிக்கப்படு படுகிறது?சன்னதியில் அன்ன தானம் நடப்பதைப் போல?தமிழ் பகுதிகளில் உள்ள எத்தனை கோவில்கள் முதியவரை பராமரிக்கும் இல்லங்களையும் பெண்கள் சிறுவர்களை பராமரிக்கும் இல்லங்களையும் நடாத்துகின்றன? எத்தனை கோவில்கள் தமது வறிய பக்தர்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்தும் நற்பணிகளில் ஈடுபடுகின்றன?

ஆயுத மோதல்களுக்கு பின்னரான ஒரு சமூகத்தில் கூட்டுக் காயங்களிலும் கூட்டு மனவடுக்களிலும் அழுந்திக் கிடக்கும் ஒரு தொகுதி மக்களுக்குக் கூட்டுச் சிகிச்சையாக அமையவில்ல அறப் பணிகளைச் செய்வதற்கு எத்தனை பெரும் கோவில்கள் தயார்?எத்தனை அறக்கட்டளைகள் உண்டு?

கிறிஸ்தவ ஆவிக்குரிய சபைகள் தமிழக்; கிராமங்களுக்குள் நுழைந்து மதமாற்றம் செய்கின்றன என்று முகநூலில் செய்திகள் வருகின்றன. அவ்வாறு மதமாற்றம் செய்யும் சுயாதீன திருச்சபைகளுக்கு எதிராக விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. மத மாற்றங்களுக்கு அடிப்படைக் காரணமாக இருப்பது வறுமையும் அறியாமையும் சாதி ஏற்றத்தாழ்வுகளும்தான்.தமது மக்களின் வறுமையையும் அறியாமையையும் இல்லாமல் செய்வதற்கு எத்தனை இந்து அறக்கட்டளைகள் நாட்டில் உண்டு? சாதி காரணமாக வழிபாட்டுரிமை மறுக்கப்பட்ட இந்துக்களுக்காக குரல் கொடுக்க எத்தனை இந்து அறக்கட்டளைகள் நாட்டில் உண்டு? அப்படிப்பட்ட அமைப்புகளுக்கு காசை அள்ளி வழங்க எத்தனை கொடை வள்ளல்கள் உண்டு?

ஈழத்தமிழர்களின் பண்பாட்டுத் தலைநகரத்தில் அமைந்திருக்கும் ஒரு பெரும் கோவில் நல்லூர். அக் கோவில் திருவிழாவில் பக்தர்களையும் கோவிலையும் படைத்தரப்பிடம் பாதுகாக்க கொடுத்துவிட்டு இந்து அமைப்புகளும் இந்துமத பெரியாரும் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்? கன்னியாவில் தமது வழிபாட்டுரிமையை உறுதிப்படுத்துவதற்காகத் திரண்ட மக்களைத் தடுத்து நிறுத்தியதும் முகத்தை கறுப்புத் துணியால் மூடிக்கொண்டு சூழ்ந்து நின்று அச்சுறுத்தியதும் இதே படைத்தரப்பும் போலீசும்தானே?கன்னியாவிலும் பழைய செம்மலையிலும் இந்துக் கோவில்களை ஆக்கிரமிக்கும் அதே சிங்கள பவுத்த பெரும் தேசியத்தின் உபகரணம் ஆகிய படைத்தரப்பு தமது பெரும் கோவில்களையும் பெரும் திருவிழாக்களையும் பாதுகாப்பதை பக்தர்கள் ஏற்றுக் கொள்கிறார்களா? கோவில் நிர்வாகம் ஏற்றுக் கொள்கிறதா? சமயப் பெரியார்கள் ஏற்றுக் கொள்கிறார்களா?அல்லது இதுபோன்ற அகமுரண்பாடுகள் எவற்றைப் பற்றியும் அலட்டிக் கொள்ளாது தமிழ்ச் சமூகம் தன்பாட்டில் போய்க்கொண்டேயிருக்கிறதா?

 

http://globaltamilnews.net/2019/128613/

மஹிந்தவின் வேட்பாளர் கோத்தபய ராஜபக்ஷ

1 week 1 day ago
மஹிந்தவின் வேட்பாளர் கோத்தபய ராஜபக்ஷ  

ஜனா­தி­பதி தேர்தல்  பரப்பு அதி­க­ரித்து வரு­கின்ற சூழலில்   நாளை 11ஆம்­ தி­கதி  வெளியா­க­வுள்ள  முக்­கிய அறி­விப்­பா­னது நாட்டின் தேசிய அர­சி­யலில்   ஒரு முக்­கிய  தாக்­கத்தை  ஏற்­ப­டுத்­தலாம் என  எதிர்­பார்க்­கப்­ப­டு­கின்­றது.  நாளைய தினம்   முன்னாள் ஜனா­தி­பதி மஹிந்த ராஜ­பக்ஷ தரப்பில் ஜனா­தி­பதி வேட்­பாளர் அறி­விக்­கப்­ப­ட­வுள்­ள­தாக மிகப்­ப­ர­வ­லாக  அந்தத் தரப்புப் பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பி­னர்­களால் தெரி­விக்­கப்­பட்டு வரு­கின்­றது. இந்த சூழ­லி­லேயே நாளை  வெளி­யாக இருக்­கின்ற இந்த அறி­விப்­பா­னது மிக முக்­கி­ய­மாக இருக்கும் என எதிர்பார்க்­கப்­ப­டு­கின்­றது. 

தற்­போ­தைய அர­சியல் சூழலில்   இரண்டு பிர­தான முகாம்­களிலிருந்து   ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ளர்கள் கள­மி­றக்­கப்­ப­ட­வுள்­ளனர்.  மூன்­றா­வது அணி  உரு­வாக்­கப்­படும் சாத்­தியம் மிகக்­கு­றை­வா­கவே காணப்­ப­டு­வ­தா­கவும் எனவே  இர­ண்டு முகாம்­க­ளி­லி­ருந்தும்  இரண்டு  பலம்­பொ­ருந்­திய வேட்­பா­ளர்கள் ஜனா­தி­பதி தேர்­தலில் கள­மி­றக்­கப்­ப­டலாம் எனவும்  மிகவும் பர­வ­லாக  எதிர்­பார்க்­கப்­ப­டு­கின்­றது. 

ஐக்­கிய தேசி­யக்­கட்­சியைப் பொறுத்­த­வ­ரையில் யார் வேட்­பாளர் என்ற விடயம் இது­வரை தீர்­மா­னிக்­கப்­ப­டாமல் உள்­ள­துடன்  தொடர்ந்து அக்­கட்­சிக்குள் ஒரு நெருக்­கடி நிலைமை காணப்­ப­டு­வதை அவ­தா­னிக்க முடி­கின்­றது. அதா­வது   முக்­கி­ய­மான மூன்­றுபேர்  ஐக்­கிய தேசி­யக்­கட்­சியின் சார்பில்  ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ளர்­க­ளாக வெளிக்­காட்­டப்­ப­டு­கின்ற நிலையில்    சிக்கல் நிலை இன்னும் தீர்க்­கப்­ப­டா­ம­லேயே நீடித்­துக்­கொண்­டி­ருக்­கின்­றது.  அதே­போன்று ஸ்ரீலங்கா சுதந்­தி­ரக்­கட்­சியும் இந்த ஜனா­தி­பதி தேர்­தலில் ஒரு  முக்­கிய வகி­பா­கத்தை வகிக்கும் என எதிர்­பார்க்­கப்­ப­டு­கின்­றது.  சுதந்­தி­ரக்­கட்­சியைப் பொறுத்­த­வ­ரைக்கும் இது­வ­ரைக்கும்  தாம் ஒரு   வேட்­பா­ளரை   கள­மி­றக்­குவோம் என தெரி­வித்­து­வ­ரு­கி­றது. ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சே­னவே  தமது  ஜனா­தி­பதி வேட்­பாளர் என்­பதை மிகத்திட்­ட­வட்­ட­மாக   சுதந்­தி­ரக்­கட்சி அறி­வித்து வரு­கி­றது.  எனினும் சுதந்­தி­ரக்­கட்சி  ஏதா­வது ஒரு தரப்­புடன் இணைந்து  எதிர்­வரும்  ஜனா­தி­பதி தேர்­தலை எதிர்­கொள்ளும் என்றே எதிர்­பார்க்­கப்­ப­டு­கின்­றது.  அதா­வது ஜனா­தி­பதி தேர்­தலில்  மும்­முனை  போட்டி   இருக்­காது என்றும் இரு­மு­னைப்­போட்­டியே இருக்கும் என்றும் தெரி­விக்­கப்­ப­டு­கின்ற சூழலில் சுதந்­தி­ரக்­கட்சி   தனித்­துக் க­ள­மி­றங்­குமா என்­பது சந்­தே­கத்­திற்­­கி­ட­மா­கவே காணப்­ப­டு­கின்­றது. 

இவ்­வா­றான அர­சியல் பின்­ன­ணியில் இரண்டு பிர­தான முகாம்­க­ளி­லி­ருந்தும்  வேட்­பா­ள­ராக வரப்­போ­கின்­ற­வர்கள் யார் என்­பது தொடர்பில்   மக்கள் மத்­தியில்  எதிர்­பார்ப்பு ஏற்­பட்­டி­ருக்­கின்­றது.  இதற்­கி­டையில்   அர­சியல் கட்­சி­களின் ஜனா­தி­பதி தேர்­தலை நோக்­கிய காய் நகர்த்­தல்­களும்  அர­சியல்  இரா­ஜ­தந்­திர அணு­கு­மு­றை­களும்  மிக வேக­மாக சூடு­பி­டித்து வரு­கின்­றன.  பேரம் பேசும்  செயற்­பா­டு­களும்   யார் யாருக்கு ஆத­ரவு வழங்­கு­வது  தொடர்­பான விட­யங்­களும் பரந்த மட்­டத்தில் நாடு முழு­வதும் இடம்­பெ­று­வதை அவ­தா­னிக்க முடி­கின்­றது. அர­சியல் கட்­சிகள் பொது அமைப்­புக்கள் என  அனைத்துத் தரப்­பி­னரும் அடுத்த ஜனா­தி­பதி தேர்தல் தொடர்­பி­லேயே   பாரிய அளவில்  அக்­கறை செலுத்தி வரு­கின்­றனர்.  இந்த நிலை­யி­லேயே நாளை 11ஆம் திகதி  மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ தரப்பின்  ஜனா­தி­பதி வேட்­பாளர் யார் என்­பது தொடர்­பான அறி­விப்பு  வெளி­யாக இருக்­கி­றது. இந்த அறி­விப்­பின்­போது  ஸ்ரீ­லங்கா பொது­ஜன பெர­மு­னவின் தலை­வ­ராக   மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ அறி­விக்­கப்­ப­டுவார் என்றும் அக்­கட்­சியின் ஜனா­தி­பதி வேட்­பாளர்   பிர­க­ட­னப்­ப­டுத்­துவார் என்றும்   அறி­விக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றது.

அந்­த­வ­கையில்  மஹிந்த தரப்பில்  ஜனா­தி­பதி வேட்­பாளர் யார் என்ற  கேள்­விக்கு  கிட்­டத்­தட்ட பதில் கிடைத்­த­தா­கவே கரு­தப்­ப­டு­கின்­றது.  மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ அணியைப் பொறுத்­த­வ­ரையில் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ளர்கள் பலரின் பெயர்கள் மிகப்­பி­ர­ப­ல­மாக பேசப்­பட்டு வரு­கின்­றன.  முன்னாள் பாது­காப்பு செய­லாளர் கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ, முன்னாள் அமைச்சர் பஷில் ராஜ­பக் ஷ, முன்னாள்   அமைச்சர் சமல் ராஜ­பக் ஷ,  மக்கள் ஐக்­கிய முன்­ன­ணியின் தலைவர் தினேஷ் குண­வர்த்­தன மற்றும் குமார் வெல்­கம ஆகி­யோரின் பெயர்கள்  எதிர்க்­கட்சித் தலைவர் மஹிந்த ராஜ­பக் ஷவின்  பரி­சீ­ல­னையில் உள்­ளன. ஜனா­தி­பதி  மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சே­னவின் பெயரும்   இந்தப் பட்­டி­யலில் இருப்­ப­தாக தெரி­விக்­கப்­ப­டு­கின்­றது. 

இதில் யாரை  மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ தெரி­வு­ செய்­யப்­போ­கின்றார் என்­பதே தற்­போ­தைய   கேள்­வி­யாக இருக்­கின்­றது. எப்­ப­டி­யி­ருப்­பினும் மஹிந்த தரப்பிலிருந்து வரு­கின்ற தக­வல்­களின்  பிர­காரம்  முன்னாள்  பாது­காப்பு செய­லாளர் கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷவே  ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக   கள­மி­றக்­கப்­படும் சாத்­தியம் இருப்­ப­தாக மிகப்பர­வ­லாக  பேசப்­ப­டு­கின்­றது. 

அந்­த­வ­கையில் நாளைய  அறி­விப்­பின்­போது  கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷவே மஹிந்த தரப்பின் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக   அறி­விக்­கப்­ப­டலாம் என்று  மிக அதி­க­மா­கவும் பர­வ­லா­கவும்   அலசி ஆரா­யப்­ப­டு­கின்­றது.  அவர்  வேட்­பா­ள­ராக வரு­வ­தற்­கான சாத்­தி­யமே அதிகம் இருப்­ப­தாக கோடிட்­டுக்­காட்­டப்­ப­டு­கின்­றது. அது­மட்­டு­மன்றி கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக  வரு­வதன்  சாதக, பாத­க­ தன்­மை­களும் விரி­வாக  ஆரா­யப்­ப­டு­கின்­றது. 

உண்­மையில்   கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ வேட்­பா­ள­ராக நாளைய தினம் அறி­விக்­கப்­பட்டால் அடுத்து அர­சியல் களத்தில் என்ன நடக்கும் என்­பது ஒரு மிகப்­பெ­ரிய விவா­தப்­பொ­ரு­ளாகும். முக்­கி­ய­மாக கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ­வினால்  தமிழ், மற்றும் முஸ்லிம் வாக்­கு­களை  பெற முடி­யாது என்ற கருத்து முன்­வைக்­கப்­ப­டு­கின்­றது.  இந்த சூழலில்   இந்த விட­யத்தை  மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ தரப்பு எவ்­வாறு கையா­ளப்­போ­கின்­றது என்­பதே  முக்­கி­ய­மான விட­ய­மாகும். அவ்­வா­றான குற்­றச்­சாட்டு முன்­வைக்­கப்­ப­டு­கின்ற சூழலில் அதனைத் தகர்த்­தெ­றி­வ­தற்கு மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ  தரப்பு என்ன அணு­கு­மு­றையை செய்­யப்­போ­கின்­றது?

 அடுத்த மூன்­று மாத காலத்­திற்கு   இந்த விட­யமே ஒரு மிக முக்­கி­யத்­து­வ­மிக்க அம்­ச­மாக காணப்­படும். அதா­வது   கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ  ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக அறி­விக்­கப்­பட்டால் அடுத்து எவ்­வா­றான அர­சியல் அணு­கு­மு­றைகள், காய்­ந­கர்த்­தல்கள் இடம்­பெறும் என்­பது குறித்து  பார்க்­கப்­ப­ட­வி­ருக்­கி­றது. இது பல கோணங்­களில் ஆரா­யப்­படும்  விட­ய­மாக காணப்­ப­டு­கின்­றது. முக்­கி­ய­மாக கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷவின்  பொரு­ளா­தாரக்  கொள்­கைகள் என்ன?  இனப்­பி­ரச்­சினை தொடர்­பாக அவ­ரது நிலைப்­பாடு என்ன என்­பன குறித்து அவர் மிகப் பகி­ரங்­க­மாக அறி­விக்­க­வேண்டி ஏற்­படும். இந்த அறி­விப்­புக்­களின்  பின்னர் தேசிய அர­சி­யலில் பல முக்­கிய விட­யங்கள்  நிக­ழலாம். 

கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷவே மஹிந்த  தரப்பில் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக வருவார் என  அதி­க­மாக நம்­பப்­ப­டு­கின்ற நிலையில் கூடிய அளவில் எதிர்­பார்க்­கப்­ப­டு­கின்ற சூழலில் அதன்­பின்னர்  எவ்­வா­றான விட­யங்கள்  அர­சி­யலில் இடம்­பெறும் என்­பது முக்­கிய நிலை­மை­யாகும். குறிப்­பாக  தற்­போது   உத்­தி­யோ­கப்­பற்­றற்ற முறையில்   மஹிந்­த­ த­ரப்­பி­லி­ருக்கும் டிலான் பெரேரா போன்­ற­வர்கள்  கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ தொடர்பில் முழு­மை­யான விருப்­பத்தை கொண்­டி­ருக்­க­வில்லை.   ஆனாலும் ஐக்­கிய தேசி­யக்­கட்­சிக்கு எதி­ராக   யார்  வேட்­பா­ள­ராக கள­மி­றங்­கி­னாலும்  அவ­ருக்கு ஆத­ர­வ­ளிக்­க­வேண்டும் என்று டிலான் பெரேரா  மிகப் பகி­ரங்­க­மாக அறி­வித்து வரு­கின்றார். கோத்­த­பா­யதான் ஜனா­தி­பதி  வேட்­பாளர் என்று முடி­வா­கி­விட்டால் அவ­ருடன் தாம் தமிழ் பேசும் மக்­க­ளுக்­கான அர­சியல் தீர்வு தொடர்பில் பேச்­சு­வார்த்தை நடத்தி   ஒரு நிலைப்­பாட்­டுக்கு  வர­வேண்டி  ஏற்­படும் என்று டிலான் பெரேரா கூறி­வ­ரு­கின்றார். 

தற்­போது மஹிந்த தரப்பில் இருக்­கின்ற  வாசு­தேவ நாண­யக்­கா­ர­வுக்கும் இந்த சிக்கல் இருப்­ப­தாக தெரி­கின்­றது. அவரும்   கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ  ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ரா­கினால் தேசிய பிரச்­சினை தீர்வு தொடர்பில் அவ­ரது நிலைப்­பாடு எவ்­வாறு இருக்கும் என கேள்வி எழுப்­பி­யி­ருக்­கின்றார். 

கோத்­த­பாய இறுதி வேட்­பா­ள­ரா­கினால்  அவரை ஆத­ரிப்­பதைத்தவிர தமக்கு  வேறு வழி­யில்லை  என்றும்  எனினும்   அவ­ரிடம்  இனப்­பி­ரச்­சினை தீர்வு என்­பது தொடர்­பான நிலைப்­பாடு அறி­யப்­ப­ட­வேண்டும் என்றும்  வாசு­தேவ நாண­யக்­கார கூறி­வ­ரு­கின்றார். இவ்­வாறு கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ  தொடர்பில்  சிறு­பான்மை மக்­களை தெளிவு­ப­டுத்­த­ வேண்­டிய   பல விட­யங்கள்  மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ­வி­டமும் காணப்­ப­டு­கின்­றன.  இதே­வேளை   பொது­ஜன பெர­மு­னவும் ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­தி­ரக்­கட்­சியும் இணை­வது தொடர்­பாக பேச்­சு­வார்த்தை நடை­பெற்­று­வ­ரு­கின்­றன. அந்தப் பேச்­சு­வார்த்­தைகள் தற்­போ­து­வரை மிகப்­பெ­ரிய வெற்­றியை  கொடுத்­த­தாக தெரி­ய­வில்லை. இந்த சூழலில்  சில தினங்­க­ளுக்கு முன்னர்  எதிர்க்­கட்சித் தலைவர் மஹிந்த ராஜ­பக் ஷவும் ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சே­னவும் சந்­தித்து   முக்­கிய கலந்­து­ரை­யா­டல்­களில் ஈடு­பட்­டனர்.  இரண்டு தரப்­பி­ன­ருக்­கு­மி­டை­யி­லான  பரந்­து­பட்ட கூட்­டணி  மற்றும்  ஜனா­தி­பதி   வேட்­பாளர்  தொடர்­பி­லேயே விரி­வாக பேசப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றது. ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சே­னவும்  ஜனா­தி­பதி வேட்­பாளர் பட்­டி­யலில் இருப்­பதால்  இந்த சந்­திப்பு அர­சியல் களத்தில் மிக முக்­கி­யத்­துவமிக்­க­தாக    நோக்­கப்­ப­டு­கின்­றது. 

எப்­ப­டி­யி­ருப்­பினும் கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ வேட்­பா­ள­ராக அறி­விக்­கப்­பட்டால் பல்­வேறு விட­யங்கள் தொடர்பில் மஹிந்­த­ ராஜ­பக் ஷ சில அணு­கு­மு­றை­களை  முன்­னெ­டுக்­க­ வேண்டியேற்­படும். குறிப்­பாக சிறு­பான்மை மக்கள் விட­யத்தில் அவர் என்ன செய்­யப்­போ­கின்றார் என்­ப­தையே அனை­வரும்   எதிர்­பார்த்து நிற்­கின்­றனர்.   நாளைய தினம்   இந்த அறி­விப்பு வெளி­யா­கி­விடும். கிட்­டத்­தட்ட கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷவே    வேட்­பா­ள­ராக அறி­விக்­கப்­ப­டுவார் என பர­வ­லாக  பேசப்­ப­டு­கின்­றது. 

 மறு­புறம் ஐக்­கிய தேசி­யக்­கட்­சிக்குள்  ஜனா­தி­பதி வேட்­பாளர்  விவ­காரம் தொடர்பில் தொடர்ந்து சிக்­கல்­களும்  நெருக்­க­டி­களும் நீடிப்­ப­தா­கவே தெரி­கின்­றது.   அமைச்சர் சஜித் பிரே­ம­தாச, பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க  மற்றும்   சபா­நா­யகர் கரு­ஜ­ய­சூ­ரிய  ஆகி­யோரின் பெயர்கள்    ஐக்­கிய தேசி­யக்­கட்­சியின் ஜனா­தி­பதி  வேட்­பாளர்   விட­யத்தில்  பேசப்­பட்டு வரு­கின்­றது.  எனினும் இது­வரை   இறுதி முடிவு  எடுக்­கப்­ப­டாத நிலை­மையே நீடிக்­கின்­றது. அமைச்சர் சஜித் பிரே­ம­தாச இம்­முறை   மிக உத்­வே­கத்­துடன்  தான் ஜனா­தி­பதி  தேர்­தலில் போட்­டி­யிட தயார் என்­பதை அறி­வித்து வரு­கின்றார். மக்கள் சந்­திப்­புக்­க­ளிலும்  இதனை  மிகப்­ப­கி­ரங்­க­மாகவே தெரி­வித்து வரு­கின்றார். 

இம்­முறை   வேட்­பாளர் விட­யத்தை விட்­டுக்­கொ­டுக்­கப்­போ­வ­தில்லை என்றும் சஜித் பிரே­ம­தாச  திட்­ட­வட்­ட­மாக கூறி­வ­ரு­கிறார்.  அதே­போன்று ஐக்­கிய தேசி­யக்­கட்­சியின் செயற்­குழு  கூட்­டத்­திலும் சஜித் பிரே­ம­தா­ச­வுக்கு ஆத­ர­வான குரல்கள் எழத்­தொ­டங்­கி­யுள்­ளன.  ஆனால் பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க  இம்­முறை வேட்­பாளர்   விட­யத்தை விட்­டுக்­கொ­டுப்­ப­தாக இல்லை என்­பதும் தெரி­கின்­றது. பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க தான்  போட்­டி­யி­ட­வேண்டும் அல்­லது   சபா­நா­யகர்   கரு ஜய­சூ­ரிய போட்­டி­யி­டலாம் என்ற  நிலைப்­பாட்­டி­லேயே இருப்­ப­தாக அறி­ய­மு­டி­கின்­றது. 

 இந்த விட­யத்­திற்கும் தீர்­வு­கா­ணப்­ப­டா­துள்­ள­துடன்   சிக்கல் நிலை நீடிக்­கி­றது.  இதன் கார­ண­மாக   ஐக்­கிய தேசி­யக்­கட்சி தலை­மை­யி­லான பரந்­து­பட்ட தேசிய  ஜன­நா­யக கூட்­ட­ணியை அமைப்­ப­திலும்    தாமதம் ஏற்­பட்­டுள்­ளது.  கடந்த திங்­கட்­கி­ழமை கைச்­சாத்­தி­ட­வி­ருந்த   தேசிய ஜன­நா­யக கூட்­டணி குறித்த ஒப்­பந்தம் பிற்­போ­டப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றது.  அதன் கட்­ட­மைப்பு தொடர்பில் ஐக்­கிய தேசி­யக்­கட்­சிக்குள் முரண்­பா­டான கருத்­துக்கள் நில­வு­கின்­றன.  இதன் கார­ண­மாக   இந்த  தேசிய ஜன­நா­யக கூட்­ட­ணியை அமைப்­ப­தற்­கான நட­வ­டிக்கை   பிற்­போ­டப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றது.  எனினும்  பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க  இந்த கூட்­ட­ணியை அமைத்து ஜனா­தி­பதி தேர்­தலை  எதிர்­கொள்­ள­வேண்டும் என்­பதில் மிக உறு­தி­யாக இருக்­கிறார். 

இந்த விடயம்  தொடர்பில்   ஐக்­கிய தேசி­யக்­கட்சித் தலைவர் பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்­க­விற்கும் அக்­கட்­சியின் பிரதித் தலை­வரும் அமைச்­ச­ரு­மான சஜித் பிரே­ம­தா­ச­வுக்­கு­மி­டையில்   சில தினங்­க­ளுக்கு  முன்னர் நடை­பெற்ற   பேச்­சு­வார்த்­தையும்  இணக்­கப்­பா­டின்றி முடி­வ­டைந்­தி­ருக்­கின்­றது. இதில்  இரு­வ­ருமே  தாம்  ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக வேண்­டு­மென்ற நிலைப்­பாட்டில் உறு­தி­யாக இருந்­துள்­ள­துடன்  அதனை  வலி­யு­றுத்­தியும் இருக்­கின்­றனர்.  இந்­நி­லை­யி­லேயே  இரு­வ­ருக்­கு­மி­டை­யி­லான இந்த சந்­திப்பு இணக்­கப்­பா­டின்றி முடி­வ­டைந்­தி­ருக்­கின்­றது

இந்த சந்­திப்­பின்­போது கருத்து வெளி­யிட்ட பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க   தான் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக போட்­டி­யி­டு­வ­தா­கவும் சஜித் பிரே­ம­தா­சவை  பிர­த­ம­ராக நிய­மிப்­ப­தா­கவும் தெரி­வித்­தி­ருக்­கின்றார்.  எனினும் இந்த யோச­னையை நிரா­க­ரித்த   அமைச்சர் சஜித் பிரே­ம­தாச தான்  ஜனா­தி­பதி  வேட்­பா­ள­ராக போட்­டி­யி­டு­வ­தா­கவும் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்­கவை  பிர­த­ம­ராக நிய­மிப்­ப­தா­கவும் தெரி­வித்­தி­ருக்­கின்றார்.  எனினும்  இந்த யோச­னையை பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க நிராகரித்திருக்கின்றார். 

தற்போதைய அரசியல் சூழலில்   பிரதான கட்சிகள்  வேட்பாளரை தெரிவு செய்வது என்பது கடினமான விடயமாகவே காணப்படுகின்றது.  தமது முகாமில் இருக்கின்ற அனைத்துத் தரப்பினரதும் ஆதரவைப் பெறுவது  சவாலான விடயமாகும். அதேபோன்று  அனைத்து இனத்தவர்களையும்    அரவணைத்து செல்கின்ற   வேட்பாளர்களை  தெரிவு செய்கின்ற கட்டாயம் தேசிய கட்சிகளுக்கு காணப்படுகின்றது. அவ்வாறான ஒரு வரை தெரிவுசெய்வதும்  மிகவும் கடினமானதாகவே இருக்கின்றது. 

அந்தவகையில்  ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும் மஹிந்த தரப்பும்  இரண்டு பிரதான வேட்பாளர்களை  களமிறக்கப் போவது   உறுதியாகிவிட்டது. சுதந்திரக் கட்சியின் முடிவு இதுவரை உறுதியாக வெளிவராமல் இருக்கிறது.   

ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுனவுடன் இணைந்து களமிறங்குமா? அல்லது சுதந்திரக்கட்சியானது அல்லது ஐக்கிய தேசியக்கட்சியிலிருந்து பிரிந்து வருகின்ற ஒரு குழுவுடன் இணைந்து மூன்றாவது அணியை உருவாக்கி   தேர்தலில்   களமிறங்குமா?   என்பது பேசுபொருளாக காணப்படுகின்றது. 

ஆனால்  இந்த எந்தவிடயம் குறித்தும் கட்சிக்குள் இதுவரை இணக்கப்பாடான நிலைமை ஏற்படவில்லை என்பதே தெளிவான விடயமாக உள்ளது.  அல்லது  சுதந்திரக்கட்சி தனித்து வேட்பாளரை  களமிறக்குமா என்பதும்  மிக முக்கியமான விடயமாகும்.   கடந்த 2018ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற  உள்ளூராட்சிமன்றத் தேர்தல்  முடிவுகள்   கணக்கில் எடுக்கப்பட்டே கட்சிகளின்  கூட்டிணைவு அமையும் என்று  எதிர்பார்க்கப்படுகின்றது.  அதன்படி  மஹிந்த தரப்பின் நாளைய அறிவிப்பும்  எதிர்வரும் காலங்களில்  ஐ.தே.க. எடுக்கப்போகின்ற தீர்மானங்களும்  ஜனாதிபதி தேர்தல் விடயத்திலும் தேசிய அரசியலிலும் முக்கியத்துவமிக்கதாக அமையும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. யார்   வேட்பாளர்களாக  வரப்போகின்றார்கள் என்பதே அரசியல் ஆர்வலர்களின்   எதிர்பார்ப்பாக காணப்படுகின்றது என்பதே அரசியல்   யதார்த்தமாகும். 

- ரொபட் அன்­டனி

https://www.virakesari.lk/article/62368

சூடு பிடிக்கும் தேர்தல் களம்

1 week 1 day ago
சூடு பிடிக்கும் தேர்தல் களம்  

இலங்­கையின் ஜனா­தி­பதித் தேர்தல் களம் என்றும் இல்­லா­த­வாறு சூடு­ பி­டித்துக் காணப்­ப­டு­கி­றது. ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சியின் தலை­மை­யி­லான ஐக்­கிய தேசிய முன்­ன­ணியின் வேட்­பாளர் தொடர்பில் ஏட்­டிக்குப் போட்­டி­யான நிலையில் கொந்­த­ளிப்பும், பொது­ஜ­ன பெ­ர­முன வேட்­பா­ள­ராக யார் நிறுத்­தப்­ப­டுவார் என்ற முடிவை அறிய எதி­ரணித் தரப்­பி­னரும் குழம்பிப் போயி­ருக்கும் நிலையில் குழம்­பிய குட்­டையில் மீன்­ பி­டிக்க நினைக்கும் ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சே­னவின் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்­திரக் கட்­சி­யி­னரும் சமரில் ஈடு­பட்டு வரும் நிலையில் ஜனா­தி­பதித் தேர்தல் அறி­விக்­கப்­பட்டும் அறி­விக்­கப்­ப­டா­மலும் காணப்­ப­டு­கி­றது. 

ஜனா­தி­பதித் தேர்­த­லையே முதலில் நடத்­த­வி­ருக்­கிறேன் என அண்­மையில் இந்­தி­யாவில் வைத்து அறி­வித்­தி­ருந்­தாலும், மாகா­ண­சபைத் தேர்தல் உரிய காலத்தில் நடத்­தப்­பட வேண்­டு­மென தேர்தல் ஆணை­யாளர் கங்­கணம் கட்டிக் கொண்­டி­ருக்­கிறார். இல்லை பொதுத் தேர்­தலை முதலில் நடத்­துங்கள் என இன்­னொரு தரப்­பி­னரும் கோரிக்கை விடுத்துக் கொண்­டி­ருக்­கி­றார்கள். 

மாகா­ண­ சபைத் தேர்­தலை விரைவில் நடத்­து­வ­தற்கு ஒத்­து­ழைப்பு வழங்­கு­மாறு தேர்தல் ஆணைக்­குழுத் தலைவர் தேசப்­பி­ரிய அர­சியல் கட்­சி­களின் செய­லா­ளர்­க­ளுக்கு கடிதம் அனுப்பி வைத்­துள்­ள­தாகத் தெரிய வரு­கி­றது. 

ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சே­னவைப் பொறுத்­த­வரை ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலை, முன் நடத்­தாமல், பொதுத் தேர்­த­லையோ அல்­லது மாகா­ண சபைத் தேர்­த­லையோ முன் நடத்தி நிலை­மை­களை நாடி­பி­டித்துப் பார்த்து முடிவில் ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலை நடத்­து­வதே அவரின் அபிப்­பி­ரா­ய­மாக காணப்­ப­டு­வ­து போல் தென்­ப­டு­கி­றது. ஆனால் பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க புதிய பார்­வையில் எப்­ப­டி­யா­வது ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலை நடத்தி முடித்து நாட்டின் புதிய தலை­வர்­களின் கீழ் பொதுத் தேர்­த­லையும் மாகா­ண சபைத் தேர்­த­லையும் நடத்தி தன்னை சுதா­க­ரித்துக் கொள்ள வேண்­டு­மென்­பதில் கவ­ன­மாக இருக்­கி­றா­றென்­பது மாற்றுக் கட்­சி­க­ளு­டைய கருத்­தாகக் காணப்­ப­டு­கி­றது.

எவ்­வாறு இருந்­த­போ­திலும் ஜனா­தி­பதித் தேர்­த­லுக்­கான உத்­தி­யோ­க­பூர்வ அறி­வித்தல் இன்னும் இடம்­பெ­ற­வில்­லை­யா­யினும் கட்­சிகள் கூட்­டணி அமைப்­ப­திலும் வேட்­பா­ளர்­களைத் தெரிவு செய்­வ­திலும் வேகம் காட்டி வரு­வது ஊட­கங்­களின் தலைப்புச் செய்­தி­க­ளாக ஆகி­ வ­ரு­கின்­றன.

இவ்­வி­வ­கா­ரத்தில் கொதி­நிலை பெற்­றுக்­கா­ணப்­படும் கட்­சி­யாக, ஐக்­கிய தேசியக் கட்சி காணப்­ப­டு­கி­றது. அதே­போ­லவே பொது­ஜன­ பெ­ர­முன, ஸ்ரீலங்கா சுதந்­திரக் கட்சி ஆகி­ய­வற்றின் நிலைப்­பா­டு­களும் காணப்­ப­டு­கின்­றன. 

parilmant.jpg

ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க தலை­மை­யி­லான ஐக்­கி­ய தே­சியக் கட்­சியின் நிலைப்­பாடு அல்­லது வேட்­பாளர் முடிவு தொடர்பில் இரண்டு வித­மான சவால்கள் முன்­வந்து நிற்­கின்­றன. ஒன்று யாரை ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக அறி­விப்­பது, இரண்­டா­வது பிரச்­சினை கூட்­டணி அமைக்­காமல் ஐ.தே.கட்­சி­யினால் தனித்து வெற்றி பெற­ மு­டி­யாது என்ற கள­ நி­லைமை தொடர்­பாக பொதுக்­ கூட்­டணி அமைப்­பதில் காணப்­படும் சிக்­கல்கள். ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சியின் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக அடுத்த தேர்­தலில் பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்­கவே கள­மி­றங்­குவார். அதற்­கு­ரிய வாய்ப்பே அதி­க­மாகக் காணப்­ப­டு­கி­றது என்ற கருத்து ஐ.தே.கட்சி ஆத­ர­வா­ளர்கள் மத்­தி­யிலும் கட்சிப் பிர­மு­கர்கள் மத்­தி­யிலும் வலு­வா­கவே அண்­மைக் காலம் வரை காணப்­பட்­டது. காரணம் எந்­த­வொரு சந்­தர்ப்­பத்­திலும் மற்­றொ­ரு­வ­ருக்கு விட்டுக் கொடுக்­க­ மாட்டார் என்ற பல­மான அபிப்­பி­ரா­யமே காணப்­பட்டு வந்­தது. 

குறித்­த­வொரு சந்­தர்ப்­பத்தில் அவரின் ஆத­ர­வா­ளர்கள் 2030ஆம் ஆண்­டு­ வரை ரணிலே கட்­சியின் தலை­வ­ராக இயங்­குவார். அதன் பின்னே அவர் அர­சி­ய­லி­லி­ருந்து ஓய்வு பெற வேண்­டு­மென்ற அபிப்­பி­ராயம் இருந்து வந்­தது மாத்­தி­ர­மல்ல, தானே ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக களம் இறங்க இருப்­ப­தாக பூட­க­மாக தனது கருத்தை வெளிக்­காட்­டி­யி­ருந்தார். ஆனால் நிலை­மைகள் மாற, மாற சபா­நா­யகர் கரு­  ஜ­ய­சூ­ரி­யவும் முன்தள்­ளப்­பட்ட நிலையில் கரு, சஜித், ரணில் என்ற மும்­முனைப் போட்டி உரு­வா­கி­யுள்­ள­தாக பேசப்­பட்­டது. 

ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சிக்குள் உள்ள ஆத­ர­வா­ளர்கள் தரப்­பினர் மும்­மு­னை­யாகப் பிரிந்து நிற்­கி­றார்கள் என்றும் பேசப்­பட்­டது. தான் வேட்­பா­ள­ராக நிய­மிக்­கப்­பட்டால் வெற்றி நிச்­சயம் என சபா­நா­யகர் கரு ஜ­ய­சூ­ரிய கனவு காண்­ப­தா­கவும் இன்­னொரு தரப்­பினர் கிண்டல் செய்­த­தா­கவும் பத்­தி­ரிகைச் செய்­திகள் தெரி­வித்­தி­ருந்­தன. இவ்­வாறு இவர் தெரிவு செய்­யப்­ப­டு­வா­ரானால் அது அவ­ரது மரு­மகன் நவீன் திஸா­நா­யக்­கா­வுக்கு வாய்ப்­பாகப் போய்­விடும். பெரு­ம­ரத்தை சுற்­றிய பல்­லியைப் போல் நவீன் அர­சி­யலில் முன்னிலை பெறக்கூடிய சந்­தர்ப்­பங்கள் உரு­வாகி விடு­மென்­பதும் இன்­னொரு சாராரின் கருத்­தா­கவும் இருந்­தது. 

இதன் நடுவில் முன்னாள் ஜனா­தி­பதி பிரே­ம­தா­ஸாவின் மகனும் இன்­றைய ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சியின் பிர­தித் த­லை­வரும் அமைச்­ச­ரு­மான சஜித் பிரே­ம­தா­ஸவை ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக கள­மி­றக்க வேண்­டு­மென்ற சிபார்­சு­களும் கோரிக்­கை­களும் அதி­க­மாகப் பெரு­கி­ வந்த நிலையில் அதைத் தவிர்க்க முடி­யா­த­படி ஏற்­றுக்­கொள்ள வேண்­டிய சூழ்­நி­லை­யொன்று கட்­சித் த­லை­வ­ரான ரணி­லுக்கு ஏற்­பட்­டுள்­ள­தாகக் கூறப்­படும் நிலை­யில்தான் பிந்தி வந்த செய்­தி­க­ளின்­படி இவ்­வி­வ­கா­ரத்­துக்கு உடன்­பாடு காணப்­பட்­டுள்­ள­தாகத் தெரி­விக்­கப்

ப­டு­கி­றது.

சஜித் பிரே­ம­தா­ஸவை ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக நிய­மிப்­பதில் தலைவர் ரணி­லுக்கு அதி­கப்­ப­டி­யான விருப்­ப­மில்­லை­யென்­பது தெரி­யப்­பட்ட விடயம். அவர் மட்­டு­மன்றி கட்­சி யின் சிரேஷ்ட உறுப்­பி­னர்கள், அமைச்சர் சிலர், மூத்த ஆத­ர­வா­ளர்­க­ளுக்கு விருப்­ப­மில்­லை­யென்ற போதிலும் அடி­மட்டத் தொண்­டர்கள் மற்றும் புத்­தி­ஜீ­விகள், பொது­மக்கள் மத்­தியில் காணப்­படும் கணி­ச­மான செல்­வாக்கைக் கண்டு கட்­சி­யினர் பயப்­படும் நிலை­யொன்று குறிப்­பாக தலைவர் ரணி­லுக்கு அப்­பயம் உண்டு என்­பது வெளிப்­ப­டை­யாகத் தெரியும் உண்மை. 

ஏலவே 2006 ஆம் ஆண்டு காலப்­ப­கு­தி­யிலும் அதன் பின்­னரும் ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சியின் வாக்கு வங்கி சரிந்து, செல்­வாக்கு வீழ்ச்சி கண்டு கொண்­டி­ருந்த நிலையில் சஜித்தை கட்­சியின் தலைவர் ஆக்­க­ வேண்­டு­ மென்ற கோஷங்கள் வலுத்து வளர்ந்து வந்­த­மை­யையும் அதனால் ரணில் பாரிய சவால்­களைச் சந்­திக்க வேண்­டிய இக்­கட்­டான சூழ்­நி­லைக்கு தள்­ளப்­பட்­ட­தையும் மறந்து விட முடி­யாது. இவ்­வா­றான ஒரு சூழ்­நி­லையில் பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க தனது மாமனார் ஜே.ஆர்.ஜெய­வர்­தன காலத்து படிப்­பி­னை­யை யும் ஞாபகம் கொண்­ட­வ­ரா­கவே இருக்க முடியும். 1989ஆம் ஆண்டு ஜே.ஆரின் பத­விக்­காலம் முடி­வ­டைந்து ஜனா­தி­பதித் தேர்­த­லுக்­கான ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சியின் வேட்­பாளர் நிய­ம­னத்தில் கட்­சியின் அதிக செல்­வாக்கைப் பெற்­றி­ருந்த ஆர்.பிரே­ம­தாஸவை ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக கட்­சியின் சார்பில் நிய­மிக்க விருப்பம் காட்டாத நிலை காணப்­பட்ட போது அவை­யெல்­லா­வற்­றையும் உடைத்துக் கொண்டு பிரே­ம தாஸ, போட்­டி­யிட்டு வெற்­றியும் பெற்றார். இச்­சம்­பவம் பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க அறி­யா­த­வொரு விட­ய­மல்ல. 

இன்­றைய சூழ்­நி­லையில் சஜித் எதிர்த் த­ரப்­பி­னரும் விரும்பும் ஒரு வேட்­பா­ள­ராக பார்க்­கப்­ப­டு­கிறார். குறிப்­பிட்டுக் கூறு­வ­தானால் ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சேன, ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சியின் பிரதித் தலை­வ­ரான அமைச்சர் சஜித் பிரே­ம­தாஸ ஆகி­யோ­ருடன் இணைந்து மூன்றாம் அணி­யொன்றை உரு­வாக்க முயற்­சிகள் மேற்­கொள்­ளப்­பட்டு வரு­வ­தாக சில வதந்­திகள் வெளி­யா­கி­யி­ருந்­ததை வைத்துப் பார்க்­கும்­போது ஸ்ரீலங்கா சுதந்­திரக் கட்­சியின் தலை­மையும் ஏற்றுக் கொள்ளும் ஒரு வேட்­பா­ள­ராக அவர் பேசப்­ப­டு­கிறார். இதே­வேளை சஜித்தை ஜனா­தி­ப­தி­யாக்க வேண்­டிய அவ­சியம் சுதந்­திரக் கட்­சிக்குக் கிடை­யாது என கட்­சியின் மூத்த உறுப்­பி­ன­ரான தயா­சிறி ஜய­சே­கர கடு­மை­யா­க­ச் சா­டியும் உள்ளார்.

இதே­வேளை பூகோள அர­சியல் சார்ந்த பார்­வையில் அரு­கி­லுள்ள நாடான இந்­தியா முன்­மொ­ழி­யப்­பட்டு பேசப்­படும் வேட்­பா­ளர்­களில் சஜித்தை ஏற்­றுக்­கொள்ளும் நிலையே அதி­க­மாகக் காணப்­ப­டு­கி­றது என்ற கருத்தை ஓர் இந்­திய அர­சியல் ஆய்­வாளர் தெரி­வித்­தி­ருந்தார். பொது­ஜ­ன பெ­ர­மு­னவின் வேட்­பா­ள­ராக கோத்­த­பாய பிரே­ரிக்­கப்­பட்டால் அவர் இந்­திய உப­கண்ட அர­சி­ய­லுக்கு ஏற்­ற­வாறு நடந்து கொள்ள மாட்டார். மாறா­கவே நடந்து கொள்ள முனைவார் என்ற அபிப்­பி­ராயம் இந்­திய ஆட்­சி­யா­ளர்­க­ளிடம் காணப்­படும் நிலையில் சஜித்தை வர­வேற்கும் சாத்­தி­யப்­பா­டு­களே அதி­க­மாகக் காணப்­ப­டு­கி­ற­தென அந்த ஆய்­வாளர் மேலும் தனது கருத்தைத் தெரி­வித்­தி­ருந்தார்.

இதே­வேளை இவர் தொடர்பில் சிறு­பான்­மைக் கட்­சிகள் என்ன கருத்­தியல் கொண்­ட­வை­க­ளாக காணப்­ப­டு­கின்­றன என்­ப­தையும் இவ்­வி­டத்தில் பார்க்க வேண்­டி­யது அவ­சி­ய­மா­கின்­றது. எதிர்­வரும் ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலில் நாங்கள் யாரை ஆத­ரிக்கப் போகி­றோ­மென்­பதை பிர­தான கட்­சி­களின் வேட்­பா­ளர்­களால் வெளி­யி­டப்­படும் விஞ்­ஞா­ப­னத்தை அடிப்­ப­டை­யாகக் கொண்டே தீர்­மா­னிப்போம். நாட்டின் ஒட்டுமொத்த மக்­க­ளுக்கும் நன்மை பயக்­கின்ற வகையில் எமது ஆத­ரவு குறித்து முடிவு எடுப்­போ­மென தமிழ்த் தேசியக் கூட்­ட­மைப்பின் தலைவர் இரா.சம்­பந்தன் கருத்துத் தெரி­வித்­தி­ருந்தார்.

முஸ்லிம் காங்­கிரஸ் மற்றும் ரிஷாத் பதி­யுதீன் தலை­மை­யி­லான கட்­சிகள் எத்­த­கைய முடிவை எடுப்­பார்கள் என்று இப்­போ­தைக்கு ஆரூடம் கூற முடி­யா­ம­லே­யுள்­ளது. அண்­மையில் கிண்­ணி­யாவில் மக்கள் மத்­தியில் உரை­யாற்­றிய அமைச்சர் ரிஷாத் பதி­யுதீன் கடந்த காலங்­க­ளைப் போல் முஸ்லிம் தரப்­பி­ன­ரா­கிய நாம் அவ­சர முடி­வு­களை எடுக்க மாட்­டோ­மென்று கூறி­யுள்ளார்.

ஐக்­கிய தேசி­யக்­ கட்சி எதிர்­கொள்ளும் இரண்­டா­வது சவால் பொதுக்­ கூட்­ட­ணி­யொன்று அமைக்கும் முயற்­சி­யாகும். ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சியின் செல்­வாக்கில் பார­தூ­ர­மான வீழ்ச்சி ஏற்­பட்டு வரு­வ­தாக அக்­கட்­சியின் மூத்த உறுப்­பி­னர்கள் மாத்­தி­ர­மல்ல, மூத்த அமைச்­சர்­களும் கரு­து­கி­றார்கள். இவ்­வா­றான சூழ்­நி­லையில் வர­வி­ருக்கும் தேர்­தல்­க­ளான ஜனா­தி­பதித் தேர்­த­லாக இருக்­கலாம், பொதுத் தேர்­த­லாக இருக்­கலாம் அல்­லது மாகா­ண­சபைத் தேர்­த­லாக இருக்­கலாம். கட்­சியை தூக்கி நிறுத்த வேண்­டு­மாயின் பொதுக்­கூட்­ட­ணி­யொன்று அமைக்­கப்­பட வேண்­டிய அவ­சியம் அனை­வ­ராலும் உண­ரப்­பட்­டி­ருப்­பது மாத்­தி­ர­மல்ல ஏற்றுக்கொள்­ளப்­பட்ட கருத்­தா­கவும் காணப்­ப­டு­கி­றது. 

காரணம் எதிர்த்­த­ரப்­பி­ன­ரான பொது­ஜ­ன­ பெ­ர­மு­னவின் அப­ரிமித­மான கூட்டு வளர்ச்­சி­ எல்லாக் கட்­சி­களுக்கும் சவா­லா­கவே மாறி வரு­கி­றது. நாடு மேற்­படி கட்­சி­யிடம் பறி­போ­கு­மாக இருந்தால் எதிர்­கொள்­ளக்­கூ­டிய பாரிய நெருக்­க­டிகள் பற்றி  தீர்க்­க­மாக சிந்­தித்­ததன் முடி­வா­கவே பொதுக்­கூட்­டணி அமைக்கும் உடன்­பாட்­டுக்கு வரப்­பட்­டுள்­ளது.

ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சியின் தலை­மை­யி­லான தேசிய ஜன­நா­யக முன்­ன­ணியை உரு­வாக்­கு­வ­தற்­கான யோச­னைக்கு கட்­சி­யி­லுள்ள பெரும்­பான்­மையானோர் வர­வேற்பு தெரி­வித்­தி­ருப்­ப­துடன் அக்­கூட்­டணின் தலைவர், செய­லாளர் பத­விகள் ஐக்­கிய தேசி­யக்­ கட்­சியின் வசமே கொண்­டு­வ­ரப்­பட வேண்­டு­மென்ற ஆலோ­ச­னை­யையும் தெரி­வித்­துள்­ளனர். அத்­துடன் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ளரை தெரிவு செய்த பின்பே கூட்­டணி தொடர்­பான ஒப்­பந்தம் கைச்­சாத்­தி­டப்­பட வேண்­டு­மென்றும் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக சஜித் பிரே­ம­தாஸ நிய­மிக்­கப்­ப­ட­ வேண்­டு­மென்றும் வலி­யு­றுத்­தப்­பட்­டுள்­ளது. இதனால் பல்­வேறு இழு­பறி நிலை உரு­வா­கி­யுள்­ள­தா­கவும் தெரி­விக்­கப்­பட்­டி­ருந்­தது.

இப்­பொதுக் கூட்­ட­ணிக்குள் கூட்டுக் கட்­சி­களின் தலை­வர்­க­ளான அமைச்சர் ராஜித சேனா­ரத்ன, சம்­பிக்க ரண­வக்க, மனோ­ க­ணேசன், ரவூப் ஹக்கீம், ஐக்­கிய  தேசியப் பிரதிநிதி­க­ளான  கபீர் ஹாசிம், ரவி கரு­ணா­நா­யக்க, மலிக் சம­ர­விக்­ரம பலரும் இடம்பெறு­கின்­றனர். இங்கு கூறப்­பட்ட கருத்­து­களால் பல முரண்­பா­டுகள் தோன்­றிய நிலையில் பொதுக்­கூட்­டணி தொடர்பில் யாப்புத் திருத்தம் மேற்­கொள்ள வேண்­டு­மென்ற முடி­வுக்கும் வந்­தி­ருந்­தனர்.

ஆனால் ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சியின் யாப்­பை திருத்­து­மட்டும் பொதுக் கூட்­ட­ணியை அமைக்கும் தீர்­மா­னங்கள் ஒத்­தி­வைக்­கப்­பட வேண்டும் என்ற நிலை கொண்டுவரப்­பட்­டி­ருந்­தது. தனிக்­ கட்­சி­யாக ஜனா­தி­ப­தித்­ தேர்­தலில் போட்­டி­யிட்டு வெற்றி பெறு­வ­தி­லுள்ள சவால்கள் உண­ரப்­பட்­டதன் கார­ண­மாக,மிக விரைவில் பொதுக் கூட்­ட­ணியை அமைக்க வேண்­டு­மென்ற முடி­வுக்கு வரப்­பட்­டுள்­ள­தாக பிர­தமர் தெரி­வித்­துள்ளார். இவரின் கருத்­துப்­படி ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சியின் தலை­மைத்­து­வத்­தி­லான கூட்­டணி, ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலை வெற்றி கொள்­வதே எமது ஒரே இலக்­காகும் என்று பிர­தமர் தெரி­வித்­துள்ளார்.

இருந்­த­போதும் பொதுக்­கூட்­ட­ணியின் தலை­மைப் ப­தவி, செய­லாளர் மற்றும் முக்­கிய பத­விகள் தொடர்பில் உடன்­பாடு காண மு­டி­யாத நிலையில் கூட்­டணி அமைப்­பதில் கடு­மை­யான சவால்­களும் இழு­ப­றி­களும் காணப்­ப­டு­கின்­றன என்­பது தெளி­வாகத் தெரி­கிற விடயம். அது­மட்­டு­மன்றி ஜனா­தி­பதி வேட்­பாளர் நிய­ம­னத்தில் தீர்க்­க­மான முடி­வுக்கு இன்னும் வர­ மு­டி­ய­வில்­லை­யென்ற நிலையும் காணப்­ப­டு­கி­றது. பிந்திக் கிடைத்த செய்­தி­களின் பிர­காரம் ஐக்­கிய தேசியக் கட்­சிக்குள் நில­விய மும்­முனைப் போட்டி முடி­வுக்குக் கொண்டு வரப்­பட்­டுள்­ள­தாக தெரி­யப்­ப­டுத்­தப்­பட்டு வரு­கி­றது. அமைச்சர் சஜித் பிரே­ம­தா­ஸ­வையே கட்­சியின் வேட்­பா­ள­ராக அறி­விக்க வேண்­டிய சூழ­லுக்கு கட்­சியின் தலைமை நிர்ப்­பந்­திக்­கப்­பட்­டுள்­ள­தா­கவும் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராக சஜித்தை அறி­வித்தால் தனது தலைமைப் பத­விக்கு ஆபத்து வந்­து­விடும் என மிகவும் ராஜ­தந்­திர முறையில் செயற்­பட்டு வந்த  ரணில் கட்­சிக்குள் ஓங்­கி­வரும்  கருத்துக் கணிப்­புக்கு முக்­கியம் கொடுக்க வேண்­டிய சூழ்­நி­லையில் இம்­மு­டி­வுக்கு வந்­துள்­ள­தாகத் தெரி­ய­வ­ரு­கி­றது. எது­வாக இருந்­தாலும் ஜனா­தி­பதித் தேர்தல் அறி­விக்­கப்­பட்டு வேட்பு மனுவில் கையெ­ழுத்­திட்டுக் கொள்­ளும் வரை எதை­யுமே உறு­திப்­ப­டுத்­திக்­ கொள்­வது சாத்­தி­ய­மில்­லை­யென்றே கூற வேண்டும். இப்­பொ­ழுது ஜனா­தி­பதித் தேர்தல் குறித்து பொது­ஜன பெர­முன, ஸ்ரீலங்கா சுதந்­தி­ரக் கட்சி, மக்கள் விடு­தலை முன்­னணி ஆகி­ய­வற்றின் நிலைப்­பா­டுகள் தொடர்பில் கவனம் செலுத்த வேண்­டி­யது அவ­சி­ய­மா­கி­றது. பொது­ஜன பெர­மு­னவும், ஸ்ரீலங்கா சுதந்­திரக் கட்­சியும் பரந்­து­பட்ட பொதுக்­கூட்­ட­ணி­யொன்றை அமைப்­ப­தற்­கான முயற்­சிகள் மேற்­கொள்­ளப்­பட்டு வரு­வ­தாக நீண்ட கால­மாக கூறப்­பட்டு வரு­கி­ற­போதும் உறு­தி­யான, தெளி­வான முடிவு எட்­டப்­ப­ட­வில்லை. சுதந்­தி­ரக் கட்சி தனித்துப் போட்­டி­யி­டு­வ­த­னாலோ மறு­புறம் பொது­ஜன பெர­முன சிறு­பான்­மை­க் கட்­சி­களின் ஆத­ர­வைப்­ பெ­றாமல் போட்­டி­யி­டு­வ­த­னாலோ எந்­த­வொரு தேர்­த­லிலும் வெற்­றி­ பெற முடி­யாது என்­பது தெளி­வான யதார்த்தம். தேர்­தலில் போட்­டி­யிட வேண்­டு­மாயின் பல­மான பொதுக் கூட்­ட­ணி­யொன்று அமைக்­கப்­பட வேண்­டு­மென்­பதை இரு­ த­ரப்­பி­னரும் உணர்ந்­தி­ருந்­துங்­கூட, தனித்­த­னி­யான கெள­ர­வங்­களால் இரு­ கட்­சி­க­ளுக்­கு­மி­டையில் உடன்­பாடு காண்­பதில் கால­ தா­ம­தங்கள் ஏற்­பட்டு வரு­கின்­றன. தோல்வி மீதான அச்­சத்தின் கார­ண­மா­கவே பெர­முன சுதந்­தி­ரக்  கட்­சி­யுடன் கூட்­டணி அமைக்க முயற்­சி­களை மேற்­கொண்டு வரு­கி­றது என்ற கர்வம் கொண்­ட­வர்­க­ளாக, சுதந்­திரக் கட்­சி­யினர் காணப்­ப­டு­கின்ற அதே வேளை ஜனா­தி­பதி  மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சே­னவின் தலை­மை­யி­லான சுதந்­தி­ரக் கட்­சி­யுடன் கூட்டு வைத்­துக்­கொள்ள வேண்­டு­ மாயின் சில விட்­டுக்­கொ­டுப்­பு­க­ளுக்கும் ஆளாக வேண்­டி­வரும் என்ற பயம் உடை­ய­வர்­க­ளாக பொது­ஜன பெர­முன எண்ணும் நிலை காணப்­ப­டு­கின்­றது. இருந்­த­போ­திலும் சிறு­பான்­மை­யி­னரின் ஆத­ரவு இன்­றியும் எதி­ரே­யுள்ள ஐக்­கிய  தேசிய முன்­ன­ணியின் பலத்தின் பாலும் ஏற்­ப­டக்­கூ­டிய சவால்­களை வெற்­றி­ கொள்ள வேண்­டு­மாயின் பரந்­து­பட்ட கூட்­ட­ணி­யொன்றை அமைக்க வேண்­டி­யதன் அவ­சி­யத்தை உணர்ந்து செயற்­பட வேண்­டி­யது மேற்­படி இரு கட்­சி­க­ளுக்கும் அவ­சி­ய­மா­கி­றது.

இதே­வேளை பொது­ஜன பெர­மு­னவின் வேக­மான வளர்ச்சி கண்டு சுதந்­திரக் கட்­சி யினர் பயங்­கொள்­வ­தா­கவும் சில விமர்­ச­னங் கள் கொண்டு வரப்­ப­டு­கி­ன்றன. அண்­மையில் ஜனா­தி­பதித் தேர்தல் மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்து இடம்­பெ­ற­வுள்ள தேர்­தல்­களில் பொது­ஜன பெர­மு­ன­வுடன் ஒன்று இணைந்து போட்­டி­யிடும்  நோக்கில் 10 அர­சியல் கட்­சிகள் பொது­ஜன பெர­மு­ன­வுடன் புரிந்­து­ணர்வு ஒப்­பந்­தத்தில் கைச்­சாத்­திட்டு உத்­தி­யோ­க­பூர்­வ­மாக இணைந்து கொண்­ட­தாக செய்­திகள் தெரி­விக்­கின்­றன.

கடந்த 28.07.2019இல் இடம்­பெற்ற இப்­பு­ரிந்­து­ணர்வு ஒப்­பந்­தத்தில் அர­சியல் கட்­சி­களும் பாரா­ளு­மன்றில் அங்கம் வகிக்­காத அர­சியல் கட்­சி­களும் இணைந்­துள்­ளன. இதன் பிர­காரம் வடக்கு, கிழக்கு மாகா­ணங்­களை பிர­தி­நி­தித்­து­வப்­ப­டுத்தும் சில தமிழ்க் கட்­சி­களும் தெற்கு சிங்­களக் கட்­சி­களும் கூட்­டணி அமைத்­துள்­ளன. இதில் இலங்கை தொழி­லா ளர் ஐக்­கிய முன்­னணி, தமிழ் ஐக்­கிய சுதந்­திர முன்­னணி, ஈழவர் ஜன­நா­யக முன்­னணி, முஸ்லிம் உலமா கட்­சி­ போன்ற வட­கி­ழக்கு அமைப்­புகள் இணைந்­துள்­ளன. எவ்­வாறு இருந்­த­போ­திலும் பொதுஜன பெரமுனவின் தலைமை ஏற்கும் நிலைக்கு சுதந்திரக் கட்சிக்கோ அல்லது சுதந்திரக் கட்சியை முன்னுரிமைப்படுத்துவதற்கு பொதுஜன பெரமுனவுக்கோ, கெளரவப் பிரச்சினை காணப்படும் நிலையே தொடர்ந்து இடம்பெற்று வருகிறது. இதேவேளை மக்கள் விடுதலை முன்னணி தனிப் பாதையில் பயணிக்க விரும்புவதாகவும் எதிர்வரும் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் பொது வேட்பாளர் ஒருவரை களமிறக்கப் போவதாகவும் செய்திகள் கசிகின்றன.

ஜனாதிபதி வேட்பாளர் குறித்து இன்னமும் தீர்மானிக்கப்படவில்லையென மஹிந்த ராஜபக் ஷ தெரிவித்திருக்கும் நிலையில் எமது பட்டியலில் ஐவர் உள்ளடங்கியுள்ளனர். அவர்களில் ஒருவரே ஜனாதிபதி வேட்பாளராக நியமிக்கப்படுவார். வெற்றியின் நலன் குறித்தும் கருத்திற் கொண்டே வேட்பாளரைத் தெரிவு செய்வேன் என அவர் அறிவித்துள்ளார்.  மைத்திரிபால சிறிசேன, தினேஷ் குணவர்தன, சமல் ராஜபக் ஷ, கோத்தபாய ராஜபக் ஷ, குமார வெல்கம ஆகியோரின் பெயர்கள் சிபார்சு செய்யப்பட்டுள்ளதாகவும் இதில் பொருத்தமான ஒருவர் தெரிவு செய்யப்படுவார் எனவும் மஹிந்த ராஜபக் ஷ அறிவித்திருந்தார். இதேவேளை பிந்திக் கிடைத்த தகவலின் படி எதிர்வரும் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிடவுள்ள முன்னாள் பாதுகாப்பு செயலாளர் கோத்தபாய ராஜபக் ஷவை ஆதரிக்குமாறு தனது கட்சி உறுப்பினர்களிடம் ஜனாதிபதி மைத்திரிபால கோரவுள்ளதாக செய்திகள் கசியும் நிலையில் ஒன்றுக்கொன்று முரணான தகவல்களும் செய்திகளும் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருப்பதையே காணக்கூடியதாகவுள்ளது. இதேவேளை எந்த ஒரு தரப்பினரும் உத்தியோகபூர்வமான ஜனாதிபதி வேட்பாளர் அறிவிப்பை வெளியிடுவதில் ஏன் தயக்கம் காட்டுகிறார்கள் என்பது புரியாத புதிராகவே காணப்படுகிறது.

எவ்வாறு இருப்பினும் கடந்த காலங்களைப் போல அல்லாது எதிர்வரும் ஜனாதிபதித் தேர்தலானது கட்சிகளுக்கிடையிலான பலப்பரீட்சையாக மாத்திரமன்றி இனங்களின் ஆதரவை வசீகரிக்கும் ஒரு தேர்தலாக அமையப்போகிறது என்பதும் சிறுபான்மை இனத்தவரின் ஆதரவுடன் தெரிவு செய்யப்படுவாரா அன்றி சிறுபான்மை சமூகத்தின் ஆதரவு இன்றி தனிப் பேரினவாதத்தின் ஆதரவுடன் தெரிவு செய்யப்படுவாரா என்பதற்கான ஒரு தேர்தலாக அமையப் போகிறதென்பது வெளிப்படையாகத் தெரியும் விடயம்.

- திருமலை நவம்

 

https://www.virakesari.lk/article/62365

Checked
Sun, 08/18/2019 - 09:06
அரசியல் அலசல் Latest Topics
Subscribe to அரசியல் அலசல் feed