அரசியல் அலசல்

ஊடக ஒழுங்குமுறைக்கான வழிமுறைகள், கருத்துச் சுதந்திரத்தையும் விமர்சனங்களையும் தடுப்பதாகவே அமையும்- ஹரினி அமரசூரிய

20 hours 48 minutes ago
ஊடக ஒழுங்குமுறைக்கான வழிமுறைகள், கருத்துச் சுதந்திரத்தையும் விமர்சனங்களையும் தடுப்பதாகவே அமையும்- ஹரினி அமரசூரிய.

 November 27, 2020 8:20 am GMT    

http://athavannews.com/wp-content/uploads/2020/11/Harini-Amarasooriya-.jpg

அரசாங்கத்தின் ஊடக ஒழுங்குமுறைக்கான வழிமுறைகள் என்பது, ஒழுங்குபடுத்துவதல்ல, மாறாக கருத்துச் சுதந்திரத்தையும் விமர்சனங்களையும் தடுப்பதாகவே அமையும் – JVPயின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் கலாநிதி ஹரினி அமரசூரிய 25.11.20 ஆற்றிய வரவு செலவுத்திட்ட உரை – தமிழில் நடராஜா குருபரன்.

“ஊடகத்திற்கான ஒழுங்குமுறை வழிமுறைகளை அறிமுகப்படுத்துவதற்கான அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கை ஆழ்ந்த கவலைக்குரியது, ஏனென்றால் இலங்கையில் வரலாற்று ரீதியாக இந்த அரசாங்கத்தின் மற்றும் அரசாங்கங்களின் நடவடிக்கைகள், அதன் நோக்கங்களை ஒழுங்குபடுத்துவதல்ல, மாறாக முரண்பட்ட கருத்துகளையும், விமர்சனங்களையும் தணிக்கை செய்வதும், தங்கள் அரசியல் எதிரிகளைத் தாக்க தங்கள் சொந்த ஆதரவாளர்களுக்கு இலவசமாகக் கொடுக்கும் உரிமம் ஆகவுமே அமைகிறது.

ஒழுங்கு என்ற போர்வையில், அரசாங்கம் என்ன செய்ய முற்படுகிறது என்பது முக்கியமானது. உண்மையில் கருத்து வேறுபாட்டையும் விமர்சனத்தையும் அடக்குவதென்பதே எங்கள் அனுபவமாக இருக்கிறது. குறிப்பாக ஊடகங்களை ‘ஒழுங்குபடுத்த’ விரும்புவதாக அரசாங்கம் கூறும்போது. இந்த அரசாங்கத்தில் பல சக்திவாய்ந்த பதவிகளை வகிக்கிப்பவர்கள், காணாமல் போதல், அச்சுறுத்தல் மற்றும் ஊடகவியலாளர்களின் மரணங்களுடன் தொடர்புடையவர்கள் என்ற உண்மையை நாம் புறக்கணிக்க முடியாது” என கடந்த நவம்பர் 25ல், நாடாளுமன்றில் ஆற்றிய வரவு செலவுத் தட்ட உரையில் JVPயின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஹரினி அமரசூரிய தெரிவித்துள்ளார்.

வெகுஜன ஊடகங்கள் மக்களின் சமூக மற்றும் அரசியல் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கிய பங்கைக் கொண்டுள்ளன. ஒவ்வொரு சமூகத்திலும் ஊடகங்களின் தரம் – சுதந்திரம் மற்றும் சுதந்திரத்தின் அளவு பெரும்பாலும் அந்த சமூகங்களின் ஜனநாயகத்தின் தரத்தின் குறிகாட்டிகளாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றன.  இதேவேளை இந்த சூழலில், உண்மை, புறநிலை, சுயாதீனம் மற்றும் நெறிமுறை என்பவற்றின் அர்த்தம் என்ன? என நம்மை நாமே கேள்விக்கு உட்படுத்த வேண்டும். மிக முக்கியமாக, இந்த சூழலில் உண்மை, புறநிலை, சுயாதீனம் மற்றும் நெறிமுறை எது என்பதை நாம் எவ்வாறு மதிப்பிடுகிறோம்? இன்று எமக்கு கிடைக்கும் பெருமளவிலான பலதரப்பட்ட குரல்கள், கருத்துகள் மற்றும் முன்னோக்கிய பார்வைகளின் பெறுமதி என்ன? ஒருவரை பொறுப்புக்கூற வைத்தல் மற்றும் துஷ்பிரயோகம், கொடுமைப்படுத்துதல் ஆகியவற்றை எவ்வாறு வேறுபடுத்துகிறோம்? இவை உலகெங்கிலும் உள்ள சமூகங்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளாக அமைகின்றன.

“ஊடகத்திற்கு இரண்டு செயல்பாடுகள் உள்ளன; ஒன்று கண்காணிப்பாளராக தொழிற்படல் – அரசியல் முடிவுகளை எடுக்கும் திறனை கொண்ட குடிமக்களுக்கு அரசியல் ரீதியான பொருத்தமான தகவல்களை வழங்குதல். இரண்டாவதாக அந்த சமூகத்தில் உள்ள கருத்துக்களின் பன்முகத்தன்மையைக் குறிக்கும் பொதுமன்றமாக சேவை செய்தல். அச்சு, வானொலி மற்றும் தொலைக்காட்சி என்பன பாரம்பரிய ஊடகங்களாக விளங்குகின்றன. ஆனால் இன்று, இணையம் மற்றும் டிஜிட்டல் மீடியா தளங்கள் ஒரு கண்காணிப்பு அமைப்புகளாவும், வேறு எந்த வகை ஊடகங்களையும்விட பொதுமன்றமாகவும் மிகவும் செல்வாக்கு செலுத்துகின்றன.

டிஜிட்டல் மீடியாவின் தோற்றம் என்பது ஊடகங்களின் கட்டமைப்பை மிகவும் ஜனநாயகமாகிவிட்டது எனக் கூறலாம். இன்று, ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் ஒரு ஊடகவியலாளராக இருக்கும் திறன் உருவாகியுள்ளது. நாம் அனைவரும் செய்திகளை உருவாக்க, செய்திகளைப் பகிர, செய்திகள் குறித்து கருத்துத் தெரிவிக்க, விவாதங்களில் ஈடுபடமுடிகிறது, இவையாவும் மிகப் பெரியளவிலான பார்வையாளர்களை மிக விரைவாக சென்றடைகிறது. இதனால் அதிகாரத்தில் இருக்கும் பிரபல்யமானவர்கள் முன்பை விட அதிக ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்படுகின்றனர்.

ஒரு கண்ணோட்டத்தில் இது மிகவும் சிறந்தது – இது பலவகைப்பட்ட குரல்களினதும், முன்னோக்கு பார்வைகளதும் விரிவாக்கத்தை வெளிப்படுத்த உதவுகிறது. இது எப்போதும் ஒரு நல்ல விடயமாகவும், விமர்சனங்களுக்கான பெரு வெளியை ஏற்படுத்துவதாகவும், பொது பொறுப்புக்கூறலுக்கான அம்சமாகவும் விளங்குகிறது.

இலங்கை குடிமக்கள் மிகவும் அரசியல் கல்வியறிவு பெற்றவர்கள். அவர்கள் அரசியல் கருத்துக்கள் குறித்து விவாதிக்க அவற்றில் ஈடுபடுவதற்கான சுதந்திரத்தைத் தடுக்க முயற்சிக்கும் எந்தவொரு ஒழுங்குமுறை பொறிமுறையும் நமது ஜனநாயக விழுமியங்களுக்கு மிகவும் தீங்கு விளைவிக்கும். இதேவேளை பாரம்பரிய ஊடகங்களை விடவும் ஆபத்தான டிஜிட்டல் மீடியா தளங்கள் எவ்வாறு தகவல்களை சிதைக்கின்றன, வெறுக்கத்தக்க பேச்சுக்களை பரப்புகின்றன என்பதில் நியாயமான அக்கறை இருந்தாலும், ஒழுங்குமுறை வழிமுறைகளை அறிமுகப்படுத்துவதற்கான அரசாங்கத்தின் இந்த நடவடிக்கை ஆழ்ந்த கவலைக்குரியது, கருத்துச் சுதந்திரத்தை உறுதிப்படுத்துதல், தகவல் அறியும் உரிமையை பேணுதல், நாட்டின் குடிமக்களை தவறான தகவல்களிலிருந்து பாதுகாத்தல், ‘போலி செய்திகள்’ மற்றும் தகவல்களை வேண்டுமென்றே சிதைப்பது ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான போராட்டம் தொடர்கிறது. சமூக ஊடக வலைத் தளங்கள் உள்ளிட்ட ஊடக நிறுவனங்கள் லாபக் கொள்கையில் செயல்படும்போது இது மிகவும் சவாலானதாகிவிட்டது என்பது இரகசியமல்ல. சமீபத்திய காலங்களில், உலகளவில் மற்றும் இலங்கையில், டிஜிட்டல் தளங்கள், குறிப்பாக சமூக ஊடகங்கள் தேர்தல் முடிவுகளில் எந்த அளவிற்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதற்கு பல எடுத்துக்காட்டுகள் உள்ளன – எப்போதும் நல்ல வழிகளை கொண்டு இருப்பவை அல்ல. குறிப்பிட்ட நலன்களுக்கு சேவை செய்வதற்கும், வெறுப்பு மற்றும் வன்முறையை மிக விரைவாக அணிதிரட்டுவதற்கும் சமூக ஊடகங்களை எவ்வாறு கையாள முடியும் என்பதை நாங்கள் கவனித்திருக்கிறோம். உலகளவில், ஜனநாயக செயல்முறைகள் மற்றும் நிறுவனங்கள் மீது இவற்றின் தாக்கம் காரணமாக, பேஸ்புக் மற்றும் கூகிள் போன்ற சில நிறுவனங்கள் இணையத்தின் மீது ஏற்படுத்தி உள்ள செல்வாக்கை முறித்துக்கொள்வதற்கான அழைப்புக்கள் விடுக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆயினும்கூட, ஊடக ஒழுங்குமுறை மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய விடயமாகும், ஏனெனில் இது கருத்துச் சுதந்திரம் மற்றும் தகவல் அறியும் உரிமையுடன் மிக நெருக்கமாக பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒழுங்குமுறைக்கான அரசாங்க முயற்சிகள் குறிப்பிட்ட சந்தேகத்துடன் பார்க்கப்படுகின்றன. இலங்கை அரசாங்கங்களுக்கு பொதுவாக ஊடகங்களைக் கையாள்வதில் நற்பெயர் இல்லை என்பது நிதர்சனம். உண்மையில், கடந்த பல தசாப்தங்களாக பல்வேறு கட்டங்களில் இந்த துறையில் பணிபுரிபவர்களுக்கு இலங்கை மிகவும் ஆபத்தான நாடாக கருதப்பட்டது. காணாமல் போன, கொல்லப்பட்ட, அச்சுறுத்தப்பட்ட, மிரட்டப்பட்ட மற்றும் நாட்டை விட்டு வெளியேற நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட ஊடக பணியாளர்களின் பட்டியல் மிக நீளமானது. இது குறித்து அடுத்தடுத்த அரசாங்கங்கள் மீது கடுமையான குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்டள்ளன. இந்த வழக்குகளில் பெரும்பாலானவை தீர்க்கப்படாமலும், பெரும்பாலும் மறக்கப்பட்டவையாகவும் இருக்கின்றன. உதாரணமாக லசந்த விக்ரமதுங்கா போன்றவர்களின் நன்கு அறியப்பட்ட சில வழக்குகளை விசாரிக்கும் அதிகாரிகள் இன்று வேட்டையாடப்படுவதாக உணர்கிறார்கள். இதன் விளைவாக, இந்த வழக்குகள் இப்போது எந்த முன்னேற்றமும் இல்லாமல் சிக்கியுள்ளன. இத்தகைய நிலைமை ஒரு சுதந்திரமானதும், சுயாதீனமானதுமான ஊடகத்தைப் பாதுகாப்பதில் அரசாங்கத்தின் பங்கு குறித்த நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தவில்லை.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, அரசாங்கங்கள் ஊடகங்களை தங்கள் எதிரியாகக் கருதுகின்றன. அதனால் அவற்றை அச்சுறுத்தவும், கட்டுப்படுத்துவதற்கும் முனைகின்றன. அல்லது அவர்களின் பிரச்சார இயந்திரமாக கையாள முற்படுகின்றன.

இதேவேளை அரசுக்கு சொந்தமான அல்லது தனிப்பட்ட எங்கள் பாரம்பரிய ஊடகங்கள் குறிப்பிட்ட அரசியல் நிகழ்ச்சி நிரல்களை ஊக்குவிப்பதனை நோக்காக கொண்டு செயற்படுவதாக அறியப்படும் சூழ்நிலையையும் நாங்கள் கையாள வேண்டும்.

இலங்கையில் உள்ள பெரும்பாலான ஊடக நிறுவனங்கள் தனிநபர்கள் அல்லது பிரதான அரசியல் கட்சிகளுடன் நெருக்கமாக தொடர்புடைய குடும்பங்களுக்கு சொந்தமானவை. அதிகாரத்தில் உள்ள அரசாங்கங்கள் பொதுவாக அரசுக்கு சொந்தமான ஊடகங்களை தங்கள் பிரச்சார இயந்திரமாக கருதுகின்றன. தனியார் ஊடகங்கள் பிரதான அரசியல் கட்சிகளுடன் நெருக்கமாக இணைந்திருப்பதால், அதிகாரத்தில் உள்ள அரசாங்கங்களும் அவற்றின் சார்பாக பல தனியார் ஊடக அமைப்புகளைக் கொண்டுள்ளன. இதன் விளைவாக, இலங்கையில் உண்மையானதும், சுதந்திரமானதுமான பாரம்பரிய ஊடக நிறுவனங்கள் அதாவது அச்சு, வானொலி, தொலைக்காட்சிகள் மிகச் சிறிய அளவிலேயே காணப்படுகின்றன. அவை பிழைப்பதற்காக போராடுகின்றன. இதன் பொருள் என்னவென்றால், ஊடகங்கள் ஒரு கண்காணிப்பு அமைப்பாகவும், மாறுபட்ட கருத்துக்களை வெளிப்படுத்துவதற்கான ஒரு பொது மன்றமாகவும் செயற்படுவதற்கு கடுமையான சமரசங்களை செய்துகொள்கின்றன.

இதனால் ஊடகங்களில் பெரும் நம்பிக்கையீனம் ஏற்பட்டுள்ளது. – ஏனென்றால் ஒவ்வொரு நிறுவனமும் வணிக நலன்களுடன் பிணைக்கப்பட்ட ஓர் அரசியல் நிகழ்ச்சி நிரலுடன் மிகவும் அப்பட்டமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன. ஊடக அதிபதிகள் (Media moguls), அரசியல்வாதிகள் மீது அதிக அதிகாரம் செலுத்துகிறார்கள், இது ஜனநாயக செயல்முறைகளுக்கு நல்லதல்ல. இலங்கையில் இதை நாம் மிகத் தெளிவாகக் காண்கிறோம் – அங்கு வணிகமும் அரசியல் ஆர்வமும் மிக நெருக்கமாக பிணைக்கப்பட்டுள்ளன. அதிகாரத்தில் உள்ளவர்கள் உட்பட பல தற்போதைய பிரபலமான அரசியல் பிரமுகர்கள், ஊடகங்களால் கவனமாக உருவாக்கப்பட்டு வளர்க்கப்படுகிறார்கள்; அவர்களின் உருவங்கள் கட்டியமைக்கப்பட்டு, ஊக்குவிக்கப்பட்டு பாதுகாக்கப்படுகின்றன. பாரம்பரிய ஊடக நிறுவனங்கள் ஒரு முக்கியமான இடத்தை மக்கள் மற்றும் அவர்கள் ஊக்குவிக்கும் காரணங்களுடன் ஈடுபட அனுமதிக்காது. எனவே, சில வழிகளில், டிஜிட்டல் மீடியா தளங்கள், எவ்வளவு சர்ச்சைக்குரியவையாகவும், நான் முன்னர் குறிப்பிட்ட அனைத்து கவலைகளைக் கொண்டிருந்தபோதிலும், மாற்று மற்றும் விமர்சன முன்னோக்குகளை வழங்குவதில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாக உள்ளன.

http://athavannews.com/wp-content/uploads/2020/11/Harini-Amarasooriya1-428x241.jpg

இந்த சூழலில், நவம்பர் 21 ஆம் தேதி நடைபெற்ற வெகுஜன ஊடகங்களுக்கான ஆலோசனைக் குழுக்கூட்டத்தில் வெகுஜன ஊடகங்களுக்கான அமைச்சர் ஒரு வலைத்தள ஒழுங்குமுறை பொறிமுறை (regulatory mechanism) அடுத்த இரண்டு வாரங்களுக்குள் செயல்படுத்தப்படும் என அறிவித்ததாக, நாடாளுமன்ற இணையத்தளத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தத் திட்டத்தை நாங்கள் தீவிரமாக பரிசீலிக்க வேண்டும்.

அத்தகைய முக்கியமானதும் அவசியமானதுமான ஒழுங்குமுறை பொறிமுறையை இரண்டு வாரங்களுக்குள் நிறுவ முடியுமா? குழுவில் கலந்துகொண்ட உறுப்பினர்கள் சமீபத்தில் சிங்கப்பூரில் நிறைவேற்றப்பட்ட சட்டத்தைப் பற்றிய குறிப்புகளையும் இலங்கையில் வலைத்தளங்கள் பின்பற்றக்கூடியவற்றிற்கு எடுத்துக்காட்டுகளாகக் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

இப்போது, இலங்கை பின்பற்றுவதற்கான ‘மொடலாக’ சிங்கப்பூர் காட்டப்படுவது மிகவும் பொதுவானதாகிவிட்டது. நாம் அவ்வற்றைப் பின்பற்றும்போது, மிகவும் கட்டுப்பாடுகளையும், இறுக்கங்களையும் கொண்ட நாடு என்ற உண்மையை நாம் அவதானிக்க வேண்டும். கருத்து வேறுபாடு மற்றும் எதிர்ப்புகளை வெளிப்படுத்துவதற்கான வெளிகள் ஜனநாயகத்திற்கு மிகவும் அவசியமானவை இவற்றைக் கட்டுப்படுத்துவதனை பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது.

அண்மையில், ஒரு பொலிஸ் நிலையத்திற்கு வெளியே புன்னகை முகத்துடன் “சட்டவிரோத சட்டசபை’ (‘unlawful assembly’) என்ற ஒரு வாசகத்தை வைத்திருந்த ஒரு நபர் கைது செய்யப்பட்டதாக செய்தி வெளியாகியது. குறிப்பாக சிங்கப்பூரில் இணைய சுதந்திரம் மட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது மற்றும் அரசாங்கத்திற்கு தணிக்கை செய்வதற்கான உயர் அதிகாரங்கள் உள்ளன. இது விமர்சனங்களையும் எதிர்ப்புக் கருத்துக்களையும் தடுக்கப் பயன்படுகிறது. இதைத்தான் நாம் ஏற்படுத்த விரும்புகிறோமா? நான் அப்படி நினைக்கவில்லை – இலங்கை குடிமக்கள் மிகவும் அரசியல் கல்வியறிவு பெற்றவர்கள் மற்றும் அரசியல் கருத்துக்களுடன் விவாதிக்க மற்றும் ஈடுபடுவதற்கான சுதந்திரத்தைத் தடுக்க முயற்சிக்கும் எந்தவொரு ஒழுங்குமுறை பொறிமுறையும் நமது ஜனநாயக இடத்திற்கு மிகவும் தீங்கு விளைவிக்கும்.

உதாரணமாக, நம்மில் பலர் சமூக ஊடக வலைத் தளங்களின் ‘போலி இடுகைகளுக்கு’ பலியாகியுள்ளோம். எனது சக ஊழியர்கள் பலர் இது தொடர்பாக சிஐடியிடம் முறைப்பாடுகள் அளித்துள்ளனர். ஏனெனில் ஜேவிபி மற்றும் என்.பி.பி உறுப்பினர்கள், தொடர்ந்து சமூக ஊடகங்களின் போலி இடுகைகளுக்கு இலக்காக்கப்பட்டுள்ளனர். இந்த முறைப்பாடுகள் எதுவும் திருப்திகரமாக விசாரிக்கப்படவில்லை. ஆயினும், சமூக ஊடக வர்ணனையாளர் ராம்ஸி ரசீக் ஐ.சி.சி.பி.ஆர் மற்றும் கணினி குற்றச் சட்டத்தின் கீழ் கைதுசெய்யப்பட்டார். அவர் அச்சுறுத்தல்களுக்கு இலக்காக இருந்தபோதிலும், பாதுகாப்புக் கோரி பொலீஸ் முறைப்பாடு அளித்தார். கடுமையான மருத்துவ சிக்கல்கள் இருந்தபோதிலும், 5 மாதங்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்ட பின்னர் அவர் பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டார்.

COVID-19 இன் முதலாவது வது சுழற்சியின்போது, பொலிஸ் தவறான அல்லது தீங்கிழைக்கும் தகவல்களை பரப்புவதற்கு எதிராக ஊடகங்களை எச்சரித்தது – இதில் அரசாங்க அதிகாரிகள் மீதான எந்தவொரு விமர்சனமும் அடங்கும். அரசாங்க அதிகாரிகளை விமர்சித்ததற்காக மக்கள் அல்லது அமைப்புகள் மீது வழக்குத் தொடர எந்த உண்மையான சட்ட அடிப்படையும் இல்லை என்பது உண்மை. இந்த அச்சுறுத்தல் விடுக்கப்பட்டமை குறித்து மக்கள் தீவிரமாக கவனத்தில் எடுத்துக்கொண்டனர்.

சுவிஸ் தூதரகத்தின் ஊழியர்களில் ஒருவர் கடத்தப்பட சம்பவத்துடன் தொடர்புபட்டதாக சண்டே ஒப்சர்வரின் முன்னாள் ஆசிரியர் தரிஷா பஸ்டியன்ஸ், பெரும் துன்புறுத்தல்களை எதிர்கொண்டார். ஒரு படத்தை பேஸ்புக்கில் பகிர்ந்ததற்காக, மிக சமீபத்தில் ஒருவர், சிஐடியால் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டார். சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகள் குறித்து முறைப்பாடுகள் அளிக்கும் ஊடகவியலாளர்கள் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகியுள்ளனர். காடழிப்பு பிரச்சினை குறித்து முறையிட்டபோது முல்லைத்தீவில் இரண்டு ஊடகவியலாளர்கள் தாக்கப்பட்டனர். அரசாங்கம் ஊடக பாஸ் வழங்கும்போது தேவையற்ற தகவல்கள் கேட்கப்படுவதாகவும், பாஸ் வழங்கும்போது கட்டுப்பாடுகள் குறித்து அரசாங்கம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது என்றும் ஊடகர்கள் செய்தி வெளியிட்டுள்ளனர். அரசாங்கக் கொள்கையையோ அல்லது அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களையோ விமர்சிப்பது துரோகச் செயல் என்றும், அத்தகைய நபர்கள் ‘பயங்கரவாதிகளுக்கு’ இணையானவர்கள் என்றும் வலியுறுத்துவது ஊடகவியலாளர்களை மோசமாக பாதிக்கும், தண்டனையற்ற கலாச்சாரத்தை உருவாக்குகிறது. ஒட்டுமொத்தமாக, அச்சம் மற்றும் மிரட்டல் சூழல் காரணமாக ஊடகவியலாளர்கள் சுய தணிக்கையை அதிகரிப்பதாக தெரிவித்துள்ளனர்.

குறிப்பாக கவலைக்குரிய விஷயம் என்னவென்றால், ஊடக ஒழுங்குமுறைக்கு வரும்போது அரசாங்கம் இரட்டை நிலைப்பாட்டைப் பின்பற்றுகிறது – குறிப்பாக ‘போலி செய்திகள்’ பற்றிய விசாரணைகள். அதாவது அரசாங்கத்தின் மீதான போலியான விமர்சனங்கள், போலி செய்திகளை வெளியிடல், பிறழ்தல் மற்றும் தீமையை ஏற்படுத்தல் என விளக்கப்படுகின்றன. இவற்றுக்கு எதிராக உடனடி நடவடிக்கை எடுக்கப்படுகிறது.

அதேசமயம் அரசாங்கத்தை விமர்சிப்பவர்களையும் எதிர்க்கட்சியினரைப்பற்றியும் அரசாங்க சார்பு ஊடகங்கள், என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லவோ செய்யவோ அனுமதிக்கப்படுகின்றன. ஆகவே, ஊடகங்கள் ‘ஒழுங்குபடுத்தப்பட வேண்டும்’ என்று அரசாங்கம் கூறுவதில் நியாயமான அச்சங்கள் உள்ளனவா என்பதனை நோக்க வேண்டும். ஏனெனில் எங்கள் அனுபவம் என்னவென்றால், ‘ஒழுங்குமுறை’ என்ற போர்வையில், அரசாங்கம் செய்ய முற்படுவது உண்மையில் கருத்து வேறுபாட்டையும் விமர்சனத்தையும் அடக்குவதாகும்.

எந்த நேரத்திலும் இந்த அரசாங்கம் விமர்சனத்தையும் எதிர்ப்பையும் சகித்துக்கொள்வதாகக் காட்டவில்லை – மாறாக விமர்சனத்தின் எதிர்வினையாக மிகுந்த தற்காப்பும் ஆக்ரோஷமும் வெளிப்படுகின்றன. அது கருத்துச்சுதந்திரத்திற்கு உகந்ததல்ல. நெறிமுறைகளில் சகிப்புத்தன்மையும் ஒன்றாகும் என்பது கவனிக்கத்தக்கது. எனவே இரண்டு வாரங்களுக்குள் வலைத்தளங்களுக்கான ஒழுங்குமுறை பொறிமுறையை நிறுவுவதற்கான அரசாங்கத்தின் நோக்கம் உண்மையிலேயே கவலை அளிக்கிறது. அத்தகைய நடவடிக்கை எதிர்பார்க்கப்பட்டால், குறைந்தபட்சம், சம்பந்தப்பட்ட அனைவரின் கருத்துக்களையும் பெற அரசாங்கம் ஓர் ஆலோசனை நடவடிக்கையில் ஈடுபடவேண்டும்

மேலும், பொறுப்பான, நெறிமுறையின்பாற்பட்ட ஊடக நடைமுறையை ஊக்குவிப்பதே அரசாங்கத்தின் நோக்கம் என்றால் – அது ஊடக அமைப்புகளின் சுதந்திரத்தை செயல்படுத்துவதில் ஆரம்பிக்க வேண்டும். தனியாருக்குச் சொந்தமான ஊடக அமைப்புகளுக்கு அவ்வாறு செய்ய முடியாவிட்டாலும் – அது அரசுக்கு சொந்தமான ஊடகங்களின் தரத்தை உருவாக்க முடியும்.

ஊடகவியலாளர்களின் தொழில் மேம்பாட்டுக்கான இராஜாங்க அமைச்சும் உள்ளது. நிச்சயமாக, இது தபால் சேவைகளுக்கான அமைச்சுடன் இணைந்ததாகும். எனவே பத்திரிகையாளர்களின் தொழில் வளர்ச்சிக்கு பட்ஜெட் ஒதுக்கீட்டின் எந்த பகுதி செலவிடப்படும் என்பது தெளிவாக இல்லை, அல்லது ஊடகவியலாளர்களிடையே நிபுணத்துவத்தை வலுப்படுத்த என்ன திட்டங்கள் உள்ளன என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. ஆயினும்கூட, இது ஒரு மிக முக்கியமான பகுதி மற்றும் ஊடகத்தின் தரத்தை மேம்படுத்துவதில் தீவிரமாக இருந்தால் அரசாங்கத்தால் செய்யக்கூடியது அதிகம். பத்திரிகை மற்றும் ஊடகங்களில் ஆர்வமுள்ள பல இளைஞர்கள் உள்ளனர். ஆனால் பல்வேறு காரணங்களால் அவர்கள் இதனை ஒரு தீவிரமான வாழ்க்கைப் பாதையாகப் பார்க்கவில்லை – இந்தத் துறையில் தொழில் வாய்ப்பு குறைவும் பாதுகாப்பின்மையும் காணப்படுகின்றன. இலங்கையின் ஊடகவியலாளர்கள் அச்சம் மற்றும் மிரட்டல் கலாச்சாரத்துடன் போராட வேண்டியவர்களாகவும், அவற்றுடன் இணைந்திருப்பதாலும், எத்தனை பேர் இதை ஒரு சாத்தியமான வாழ்க்கையாக கருதுவார்கள்?

முடிவில், சிக்கலான ஊடக வெளியில், ஊடக நெறிமுறைகள் மற்றும் தொழில்முறை குறித்த பாரிய அளவிலான, வலுவான உரையாடல் அவசரமாகத் தேவைப்படுகிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் இன்று நாம் காண்பது ஊடகங்களின் தரத்தை மேம்படுத்துவதற்கான உண்மையான விருப்பத்தை அல்ல. அல்லது ஊடக தளங்களில் மாற்றங்களின் விளைவாக வெளிவரும் உண்மையான பிரச்சினைகளைக் கையாள்வது பற்றி அல்ல. மாறாக, கருத்து சுதந்திரத்தை குறைப்பதற்கான முயற்சிகள், அரசாங்க சார்பு ஊடக நிறுவனங்கள் மற்றும் நபர்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் விமர்சனக் குரல்களை அச்சுறுத்தும் மற்றும் துன்புறுத்தும் சூழல், ஆகியவற்றையே நாம் காண்கிறோம். அதன் பிரபலமான ஆணையைப் பற்றி தொடர்ந்து பேசும் அரசாங்கத்தில் இது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது – ஏனென்றால் உண்மையில் அதன் புகழ் மற்றும் நியாயத்தன்மை, குறித்த பாதுகாப்பின்மை பற்றிய ஆழமான உணர்வையே பிரதிபலிக்கிறது.

– தமிழில் நடராஜா குருபரன். –

ஊடக ஒழுங்குமுறைக்கான வழிமுறைகள், கருத்துச் சுதந்திரத்தையும் விமர்சனங்களையும் தடுப்பதாகவே அமையும்- ஹரினி அமரசூரிய. | Athavan News

குரல் கொடுக்க வந்தவர்கள் விலைப்போகும் அவலம்

1 day 20 hours ago
குரல் கொடுக்க வந்தவர்கள் விலைப்போகும் அவலம்  

 

-எம்.எஸ்.எம். ஐயூப்  

நாட்டில் இன ரீதியான அரசியல் கட்சிகளுக்கு எதிராக, கடந்த காலத்தில் எழுந்த எதிர்ப்பை, சிறுபான்மையினர் எதிர்த்து வந்தனர். ஆயினும், முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகள் சிலரின் போக்கால், முஸ்லிம்களிலும் சிலர், இன ரீதியான கட்சிகளை விரைவில் எதிர்க்கக் கூடும் போல் தான் தெரிகிறது.  

இன ரீதியான கட்சிகளை, பெரும்பான்மை மக்களே பொதுவாக எதிர்க்கிறார்கள். ஆனால், சிங்கள இனத்தைக் குறிக்கும் பெயரிலான கட்சிகளை, அவர்கள் எதிர்க்கவில்லை. தமிழ், முஸ்லிம் இனங்களைக் குறிக்கும் பெயருடைய கட்சிகளையே அவர்கள் எதிர்க்கிறார்கள்.   

2019 ஏப்ரல் 21 ஆம் திகதி, உயிர்த்த ஞாயிறு தினத்தன்று முஸ்லிம் பெயருடைய பயங்கரவாதிகள் சிலர், மூன்று கிறிஸ்தவ தேவாலயங்களையும் மூன்று உல்லாசப் பிரயாண ஹோட்டல்களையும் தாக்கி, 250க்கும் மேற்பட்டோரைக் கொன்றனர். 

இதையடுத்து, நாட்டில் முஸ்லிம் தீவிரவாதம் வளர்வதற்கான காரணங்களில் ஒன்றாக, முஸ்லிம்கள் அரசியல் ரீதியாகப் பிரிந்து செயற்படுவதைப் பலரும் சுட்டிக் காட்டினர். இதைத் தொடர்ந்து, இன ரீதியான அரசியல் கட்சிகளுக்கு எதிரானவர்களின் குறி, முஸ்லிம் கட்சிகளாகவே இருந்து வருகிறது.  

முஸ்லிம்கள் பொதுவாக, இந்த எதிர்ப்பை எதிர்த்து வந்த போதிலும், அண்மைக் காலமாக சில முஸ்லிம்களும், “இனி மேலும் முஸ்லிம் அரசியல் கட்சிகள் தேவையா” என்ற கேள்வியை எழுப்பி வருகின்றனர். கலாநிதி அமீர் அலி, அண்மையில் எழுதியிருந்த கட்டுரையொன்றில், ‘முஸ்லிம் அரசியல் கட்சிகளைக் கலைத்துவிட வேண்டும்’ எனக் குறிப்பிட்டிருந்தார்.  

கடந்த ஒக்டோபர் 22ஆம் திகதி, அரசமைப்பின் 20ஆவது திருத்தச் சட்டமூலத்தை ஆதரித்து, ஐக்கிய மக்கள் சக்தியின் கீழ் போட்டியிட்டு, நாடாளுமன்றத்துக்குத் தெரிவான ஆறு முஸ்லிம் எம்.பிக்கள் வாக்களித்ததை அடுத்து, முஸ்லிம் அரசியல் கட்சிகள் தேவையா என்ற கேள்வி மீண்டும் எழுகிறது. 

20ஆவது திருத்தச் சட்டம் ஏற்றுக் கொள்ளப்படக் கூடியதா, இல்லையா என்பதை விட, இந்த ஆறு எம்.பிக்களும் ‘விலைபோனார்களோ’ என்ற ஆதங்கமே, முஸ்லிம் அரசியல் கட்சிகளே வேண்டாம் என்ற நிலைக்கு, சிலரைத் தள்ளிவிட்டுள்ளது.  

கட்சி தாவலும் மக்களின் ஆணைக்குத் துரோகம் செய்தலும் குறிப்பிட்ட ஒரு சமூகத்தின் இலட்சணமல்ல. குறித்த 20ஆவது திருத்தச் சட்டமூலத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டாலும், தம்மைத் தெரிவு செய்த மக்களின் விருப்பத்துக்கு மாறாக, ஒரு சிங்களவரும் ஒரு தமிழரும் ஆறு முஸ்லிம்களும் என, நாட்டின் மூன்று பிரதான இனங்களையும் சேர்ந்த எம்.பிக்கள், அதற்கு ஆதரவாக வாக்களித்துள்ளனர். ஆனால், முஸ்லிம்கள் என்றால் ‘தொப்பி பிரட்டிகள்’ என்றதொரு கருத்து, நீண்ட காலமாகப் பெரும்பான்மை இனத்தவர்கள் மத்தியில் இருக்கிறது. அதைத்தான், இப்போது அவர்கள் தூக்கிப்பிடிக்கிறார்கள்.   

முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகள், சமயத்தை முன்நிறுத்தியே அரசியலில் ஈடுபடுகிறார்கள். அவ்வாறு இருக்க, பணத்துக்கோ பதவிகளுக்கோ ஆசைப்பட்டு அல்லது, அச்சுறுத்தல்களுக்கு அடிபணிந்து, தமக்கு வாக்களித்த மக்களின் விருப்பத்துக்கு மாறாகச் செயற்படுவதை, எவ்வாறு நியாயப்படுத்தப் போகிறார்கள்?  

ஏனைய இனத்தவர்கள் கட்சி மாறுவதும் மாறி மாறி பிரதான கட்சிகளுடன் சேர்வதும் இதற்கு முன்னர் இடம்பெற்றுள்ளன. ஆனால், முஸ்லிம் கட்சிகளும் மலையக மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸூம் கூட்டணி அமைத்து, ஆட்சி மாற்றங்களை ஏற்படுத்தி இருப்பதால், அக்கட்சிகள் பெரும்பான்மை மக்கள் மத்தியில் பேசு பொருளாகியுள்ளன. அவ்வாறு, பேசு பொருளாகும் எந்தவொரு சந்தர்ப்பத்திலும், அக்கட்சிகள் அம்மக்களால் கேவலமாகப் பேசப்படுகின்றனவே அல்லாமல், ஒரு போதும் பாராட்டப்படுவதில்லை.   

முஸ்லிம் கட்சிகள், மாறி மாறி பிரதான கட்சிகளுடன் கூட்டணி அமைத்து, அரசாங்கத்தில் அங்கம் வகிப்பதை, முஸ்லிம்கள் முன்னர் குற்றமாகக் கருதியதில்லை. ஏனெனில், அவ்வாறு கூட்டணி அமைக்கும் முஸ்லிம் கட்சிகளுக்கும் அமைச்சுப் பதவிகள் கிடைக்கின்றன. முஸ்லிம்கள் அமைச்சர்களாக நியமிக்கப்படுவதை, அவர்கள் வரவேற்றார்கள். 

ஆனால், மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவின் கடந்த ஆட்சிக்குப் பின்னர், இந்த நிலை மாறியிருக்கிறது. இப்போது, ராஜபக்‌ஷக்களின் ஆட்சியில், முஸ்லிம் கட்சிகள் அமைச்சுப் பதவிகளை ஏற்பதை, பெரும்பாலான முஸ்லிம்கள் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.   

மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவின் கடந்த ஆட்சியில், பேரினவாதக் குழுக்கள் பல்வேறு குற்றச்சாட்டுக்களை முன்வைத்து, முஸ்லிம்களை இம்சித்தும் அவமானப்படுத்தியும் ஆத்திரமூட்டியும் வந்தமையும் ராஜபக்‌ஷர்கள் அந்தக் குழுக்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புகளை வைத்திருந்தமையுமே அதற்குக் காரணமாகும். 

இத்தகைய அவமானங்களையும் இம்சைகளையும், பொது பல சேனா அமைப்பே 2012ஆம் ஆண்டு முதலில் ஆரம்பித்தது. அக்காலத்தில், அவ்வமைப்பு காலியில் ஓர் அலுவலகத்தைத் திறந்தபோது, அவ்வைபவத்தின் பிரதம அதிதியாக கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவே கலந்து கொண்டார்.   

ஆயினும், முஸ்லிம்களுக்கும் ராஜபக்‌ஷர்களுக்கும் இடையிலான விரிசல், கடந்த அரசாங்க காலத்தில் படிப்படியாக மறக்கப்பட்டு வந்தது. அந்த நிலையில், 2018ஆம் ஆண்டு பெப்ரவரி மாதம் நடைபெற்ற உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தலில், ஸ்ரீ லங்கா பொதுஜன பெரமுன அமோக வெற்றியீட்டியது. இதையடுத்து, முஸ்லிம்கள் பழையவற்றை மறந்து, ராஜபக்‌ஷர்கள் பக்கம் சாயும் போக்குக் காணப்பட்டது. 

எனினும், அடுத்த மாதமே கண்டி, திகனப் பகுதியில் முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான கலவரங்கள் ஆரம்பிக்கப்பட்டன. அவற்றில், அமித் வீரசிங்க போன்ற பொதுஜன பெரமுனவின் ஆதரவாளர்கள், வெளிப்படையாகக் கலந்து கொண்டனர்.   

உயிர்த்த ஞாயிறு பயங்கரவாதத் தாக்குதலை அடுத்து, முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக மிக மோசமான பிரசாரப் போரொன்று முடுக்கிவிடப்பட்டது. அதில், முன்னின்று செயற்பட்டவர்கள் ஸ்ரீ லங்கா பொதுஜன பெரமுனவின் அரசியல்வாதிகளும் அப்பெரமுனவை ஆதரிக்கும் ஊடகங்களும் ஆகும். எனவேதான், ஸ்ரீ லங்கா பொதுஜன பெரமுனவை நெருங்கவும் முஸ்லிம்கள் தயங்குகிறார்கள்.   

போதாக்குறைக்கு, கொரோனா வைரஸ் தொற்றால் உயிரிழக்கும் முஸ்லிம்களின் ஜனாஸாக்களை அடக்கம் செய்யாது, தகனம் செய்வதற்கு அரசாங்கம் எடுத்த முடிவும், அரசியல் நோக்கம் கொண்டது என்பது எல்லோருக்கும் விளங்கும் விடயமாக இருக்கிறது. 

இந்தப் பின்னணியில், ஆறு முஸ்லிம் எம்.பிக்கள் ஸ்ரீ லங்கா பொதுஜன பெரமுனவின் முக்கிய குறிக்கோளான அரசமைப்பின் 20ஆவது திருத்தச் சட்டமூலத்தை ஆதரித்து வாக்களித்தமையை, முஸ்லிம்கள் எவ்வாறு பார்க்கிறார்கள் என்பதை, எவரும் ஊகிக்க முடிகிறது. எனவே தான், தொடர்ந்தும் முஸ்லிம் கட்சிகள் தேவையா என்று, சிலர் கேட்கின்றனர்.  

தனி நாடு, பலமான அதிகாரப் பரவலாக்கல் போன்ற அரசியல் கோரிக்கைகள், முஸ்லிம்களின் அரசியல் நிகழ்ச்சி நிரலில் இல்லை. வடக்கு, கிழக்கு பிரிக்கப்பட்டதை அடுத்தும், அம்மாகாணங்களை மீண்டும் இணைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை, இந்தியா கைவிட்டதை அடுத்தும், கிழக்கு முஸ்லிம்களிடம் இப்போது அரசியல் கோரிக்கைகளே இல்லை. முஸ்லிம் அரசியல் கட்சிகளின் தேவை, அருகிப் போக இதுவும் ஒரு காரணமாகும்.   

போர்க் கால சூழலிலேயே, முஸ்லிம் கட்சிகளின் தேவை ஏற்பட்டது. போரில் ஈடுபட்ட இரு சாராரிடமிருந்தும் அடி வாங்கும் நிலையிலேயே, தமக்கென்ற ஒரு குரல் முஸ்லிம்களுக்கு அவசியமாகியது. இப்போது அவ்வாறானதொரு நிலை இல்லை; எனவே, அன்றைய தேவை இன்றில்லை.   

ஆனால், தமக்கான ஒரு குரலின் அவசியத்தை, முஸ்லிம்களுக்குத் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வரும் ஒரு காரணி, இன்னமும் இருக்கிறது. பெரும்பான்மை இனத்தவர்கள் தலைமை தாங்கும் கட்சிகள், முஸ்லிம்களைப் பூரணமாக உள்ளீர்க்காமையும் முஸ்லிம்கள் ஒரு சமூகமாகப் பாதிக்கப்படும் போது, குறைந்த பட்சம் நியாயத்தை எடுத்துரைக்கவாவது அக்கட்சிகள் முன்வராதமையும் அந்தக் காரணியாகும். சிலவேளைகளில், பிரதான கட்சிகளின் பிரதிநிதிகளாக இருக்கும் முஸ்லிம்கள் வாய் திறந்தாலும், அக்கட்சிகள் முஸ்லிம்களுக்காக வாய் திறப்பதில்லை.   

உதாரணமாக, 2012-13ஆம் ஆண்டுகளில் ஹலால் சர்ச்சையை, பொது பல சேனா அமைப்பு தூண்டிவிட்ட போது, ஆளும் கட்சியில் இருந்த சம்பிக்க ரணவக்க, உதய கம்மன்பில போன்றோர், பொது பல சேனாவோடு இணைந்து, முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான பிரசாரப் போரைத் தொடுத்தனர். 

உலக வர்த்தகத்தைப் பற்றியும் அதில் ஹலால் இலட்சினை வகிக்கும் பங்கையும் நன்கறிந்த ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் தலைமையிலான ஐ.தே.க வாய் திறக்கவில்லை. முஸ்லிம்களுக்காக, முஸ்லிம்களே குரல் கொடுக்க வேண்டும் என்ற நிலை உருவாகியது.  

உயிர்த் ஞாயிறு தின பயங்கரவாதத் தாக்குதலை அடுத்து, முழு முஸ்லிம் சமூகமும் பயங்கரவாதிகளாகச் சித்திரிக்கப்பட்டனர். அந்தப் பிரசாரப் போரில், முன்னின்றவர்கள்  பொதுஜன பெரமுனவினரே. அப்போதும், முஸ்லிம்களுக்காக முஸ்லிம்களே குரல் கொடுக்க வேண்டும் என்ற நிலையே இருந்தது.  

இன்றைய பிரச்சினை என்னவென்றால், அரசியல் களத்தில், முஸ்லிம்களுக்காக குரல் கொடுக்க, முஸ்லிம் பிரதிநிதிகளே இருக்க வேண்டும் என்ற நிலை இருக்கிறது. ஆனால், முஸ்லிம்களால் தெரிவு செய்யப்படும் பிரதிநிதிகள், பணத்துக்கும் பதவிகளுக்கும் விலைபோய்விடுகிறார்கள். அல்லது, அச்சுறுத்தல்களுக்கு அடிபணிந்து விடுகிறார்கள். இதை, யாருக்குச் சொல்வது?  

Tamilmirror Online || குரல் கொடுக்க வந்தவர்கள் விலைப்போகும் அவலம்

மாவீரர் நினைவேந்தலும் அடையாளம் பேணலும்

1 day 20 hours ago
மாவீரர் நினைவேந்தலும் அடையாளம் பேணலும்  

 

-புருஜோத்தமன் தங்கமயில் 

“சோறும் புட்டும் வடையும் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த தமிழ் மக்களுக்கு, பீட்சாவை (இத்தாலிய உணவு) சாப்பிடும் நிலையை உருவாக்கினோம்...’’ என்று யாழ். தலைமைப் பொலிஸ் பரிசோதகர் தெரிவித்திருக்கின்றார். மாவீரர் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளுக்கு எதிராக, நீதிமன்றங்களின் ஊடாக, முற்கூட்டியே தடை உத்தரவுகளைப் பொலிஸார் பெற்று வருகிறார்கள். அது தொடர்பிலான வழக்கு விசாரணையொன்றின் போதே, யாழ். நீதவான் நீதிமன்றத்தில் சம்பந்தப்பட்ட பொலிஸ் அதிகாரி, தமிழ் மக்களின் உணவுப் பழக்க வழக்கம் பற்றி, தன்னுடைய எகத்தாளமான கருத்தை முன்வைத்திருக்கிறார்.

இலங்கை அரச இயந்திரம், எவ்வளவு தூரம் இனவாத சிந்தனைகளால் நிரம்பியிருக்கின்றது என்பதற்கு, சம்பந்தப்பட்ட பொலிஸ் அதிகாரியின் வார்த்தைகள் பெரும் சாட்சி. சோறும் புட்டும் வடையும் ஈழத்துத் தமிழ் மக்களின் வாழ்வோடு கலந்த உணவுகள். ஒவ்வொரு சமூகத்துக்குமான பாரம்பரிய அடையாளங்களில், அவர்களின் உணவுக்கும் பங்குண்டு. அது, தலைமுறைகளாக அந்தச் சமூகங்களுக்குள் கடத்தப்பட்டு வருவதுண்டு. 

ஒரு தரப்பின் உணவுப் பழக்க வழக்கங்கள்தான் உயர்வானது; மற்றவர்களின் உணவுப் பழக்க வழக்கம் கீழானது என்கிற சிந்தனை, மனிதன் சமூகக் கூட்டங்களாக வாழ ஆரம்பித்தது முதல் இருந்து வருகின்றது. ஒவ்வொரு சமூகமும் தன்னுடைய பிராந்தியத்தின் தட்ப வெப்பம், வளம் உள்ளிட்ட தன்மைகளுக்கு ஏற்ப உணவுப் பழக்க வழக்கத்தைக் கொண்டிருக்கும். உலகம் பூராவும் இதுதான் நிலைமை. 

இன்றைக்கு உலகம் கணினிகளுக்குள்ளும் அலைபேசிகளுக்குள்ளும் சுருங்கிவிட்டாலும், எந்தப் பிராந்தியத்தின் உணவை எங்கு வேண்டுமானாலும் பெற்றுவிடலாம் என்கிற போதும், ஒவ்வொரு சமூகமும் தன்னுடைய பாரம்பரிய உணவில் தங்கியிருக்கவே செய்யும். அது அவர்களுடைய அடையாளங்களைத் தக்க வைக்கும் போக்கிலானவை.

ஒவ்வொருவருக்குமான தனி அடையாளம் என்பதுதான், அரசியலின் அடிப்படை. அப்படிப்பட்ட நிலையில், ஒரு சமூகத்தின் உணவுப் பழக்க வழக்கத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் மனநிலை என்பது, ஆதிக்க போக்கிலானதுதான். அத்தோடு, பீட்சாவை உயர்வாகக் குறிப்பிடுவது என்பது, கொலனித்துவ அடிமை மனநிலையாகும். ஆதிக்க மனநிலையும் அடிமை மனநிலையும் ஒருங்கே இருக்கும் சீழ் பிடித்த மனநிலையை, சம்பந்தப்பட்ட பொலிஸ் அதிகாரி வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார்.ஒரு சமூகத்தின் பாரம்பரிய அடையாளத்தையும் அதுசார் அரசியல் உரிமைகளையும் நிராகரித்துக் கொண்டு, எந்தவோர் உயர்வான தன்மைகளையும் யாரும் தீர்வாக முன்வைக்க முடியாது. சோறு, புட்டு சம்பந்தமான எகத்தாளத் தொனி, அரசியல் உரிமைகளுக்காகப் போராடி மாண்டவர்களுக்கான நினைவேந்தலை, நிராகரிப்பதற்காக முன்வைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. 

தமிழ் மக்களுக்கு என்ன தேவை என்பதே தெரியவில்லை. புட்டுத் தேவையில்லை; உயர்வான பீட்சா போதுமானது என்கிறார்கள். இதை ராஜபக்ஷர்களும் அடிக்கடி கூறி வருவார்கள். அதாவது, தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளை அழித்ததன் மூலம், தமிழ் மக்களுக்கு விடுதலையைப் பெற்றுக் கொடுத்திருப்பதாகவும் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினையே விடுதலைப் புலிகள்தான் என்கிற அளவுக்குள் விடயத்தைச் சுருக்கி வந்திருக்கிறார்கள். 

எப்போதுமே உண்மை இதுவல்ல; பௌத்த, சிங்கள பேரினவாத அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராக, சுயநிர்ணய உரிமையை மீட்டெடுக்கும் போக்கிலேயே, தமிழர் அரசியல் போராட்டம் முளைத்தது. அதை ஒவ்வொரு கட்டத்தில் ஒவ்வொரு தரப்பு வழிநடத்தி இருக்கின்றது. வழிநடத்திய தரப்பை அழித்துவிட்டாலோ அகற்றிவிட்டாலோ தமிழ் மக்களுக்குப் பிரச்சினை இல்லையென்றோ, பௌத்த சிங்கள பேரினவாதம் ஆக்கிரமிப்பின் கொடுங்கரங்களை நீட்டவில்லை என்றோ கருத முடியாது. 

1966ஆம் ஆண்டு டட்லி அரசாங்கத்துக்கும் தந்தை செல்வாவுக்கும் இடையில் நடைபெற்ற பேச்சுவார்த்தைகளை அடுத்து, தமிழ் மக்கள் வாழும் பகுதிகளில் அரச கரும மொழியாக தமிழ் மொழியை முன்மொழியும் சட்டமூலத்தை டட்லி அரசாங்கம் கொண்டு வந்தது. அதற்கு எதிராக, சுதந்திரக் கட்சியும் அதன் இணக்க சக்திகளாகச் செயற்பட்ட இடதுசாரிக் கட்சிகளும் பெரும் போராட்டங்களை முன்னெடுத்தன. அப்போதும் தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக, ‘மசாலா வடை’ அடையாளத்தை முன்னிறுத்தி, இனவாதத்தைக் கக்கினார்கள். டட்லி அரசாங்கம் செல்வாவிடம் சரணடைந்து விட்டதாகக் காட்டுவதற்காக ‘’டட்லியின் வயிற்றுக்குள் மசாலா வடை’’ என்றார்கள். 

சோறு, புட்டு என்பவற்றுக்கு எதிரான எகத்தாளத் தொனிக்கு எதிராக, இம்முறை தமிழ்த் தரப்பு காத்திரமான எதிர்வினைகளை ஆற்றியிருக்கின்றது. சமூக ஊடகங்கள் தொடங்கி, நாடாளுமன்றம் வரையில் புட்டின் பெருமை பற்றியெல்லாம் பேசினார்கள். புட்டோடு என்ன வகையான கறிகளும் பழங்களும் சேர்த்து உண்ண வேண்டும் என்கிற பெரிய பொழிப்புரையையே எழுதினார்கள். 

இதனை ஒரு கட்டத்தில், தங்களின் வர்த்தக விளம்பர நோக்கில், உணவு தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் கையாண்டதையும் கண்டோம். ஒடுக்கப்பட்டு வருகின்ற இனமொன்று, தன்னுடைய பாரம்பரிய அடையாளங்களின் வழிதான், தன்னுடைய அரசியலைத் தக்க வைத்துக் கொள்கிறது. பாரம்பரிய அடையாளங்கள் என்பது, சமய நம்பிக்கை, உணவுப் பழக்க வழக்கம், ஆடை, அணிகலன் என்று எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். 

தமிழ் மக்கள் தாயகத்தில் இருந்தாலும், புலம்பெயர்ந்து சென்றாலும் தங்களுடைய அடையாளங்களைக் கொண்டு சுமந்து வந்திருக்கிறார்கள். அதுவும் புட்டையும் இடியப்பத்தையும் பாற்சொதியையும் பனிக்குளிர் தேசங்களிலும், பிரதான உணவாகக் கட்டிக் காத்து வருகிறார்கள். 

தங்களின் அடுத்த தலைமுறையின் நாக்கிலும், இந்த உணவுகளின் சுவையைப் பதிய வைக்கிறார்கள். கறிகளின் காரத்தின் (உறைப்பின்) அளவில் வேண்டுமானால் சிறிய மாற்றங்கள் இருக்கலாம். ஆனால், கறியும் அது தரும் சுவையும் பெருமளவு தாயகத்திலும் புலத்திலும் உள்ள தமிழ் மக்களிடம், ஒரே மாதிரியாகப் பேணப்படுகின்றது. அதுதான், காலங்களும் சூழலும் தாண்டி, அடையாளங்களைக் கொண்டு சுமப்பதாகும். 

ராஜபக்ஷர்கள், மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையோடு ஆட்சியில் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நினைத்ததை எல்லாம் செய்கிறார்கள். அவர்களின் முன்னால், மனித உரிமைகளுக்கும் நீதி நியாயங்களுக்கும் இடமில்லை. ராஜபக்ஷர்களின் நிலைப்பாடுகளே, ‘ஒற்றை நீதி’ என்றாகிவிட்ட நாட்டில், மாவீரர் நினைவேந்தலைப் பொதுவெளியில் முன்னெடுப்பது என்பது, அவ்வளவு இலகுவான ஒன்றல்ல. 

அதுவும், கொரோனா வைரஸ் தொற்றைத் தடுக்கும் நடைமுறைகள் வழக்கத்தில் இருக்கும் போது, நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளுக்கு எதிராக, அதையும் பிரயோகிக்கின்றார்கள்.  நீதிமன்றங்களின் ஊடாகத் தடையுத்தரவு பெறப்படுகின்றது. கடந்த காலங்களில் அனுமதிக்கப்பட்ட நினைவேந்தலுக்கான வெளி, ஒட்டுமொத்தமாகத் தடுக்கப்படுகின்றது. 

அப்படியான நிலையில், மாவீரர் நினைவேந்தலை, எவ்வாறு பேணிப் பாதுகாத்து, முன்னேறுவது என்று, தமிழ் மக்களுக்குச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. பல தடவைகள் நெருப்பாற்றைக் கடந்து வந்த சமூகமாக, இப்போதுள்ள தடைகளையும் சவால்களையும் பெரும் சிக்கல்களுக்குள் மாட்டிக் கொள்ளாமல் கடக்க வேண்டும். புலம்பெயர்ந்து சென்றாலும், எப்படி பாரம்பரிய அடையாளங்களைத் தமிழ் மக்கள் கொண்டு சுமக்கிறார்களோ, அப்படித்தான் பொது வெளியில் நினைவேந்துவதற்குத் தடை விதிக்கப்பட்டாலும் வீடுகளுக்குள் நினைவேந்தலைப் பேண முடியும். 

அதாவது, ‘தமிழர் சுதந்திரமாக வாழ்வதற்காகப் பல்லாயிரம் இன்னுயிர்கள் இழக்கப்பட்டிருக்கின்றன; அந்த உயிர்கள், எமக்காக மாண்டிருக்கின்றன’ என்று நம்பும் ஒவ்வொரு தமிழ் மகனும் மகளும், உள்ளத்தில் அவர்களுக்காக நினைவேந்துவதும், அடுத்த தலைமுறையிடம் அவர்களின் தியாகத்தைக் கொண்டு சேர்ப்பதுமே இப்போதைய தேவையாகும். 

அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராக எழுந்த இனமாக, தமிழ் மக்கள் அடையாளம் பெற்றிருக்கிறார்கள். அவ்வாறான நிலையில், வீடுகளிலும் உள்ளத்திலும் தீபமேற்றி, அஞ்சலித்து, நினைவேந்தல் தடைகளையும் தகர்த்தெறிய முடியும்.

Tamilmirror Online || மாவீரர் நினைவேந்தலும் அடையாளம் பேணலும்

தமிழர்களது உரிமைகளை மறுதலிப்பதற்கான உங்களது சீனசார்புப் போக்கு சிங்களதேசத்தையும் அழிக்கும் – கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம்

1 day 20 hours ago
தமிழர்களது உரிமைகளை மறுதலிப்பதற்கான உங்களது சீனசார்புப் போக்கு சிங்களதேசத்தையும் அழிக்கும் – கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம்
 

gajen.pngதமிழர்களின் உரிமையைகளை மறுதலிப்பதற்காக நீங்கள் இந்த பூகோள அரசியல் போட்டியை கையாளும் தவறான அணுகுமுறையானது, எந்த மக்களின் பெருமிதத்திற்காக நீங்கள் இதை செய்கிறீர்களோ அதே உங்களின் சொந்தமக்களின் இறைமையையும் நீங்கள் அழித்துக்கொள்கிறீர்க்ள் என்பதை மீண்டும் ஞாபகம் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

என்று நீஙக்ள் இனவாதத்தை கைவிட்டு, நீஙக்ள் நாட்டின் தென்பகுதியில் நீங்கள் கொண்டிருக்கும் உரித்துகளை போலவே தமிழ் மக்களும் வடக்கு கிழக்கில் அனைத்து உரித்துகளையும் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை ஏற்றுகொண்டு இணைந்து செய்ற்பட முன்வருகிறீர்களோ, அன்றுதான் , இலங்கையில் வசிக்கும் அனைவரும் நன்மையடையக்கூடிய வகையில் அனைவரும் இணைந்து இந்த புவிசார் அரசியல் வெளியை சரியான முறையில் கையாள முடியும். அப்படி செயற்பட்டால் மட்டுமே அனைவருக்கும் தோல்வியை தராதவகையில் அந்தப் பூகோளப் போட்டியைக் கையாண்டு அதன் நன்மைகளை நாம் அனைவரும் அனுபவிக்க முடியும்.

கோட்டா அரசின் வரவு செலவுத்திட்ட விவாதத்தின் வெளிவிவகார அமைச்சு மீதான விவாதத்தில் 25-11-2020 நேற்று புதன்கிழமை கலந்து கொண்டு உரையாற்றிய பாராளுமன்ற உறுப்பினரும் தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணியின் தலைவருமான கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் அவர்கள் மேற்கண்டவாறு தெரிவித்தார்.

அவரது உரையின் முழுவிபரம் வருமாறு.

இங்கே அமர்ந்திருக்கும் வெளிவிவகார அமைச்சர் அவர்கள் மறைந்த எனது தந்தையாரின் மதிப்புக்கும் அன்புக்கும் உரியவர். அதன் அடிப்படையில் அவரில் நானும் மரியாதை வைத்துள்ளேன். அதே போன்று வெளிவிவகார அமைச்சின் இராஜாங்க அமைச்சர் தாரக பாலசூரிய அவர்களும் நானும் ஒரே கல்லூரியில் படித்தவர்கள், அவருக்கும் எனக்குமான நட்பும் மிக நீண்டது.
இருப்பினும் ,
இந்த வெளிவிவகார அமைச்சின் முக்கியமான இருவருடனுமான எனது தனிப்பட்ட மதிப்பானது எந்த விதத்திலும் , இன்றைய நாளில் இந்த வெளிவிவகார அமைச்சு மீதான விவாததில் நான் ஆற்றவேண்டியிருக்கும் எனக்குரிய கடப்பாட்டில் எதுவித தாக்கத்தையும் செலுத்தாது.
இலங்கை சம்பந்தமான புவிசார் அரசியல் போக்குகள் (வநனெநnஉநைள) பற்றிய ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு, அதன்பிரகாரம் அந்த புவிசார் அரசியல் போக்குகளை சிறிகங்காவுக்கு, பயனதரக்கூடிய வகையில், கையாளவது குறித்தான மூலோபாயங்களை வகுப்பது தொடர்பில் அரசாங்கத்திற்கு ஆலோசனை வழங்குவது வெளிவிவகார அமைச்சின் ஒரு கடமையாகுமென வெளிவிவகார அமைச்சினால் 2020 இல் வெளியிடப்பட்டிருக்கும் அறிக்கையில் கடமைகளும் செயற்பாடுளும் என்ற தலைப்பின் கீழுள்ள பந்தி 8 குறிப்பிடுகிறது.
இதே போன்றதொரு உள்ளார்ந்த அர்த்தத்தில் வெளிவிவகார அமைச்சரின் செயலாளர் ஒரு மாநாட்டில் குறிப்பிட்டவற்றை மீள நினைவுகூருகிறேன்
புவிசார் அரசியலில் இலங்கை கேந்திர முக்கியத்துவமான ஒரு அமைவிடத்திலும் புவிசார் அரசியலின் மூலோபாய ரீதியலும் முக்கியமான இடத்திலும் இருப்பதனால், பலம்பொருந்திய சர்வதேச சக்திதிகள் தமக்கிடையான போட்டியில் இலங்கையை ஒரு பகடைக்காயாக பாவித்துவிட்டு ஈற்றில் தூக்கியெறியும் நிலமைக்கு இலங்கையை செல்லவிடாமல் பாதுகாப்பதே அரசினதும் வெளிவிவகார அமைச்சினதும் கடமையாக இருக்க வேண்டும் எனும் சாரப்பட வெளிவிவாகர செயலாளர் குறிப்பிட்டு இருந்தார்
உண்மையில் இலங்கையின் வெளிவிவகாரக் கொள்கை இவ்வாறுதான் அமையவேண்டும். இலங்கை புவிசார் அரசியலில் முக்கியமான இடத்திலிருப்பதை புரிந்து கொள்வதென்பது ஒன்றும் விளங்கிக்கொள்ள சிக்கலான ஒரு விடயமோ அல்லது ஒரு இரகசியமோ அல்ல. இது இன்று நேற்றல்ல , இரண்டாவது உலகமகா யுத்தத்தின்போது கூட நேச அணிகளின் படைகள் தமது கிழக்கு கடற்பிராந்திய கட்டளைத் தலைமையகத்தை திருகோணமலையை தளமாகக் கொண்டே அமைத்திருந்தார்கள். இந்து சமுத்திர பிராந்தியத்தின் மத்தியில் அதைக்கட்டுப்படுத்தகூடிய புள்ளியில்அமைந்திருப்பது, இலங்கையின் முக்கியத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஆனால், இங்கு எழும் கேள்வி என்னவென்றால் இந்த முக்கியத்துவத்தை சிறிலங்கா அரசு எவ்வாறுபயன்படுத்துகிறது என்பதுதான்.
உண்மையில் சிறிலங்கா அரசு அதன் வெளிவிவகாரக் கொள்கை விடயத்தில் என்ன செய்துள்ளது என்பதும், சிறிலங்காவை சரவ்தேச சக்திகளின் பந்தாட்டத்திக் இருந்து பாதுகாக்க வேண்டும் என வெளிவிவாகர அமைச்ச்சர் குறிப்பிட்டமைக்கமைய, வெளிவிவாகர அமைச்சர் சிறிலங்கா என எந்த கட்டமைப்பை அடையாளப்படுத்தினாரோ அந்த கட்டமைப்புக்கு நன்மைதரக்கூடியவகையில் எவ்வாறு அதன் வெளிவிவகாரகொள்கை எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட்டது என்பதும் தான் இங்கு இருக்கும் மிகப்பெரிய. வினாக்கள்.

உண்மையில் சிறில்ங்காவின் வெளிவிவகாரக்கொள்கை என்பது சீரழிந்து செல்கின்றதென்பதே நிதர்சனமாகும். உண்மையில் என்னுடைய பார்வையில் இது ஒரு துன்பியல் நிகழ்வாகவே அமைந்துள்ளது
1948ம் ஆண்டிலிருந்து இலங்கை தனது கேந்திரமுக்கியத்துவத்தை தனது சொந்த நாட்டு மக்களில் ஒரு தொகுதியினருக்கு எதிராக, குறிப்பாக தமிழ்த் தேசத்து மக்களுக்கு எதிராக அவர்களை ஒடுக்குவதற்காகவே பயன்படுத்தி வருகிறது.
அத்தோடு 1948ம் ஆண்டிலிருந்தே இலங்கையின் வெளிவிவகாரக் கொள்கையானது இந்தியாவை ஐயத்துடன் பார்ப்பதாக அமைந்திருக்கிறது. இந்தியாவின் தெற்கில் பெரும் எண்ணிக்கையில் தமிழர்கள் வாழ்வதனால் இயல்பாகவே இந்நாட்டில் வாழும் தமிழர்கள் தொடர்பில் இந்தியாவுக்கு ஒரு கரிசனை இருக்கும. இலங்கையின் வெளிவிவகாரக் கொள்கையானது இந்தியாவின் செல்வாக்கை கட்டுப்படுத்துவதை (உழவெயin) நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறது. சிறிலங்கா அரசு இதனை பல வழிகளில் செய்து வந்துள்ளது.
இதன் உச்சகட்டமாக , ரஷ்யா – அமெரிக்க பனிபோர் நிலவிய எண்பதுகளில், இந்தியாவானது அணிசேராக் கொள்கையை பின்பற்றுவதாக கூறியிருந்தாலும் சோவியத் யூனியனுடன் மிக நெருக்கமான உறவை பேணி வந்திருந்த காலப்பகுதியில், மறுபுறமாக அப்போதைய சிறிலங்கா ஜனாதிபதி ஜயவர்தன அமெரிக்காவின் பக்கம் முழுமையாக சாய்ந்திருந்தார்.
அதற்கு பிறகு என்ன நடந்தது என்பதனை நீங்கள் அனைவரும் அறிவீர்கள் என நம்புகிறேன். அந்த புவிசார் அரசியல்போட்டியின் சிறிலங்காவின் ஸ்திரத்தன்மை ஆட்டம் காணச்செய்தது. தமிழர்களின் உரிமைக்கான ஆயுத போராட்டத்துக்கு வெளிப்படையாகவே ஆதரவை வழங்குமளவிற்கு இலங்கையின் ஸ்திரத்தன்மை நிலைகுலைந்திருந்தது.
இந்த புவிசார் அரசியல் போட்டியால் ஈற்றில் இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிடும் நிலைக்கு இலங்கையை தள்ளியிருந்தது.
அந்த ஒப்பந்தத்தில் தமிழ்தேசியப் பிரச்சனைக்கான தீர்வினைக் காண்பது தொடர்பாகப் பேசப்பட்டு இருந்தாலும் அதன் பின்னிணைப்பு ஆவணங்கள் அனைத்தும் இலங்கை இந்தியாவின் பிராந்திய மூலோபாய நலன்களுக்கு பாதகமாக செயற்படாது என்ற நிபந்தனைகள் அனைத்துக்கும் இணங்கி சரணடைந்திருந்தது என்பதை காட்டிநிற்கிறது . அதன் தொடர்ச்சியாக, மீண்டும் நாடு ராஜபக்ஷ அணியின் ஆட்சியின் கீழ் வந்துள்ளது. அவர்கள் எந்தவொரு வழிவகையிலும் தமிழர்களின் உரிமைகள் அங்கீகரீக்கப்படுவதை தடுத்துவிட வேண்டும் என ஒரு வெறித்தனத்துடனும் தமிழர்களின் தேசிய பிரச்சினைக்கு தீர்வுகாண்பதை மறுதலிக்கும் மனோபாவத்துடனும் செயற்படுகின்றார்கள். இந்த நோக்கத்திற்காகவே இன்று நிலவும் புதிய பூகோள அரசியல் போட்டியில் சீனாவுடன் சார்ந்து செல்லும் நிலையை தேர்ந்தெடுத்துள்ளனர்.
சீனா, வழமையாகவே , நாடுகளின் உள்விடயங்களில் பெரியளவில் தலையீடு செய்வதில்லை என்பதும் மாறாக இந்தியா அமெரிக்கா உட்பட மேற்குக நாடுகள் மனித உரிமைகள் விடயத்தில் கட்டுப்பாடுகள் விதித்து, நாட்டின் பல்லினத்தன்மையை உறுதிப்படுத்தவேண்டும் என்றும் கட்டுபாடுகளையும் நிபந்தனைகளையும் விதிக்கின்ற அணுகுமுறையை வழமையையும் கொண்டிருப்பது என்பது நாம் அனைவரும் அறிந்ததே.
இந்த நிலையில், சிறிலங்கா, மிக வெளிப்படையாக மனித உரிமைகளையும், நாட்டின் பல்லினத்தன்மையை உறுதிப்படுத்தவேண்டும் என்பதனையும் மறுதலிக்கும் விதமாக எதிர்த் திசையை நோக்கிச் சென்று சீன சார்பு நிலையை எடுத்திருக்கின்றது.

எந்தவொரு முடிவுகளையும் சுயமாக எடுக்கமுடியாத அளவுக்கு இன்று அது சீனாவை சார்ந்து இருக்க வேண்டிய நிலைக்கு அது சென்றுள்ளது.
சிறில்ஙகா சுயமாக முடிவுகளை எடுக்க முடியாத அளவுக்கு தனது சுயாதீனத்தை சீனாவிடம் இழந்து நிற்கின்றது என்பதை இன்று இங்கே இருக்க்ன்ற வெளிவிவகார அமைச்சரும் இராஜாங்க அமைச்சரும் நிராகரிக்க நிர்ப்பந்திக்கப்படகூடும். ஆனால் அது தான் இன்று நிதர்சனமாகி இருக்கும் யதார்த்தம் என்பதை அனைவரும் அறிவோம்.
உங்கள் நாட்டின் சக பிரஜைகளின் உரிமைகளை, உங்கள் சக தேசத்து மக்களாக இங்கே இருக்கின்ற தமிழர்களின் உரிமைகளை மறுதலிப்பதை நோக்காக கொண்டு, இன்று நீங்கள் உங்கள் நாட்டிற்கான எந்தவொரு முடிவுகளையும் சுயமாக எடுக்க முடியாத அளவுக்கு உங்களது சுயாதீனத்தை இழந்து நிற்கும் அளவுக்கு நீங்கள் சீனாவின் பக்கமாக சார்ந்து நிற்கின்றீர்கள். இதை விட நீங்கள் இலங்கையானது நாம் அனைவரும் ஒன்றாகவும் சம அந்தஸ்துடனும் வாழ்வதற்குரிய அளவுக்கு விசாலமனாது என்பதை ஏற்றிருந்திருக்க வேண்டும்.
இலங்கைத்தீவானது சிங்கள பௌத்தர்களதும் தாயகம் என்பதை ஏற்றுகோள்கிறோம், ஆனால், அது சிங்கள் பௌத்தர்களுக்கு மட்டுமே தாயகபூமி அல்ல, இது தமிழர்களுக்கும் முஸ்லிம் மக்களுக்குமான தாயகபூமியுமாகும்.
அந்த அடிப்படையில் இந்த இலங்கைத்தீவில் பல தேசங்கள் இருக்கின்றன. தமிழர்கள் ஒருபோதும் சிங்கள மக்களுக்கு எதிரானவர்களோ அல்லது சிங்கள தேசியத்தை நிராகரிப்பவர்களோ அல்லது பௌத்த மதத்தை பாதுக்கக்க வேண்டும் என்பதை நிராகரிப்பவர்களோ அல்ல.
அப்படியிருக்கும் போதும் நீங்கள் ஏன் ஏனையவர்களது அடையாளாங்களை அங்கீகரிக்க மறுக்கின்றீர்கள்?
இலங்கையானது பல்லின மக்களின் கூட்டாக பல தேசம் கொண்ட நாடு என்பதை எந்தவகையிலும் மறுதலிக்க வேண்டும் எனும் வெறித்தனமான உங்கள் நிலைபாடு இன்று உங்கள் சொந்த இறைமையையே விட்டுக்கொடுக்க வேண்டிய நிலமைக்கு இன்ன்று உங்களை தள்ளியிருக்கின்றது.
அந்த ஒரே நோக்கத்திற்காக உங்கள் நாட்டின் கேந்திர முக்கியத்திவம் வாய்ந்த சொத்துகளையே (இடங்களையே) பிறருக்கு விற்கும் அளவுக்கு உங்கள் இறைமையை விட்டுக்கொடுத்து நிற்கின்றீர்கள்.
தமிழர்களினதும் முஸ்லிம்களினதும் உரிமைகளை அங்கீகரிக்க மறுத்தும் இந்த நாடு சிங்கள பௌத்தர்களுக்கு மட்டுமே உரித்தானதும் என்கிற பாதையை தேர்ந்தெடுத்து அதில் செயற்படுவதாக இருந்தால், நீங்கள் நிச்சயமாக இந்த புவிசார் அரசியல் விளையாட்டுக்குள் சிக்கவேண்டி இருக்கும். இவ்வாறான இனவாத சித்தாந்தங்களால் மீண்டும் துருவமயப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இன்றைய உலகில், எந்தளவுக்கு நீங்கள் இந்த புவிசார் அரசியல் விளையாட்டுக்குள் சிக்குகிறீர்களோ, அந்த அளவுக்கு நீங்கள் மீண்டும் எதிரிகளை சம்பாதித்து கொள்வீர்கள்.
அப்படி நீங்கள் உருவாக்கிக்கொள்ளும் எதிரிகள் தமது ஆயுதமாக (டநஎநசயபந) இன்று நீங்கள் தமிழர்களுக்கு எதிராக மேற்கொள்ளும் நடவடிக்கைகளையே பாவிப்பார்கள் என்பதனை மனதிற் கொள்ளுங்கள்.
இன்று தமிழர்களுடைய உரிமைகளை நீஙக்ள் மறுதலிக்கலாம். ஒரு இனபப்டுகொலை செயன்முறையாக மூலம் தமிழர்களின் தாயகக்கோட்பாட்டையும், தேசத்தின் தாங்குதூண்களையும் சிதைக்கும் அளவுக்கு வடக்கு கிழ்க்கில் குடியேற்றஙக்ளை நிகழ்த்தலாம்.
ஆனால் ஒன்றை மட்டும் ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள், நீங்கள் இன்று களமிறங்கியிருக்கும் இந்த புவிசார் அரசியல் விளையாட்டுகள் இறுதியில் உங்களையும் உடைத்தெறியும் இது நிச்சயமாக் நடக்கும் என்பதை ஞாபத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். எனது இந்த வார்த்தைகளை குறித்துக்கொள்ளுங்கள். இந்த புவிசார் அரசியல் போட்டி உஙகள நிச்சயம் நிர்மூலமாக்கும்

 

என்று நீஙக்ள் இனவாதத்தை கைவிட்டு, நீஙக்ள் நாட்டின் தென்பகுதியில் நீங்கள் கொண்டிருக்கும் உரித்துகளை போலவே தமிழ் மக்களும் வடக்கு கிழக்கில் அனைத்து உரித்துகளையும் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை ஏற்றுகொண்டு இணைந்து செய்ற்பட முன்வருகிறீர்களோ, அன்றுதான் , இலங்கையில் வசிக்கும் அனைவரும் நன்மையடையக்கூடிய வகையில் அனைவரும் இணைந்து இந்த புவிசார் அரசியல் வெளியை சரியான முறையில் கையாள முடியும்.
அப்படி செயற்பட்டால் மட்டுமே அனைவருக்கும் தோல்வியை தராதவகையில் அந்தப் பூகோளப் போட்டியைக் கையாள முடியும்.
இந்த முயற்சியில் உங்களுடன் இணைந்து செயல்பட தமிழர்கள் எப்போதும் தயாராக இருந்த போதிலும், தமிழர்களை புறம்தள்ளி செயற்படும் உங்களின் போக்கு நிச்சயம் இறுதியில் உங்களுக்கு தோல்வியையேதரும் என்பதில் ஐயம் இல்லை. அதில் இருந்து நீங்கள் தப்பி ஓடவே முடியாத நிலைக்கு நீங்கள் தள்ளப்படுவீர்கள்.
நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தாலும், நடைமுறையில் நீங்கள் இந்த புவிசார் போட்டியில் இனறு இந்தியாவையும், அமெரிக்காவையும் எதிர்த்து நிற்கிறீர்கள். நீங்கள் சீனாவுடன் இனைந்து பணியாற்ற வேண்டாமென நான் கூறவில்லை. நிச்சயமக நீங்கள் சீனாவுடனும் இணைந்து பணியாற்றவேண்டும்.
ஆனால், இந்த நாடுகளுக்கிடையான இந்த உறவுநிலையானது இந்த புவிசார் அரசியலின் ஒரு மூலோபாயமாக இருக்கின்ற இந்த சந்தர்ப்பத்தில், குறிப்பாக சீனா இந்த மூலோபாய உறவுநிலைப் போட்டிக்குள் தன்னை நுழைத்துக்கொண்ட இன்றைய நிலையில் நீங்கள் இந்த நாட்டின் கேந்திர முக்கியத்துவத்தை சீனாவிடம் விட்டுக்கொடுப்பதென்பது, இந்தப் பயங்கரமான புவிசார் அரசியல் போட்டியில் உங்களுக்கு தோல்வியையே தருகின்ற நிலைக்கு நிச்சயம் திரும்பும் என்பது திண்மம்.
தமிழ்ர்களின் உரிமையைகளை மறுதலிப்பதற்காக நீங்கள் இந்த பூகோள அரசியகல் போட்டியை கையாளும் தவறான அணுகுமுறையானது, எந்த மக்களின் பெருமிதத்திற்காக நீஙக்ள் இதை செய்கிறீர்களோ அதே உங்களின் சொந்தமக்களின் இறைமையையும் நீங்கள் அழித்துக்கொள்கிறீர்க்ள் என்பதை மீண்டும் ஞாபகம் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

 

https://thinakkural.lk/article/92756

எமக்காக இன்றும் போராடும் பிரபாகரன் என்ற மந்திரச்சொல் - கவிஞர் தீபச்செல்வன்

2 days 1 hour ago
எமக்காக இன்றும் போராடும் பிரபாகரன் என்ற மந்திரச்சொல் - கவிஞர் தீபச்செல்வன்

Screenshot-2020-11-26-12-06-20-135-com-a 

வானத்தின் விரிவையும் கடலின் ஆழத்தையும் அளந்துவிட முடியாது என்பதைப் போலவே தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனின் குறித்தும் ஒருவர் எழுதி முடித்துவிட முடியாது. உலகின் எந்தக் கவிஞனாலும் பிரபாகரன் பற்றிய காவியத்தை எழுதி விட முடியாது என்பதுதான் உண்மையானது. பிரபாகரன் என்ற பெயரே கவியம்தான். ஆனாலும் அந்தப் பெயரின் முழுமையை உணர்ந்தெழுத முடியாது. நாம் தலைவர் பற்றி அறிந்துகொண்டது எல்லாமே அவர் புறவயமான வரலாறே. அவர் அகமும் புறமுமாய் இருந்த ஈழ விடுதலைப் பயணத்தை அவரால் மாத்திரமே எழுதி விட முடியும்.

தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டம் குறித்தும் அதில் போராளிகள், தளபதிகள், பொறுப்பாளர்களின் பங்களிப்பு குறித்தும் அதற்காய் தலைவர் முன்னெடுத்த நடவடிக்கைகள் குறித்தும் பல நூறு புத்தகங்கள் எழுதப்பட்டுள்ளன. போராட்ட காலத்திலும் சரி, போராட்டம் முடிந்த பின்னரும்கூட அது பற்றி நிறையவும் எழுப்பட்டுள்ளன. அவைகளில் எல்லாம் நாம் அறிந்து கொண்ட பிரபாகரனின் வாழ்வும் வரலாறும் பார்வையும் முழுமையானதா? நிச்சயமாக இல்லை. அதைக் கடந்து பல வரலாறுகளும் உண்மைகளும் வாழ்க்கையும் உண்டு.

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தையும் தனது வாழ்வையும் இரகசியங்களால் வளர்த்தெடுத்தவர் தலைவர் பிரபாகரன். புலிகளின் இரகசியங்களில் இருந்த நியாயம் எப்படியானது? ஈழத் தமிழ் மக்களுக்கான விடுதலைப் போராட்டத்தில் உண்மையும் நேர்மையும் அதன் வழியான பற்றுதியும் கொண்டிருத்தல் என்ற ஒழுக்கமும் மாண்புமே. அதிலிருந்து விலகக்கூடாது என்பதுடன் ஈழ மக்களின் விடுதலைப் பயணத்தை சரியான வழியில் நகர்த்தி, மக்களுக்கு சுதந்திரத்தைப் பெற்றுக் கொடுப்பதற்கானதே அந்த இரகசியங்களில் பொதிந்திருக்கும் கனவுகள்.

ஈழவிடுதலைப் போராட்ட காலத்தில் எம் சிறார் பருவத்தில், தலைவர் பிரபாகரனுக்கு கடிதம் எழுதும் சிறுவர்களாக நாம் இருந்திருக்கிறோம். அவரது பிறந்த நாளிலும் தைப்பொங்கல் போன்ற பண்டிகை காலத்திலும் கடிதம் எழுதுவோம். அவருக்கு ஒரு முகவரியும் உண்டு. ‘வே. பிரபாகரன், தமிழீழத் தேசியத் தலைவர், தமிழீழம்.’ என்பதே அந்த முகவரி. பெரும்பாலான நாடுகளில் ஜனாதிபதிக்கு பெரியவர்கள் எழுதுகிற கடிதங்களுக்குக்கூட பதில்கள் கிடைப்பதில்லை. ஆனால் தலைவர் பிரபாகரனுக்கு எழுதும் கடிதங்களுக்கு பதில் வரும். நாம் அரிதாகக் காணுகின்ற அழகிய அந்த கையெழுத்துடன்.

தலைவர் பிரபாகரனின் வீட்டை உடைத்ததாக ஒருமுறை சிங்கள இராணுவத்தினர் அறிவித்தனர். வன்னியில் ஒரு வீட்டை அடையாளம் கண்டு, அதனைப் பிரபாகரன் வீடு என்றும் அறிவித்தனர். அந்த வீட்டை கைப்பற்றியதாக வீரத்தை வெளிப்படுத்த இராணுவத்தினர் முனைந்தனர். ஆனால் அந்த வீட்டை சிங்கள மக்கள் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தனர். அந்த காணி நிலத்தில் இருந்து மண்ணை அள்ளிச் சென்று தமது வீடுகளில் வைத்தார்கள். பிரபாகரன் வீடு என்பதையே ஒரு கோயில் போல சிங்கள மக்களும் வணங்கியதால் அந்த வீட்டை தகர்த்தது இராணுவம்.

ஒரு இனத்திற்காக, ஒரு இனத்தின் வீடுகளுக்காக, ஒரு இனத்தின் இருப்புக்காக, ஒரு இனத்தின் நிலத்திற்காக போராடிய தலைவனுக்கு அடையாளப்படுத்தும் விதமாய் ஒரு வீடும் நிலைப்பட்ட முகவரியும் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஏனெனில் இந்த தேசமே அவரது வீடாக இருந்திருக்க வேண்டும். இந்த தேசமே அவரது முகவரியாக இருந்திருக்க வேண்டும். அதேபோல வல்வெட்டித்துறையில் உள்ள தலைவர் பிரபாகரன் பிறந்த வீட்டையும் இலங்கை அரச படைகள் தகர்த்துள்ளன.

ஆனாலும் அந்த வீட்டின் உடைந்த சுவர்களும் நிலமும் பற்றைகளும் தலைவர் பிரபாகரனை நினைவுபடுத்திக் கொண்டே இருக்கின்றது. ஸ்ரீலங்காவின் அரசியலில் எத்தனையோ நபர்கள், ஜனாதிபதிகளாக, பிரதமர்களாக இருந்துவிட்டார்கள். தேடித் தேடி, புத்தகங்களில் படித்தால்தான் அவர்களின் பெயர்கள் நமக்கு தெரிகின்றன. அவர்களின் முகங்கள்கூட நினைவுக்கு வர மறுகின்றன. ஆனால் இரண்டாயிரம் ஆண்டு கால வரலாற்றில் எவர் நினைவிலும் படிந்துவிட்ட முகமும் பெயரும் என்றால் அது பிரபாகரன் என்ற பெயராகத்தான் இருக்கும். பள்ளிப் புத்தகங்களில் இல்லாத பிரபாகரன் என்ற பெயரை அறியாத குழந்தைகள் இன்றும் இல்லை. பிரபாகரன் என்ற பெயரும் அவ் வீர முகமும் பரம்பரை பரம்பரையாக கடத்தப்படும்.

இன்றைக்கு ஈழ மண்ணில் எங்கள் வீடுகளில் பிரபாகரன் அவர்களின் படத்தை வைத்திருக்க முடியாது. அந்தப் பெயரை நாங்கள் சத்தமாக உச்சரிக்கவும் முடியாது. பிரபாகரன் என்று பெயர் வைத்துக் கொண்ட பிள்ளைகளை கண்டாலே இராணுவத்தினர் அஞ்சி மிரள்வதை கண்டிருக்கிறேன். எங்கள் தெருக்களில், சுவர்களில் பிரபாகரனின் சிலையும் இல்லை. புகைப்படமும் இல்லை. ஆனால் பிரபாகரன் என்ற பெயர் இல்லாத இருதயங்கள் இல்லை என்பதே வரலாற்றில் பிரபாகரன் என்ற பெயருக்கு இருக்கும் முக்கியத்துவத்தை நமக்கு உணர்த்துகின்றது.

main-qimg-1a4c8dd6a4e8c02167e120e20819b3 

தலைவர் பிரபாகரன் பற்றிய நினைவுகளையும் வரலாற்றையும் இல்லாமல் செய்துவிடும் முயற்சிகளில் இலங்கை அரசாங்கம் கடுமையாக ஈடுபடுகின்றது. முகநூலில் அவரது புகைப்படத்தை பகிர்ந்தால், முகநூலில் இருந்து தடை செய்வோம் என்று எச்சரிக்கிறது முகநூல் நிர்வாகம். அதுபோல் யூடியூப் சனலில்கூட தலைவர் பற்றிய பதிவுகளையும் படங்களையும் நீக்கும் முயற்சிகள் நடக்கின்றன. பல இலட்சம் ஈழ தமிழ் மக்களால் மாத்திரமின்றி உலக தமிழர்களாலும் நேசிக்கும் ஒரு தலைவன் படத்தை இருட்டடிப்பு செய்ய இவர்களுக்கு என்ன உரிமையுண்டு?

தமிழர்களை இல்லாமல் ஆக்குகின்ற இலங்கை அரசின் முயற்சிகளுக்கு இது ஒப்பானது. தமிழ் ஈழத்தை இல்லாமல் ஆக்குகின்ற முயற்சிகளுக்கு ஒப்பானது. தலைவர் பிரபாகரன் பற்றிய நினைவுகளையும் வரலாற்றையும் இல்லாமல் செய்ய முனைகின்ற செயல். மாறாக இந்த செயலானது முள்ளிவாய்க்காலுக்குப் பிந்தைய தலைமுறைகளையும் பிரபாகரன் நோக்கித் திருப்பி விடுகின்றது. ஒரு இனத்தின் தலைவரை அம் மக்கள் கொண்டாடுவதை முகநூல் போன்ற சமூக வலைத்தளங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அவர்களின் நினைவுரிமையில் பங்கம் ஏற்படுத்தக்கூடாது.

மக்களின் உரிமைக்காக தங்களை அர்ப்பணித்துப் போராடியவர்களை வரலாறு விடுவித்துக்கொள்ளும். அத்தகைய உன்னதமான தலைவர்களை வரலாறு போற்றுகின்ற போதே அந்த விடுதலைப் போராட்டங்களும் அர்த்தம் பெறுகின்றன. நெல்சன் மண்டேலாவும் பிடல் காஸ்ரோவும் பயங்கரவாதிகளாக சொல்லப்பட்டு பின்னர் உலக இதயங்களில் உன்னத போராளிகளாக நிலைத்தவர்கள். அவர்களைப் போல உலகின் எந்த ஜனாதிபதிகளும் பிரதமர்களும் நின்றதில்லை. அப்படியொரு அதியுன்னதமான போராளியே எம் தலைவர் பிரபாகரனும்.

இன்னும் சொல்லப் போனால், இவர்களை எல்லாம் கடந்து, ஈழ மக்களுக்காக துளியளவு கூட தன்னலமின்றி, வீரமும் தீரமும் கொண்டு போராடியவராகவும் உலகில் இதுவரை எவரும் கண்டிராத ஒரு ஒப்பற்ற தலைவராக பிரபாகரன் அவர்கள் தனித்துவம் பெறுகிறார். காலங்கள் கடந்தும் வரலாறு கடந்தும் பிரபாகரன் என்ற மந்திரச் சொல்லே எமக்காக போராடுகிறது. எமது அடையாளமும் காவலும் அந்தப் பெயர்தான்.

தமிழ்க்குரலுக்காக கவிஞர் தீபச்செல்வன்

https://thamilkural.net/thesathinkural/views/96401/

விக்கியின்  ‘தலைவர்’  முன்மொழிவு

2 days 11 hours ago
விக்கியின்  ‘தலைவர்’  முன்மொழிவு

தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் சாண், ஏற முழம் சறுக்கும் நிலைமைகள் ஏற்படுவது ஒன்றும் புதிதல்ல. நடைபெற்று முடிந்த பொதுத் தேர்தல், தமிழ்த் தேசியப் பரப்பில் ஐக்கிய அணியொன்றை உருவாக்குவதற்கான கற்பிதத்தினை வழங்கியுள்ளது. அதனடிப்படையில் ஐக்கியத்திற்கான முயற்சிகள் இடம்பெற்று வருகின்றன. 

இந்தச் செயற்பாட்டில் ஈடுபடுவதால், தான் தலைமை தாங்கும் தமிழரசுக்கட்சி மற்றும் தனது கட்சி பிரதான அங்கத்துவம் வகிக்கும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு ஆகியவற்றினுள் இரட்டை அழுத்தங்களுக்கு முகங்கொடுத்துள்ளார் மாவை.சோ.சேனாதிராஜா. 

சேனாதிராஜாவுக்கான அழுத்தங்களும் அவருடைய செயற்பாடுகளும் பற்றி ஏற்கனவே பார்த்தாகிவிட்ட நிலையில் அந்த நெருக்கடிகளில் இருந்து மீள்வதற்கான ‘பிரம்மாஸ்திரமும்’ அவர் கைகளில் தான் இருக்கின்றது. அதனை சேனாதிராஜா பயன்படுத்துவாரா இல்லையா என்பது அவருடைய தற்துணிவுக்குரிய விடயம்.

spacer.png

அவ்வாறிருக்க, உருவாகி வரும் தமிழ்த் தேசிய அரசியல் கட்சிகளின் கூட்டு நிறுவன ரீதியாக செயற்படுவதற்கான கட்டமைப்பை தயாரிப்பதற்கு குழுவொன்று அமைக்கப்படுவதற்கும் கட்சித்தலைவர்கள் மட்டத்தில் அதுபற்றி பரந்துபட்ட கலந்துரையாடல்களைச் செய்வதற்கும் இணக்கப்பாடொன்று எட்டப்பட்டிருக்கின்றது. 

இந்த நிலைமையானது ஒருங்கிணைந்துள்ள கட்சிகள் அடுத்த கட்டத்திற்கு செல்வதற்கான திறவுகோலாக அமையலாம் என்ற எதிர்பார்ப்புக்கள் பலமாக ஏற்பட்டிருக்கையில் முன்னாள் நீதியரசர் சி.வி.விக்னேஸ்வரன் கூட்டுக்கான ‘தலைவரை’ பரிந்துரைத்திருக்கிறார்.

விக்னேஸ்வரனின் தலைவருக்கான பரிந்துரை தற்போது உருவாகும் கூட்டுக்கு ‘கண்ணி வெடியாக’ மாறியிருக்கின்றது. ஒருங்கிணைந்துள்ள கட்சிகளில் ஒன்றான தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் பொதுச்செயலாளராக இருப்பவர் விக்னேஸ்வரன். உருவாகும் கூட்டில் அவருக்கும் கூட்டுப் பொறுப்பு இருக்கின்றது. 

அத்தகையவொருவர், தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகளின் கூட்டு உறுதியாவதற்கு முன்னதாகவே அதன் பதவிநிலைகள் சம்பந்தமான விடயத்தினை ஏன் கையிலெடுத்தார். அதிலும் குறிப்பாக உருவாகும் கூட்டின் ‘தலைவர்’ பதவியை நோக்கி தனது நிலைப்பாடடை ஏன் திடீரென வெளிப்படுத்தினார் என்பன அடுத்தடுத்து எழும் வினாக்கள். 

தற்போது, உருவாகும் கூட்டின் தலைவர் பதவிக்கு சிரே~;ட சட்டத்தரணி என்.ஸ்ரீகாந்தாவை பரிந்துரைத்திருக்கின்றார் விக்னேஸ்வரன். சட்டத்துறையில் ஸ்ரீகாந்தா கொண்டிருக்கும் அனுபவங்களையும், அவரிடமுள்ள இதர தனித்துவ குணாம்சங்களையும் காரணமும் காட்டியிருக்கின்றார். 

அதுமட்டுமன்றி சேனாதிராஜாவுடன் ஸ்ரீகாந்தாவை ஒப்பீடு செய்துள்ள விக்னேஸ்வரன், கூட்டமைப்பில் தமிழரசுக்கட்சியின் ‘ஏதேச்சதிகார’ போக்கினையும் சுட்டிக்காட்டி தனது முன்மொழிவை மேலும் வலிதாக்கியிருக்கின்றார். சட்டத்துறையின் உச்சத்தில் இருந்தவரல்லவா விக்னேஸ்வரன், தனது கருத்தை வலுவாக்கும் காரணங்களை யாரும் மறுதலிக்காதவாறு திரட்சியாக முன்வைத்திருப்பதையிட்டு ஆச்சரியம் கொள்ளத் தேவையில்லை. 

ஆனால், திடீரென ஸ்ரீகாந்தாவை ‘தலைவராக’ முன்மொழிந்தால் ஏற்படும் ‘அக, புற’ குழப்பங்கள், உருவாகி வரும் கூட்டுக்கு வினையாக வரக்கூடிய ஆபத்துப்பற்றி விக்னேஸ்வரன் ஒருநொடியாவது உணர்வு ரீதியாக சிந்தித்திருக்கவில்லை என்பது தான் வேதனைக்குரியது.

இங்கு ஸ்ரீகாந்தாவோ அல்லது வேறொருவரோ தலைவர் பதவிக்கு வரக்கூடாது என்பது விடயமல்ல. அதேநேரம், ஸ்ரீகாந்தா மூன்று தசாப்பதத்திற்கும் அதிகமான துறைசார் அனுபவம் கொண்டவர். தமிழ் இளைஞர் பேரவையில் இருந்து இன்று வரையில் செயற்பட்டாளராக இருப்பவர். தற்போது தமிழ்த் தேசியக் கட்சியின் தலைவர். தமிழ்த் தேசியத்தில் பற்றுமிக்கவர். அவ்விதமானவர் தலைவர் பதவியை வகிப்பதில் எந்தப்பிரச்சினையும் இல்லை. 

ஆனால், விக்னேஸ்வரன் உத்தியோக பூர்வமாக தனது நிலைப்பாட்டை அறிவிப்பதற்கு முன்னதாக நடைபெற்ற பங்காளிக்கட்சிகளின் கூட்டமொன்றின்போது உருவாகும் கூட்டுக்கு ஸ்ரீகாந்தாவை நியமிப்பது பற்றி ஊடக நேர்காணலில் தான் பிரஸ்தாபித்தமை குறித்து கருத்துப்பகிர்ந்திருக்கின்றார். 

அச்சமயத்தில் ‘என் உயரம் எனக்குத் தெரியும்’ என்று ஸ்ரீகாந்தாவே பதிலளித்திருக்கின்றார். தன்னை முன்மொழிந்து உருவாகிவரும் ஐக்கியத்தில்’  கை வைத்துவிடாதீர்கள் என்று பொருள்படவும் சுட்டுரைத்திருக்கின்றார். அதன்போது, விக்னேஸ்வரன் புன்னகையுடன் இருந்திருக்கின்றார். 

ஸ்ரீகாந்தாவின் ‘உட்கிடக்கையை’ உணர்ந்தும் விக்னேஸ்வரன் அவரை பரிந்துரைத்திருக்கின்றார்  என்றால் அதற்கு பின்னணிகள் ஏதுமில்லை என்று இலகுவாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது. குறிப்பாக, சேனாதிராஜாவுடன் ஸ்ரீகாந்தாவை ஒப்பீடு செய்திருப்பதன் மூலம் சேனாதிராஜா உருவாகும் கூட்டின் ‘தலைவர்’ பதவிக்கு வந்து விடக்கூடாது என்பதில் அவர் உறுதியாக உள்ளமை வெளிப்பட்டிருக்கின்றது. இதற்கு தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பினுள் ஏறக்குறைய மூன்றரை வருடங்கள் அவருக்கு கிடைத்த பட்டறிவே காரணமாக இருக்கின்றது. 

அடுத்து, போரால் பாதிக்கப்பட்ட சமூகத்தின் குரலாக உள்நாட்டிலும், சர்வதேச ரீதியிலும் விடயங்களை கையாளவல்ல சட்ட அறிவுள்ள ஒருவர் என்ற நியாயமான அர்த்தங்கற்பித்தலுடன் சம்பந்தனால் அரசியலுக்கு அழைத்து வரப்பட்டவர் விக்னேஸ்வரன். பங்காளிக்கட்சிகள் முழுவிருப்படையாதபோதும் சேனாதிராஜாவின் பின்வாங்கல் விக்னேஸ்வரனின் அரசியல் பிரவேசத்திற்கு வழிவகுத்திருந்தது. 

பின்னாளில், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு கொள்கைவழி தவறிய செல்நெறியால் உட்கட்சிப் போராட்டம் நடத்தினார் விக்னேஸ்வரன். ஈற்றில் அவர் முரண்பட்டு வெளியேறினார். தன் மீது நம்பிக்கை கொண்டவர்களுக்காக அரசியலை தவிர்க்க முடியாது நீட்சிபெற வேண்டிய நிலைத்தள்ளப்பட்டார். கடந்த பாராளுமன்ற தேர்தல் நிறைவடையும் வரையில் தமிழர்களின் ‘மாற்றுத் தலைமை’ என்ற பிம்பத்தையும் அவரே கொண்டிருந்தார்.   

வடக்கு மாகாண சபை தேர்தலில் விக்னேஸ்வரன் ஒரு இலட்சத்து 32ஆயிரத்து 255வாக்குகளைப் பெற்றவர். ஆனால் ஏழு ஆண்டுகளில் அதேமண்ணில் 21ஆயிரத்து 554வாக்குகளையே அவரால் பெறமுடிந்திருக்கின்றது. கூட்டமைப்புக்கு வெளியில் அவரின் அரசியல் செயற்பாடுகளை ஆரம்பித்து சொற்பகாலமாக இருந்தாலும் வாக்குவங்கியில் காணப்பட்ட சரிவு அவர் நிலையை உணர்த்தியிருந்தது.

தன்னிலை உணர்ந்ததாலோ என்னமோ உருவாகும் கூட்டின் ‘தலைவர்’ என்ற பந்து தன்னை நோக்கி வருவதற்கு முன்னரே ஸ்ரீகாந்தாவை முன்மொழிந்து அதனை தட்டி தவிர்த்துவிட்டிருக்கின்றார் போலும்;. எது எவ்வாறாயினும், தற்போது உருவாகிவரும் கூட்டு நிலைபெற வேண்டுமாக இருந்தால் பதவி நிலைகள் பற்றிய பகிரங்க வெளிப்பாடுகளும் கருத்தாடல்களும் அவசியமற்றவையே. 

உருவாகும் கூட்டில் பதவிநிலைகளால் ஏற்படும் குழப்பங்கள், தமிழ்த் தலைவர்கள் என்றுமே ஒற்றுமைப்பட மாட்டார்களென சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் சதாரண மக்கள் மத்தியிலும் வெகுவான தாக்கத்தினை ஏற்படுத்தும். அத்துடன், தென்னிலங்கைக்கும் அது தீனிபோடுவதாகவும், பூகோள அரசியலிலும் தமிழர்கள் சார்ந்த கரிசனை சலிப்படையச் செய்வதற்கும் வழியமைத்துவிடும் ஆபத்துக்களும் இல்லாமலில்லை. 

ஏற்கனவே அழுத்தங்களுக்குள் செயற்பட்டுக்கொண்டுக்கும் சேனாதிராஜாவின் அணியினரை அவரது கட்சிக்குள்ளும், கூட்டமைப்பிற்குள்ளும் இருப்பவர்கள் இலகுவாக திசை திருப்பி விடவும் வழிவகுத்துவிடலாம். 

மேலும், தமிழ்த் தேசியப் பரப்பு என்ற பரந்துபட்ட தளமொன்றில் உள்ளவர்களை ஒருங்கிணைத்து ‘கூட்டு’ அமைக்கும் போது அதற்கு தலைவர் என்ற பதவி நிலையைத் தாண்டி இவ்விதமான கூட்டுக்கு ‘தலைமைத்துவ சபை’ அல்லது ‘கூட்டுத்தலைவர்(மை)கள்’ என்ற கட்டமைப்பைக் கூட ஏற்படுத்த முடியும்.

தமிழ்த் தேசியப் பரப்பில் தலைமைத்துவ சங்கிலி அறுக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால் ‘தலைவருக்கான’ வெறுமை இருக்கின்றது. ஆயினும் தலைவர்கள் சுட்டுவிரல்களால் காண்பிக்கப்பட்டோ, முதிர்வுகளின் உதிர்வுகளாலோ உருவாக்கப்படுவதில்லை. 

காற்று இடைவெளிகளை நிரப்புவதுபோல் வெகுஜனவர்க்கம் தனது தலைவர் வெற்றிடத்தினையும் விட்டு வைக்காது. 2017இற்குப் பின்னர் தமிழ்த் தேசிய இனப்பிரச்சினையை சட்ட ரீதியாகவும், அரசியல் ரீதியாகவும் அணுகுவதற்கு விக்னேஸ்வரன் மிகப் பொருத்தமாக இருப்பார் என்று அவரது பிரதிபலிப்புக்கள் வெளிப்படுத்தியிருந்தன. 

அதுவே தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் தற்போது வரையில் தவிர்க்க முடியாத ஒருவர் என்ற பாத்திரத்தை விக்னேஸ்வரன் பெறுவதற்கு காரணமாகியது. இந்நிலையில்  “மனிதர்களின் இருப்பைவிட மனிதர்களின் செயற்பாடே போராட்ட வரலாற்றின் சக்கரத்தைச் சுழற்றுகின்றது” என்ற வாக்கை மட்டுமே அவருக்கு இப்போது நினைவுபடுத்திச் செல்லமுடியும்.

-ஆர்.ராம்-

 

 

 

ஒரு இலட்சம் காணித் திட்டம் நிலப்பறிப்பின் இன்னொரு வியூகம்! - நா.யோகேந்திரநாதன்.!

3 days 2 hours ago

ஒரு இலட்சம் காணித் திட்டம் நிலப்பறிப்பின் இன்னொரு வியூகம்! - நா.யோகேந்திரநாதன்.!

Screenshot-2020-11-25-11-19-44-972-org-m

பொலன்னறுவை மாவட்டத்தில் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் எல்லையில் மாதுறு ஓயா குடியேற்றத் திட்டம் ஆரம்பிக்கப்பட்டபோது அப்பிரதேசத்தின் அமைவிடம் காரணமாக பல சிங்கள மக்கள் அங்கு குடியேறத் தயங்கினர். அப்போது ஜனாதிபதியாகப் பதவி வகித்த ஜே.ஆர்.ஜயவர்த்தன நாம் எல்லைகளை நோக்கி நகர மறுத்தால் எல்லைகள் எங்களை நோக்கி நகர்ந்து வந்துவிடும் எனப் பகிரங்கமாக எச்சரித்தார். அந்த அறைகூவல் ஏராளமான சிங்கள மக்களை அங்கு குடியேற வைத்ததுடன் காலப்போக்கில் பிரதேசத்தின் தற்போது மேய்ச்சல் தரவைகளை ஆக்கிரமிக்கும் நிலையும் உருவாகி விட்டது.

அன்று ஜே.ஆர்.ஜயவர்த்தன விடுத்த எல்லைகள் நகரும் பிரச்சினையை தமிழ் மக்கள் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய அவசியத் தேவை தற்போது எழுந்துள்ளது.

இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் குடியேற்றங்கள் மூலம் தமிழ் பிரதேசங்களை அபகரிப்பதை விவசாய அபிவிருத்தி என்ற பெயரில் தொடக்கி வைத்து வெற்றி மேல் வெற்றி பெற்றவர் இலங்கையின் முதலாவது பிரதமர் டி.எஸ்.சேனநாயக்க. அதைத் தொடர்ந்து பல்வேறு சிங்களத் தலைவர்களும் அதைத் தொடர்ந்தாலும்; தீவிரமாக அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் சென்றவர்கள் ஜே.ஆர்.ஜயவர்த்தன, காமினி திசநாயக்க கூட்டு என்றால் மிகையாகாது.

அதேபோன்று தமிழர் தாயகத்தைத் தற்சமயம் சிங்கள மயப்படுத்தும் கைங்கரியத்தைத் தீவிரமாக முன்னெடுப்பது ராஜபக்ஷ சகோதரர்களின் ஆட்சியாகும். அவர்கள் நிலப்பறிப்பை விவசாய அபிவிருத்தி என்ற பேரில் மேற்கொண்டனர். ஆனால் ராஜபக்ஷ சகோதரர்களோ குடியேற்றம் என்ற தமிழ் மக்களை அச்சுறுத்தும் பெயரைக் கைவிட்டு கிராம அபிவிருத்தித் திட்டம் என்ற பதாகையுடன் களமிறங்கியுள்ளனர்.

அதாவது கிராமிய விவசாய அபிவிருத்தித் திட்டம் என்ற பேரில் ஒரு இலட்சம் பேருக்குக் காணிகள் வழங்க விண்ணப்பங்கள் கோரப்பட்டன. போதிய விளம்பரமோ கால அவகாசமோ வழங்கப்படாத நிலையில் தமிழ் மக்களிடமிருந்து ஐம்பதினாயிரம் விண்ணப்பங்கள் மட்டுமே கிடைத்துள்ளதாக அறிய முடிகிறது.

முதலாவது, இவ்விண்ணப்பதாரிகளுக்கான தகுதிகள் பற்றி இதுவரை தெளிவான விபரங்கள் இல்லாத நிலையில் விண்ணப்பிக்கும் பல தமிழ் விண்ணப்பதாரிகளில் எத்தனைபேர் தெரிவு செய்யப்படுவார்கள் என்பதற்கான உத்தரவாதம் எதுவும் இல்லை. எனவே ஒரு இலட்சம் பேரில் தெரிவு செய்யப்படும் தமிழர்களைவிட மிகுதியான பெருந்தொகை சிங்களவர்களாலேயே நிரப்படும் என்பதை நம்பலாம்.

இரண்டாவது, இக்காணிகள் எங்கெங்கு வழங்கப்படும் என்பதோ, எந்தெந்தப் பிரதேசங்களுக்கு விண்ணப்பங்கள் கோரப்படுகின்றன என்பது பற்றியோ எவ்வித வரையறையும் இல்லை. எனவே தமிழ் மக்கள் குடியேறப் பொருத்தமற்றவையானவையும் பாதுகாப்பற்றதுமான பிரதேசங்களில் குடியேற்றப்படும் சாத்தியமும் உண்டு. அதன் காரணமாக அங்கு குடியேறும் தமிழர்கள் தாமாகவே வெளியேறும் நிலைமை உருவாக்கப்படலாம்.

மூன்றாவது, ஒரு குடியேற்றத்தில் சிங்களவர்களும் தமிழர்களும் குடியேற்றப்படும்போது சில முரண்பாடுகள் உருவாகுவதற்கான அல்லது உருவாக்கப்படுவதற்கான சாத்தியக் கூறுகள் உண்டு. குறிப்பாக நீர்ப்பற்றாக்குறை ஏற்படும் காலங்களில் நீர்ப்பாசனம் தொடர்பான பிரச்சினைகள் காரணமாக தனி நபர்களுக்கிடையே ஏற்படும் முரண்பாடுகள் கூட இன அடிப்படையில் நோக்கப்பட்டு முறுகல் நிலை தோற்றுவிக்கப்படலாம். அது போன்று ஒரு குடியேற்றத்திட்டத்தின் தனிப்பட்ட நபர்களுக்குள் எழும் முரண்பாடுகள் போன்ற விடயங்கள் இன அடிப்படையில் அணுகப்பட அரச அதிகாரிகள், பொலிஸார் சிங்களவர்கள் தரப்புக்கு ஆதரவு வழங்கத் தமிழ் மக்கள் இயல்பாக வாழமுடியாத நிலை ஏற்பட்டு அங்கிருந்து சிறிது சிறிதாக வெளியேறவேண்டிய நிலை ஏற்படுத்தப்படும்.

நான்காவது, நாடு பரந்த அளவில் இனக் கலவரங்கள் உருவாகும்போது கலப்புக் குடியேற்றத்திலுள்ள ஒட்டு மொத்தத் தமிழ் மக்களும் தாக்கப்பட்டும் கொல்லப்பட்டும் சொத்துக்கள் சூரையாடப்பட்டும் பெண்கள் பாலியல் வன்புணர்வுகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டும் கொடுமைகள் கட்டவிழ்த்து விடப்படும். அதனால் அங்கு தமிழர் வாழமுடியாத நிலை ஏற்படும். இன விகிதாசார அடிப்படையிலேயே குடியேற்றங்கள் இடம்பெறுவதால் கலப்புக் குடியேற்றங்களில் சிங்களவர்களே பெரும்பான்மையினராக இருப்பார்கள் என்பதனால் அவ்வாறான கொடுமைகள் சாத்தியமே. உதாரணமாகக் கலப்புக் குடியேற்றமாக உருவாக்கப்பட்ட கல்லோயா திட்டத்திலிருந்து 1956, 1958 காலப்பகுதிகளில் இடம்பெற்ற இனக் கலவரங்களின்போது அங்கிருந்து தமிழர்கள் முற்றாகவே விரட்டியடிக்கப்பட்டு அது தனிச் சிங்களக் குடியேற்றமாக மாற்றப்பட்டது. வவுனியா மாவட்டத்தின் பதவியாக் குடியேற்றத்திற்கும் இக்கதியே இடம்பெற்றது.

ஐந்தாவது, இத்தகைய குடியேற்றங்களைச் சுற்றி அரச உதவியுடன் மேற்கொள்ளப்படும் சட்டவிரோதக் குடியேற்றங்களும் காலப்போக்கில் அவை குடியேற்றத்திட்டங்களாக மாற்றப்படுவதுமாகும். வரலாற்றுப் புகழ் பெற்ற சோமாவதி விகாரை திருகோணமiலை மாவட்டத்தில் இருந்ததாகக் கூறப்பட்டு அங்கு ஒரு விகாரை அமைக்கப்பட்டு, அதைச் சுற்றிச் சிங்களக் குடும்பங்கள் ஒரு பௌத்த பிக்குவால் குடியேற்றப்பட்டனர். அதேபோன்று பாலம்போட்டாறு, கப்பற்துறை ஆகிய பிரதேசங்களிலுள்ள தமிழ் மக்கள் விரட்டப்பட்டு அங்கு நொச்சியாகம என்ற குடியேற்றத் திட்டம் உருவாக்கப்பட்டது. சோமாவதி விகாரையைச் சுற்றியும் குடியேறியவர்களும் சேருவில என்ற குடியேற்றத்துக்குள் கொண்டு வரப்பட்டனர். இப்போது கிழக்கு மாகாணத்தின் நிலத் தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டு மட்டக்களப்பு, திருகோணமலை பிரதான வீதி;யில் சேருவில என்ற ஒரு சிங்கள உதவி அரசாங்க அதிபர் பிரிவும், தேர்தல் தொகுதியும் உருவாக்கப்பட்டன. இது கல்லோயா, அல்லை ஆகிய கலப்பு குடியேற்றத் திட்டங்களின் விரிவாக்கம் என்பது முக்கியமான விடயமாகும். இவ்வாறே வவுனியாவில் பதவியாக் குடியேற்றத்தின் விரிவாக்கமாக பாரம்பரிய மாமடு கிராமத்தில் தொடக்கத்தில் சிங்களவர்கள் அடாத்தாகக் குடியேறினர். பின்பு அது பதவியாவின் கிராமிய விஸ்தரிப்புத் திட்டம் என்ற பேரில் குடியேற்றத்திட்டமாக்கப்பட்டது. சிறிது காலத்திலேயே அப்பகுதியில் பாரம்பரியமாக வாழ்ந்த தமிழ் மக்கள் மாமடுவை விட்டு வெளியேறி விட்டனர்.

இவ்வாறான கலப்புக் குடியேற்றங்களின் வௌ;வேறு வடிவங்கள் மூலம் வவுனியா மாவட்டத்தில் வவுனியா தெற்கு என்ற ஒரு சிங்கள உதவி அரசாங்க அதிபர் பிரிவு உருவாக்கப்பட்டது.

அபகரிக்கப்படும் தமிழர்களின் இதயபூமி

மணலாறு, பாரம்பரிய தமிழ் கிராமங்களையும் அடர்ந்த வனம் கொண்ட காடுகளையும் கொண்டதுடன் வடக்கையும் கிழக்கையும் இணைக்கும் ஒரு பிரதேசமாகும். அதன் காரணமாகவே மணலாறு தமிழர் தாயகத்தின் இதயபூமி என அழைக்கப்படுகிறது.

அப்பிரதேசம் தென்னைமரவாடி என்ற வன்னிமையின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் ஏராளமான தனித்தனிக்குளங்களைக் கொண்ட கிராமங்களைக் கொண்டிருந்தது. போர்த்துக்கேயர், ஒல்லாந்தர், ஆங்கிலேயர் காலத்திலும் இப்பிரதேசம் சுதந்திரபூமியாக விளங்கி வந்தமை தெரியவந்துள்ளது. பின்னாட்களில் இப்பிரதேசம் நெடுங்கேணி உதவி அரசாங்க அதிபர் பிரிவுக்குட்பட்டிருந்தது.

1965 – 1970 காலப்பகுதியில் அப்பகுதியில் தலா ஆயிரம் ஏக்கர் பரப்பளவு கொண்ட 12 காணிகள் விவசாயப் பண்ணைகள் அமைப்பதற்கென 99 வருடக் குத்தகையில் பெரும் தமிழ் வர்த்தகர்களுக்கு வழங்கப்பட்டன. அங்கு ஏராளமான மலையக மக்கள் பணி புரிவதற்காக அப்பண்ணைகளில் குடியேற்றப்பட்டனர். 1983ல் கென்ற் பண்ணை, டொலர் பண்ணை ஆகிய இரு பண்ணைகளும் சுவீகரிக்கப்பட்டு சிறைச்சாலைத் திணைக்களத்துக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டன. அங்கு ஒரு திறந்தவெளிச் சிறைச்சாலை அமைக்கப்பட்டதுடன் கைதிகளின் குடும்பங்களும் குடியேற்றப்பட்டன. அங்கு ஏற்கனவே குடியிருந்த மலையக மக்கள் விரட்டியடிக்கப்பட்டனர். 1984ல் மணலாற்றுப் பகுதி மகாவலி அபிவிருத்தித் திட்டத்தின் கீழ் கொண்டு வரப்பட்டு பண்ணைகளில் வசித்த மக்கள் மட்டுமின்றி, பாரம்பரிய தமிழ் கிராமங்களில் வசித்த மக்களும் 48 மணி நேரத்தில் வெளியேற்றப்பட்டனர். போர் முடிவுக்கு வந்தபோது இந்த வளமான கிராமங்கள் பல சிங்களவர்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது மட்டுமின்றி மகாவலி அபிவிருத்தி சபையால் அவர்களுக்கு அனுமதிப் பத்திரமும் வழங்கப்பட்டது.

ஏற்கனவே மணலாற்றின் பல பகுதிகள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட நிலையில் கிராமியப் பொருளாதார அபிவிருத்தித் திட்டத்திற்கும், மணலாற்றுக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்ற கேள்வி எழலாம். ஏற்கனவே கல்லோயா, கந்தளாய், முதலிக்குளம், பதவியா போன்ற பகுதிகளில் தமிழ் மக்கள் சந்தித்த அனுபவங்களும் தமிழர் தாயகப் பகுதிகளில் அம்பாறை, சேருவில, வவுனியா தெற்கு தனிச் சிங்களப் பிரதேசங்கள் உருவாக்கப்பட்டமையும் அரசாங்கம் கண் வைப்பதன் உள்நோக்கத்தையும் நீண்ட கால இலக்கையும் புரிந்து கொள்ள வைக்கின்றன.

கிராமியப் பொருளாதார அபிவிருத்தித் திட்டத்தின் கீழ் தற்போது எஞ்சியுள்ள பகுதிகளில் தமிழ் மக்கள் குடியேற்றப்படும் சாத்தியம் உண்டு. அப்படியான நிலையில் அங்கு சட்ட விரோதமாகவும் மகாவலி அபிவிருத்தி சபையாலும் குடியேற்றப்பட்டவர்களுக்கும் காணி உறுதிகள் வழங்கப்பட்டு அவர்களின் காணி உரிமை உறுதிப்படுத்தப்படும். எனவே தமிழ் மக்களின் இதயபூமியான மணலாறு என்ற பரந்த பிரதேசம் கலப்பு குடியேற்றமாகும்.

தற்சமயம் இது முல்லை மாவட்டத்தில் ஒரு தனியான உதவி அரசாங்க அதிபர் பிரிவாக்கப்பட்டுள்ளது. விரைவில் இனமோதல்கள், இராணுவ நடவடிக்கைகள், அரச அதிகாரிகளின் பாரபட்சமான நடவடிக்கைகள் என்பன காரணமாக தமிழ் மக்கள் விரைவில் வெளியேறும் நிலை உருவாக்கப்படும். அத்துடன் மணலாறு முழுமையாகச் சிங்கள மயப்படுவதுடன் கல்லோயா, பதவியா போன்று விரிவடைந்து அயற் கிராமங்களை ஆக்கிரமிக்கும் நிலையும் ஏற்படும்.

அடிப்படையில் வடக்கில்வெலி ஓயா என்ற ஒரு சிங்கள மாவட்டத்தை உருவாக்குவதன் மூலம் தமிழர் தாயகத்தின் தனித்துவத்தைச் சிதைக்கும் அதேவேளையில் வடக்குக் கிழக்குக்கான நிலத் தொடர்பும் துண்டிக்கப்படும் நிலை ஏற்படலாம். இவற்றின் ஒரு பகுதியாக கற்பூரப்புல்வெளி, முள்ளியவளை தேக்கங்காடு, இரணைமடு, முறிகண்டியில் இராணுவக் குடும்பங்களுக்கா ன குடியேற்றத்துக்கு ஒதுக்கப்பட்ட 4,000 ஏக்கர், பூனகரி 4ம் கட்டை, முந்திரிகைக்குளம், மெனிக்பாம், மடுறோட் ஆகிய பகுதிகளில் இனவிகிதாசார அடிப்படையிலான குடியேற்றங்கள் என்ற பேரில் சிங்களவர் குடியேற்றப்படுவார்கள் என்பது மறுக்கப்படமுடியாது.

எனவே இந்தக் கிராமிய பொருளாதார அபிவிருத்திட்டம் மூலம் அம்பாறை போன்று, சேருவில போன்று, மொறவௌ போன்று, மணலாறு போன்று, பதவியா போன்று தமிழர் நிலங்களை அபகரிப்பதுடன் தமிழர் தாயகத்தின் நிலத்தொடர்பைத் துண்டித்துச் சிதைக்கும் சதியே பிரதான இலக்காக உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளது என்பது புரிந்து கொள்ளப்படவேண்டும்.

இதைச் சரியாகப் புரிந்து கொண்டு தமிழ்த் தலைமைகள் நாடாளுமன்றத்துக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் கடும் எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடவேண்டும். அரசாங்கத்தின் உள்நோக்கங்களை தமிழ் மக்கள் மத்தியில் அம்பலப்படுத்தவேண்டும். இத்திட்டங்களில் தமிழர் மட்டுமே குடியேற்றப்படும் நிலை உருவாகும்வரை ஜனநாயகப் போராட்டங்கள் தொடரவேண்டும். அப்படியான ஒரு விழிப்பு நிலை உருவாகாவிட்டால் நாம் பெரும் ஆபத்தை எதிர்கொள்வது தவிர்க்கமுடியாததாகும்.

அருவி இணையத்திற்காக நா.யோகேந்திரநாதன்.

http://aruvi.com/article/tam/2020/11/24/19597/

கூர்மை அடையும் காணிப் பிரச்சினைகள்

3 days 8 hours ago
கூர்மை அடையும் காணிப் பிரச்சினைகள்

-மொஹமட் பாதுஷா  

உலக சரித்திரத்தில் நிலம் சார்ந்த போராட்டங்களுக்கு முக்கியமான இடம் இருக்கின்றது. நில ஆக்கிரமிப்புக்கான இராணுவ, இராஜதந்திர நகர்வுகளும் நிலமீட்புக்கான போராட்டங்களும், யுத்தங்களில் முடிந்ததை நாம் அறிவோம்.   

இலங்கையில், சிறுபான்மைச் சமூகங்கள் பல்வேறுபட்ட காணிப் பிரச்சினைகளை, நீண்டகாலமாக எதிர்நோக்கி வருகின்றன. இன விகிதாசாரத்துக்கு ஏற்ப, காணிகள் இல்லை என்பது ஒருபுறமிருக்க, சிறுபான்மை இனத்தவர்களிடம் இருக்கும் கொஞ்சநஞ்சக் காணிகளையும் கையகப்படுத்துவதற்கும்  ஆக்கிரமிப்பதற்கும், பல்வேறு சூட்சும திட்டங்கள் நடைமுறையில் இருப்பதையும் காணமுடிகிறது. இதனால், காணிகள் தொடர்பான பிரச்சினைகள் கூர்மையடைகின்றன.   

வடக்கு, கிழக்கில் மாத்திரம் குறிப்பாக, முஸ்லிம்களுக்குக் கிட்டத்தட்ட ஒரு இலட்சம் ஏக்கருக்கு மேற்பட்ட காணிகள் தொடர்பான உரிமைசார் பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன. தென்னிலங்கையில் சனத்தொகை அதிகரிப்புக்கு ஏற்றாற்போல், தமிழர்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் காணிகளை வழங்கும் பொறிமுறையொன்று இல்லை.  

வடக்கு, கிழக்கில் இருக்கின்ற பெரும்பாலான காணிகள், வனவளம், தொல்பொருள் வலயம், முகாம் என்ற போர்வையில் கையகப்படுத்தப்பட்டு உள்ளன. புதிய குடியேற்றத் திட்டங்கள், பயிர்ச் செய்கைத் திட்டங்கள், பௌத்த விகாரைகள் விஸ்தரிப்பு போன்ற தோரணையில் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு இருக்கின்றன. இன்னும் பல திட்டங்களை, பெருந்தேசியம் கையில் வைத்திருக்கின்றது என்பதற்கு, நிறையவே அத்தாட்சிகள் உள்ளன.   

தமிழர்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் கிட்டத்தட்ட சரிசமமான காணிப் பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன. இருப்பினும், சனத்தொகை பரம்பல் அதிகமான முஸ்லிம்களே, காணிப்பற்றாக்குறையால் அதிகம் பாதிக்கப்படுகிறார்கள்.  

ஆனால், தமிழர்கள் காணி உரிமைக்காகப் போராடி, அதன்மூலம் சொற்ப அளவான காணிகளையாவது அவ்வப்போது மீட்டெடுத்து இருக்கின்றார்கள். ஆனால், முஸ்லிம் சமூகம் இதுபற்றித் தீவிரமாக இன்னும் பேசக் கூடத் தொடங்கவில்லை.   

இது குறித்து, எந்தவொரு முஸ்லிம் அரசியல்வாதிக்கும் அக்கறையில்லை. முஸ்லிம் மக்களும், ‘விலையை அதிகமாகக் கொடுத்தாவது, எமது வீட்டுக்கு அருகில் காணியொன்றை பெறலாம்’ என்று நினைக்கின்றார்களே தவிர, ஒரு சமூகமாகக் காணி உரிமையை உறுதி செய்வதற்கான எவ்விதமான திட்டங்களும் முஸ்லிம்களிடம் இல்லை. அதேநேரம், தமக்குரித்தான காணிகளை மீட்பதற்காகப் போராடும் காணி உரிமையாளர்களின் போராட்டங்களையும் அவர்களுக்குத் துணைநிற்கும் அமைப்புகளின் செயற்பாடுகளையும்,  திட்டமிட்டு மழுங்கடிப்பதையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.   

தமிழ் மக்களது காணிப் பிரச்சினைகளில் கணிசமானவை, நேரடியாக அரச கட்டமைப்புகளுடன் தொடர்புட்டவை எனலாம். இராணுவத் தேவைகள், வீட்டுத்திட்டங்கள், அகழ்வாராய்ச்சி போன்ற அடிப்படைகளில், தமிழர்களின் நிறையக் காணிகள் கையகப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. தொல்பொருள் வலயம், பௌத்த விகாரைகள் அமைத்தல், பயிர்ச்செய்கை உள்ளிட்ட பல காரணங்களால் காணிகள் பறிபோகும் நிலைமை இப்போதும் உள்ளது.   

ஏற்கெனவே காணப்படுகின்ற காணிப் பிரச்சினைகளுடன், அண்மைக் காலத்தில் மண்டைதீவு, திருமலை மாவட்டத்தில் பல இடங்கள் எனக் காணிகள் காவுகொள்ளப்படுகின்றன. அதேநேரம், மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் எல்லைக் கிராமங்களான மாதவணை, மயிலத்தமடு ஆகிய இடங்களில் உள்ள தமிழ் மக்களின் காணிகளில், சிங்கள மக்கள் வந்து அத்துமீறிக் குடியேறுவது, பெரும் பிரச்சினையாக உருவெடுத்துள்ளது.   

இதை இப்படியே விட்டால், காணிகளை இழக்க வேண்டி ஏற்படும் என்ற அடிப்படையில், தமிழர்கள் இதற்கெதிராகக் குரல் கொடுத்து வருகின்றனர். ஆனால், இதைச் சமாளிப்பதற்கும் சிங்கள மக்களின் நலன்களில் கீறல் விழாமல் பார்ப்பதற்கும் பகீரதப் பிரயத்தனங்கள் எடுக்கப்படுகின்றன. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் வியாழேந்திரனுக்கு, இராஜாங்க அமைச்சொன்றை மேலதிகமாக வழங்கியமை, இதில் ஓர் அங்கமாக இருக்கலாம் என்ற கணிப்பொன்றும் இருக்கின்றது.   

முஸ்லிம்களின் காணிப் பிரச்சினைகள், கண்டுகொள்ளப்படாத பிரச்சினைகளாகத் தொடர்கின்றன. இதற்கு அடிப்படைக் காரணம், முஸ்லிம் சிவில் சமூகத்தின் பலவீனமும் முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகளின் ‘நக்குண்டு நாவிழக்கும்’ அரசியல் நகர்வுகளும் என்பதைக் குறிப்பிடாமல் விட முடியாது.   

வட மாகாணத்தில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்ட முஸ்லிம்களுடன் தொடர்புபட்ட காணிப் பிரச்சினைகள் ஏராளம் இருக்கின்றன. இவற்றுக்கு 30 வருடங்களாகத் தீர்வு காணப்படவில்லை; முழுமையான மீள்குடியேற்றமும் நிறைவு செய்யப்படவில்லை.  

இலங்கையில், சிங்கள மக்களின் குடியேற்றங்களுக்காகவும் அபிவிருத்திக்காகவும், இயற்கை வளங்கள் எத்தனையோ அழிக்கப்பட்டதெல்லாம் மறந்து, முஸ்லிம் மக்களின் மீள் குடியேற்றத்துக்காக, கல்லாறில் காடுகள் அழிக்கப்பட்டமை, தூக்கிப் பிடிக்கப்படுகின்ற அபூர்வங்களையும் காண்கின்றோம்.   

கிழக்கில், மிகவும் சிக்கல் வாய்ந்த காணிப் பிரச்சினைகளை முஸ்லிம்கள் எதிர்கொண்டுள்ளனர். வனவளப் பாதுகாப்பு, வனஜீவராசிகள் காப்பு, இராணுவ முகாம் அமைத்தல், தொல்பொருள் மய்யங்கள், புனித வலய பிரகடனம் என்று பல்வேறு காரணங்கள் கூறப்பட்டு, முஸ்லிம்களின் காணிகள் கபளீகரம் செய்யப்பட்டுள்ளன; செய்யப்பட்டும் வருகின்றன.   

சுருங்கக் கூறின், கிழக்கில் முஸ்லிம்களின் சனத்தொகை விகிதாசாரத்தின் அரைவாசி அளவுக்குக் கூட, காணி உரித்துக் கிடையாது என்பது, ஆய்வாளர்கள் கண்டறிந்துள்ள உண்மையாகும்.   

அம்பாறை மாவட்டத்தில், வட்டமடு, வேகமாகம், கிரான்கோவை, கிரான்கோமாரி. ஒலுவில், அஷ்ரப் நகர், பொன்னன்வெளி, கீத்துப்பத்து பாவாபுரம், அம்பலம் ஓயா, ஹிங்குராணை ஆகிய இடங்களில், நூற்றுக்கணக்கான ஏக்கர் காணிகளின் உரிமைகள் கேள்விக்குறியாகி இருக்கின்றன.   

கல்லோயாத் திட்டம் போன்ற திட்டங்களின் பின்னர், தென்னிலங்கையில் இருந்து அழைத்து வரப்பட்ட சிங்கள மக்களுக்கு, முஸ்லிம்கள் பயிர்ச்செய்கை மேற்கொண்டு வந்த காணிகளில் ஒரு பகுதி பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டதால் முஸ்லிம்கள் காணிகளை இழந்தனர். இதில் அஷ்ரப் நகர், அம்பலம்ஓயா, கீத்துப்பத்து, பொத்துவில், கிரான்கோவை, கிரான்கோமாரி, வட்டமடு உள்ளிட்ட காணிப்பிரச்சினைகளில், எவ்வித முன்னேற்றமும் இல்லை.   

ஆனால், பொத்துவில் முஹூது மகாவிகாரையைச் சுற்றி, முஸ்லிம்கள் குடியேறிய விடயம் மட்டும் ஓர் அத்துமீறலாகப் பார்க்கப்படுவதுடன், அதன் ஊடாகக் காணிகளைக் கையகப்படுத்தலுக்கான நகர்வுகள் கனகச்சிதமாக மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.   

மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில், முஸ்லிம்கள் வரையறுக்கப்பட்ட நிலப்பகுதிக்குள்ளேயே வாழ்ந்து வருகின்றனர். வாகரை, கள்ளிச்சை, புணானை மேற்கு, வாகனேரி, காரமுனை உள்ளடங்கலாக முஸ்லிம்களின் நூற்றுக்கணக்கான ஏக்கர் காணிப் பிரச்சினைகள், இன்னும் தீர்க்கப்படாதவையாக இருக்கின்றன.   

திருகோணமலை மாவட்டத்தில் கிண்ணியா, பதவிசிறிபுர, குச்சவெளி, மூதூர் உள்ளிட்ட முஸ்லிம்கள் வாழும் பிரதேசங்களில் காணிப்பற்றாக்குறை காணப்படுவதுடன், இம்மாவட்டத்தில் முஸ்லிம்களின் பல்லாயிரக் கணக்கான ஏக்கர் காணிகள், இன்று உரிமை கொண்டாட முடியாத நிலையில் இருக்கின்றன.   

இவ்வாறிருக்க, அண்மைக்காலமாக சற்று வித்தியாசமான சூட்சுமங்களின் ஊடாகக் காணிகளைக் கையகப்படுத்தும், ஆக்கிரமிக்கும் முன்னெடுப்புகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. திருமலையில் பல பிரதேசங்களில், 300 ஏக்கருக்கு மேற்பட்ட காணிகள், அப்பகுதியிலுள்ள விகாரைகளுக்குச் சொந்தமானவை என்று, தொல்பொருள் திணைக்களம் பிரகடனப்படுத்தி வருவதையும் அறியமுடிகிறது.    

இதேவேளை, ஒரு இலட்சம் காணித் துண்டுகளை வழங்கும் திட்டம், சிறப்பானது என்பதை மறுக்க முடியாது. ஆனால், அதைச் சிங்கள மக்கள் சிறப்பாகப் பயன்படுத்துவர்; தமிழர்களும் மிகக் கவனமாகக் கையாள்வர்.  ஆனால், முஸ்லிம்கள், கொஞ்சம் தொலைவு என்றால்க் கூட, பயணம் செய்து பயிர்ச்செய்கையை மேற்கொள்வதில் ஆர்வம் குறைந்தவர்களாகவே இருக்கிறார்கள்.  இதுவும் கூட, நீண்டகாலத்தின் பின்னர், சிங்கள மக்களின் காணி உரிமைகள் அதிகரிக்கவே வழிவகுக்கும்.   

இவ்வாறு, நாடெங்கும் சிறுபான்மைச் சமூகங்கள் காணிப் பிரச்சினைகளை எதிர்கொண்டுள்ளன. ஆயினும், இவற்றையெல்லாம் தீர்ப்பதற்குப் பொறுப்பு வாய்ந்த ஆட்சியாளர்கள் யாரும், ஒரு முறைமைப்படுத்தப்பட்ட பொறிமுறையை உருவாக்கவில்லை. 

கிழக்கில் தொல்பொருள்களை அடையாளம் காண்பதற்காக, சில மாதங்களுக்கு முன்னர் நியமிக்கப்பட்ட ஜனாதிபதி செயலணியில் ஒரு முஸ்லிமோ, தமிழரோ உள்ளடக்கப்படாமை பெரும் பாரபட்சமாகும்.   

எனவே, வடக்கு, கிழக்கிலும் அதற்கு வெளியிலும் உள்ள சிறுபான்மைச் சமூகங்களின் காணிப் பிரச்சினைகளுக்காக தமிழ், முஸ்லிம் தலைமைகள் இணைந்து குரல் கொடுக்க வேண்டும். அத்துடன், இராணுவ முகாம் அமைப்பதோ, குடியேற்றத் திட்டத்தைக் கொண்டு வருவதோ, தொல்பொருள்களைப் பாதுகாப்பதோ தவறில்லை. 

ஆனால், அது ஓரவஞ்சனையான முறையிலோ, சிறுபான்மைச் சமூகங்களின் காணிகளை அபகரிக்கும் உள்நோக்கிலோ நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டு, பிரச்சினைகள் கூர்மையடைவதை அரசாங்கமே, பொறுப்புடன் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்.     

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/கூர்மை-அடையும்-காணிப்-பிரச்சினைகள்/91-259672

நினைவேந்தல் உரிமையும் சட்டரீதியான போராட்டமும் -பி.மாணிக்கவாசகம்

3 days 20 hours ago
நினைவேந்தல் உரிமையும் சட்டரீதியான போராட்டமும் -பி.மாணிக்கவாசகம்
ec370d04-d77d-4786-b75f-8040b28f2466-696
 41 Views

மாவீரர் தின நினைவேந்தலைத் தடுக்க கொரோனா வைரஸ் தடுப்புச் சட்ட நெறிமுறைகள் பயன்படுத்தப்படும் என அரசாங்கம் கூறியிருக்கின்றது. இது ஓர் அபத்தமான முயற்சி. இறந்தவர்களை நினைவேந்துவது ஓர் அடிப்படை உரிமை சார்ந்த விடயமாகும். இதில்  கொரோனா தடுப்புச் சட்டத்தைப் பயன்படுத்த ஓர் அரசு முற்பட்டிருப்பதன் மூலம் அதன் இயலாத் தன்மையும், அதன் இனவாதப் போக்கும் அப்பட்டமாக வெளிப்பட்டிருக்கின்றன.

கொரோனா வைரஸ் உலகளாவிய ரீதியில் பயங்கரமாக உருவெடுத்துள்ளது. சுகாதாரம் சார்ந்த இந்த விவகாரத்தை மனிதாபிமான ரீதியில் கையாள வேண்டியது அரசாங்கத்தின் கடமையும், பொறுப்புமாகும். அதேவேளை, அந்த வைரஸ் தொற்றிப் பரவாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியதும், உரிய தடை நடவடிக்கைகளை முறையாகப் பின்பற்ற வேண்டியதும் நாட்டு மக்கள் அனைவரினதும் தட்டிக்கழிக்க முடியாத பொறுப்பாகும்.

15.jpg

ஏனெனில், கொரோனா வைரஸ் வகைதொகையின்றி மனித உயிர்களைக் குடித்து, ஏப்பமிட்டு வருகின்றது. இது முகம் தெரியாத ஒரு நவீன அசுரனாகும். அந்த அசுரனை ஒதுக்கித் தள்ளவும், ஒழித்துக்கட்டவும் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து செயற்பட வேண்டியது அவசியம். இந்த மனிதாபிமான பொறுப்பை சாமான்ய மனிதர்கள் – சாமான்ய மக்கள் தெளிவாகப் புரிந்திருக்கின்றார்கள். அந்தப் புரிந்துணர்வின் அடிப்படையில் அவர்களை சட்ட ரீதியான ஏற்பாடுகளின் மூலம் அரசாங்கம் வழிநடத்த வேண்டும். அதன் வழிநடக்க மறுப்பவர்கள் அல்லது தவறுபவர்களைக் கண்டித்தும், தண்டித்தும் வழிநடத்திச் செல்ல வேண்டியதே நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் பொறுப்பாகும்.

ஆனால், இந்த சட்டரீதியான ஏற்பாடுகளை ஓர் இனத்துவ உரிமை சார்ந்த விடயத்தில் பயன்படுத்துவோம் என்று அரசு அச்சுறுத்தி உள்ளது. இந்த அச்சுறுத்தலும் அத்தகைய முயற்சிகளில் ஈடுபடுவதும் ஒரு ஜனநாயக அரசுக்கு அழகல்ல.

ஓர் ஆயுத முரண்பாடு அல்லது யுத்தம் என்பது இரு தரப்பு சார்ந்த விடயமாகும். அதன் முடிவில் ஒரு தரப்புத்தான் வெற்றியடைய முடியும். ஆனால் அந்த வெற்றியானது, தோல்வியைத் தழுவிய தரப்பின் செயற்பாடுகளின் அடிப்படையிலேயே மதிப்பிடப்பட வேண்டும். யுத்தத்தில் எதிரி சாமான்யனாக இருந்தால், அந்த வெற்றி மலிவான வெற்றியாகவே கருதப்பட வேண்டும். பலம் மிகுந்த எதிரியை வெற்றி கொள்வதே வெற்றியின் இலட்சணம்.

அந்த வகையில் விடுதலைப்புலிகளை இராணுவ ரீதியாக வெற்றிகொண்ட அரசாங்கம், விடுதலைப்புலிகளின் இராணுவ வலிமையையும், யுத்த வல்லமையையும் வெளிப்படுத்தினாலன்றி அதனுடைய வெற்றி ஒரு பெரிய வெற்றியாகக் கருதப்பட முடியாது. அதேவேளை, அந்த யுத்தத்தில் மரணித்த அரச படையினரைப் போன்று உயிரிழந்த விடுதலைப்புலிகளையும் வீரர்களாகவும் வீரம் செறிந்தவர்களாகவும் அரசு மதிப்புயர்த்த வேண்டும்.  எல்லாளன் – துட்டகைமுனு யுத்தத்தில் எல்லாளனுக்கு அளிக்கப்பட்ட மரியாதையைப் போன்று அது அமைய வேண்டும்.

எதிரியையும், எதிரியின் பராக்கிரமத்தையும் மதிப்பதன் மூலமே அரசாங்கத்தின் யுத்த வெற்றி பேசுபொருளாக இருக்க முடியும். யுத்தத்தில் மரணித்த படையினரைப் போற்றி, எதிர்த்தரப்பினராகிய விடுதலைப்புலிகளைத் தூற்றுவது அல்லது தூஷிப்பதென்பது அந்த வெற்றியின் சிறுமைத்தன்மையை அடையாளப்படுத்துவதாகவே அமையும்.

வெற்றி, தோல்வி என்பதற்கு அப்பால், நாட்டின் ஒருமைப்பாட்டை மூச்சிலும், பேச்சிலும்  வலியுறுத்துகின்ற அரச தரப்பினர் யுத்தத்தின் பின்னர், யுத்தத்திற்குக் காரணமாகிய இனப்பிரச்சினைக்கு அரசியல் தீர்வு காண்பதற்கு முயற்சித்திருக்க வேண்டும்.

92a67c6c-33f1-4df7-8eb8-f2eed8ea7c6d.jpe

ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தி அளவற்ற அடக்குமுறைகளின் மூலம் விடுதலைப்புலிகளையும் விடுதலைப்புலிகளைச் சார்ந்த தமிழ் மக்களையும் தோற்கடித்ததன் மூலம் மாத்திரம் அரசு தனது வெற்றியை அளவீடு செய்யக் கூடாது. அது தவறானது.

வெற்றி என்பது ஆயுதமுனையில் இராணுவ ரீதியாக அடைந்ததுடன் முற்றுப் பெறுவதில்லை. யுத்தத்தின் பின்னர் யுத்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட தரப்புக்களிடையே பொது இணக்கப்பாட்டையும், நல்லுறவையும், ஐக்கியத்தையும் வளர்த்தெடுப்பதிலேயே அந்த யுத்த வெற்றி முழுமையடைய முடியும்.

ஆனால், ஜனாதிபதி கோத்தபாய தலைமையிலான அரசாங்கம் அத்தகைய முழுமையை நோக்கிப் பயணிப்பதாகத் தெரியவில்லை. யுத்தம் முடிவுக்கு வருவதற்கு முன்னர், அரசாங்கக் கட்டுப்பாட்டுப் பிரதேசம் என்றும், விடுதலைப்புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பிரதேசம் என்றும் நாடு பிளவுபட்டுக் கிடந்தது. இரண்டு பிரதேசங்களிலும் ஆட்சி நிர்வாகம் நடைபெற்று வந்தது. விடுதலைப்புலிகள் தமது இலக்காகிய தனிநாட்டுக் கோரிக்கையின் அடிப்படையில் தனிநாட்டுக்குரிய நிர்வாகச் செயற்பாடுகளுடன் ஆட்சி நடத்தினர்.

யுத்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்ததன் மூலம் ராஜபக்சாக்களினால் பூகோள ரீதியாக நாட்டை இணைக்க முடிந்தது. ஒரு நாடாக்க முடிந்தது. ஆனால் பல்லின மக்களைக் கொண்ட மக்களை உளவியல் ரீதியாக ஒன்றிணைக்க முடியவில்லை. யுத்த காலத்தைப் போலவே மக்கள் இன்னும் இன ரீதியாகப் பிளவுண்டு கிடக்கின்றார்கள்.

இனப்பிரச்சினையின் காரணமாக இன ரீதியாக அரசியல் நோக்கங்களுக்காகப் பிளவுபடுத்தப்பட்ட இலங்கை மக்கள் யுத்தத்தின் பின்னர் யுத்தத்தில் மடிந்தவர்களை பிளவுபட்ட ரீதியிலேயே நினைவுகூர்கின்றார்கள். உயிரிழந்த இராணுவத்தினர் அரசாங்கத்தினால் அதிகாரபூர்வமாக வீரர்களாகப் போற்றப்படுகின்றார்கள். அதேவேளை அதே யுத்தத்தில் உயிரிழந்த விடுதலைப்புலிகளையும், அவர்களுடன் மடிந்துபோன பொதுமக்களையும் தமது எதிரிகளாக நோக்குவதற்கு சிங்கள மக்கள் மத்தியில் அரசியல் ரீதியான மனமாற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கின்றது. இதனை சிங்களப் பேரின அரசியல்வாதிகள் தமது சுய அரசியல் இலாபத்திற்காகச் செய்துள்ளார்கள்.

இத்தகைய போக்கின் வழியிலேயே மாவீரர் தினத்தன்று நினைவேந்தல் செய்யக் கூடாது என்று அரசாங்கம் கூறியிருக்கின்றது. உத்தரவை மீறிச் செயற்பட்டால், கொரோனா தடுப்புச் சட்டம் அவர்கள் மீது பாயும் என்று இராணுவத் தளபதியும் கொரோனா வைரஸ் தடுப்புக்கான தேசிய செயற்பாட்டு மையத்தின் தலைவருமாகிய லெப்டினன் ஜெனரல் சவேந்திர சில்வா கூறியுள்ளார்.

ரணில் – மைத்திரி தலைமையிலான கூட்டாட்சி இடம்பெற்ற 2015ஆம் ஆண்டின் பின்னரான காலப்பகுதியில், இத்தகைய நினைவேந்தல்களை அரசு கண்டும் காணாத போக்கைக் கடைப்பிடித்திருந்தது. ஆனால் மீண்டும் அதிகாரத்துக்கு வந்துள்ள ராஜபக்சாக்களின் ஆட்சியில் மாவீரர் தினத்தில் நினைவேந்தல் செய்யக் கூடாது என்று உத்தரவிடப்பட்டிருக்கின்றது. இதனை எதிர்த்து நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தாக்கல் செய்யப்பட்டிருக்கின்றது.

பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டத்தையோ அல்லது கொரோனா வைரஸ் தடுப்புச் சட்டவிதிகளின் கீழேயோ நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளைத் தடுக்கக்கூடாது. அத்தகைய தடைக்கு எதிராகத் தடை உத்தரவு பிறப்பிக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றத்திடம் கோருவதே இந்த வழக்கின் முக்கிய நோக்கம். இதுபோன்று பல வழக்குகளைப் பல்வேறு இடங்களிலும் தாக்கல் செய்வதற்கு நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதன் மூலம் மாவட்டம் தோறும் அல்லது இராணுவத்தினர் தாங்கள் நினைத்த இடங்களில் எல்லாம் நீதிமன்ற உத்தரவைப் பெற்று கடைசி நேரத்தில் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளைத் தடை செய்கின்ற போக்கிற்கு சவால் விடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது.

தமிழ்த்தேசிய கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் எம்.ஏ.சுமந்திரன் தலைமையில் உருவாக்கப்பட்டுள்ள சட்டத்தரணிகளை உள்ளடக்கிய அமைப்பே இந்த வழக்குத் தாக்கல் நடவடிக்கையில் இறங்கியிருக்கின்றது.

தமிழர் தம் அரசியல் மற்றும் அடிப்படை உரிமைகள் சார்ந்த விடயங்களில் சட்டரீதியான போராட்ட களம் ஒன்று இதன் மூலம் திறக்கப்பட்டிருப்பதாகக் கருத முடியும். இதுகால வரையிலும் சட்ட ரீதியான போராட்டங்களை முன்னெடுப்பதில் தமிழ்த்தரப்பினர் ஆர்வம் காட்டியிருக்கவில்லை.

இந்த நிலையில், அரசினதும், இராணுவத்தினதும் தடை உத்தரவை மீறி மாவீரர் வாரத்தைக் கடைப்பிடித்து, மாவீரர் தினத்தை அனுட்டிப்பதற்குத் தமிழ்த்தேசிய கட்சிகள் ஒன்றிணந்து முடிவெடுத்திருக்கின்றன. இந்த முயற்சி தமிழ் மக்களுடைய உரிமைகளுக்கான போராட்ட நடவடிக்கையில் ஏற்பட்டுள்ள முக்கிய திருப்பம் என்றே கூற வேண்டும்.

நாடாளுமன்ற அரசியலில் அதிக நாட்டமும், அந்தத் தளத்தில் குரல் எழுப்புவதையே தமது பிரதான போராட்ட களமாகத் தமிழ் அரசியல்வாதிகள் கொண்டிருந்தார்கள். ரணில் – மைத்திரி கூட்டு இணைவின் மூலம் 2015 ஆம் ஆண்டு தோற்கடிக்கப்பட்ட ராஜபக்சக்கள் தனிச் சிங்கள வாக்குகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதன் பின்னணியிலேயே பல முனைகளில் போராட்டங்களை முன்னெடுக்க வேண்டும் என்ற சிந்தனைத் தெளிவு தமிழ் அரசியல்வாதிகளுக்கு ஏற்பட்டிருப்பதைக் காண முடிகின்றது.

பிறரைச் சார்ந்திருத்தல் அல்லது வெளியாரைச் சார்ந்திருத்தல் என்ற சார்பு நிலை அரசியலில் அவர்கள் ஊறிப் போயிருந்தார்கள். தமிழ் மக்களையும் அந்த அரசியலில் நம்பிக்கை கொள்ளச் செய்திருந்தார்கள். ஆனால் பிறரைச் சார்ந்திருப்பதும், வெளியாரைச் சார்ந்து நம்பியிருப்பதும் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண உதவ மாட்டாது என்ற உண்மை இப்போது அவர்களுக்கு உறைத்திருப்பதாகவே தெரிகின்றது.

ஒற்றை ஆட்சி முறையின் மூலம் ஒரே நாடாக இலங்கையைப் பேணுவதற்கு முயற்சிக்கின்ற ராஜபக்சக்களும், சிங்கள பௌத்த தேசியவாதிகளும், பேரின அரசியல்வாதிகளும் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகள் போன்ற அடிப்படை உரிமை சார்ந்த விடயங்களை இனவாதப் போக்கில் அரசியலாக்கி நாட்டை சீரழிக்க முற்படக்கூடாது. பன்மைத்தன்மையைப் பேண வேண்டும். பல்லின மக்களும் சமஉரிமை உடையவர்களாக இந்த நாட்டில் சமாதானத்துடன், ஐக்கியமாக வாழ்வதற்கு வழி செய்ய வேண்டியது அவசியம்.

ec370d04-d77d-4786-b75f-8040b28f2466.jpe

சிங்கள பௌத்த தேசியத்தை வலுப்படுத்தி, அதனை மேம்படுத்துவதற்கு மேற்கொள்கின்ற இனவாத அரசியல் முயற்சிகள் இறுதியில் பாதகமான விளைவுகளையே ஏற்படுத்தும் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

அதேவேளை, இனவாத அரசியல் போக்கைக் கைவிடுவதற்கு அரச தரப்பினரும் சிங்கள பௌத்த பேரின தேசியவாதிகளும் முன்வராத நிலையில், தமிழ்த்தேசியத்தை வலியுறுத்துகின்ற தமிழ் அரசியல் தலைவர்களும், அரசியல்வாதிகளும் தங்களுக்குள் ஒன்றிணைந்து ஓர் அரசியல் அமைப்பின் கீழ் (கவனிக்க வேண்டியது – ஓர் அரசியல் கட்சியின் கீழ் அல்ல) ஒன்றிணைந்து, பல முனைகளிலான நடவடிக்கைகளின் மூலம் தமது அரசியல் உரிமைகளுக்கான போராட்டங்களை முன்னெடுக்க முன்வர வேண்டும். செய்வார்களா?

 

https://www.ilakku.org/நினைவேந்தல்-உரிமையும்-சட/

உலகம்தழுவிய ஆளில்லா விமான (Drone – ட்ரோன்) போர்முகத்தை சீனா உருவாக்கிவிட்டது.

4 days ago
உலகம்தழுவிய ஆளில்லா விமான (Drone – ட்ரோன்) போர்முகத்தை சீனா உருவாக்கிவிட்டது.
Ndrone3-696x392.jpg
 76 Views
உலகம்தழுவிய ஆளில்லா விமான (Drone – ட்ரோன்) போர்முகத்தை சீனா உருவாக்கிவிட்டது.  அமெரிக்கா அந்த சந்தையில் கட்டாயம் இணையவேண்டும் அல்லது பின்னால் நிற்கவேண்டும்.
 
ட்ரோன் போர்முறை என்பது இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் உலகளாவிய பாதுகாப்பு விடயத்தில் முக்கிய இடத்தை வகிக்கிறது. அல்கெய்தா (al Qaeda)போன்ற அரசல்லாத தரப்புகள் முதல் கடந்த தைமாத்தில் ஈரானிய மேஜர் ஜெனரல் காசிம் சொலைமானியை (Qasem Soleimani) கொலை செய்ததுவரை ஆயிரக்கணக்கான ஆளில்லா வானூர்தித் தாக்குதல்களை அமெரிக்கா நிகழ்த்தியுள்ளது.
drone1.jpg
 
குர்திஸ்தானிய தொழிலாளர் கட்சிக்கு (Kurdistan Workers’ Party) எதிராக துருக்கியும், மேற்கு ஆபிரிக்க கிளர்ச்சியாளர்களான போகோ கரம் (Boko Haram) அமைப்பினரிற்கு எதிராக நைஜிரியாவும் ஐ.எஸ்.ஐ.எஸ் (ISIS) இற்கு எதிராக ஈராக்கும் ஆயுதம் தாங்கிய ஆளில்லா வானூர்திகளை பயன்படுத்தியிருக்கின்றன.
 
சவுதி அரேபியாவும் ஐக்கிய அரபு இராச்சியமும் லிபியாவிலும் ஏமனிலும் (Yemen) ஆளில்லா வானூர்திகளைப் பாவித்து மோசமான தாக்குதல்களை நிகழ்த்தியிருக்கின்றன.
 
அண்மைய சில வாரங்களாக ஆர்மேனியாவுடனான போரில் விசேடமாக கவசவாகனங்களிற்கு எதிராகவும் நெடுந்தூர பீரங்கிகளிற்கு எதிராகவும் ஆயுதம் தாங்கிய ட்ரோன்களை அஜர்பைஜான் (Azerbaijan) பயன்படுத்தியிருப்பது விவாதிக்கக்கூடிய அளவிற்கு பாரிய விளைவுகளை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.
ஆயுதம் தாங்கிய ட்ரோன்கள் வேகமாக பெருகிவருகின்றன.
 
இதனால் எதிர்வரும் வருடங்களில் ஆளில்லா வானூர்திகளின் போர்முகம் என்பது இன்னும் அதிகமாகிவிடும்.  2011 இற்கு முன்னர் அமெரிக்கா, ஐக்கிய ராச்சியம், இஸ்ரேல் ஆகிய நாடுகளே ட்ரோன்களை வைத்திருந்தன ஆனால் 2011 தொடக்கம் 2019 வரை இந்த எண்ணிக்கை பதினெட்டு நாடுகளாக உயர்ந்திருப்பதை ஆய்வுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.
 
சீனா பிரதான வினியோகஸ்தராக தன்னை வெளிப்படுத்தியமையும் ட்ரோன்களின் பாவனையின் விரைவான அதிகரிப்பும் ஒன்றித்த நிகழ்வாகியிருக்கிறது. 2011 இல் இருந்து 2019 வரை ட்ரோன் இனை பாவித்துவரும் 18 நாடுகளில் 11 நாடுகள் சீனாவிடம் இருந்தே ஆயுதம் தாங்கிய ட்ரோன்களை வாங்கியதை நாம் காண்கிறோம்.
 
மறுபுறத்தில் அமெரிக்கா ஒரே ஒரு நாடான பிரான்சிற்கு மட்டுமே ட்ரோன்களை ஏற்றுமதி செய்திருக்கிறது என்பது கவனத்திற்குரியது. ஆயுதம் தாங்கிய ட்ரோன்கள் பரவிவரும் சூழலில் வாசிங்டனில் தலைமையேற்கும் அமெரிக்காவின் புதிய நிர்வாகம், அமெரிக்கா அதிநவீன ட்ரோன் தொழில்நுட்பத்தை விற்குமா? யாரிற்கு? எப்போது? போன்ற கடினமான கேள்விகளிற்கு பதில் சொல்லவேண்டியிருக்கிறது.
 
பழைய கட்டுப்பாடுகள்
 
உலகில் அதிக மேம்பட்ட ட்ரோன்களை அமெரிக்கா வைத்திருக்கிறது. கூடவே அதனை வாங்குவதற்கு ஏராளமான நாடுகள் அக்கறை கொண்டுள்ளன. ஆனால் 1987 இல் உருவாக்கப்பட்ட உடன்படிக்கையின் படியமைந்த ஒரு ஏற்றுமதிக்கட்டுப்பாட்டு ஆணையம் இத்தகைய ஆயுதம் தரித்த ட்ரோன் தொழில்நுட்பத்தை விற்கும் திறனை கட்டுப்படுத்துகிறது.
 
பேரழிவு ஆயுதங்களைக் கொண்டுசெல்லும் ஏவுகணைகளின் பரவலைத் தடுப்பதற்கு ஏவுகணைத் தொழில்நுட்ப கட்டுப்பாட்டு ஆணையம் பனிப்போர்காலத்தில் நிறுவப்பட்டது. இந்த ஆணையம்  300 கிலோமீற்றர்களிற்கு மேல் பறக்கக்கூடிய 500 கிலோவிற்கு அதிகமாக சுமக்கக்கூடிய வகை ஒன்று என வகைப்படுத்தப்பட்ட ஏவுகணைத் தொழில்நுட்பத்தை ஏற்றுமதிசெய்யக் கூடாதென அமெரிக்காவை கட்டுப்படுத்துகிறது.
 
இந்த ஆணையம் ஒருவழி பயணிக்கும் ஏவுகணைப் பாவனைகளை ஒழுங்குபடுத்துவதையே கருத்தில் கொண்டது, வானூர்திகளை அல்ல. ஆனால் 1987 இல் இத்தகையை கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டுவரும்போது இப்போதைய செயற்பாட்டினைப்போல் அப்போதைய ட்ரோன்கள் இருக்கவில்லை. அவை ஒருவழிப்பாதை இலக்குகளில் ஏவுகணைகளின் துல்லியத்தை சரிபார்ப்பதற்கும் மிகவும் குறுகிய தூர பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளிற்குமே பிரதானமாக பயன்படுத்தப்பட்டன.
 
ஆனால் தற்கால நவீன ட்ரோன்கள் அதிகம் அதிகம் வானூர்திகளை ஒத்திருக்கின்றன. அவற்றால் வானூர்திகள் போன்று வானில் மணிக்கணக்காகவும் நாட்கணக்காகவும் உலவவும் புறப்பட்ட தளத்திற்கு மீண்டும் வரவும் முடிகிறது. ஆயினும் கூட இப்போதும் அவை 1987 இல் கொண்டுவரப்பட்ட ஒருவழிப்பாதை ஆயுதங்களின் வகைக்குள் அடக்கப்பட்டு அவற்றிற்கான கட்டுப்பாடுகளே கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது.
 
இதனால் அதிகமாக கடந்த தசாப்தத்தில் சீனாவும் ஏனையவர்களும் ஆயுதம் தாங்கிய ட்ரோன்களை ஏற்றுமதி செய்கின்றபோதும் அமெரிக்கா இந்தச் சந்தையில் நுழைவதில் தாமதம் நிலவுகிறது.
 
வெல்வோரும் தோற்போரும்
 
ட்ரோன்களை விற்பனை செய்வதற்கான அமெரிக்கக் கட்டுப்பாடு தற்செயலானதாயினும் அது ஆயுதம் தரித்த ட்ரோன்களை வாங்கக்கூடிய நாடுகளின் விடயத்தில் பலமான பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது, 1987 ஆணையத்தின் பரிந்துரைகளின் வகை ஒன்றிற்கு உற்பட்டே தங்களது ஏற்றுமதிச் செயற்பாட்டுமுறை அமைவதாக சீனா அறிவித்திருக்கிறது.
 
1987 ஏவுகணைக் கட்டுப்பாட்டு உடன்படிக்கையின் சரத்துக்களிற்கு கீழ்ப்படிவதாக சீனா கூறினாலும் அதற்கு உடன்படவேண்டிய அவசியம் சீனாவிற்கு இல்லை. ஏனெனில் அந்த உடன்படிக்கையில் சீனா கையொப்பமிடவில்லை. ஆகையால் ட்ரோன்களை ஏற்றுமதி செய்வதற்காக சந்தையை தெரிவு செய்வதில் சீனாவிற்கு இந்த விடயத்தில் அதிக சுதந்திரம் உள்ளது.
 
சீனாவிடம் இருந்து ட்ரோன்களை வாங்கிய 11 நாடுகளில் எகிப்து(Egypt), உஸ்பெஸ்கிஸ்தான் (Uzbekistan)போன்ற சில ஜனநாயக நாடுகள் உள்ளன. ஏனைய ஒன்பது நாடுகள் இதை வாங்கிய முதல் வருடத்திலேயே ஜனநாயக விரோதமாக நடந்தன. ஆய்வுகளின்படி 2011 தொடக்கம் 2019 வரை ஜனநாயகச் சக்திகளைவிட ஜனநாயக விரோதச் சக்திகளே  8 மடங்கு என்கின்ற அதிக அளவில் ஆயுதம் தரித்த ட்ரோன்களை கையகப் படுத்தியிருக்கின்றன.
 
இவ்வாறு ஜனநாயக சக்திகளைவிட ஜனநாயக விரோத சக்திகள் அதிகமாக ஆயுதம் தரித்த ட்ரோன்களை கையகப்படுத்துவதற்கான காரணங்களின் ஒன்று  வாங்குபவர்கள் அதனைப்பயன்படுத்துவதில் கட்டுப்பாடுகளை அமெரிக்காவை விட சீனா  அதிகம் விதிக்கவில்லை என்பதாகும்.
 
இதனால் சர்வதேச சட்டங்களையும் மனித உரிமைகளையும் மீறிக்கூட அவற்றை பயன்படுத்துவதற்குரிய போதிய சுதந்திரமும் அதிக ஒத்திசைவும் சீனாவிடம் இருந்து வாங்குவதால் அவர்களிற்கு கிடைக்கிறது.
 
சீனாவின் மக்கள் விடுதலை இராணுவத்தின் (People’s Liberation Army) ஓய்வுபெற்ற மேஜர் ஜெனரல் Xu Guangyu கூறியதுபோல் ஆயுதங்களை விற்பதில் சீனாவின் பிரதான அனுகூலங்களில் ஒன்று குறிப்பிட்ட ஆயுதப்பாவனை தொடர்பாக வாங்கும் நாடுகளின் நிலைப்பாடுகளிலும் அதன் உட்கொள்கைகளிலும் நிபந்தனைகள் விதிப்பதில்லை என்பதாகும்.
 
இதனை அமெரிக்காவோடு ஒப்பிடுகையில், அமெரிக்க விற்பனையில் 1987 ஏவுகணை உடன்படிக்கையின் வழிகாட்டுதல்கள் மற்றும் ஏனைய வழக்கமான ஆயுத பரிமாற்ற கொள்கைகளின் அடிப்படையில்  2015 ட்ரோன் ஏற்றுமதிக் கொள்கை வரையரை செய்யப்படுவதை காணலாம்.
 
அதன்படி அமெரிக்காவிடம் இருந்து ட்ரோனினை வாங்கும் நாடுகளிற்கு அதனைப் பயன்படுத்துவதில் சர்வதேச மனிதாபினமானச் சட்டம் (international humanitarian law ), சர்வதேச மனித உரிமைச்சட்டம் (international human rights law) உள்ளடங்கலான சர்வதேச சட்ட விதிகளை  மீறுவதையோ உள்நாட்டு மக்கள் மீது சட்டவிரோத கண்காணிப்பையோ சட்டவிரோத நடவடிக்கைகளையோ மேற்கொள்வதையோ 2015 ட்ரோன் ஏற்றுமதிக்கொள்கையின் அடிப்படையிலான கட்டுப்பாடுகளாக விதிக்கப்படுவதை கவனிக்கலாம்.
 
அமெரிக்காவின் நெருங்கிய நட்பு நாடான பிரான்சிற்கு கூட ஆயுதம் தரித்த MQ-9 Reaper  ட்ரோன்களை விரிவுறுத்த ஒருகட்டத்தில் அமெரிக்க அரசின் அனுமதி தேவைப்பட்டிருந்தது.
 
இவ்வாறு ட்ரோன் விற்பனையில் அதன் விதிகளை மீறும் நாடுகளிற்கு அதற்கான உதிரிப்பாகங்களையும், வெடிமருந்துகளையும் தொடர்ந்து வழங்குவதை நிறுத்தும் கிடுக்குப்பிடியை வைத்தவாறே அமெரிக்கா தனது விற்பனை உடன்படிக்கையை மேற்கொள்கிறது.
 
இவ்வாறான காரணங்களால் அமெரிக்காவிலும் பார்க்க சீனாவில் இருந்து அதிக எண்ணிக்கையான ட்ரோன்கள் உலகெங்கும் பெருகிவிட்டன. இறங்குமுகமான இந்த முன் உதாரணம் பின்விளைவுகளைக் கொண்டிருக்கிறது.
 
டரோன் ஏற்றுமதி தொடர்பான அமெரிக்காவின் கட்டுப்பாடுகளால் உலகெங்கும் ட்ரோனின் பரவல் தடுக்கப்படவில்லை மாறாக சீனாவிடம் இருந்து ஜனநாயக விரோத சக்திகளாக விளங்கும் நாடுகள் அவற்றைக்கொள்வனவு செய்திருக்கும் நிலையே தோன்றியிருக்கிறது. இதனால் அமெரிக்காவின் ஜனநாயக நட்புச் சக்திகள் பிரதிகூலத்தையே அனுபவிக்கின்றனர்.
 
அதேவேளை தனது ட்ரோன் ஏற்றுமதி ஊடாக அமெரிக்காவின் பங்காளிச் சக்திகள் உட்பட உலகெங்கும் உள்ள நாடுகளுடன் இராணுவ பாதுகாப்பு உறவுகளையும் கட்டியெழுப்பியிருக்கிறது சீனா. உதாரணமாக ஜோர்தான், ஈராக், ஐக்கிய அரபு இராச்சியம், சவுதி அரேபியா போன்ற நாடுகளின் ஆயுதம் தாங்கிய ட்ரோன்களைக் கொள்வனவு செய்வதற்கான கோரிக்கைகளை அமெரிக்கா நிராகரித்திருந்தது. இத்தகைய நாடுகள் அமெரிக்காவிற்குப் பதிலாக சீனாவிடம் இருந்து ஆயுதம் தரித்த ட்ரோன்களைக் கொள்வனவு செய்திருக்கின்றன.
 
அமெரிக்காவின் வாடிக்கையாளர்கள்
 
இத்தகைய சாதகமற்ற இயங்குநிலையை கருத்தில் கொண்டு 1987 (ஏவுகணை ஏற்றுமதிக் கொள்கை) நடைமுறையை மீள்பரிசீலனை செய்ய 2020 யூலையில் அதிபர் ட்ரம்பின் (Tonald Trump) நிர்வாகம் தீர்மானித்தது.
 
மணிக்கு 800 கிலோமீற்றரிற்கு உட்பட்ட வேகத்தில் பறக்கும் General Atomics’ Predator  மற்றும் Reaper  போன்ற ட்ரோன்கள் தரம் 1 இல் இருந்து தரம் 2 க்கு வகைப்படுத்தப்பட்டன.  இதனால் அவற்றை விதிமுறைச் சிக்கல்கள் இல்லாது ஏற்றுமதி செய்யும் நிலை ஏற்படுத்தப்பட்டது.
 
இவ்வாறு கொள்கையில் மாற்றம் செய்த பின்னர் ட்ரம்ப் நிர்வாகம் காங்கிரசிற்கு (பிரதிநிதிகள் சபை மற்றும் செனற்சபை அடங்கிய அமெரிக்க நாடாளுமன்றம்) தெரியப்படுத்தியதைத் தொடர்ந்து தாய்வானிற்கும் ஐக்கிய அரபு இராஜ்சியத்திற்கும் ஆயுதம் தாங்கிய ட்ரோன்களை விற்பதற்கு நாடாளுமன்றம் அனுமதியும் அளித்தது.
 
கூடவே தேசிய பாதுகாப்புச் செயலாளர் மைக்பொம்பியோவும் (Mike Pompeo) பாதுகாப்புச் செயலாளர்  மார்க் எஸ்பரும் (Defense Mark Esper) அமெரிக்காவின் ஆயுதம் தரித்த ட்ரோன்களை வாங்கும்படி இந்தியாவிற்கு அழுத்தமும் கொடுத்தனர்.
 
இவ்வாறு ஆயுதம் தரித்த ட்ரோன்களை ஏற்றுமதி செய்வதில் அமெரிக்கா காட்டும் ஆர்வம் ட்ரோன் விற்பனைச்சந்தையில் ஜனநாயக விரோத நாடுகளிற்கு இருந்த சாதகத்தை மெல்ல மெல்ல ஜனநாயக நாடுகளின் பக்கம் திருப்பக்கூடும்.
அதேநேரம் ஆயுதப் பரவலும் அதிகரிக்கும். துருக்கிபோன்ற காத்திரமான ட்ரோன் வழங்குனர்களும் அண்மைய வருடங்களில் தங்களின் விற்பனையை அதிகரித்திருக்கிறார்கள்.
 
இதுவும் உலகெங்கும் ட்ரோன்களின் பெருக்கத்தில் பெரும் பங்காற்றும். உதாரணமாக ஆர்மேனியாவுடனான போரில் வான்வழித் தாக்குதல்களை நடத்துவதற்கு துருக்கிய தயாரிப்பு ட்ரோன்களையே அசர்பைஜான் (Azerbaijan) பயன்படுத்தியிருக்கிறது.
 
புதிய ட்ரோன்களின் தாக்கம்.
 
ஒட்டுமொத்தமாக பார்த்தால் இப்போதைக்குத்தான் ட்ரோன்களின் அச்சுறுத்தல்களின் தீவிரம் குறைவாக உள்ளது. அரச தரப்பினரும் அரசல்லாத தரப்பினரும் ட்ரோன்களைப் பெற்றுவருவதால் அண்மைய எதிர்காலத்தில் ட்ரோன் தாக்குதல்களின் எண்ணிக்கையும் அச்சுறுத்தலும் அதிகரிக்கும்.
 
தற்போதைய தலைமுறை ட்ரோன்கள் பயணிகள் விமானங்கள் போன்று வேகம் குறைவாகவும் பாதுகாப்புத் தந்திரங்கள் குறைந்தவையாகவும் பொதுவாக தங்களை தற்காத்துக் கொள்ளமுடியாதவையுமாக காணப்படுவதால் அடையாளம் காணப்படுமிடத்து ஒப்பீட்டளவில் இலகுவாக சுட்டுவீழ்த்தப்படக் கூடியவையே.
ஈரான், சிரியா மற்றும் ஏமனின் கவுதி (Houthi movement) கிளர்ச்சியாளர்கள் அமெரிக்காவின் ட்ரோன்களை சுட்டு வீழ்த்தியிருக்கிறார்கள்.
 
ஆகையால் தற்போதைய தலைமுறை ட்ரோன்கள் வான்வெளிப் போட்டியில் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட பயன்பாட்டையே கொண்டிருக்கின்றன. இதனால் அதிநவீன இராணுவ வல்லாற்றல்களுக்கிடையிலான மோதல்களில் இவை பெறுமதிமக்கவையாக மிளிர வாய்ப்புகள் குறைவு.
 
எப்படியோ தன்னுடைய சோவியத் கால வான்பாதுகாப்பு கட்டமைப்பு மீது அசர்பைஜானிகள் (Azerbaijani) மேற்கொண்ட தாக்குதல்களின் மூலம் ஆர்மேனியா கற்றுக்கொண்டதைப்போன்று அதிக இராணுவங்கள் ட்ரோன் தாக்குலின் பாதிப்பிற்கு உள்ளாகக் கூடியவையே.
 
தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்வதற்கோ அல்லது எதிரியின் பாதுகாப்பு வலயம் மீது படையெடுப்பதற்கும் நிர்மூலம் செய்வதற்கும் ஏற்றவகையில் ட்ரோன்களிற்கான தொழில்நுட்பம் மேம்படுத்தப்படும்போது தற்போதிருப்பதைவிட எதிர்காலத்தில் அத்தகையை ட்ரோன்கள் காத்திரமான பங்காற்றும் ஆயதங்களாக விளங்கும்.
ட்ரோன்களின் பாவனையால் சில வழிகளில் உறுதித்தன்மைக்கு பங்களிப்புச்செய்ய முடியும் என்றும் சில ஆய்வுகள் பரிந்துரை செய்கின்றன.
 
ஆள் இல்லா விமானங்களைச் சுட்டுவீழ்த்துவதைக் காட்டிலும் ஆள்உள்ள விமானங்களைச் சுட்டுவீழ்த்துவதிலேயே இராணுவ ரீதியாக முடிவெடுப்பவர்கள் அதிக ஆர்வம் காட்டியிருப்பதையே போர்க்களங்கள் அனுபவப்பாடமாக வெளிப்படுத்திநிற்கின்றன.
 
இதற்கு ஒரு நடைமுறை உதாரணமாக அமெரிக்காவின் 130 மில்லியன் டொலர் பெறுமதியான RQ-4 Global Hawk  கண்காணிப்பு ட்ரோனினை ஈரான் சுட்டுவீழ்த்தியதற்குப் பதிலடியாக வான்வழித்தாக்குதல் நடத்துவதில் இருந்து யூன் 2019 இல் ட்ரம்ப் பின்வாங்கியதைக் கருத்தில் கொள்ளலாம். அவரின் முடிவை நியாயப்படுத்தும் வகையில் ஈரானின் தாக்குதலிற்குப் பதிலடியாக ஒரு ஆளில்லா விமானத்தை சுட்டுவீழ்த்துவது சமமாகாது என்று ருவிற்றறில் கூறியிருந்தார்.
 
drone2.jpg
 
இத்தகைய இராணுவ தொழில்நுட்பத்தின் நீண்டகாலத் தாக்கம் எவ்வாறிருக்கும் என்பது தெரியாவிட்டாலும் போத்தலிற்கு வெளியே பூதம் வந்துவிட்டது என்பது தெளிவாக தெரிகிறது. அதாவது ட்ரோன்கள் வேகமாக பெருகிக் கொண்டிருக்கிறது.  புதிதாக வரும் பைடன் நிர்வாகத்திற்கு ட்ரோன்களின் பெருக்கம் பற்றிய பெரிய கேள்வி பாரிய சவாலாக இருக்கும்.
 
ஜனாதிபதி ஜோ பைடனால் ட்ரோன்கள் ஏற்றுமதி தொடர்பாக ஒபாமா கால கட்டுப்பாடுகளை மீண்டும் கொண்டுவர முடியும். அது மீண்டும் சீனாவிற்கே சந்தையை விட்டுக் கொடுப்பதாய் அமையும். மாறாக ட்ரோன்களின் எதிர்கால யுத்த பங்களிப்பை கருத்தில் கொண்டு ட்ரம்ப் நிர்வாகத்தின் முடிவிலேயே இருக்கவும் முடியும்.
 
அல்லது இரண்டிற்கும் நடுவிலான ஒரு முடிவை எடுக்கமுடியும். அதாவது ட்ரோன்களை தமது நேச சக்திகளிற்கு குறிப்பாக ஜனநாயக சக்திகளிற்கு கிடைக்கக்கூடிய வகையில் செய்வதோடு ட்ரோன் ஏற்றுமதியில் முன்பிருந்ததைப்போன்று ஒருவகை உயர் கண்காணிப்பையும் மேற்கொள்வது என்பதாகும்.
 
மூலம்: foreignaffairs.com
மூலப்பிரதி எழுதியவர்கள்: Michael C. Horowitz, Joshua A. Schwartz, and Matthew Fuhrmann
 
தமிழில் மொழிமாற்றம் – இந்திரன் ரவீந்திரன் (20.11.2020)
 

இலங்கையில் இனப்படுகொலையை தடுக்க ஐ. நா. தவறிவிட்டது – தனது நூலில் ஒபாமா சொல்வதன் அரசியல் என்ன?

4 days 19 hours ago
இலங்கையில் இனப்படுகொலையை தடுக்க ஐ. நா. தவறிவிட்டது – தனது நூலில் ஒபாமா சொல்வதன் அரசியல் என்ன?
 
  • கார்த்திகேசு குமாரதாஸன்

“இலங்கை போன்ற இடங்களில் இனப் படுகொலைகளைத் (ethnic slaughter) தடுக்க ஜக்கிய நாடுகள் சபை தவறிவிட்டது.”

“உறுதியளிக்கப்பட்ட நிலம்” (A Promised Land) என்னும் தனது நினைவுத் தொகுப்பு நூலில் ஐ. நாவின் கையாகலாகாத் தனத்தை இவ்வாறு பதிவு செய்திருக்கிறார் பராக் ஒபாமா.

%E0%AE%92%E0%AE%AA%E0%AE%BE%E0%AE%AE%E0%“1945 இல் ஐ. நா. சாசனத்தை வாசித்தேன். அதன் நோக்கங்கள் எனது தாயின் லட்சியங்களோடு பொருந்திப்போவதைக் கண்டு வியந்தேன்.ஆனால் ஐ. நா. எப்போதும் அந்த உயரிய நோக்கங்களுடன் செயற்படவில்லை என்பதை சொல்லத் தேவையில்லை…” – என்று ஒபாமா எழுதியுள்ளார்.

“பனிப்போரின் இடை நடுவில் பாதுகாப்புச் சபை உறுப்பு நாடுகளிடையிலான பிளவுகளால் ஒருமித்த கருத்தை அடைவதற்கான வாய்ப்புகள் அரிதாக இருந்தன. அதனால் சோவியத் ஒன்றியத்தின் டாங்கிகள் ஹங்கேரிக்குள் நகர்ந்தன. ஐ. நா. கைகட்டி பார்த்து நின்றது. அமெரிக்க விமானங்கள் வியட்நாம் கிராமங்களில் நேபாம் குண்டுகளைப் போட்டன.”

“பனிப்போருக்குப் பின்னரும் ஐ. நா. பாதுகாப்புச் சபையில் நீடித்த பிளவுகள் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கும் ஐ. நாவின் திறனை கொண்டு நடத்தின.

“சோமாலியா போன்ற தோல்வி கண்ட அரசுகளை மீளக்கட்டியமைப்பதற்கோ அல்லது இலங்கை போன்ற நாடுகளில் இனரீதியான படுகொலைகளைத் தடுப்பதற்கோ ஐ. நாவின் உறுப்பு நாடுகளிடையே வழி முறைகளோ அன்றி கூட்டு விருப்பமோ இருக்கவில்லை” – என்று முன்னாள் அதிபர் ஒபாமா தனது நூலில் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்.

இலங்கை “இனப்படுகொலை” என்பதை ஒபாமா “ethnic slaughter” என்ற ஆங்கில வார்த்தையிலேயே குறிப்பிட்டிருக்கிறார்

உலக நெருக்கடிகளின் போது ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் நடவடிக்கைகள், தீர்மானங்களை விமர்சிக்கும் அத்தியாயங்களில் இலங்கைத் தமிழர் படுகொலைகளை ஒபாமா சுட்டிக்காட்டியிருப்பது உலக அளவில் பெரும் கவனத்தைப் பெற்றுள்ளது.

தனது பதவிக்காலத்தின் முதல் ஐந்து ஆண்டுகால அனுபவங்களை விவரிக்கும் அவரது நூலின் 768 பக்கங்கள் கொண்ட முதற்பாகம் ஆங்கிலத்திலும் வேறு 24 மொழிகளிலும் அச்சிடப்பட்டு கடந்த செவ்வாயன்று வெளியாகியது.

சமகால உலகத் தலைவர்கள் பற்றிய தனது எண்ணங்கள், தனது பதவிக்காலத்தில் பூகோள அரசியல் குறித்து எடுக்கப்பட்ட முக்கிய தீர்மானங்கள், சொந்த வாழ்க்கைப் பின்னணி எனப் பல தகவல்களை பதிவு உள்ளடக்கிய அந்த நூலில், தென்னாசிய அரசியல் மையமான இலங்கை குறித்தும் அதன் இறுதிப் போர் பற்றியும் ஒபாமா என்ன கூறப்போகிறார் என்று நூல் வெளியாகுவதற்கு முன்பிருந்தே பெரும் எதிர்பார்ப்பு நிலவி வந்தது.

இலங்கையில் தமிழ் மக்கள் வகைதொகையின்றிக் கொன்றொழிக்க ப்பட்ட இறுதி யுத்த காலப்பகுதியில் அமெரிக்க அதிபராகப் பதவியில் இருந்த ஒபாமா, வன்னியில் பாதுகாப்பு வலயங்களுக்குள் கனரக பீரங்கிகள் மற்றும் ஷெல் தாக்குதல்களை தவிர்க்குமாறு அப்போதைய அதிபர் மஹிந்த ராஜபக்ஷவிடம் கேட்டிருந்தார்.

இறுதிப்போரை நிறுத்துவதற்கு ஒபாமா தலையிடுவார் என்ற தீவிர எதிர்பார்ப்பு ஈழத் தமிழ் மக்களிடம் மட்டுமன்றி பிராந்திய நாடுகள் மத்தியிலும் காணப்பட்டது.

தற்சமயம் தனது நூலில் இலங்கை இனப் படுகொலையை ஐ. நாவின் தோல்வி என்று ஒபாமா மதிப்பிட்டிருப்பது, ஈழத் தமிழர் படுகொலை விவகாரத்தை மீளவும் சர்வதேச மையப்படுத்தி இருப்பதுடன் இலங்கைப் போர் குற்றங்கள் தொடர்பாக சர்வதேச விசாரணை நடத்தப்படவேண்டும் என்ற கோரிக்கைகளுக்கு மேலும் வலுச்சேர்த்திருக்கிறது என்று அவதானிகள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

 

https://thinakkural.lk/article/91781

தேவை ஒரு புதுப்பாதை – கலாநிதி அமீரலி

4 days 20 hours ago
தேவை ஒரு புதுப்பாதை – கலாநிதி அமீரலி
 
  • கலாநிதி அமீரலி

Dr.Ameer-Ali-2.jpg

ழுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலான சுதந்திர இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் தமிழர், முஸ்லிம்கள் ஆகிய சிறுபான்மை இனங்களிரண்டும் இரண்டு பாதைகள் வழியாக நடந்துசென்று இன்று திசைதவறி நடுச்சந்தியில் நிற்கின்றனர். தமிழினம் தனக்கெனத் தனிப்பட்ட கட்சிகளை அமைத்து பெரும்பான்மை இனத்துடன் போராடித் தனது உரிமைகளை வென்று அதன் தனித்துவத்தையும் காப்பாற்றலாமென முயன்றது. அதற்காக ஆயுதமேந்திப் போராடியும் இறுதியில் தோல்வியடைந்து இருந்ததையும் இழந்து, இனியென்ன செய்வதென்று தெரியாத ஒரு குழப்ப நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது.

முஸ்லிம்களோ தமிழருடன் இணையாது ஆட்சிக்குவரும் கட்சி எதுவாகினும் அதனுடன் சேர்ந்து சலுகைகளைப் பெற்று வளம் பெறலாம் என்றபோக்கிலேயே தமது அரசியல் பாதையை வகுத்தனர். அதற்காக அவர்கள் தனிப்பட்ட அரசியல் கட்சிகளை ஆரம்பத்தில் உருவாக்காவிட்டாலும், கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்குள் தமிழரைப்போன்று அவர்களும் ஓரிரு கட்சிகளை அமைத்து செயற்படத் தொடங்கினர். இதனால் இதுவரை தனித்தனியே நடந்து சென்ற முஸ்லிம்கள் இப்போது வாகனங்களில் பயணித்தனர். ஆனாலும் பாதை மாறவில்லை. இன்று அவர்களின் பாதையும் தடைப்பட்டு தமிழரைப்போன்று செய்வதறியாது நிற்கதியில் விடப்பட்டுள்ளனர்.

parliment.jpg

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் ஆபத்தை எதிர்நோக்கித் திக்கற்றுத் தவிக்கும் இரு இனங்களுமே ஒருவருக்கொருவர் கைகொடுத்து உதவ முன்வராதிருப்பதே. இது வெறுப்பினாலா செருக்கினாலா அல்லது எதிரியின் பிரித்தாளும் தந்திரத்தினாலா என்று தெரியவில்லை.

இவ்விரு இனங்களின் எதிரி ஒன்றுதான். சிங்கள பௌத்த பேராதிக்கம் இருவரையுமே நசுக்கி அடிமைகளாக்க விளைகிறது. ‘இலங்கை மட்டுமே எங்களின் சொந்த வீடு. அதில் உங்களை வாடகைக்காக வேண்டுமானால் குடியிருக்க விடுவோம். ஆனால் வீட்டின் உரிமையாளர்களாகிய எங்களுக்கு நீங்கள் உபத்திரமாக வாழக்கூடாது’ என்ற பாணியிலேயே சிங்கள பௌத்த பேராதிக்கவாதிகள் சிறுபான்மை இனங்கள் இரண்டுக்கும் எச்சரிக்கை விடுக்கின்றனர். அவர்களின் கைகளிலேயே இன்று ஆட்சியும் சிக்கியுள்ளது.

பல உதாரணங்கள் மூலம் இப்பேராதிக்கவாதிகளின் சிறுபான்மையோருக்கு எதிரான செயற்பாட்டினை விளக்க முடியுமானாலும் அவற்றுள் இரண்டை மட்டும் இக்கட்டுரைக்காகப் பொறுக்கியெடுத்து அவற்றுள் ஒன்று தமிழினத்தையும் மற்றது முஸ்லிம்களையும் தனித்தனியே எவ்வாறு பாதித்துள்ளது என்பதை நிறுவலாம்.

முதலாவது, கடந்த வருடம் முல்லைத்தீவில் நீராவியடிப் பிள்ளையார் கோவில் வளாகத்தில் இந்துமக்களின் புனித தலத்தை மாசுபடுத்தி அவர்களின் மதநம்பிக்கையிற் சேற்றைவீசியதுபோல் ஒரு பௌத்த சிதையை எரித்தமையாகும். நீதிமன்றத்தின் தடையுத்தரவையும் மீறி இதைச் செய்தார்கள். ‘நாங்கள் நினைத்ததை எப்போதம் எங்கேயும் செய்வோம், அதைக் கேட்க நீங்கள் யார்’ என்பதுபோல் இல்லாயா இது?

அதேபோன்று இந்த வருடம் கொள்ளை நோயால் மரணித்த முஸ்லிம்களின் உடல்களைத் தகனம் செய்ய எடுக்கப்பட்ட முடிவு. எந்தவித விஞ்ஞான ரீதியான ஆதாரமுமின்றி ஓர் அரசாங்க வைத்தியனின் அபிப்பிராயத்தைக் காரணங்காட்டி முஸ்லிம்களின் மத உணர்வுகளை உதாசீனஞ்செய்து எடுத்த முடிவே இது. ஒரே நாடு ஒரே சட்டம் என்ற போர்வையில் சிறுபான்மை இனங்களை அரசியல், பொருளாதார, கலாச்சார ரீதியாக அடக்கியொடுக்கத் தயங்காதவர்களே இப்பேராதிக்கவாதிகள். அன்று நீராவியடிப் பிள்ளையார் விடயத்தில் முஸ்லிம்கள் மௌனமாய் இருந்தனர். இன்று முலிம்களின் மரண விடயத்தில் தமிழினம் மௌனம் சாதிக்கிறது.

நாட்டின் ஆட்சியை நூறுவீத சிங்கள பௌத்த ஆட்சியாக மறற்ற வேண்டுமென்ற பேராதிக்கவாதிகளின் நீண்டகாலக் கனவு கடந்தவருடம் நடைபெற்ற ஜனாதிபதித் தேர்தலில் நனவாகத் தொடங்கி இவ்வருடம் நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தலுடன் பூர்த்தியடைந்தது. அவர்களின் இன்றையப் பிரயத்தனம் எவ்வாறு இந்த ஆட்சியை நிரந்தரமானதாக்குவது என்பதே. அதற்காக எடுக்கப்பட்ட முயற்சிதான் அண்மையில் நடந்தேறிய அரசியல் யாப்பு மாற்றங்கள். அந்த மாற்றங்கள் நிறைவேறுவதற்கு இரு சிறுபான்மை இனங்களின் அங்கத்தவர்களிற் சிலரும் ஆதரவாக இருந்தனர் என்பதை உணரும்போது அவ்வாதரவாளர்களைத் தமது இனங்களை அழிக்கவந்த கோடரிக்காம்புகள் என்றழைப்பதிற் தவறுண்டா?

இது நடந்து முடிந்த ஒரு கதை. அதைப்பற்றி ஒப்பாரி வைப்பதில் பயனில்லை. அதனை மறந்துவிட்டு இரு இனங்களும் தாம் இதுவரை பயணித்த பாதைகள் வழியே தொடர்ந்தும் பயணிப்பது பயனற்றது என்பதை உணர்ந்து ஒரு புதிய பாதையை நாடவேண்டும். அந்தப்பாதை எது?

அதை விபரிப்பதற்குமுன் இரண்டு அடிப்படை உண்மைகளை தமிழரும் முஸ்லிம்களும் உணரல் வேண்டும். ஒன்று, இரு இனங்களும் எப்படித்தான் தனியாகவோ கூட்டாகவோ கத்திக் கூச்சல்போட்டாலும் பெரும்பான்மை இனத்தின் ஆதரவில்லாமல் எந்த உரிமையையும் பெறமுடியாது. நாட்டுக்கு வெளியே எவ்வளவுதான் சிறுபான்மையோருக்குச் சாதகமான ஆதரவு திரண்டாலும் அந்த ஆதரவு ஒரு துணைக் கரமாக இயங்கலாமே ஒழிய அதுவே தனித்து நின்று எதையும் இவர்களுக்காகப் பெற்றுக் கொடுக்க முடியாது. தமிழீழப் போராட்டம் இந்த உண்மையை இரத்தத்தால் எழுதி வைத்துள்ளது.

மற்றது, சிங்கள பௌத்த மக்கள் அனைவருமே போராதிக்கவாதிகளல்லர். அதனை முஸ்லிம்கள் உணர்ந்த அளவுக்கு தமிழினம் இன்னும் உணரவில்லை. அதற்குக் காரணம் மொழி வேறுபாடு. தமிழிலே பேசி, தமிழிலே எழுதி உறவாடக்டகூடிய சிங்கள பௌத்தர்களும் சிங்களத்திலே பேசியும் எழுதியும் உறவாடக்கூடிய தமிழர்களும் மிகமிகச் சொற்பம். ஆனால் முஸ்லிம்களிடையே அந்தப் பிரச்சினை குறைவு. அதற்கான காரணங்களை இங்கே விளக்கத் தேவையில்லை. என்றாலும் இந்த வேறுபாட்டை ஒரு துரும்பாகப் பாவித்தே பேராதிக்கவாதிகள் சிறுபான்மை இனங்களை அதிலும் குறிப்பாகத் தமிழினத்தை பௌத்த சிங்களவர்களின் எதிரியெனச் சித்தரித்துள்ளனர். அதேபோன்றே தமிழினத்தின் தலைவர்களும் சிங்கள மக்களைப்பற்றிய உண்மைகளை மறைத்து தமிழ் மக்களிடையே அரசியல் செல்வாக்குத் தேடியுள்ளனர். இது ஒரு கசப்பான வரலாறு.

அது ஒரு புறமிருக்க, பௌத்த பேராதிக்கவாதமும் அதன் சித்தாந்திகளும் அவர்களின் அரசியற் பொம்மைகளும் எவ்வாறு நாட்டைக் குட்டிச்சுவராக்கி அதன் செல்வங்களைச் சூறையாடுகிறார்கள் என்பதை சிங்கள மக்களின் பல புத்திஜீவிகளும், நிர்வாக அனுபவசாலிகளும், மக்கள் இயக்கங்களும் இப்போது உணர்ந்துள்ளனர். இன்று நடைபெறும் ஏதேச்சதிகார இராணுவ ஆட்சியால் வறுமை வளர்ந்து, பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வுகள் விரிவடைந்து, இன ஒற்றுமை சீரழிந்து, அமைதியும் இழக்கப்பட்டு, நாடே மீண்டும் அன்னியர் கைகளிற் சிக்குகின்ற ஓர் ஆபத்தையும் எதிர்நோக்குவதை அவர்கள் நன்றாக விளங்கிக் கொண்டுள்ளனர். இன்றுள்ள எதிர்க்கட்சிகளுக்கும் அதனை மாற்றும் வல்லமை இல்லை என்பதையும் அந்தக் கட்சிகளும் ஆட்சியைக் கைப்பற்றுவதற்காகப் பேராதிக்கவாதிகளின் தயவினை நாடத் தயங்கமாட்டார்கள் என்பதையும் அறிவர்.

ஆதலால், இப்போது ஆட்சியிலிருப்போரையும் எதிரணியிலிருப்போரையும் ஒருங்கே ஒதுக்கிவிட்டு, ஜனநாயகப் பண்புகளைத் தழுவி, தேசத்தின் பல்லின அமைப்பைக் கட்டிக்காத்து, இன மதவாதங்களை உதறித்தள்ளி, பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைத்து மக்களின் வறுமையைப் போக்கும் ஒரு செயற்திட்டத்தை வகுத்து அதனை நடைமுறைப் படுத்தும் வழிகளையும் ஆராய்ந்து வருகின்றனர். இதற்கு மத்தியில் புதிதாக ஓர் அரசியல் யாப்பு அமைக்கப்படல் வேண்டுமென்ற குரல் இப்போது ஒலிக்கத் தொடங்கியுள்ளது.

அவ்வாறான யாப்பு என்னென்ன அமிசங்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதையும் அவர்கள் கருத்திற்கொண்டு அவற்றை யாப்பு வல்லுனர்களின் பார்வைக்குச் சமர்ப்பித்துள்ளனர். சுருங்கக் கூறின் இலங்கையின் ஜனநாயகக் குரலாக அவர்கள் ஒலிக்கத் தொடங்கியுள்ளனர். இதில் வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஓர் அமிசம் என்னவெனில் தனியே ஆட்சியாளர்களைப்பற்றியும் அவர்களது ஆட்சி முறையைப்பற்றியும் சதா கண்டித்துக்கொண்டே இருக்காமல் தேசப்பற்றுடன் சகலருக்கும் நலனளிக்கும் மாற்றுச் செயற் திட்டமொன்றை வகுத்து அதன் மூலம் மக்களின் ஆதரவைப் பெற எடுக்கும் முயற்சியாகும். இந்த முயற்சியில் மூவினங்களையும் உள்ளடக்கிய திறமைசாலிகளின் வட்டமொன்று நாட்டுக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் இருந்து செயற்படத் தொடங்கியுள்ளனர்.

இது ஒரு புதுப்பாதை. பெரும்பான்மை இனத்துக்குள்ளிருந்து திறக்கப்படும் இப்பாதை எல்லா இனங்களும் ஒருமித்துப் பயணிக்கக்கூடிய ஒரு பொதுப்பாதை. அப்பாதையை வகுப்பது ஒரு குடும்பமோ குலமோ வர்க்கமோ அல்ல. மாறாக பல இனங்களையும் உள்ளடக்கிய திறமைசாலிகளின் ஒரு கூட்டு. எனவேதான் அதனை வரவேற்பது சிறுபான்மை மக்களின் எதிர்காலச் சபீட்சத்துக்கு நல்லது. இது சம்பந்தமாக இன்னுமொரு குறிப்பையும் முன்வைக்க வேண்டியுள்ளது.

சுதந்திர இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றிலே இதுவரை உருவாகிய தலைமைத்தவங்கள் இனத்தையும் குலத்தையும் மதத்தையும் ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்தியே மக்களாதரவைத் தேட முயன்றன. அவற்றைத் தவிர்த்து, தனியே பொருளாதாரக் காரணிகளை முன்வைத்து உருவாக்கப்பட்ட ஓரிரு அரசியல் தலைமைகளை இரு சிறுபான்மை இனங்களும் உதறித் தள்ளின. ஆனால் மேலே சுட்டிக்காட்டப்பட்ட திறமைசாலிகளின் கூட்டு அல்லது வட்டம் ஒரு புதிய தலைமைத்துவம் பிறப்பதற்கு அடித்தளத்தை அமைத்துக் கொடுப்பதாக அமைகின்றதே ஒழிய அது தலைமைத்துவத்தை நாடவில்லை.

எனவேதான் சிறுபான்மை இனங்களின் ஆண் பெண் புத்திஜீவிகளும் சமூகநல ஆர்வலர்களும் சேவை நாட்டம் கொண்டவர்களும் படைப்பாளிகளும் அவ்வட்டத்திற் சேர்வது நன்மை பயக்கும். அந்த வட்டத்தின் மடியிலிருந்துதான் ஒரு புதிய அரசியல் தலைமைத்துவம் பிறக்க வேண்டும். துரதிஷ்டவசமாக, கசப்பான கடந்தகால அனுபவங்களால் பெரும்பான்மையினரின் மத்தியிலிருந்து எழுகின்ற ஒவ்வொரு முயற்சியையும் சிறுபான்மை இனங்கள் சந்தேகக் கண்கொண்டு பார்ப்பது சகஜமாகிவிட்டது. இந்த நிலை மாறவேண்டும்.

ஜனநாயகம் மீண்டும் இலங்கையில் மலரவேண்டும் என்ற நோக்கில் பல செயற்குழுக்கள் அல்லது செயலணிகள் இன்று இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அவைகளிடம் மாற்றுத் திட்டமொன்று இல்லாவிட்டாலும் அவைகளை இனங்கண்டு, அவற்றுள் ஏதாவதொன்றுடன் சிறுபான்மை இனத்தவரின் புத்திஜீவிகள் இணைந்து செயற்படவேண்டியது அவசியம். இதனால் இனங்களுக்கிடையே பரஸ்பர நம்பிக்கை வளர்வது சாத்தியப்படும். அந்த நம்பிக்கை ஏற்பட்டுவிட்டால் மாற்றுத் திட்டத்தடன் ஒரு செயலணி முன்வரத் தொடங்கும்போது அதன் கரங்களைப் பலப்படுத்துவது இலகுவாயிருக்கும்.

தேவை ஒரு புதுப்பாதை – கலாநிதி அமீரலி – Thinakkural

முக்கியமான வாய்ப்பை தவறவிட்ட இந்தியா

4 days 20 hours ago
முக்கியமான வாய்ப்பை தவறவிட்ட இந்தியா
  • உலகின் மிகப்பெரிய வாணிப கூட்டு அமைப்புக்களில் ஒன்றை உருவாக்கியிருக்கும் ‘விரிவான பிராந்திய பொருளாதார கூட்டுப்பங்காண்மை’ உடன்படிக்கை

0000-2.jpg

சீனா தலைமையில் ஜப்பான், தென்கொரியா, அவுஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து மற்றும் தென்கிழக்காசிய நாடுகள் சங்கத்தைச் சேர்ந்த 10 நாடுகளும் சேர்ந்து 15 நாடுகளைக் கொண்ட ‘விரிவான பிராந்திய பொருளாதார கூட்டுப்பங்காண்மை (Regional Comprehensive Economic Partnership –RCEP trade deal) உடன்படிக்கையொன்று நவம்பர் 15 கைச்சாத்திடப்பட்டது. இதன் மூலமாக உலகின் மிகப்பெரிய வாணிப கூட்டு அமைப்புக்களில் ஒன்று தோற்றம் பெற்றிருக்கிறது.

இதில் இந்தியா பங்கேற்காதமை பெரும் கவனத்தை ஈர்த்திருக்கிறது. 7 வருட காலமாக நீடித்த பேச்சுவார்த்தைகளில் ஈடுபட்ட இந்தியா இந்த வாணிப கூட்டு அமைப்பில் இருந்து வெளியேறுவதற்கு கடந்த நவம்பரில் தீர்மானித்தது. இந்த கூட்டு அமைப்பின் 15 உறுப்பு நாடுகளில் பெரும்பாலானவற்றுடன் அதிகரிக்கும் வாணிப பற்றாக்குறையில் இருந்து தனது பொருளாதாரத்தை பாதுகாப்பதற்காகவே அந்த முடிவை எடுத்ததாக இந்தியா நியாயத்தையும் கற்பித்தது. பொருளாதாரத்தை பாதுகாப்பதற்கான ஏற்பாடுகள் தொடர்பில் இணக்கம் ஏற்படாத பட்சத்தில் கூட்டு அமைப்பில் இருந்து விலகுவதற்கான உரிமை தரப்படவேண்டும் என்ற தனது வேண்டுகோள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாதமையையும் இன்னொரு காரணமாக இந்தியா கூறியது.

இந்த காரணங்கள் எல்லாம் அந்த நேரத்தில் புறத்தோற்றத்தில் நியாயமானவையாகவே தெரிந்தன. கைத்தொழில், வாணிப மற்றும் விவசாயக் குழுக்களும் அதை வரவேற்றன.ஆனால், 12 மாதங்கள் கடந்த நிலையில், இந்தியா இந்த கூட்டு அமைப்பில் இருந்து வெளியேறுவதற்கு எடுத்த தீர்மானம் அதன் பொருளாதார காரண விளக்கங்களின் அடிப்படையில் பெருமளவில் விவாதிக்கப்பட வேண்டியதாக இருக்கிறது.

கொவிட் — 19 தொற்று நோயின் விளைவான நெருக்கடியில் உலகளாவிய வாணிபமும் பொருளாதாரமும் அமிழ்ந்துகொண்டிருக்கும் நிலையில், அதுவும் குறிப்பாக ஐரோப்பாவிலும் அமெரிக்காவிலும் புதிய தொற்று அலை தீவிரமடைவதால் அங்கு புதிய கட்டுப்பாடுகள் அறிமுகப்படுத்தப்படக்கூடிய நிலை தோன்றியிருக்கும் நிலையில் சீனா, தென்கொரியா, வியட்நாம், அவுஸ்திரேலியா மற்றும் நியூசிலாந்து உட்பட கிழக்காசிய மற்றும் பசுபிக் நாடுகளின் முதன்மை தொற்றுநோயைக் கட்டுப்படுத்துவதிலும் பொருளாதார செயற்பாடுகளுக்கு புத்தூக்கம் கொடுப்பதிலும் ஒரு அரணாக விளங்குகிறது என்பது எந்த வகையிலும் குறைத்து மதிப்பிடக்கூடியதல்ல.

மேலும் பிரிட்டனுக்கும் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துக்கும் இடையிலான பிரெக்சிட் பேச்சுவார்த்தைகளில் தோன்றிய முட்டுக்கட்டையின் விளைவாக தீர்வைகளில் தீவிரமான நிச்சயமற்ற நிலை காணப்படுகிறது.அதனால், 15 நாடுகள் கடந்தவாரம் கைச்சாத்திட்ட பொருளாதார கூடடுப்பங்காண்மை உடன்டிக்கையில் இருந்து இந்தியா விலகிநின்றமை அத ஒரு முக்கியமான வாய்ப்பை இழந்ததாகவே அர்த்தப்படும்.

விரிவான பிராந்திய பொருளாதார கூட்டுப்பங்காண்மையின் உறுப்புநாடுகளின் நிகர உள்நாட்டு உற்பத்தி உலகளாவிய நிகர உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 30 சதவீதமாக இருப்பதையும் உலக சனத்தொகையின் மூன்றில் ஒரு பங்கினர் இந்த நாடுகளில் வாழ்வதையும் அடிப்படையாகக்கொண்டு நோக்குகையில், உடன்படிக்கை செய்துகொள்ளப்பட்ட நேரம் அவற்றின் பொருளாதார மீட்சிக்கும் சகல தரப்பினரையும் உள்ளடக்கியதான அபிவிருத்தி மற்றும் தொழில்வாய்ப்பு உருவாக்கம் ஆகியவற்றுக்கு ஆதரவாக விளங்கக்கூடிய ஒரு இணையற்ற வாய்ப்பு என்பதில் இந்த நாடுகள் உறுதியான நம்பிக்கை கொண்டிருக்கின்றன; பிராந்திய விநியோக சங்கிலித் தொடரை வலுப்படுத்துவதற்கும் இது உதவும் என்று உறுப்புநாடுகள் நம்புகின்றன.

உடன்படிக்கையில் கைச்சாத்திட்ட தென்கிழக்காசிய நாடுகள் சங்கத்தின் (ஏசியான்) உறுப்புநாடுகளில் வியட்நாம், பிலிப்பைன்ஸ் உட்பட பல சிறிய நாடுகள் ஒப்பீட்டளவில் சிறிய பொருளாதாரங்களைக் கொண்டவை. அத்துடன் அவற்றுக்கு பெய்ஜிங்குடன் தகராறுகள் இருப்பது மாத்திரமல்ல, ஆசியாவின் மிகப்பெரிய பொருளாதாரத்துடன் கணிசமான வாணிப பற்றாக்குறையினாலும் அவை பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்ன.

இந்த நாடுகளும் கூட்டு அமைப்பில் உள்ள மற்றைய பெரிய நாடுகளும் பொருளாதார நலன்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கவேண்டிய அவசியத்தை உணர்ந்து சீனாவுடனான புவிசார் அரசியல் வேறுபாடுகளை பெரிதுபடுத்தாமல் விடுவதற்கு தீர்மானித்தன.நீண்டகால அடிப்படையில் தங்களது பொருளாதாரங்களுக்கு பயன்தரக்கூடிய பரஸ்பர நலனுக்குரிய வாணிப உடன்படிக்கையாக இதை கூட்டாக நோக்குவது பொருளாதார யதார்த்தநிலை தேசியவாத அரசியலை மேவி நிற்கிறது என்பதற்கு தெளிவான சான்று ஆதாரமாகும்.

இறுதி உடன்படிக்கையின் வாசகத்தின் சுருக்கம் இந்தியா கிளப்பிய (விதிகளின் மூலமுதல், சேவைகளில் வாணிபம், ஆட்களின் நடமாட்டம் மற்றும் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளும் பரிகாரங்களும் பற்றிய) பிரச்சினைகளை உடன்படிக்கை கவனத்தில் எடுத்திருக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.

ஒரு சந்தை என்ற வகையில் இந்தியாவின் பொருளாதார கனதியையும் பெறுமதியையும் அங்கீகரித்திருக்கும் மேற்படி கூட்டு அமைப்பின் உறுப்பு நாடுகள் புதுடில்லி அதன் நிலைப்பாட்டை மறுபரிசீலனை செய்யுமானால் கதவை திறந்துவைத்திருப்பதற்கு மாத்திரமல்ல, இணைந்துகொள்ளவிரும்புகின்ற நாடுகள் கருத்து வேறுபாடுகளை தீர்த்துக்கொள்வதற்கு விதிக்கப்பட்ட 18 மாத அவகாசத்தையும் ரத்துச்செய்யத் தயாராயிருக்கின்றன. புதுடில்லி அதன் நிலைப்பாட்டை உணர்ச்சிகளுக்கு அப்பால் நின்று மீளாய்வு செய்து வர்த்தகத் தற்காப்பை விடவும் திறந்த போக்கை தழுவுவது இந்தியாவின் நலன்களுக்கு உகந்தது.

த இந்து

முக்கியமான வாய்ப்பை தவறவிட்ட இந்தியா – Thinakkural

கிழக்கிலங்கை மக்களின் அரசியல் நகர்வும் 13 வது திருத்தமும்

4 days 20 hours ago
கிழக்கிலங்கை மக்களின் அரசியல் நகர்வும் 13 வது திருத்தமும்
Bharati November 
  • தமிழ் மக்கள் விடுதலைப்புலிகள் கட்சியின் தலைவர் அமரார் குமாரசுவாமி நந்தகோபன் அவர்களின் 12 வது நினைவு தினம்
  • காயத்திரி நளினகாந்தன்

க்கட்டுரை பிரசுரிக்கப்படும் போது பல சர்ச்சைகளுக்கு பின்னரான மட்டக்களப்பு மாவட்ட அபிவிருத்திக்குழுவின் முதலாவது கூட்டம் பாராளுமன்ற உறுப்பினரும் மாவட்ட அபிவிருத்திக் குழு இணைத் தலைவரும் தமிழ் மக்கள் விடுதலைப் புலிகள் கட்சியின் தலைவருமான சிவனேசதுரை சந்திரகாந்தன் தலைமையில் நடைபெற்றருக்கும். இந்த நிகழ்வானது தமிழ்மக்கள் விடுதலைப் புலிகள் கட்சியின் அரசியல் நகர்வில் மிக முக்கிய தருணமாகவே பார்க்கப்படுகின்றது. இருப்பினும் இக்கட்சியின் இப்பாய்ச்சலினை வெறும் கட்சி அரசியலுடன் மாத்திரம் வரம்பிடமுடியாது கிழக்கிலங்கை தமிழ் மக்கள் தங்கள் வாக்குகளைப் பயன்படுத்தி தாம், தமது தனித்துவத்தை நாங்களே வடிவமைத்துக் கொள்கின்றோம் என்பதை தமிழ் தேசியத்திற்கும் பலமாக வலியுத்தியுள்ளனர்.

%E0%AE%AA%E0%AE%BF%E0%AE%B3%E0%AF%8D%E0%

இப்பின்னணியில் இம்முறை பாராளுமன்றத் தேர்தலில் குறிப்பாக மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் அதிகளாவான வாக்குகளை தமிழ் மக்கள் விடுதலைப் புலிகள் கட்சி பெற்றது மட்டுமின்றி, அதன் தலைவர் சிறையில் இருந்தவாறே அதிகூடிய விருப்பு வாக்குகளை பெற்றமையும், தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பின் முக்கிய அரசியல்வாதிகளை புறந்தள்ளி மாற்றீடான அரசியல் தலமையாக தன்னையும் தன் கட்சியையும் அடையாளப்படுத்திய பெருமை இக்கட்சியின் தலமையையே சாரும்.

கடந்த காலத்தில் கிழக்கு மாகாணசபையில் இவர்களால் இயற்றப்பட்ட நியதிச் சட்டங்களின் ஊடாக மாகாண சபையினை செயற்திறன் மிக்க அரசியல் இயந்திரமாக செயற்படுத்திக் காட்டியமையும் 13வது திருத்தச் சட்டத்தை முழுமையாக அமுல்படுத்தும் போது ஏற்படும் சாதக பாதக நிலையை நடைமுறையில் வெளிக்கொணர்ந்தமை அபிவிருத்தி உள்ளிட்ட பல காரணிகளை வரிசைப்படுத்த முடியும்.

2007 ஆம் ஆண்டு காலப் பகுதில் அன்றைய அரசுடன் இணக்க அரசியலை முன்னெடுக்க முடியும் என்ற முழுமையான நம்பிக்கையுடன் இவ் அரசியல் கட்சியின் ஸ்தாபகத் தலைவர் அமரர் குமாரசாமி நந்தகோபன் (ரகு) அவுஸ்ரேலியாவில் இருந்து இலங்கைக்கு வந்து தமிழ் மக்கள் விடுதலை புலிகளை ஓர் அரசியல்கட்சியாக பதிவு செய்து உருவாக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடும் போது பலமாக எதிர்த்த பலர், இது வீண்முயற்சி ஒரு காலமும் தமிழ் மக்கள் இதனை ஏற்க மாட்டார்கள் அரசாங்கத்தின் நிகழ்ச்சி நிரலின் தேவைக்கு உருவாக்கப்பட்டும் கட்சியாகவே அமையும், அதன் எதிர்காலம் மிகமோசமாக அமையும் என வாதிட்டபோது, அவர் இது உண்மையாக இருப்பது போல் இருப்பினும் இன்னும் 10 வருடங்களுக்கு பின்னர் எங்கள் அரசியல் சித்தாந்தத்தை மக்கள் ஏற்பார்கள். எங்கள் கட்சியின் பின்னால் அணிதிரள்வார்கள் என்று கூறிய தீர்கதரிசனமான அவரின் அரசியல் எதிர்வுகூறல் மிகச்சரியாக இன்று அமைந்துள்ளதன் மூலம் தலைவரின் வழிகாட்டலில் கீழ் கட்சி பயணித்துள்ள யதார்த்தத்தை புரிந்துகொள்ளச் செய்கின்றது.

கிழக்கு மக்களின் இவ் அரசியல் நிலைப்பாடானது மிக நிதானமான முறையில் நகர்த்தப்பட்ட அரசியல் நகர்வு. எந்தவித அழுத்தங்களின் மூலமாகவோ அதிகாரத்தின் மூலமாகவோ ஒர் இரவில் மாறவில்லை என்பது நிதர்சனமாகும். இதன் அடிப்படையில் தமிழ் மக்களின் அரசியல் தீர்வாக அல்லது தீர்வினை நோக்கிய நகர்வாக 13 வது திருத்தத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு இவரும் கட்சியும் செயற்பட்டார்கள்.

%E0%AE%B0%E0%AE%95%E0%AF%81.jpg

அவ்வேளையில் வல்லரசுகளின் ஆதரவுடன் நிறைவடையப்போகும் நிலையில் இருந்த யுத்தத்தில் தமிழ் மக்களின் வாழ்வியல் கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்படும் என்பதனையும் பேரம் பேசும் சக்தியற்ற நிலையில் தமிழர்களுக்கு பேசுபொருளாக வைக்ககூடிய தீர்வுப் பொதியாக மேற்படி 13வது திருத்தமும் இந்தியாவும் மட்டுமே எஞ்சும் என்பதைனையும், இந்தியாவை மீறி எமக்கு எதுவும் கிடைக்க பூகோள அரசியல் சந்தர்ப்பம் வழங்காது என்பதையும் உணர்ந்தாலேயே தனது மரணத்திற்கு இரு நாட்களுக்கு முன்னரும் வழங்கிய நேர்காணலிலும் இதனை அவர் நேர்த்தியாக கூறினார்.

இன்றைய தமிழ் மக்களின் அரசியல் தீர்வு என்ற மையப் புள்ளியாக மீண்டும் 13வது திருத்தச் சட்டத்தை பெற்றுக்கொள்ளுதல் என்ற நிலைப்பாட்டை தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு உட்பட ஏனைய சர்வதேச தரப்புக்களும் முன்நிறுத்தியுள்ளனர். இதனை அண்மையில் மனித உரிமைசெயற்பாட்டாளரான கிருபாகரனும் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். கிழக்கிலங்கை மக்கள் தமது அரசியல் நிலைப்பாட்டை தமிழ் மக்கள் விடுதலைப் புலிகள் கட்சிக்கு ஆதரவு வழங்கியதன் மூலம் 13வது திருத்தத்தை முறையாக அமுல்படுத்துவதே தமக்கு தற்போது தேவையான அரசியல் நகர்வு என்பதை அறிவித்துள்ளார்கள். இதன் பிரதிபலிப்பினையே சிவனேசதுரை சந்திரகாந்தன் தனது பாராளுமன்ற கன்னியுரையில் பதிவு செய்துள்ளார்.

எனவே அன்று ஆட்சி செய்த இன்றைய அரசாங்கமும் அதனைச் சார்ந்தவர்களும் அமரர் குமாரசாமி நந்தகோபனும் அவரது கட்சியும் அரசு மீது வைத்த நம்பிக்கையை நிறைவு செய்வதாக இருந்தால் சட்டத்தினால் பிரிந்திருக்கும் வடகிழக்கு மாகாணங்களுக்கான அதிகாரத்தை வழங்குவதே தமிழ் மக்களுக்கும் அவருக்கும் செய்யும் கௌரவமாகும்.

கிழக்கிலங்கை மக்களின் அரசியல் நகர்வும் 13 வது திருத்தமும் – Thinakkural

நினைவேந்தலும் சட்டப்பொறியும்

5 days 1 hour ago
நினைவேந்தலும் சட்டப்பொறியும்

-கபில்

 

*01 ‘அரசதரப்பும், படைத்தரப்பும் சுகாதார விதிமுறைகளை புறக்கணித்து செயற்படும் போது, சுகாதார விதிமுறைகளுக்கு அமைய, நினைவேந்தலை முன்னெடுப்பதற்கு மட்டும் ஏன் தடை விதிக்கப்படுகிறது?

*02 “அரசாங்கத்தில்உள்ள அமைச்சர்களை விடவும், ஒரு படி மேலே, உள்ளவர் இராணுவத் தளபதி.பரமசிவன் கழுத்தில் உள்ள பாம்பு போல, மிகவும் வசதியானஇடத்தில் அதிகாரங்களுடன் இருப்பவருடன் சட்டரீதியாக முரண்படத் தொடங்கி விட்டார்சுமந்திரன்”
 

கொரோனா தடுப்புக்கான தனிமைப்படுத்தல் சட்டங்களைப் பயன்படுத்தி,  நினைவேந்தலை தடுக்கும் கீழ்த்தரமான நடவடிக்கையை அரசாங்கம் முன்னெடுக்கக் கூடாது என்று பாராளுமன்றத்தில் கோரியிருந்தார் கூட்டமைப்பின் உறுப்பினர் எம்.ஏ.சுமந்திரன்.

இந்த நிலையில், நினைவேந்தலைப் பொதுவெளியில் நடத்தினால் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று இராணுவத் தளபதி லெப்.ஜெனரல் சவேந்திர சில்வா,  எச்சரிக்கை விடுத்துள்ளார்.

அதுவும், தனிமைப்படுத்தல் சட்டத்தின் கீழ் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று அவர் கூறியிருக்கிறார்.

அவரது எச்சரிக்கையில், பல விடயங்கள் உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளன.

பொதுமக்கள் தமது உறவுகளை நினைவு கூரலாம், ஆனால், வீடுகளிலேயே அதனை செய்ய வேண்டும் என்பது முதலாவது, பொதுவெளியில் நினைவு கூர முனைந்தால், தற்போதைய சுகாதார விதிமுறைகளுக்கு அமைய, தனிமைப்படுத்தல் சட்டத்தின் கீழ் பொலிசார் நடவடிக்கை எடுப்பார்கள் என்பது இரண்டாவது.

பொதுமக்களை நினைவு கூரஅனுமதிக்க முடியும், ஆனால் பேரழிவுகளை ஏற்படுத்திய பயங்கரவாதிகளை பொது இடத்தில் நினைவு கூருவதற்கு அனுமதிக்க முடியாது என்பது மூன்றாவது விடயம்.
 

spacer.png

இங்கு இராணுவத் தளபதி இரண்டு விடயங்களைக் காட்டி எச்சரித்திருக்கிறார்.

ஒன்று, பயங்கரவாதிகளை நினைவுகூர முடியாது என்பது.  இரண்டு, தனிமைப்படுத்தல் சட்டங்களை மீறி நினைவு கூற முடியாது என்பது. இரண்டும் ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்பில்லாத விடயங்களாகும் கொரோனா தடுப்புக்கான சுகாதார விதிமுறைகளை அரசாங்கம் படைத்தரப்பு, பொலிஸ் தரப்பு என்பன, பக்கசார்பாக, தமக்கு வேண்டிய விதத்தில், பயன்படுத்துவதாக பல மாதங்களாகவே ஒரு குற்றச்சாட்டு இருந்துவருகிறது.

வடக்கில் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளை நடத்த முயன்ற தமிழ்அரசியல் பிரமுகர்களை பொலிஸ் அதிகாரிகள், தனிமைப்படுத்துவோம் என்று பகிரங்கமாகவே எச்சரிக்கை செய்தனர்.

கொரோனா தடுப்புக்கான சுகாதார விதிமுறைகளில், முககவசம் அணிதல், சமூக இடைவெளியை பேணுதல் போன்றவை தான், முக்கியமானவை.

அவ்வாறான விதிமுறைகள் மீறப்படாத வரையில், பொலிஸார் அல்லது வேறெவரும் யாரையும் எச்சரிக்கவோ, அச்சுறுத்தவோ முடியாது என்பது பாராளுமன்ற உறுப்பினர் சுமந்திரனின் வாதம். தியாகி திலீபன் நினைவேந்தலின் போது கூட, தனிமைப்படுத்தல் சட்டத்தை பயன்படுத்தி, அல்லது அதனையும் ஒரு காரணம் காட்டியே, தடை உத்தரவுகள் பெறப்பட்டன.

அதற்கு முன்னர், முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் உள்ளிட்ட பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களிலும், கொரோனா தொற்று ஒரு ஆயுதமாக பாவிக்கப்பட்டது.

அந்தவகையில் மாவீரர் நாள் நினைவேந்தல் விடயத்திலும் தனிமைப்படுத்தல் சட்டத்தை அரச தரப்பு ஒரு ஆயுதமாக பயன்படுத்துவதற்கு திட்டமிடுகிறது என்பதையே, இராணுவத் தளபதியின் எச்சரிக்கை வெளிப்படுத்தி நிற்கிறது.

ஆனால் தனிமைப்படுத்தல் சட்டம் அல்லது சுகாதார ஒழுங்கு விதிகள் என்பன, தனியே பொதுமக்களுக்கு- தமிழ், முஸ்லிம்களுக்கு மக்களுக்கு மட்டும் தானா என்ற பலமான சந்தேகமும் உள்ளது.

spacer.png

இந்த சுகாதார விதிமுறைகள் அமுலுக்கு வந்த பின்னர்தான், தனிமைப்படுத்தல் சட்டங்களை மீறுகின்ற வகையில்- கொழும்பில் இருந்து சென்ற அமைச்சர்களைக் கொண்ட பெரியதொரு குழு, யாழ்ப்பாண மாவட்டச் செயலகத்தில், ஒன்றுக்கு இரண்டு பெரிய கூட்டங்களை நடத்தியிருந்தார்கள்.

ஒரு திருமண மண்டபத்தில் 50 பேர் கூடியிருப்பதற்குக் கூட, இப்போது தடைவிதிக்கப்பட்டுள்ளது, ஆனால், ஒரு அரச செயலக மண்டபத்தில் 250 பேர் பங்கேற்ற கூட்டங்கள் நடத்திருக்கின்றன.

இந்தஇடத்தில், அரசாங்கத்துக்கு - அமைச்சர்களுக்கு கொரோனா விதிமுறைகள் பொருத்தமற்றதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

இதுபோலன்றி, அண்மையில் சீனக்குடா விமானபடைபயிற்சி நிலையத்தில் ஒரு நிகழ்வு இடம்பெற்றது.

இரண்டு பெண் விமானிகள் உள்ளிட்ட 61 விமானப்படை அதிகாரிகள் பயிற்சிகளை நிறைவு செய்து வெளியேறும் நிகழ்வு அது.

அந்த நிகழ்வில், பிரதமவிருந்தினராகப் பங்கேற்ற பாதுகாப்புச் செயலர் மேஜர் ஜெனரல் கமல் குணரத்னவோ, விமானப்படைத் தளபதி எயர் மார்ஷல் சுதர்சன பத்திரனவோ, முகக்கவசங்களை அணியவில்லை. சமூக இடைவெளியைப் பின்பற்றவுமில்லை.

அதுமாத்தரமன்றி, அந்த நிகழ்வில் பங்கேற்ற பெரும்பாலான விமானப்படையினர் அரசாங்கத்தின் சுகாதார ஒழுங்குவிதிகளை பின்பற்றியிருக்கவுமில்லை.

ஆனால், சாதாரணமாக வீதிகளில் முகக்கவசம் இல்லாமல் திரிவோர் பொலிஸாரால் பிடித்துச் செல்லப்படுகிறார்கள்.

அரசதரப்பும், படைத்தரப்பும் இவ்வாறாக சுகாதார விதிமுறைகளை மீறி- அல்லது அவற்றை புறக்கணித்து செயற்படும் போது, சுகாதார விதிமுறைகளுக்கு அமைய, நினைவேந்தலை முன்னெடுப்பதற்கு மட்டும் ஏன் தடை விதிக்கப்படுகிறது?

கொரோனா தடுப்புக்கு சுகாதார விதிமுறைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட காரணங்களை முன்வைத்தே இதற்கான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படுகின்றன.

ஆனால், தனிமைப்படுத்தல் சட்டத்தை பயன்படுத்துவோம் என்று மிரட்டப்படுகின்றனர்.

இந்த இடத்தில்,பாராளுமன்ற உறுப்பினர் சுமந்திரன், சுட்டிக்காட்டியுள்ள விடயம் முக்கிய கவனம் பெறுகிறது.

அதாவது, தனிமைப்படுத்தல் சட்டத்தை மீறாத வகையில்- நினைவேந்தலைச்செய்ய முடியும் என்றும், அதற்கு தடைவிதிக்க முடியாது என்றும் அவர் கூறியிருக்கிறார்.

அவர் இதனை வெறும் வாய்மொழி வாக்குறுதியாக கொடுக்கமுடியாது, செயலளவில் நிரூபிக்கவும் வேண்டும்.

அரசாங்கத்தின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றவர் இராணுவத் தளபதிலெப். ஜெனரல் சவேந்திர சில்வா.

இன்றைய நிலையில், அரசாங்கத்தில் உள்ள அமைச்சர்களை விடவும், ஒரு படி மேலே, உள்ளவர். ஜனாதிபதிக்கு மிகவும் நம்பிக்கை வாய்ந்தவராக அவர் இருக்கிறார்.

எனவே, இராணுவத் தளபதிக்கு எந்த அழுத்தமோ, நெருக்கடியோ வந்தால் கூட, தனது நிறைவேற்று அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்த ஜனாதிபதிதயங்க மாட்டார்.

அவ்வாறு பரமசிவன் கழுத்தில் உள்ள பாம்பு போல,மிகவும் வசதியான இடத்தில் அதிகாரங்களுடன் இருக்கும் இராணுவத் தளபதியுடன் சுமந்திரன் சட்டரீதியாக ஏற்கனவே முரண்படத் தொடங்கி விட்டார்.

அண்மையில் கொழும்பில் இருந்து வாகனங்களை வெளியேறுவதற்கும் உள்நுழைவதற்கும் இராணுவத் தளபதி தடைவிதித்த போது, அவருக்கு தடைவிதிக்கும் அதிகாரம் எங்கிருந்து கிடைத்தது என்று கேள்வி எழுப்பியிருந்தார் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் சுமந்திரன்.

எந்த சட்டத்தின் கீழ் இராணுவத் தளபதி அந்த உத்தரவைப் பிறப்பித்தார் என, பாராளுமன்றத்தில் சுமந்திரன் கேள்வி எழுப்பிய போது, அதற்கான பதில் அரச தரப்பில் இருந்து கொடுக்கப்படவில்லை.

இதற்கு முன்னர், ஊரடங்குச் சட்டத்தை ஜனாதிபதி செயலகம் நடைமுறைப்படுத்திய போது கூட, அது சட்டரீதியானதல்ல என்று சுமந்திரன்சட்டச் சிக்கலைக் கிளப்பியிருந்தார்.

ஆனாலும், இவ்வாறான நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக அவர் நீதிமன்றங்களை நாடவில்லை.

ஆனால், கொரோனா தடுப்பு விதிகளை அரசியல் நோக்கங்களுக்காக பயன்படுத்துவோரை இனங்கண்டு நீதிமன்றங்களுக்கு அவர்களை கொண்டு செல்ல முடியும் என்றுசுமந்திரன் கூறியிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.

இது, கொரோனா தடுப்பு விதிமுறைகளை, அரசதரப்பு நினைவேந்தல்தடுப்பு ஆயுதமாக பயன்படுத்த நேரிட்டால், நீதிமன்றங்களை நாடுவோம் என்று அவர் கூறுவது போலவே உள்ளது.

அரச தரப்பை குறிப்பாக, இராணுவத் தரப்பை அடக்கும் அங்குசமாக நீதிமன்றங்களைப் பயன்படுத்தும் உத்தேசத்தில் சுமந்திரன் இருப்பதாக தெரிகிறது.

நினைவேந்தலுக்கு இன்னும் சில நாட்களே உள்ளன. இந்த நிலையில், நினைவேந்தல் உரிமையை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வதை சுமந்திரனும், ஏனைய தமிழ்க் கட்சிகளின் தலைவர்களும் எவ்வாறு உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளப்போகின்றனர்? – பொறுத்திருந்து பார்க்கலாம்.

 

https://www.virakesari.lk/article/94977

 

தேவை ஒரு புதுப்பாதை – கலாநிதி அமீரலி

5 days 8 hours ago
தேவை ஒரு புதுப்பாதை – கலாநிதி அமீரலி
 
  • கலாநிதி அமீரலி

Dr.Ameer-Ali-2.jpgழுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலான சுதந்திர இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் தமிழர், முஸ்லிம்கள் ஆகிய சிறுபான்மை இனங்களிரண்டும் இரண்டு பாதைகள் வழியாக நடந்துசென்று இன்று திசைதவறி நடுச்சந்தியில் நிற்கின்றனர். தமிழினம் தனக்கெனத் தனிப்பட்ட கட்சிகளை அமைத்து பெரும்பான்மை இனத்துடன் போராடித் தனது உரிமைகளை வென்று அதன் தனித்துவத்தையும் காப்பாற்றலாமென முயன்றது. அதற்காக ஆயுதமேந்திப் போராடியும் இறுதியில் தோல்வியடைந்து இருந்ததையும் இழந்து, இனியென்ன செய்வதென்று தெரியாத ஒரு குழப்ப நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது.

முஸ்லிம்களோ தமிழருடன் இணையாது ஆட்சிக்குவரும் கட்சி எதுவாகினும் அதனுடன் சேர்ந்து சலுகைகளைப் பெற்று வளம் பெறலாம் என்றபோக்கிலேயே தமது அரசியல் பாதையை வகுத்தனர். அதற்காக அவர்கள் தனிப்பட்ட அரசியல் கட்சிகளை ஆரம்பத்தில் உருவாக்காவிட்டாலும், கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்குள் தமிழரைப்போன்று அவர்களும் ஓரிரு கட்சிகளை அமைத்து செயற்படத் தொடங்கினர். இதனால் இதுவரை தனித்தனியே நடந்து சென்ற முஸ்லிம்கள் இப்போது வாகனங்களில் பயணித்தனர். ஆனாலும் பாதை மாறவில்லை. இன்று அவர்களின் பாதையும் தடைப்பட்டு தமிழரைப்போன்று செய்வதறியாது நிற்கதியில் விடப்பட்டுள்ளனர்.

parliment.jpgஇதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் ஆபத்தை எதிர்நோக்கித் திக்கற்றுத் தவிக்கும் இரு இனங்களுமே ஒருவருக்கொருவர் கைகொடுத்து உதவ முன்வராதிருப்பதே. இது வெறுப்பினாலா செருக்கினாலா அல்லது எதிரியின் பிரித்தாளும் தந்திரத்தினாலா என்று தெரியவில்லை.

இவ்விரு இனங்களின் எதிரி ஒன்றுதான். சிங்கள பௌத்த பேராதிக்கம் இருவரையுமே நசுக்கி அடிமைகளாக்க விளைகிறது. ‘இலங்கை மட்டுமே எங்களின் சொந்த வீடு. அதில் உங்களை வாடகைக்காக வேண்டுமானால் குடியிருக்க விடுவோம். ஆனால் வீட்டின் உரிமையாளர்களாகிய எங்களுக்கு நீங்கள் உபத்திரமாக வாழக்கூடாது’ என்ற பாணியிலேயே சிங்கள பௌத்த பேராதிக்கவாதிகள் சிறுபான்மை இனங்கள் இரண்டுக்கும் எச்சரிக்கை விடுக்கின்றனர். அவர்களின் கைகளிலேயே இன்று ஆட்சியும் சிக்கியுள்ளது.

பல உதாரணங்கள் மூலம் இப்பேராதிக்கவாதிகளின் சிறுபான்மையோருக்கு எதிரான செயற்பாட்டினை விளக்க முடியுமானாலும் அவற்றுள் இரண்டை மட்டும் இக்கட்டுரைக்காகப் பொறுக்கியெடுத்து அவற்றுள் ஒன்று தமிழினத்தையும் மற்றது முஸ்லிம்களையும் தனித்தனியே எவ்வாறு பாதித்துள்ளது என்பதை நிறுவலாம்.

முதலாவது, கடந்த வருடம் முல்லைத்தீவில் நீராவியடிப் பிள்ளையார் கோவில் வளாகத்தில் இந்துமக்களின் புனித தலத்தை மாசுபடுத்தி அவர்களின் மதநம்பிக்கையிற் சேற்றைவீசியதுபோல் ஒரு பௌத்த சிதையை எரித்தமையாகும். நீதிமன்றத்தின் தடையுத்தரவையும் மீறி இதைச் செய்தார்கள். ‘நாங்கள் நினைத்ததை எப்போதம் எங்கேயும் செய்வோம், அதைக் கேட்க நீங்கள் யார்’ என்பதுபோல் இல்லாயா இது?

அதேபோன்று இந்த வருடம் கொள்ளை நோயால் மரணித்த முஸ்லிம்களின் உடல்களைத் தகனம் செய்ய எடுக்கப்பட்ட முடிவு. எந்தவித விஞ்ஞான ரீதியான ஆதாரமுமின்றி ஓர் அரசாங்க வைத்தியனின் அபிப்பிராயத்தைக் காரணங்காட்டி முஸ்லிம்களின் மத உணர்வுகளை உதாசீனஞ்செய்து எடுத்த முடிவே இது. ஒரே நாடு ஒரே சட்டம் என்ற போர்வையில் சிறுபான்மை இனங்களை அரசியல், பொருளாதார, கலாச்சார ரீதியாக அடக்கியொடுக்கத் தயங்காதவர்களே இப்பேராதிக்கவாதிகள். அன்று நீராவியடிப் பிள்ளையார் விடயத்தில் முஸ்லிம்கள் மௌனமாய் இருந்தனர். இன்று முலிம்களின் மரண விடயத்தில் தமிழினம் மௌனம் சாதிக்கிறது.

நாட்டின் ஆட்சியை நூறுவீத சிங்கள பௌத்த ஆட்சியாக மறற்ற வேண்டுமென்ற பேராதிக்கவாதிகளின் நீண்டகாலக் கனவு கடந்தவருடம் நடைபெற்ற ஜனாதிபதித் தேர்தலில் நனவாகத் தொடங்கி இவ்வருடம் நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தலுடன் பூர்த்தியடைந்தது. அவர்களின் இன்றையப் பிரயத்தனம் எவ்வாறு இந்த ஆட்சியை நிரந்தரமானதாக்குவது என்பதே. அதற்காக எடுக்கப்பட்ட முயற்சிதான் அண்மையில் நடந்தேறிய அரசியல் யாப்பு மாற்றங்கள். அந்த மாற்றங்கள் நிறைவேறுவதற்கு இரு சிறுபான்மை இனங்களின் அங்கத்தவர்களிற் சிலரும் ஆதரவாக இருந்தனர் என்பதை உணரும்போது அவ்வாதரவாளர்களைத் தமது இனங்களை அழிக்கவந்த கோடரிக்காம்புகள் என்றழைப்பதிற் தவறுண்டா?

இது நடந்து முடிந்த ஒரு கதை. அதைப்பற்றி ஒப்பாரி வைப்பதில் பயனில்லை. அதனை மறந்துவிட்டு இரு இனங்களும் தாம் இதுவரை பயணித்த பாதைகள் வழியே தொடர்ந்தும் பயணிப்பது பயனற்றது என்பதை உணர்ந்து ஒரு புதிய பாதையை நாடவேண்டும். அந்தப்பாதை எது?

அதை விபரிப்பதற்குமுன் இரண்டு அடிப்படை உண்மைகளை தமிழரும் முஸ்லிம்களும் உணரல் வேண்டும். ஒன்று, இரு இனங்களும் எப்படித்தான் தனியாகவோ கூட்டாகவோ கத்திக் கூச்சல்போட்டாலும் பெரும்பான்மை இனத்தின் ஆதரவில்லாமல் எந்த உரிமையையும் பெறமுடியாது. நாட்டுக்கு வெளியே எவ்வளவுதான் சிறுபான்மையோருக்குச் சாதகமான ஆதரவு திரண்டாலும் அந்த ஆதரவு ஒரு துணைக் கரமாக இயங்கலாமே ஒழிய அதுவே தனித்து நின்று எதையும் இவர்களுக்காகப் பெற்றுக் கொடுக்க முடியாது. தமிழீழப் போராட்டம் இந்த உண்மையை இரத்தத்தால் எழுதி வைத்துள்ளது.

மற்றது, சிங்கள பௌத்த மக்கள் அனைவருமே போராதிக்கவாதிகளல்லர். அதனை முஸ்லிம்கள் உணர்ந்த அளவுக்கு தமிழினம் இன்னும் உணரவில்லை. அதற்குக் காரணம் மொழி வேறுபாடு. தமிழிலே பேசி, தமிழிலே எழுதி உறவாடக்டகூடிய சிங்கள பௌத்தர்களும் சிங்களத்திலே பேசியும் எழுதியும் உறவாடக்கூடிய தமிழர்களும் மிகமிகச் சொற்பம். ஆனால் முஸ்லிம்களிடையே அந்தப் பிரச்சினை குறைவு. அதற்கான காரணங்களை இங்கே விளக்கத் தேவையில்லை. என்றாலும் இந்த வேறுபாட்டை ஒரு துரும்பாகப் பாவித்தே பேராதிக்கவாதிகள் சிறுபான்மை இனங்களை அதிலும் குறிப்பாகத் தமிழினத்தை பௌத்த சிங்களவர்களின் எதிரியெனச் சித்தரித்துள்ளனர். அதேபோன்றே தமிழினத்தின் தலைவர்களும் சிங்கள மக்களைப்பற்றிய உண்மைகளை மறைத்து தமிழ் மக்களிடையே அரசியல் செல்வாக்குத் தேடியுள்ளனர். இது ஒரு கசப்பான வரலாறு.

அது ஒரு புறமிருக்க, பௌத்த பேராதிக்கவாதமும் அதன் சித்தாந்திகளும் அவர்களின் அரசியற் பொம்மைகளும் எவ்வாறு நாட்டைக் குட்டிச்சுவராக்கி அதன் செல்வங்களைச் சூறையாடுகிறார்கள் என்பதை சிங்கள மக்களின் பல புத்திஜீவிகளும், நிர்வாக அனுபவசாலிகளும், மக்கள் இயக்கங்களும் இப்போது உணர்ந்துள்ளனர். இன்று நடைபெறும் ஏதேச்சதிகார இராணுவ ஆட்சியால் வறுமை வளர்ந்து, பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வுகள் விரிவடைந்து, இன ஒற்றுமை சீரழிந்து, அமைதியும் இழக்கப்பட்டு, நாடே மீண்டும் அன்னியர் கைகளிற் சிக்குகின்ற ஓர் ஆபத்தையும் எதிர்நோக்குவதை அவர்கள் நன்றாக விளங்கிக் கொண்டுள்ளனர். இன்றுள்ள எதிர்க்கட்சிகளுக்கும் அதனை மாற்றும் வல்லமை இல்லை என்பதையும் அந்தக் கட்சிகளும் ஆட்சியைக் கைப்பற்றுவதற்காகப் பேராதிக்கவாதிகளின் தயவினை நாடத் தயங்கமாட்டார்கள் என்பதையும் அறிவர்.

ஆதலால், இப்போது ஆட்சியிலிருப்போரையும் எதிரணியிலிருப்போரையும் ஒருங்கே ஒதுக்கிவிட்டு, ஜனநாயகப் பண்புகளைத் தழுவி, தேசத்தின் பல்லின அமைப்பைக் கட்டிக்காத்து, இன மதவாதங்களை உதறித்தள்ளி, பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைத்து மக்களின் வறுமையைப் போக்கும் ஒரு செயற்திட்டத்தை வகுத்து அதனை நடைமுறைப் படுத்தும் வழிகளையும் ஆராய்ந்து வருகின்றனர். இதற்கு மத்தியில் புதிதாக ஓர் அரசியல் யாப்பு அமைக்கப்படல் வேண்டுமென்ற குரல் இப்போது ஒலிக்கத் தொடங்கியுள்ளது.

அவ்வாறான யாப்பு என்னென்ன அமிசங்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதையும் அவர்கள் கருத்திற்கொண்டு அவற்றை யாப்பு வல்லுனர்களின் பார்வைக்குச் சமர்ப்பித்துள்ளனர். சுருங்கக் கூறின் இலங்கையின் ஜனநாயகக் குரலாக அவர்கள் ஒலிக்கத் தொடங்கியுள்ளனர். இதில் வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஓர் அமிசம் என்னவெனில் தனியே ஆட்சியாளர்களைப்பற்றியும் அவர்களது ஆட்சி முறையைப்பற்றியும் சதா கண்டித்துக்கொண்டே இருக்காமல் தேசப்பற்றுடன் சகலருக்கும் நலனளிக்கும் மாற்றுச் செயற் திட்டமொன்றை வகுத்து அதன் மூலம் மக்களின் ஆதரவைப் பெற எடுக்கும் முயற்சியாகும். இந்த முயற்சியில் மூவினங்களையும் உள்ளடக்கிய திறமைசாலிகளின் வட்டமொன்று நாட்டுக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் இருந்து செயற்படத் தொடங்கியுள்ளனர்.

இது ஒரு புதுப்பாதை. பெரும்பான்மை இனத்துக்குள்ளிருந்து திறக்கப்படும் இப்பாதை எல்லா இனங்களும் ஒருமித்துப் பயணிக்கக்கூடிய ஒரு பொதுப்பாதை. அப்பாதையை வகுப்பது ஒரு குடும்பமோ குலமோ வர்க்கமோ அல்ல. மாறாக பல இனங்களையும் உள்ளடக்கிய திறமைசாலிகளின் ஒரு கூட்டு. எனவேதான் அதனை வரவேற்பது சிறுபான்மை மக்களின் எதிர்காலச் சபீட்சத்துக்கு நல்லது. இது சம்பந்தமாக இன்னுமொரு குறிப்பையும் முன்வைக்க வேண்டியுள்ளது.

சுதந்திர இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றிலே இதுவரை உருவாகிய தலைமைத்தவங்கள் இனத்தையும் குலத்தையும் மதத்தையும் ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்தியே மக்களாதரவைத் தேட முயன்றன. அவற்றைத் தவிர்த்து, தனியே பொருளாதாரக் காரணிகளை முன்வைத்து உருவாக்கப்பட்ட ஓரிரு அரசியல் தலைமைகளை இரு சிறுபான்மை இனங்களும் உதறித் தள்ளின. ஆனால் மேலே சுட்டிக்காட்டப்பட்ட திறமைசாலிகளின் கூட்டு அல்லது வட்டம் ஒரு புதிய தலைமைத்துவம் பிறப்பதற்கு அடித்தளத்தை அமைத்துக் கொடுப்பதாக அமைகின்றதே ஒழிய அது தலைமைத்துவத்தை நாடவில்லை.

எனவேதான் சிறுபான்மை இனங்களின் ஆண் பெண் புத்திஜீவிகளும் சமூகநல ஆர்வலர்களும் சேவை நாட்டம் கொண்டவர்களும் படைப்பாளிகளும் அவ்வட்டத்திற் சேர்வது நன்மை பயக்கும். அந்த வட்டத்தின் மடியிலிருந்துதான் ஒரு புதிய அரசியல் தலைமைத்துவம் பிறக்க வேண்டும். துரதிஷ்டவசமாக, கசப்பான கடந்தகால அனுபவங்களால் பெரும்பான்மையினரின் மத்தியிலிருந்து எழுகின்ற ஒவ்வொரு முயற்சியையும் சிறுபான்மை இனங்கள் சந்தேகக் கண்கொண்டு பார்ப்பது சகஜமாகிவிட்டது. இந்த நிலை மாறவேண்டும்.

ஜனநாயகம் மீண்டும் இலங்கையில் மலரவேண்டும் என்ற நோக்கில் பல செயற்குழுக்கள் அல்லது செயலணிகள் இன்று இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அவைகளிடம் மாற்றுத் திட்டமொன்று இல்லாவிட்டாலும் அவைகளை இனங்கண்டு, அவற்றுள் ஏதாவதொன்றுடன் சிறுபான்மை இனத்தவரின் புத்திஜீவிகள் இணைந்து செயற்படவேண்டியது அவசியம். இதனால் இனங்களுக்கிடையே பரஸ்பர நம்பிக்கை வளர்வது சாத்தியப்படும். அந்த நம்பிக்கை ஏற்பட்டுவிட்டால் மாற்றுத் திட்டத்தடன் ஒரு செயலணி முன்வரத் தொடங்கும்போது அதன் கரங்களைப் பலப்படுத்துவது இலகுவாயிருக்கும்.

 

https://thinakkural.lk/article/91769

ஒரு துரோகத்தின் நாட்காட்டி 

5 days 9 hours ago

ஒரு துரோகத்தின் நாட்காட்டி 

தமிழினம் தனது சரித்திரத்தில் பல தியாகிகளை, வரலாற்று நாயகர்களை, வீர மறவர்களைக் கண்டிருக்கிறது. ராஜ ராஜ சோழன் முதல் பாண்டியர்கள், வன்னியர்கள் என்று பல தமிழ் எழுச்சி வரலாறுகளை அது கண்டிருக்கிறது. நமது முன்னோடிகளின் வாழ்க்கை வரலாறுகள் எமதினத்தின் எழுச்சிக்கும், வளர்ச்சிக்கும் இன்றியமையாதது என்பதுடன், அவைபற்றித் தொடர்ந்தும் பேசப்படவேண்டும் என்பதும், எமது எதிர்காலச் சந்ததிக்கும் இவை கடத்தப்படவேண்டும் என்பது அவசியமானது.

எமது வரலாற்றில் வீர மறவர்களினதும், வரலாற்று நாயகர்களினதும் கதை சொல்லப்படும்பொழுது உதிரியாக இன்னொரு விடயமும் கூட வருகிறது. இது தமிழினத்தால் தவிர்க்கமுடியாத, இனத்தினுள்ளேயே உருவாகி நெருக்கமாக இழையோடிப்போயிருக்கும் ஒரு சாபக்கேடு என்றால் அது மிகையில்லை. எமது வீர வரலாற்றின் ஒவ்வொரு எழுச்சியின்போதும் அல்லது அவ்வரலாற்றின் வீழ்ச்சிகளின்பொழுதும் இந்தச் சாபம் விடாது எம்மைப் பின் தொடர்ந்தே வருகிறது. 

வரலாற்றில் தனது சொந்த இனத்தையே தனது நலன்களுக்காகவும், இச்சைகளுக்காகவும் காட்டிக்கொடுத்து, எதிரியுடன் சேர்ந்து நின்றே தனது இனத்தைக் கருவறுத்து, சொந்த இனம் அழிவதில் இன்புற்ற பல சாபங்களைத் தமிழினம் கண்டதுடன், இப்பிறப்புக்கள் பற்றிய சரியான பதிவினையும் எமது வரலாற்றில் பதிவுசெய்தே வந்திருக்கிறது. இவ்வாறு தமிழினத்திற்கெதிராக எதிரியுடன் சேர்ந்து செயற்பட்ட துரோகிகளின் வரலாறு சரித்திரத்தில் நிச்சயம் பதியப்படவேண்டும் என்பதுடன், இத்துரோகங்களால் எமதினம் பட்ட அவலங்கள் தொடர்ந்து பேசப்படுவதும் அவசியமாகிறது. 

அந்தவகையில், கடந்த 15 அல்லது 16 வருடங்களுக்கு முன்னர் தமிழினம் இவ்வாறான மிகப்பெரிய துரோகம் ஒன்றிற்கு முகம் கொடுத்தது. தனது இச்சைகளுக்காகவும், நலனுக்காகவும் மட்டுமே தனது இனத்தையும், அவ்வினத்தின் சுந்தந்திர விடுதலைப் போராட்டத்தினையும் காட்டிக் கொடுத்து, பலவீனமாக்கி, ஈற்றில் அப்போராட்டமும் லட்சக்கணக்கான மக்களும் அழிக்கப்பட தானும் நேரடியாகக் காரணமாகவிருந்த ஒருவனது துரோகம் பற்றிய எனது புரிதலையும், நான் ஊடகங்கள் வாயிலாக அறிந்துகொண்ட விடயங்களையும் இங்கே பதிய நினைக்கிறேன். 

துரோகிகளை வரலாற்று நாயகர்களாகவும், உதாரண புருஷர்களாகவும் காட்ட முனையும் முனைப்புகள் வரலாற்றில் இத்துரோகிகளுக்கு வெள்ளையடித்து, அவர்களது துரோகத்தினை நியாயப்படுத்தும் கைங்கரியங்களில் ஈடுபடுவதால், இத்துரோகிகள் பற்றி நாம் தொடர்ந்து பேசுவதும், அந்தத் துரோகங்கள் பற்றித் தொடர்ந்து பதிவிடுவதும் அவசியமாகிறது. ஏனென்றால், இத்துரோகங்கள் மன்னிக்கப்படமுடியாத, மறக்கப்படமுடியாத, இனியொரு தடவை நடக்கக் கூடாத  வெறுக்கப்படவேண்டிய  நிகழ்வுகள் ஆகும். 

துரோகத்தின் நாள் 1 : 3 ஆம் திகதி மார்ச் மாதம், 2004

கேணல் கருணா என்னும் விநாயகமூர்த்தி முரளீதரனின் பேச்சாளர் செய்திச் சேவை ஒன்றிற்கு வழங்கிய நேர்காணலில் புலிகள் இயக்கத்தினுள் பிளவுகள் இல்லை. நாம் எமது தலைவரின் நேரடிக் கட்டளையின்கீழ்த்தான் இனிமேல் செயற்படுவோம் என்று கூறுகிறார். அவர் மேலும் கூறுகையில் மட்டக்களப்பு - அம்பாறை மாவட்ட புலிகள் இனிமேல் தலைவரின் நேரடிக் கட்டளைகளுக்கு மட்டுமே செவிசாய்ப்பதாகவும், இந்த மாவட்டங்களில் இருக்கும் மக்களின் நலன்களை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு இனிச் செயற்படப் போவதாகவும் கூறுகிறார்.

ஜோ பைடனும் மனித உரிமைகளும்: ஒபாமாவின் அணுகுமுறை தொடரும்

5 days 21 hours ago
ஜோ பைடனும் மனித உரிமைகளும்: ஒபாமாவின் அணுகுமுறை தொடரும்
 
1-135-696x475.jpg
 77 Views

அமெரிக்காவின் அதிபராக டொனால்ட் ட்ரம்ப் பதவி வகித்த கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் பல முக்கியமான பன்னாட்டு மனித உரிமை ஒப்பந்தங்களிலிருந்தும், நிறுவனங்களிலிருந்தும் எந்தவித தயக்கமும் இன்றி வெளியேறினார்.

டொனால்ட் ட்ரம்ப் 2018 இல் ஐ.நாவின் மனித உரிமைகள் ஆணையத்திலிருந்தும் 2015 இல் பாரிஸ் காலநிலை ஒப்பந்தத்திலிருந்தும் அமெரிக்காவை வெளியேற்றியது மட்டுமன்றி, உலக சுகாதார தாபனத்திலிருந்தும் தனது நாட்டை வெளியே எடுத்தார்.

இவ்வருடம் ஜூன் மாதம் 11ஆம் திகதி, பன்னாட்டுக் குற்றவியல் நீதிமன்று தொடர்பான பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்தவல்ல ஒரு நிறைவேற்றுக் கட்டளையைப் பிறப்பித்தது மட்டுமன்றி, அதன் முதன்மை வழக்குத் தொடருநரான பற்றூ பென்சூடா (Fatou Bensouda) மீதும் அவரது உயர்மட்ட உதவியாளர் ஒருவர் மீதும் தடைகளை விதித்தார்.

Fatou-Bensouda-the-chief-prosecutor-of-t

பல நிபுணர்களை அல்ஜசீரா தொடர்புகொண்ட போது, அவர்கள் எல்லோரும் ஒருமித்த குரலில், 2021 ஜனவரியில் ஜோ பைடன் சத்தியப்பிரமாணம் எடுத்தவுடன், ட்ரம்பின் நிர்வாகத்தில் எடுக்கப்பட்ட பல முடிவுகளை அவசரமாக மாற்றியமைப்பார் எனத் தெரிவித்தனர்.

பாரிஸ் காலநிலை ஒப்பந்தத்தில் சேருவதற்கும், உலக சுகாதார தாபனத்தில் மீண்டும் இணைந்து கொள்ளவும் வழிவகுக்கும் நிறைவேற்றுக் கட்டளைகளில், தான் ஒப்பமிடுவேன் என்று பைடன் தனது முதல் நாளிலேயே தெரிவித்திருக்கிறார். மேலும் ஈரான், லிபியா, சோமாலியா, போன்ற முஸ்லிம் மக்களைப் பெரும்பான்மையாகக் கொண்ட நாடுகள் மேல் விதிக்கப்பட்டிருக்கின்ற பயணத்தடையையும் மாற்றியமைப்பதாகவும் கூறியிருக்கிறார்.

‘முதலில் அமெரிக்கா’ என்ற டொனால்ட் ட்ரம்பின் கொள்கை பலதரப்பு உறவுத்தன்மைக்கு விடுக்கப்பட்ட அச்சுறுத்தலாகவே பார்க்கப்பட்டது (multilateralism). ரெம்பிள் பல்கலைக்கழகத்தின் (Temple University) சட்டப் பேராசிரியரான மெக் டி குஸ்மானின் (Meg de Guzman) கருத்துப்படி, எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்துகின்ற ட்ரம்பின் உலக கண்ணோக்கு, பைடனால் உடனடியாகவே மாற்றியமைக்கப்படும் என்று தெரிவித்தார். இதன் காரணமாக மனித உரிமைகள் தொடர்பாக பல சாதகமான மாற்றங்கள் ஏற்படக்கூடிய வாய்ப்பு இருக்கிறது.

வெளியுறவுக் கொள்கைக்கான இலக்குகள்   

அமெரிக்காவின் முன்னைய அதிபரான பராக் ஒபாமா (Barrack Obama) மனித உரிமைகள் தொடர்பாகக் கொண்டிருந்த கொள்கைகளையே பைடனின் மனித உரிமைகள் தொடர்பான அணுகுமுறை பெரும்பாலும் கொண்டிருக்கும் என்று மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள்.

பல்தரப்பு தன்மை வாய்ந்ததும், மனித உரிமைகள் மற்றும் சனநாயகக் கோட்பாடுகளுக்கு அதிக ஆதரவை வழங்கும் தன்மை வாய்ந்ததுமான ஒபாமா நிர்வாகத்தின் வெளியுறவுக் கொள்கை இலக்குகளையே, பைடனின் தலைமைத்துவ அணுகுமுறை பெரும்பாலும் கொண்டிருக்கும் என்று அமெரிக்காவின் சென் லூயிஸ் நகரத்திலுள்ள வோஷிங்டன் பல்கலைக்கழகத்தில் பன்னாட்டுச் சட்டப் பேராசிரியராக இருக்கின்ற லைலா சதாத் (Leila Sadat) தெரிவித்தார். அந்த வகையில் ஒபாமா நிர்வாகத்தின் மூன்றாம் கட்டம் போல பைடனின் நிர்வாகம் அமையும் எனவும் அவர் மேலும் தெரிவித்தார்.

இராஜாங்கத் திணைக்களத்தை (State Department) எண்ணிக்கையிலும், தரத்திலும் நிச்சயமாக அவர் மீளக் கட்டியெழுப்புவார் என்றார் அவர்.

ICC.jpg

அமெரிக்க அரசின் நீதித் திணைக்களத்தில் ஆள்குறைப்புச் செய்யப்பட்ட மனித உரிமைப் பகுதியில் மீண்டும் ஆளணியை அதிகரிக்க வேண்டிய தேவை பைடனுக்கு இருக்கிறது என்று டி குஸ்மான் தெரிவித்தார். ஒபாமாவினால் ஏற்படுத்தப்பட்ட ‘நிறுவனங்களுக்கிடையேயான அத்துமீறல்களைத் தவிர்க்கின்ற கட்டமைப்பைக்கும்’ (Inter-agency Atrocity Prevention Framework) மீண்டும் புத்துயிர் கொடுக்க வேண்டிய தேவை பைடனுக்கு இருப்பதாகவும் அவர் கருத்துத் தெரிவித்தார்.

டொனால்ட் ட்ரம்பின் நிர்வாகத்தில் நிதியுதவி செய்யப்படாமல், நிறுத்தப்பட்ட மற்றும் நிதியுதவிக்குறைப்புச் செய்யப்பட்ட பன்னாட்டுக் கட்டமைப்புகள் பலவற்றுக்கு மீண்டும் நிதியுதவி அளிக்கப்படுவது அவசியமாகும். UNRWA என அழைக்கப்படுகின்ற பாலஸ்தீன அகதிகள்  அமைப்புக்கு அளிக்கப்படும் நிதியை 2018 இல் ட்ரம்ப் அரைவாசியாகக் குறைத்திருந்தார்.

பாரிஸ் காலநிலை ஒப்பந்தத்தில் மீள இணைவதைப் போன்றே மனித உரிமைகள் ஆணையத்துடனும் அமெரிக்கா இணையும் என்றும், இன்னும் அமெரிக்கா விலகிய மேலும் பல ஆயுதக்குறைப்பு ஒப்பந்தங்களிலும் அது மீண்டும் இணையும் எனத் தான் எதிர்பார்ப்பதாகவும் கொப்பன்ஹேகன் பல்கலைக்கழகத்தின் (Copenhagen University) பன்னாட்டுச் சட்டப் பேராசிரியரான கெவின் ஜோண் ஹெலர் (Kevin Jon Heller) தெரிவித்தார்.

முப்பத்தைந்து நாடுகளை உள்ளடக்கிய, ‘திறந்த வான ஒப்பந்தத்திலிருந்து’ (Open Skies treaty) வெளியேறியதனூடாக, மற்ற நாடுகளுடன் இணைந்து பணியாற்றுவதில் தனக்கு இருக்கின்ற வெறுப்பை ட்ரம்ப் வெளிப்படுத்தினார். ஆயுதங்கள் அற்ற வேவு விமானங்கள் உறுப்பு நாடுகளின் மேலாகப் பறப்பதற்கு இந்த ஒப்பந்தம் வழிவகை செய்கிறது. ஒபாமா காலத்தில் பயன்படுத்தக்கூடாது எனத் தடை விதிக்கப்பட்டிருந்த மனிதர்களுக்கெதிரான நிலக்கண்ணிவெடிகளின் (anti-personnel landmines) மேல் இருந்த தடையை கடந்த பெப்ரவரி மாதம் ட்ரம்ப் நீக்கியிருந்தார்.

சிரிய உள்நாட்டுப் போரின் போது இழைக்கப்பட்ட அத்துமீறல்களுக்கான பொறுப்புக்கூறலை ஊக்குவிக்கும் வாய்ப்பு பைடனுக்கு இருப்பதாக குஸ்மான் கூறுகிறார். சிரியாவில் பொறுப்புக்கூறலை ஆதரிக்கும் போராட்டத்தில் பைடன் விரைவான நடவடிக்கைகளை எடுத்து தடைகளை விதிக்கலாம் என்பது மட்டுமன்றி, சிரியாவில் குற்றமிழைத்தவர்கள் மேல் வழக்குத் தொடர்வதற்கு உதவக்கூடிய சுதந்திரமான பக்கச்சார்பற்ற பன்னாட்டுப் பொறிமுறையை (International, Impartial and Independent Mechanism -IIIM) உருவாக்குவதற்குத் தனது ஆதரவையும் வழங்கலாம் என்றும் அவர் அல்ஜசீராவுக்குத் தெரிவித்தார்.

மனித உரிமைகளை அவ்வப்போது மீறுகின்ற சவூதி அரேபியா போன்ற நாடுகளுக்கு ஆயுத விற்பனைகளைத் தடைசெய்வதும், டொனால்ட் ட்ரம்பின் குடியேற்றக் கொள்கைகளின் காரணமாக பிரிக்கப்பட்ட குடும்பங்களை மீள இணைப்பதற்கான வளங்களை வழங்குவதும் டி குஸ்மானைப் பொறுத்தவரையில் பைடன் மேற்கொள்ளக்கூடிய சில முன்னேற்றகரமான நடவடிக்கைகளாகும்.

 “மனித உரிமைகளை மீறுகின்ற நாடுகளான இஸ்ரேல், சவூதி அரேபியா போன்ற நாடுகளுடன் உறுதியான கொள்கையை பைடன் கடைப்பிடிக்கக்கூடிய வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஆனால் பேச்சுக்கு அப்பால் நடைமுறையில் அவர் ஏதாவது செய்வாரா என்பது கேள்விக்குறியாகும். சவூதி அரேபியாவுக்கான ஆயுத விற்பனையை அவர் தடை செய்வார் என்று நான் நினைக்கவில்லை” என்று கொப்பன்ஹேகன் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஹெலர் கூறுகிறார்.

பன்னாட்டுக் குற்றவியல் நீதிமன்றம்

பன்னாட்டுக் குற்றவியல் நீதிமன்றம் மீது டொனால்ட் ட்ரம்ப் மேற்கொண்ட நிறைவேற்றுக்கட்டளையை (executive order) மீளப்பெறுவதே மேற்படி நீதிமன்றம் தொடர்பான உறவை மேம்படுத்துவதில் பைடனுக்கு இருக்கின்ற முதன்மை முன்னுரிமையாகும்.

பன்னாட்டுக் குற்றவியல் நீதிமன்றம் தொடர்பாக ட்ரம்ப் இரண்டு வகையான தடைகளை விதித்திருக்கிறார். பென்சூடா (Bensouda) போன்ற வரையறுக்கப்பட்ட தனிநபர்கள் மீது முழுமையான தடைகள் விதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அமெரிக்காவில் உள்ள யாராவது குறிக்கப்பட்ட எவருக்காவது பொருள் உதவி செய்யும் பட்சத்தில் அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு எதிராக பொருண்மியத் தடைகளும் குற்றவியல் தடைகளும் விதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதன்படி அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த கல்வியாளர்கள் எவருமே பன்னாட்டுக் குற்றவியல் நீதிமன்றத்தை வெளிப்படையாக ஆதரிக்கவோ ஊக்குவிக்கவோ முடியாது. “என்னைப் பொறுத்தவரையில் நான் செய்ய வேண்டிய வேலையை என்னால் செய்ய முடியாது என்பதே இதன் பொருளாகும்.” என்று குஸ்மான் தெரிவித்தார்.

UNHRC.jpg

“இதன் அபத்தமான தன்மையை சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள், நாடளாவிய பேரிடர் காலங்களில் விதிக்கப்பட வேண்டிய தடைகள் இப்போது பன்னாட்டுக் குற்றவியல் நீதிமன்றத்துக்காக பணியாற்றுபவர்கள் மீது விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. தடைகளை விதிப்பது தொடர்பான ஒரு துஸ்பிரயோகமாகவே இதனை நான் பார்க்கிறேன்” என்று குஸ்மான் தெரிவித்தார்.

பைடன் நிர்வாகத்தில் அமெரிக்கா பன்னாட்டுக் குற்றவியல் நீதிமன்றத்துடன் இணைந்து கொள்ளுமா என்று கேட்டதற்கு, ஒபாமா காலத்தில் அமெரிக்காவுக்கும் பன்னாட்டுக் குற்றவியல் நீதிமன்றத்துக்கும் இடையே எப்படிப்பட்ட உறவு இருந்ததோ அப்படிப்பட்ட உறவே, பைடன் நிர்வாகத்திலும் இருக்கும் என்று ஹெலர் கூறினார். பைடனின் நிர்வாகம் பன்னாட்டு நீதிமன்றத்துடன் இணைய மாட்டாது. மேற்படி நீதிமன்றத்துடன் இணைவது இல்லை என்பது அமெரிக்காவில் இரண்டு கட்சிகளும் கூட்டாக எடுத்த நிலைப்பாடு ஆகும். அதுமட்டுமன்றி, ஆப்கானிஸ்தான் மற்றும் பாலஸ்தீனப் பிரச்சினைகளைப் பொறுத்தவரையிலும் பைடன் நிர்வாகம் இணைந்து செயற்பட மாட்டாது.

பன்னாட்டு நீதிமன்றத்துடன் அமெரிக்கா இணைந்து கொள்ள மாட்டாது என்றே இதே கேள்விக்கு, வோஷிங்டன் மற்றும் லீ ஆகிய பல்கலைக்கழகங்களில் சட்டப் பேராசிரியராகக் கடமையாற்றுகின்ற மார்க் ட்ரம்பிள் (Mark Drumbl) பதிலளிக்கிறார். “பன்னாட்டுக் குற்றவியல் நீதிமன்றத்துடன் இணையும் செயற்பாடு நடைபெறாது என்ற போதிலும், மேற்படி நீதிமன்றத்துக்கு வழங்கப்படும் சத்தம் சந்தடியற்ற பக்கவாட்டு ஆதரவு, சான்றுகளைத் தேடி எடுத்து, நிபுணத்துவத்தைக் கட்டியெழுப்பி, அரசியற்கலப்பற்ற வழிவகைகளில் செயற்படுவதற்கு பன்னாட்டுக் குற்றவியல் நீதிமன்றத்துக்கு அது பெருமளவில் உதவியாக அமையும்.”  என்று அவர் மேலும் தெரிவித்தார்.

சதாத்தைப் பொறுத்தவரையில் அவர் தனது எதிர்பார்ப்புகளில் மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருக்கிறார். “பைடனைப் பொறுத்தவரையில் பன்னாட்டுக் குற்றவியல் நீதிமன்றத்துக்கு எதிரான இந்தப் பரப்புரையை மாற்றுவார் என்பதோடு மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அளவில் மேற்படி நீதிமன்றத்துடன் அவர் இணைந்து பணியாற்றுவார்” என்று அவர் கருத்து தெரிவித்தார்.

(தமிழில்- ஜெயந்திரன்)

நன்றி: அல்ஜசீரா

 

https://www.ilakku.org/ஜோ-பைடனும்-மனித-உரிமைகளு/

Checked
Sat, 11/28/2020 - 07:50
அரசியல் அலசல் Latest Topics
Subscribe to அரசியல் அலசல் feed