அரசியல் அலசல்

தமிழரசு, முன்னணி, கொள்கை(?)யளவில் இணக்கம்.?

4 hours 4 minutes ago

தமிழரசு, முன்னணி, கொள்கை(?)யளவில் இணக்கம்.?

samakaalam-5-scaled.jpg

தமிழ்த் தேசியம் குறித்தும்,புலிகளின் தியாகங்களைப் பற்றியும் வாய்  ஓயாமல் பேசிவரும் தமிழரசுக்கட்சியும், தமிழ்த் தேசிய முன்னணியும் முன்னாள் போராளிகளின் அரசியல் அந்தஸ்து பற்றியவிடயத்தில் மட்டும் ஒத்த கருத்துடன் உள்ளன.தங்களது நிலையை மேம்படுத்த முன்னாள் போராளிகள் ஏணியாக இருக்கவேண்டும் என்பது இரு கட்சியினரதும் முதலாவது நிலைப்பாடு.இரண்டாவது தங்கள் தேவைக்கு முன்னாள் போராளிகள் பயன்படவேண்டும்; உழைக்க வேண்டும்;  அதுவும் செருப்புப்போலத் தேயத் தயாராக இருக்கவேண்டும். அவ்வளவுதான். அதாவது காலைப்பாதுகாப்பது மட்டுமே செருப்பின் வேலை. அந்த வேலை முடிந்ததும் வாயிலிலேயே நிற்கவேண்டும். கால் பூசை அறைக்குள் போகும். ஆனால் செருப்பு போகமுடியாது. அதைப்போலவே முன்னாள் போராளிகள் தமது தகுதியை உணர்ந்து வெளியிலேயே நிற்கவேண்டும். குறிப்பாக `வீட்டுக்குள் `  போகமுடியாது. ஒருநாடு இருதேசம் என முழக்கமிடுகிறது தமிழ்த் தேசிய முன்னணி. இதில் எந்தச்  தேசத்தில் முன்னணியின் தலைவருக்கு சொத்து அதிகம் உள்ளது எனக் கேட்டால் பதில் சொல்லமாட்டார்கள்.

வடகிழக்கு தமிழரின் தாயகம் என்பார்கள். ஆனால் தேசியப்பட்டியல் உறுப்பினர் என்ற விடயம் வரும்போது கிழக்கைக் கணக்கில் எடுக்கமாட்டார்கள். அவர்களது கட்சியிலேயே சில முன்னாள்  போராளிகள் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். அவர்களுக்கு வாய்ப்பளிக்கமாட்டார்கள். இவர்களுக்கு நிதி மூலமான புலம்பெயர் தமிழர்களும் இதனை வலியுறுத்த மாட்டார்கள். பட்டை  நாமம் மட்டுமே முன்னாள் போராளிகளுக்கு. இந்த லட்சணத்தில் திலீபன் தங்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானவன் எனப் படம் காட்ட முயற்சிப்பார்கள். தேசியத் தலைவர் கஜேந்திரகுமார்; இப்போதைய திலீபன் எனப்படுபவர் கஜேந்திரன்;  தற்போதைய மில்லர் எனப்படுபவர் சட்டத்தரணி சுகாஷ் என நிறுவ தலைகீழாக நிற்கும் இவர்களிடம் தேசியப்பட்டியல் என்று வரும்போது மட்டும் கட்சியில் முன்னாள் போராளிகள் இருப்பது ஞாபகம் வரவில்லையா? என யாரும் கேள்வி எழுப்பினால் பதில் கிடைக்காது. இது போல தேசியப்பட்டியல் உறுப்பினராவதற்கு தகுதியுள்ள எவராவது கிழக்கு மாகாணத்தில் இல்லையா எனக் கேட்டால் மௌனமே பதிலாகக் கிடைக்கும்.

இப்போது கஜேந்திரன் அம்பாறைக்கு விஜயம் ஒன்றை மேற்கொண்டாராம். எந்தப் பாதுகாப்பும் இன்றி அங்கு சென்று வந்தார் என்று புகழாரம் சூட்டி மகிழ்கின்றனர் அவரது முகநூல் ரசிகர்கள். நாற்பது ஆயிரம் படையினரும் சவப்பெட்டியில்தான் வருவார்கள் என்று வீறாப்புப்  பேசிவிட்டு இறுதி யுத்த காலத்தில் ஐரோப்பாவுக்குச் சென்ற இவர் எந்த முகத்தோடு அரச படையினரின் பாதுகாப்போடு திரிய முடியும். கேட்டால் தேசியத் தலைவரால் தனக்கு மட்டும் காதோடு காதாக இரகசியமாகச் சொன்ன விடயங்களை செயற்படுத்தத்தான் வெளிநாடு சென்றேன் என்று சொல்லத் தயங்கமாட்டார். அந்த இரகசியத்தினுள் எந்தக்காலத்திலும் புலிகள் எவரையும் பாராளுமன்றத்தினுள் அனுமதித்து விடாதீர்கள்  என்றும் சொன்னதும் அடங்குமென சொல்லவும் கூச்சப்படமாட்டார். இவரது தலைவர் கஜேந்திரகுமாரோ இளைஞர்கள் ஆயுதமேந்தக் காரணமாக இருந்தது வறுமையே எனக் குறிப்பிட்டவர். வறுமை காரணமாக போராடியவர்களுக்கு தேசியப் பட்டியல் எம்பி பதவி ஏன் என நினைக்கலாம்.

தமிழரசுக்கட்சியின் நிலை இன்னும் மோசம். தற்போது  செயலர் பதவிக்கு புதியவரை நியமிக்கவேண்டியுள்ளது. கனடா வரவு குகதாசனை நியமித்தால் தொடர்ச்சியாக நிதி கனடாவிலிருந்து கிடைக்கலாம்  என நினைப்பார்கள். தேசியப்பட்டியல் நியமன விவகாரத்தில் இவரது பெயரை சுமந்திரனும் சிறீதரனும் கட்சித் தலைமையிடம் குறிப்பிட்டனர். தலைமை வடக்கிலிருப்பதால் செயலர் பதவி கிழக்குக்கே வழங்கப்படவேண்டும் என்றவகையில் குகதாசனை நியமிக்க வேண்டுமென்ற  கோரிக்கையையும் முன்வைக்கப்பட்டிருப்பதாக சில தகவல்கள் உண்டு. தனக்கே செயலர் பதவி வழங்க வேண்டும் என்பது முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் அரியநேந்திரனின் நிலைப்பாடு. தனக்கான  கூடுதல் தகமையாக தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தை பயங்கரவாதம் எனப் பாராளுமன்றத்தில் குறிப்பிட்டமையைக் கருதுகிறார் போல் உள்ளது. மேலும் கூட்டமைப்பின் உருவாக்கத்தின் போது ஜனாவை எந்தக்காலத்திலும் கட்சியினுள் உள்வாங்கக்கூடாது என்று கரிகாலன் வலியுறுத்தியமை அரியநேந்திரனுக்கு சந்தேகமறத்தெரியும். அந்தச் சந்திப்பு தொடர்பான விடயங்களில் இவர் செய்தியாளராகக்  கலந்துகொண்டிருந்தார். அவ்வாறிருந்தும் சாணக்கியனை வீழ்த்த வேண்டுமென்று கிழக்கின் சுவிஸ் குமார் போன்று செயற்பட்ட ஜனாவை ஆதரித்தார். வித்தியாவின் சம்பவத்தில் நேரடியாக சுவிஸ் குமார் கலந்து கொள்ளவில்லைத்தான் ஆனால்; அந்த விடயத்தில் அவருக்கு உள்ள பங்கை கருத்திற்கொண்டே நீதிமன்றம் தண்டனை விதித்தது.

ஆரையம்பதியில் விஜி என்ற உயர்தர வகுப்பு மாணவியை (அனுஷ்சியா நல்லதம்பி வின்சென்ட் மகளிர்  கல்லூரி) கூட்டுப் பாலியல் வல்லுறவுக்குப்படுத்தியபின் நிர்வாணமாக நடத்திச்சென்று கொலைசெய்து ஆற்றில் வீசிய குழுவை வழி நடத்தியவர் ஜனா. நேரடியாகப் பங்குபற்றவில்லையென்றாலும் அச்சம்பவத்தில் ஈடுபட்டவர்களைத் தண்டித்தாரா? அதுவும் இல்லையே. இதே ஊரில் மலர் என்ற கர்ப்பிணிப் பெண்ணை “வயித்துக்குள்ள புலிக்குட்டியா இருக்குது ?” எனக்கேட்டு சுட்டுக்கொன்றவர் ஜனாவின் தம்பி டெலோ மாமா.  இவர்கள் ஏற்கெனவே மலரின் தந்தை தம்பிராஜா, வங்கி ஊழியரான குருகுலசிங்கம் என்ற அண்ணன் அகியோரைக் கொன்றவர்கள். இந்தப்பட்டியல் மிக நீண்டது. தான் செய்வது தப்பு என்பதை தெரிந்துகொண்டே ஜனாவை ஆதரித்தவருக்கு செயலர் பதவியை  வழங்கப்போகிறதா  தமிழரசுக்கட்சி.

முன்னாள் எம்பியான சிறிநேசனை செயலர் ஆக்கவேண்டுமெனவும் ஒரு அணி செயல்படுவதுபோல் உள்ளது. யார் செயலராக வந்தாலும் பிள்ளையான், கருணா, வியாழேந்திரனை  எதிர்கொள்ள முடியுமா என்ற கேள்வியும் உள்ளது. மேலும் எதிர்வரும் மாகாணசபைத் தேர்தலில் ஸ்ராலின் ஞானம், தம்பியப்பா கோபாலகிருஷ்ணன், பூபாலரெத்தினம் சீவகன், போன்றோர் தமிழரசுக்கட்சிக்கு எதிராக கிழக்கின் தேசியம் என்று கூறிக்கொண்டு செயற்படுவர். இவர்களை ஒருங்கிணைக்க பசில் முயற்சிக்கலாம். கிழக்குக்குத் தமிழ் முதலமைச்சர் என்ற கோசம் இவர்களை ஒருங்கிணைக்கும் எனத் தெரிகிறது. ஆனால் தமிழரசுக்கட்சி இப்போதும் தீண்டத்தகாதவர்களாக புலிகளை நோக்குகிறது. (இதில் கட் சியின் துணைத்தலைவர் சி.வி.கே.சிவஞானம் போன்ற ஒரு சிலர் விதி விலக்கு) தந்தை செல்வா முதற்கொண்டு முள்ளிவாய்க்கால் வரை பயணித்த வரலாறு பாசி என்று தமிழ் இளைஞர் பேரவை காலத்திலும் பின்னர் யோகன் பாதர் என ஆயுதப்போராட்டத்திலும் அழைக்கப்பட்ட பாலிப்போடி சின்னத்துரைக்கு உண்டு. தமிழ் இளைஞர் பேரவையில் இருந்த காலத்தில் காசி ஆனந்தன் அண்ணாவின் சகோதரன் சிவஜெயம் (பின்னாளில் மேஜர் சந்திரன்) கிராமம் கிராமமாக துவிச்சக்கர வண்டிகளில் சென்று தமிழ்த் தேசியத்துக்காக கடுமையாக உழைத்தவர். இவர் வடக்கிலும் சகல மாவட்டங்களுக்கும் காசி ஆனந்தன் அண்ணாவுடன் சேர்ந்து விடுதலைப் பணியாற்றியவர். தந்தை செல்வா மட்டுமல்லாது அவருக்கும் அடுத்த நிலையிலிருந்த அமிர்தலிங்கம் போன்றோருடனும் பழகியவர். மாவையும் இவருடைய பங்கை நிராகரிக்க மாட்டார் .மட்டக்களப்பிலிருந்து (ஏன் கிழக்கு மாகாணத்தில் என்று கூடச் சொல்லலாம்) புலிகளில் இணைந்து கொண்ட முதற் போராளி இவர்தான். கருணா உட்பட அன்றைய போராளிகளை இயக்கத்துக்குள் உள்வாங்கியவர். இவர் போட்ட அடித்தளத்திலேயே வடக்கிலிருந்து சென்ற போராளிகளும் இணைந்து போராட்டத்தை வளர்க்க முடிந்தது. இவர் கட்சிச்  செயலாளரானால் கிழக்கின் தேசியம் என்ற கருத்து அடிபட்டு தமிழ்த் தேசியம் வலுப்பெறும். நீண்ட கால அனுபவம் அடிமட்ட தொண்டர்களை எப்படியும் உற்சாகத்துடன் பயணிக்க வைக்கும்.

முன்னாள் போராளிகள் அவர்களது குடும்பத்தினர் போன்றோர் இடைக்காலத்தில் எந்தப் பாதையில் பயணித்திருந்தாலும் இனி தமிழ்த் தேசியத்தை பலப்படுத்த முன்வருவர். இவருக்கு எதிராக கருணாவோ ,பிள்ளையனோ எந்தக் குற்றமும் சாட்டமுடியாது. கிழக்குத்  தேசியம் பேசுவோரின் நிலையும் அவ்வாறுதான் அமையும்.இந்த யதார்த்தத்தை தமிழரசுக் கட் சி உணருமா? கடந்த ஆண்டு கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா.சம்பந்தன் இவரை அழைத்துக் கலந்துரையாடியதாகத் தெரிகிறது. இதனை அறிந்ததும் சில முக்கிய பிரமுகர்கள் என்ன இருந்தாலும் இவரை அரசியலுக்குள் வரவிடக்கூடாது என தங்களுக்குள் உடன்பாடு செய்துகொண்டதாகத் தெரிகிறது. தந்தை செல்வாவுடன் பழகியவரையே தனது இளமைக்காலம் முழுவதையும் தமிழ்த் தேசியத்துக்காக அர்ப்பணித்தவரையே, புறந்தள்ளிவிட்டு ஓய்வூதியம்   பெற்ற பின் அரசியலுக்குள் வந்தவர்களைக்கொண்டு எந்த  ஆணியை புடுங்கப்போகிறது தமிழரசுக்கட்சி? உண்மையாகத் தமிழ்த் தேசியத்தை நேசிப்போர் கவனிக்கவேண்டிய விடயம் இது.

– தயாளன்

https://thamilkural.net/thesathinkural/views/71024/

ஆட்சி மாற்றத்துக்காக வேலை செய்யும் மேற்கு நாடுகள் எமது விவகாரத்தை கைவிட்டுவிடக் கூடிய ஆபத்து உள்ளது; தமிழர் இயக்கம் – காணொளி நேர்காணல்

9 hours 51 minutes ago
ஆட்சி மாற்றத்துக்காக வேலை செய்யும் மேற்கு நாடுகள் எமது விவகாரத்தை கைவிட்டுவிடக் கூடிய ஆபத்து உள்ளது; தமிழர் இயக்கம் – காணொளி நேர்காணல்

“ஆட்சி மாற்றத்துக்காக வேலை செய்யும் மேற்கு நாடுகள், அதன் பின்னர் எமது விவகாரத்தை கைவிட்டுவிடக் கூடிய ஆபத்தான நிலை உள்ளது. இதனை உணர்ந்து நாங்கள் செயற்பட வேண்டும்” எனக் கூறுகின்றார் ஜெனீவாவில் செயற்படும் தமிழர் இயக்கத்தின் சர்வதேச ஒருங்கிணைப்பாளர் பொஸ்கோ.

ஐ.நா. மனித உரிமைகள் பேரவையின் 45 ஆவது கூட்டத் தொடர் ஜெனீவாவில் கடந்த திங்கட்கிழமை ஆரம்பமாகி நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கின்றது. இந்தக் கூட்டத் தொடரில் இலங்கை விவகாரம் நிகழ்ச்சி நிரலில் இடம்பெறாத போதிலும், மனித உரிமைகள் பேரவையின் ஆணையாளரது உரை, இலங்கை குறித்த பிரதான நாடுகளின் அறிக்கை என்பன இலங்கை விவகாரத்தை பேசுபொருளாக்கியுள்ளன.

இந்தப் பின்னணியில் ஜெனீவாவில் செயற்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் தமிழர் இயக்கத்தின் சர்வதேச ஒருங்கிணைப்பாளர் பொஸ்கோ, பேராசிரியர் அருட்தந்தை குழந்தைசாமி ஆகியோருடன் “தினக்குரல் இணையம்” சார்பில் பேசியபோது பல விடயங்களை அவர்கள் தெரிவித்தார்கள். அவர்களுடைய நேர்காணலை காணொளியில் காணலாம்;

 

https://yarl.com/forum3/forum/60-அரசியல்-அலசல்/?do=add

பெரியார்: புனிதங்களை சுட்டுப் பொசுக்கியவர்

21 hours 12 minutes ago
  • சுனில் கில்னானி
  • வரலாற்றாசிரியர்
பிக்கப்பட்டது 8 மணி நேரங்களுக்கு முன்னர்
பெரியார்: புனிதங்களைச் சுட்டுப் பொசுக்கியவர்
 

இந்தியாவில் உள்ள பெண்களையெல்லாம் சேர்ந்து ஒரு நாடாக கருதிக்கொள்வோம். இந்திய பெண்கள் குடியரசு என அதனை அழைப்போம். 60 கோடி பேரை கொண்டிருக்கும் அந்த நாடு, உலகின் மூன்றாவது பெரிய நாடாக இருக்கும். 2014ஆம் ஆண்டின் ஐ.நா. மனித உரிமைக் குறியீட்டு தரவரிசையின்படி அந்த நாடு மியான்மருக்கும், ருவாண்டாவுக்கும் இடையில் இருக்கும்.

இந்திய பெண்கள் குடியரசில் குழந்தைகள் சராசரியாக 3.2 ஆண்டுகளே பள்ளிக்குச் செல்வார்கள். கிட்டத்தட்ட மொசாம்பிக் நாட்டின் நிலைதான் இருக்கும். தனிநபர் வருவாயை வைத்துப் பார்த்தால் ஐவரி கோஸ்டும், பாபுவா நியூ கினியாவும் இந்த நாட்டிற்கு மேலே இருக்கும். 2000வது ஆண்டுக்குப் பிறகு இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி மும்மடங்காகப் பெருகியும் இந்திய பெண்களின் நிலை மேம்படவில்லை.

உண்மையில் இந்தியப் பெண்களின் திறமையை இந்த அளவுக்கு நெருக்காத, சுதந்திரமான சூழலோடு ஒப்பிட வேண்டுமென்றால் அதற்கு ஒரு வெளிநாட்டைத் தேட வேண்டியதில்லை.

தென்னிந்திய மாநிலங்களில் வளர்ச்சிக் குறியீடுகளும் சுதந்திரமும் வடஇந்திய மாநிலங்களைவிட நீண்ட காலமாகவே சிறப்பானதாக, வேறுபட்டதாக இருக்கிறது. வட இந்தியாவில் பெரும்பாலான பெண்களுக்கு 18 வயதுக்கு முன்பாகவே திருமணம் முடிந்துவிடுகிறது. தென்னிந்தியாவில் 15 சதவீதத்திற்கும் குறைவான பெண்களுக்கே 18 வயதுக்கு முன்பாக திருமணமாகிறது.

இதன் விளைவாக பல வட இந்திய மாநிலங்களோடு ஒப்பிட்டால் தென்னிந்தியாவில் குழந்தை பிறப்பு விகிதம் பாதிதான். பெண்களின் கல்வியறிவு, பணியிடத்தில் வேலை பார்க்கும் பெண்களின் சதவீதம் போன்றவையும் வட இந்தியாவோடு ஒப்பிட்டால் அதிகம். இந்தியாவின் முக்கியமான சமூக, பொருளாதார பிளவாக கருதப்படும் வட இந்திய - தென்னிந்திய பிளவுக்கு இந்த வேறுபாடுகளே முக்கியக் காரணம். சுமார் 140 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகப் பிறந்த, பள்ளிப் படிப்பை முடிக்காத ஈ. வி. ராமசாமி நாயக்கரும் இதற்கு ஒரு முக்கியக் காரணம்.

ராமசாமி நாயக்கர் இந்தியாவில் பிராமண எதிர்ப்புச் செயல்பாட்டாளராகவும் பகுத்தறிவுவாதியாகவும் சமரசங்களற்ற கடுமையான பேச்சாளராகவும் அறியப்பட்டவர். காந்தியின் காங்கிரசில் இணைந்தவர். ஆனால், பிறகு மகாத்மாவின் பெரும் எதிரியாக மாறியவர். 1920களின் மத்தியில் சுயமரியாதை இயக்கத்தை உருவாக்கிய ராமசாமி நாயக்கரை அவருடைய தொண்டர்கள் மகத்தான மனிதன் என்ற பொருள்படும் 'பெரியார்' என்ற சொல்லால் அழைத்தனர். மகத்தான ஆத்மா என்ற காந்தியைக் குறிக்கும் சொல்லுக்கு, பதில் சொல்லும்வகையில் இந்தச் சொல் உருவாக்கப்பட்டதாகச் சொல்லலாம்.

பெரியார் ஒருபோதும் தேர்தலில் நிற்கவில்லையென்றாலும் நவீன தமிழ் அரசியலில் ஒரு அழுத்தமான தாக்கத்தை அவர் ஏற்படுத்தியிருக்கிறார். இவருடைய இயக்கத்திலிருந்து தோன்றிய கட்சிகளே 1960களில் இருந்து தமிழ்நாட்டை ஆட்சி செய்கின்றன. தேசிய அளவிலும் தமிழ்மொழிக்கு ஆதரவான அவரது குரலும் இந்தி திணிப்பிற்கான அவரது எதிர்ப்பும் 1947க்குப் பிந்தைய இந்தியாவின் மொழி பன்மைத்துவம் குறித்த பார்வையில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின.

பெரியார்: புனிதங்களைச் சுட்டுப் பொசுக்கியவர்
 

ஜாதி குறித்த இவரது பார்வையே, இந்தியக் குடியரசின் ஆரம்ப நாட்களில் இடஒதுக்கீட்டிற்குக் காரணமாக அமைந்தது. குடும்பத்தில் ஆணே பெரியவன் என போற்றப்பட்ட தேசத்தில், அந்த காலகட்டத்தில் மிக வலுவாக பெண்களின் விடுதலைக்காக குரல் கொடுத்தவர் பெரியார். பெண் விடுதலையைப் பற்றி பேசும்போது ஆண்களிடம் பொதுவாகத் தென்படும், மேலாதிக்க உணர்வின்றி அதைச் செய்தார்.

தங்களைத் தியாகம் செய்யும் பெண்களை கற்புக்கரசிகளாகப் போற்றும் சமஸ்கிருத புராணங்களின் முட்டாள்தனத்தை பெரியார் கேலிசெய்தார். பெண்கள் கல்வி கற்பதையும் காதல் திருமணம் செய்வதையும் அந்தத் திருமணம் ஒத்துவரவில்லையென்றால் விவாகரத்து செய்வதையும் பெண்களுக்குச் சொத்துரிமை அளிப்பதையும் பெரியார் ஆதரித்தார்.

இதையெல்லாம்விட. பெண்களின் பாலியல் தேர்வையும் கருவுருதல் குறித்த உரிமையையும் அவர் ஆதரித்தார். உரிமைகள் தங்களுக்கு தானாக வழங்கப்படுமென பெண்கள் வெறுமனே காத்திருக்கக்கூடாது என்றார் பெரியார்.

பெண்களுக்கு விடுதலை வேண்டுமென்றால் ஆண்மை அழிய வேண்டுமென ஒரு கட்டுரையில் குறிப்பிடுகிறார் பெரியார். 'எங்காவது பூனைகளால் எலிகளுக்கு விடுதலை உண்டாகுமா? எங்காவது நரிகளால் ஆடு கோழிகளுக்கு விடுதலை உண்டாகுமா? எங்காவது பார்ப்பனர்களால் பார்ப்பனரல்லாதார்களுக்கு சமத்துவம் கிடைக்குமா என்பதை யோசித்தால் இதன் உண்மை விளங்கும். அப்படி ஒருக்கால் ஏதாவது ஒரு சமயம் மேற்படி விஷயங்களில் விடுதலை உண்டாய்விட்டாலும் கூட ஆண்களால் பெண்களுக்கு விடுதலை கிடைக்கவே கிடைக்காது என்பதை மாத்திரம் உறுதியாய் நம்பலாம்." என்கிறார் அவர்.

பழங்கால வீராங்கனைகள், சக்திவாய்ந்த பெண் தெய்வங்கள், குறைந்த மகப்பேறு விகிதம் ஆகியவை ஏற்கனவே இருந்த ஒரு பிராந்தியத்தில் பெரியார் தன் கருத்தை முன்வைத்தார். இவரது கருத்துகள் 20ஆம் நூற்றாண்டில் வட இந்திய மாநிலங்களுக்கும் தென்னிந்திய மாநிலங்களுக்கும் இடையிலான பிளவை இன்னும் ஆழமாக்கின. முரட்டுத்தனமான இந்த சிலை உடைப்பாளரை, கடுமையான நாவன்மை உடையவரை பற்றி நான் மேலும் மேலும் வாசிக்கும்போது என் மனதில் ஒரு கேள்வி எழுகிறது: இந்தியாவின் பிற பகுதிகளிலும் இதுபோன்ற ஆளுமைகள் இருந்திருந்தால், இந்தியப் பெண்கள் குடியரசு இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்குமல்லவா?

'கடவுள் இல்லை... கடவுள் இல்லை...

கடவுள் இல்லவே இல்லை!

கடவுளைக் கற்பித்தவன் முட்டாள்...

கடவுளை பரப்பியவன் அயோக்கியன்...

கடவுளை வணங்குகிறவன் காட்டுமிராண்டி!'

என்ற முழக்கங்களோடுதான் தன் சுயமரியாதைக் கூட்டங்களைத் துவங்குவதை பெரியார் பல தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். கறுப்புச் சட்டை அணிந்து, வழுக்கைத் தலையுடன் பராமரிக்கப்படாத தாடியுடன் உள்ள பெரியாரின் அருகில் ஒரு நாய் அமர்ந்திருக்கும் வீடியோ ஒன்றைப் பார்த்தேன். பிராமணர்கள் நாய் தூய்மையில்லாதது எனக் கருதுவதால் அதனை அவர் தன் அருகில் வைத்திருந்திருக்கக்கூடும். பல வழிகளில் பெரியார் தீவிரமாகப் பேசியவர் என்றாலும், மக்களுக்குப் புரியாத, குழப்பமான மொழியில் பேசியவரில்லை. மதம் மற்றும் ஜாதியில் துவங்கி பகுத்தறிவுக்குப் புறம்பான எல்லாவற்றையும் அவர் கண்டித்தார்.

பெரியார்: புனிதங்களைச் சுட்டுப் பொசுக்கியவர்

பட மூலாதாரம், ARUNKUMARSUBASUNDARAM

 

காந்தி பிறந்து பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு பெரியார் பிறந்தார். சென்னை மாகாணத்தின் கோயம்புத்தூர் மாவட்டத்தில் அமைந்திருந்த நெசவுத் தொழிலுக்குப் பேர்போன ஈரோட்டில் வளர்ந்தார். வர்த்தகர்களும் விவசாயிகளும் அடங்கிய அவரது ஜாதி, ஜாதிப் படிநிலையின்படி ஒரு இடைநிலைச் ஜாதி. வர்த்தகரான அவருடைய தந்தை, சற்று வசதியானவர் என்பது அவருக்கு பாதுகாப்பாக அமைந்தது. நல்ல வீடு, பணியாளர்கள் என்ற சூழலில் வளர்ந்த அவரால், கலகக்காரராக இருக்க முடிந்தது ஆச்சரியமல்ல.

ஆரம்ப காலத்தில் பெரியாரின் தந்தை, அவருக்கு சமஸ்கிருத பாணியிலான வாழ்க்கை முறையைக் கற்றுக்கொடுக்க பல சாதுக்களையும் பிராமண குருக்களையும் நியமித்தார். ஆனால், அவர்களை பெரியார் கேள்விகளால் துளைத்தெடுத்தார். அவர்கள் வீட்டிற்கு வருவதை நிறுத்திக்கொண்டனர். அவர்களுடைய போதனைகள் இளம் வயதுப் பெரியாரை வசீகரிக்கவில்லை. ஆனாலும் இந்துக்களின் புனித நகரான காசிக்கு யாத்திரை செல்லுமளவுக்கு பெரியார் இந்துவாகத்தான் இருந்தார். இங்கே நடந்த சம்பவங்கள் அவரது வாழ்க்கையின் திருப்பு முனையாக அமைந்தன. அதைப் பற்றி அவர் தொடர்ந்து குறிப்பிட்டுவந்தார்.

பிராமணர்களுக்கு தன்னுடைய தந்தை பெரும் விருந்தளித்ததை எதிர்த்து எப்படி காசிக்குப் போனார், அங்கிருந்த பண்டிதர்கள் காசு பிடுங்குவது எப்படி தனக்கு வெறுப்பை ஏற்படுத்தியது, பிராமணரல்லாதாரிடம் அவர்கள் எவ்வளவு வெறுப்புடன் நடந்துகொண்டார்கள் என்பதையெல்லாம் அவர் தொடர்ந்து சொல்லிவந்தார். அவருடைய ஜாதியின் காரணமாக காசியிலிருந்த கடைகள் எதிலுமே அவருக்கு உணவு கிடைக்கவில்லை. ஒரு தருணத்தில் இறந்தவருக்காகப் படைக்கப்பட்ட இலையில் எஞ்சியிருந்தை உண்டு, பசியைத் தீர்த்துக்கொண்டார்.

எல்லோரும் கருதுவதைப்போல, இந்த அனுபவங்கள் உடனடியாக அவரது வாழ்வை மாற்றிவிடவில்லை. ஆனால், பிராமணர்களுக்கு எதிராக சிறிய நெருப்பொன்று அவருக்குள் பற்றி எரிய ஆரம்பித்தது. அந்த வயதில்தான் புத்தகங்களை வாசிக்க ஆரம்பித்தார். சுயமாகக் கற்க ஆரம்பித்தார்.

இந்த காலகட்டத்தில் நடந்த ஒரு முக்கியான நிகழ்வை கேம்பிரிட்ஜைச் சேர்ந்த தென்னிந்திய வரலாற்றாசிரியரான டேவிட் வாஷ்ப்ரூக் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அதாவது, 1880களிலிருந்தே சென்னையிலிருந்த அறிவுஜீவிகள் இந்து நம்பிக்கைகளையும் சடங்குகளையும் நவீன அறிவியல் பார்வையுடன் இணைக்க முடியுமா என்று தீவிரமாக விவாதித்துவந்தனர்.

அந்த காலகட்டத்தில்தான் கிறிஸ்தவ மிஷனரிகளுக்கு எதிராக உருவெடுத்த அன்னி பெசன்டின் பிரம்மஞான இயக்கம் பிராமண இந்து மதத்திற்கு ஒரு அறிவியல் ரீதியான பார்வையைத் தந்தது. இது தென்னிந்தியாவில் இருந்த மேல் ஜாதி இந்துக்களுக்கு ஒரு வரமாக அமைந்தது. இனிமேல் அவர்கள் தங்களுடைய சடங்கு சம்பிரதாயங்களையும் ஜாதி அமைப்பையும் ஒரு நவீன பார்வையில் முன்வைத்து வாதாட முடியும்.

பெரியாரைப் பொறுத்தவரை, காப்பாற்றிக் கொள்ள அவருக்கென ஜாதிப் பெருமிதம் ஏதும் இல்லை. அதனால், பகுத்தறிவின் பாதையில் தீவிரமாக நடைபோட ஆரம்பித்தார் பெரியார். 'கடவுளோடு எனக்கு என்ன விரோதம்? அவரை நான் ஒரு முறைகூட சந்தித்ததில்லை என கேலியாக சொல்வார் பெரியார்' என்கிறார் பெரியாரின் வாழ்க்கை வரலாற்று நூலை எழுதிவரும் பேராசிரியர் ஏ.ஆர். வேங்கடாசலபதி.

பெரியார்: புனிதங்களைச் சுட்டுப் பொசுக்கியவர்
 

பெரியார் பகுத்தறிவுப் பாதையில் இயங்குவதற்கு அவருடைய பொருளாதாரச் சூழலும் உதவியது. பிரமணீயத்திற்கு எதிரான ஒரு மரபை நாம் ஏற்கனவே மகாவீரரிடமும் புத்தரிடமும் பார்த்திருக்கிறோம். அவர்கள், தாழ்த்தப்பட்ட ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்களில்லை. மாறாக, ஜாதி அடுக்கில் மேல்நிலையில் இருந்ததோடு, செல்வமும் கொண்டிருந்தவர்கள். இருந்தபோதும் இந்தியாவின் மிகப் பழமையான ஜாதிப் படிநிலையை எதிர்த்துப் போராட அவர்கள் முன்வந்தார்கள்.

தன் இருபதுகளிலும் முப்பதுகளிலும் பெரியார் தெருவில் இறங்கி கலகக்குரல் எழுப்புபவராக இல்லை. காசியிலிருந்து அவர் ஊர் திரும்பிய காலகட்டத்தில் உருவாகியிருந்த தேசிய அலையிலும் அவர் ஈர்க்கப்படவில்லை. மாறாக, திருமணம் செய்துகொண்டார். தன்னுடைய குடும்பத் தொழிலை விருத்திசெய்து, அதனை கோயம்புத்தூரின் மிகப் பெரிய வர்த்தக நிறுவனமாக மாற்றினார். அவருடைய நிர்வாகத் திறமையின் காரணமாக 1918ல் ஈரோடு நகராட்சியின் தலைவராகவும் தேர்வுசெய்யப்பட்டார்.

கேரளாவில் உள்ள கோட்டயம் தற்போது இந்தியாவின் மிகவும் முற்போக்கான இடங்களில் ஒன்று. எழுத்தறிவு விகிதம் இங்கே 90 சதவீதத்திற்கு மேல் இருக்கிறது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இது புகையிலை இல்லாத மாவட்டமாக அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டது. இந்த மாவட்டத்தின் வைக்கம் நகரில் மிகப் பழமையான சிவன் கோவில் ஒன்று ஊரின் மையத்தில் அமைந்திருக்கின்றது. இந்தக் கோவிலை நம்பூதிரி பிராமணர்கள் நிர்வகித்துவந்தனர். நாற்பதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்த பெரியாரை அந்தக் கோவிலுக்குச் செல்லும் சாலைகள்தான் அரசியலை நோக்கி நகர்த்தின.

இந்த மகாதேவர் கோவிலுக்குள் மட்டுமல்ல, அந்தக் கோவிலைச் சுற்றியுள்ள வீதிகளிலும் தாழ்த்தப்பட்டோர் நுழையக்கூடாது என நம்பூதிரிகள் ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். இது பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடர்ந்துவந்தது. திருவிதாங்கூர் மாகாணத்தில் 1920களின் துவக்கத்திலேயே கோவில்களில் நுழைய எல்லா இந்துக்களையும் அனுமதிக்க வேண்டுமெனக் கோரி தாழ்த்தப்பட்டோர் இயக்கங்கள் போராடிவந்தன. இல்லாவிட்டால் தாங்கள் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கோ, இஸ்லாத்திற்கோ மாறிவிடுவதாக அவர்கள் கூறினர். இந்த இயக்கத்தின் மையப்புள்ளியாக வைக்கம் கோவில் உருவெடுத்தது. 1924வாக்கில் காந்தி இதில் ஈடுபட ஆரம்பித்தார். தீண்டாமை குறித்த ஒரு போராட்டத்தை முதன்முதலாக அவர் துவங்கியது அப்போதுதான்.

பெரியார்: புனிதங்களைச் சுட்டுப் பொசுக்கியவர்

பட மூலாதாரம், TWITTER

 

அந்த நேரத்தில், காங்கிரஸ் கட்சியின் உயர் பதவிகளில் பிராமணரல்லாத வெகு சில தமிழ்த் தலைவர்களே இருந்தது காங்கிரஸ் கட்சிக்கு சங்கடத்தை உருவாக்கியிருந்தது. பிராமணர்களால் ஆதிக்கம் செலுத்தப்படும் கட்சி என்ற பெயரை உடைக்க, புதிய தலைவர்களை அந்தக் கட்சித் தேடிக்கொண்டிருந்தது. செல்வம்மிக்க, தன்னம்பிக்கைமிக்க பெரியார், வைக்கம் போராட்டத்திற்கு சற்று முன்பாக கட்சியில் சேர்க்கப்பட்டார்.

வைக்கம் போராட்டத்தை வழிநடத்த அப்போது காங்கிரசிற்கு ஒரு பிராமணரல்லாத தலைவர் தேவைப்பட்டார். பெரியார் சரியாக அந்தப் பாத்திரத்தில் பொருந்தினார்.

மிகுந்த நம்பிக்கையுடனேயே தேசிய அரசியலில் ஈடுபட்டார் பெரியார். தன்னைப் போலவே இடைநிலைச் சாதியைச் சேர்ந்த காந்தி, பிராமண ஆதிக்கத்தில் உள்ள காங்கிரஸ் தலைமைக்கு எதிராக இருப்பார் எனக் கருதினார் பெரியார். தேசியவாதத்தையும் ஜாதிச் சமத்துவ நிலையையும் இணைக்க முடியும் என அவர் கருதினார்.

ஆனால், வைக்கம் கோவிலைச் சுற்றியுள்ள வீதிகளைத் திறந்துவிட்டால் போதும் என்பதுதான் காந்தியின் பார்வையாக இருந்தது. கோவிலுக்குள் அனைவரையும் அனுமதிக்க வேண்டுமென்ற போராட்டக்காரர்களின் கோரிக்கையை பெரியார் ஆதரித்தார். இந்தப் போராட்டத்தில் அவர் இரண்டு முறை சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்.

பெரியார் சிறையில் இருக்கும்போது காந்தி, நம்பூதிரி பிராமணர்களிடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினார். தாழ்த்தப்பட்ட ஜாதியினர் 'அவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட கர்மாவை அனுபவிக்கின்றனர்' என அங்கிருந்த பிராமணர்களில் ஒருவர் சொன்னார். காந்தி அதை ஏற்றுக்கொண்டார். ஆனாலும், "கடவுளின் இடத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அவர்களது தண்டனையை அதிகரிக்க நாம் யார்?" என்று கேள்வியெழுப்பினார்.

1925ல் திருவிதாங்கூரின் புதிய மகாராணி ஒரு ஏற்பாட்டிற்கு வந்தார். அதாவது, கோவிலைச் சுற்றியுள்ள சாலைகள் சிலவற்றில் எல்லோரும் செல்லலாம். ஆனால், பிரதான வாயிலுக்குள் பிராமணர்கள் மட்டுமே செல்லலாம் என்பதுதான் அந்த ஏற்பாடு. 1936வரை ஒடுக்கப்பட்ட ஜாதியினர் கோவிலுக்குள் நுழைந்து வழிபாடு நடத்த அனுமதிக்கப்படவில்லை.

வைக்கத்தின் ஆச்சாரக் கோட்டையில் ஒரு ஓட்டையை ஏற்படுத்தியதால், காங்கிரசைப் பொறுத்தவரை வைக்கம் சத்தியாகிரகம் ஒருவகையில் வெற்றிதான். ஆனால், பெரியாரைப் பொறுத்தவரை இது மிகப் பெரிய ஏமாற்று வேலை. காந்தி, ஒடுக்கப்பட்ட ஜாதியினரை விற்றுவிட்டார் எனக் கருதினார் பெரியார்.

அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளில் அவர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காங்கிரசை விட்டு விலகினார். காந்தியை அவர் மன்னிக்கவேயில்லை. தன் குடும்பச் சொத்தைவைத்து சுய மரியாதை இயக்கத்தை துவங்கினார். தமிழ்நாடு, ஆந்திரா, கேரளா, கர்நாடகா உள்ளிட்ட திராவிட மொழிகளைப் பேசும் தென்னிந்தியாதான் அவரது களமாக இருந்தது. அவருடைய செயல் திட்டங்கள் பல சமயங்களில் காந்தியின் செயல்திட்டங்களுக்கு மாறானதாக இருந்தது.

(தொடரும்)

(கட்டுரையாளர் புகழ்பெற்ற இந்திய வரலாற்றாசிரியர். லண்டனில் உள்ள கிங்ஸ் கல்லூரியின் இயக்குனர். அரசியல் துறை பேராசிரியர். நவீன இந்தியாவை உருவாக்கிய மகத்தான ஐம்பது ஆளுமைகளின் வரலாற்றைச் சொல்லும் இவருடைய Incarnations: India in 50 Lives புத்தகத்தில் பெரியார் குறித்து எழுதப்பட்ட, Sniper of the sacred Cow கட்டுரை பெரியாரின் பிறந்த நாளை ஒட்டி தமிழில் இங்கே வழங்கப்படுகிறது. Allen Lane ஆங்கில நூலை வெளியிட்டது. இந்தப் புத்தகத்தை தமிழில் சந்தியா பதிப்பகம் வெளியிட்டது. இந்தக் கட்டுரையின் மொழிபெயர்ப்பு: முரளிதரன் காசி விஸ்வநாதன்)

https://www.bbc.com/tamil/india-49718507

சீனாவுடனான போரை எதிர்கொள்ள இந்தியா தயாரா? வேல்ஸ் இல் இருந்து அருஸ்

1 day 10 hours ago
சீனாவுடனான போரை எதிர்கொள்ள இந்தியா தயாரா? வேல்ஸ் இல் இருந்து அருஸ்

 

இந்தியா – சீனா எல்லைப் பகுதியான கல்வான் பகுதியில் கடந்த ஜுன் மாதம் இடம்பெற்ற மோதல்களைத் தொடர்ந்து இந்தியா சீனாவுக்கு எதிராக தொடர்ந்து நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டுவருவதான தோற்றப்பாடுகள் ஏற்பட்டு வருகின்றன.

அதனை உறுதிப்படுத்துவது போல இந்தியாவுக்கும் அமெரிக்காவுக்குமிடையிலான உறவுகளும் பலப்பட்டு வருவது போன்ற செயற்பாடுகள் முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றன.

இந்தியா, அமெரிக்கா, யப்பான் அவுஸ்திரேலியா ஆகிய நாடுகளின் கூட்டான படை ஒத்திகை, அமெரிக்கா தனது பசுபிக் பிராந்திய கட்டளைப் பீடத்தை இந்து – பசுபிக் கட்டளை மையமாக மாற்றியது போன்றவற்றை இங்கு குறிப்பிடலாம். அது மட்டுமல்லாது, இந்தியாவுக்கான ஆயுதங்களை வழங்கவும் அமெரிக்கா முன்வந்துள்ளது.

2027 ஆம் ஆண்டு உலகின் பொருளாதார வல்லரசான அமெரிக்காவை சீனா பின்தள்ளிவிடும் என்ற கணிப்பின் பின்னர் தான் அமெரிக்கா சீனாவுக்கு எதிரான தனது ஆட்டத்தை ஆரம்பித்துள்ளது. 2018 ஆம் ஆண்டில் இருந்து சீனாவுக்கு எதிராக காய்களை நகர்த்திவரும் அமெரிக்கா சீனாவுடனான எல்லை நாடுகளை குறிவைத்து வருகின்றது.

தென் சீனக்கடலுக்கு அண்மையாக வியட்னாம், தாய்வான், பிலிப்பைன்ஸ், மலேசியா என பல நாடுகளை குறிவைத்து தனது உறவுகளை பலப்படுத்திவரும் அமெரிக்கா, சீனாவுக்கு எதிராக இந்தியாவையும் தூண்டிவிட முற்பட்டு நிற்கின்றது.

அவுஸ்த்திரேலியாவின் பேர்த் பகுதியில் தனது ஈரூடக கடற்படை அணியினரின் தளத்தை நிறுவிய அமெரிக்கா தற்போது இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் தனது பி-2 எனப்படும் அணுக்குண்டு வீச்சு விமானங்களையும் நகர்த்தியுள்ளது.

ஒரே தடவையில் 7 அணுக்குண்டுகளை சுமந்து செல்லும் இந்த விமானங்கள், எதிரியின் ரடார் திரைகளில் இருந்து தப்பிக்கும் திறக் கொண்டதுடன், உளவுத்தகவல்களையும் திரட்டும் திறன்கொண்டது. இந்த விமானங்களின் வரவு என்பது இந்திய – சீனா போர் ஏற்பட்டால் அமெரிக்கா இந்தியாவுக்கு சார்பாக களமிறங்கும் என்ற தோற்றப்பாட்டை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

இவை எல்லாம் ஊடகங்களால் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒரு அனுமானங்களே தவிர களநிலமை மறுவளமானது. இந்தியாவை பொறுத்தவரையில் சீனா தன்னுடன் ஒரு நேரிடையான பெருமெடுப்பிலான போருக்கு வரமாட்டாது என்று நம்புகின்றது. ஏனெனில் சீனாவின் கவனம் முழுக்க அமெரிக்காவிற்கு எதிரான காய்நகர்த்தல்களிலும், தனது வர்த்தக நலன்களிலும் தான் குவிந்துள்ளது. எனவே தன்னை சீனா கண்டுகொள்ளாது என இந்தியா நம்புகின்றது.

அதேசமயம், அமெரிக்காவுக்கும் – சீனாவுக்குமிடையிலான உறவுகள் வேகமாக சிதைவடைந்து வருகின்றன. அதாவது 1962 ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட ஒரு நிலை தற்போது தோன்றியுள்ளதாக இந்தியா கருதுகின்றது. இதன் மூலம் அனைத்துலகத்தின் கவனத்தை தான் பெறலாம் என இந்தியா நம்புகின்றது. தனக்கும் ரஸ்யாவுக்கும் இடையில் ஒரு நல்ல உறவு உள்ளதாகவும் இந்தியா கருதுகின்றது.

ரஸ்யாவுக்கும் தமக்கும் இடையில் மிக நெருங்கிய உறவு உள்ளதாக இந்தியாவின் பாதுகாப்பு அமைச்சர் ராஜ்நாத் சிங் அண்மையில் தெரிவித்திருந்தார்.

ஆனால் 1962 ஆம் ஆண்டும் சீனாவக்கும் ரஸ்யாவுக்கும் இடையில் நல்ல உறவுகள் இல்லாத சமயத்தில் தான் போரில் இந்தியா தோல்வியை தழுவியிருந்தது. இந்தியாவுக்கான பிரதான ஆயத வினியோகம் செய்யும் நாடாக ரஸ்யா இருந்தாலும், அது ஒரு வழமையான நடவடிக்கையாகவே பார்க்கப்படுகின்றது.

எனவேதான் போர் ஒன்று ஏற்பட்டால் ரஸ்யா இந்தியாவுக்கு நேரிடையான ஆதரவுகளை வழங்கும் என்பது நடைமுறைச் சாத்தியமற்றது என்று கருதப்படுகின்றது. இந்தியா, ரஸ்யா, சீனா போன்றவை சங்காய் கூட்டமைப்பு, பி.ஆர்.ஐ.சி.எஸ் போன்ற அமைப்புக்களில் இருக்கின்றன. இந்த பொருளாதார கூட்டமைப்பை சிதைத்துவிட ரஸ்யா விரும்பாது. அனைத்துலகத்தை பொறுத்தவரையில் அமெரிக்காவின் மிரட்டல்களுக்கு அஞ்சியே பிரித்தானியா குவாவே நிறுவனத்தின் 5 ஜி தொழில்நுட்பத்திற்கு தடை விதித்ததே தவிர அவர்கள் சீனாவுக்கு எதிராக நேரிடையாக இறங்கப்போவதில்லை.

அமெரிக்காவை பொறுத்தவரையிலும் இந்தியாவக்கு ஆதரவாக அது நடந்துகொண்டாலும், போர் என்று ஏற்பட்டால் அது தனது துருப்புக்களை இந்தியாவுக்கு ஆதரவாக களமிறக்குமான என்பது கேள்விக்குறியே. அமெரிக்கா தனது ஆயுதங்களை அதிக விலைக்கு விற்பனை செய்வதுடன், உளவுத் தகவல்களையும் வழங்கலாம்.

ஆனால் இந்தியாவை பொறுத்தவரையில் இந்த சூழ்நிலையை தனக்கு சாதகமாக பயன்படுத்தி சீனாவுக்கு எதிராக ஒரு பேரம் பேசும் நிலையை எட்டிவிட முற்பட்டு நிற்கின்றது. அது மட்டுமல்லாது இந்த விவகாரத்தை முதன்மைப்படுத்தி உள்ளுரிலும் ஒரு அரசியல் ஆதாயத்தை தேட முற்பட்டு நிற்கின்றது.

எனவே தான் சிறு சிறு மோல்களின் மூலம் தனக்கு உள்நாட்டில் ஒரு விம்பத்தை ஏற்படுத்த அது முயன்று வருகின்றது. அதே சமயம், அமெரிக்காவை மகிழ்ச்சிப் படுத்த சீனாவின் 59 வகையான மென்பொருட்களை தடை செய்துள்ளது. பிரான்ஸ் இடம் இருந்து ரபேல் வகையான போர் விமானங்களையும் கொள்வனவு செய்துள்ளது.

ஆனால் சீனாவை பொறுத்தவரையில் அது பாகிஸ்தானுடன் நெருக்கமான பிணைப்புக்களை ஏற்படுத்தியுள்ளதுடன், சிறீலங்கவையும் தனது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் தான் வைத்துள்ளது. மேலும் இந்தியாவின் வான்படை பலப்படுத்தல்களுக்கு எதிரான தனது 32 விமானங்களை மோதல்கள் இடம்பெற்ற பகுதிக்கு அண்மையாக நகர்த்தியுள்ளது.

சீனாவின் படை பலத்திற்கு ஈடாக தனது படை நகர்த்தல்களை மேற்கொள்ள இந்தியாவின் பொருளாதாரம் இடம்கொடுக்காது. படை பலத்திலும், தொழில்நுட்பத்திலும் சீனா இந்தியாவை விட பல மடங்கு முன்நிலையில் உள்ளது. அதன் பாதுகாப்புச் செலவீனங்கள் கூட இந்தியாவை விட 3 மடங்கு அதிகமானதே.

ஆகவே இந்தியாவின் சீண்டல்கள் அதிகரித்தால் சீனா தனது ஏனைய செயற்பாடுகளை ஓரம்கட்டிவிட்டு இந்தியா மீது கவனம் செலுத்தும். அது தனது எல்லை பிரச்சனையில் எந்தவொரு விட்டுக்கொடுப்புக்கும் இறங்கிவராது. எனவே இரு தரப்பும் பெரும் பொருளாதார மற்றும் ஆளணி இழப்புக்களை சந்திக்க நேரிடும்.

தன்னை சுற்றியுள்ள தேசங்களை சீனாவிடம் இழந்துவிட்டு நிற்கும் இந்தியாவின் வெளிவிவகாரக் கொள்கை என்பது காலவதியான கொள்கை. எனவே சீனாவை ஒரு நெருக்கடிக்குள் தள்ள வேண்டும் என்றால் தன்னை சுற்றியுள்ள நாடுகளில் உள்ள இனங்களை அல்லது அந்த நாடுகளை தன்பக்கம் திருப்பவேண்டியதே இந்தியாவின் முதன்மையான பணியாக இருக்க வேண்டும்.

 

http://www.ilakku.org/சீனாவுடனான-போரை-எதிர்கொள/

திலீபனின் தியாகத்தைப் பின்பற்றுகிறோமா.?

2 days 3 hours ago

திலீபனின் தியாகத்தைப் பின்பற்றுகிறோமா.?

Aasiriyar-paarvai-scaled.jpg

அண்மையில் இலங்கையின் பாதுகாப்பு செயலாளர் கமால் குணரட்ண, தியாக தீபம் திலீபன் அவர்கள், உண்ணா நோன்பிருந்து உயிரிழக்கவில்லை என்றும் நோயினாலேயே உண்ணா விரதத்திற்கு அனுப்பப்பட்டார் என்றும் வரலாற்றுப் பொய் ஒன்றைக் கூறி தமிழ் மக்களின் கடும் கோபத்திற்கு ஆளாகியுள்ளார். உண்மையில் 2009இற்குப் பின்னரான சூழலில் விடுதலைப் புலிகளை முறியடித்துவிட்டோம் என இலங்கை அரசு சொல்லி வரும் நிலையில், திலீபன் போன்ற உன்னதப் போராளிகளின் பெயர்களை கண்டும் அச்சப்படும் நிலையின் வெளிப்பாடாகவே இத்தகைய பேச்சுக்கள் வெளிவருகின்றன.

எமது நிலத்தின் பெறுமதியை அதன் அடையாளத்தை அதன் உன்னதத்தை நாம் உணர்ந்துதான் வாழ்கிறோமா என்பதை குறித்து ஒரு சுய விசாரணை செய்யவேண்டிய தருணத்தில் இருக்கிறோம். ஈழ விடுதலை வரலாற்றில் கிளிநொச்சி மண்ணுக்கு ஒரு தனித்துவம் இருக்கிறது. அதற்கு இருக்கும் அடையாளம் உலகப் பிரசித்தமானது. கிளிநொச்சியில் அண்மையில் பள்ளி மாணவர்களுக்கான கருத்தரங்கு ஒன்றில், மாணவர்களுக்கு இடையில் முரண்பாடு ஏற்பட்டு, மாணவர் ஒருவரின் கழுத்தில் காயம் ஏற்பட்ட செய்தியானது, கமால் குணரட்ணவின் பேச்சை விடவும் இந்த மண்ணுக்கு இழுக்கு தரக்கூடியது. நமது மண்ணில் பொறுப்பற்ற கூட்டுச் செயற்பாடுகளின் விளைவாகவே இந்த விடயத்தைக் கருதிக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

இன்றைய இளைஞர்கள் யுவதிகள், சிறுவர்கள் முதலில் வரலாற்றைப் படிக்க வேண்டும். நீங்கள் பாடப் புத்தகங்களில் படித்திராத வியப்பும் சாதனையும் உன்னதமும் நிறைந்த வரலாறு நீங்கள் வாழ்கின்ற மண்ணில் நிகழ்ந்திருக்கிறது  என்பதை உணர வேண்டும். அதனை எடுத்துரைக்கிற நிலையில் பெரியவர்களும் அதிகாரிகளும் ஆசிரியர்களும் இருக்க வேண்டும். இந்த மண்ணில் இன்றைக்கு பிறக்கிற, வாழ்கிற ஒவ்வொரு உயிர்களுக்கும் ஒரு மதிப்பும் பணியும் இருக்கிறது. அதற்காக நீங்கள் மலைகளைச் சரிக்க வேண்டியதில்லை. வலிமை மிகுந்த எந்த அம்பையும் வளைக்க வேண்டியதில்லை. வரலாற்றுக்கும் அதன் உன்னதத்திற்கும் ஒத்திசைவான வாழ்க்கையை வாழ வேண்டியது உங்கள் பணி.

33 வருடங்களின் முன்னர், திலீபன் அவர்கள் பாடசாலைக் கல்வியை முடித்து பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வியை தொடருகின்ற இளைஞன். அப்போது அவருக்கு 23 வயதுதான். அந்த இளம் வயதில், யாழ்ப்பாண மாவட்டத்திற்கான விடுதலைப் புலிகளின் அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளராக இருக்கிறார் திலீபன். அந்த தருணத்தில்தான் இந்திய இராணுவத்தை வெளியேற்ற வலியுறுத்தும் உண்ணா விரதப் போராட்டத்தை தான் மேற்கொள்ள தீர்மானிக்கிறார். ஈழ மக்களின் விடுதலைக்காக தனது உயிரை பணயம் வைத்தவொரு  போராட்டத்திற்கு துணிகிறார்.

இந்த உலகத்தில் உண்ணா விரதப் போராட்டம் என்பது எப்போதும் கேலி நிறைந்த ஒரு முறையாகத்தான் இருந்திருக்கிறது. பெரும்பாலும் அரசியல் தலைவர்கள் இந்த வழிமுறையை ஒரு நாடகமாகவே மேற்கொண்டு வந்தார்கள். உண்ணா விரதப் போராட்டம் இருப்பதும், பின்னர் பழப்பானங்களை குடித்து விட்டு அன்றே மதிய உணவு எடுப்பதும்தான் உண்ணா விரதப் போராட்டம் பற்றிய அனுபவங்கள். தொழிலாளர்கள்கூட ஒரு சில நாள்களில் தமது போராட்டத்தை தீர்வின்றி முடித்த அனுபங்கள் பலவுமுண்டு. ஆனால் திலீபன் அவர்கள், உண்ணா விரதப் போராட்டத்திற்கு உலக அளவில் ஒரு அர்த்தம் உணர்த்திய போராளி.

 இந்திய அரசுக்கு எதிராக ஐந்து அம்சக் கோரிக்கைகளை முன்வைத்தார் திலீபன். அவையாவன,

01. மீளக்குடியமர்தல் என்ற பெயரில் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் புதிதாக திட்டமிடும் குடியேற்றங்களைத் தடுத்து நிறுத்தவேண்டும்.

02. சிறைக் கூடங்களிலும் இராணுவ பொலிஸ் தடுப்பு முகாம்களிலும் தடுத்துவைக்கப்பட்டுள்ள தமிழ் அரசியற் கைதிகள் யாவரும் விடுதலை செய்யப்படவேண்டும்.

03. அவசரகாலச் சட்டம் முழுமையாக நீக்கப்படவேண்டும்.

04. ஊர்காவல் படையினருக்கு வழங்கப்பட்ட ஆயுதங்கள் முற்றாகக் களையப்படவேண்டும்.

05. தமிழர் பிரதேசங்களில் புதிதாக பொலிஸ் நிலையங்களைத் திறப்பதற்கு மேற்கொள்ளப்படும் நடவடிக்கைகள் முற்றாக நிறுத்தப்படவேண்டும்.

உண்மையில் இந்தக் கோரிக்கைகள் இன்றும் உயிர்ப்போடுதான் இருக்கின்றன. திலீபன் உயிர் கொடுத்த போராட்டக் கோரிக்கைகளாக இருப்பதனாலும், இன்றுவரை தமிழர்களின் தீரக்கப்படாத பிரச்சினையாக இருப்பதனாலும் இக் கோரிக்கைகள் இன்றும் இலங்கை அரசின் முன்பாகவும் உயிர்ப்புடன் நிற்கின்றன. திலீபன் அவர்கள் பன்னிரு நாட்கள் உண்ணா நோன்பு இருந்து, இலங்கை இந்திய அரசுகளினால் கோரிக்கைகள் ஏற்கப்படாத நிலையில் மெல்ல மெல்ல உருகி தன் உயிரை நீத்தார்.

உலகில் தன் இன உரிமைக்காக உணவருந்த மறுத்து உயிர் நீத்த உன்னதமான தியாகி என அவர் பெயர் பொறிக்கப்பட்டது வரலாற்றில். பசி எவ்வளவு கொடியது என்பதை நமக்கு அதிகம் விளக்கத் தேவையில்லை. ஒரு பொழுது பசியைக் கூட கடக்க முடியாது. அதன் பின் ஒவ்வொரு நொடியும் அனல் கனக்கும் பெரும் யுகங்கள். ஆனால் அந்தப் பசி வேள்வியை ஒரு இலட்சியத் தீயாக முட்டிய திலீபன், சாதாரண மனிதர்களைப் போன்றவரல்ல என்பதை தன் உன்னத வழியினாலும் போராட்டத்தினாலும் உணர்த்தியவர்.

திலீபன் என்ற வரலாற்று சிறப்புமிக்க பாத்திரம் பற்றி எவர் எப்படி பேசினாலும் அதன் வெளிச்சத்தை நெருங்கவே முடியாது. வரலாற்றின் பிரகாசம் மிக்க தீபமாக அவர் நிலைத்திருக்கிறார். இந்த சூழலில் திலீபன் அவர்களின் நினைவுநாளில் அவருக்கு மதிப்பளிக்கும் தியாகங்களை உணர்ந்து அதற்கு மதிப்பளித்து, இம் மண்ணின் மனிதர்களாக நாம் வாழ வேண்டும். நடைபவனிகளுக்கும் நினைவு நாட்களுக்கும் அப்பால் நடைமுறை நிஜ வாழ்வில் அவர் தியாகத்திற்கு மதிப்பளிக்க வேண்டும்.

அத்தகைய புரிதல் உள்ள தலைமுறையை இந்த மண்ணில் வளர்த்தெடுப்பதே நம் ஒவ்வொருவரின் முன்னாலும் இருக்கின்ற கடமை. வரலாற்றை வழிகாட்டியாக எடுத்துக் கொள்ளுவதே எதிர்கால தலைமுறையை ஒழுக்கமும் கட்டுக்கோப்பும் கொண்ட சமூகமாக வளர்க்கும் கருவியாகும். உண்மையில் தியாக தீபம் திலீபனின்  தியாகத்தை நாம் நினைவுகூர்வது என்பது, அவருடைய தியாகத்தை ஒரு துளியேனும் பின்பற்றுகின்ற மதிப்பளித்தலிலேயே தங்கியிருக்கிறது என்பதை நினைவில் கொள்ளுவோம்.

ஆசிரியர் பீடம் – தமிழ்க்குரல்

https://thamilkural.net/thesathinkural/editorial/70341/

ஜனநாயகமும் கொரொனாவும்

2 days 9 hours ago
ஜனநாயகமும் கொரொனாவும்

 

வி. சிவலிங்கம்

நாம் இன்று வரலாற்றின் திருப்பு முனையில் நிற்கின்றோம். எமது மக்கள் உலகத்தினை உலுக்கிய முதலாம், இரண்டாம் உலகப் போர் அனுபவங்களைத் தற்போது நூல் வழியாகவே அறிய முடிகிறது. இருப்பினும் ஐரோப்பிய நாடுகள் பலவற்றில் இரண்டாம் உலக மகா யுத்தத்தின் துன்பங்களைச் சுமந்தவர்கள் இன்னமும் வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் ஆண்டுகள் பல கடந்த போதிலும் அந்த அனுபவங்களைப் பகிரும்போது கண்ணீரைக் காண முடிகிறது. அவ்வளவு ஆழமான துன்பங்களை அவர்கள் அனுபவித்தார்கள். இவை ஒரு வகையில் போர் அனுபவங்கள் என்ற போதிலும் இப் போர் உலக அளவில் ஏற்படுத்திய தாக்கங்கள் பாரிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தத் தவறவில்லை.

அதேபோலவே தற்போது எமது இன்றைய வாழ்வும் பாரிய மாற்றத்திற்குள் சென்றுள்ளது. ‘கொரொனா’ தொற்றுநோயின் தாக்கம் ஆயுதப் போரைவிட அதிகளவு பதட்டத்தை ஏற்படுத்தி வருகிறது. நாடுகளின் பொருளாதார வளர்ச்சி தடைப்பட்டுள்ளதால் உற்பத்திப் பற்றாக்குறை வறுமைக்குள் வாழும் கோடிக்கணக்கான மக்களின் வாழ்விற்குப் பெரும் அச்சுறுத்தலாகக் காணப்படுகிறது. இந்தக் கொடிய நோய் எப்போது கட்டுப்படுத்தப்படலாம்? வீடுகளுக்குள் முடங்கிய வாழ்விற்கு எப்போது விடுதலை கிடைக்கும்? மூடப்பட்டுள்ள தொழிற்சாலைகள், போக்குவரத்துகள், கடைகள் என மனித தேவைகளை நிறைவேற்றும் துறைகள் திறக்கப்படுமா? இவ்வாறான கேள்விகளுக்கு மத்தியில் குறைந்த பட்சம் தத்தமது வாழ்வு நிலைக்குமா? உயிரைக் காப்பாற்ற முடியுமா? கொடிய நோயின் தாக்கத்திலிருந்து கடந்து செல்ல முடியுமா? எனத் தம் ஏக்கங்களை ஆலயங்களில், மசுதிகளில்,  தேவாலயங்களில் வழிபாடுகளை மேற்கொள்வோர் பலர்.

நோய்ப் பரவலின் வேகம் குறித்த நிச்சயமற்ற நிலை காணப்படுவதால் தமது எதிர்காலம் குறித்த கவலைகள் அச்சமூட்டுகின்றன. நோயின் பரவலைத் தடுக்கும் வகையில் பல்வேறு சுகாதார செயற்பாடுகள் ஆரம்பத்தில் ஆலோசனைகள் என வழங்கப்பட்ட போதிலும் தற்போது அவை படிப்படியாக சட்ட ஏற்பாடுகளாக மாற்றமடைகின்றன. தூர விலகி நிற்றல், முக கவசங்கள் அணிதல் என்பன கட்டாய செயல்களாக உள்ளன. நோயின் அறிகுறிகளை அடையாளம் கண்டுகொள்ள சுமார் மூன்று வாரங்கள் ஆவதால் மக்கள் ஒருவரை ஒருவர் சந்தேகத்துடன் நோக்குவது, முகக் கவசம் அணியாவிடில் அவரைத் திட்டித் தீர்ப்பது, அரகில் நெருங்கவிடாமல் தடுப்பது  என சமூகத்தின் கலாச்சாரங்கள் மாற்றமடைகின்றன.

இந் நோயின் தாக்கங்கள் குறித்து அசட்டையுடன் செயற்படுபவர்கள் இந் நோய் விரைவில் ஊசி மருந்துகளால் கட்டுப்படுத்தப்படலாம் என்பதால் தாம் இதுவரை பின்பற்றிய பழக்க வழக்கங்களைத் தொடரலாம் என எண்ணிச் செயற்படுவோரும் உள்ளனர். ஆனால் ‘கொரொனா’ இன் தாக்கங்கள் ஏற்கெனவே பல மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளது. எமது அரசியல் தீர்மானங்கள், கலாச்சார செயற்பாடுகள், மற்றும் சமூக விதிகளைப் பின்பற்றுதல் போன்றவற்றில் மாற்றங்கள் எமது கடந்தகால செயற்பாடுகளைத் தடுத்துள்ளதை நாம் காணலாம்.

தொழில் வளம் நிறைந்த மேற்கு நாடுகளில் இம் மாற்றம் மிக வெளிப்படையாகவே உணரப்படுகிறத. இந் நாடுகளில் வறுமை அதிகளவில் காணப்பட்ட போதிலும் அரசாங்கத்தின் சில கொடுப்பனவுகளால் அவற்றின் தாக்கங்கள் மறைக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால் ‘கொரொனா’ நோயின் தாக்கங்கள் முதலாளித்துவ தொழிற்துறை வளர்ச்சியில் காணப்பட்ட பாரிய குறைபாடுகளை மிகவும் அப்பட்டமாகவே வெளிப்படுத்தின. ஏற்கெனவே பற்றாக்குறை நிலவும் சுகாதாரத்துறை அதுவும் பிரித்தானியாவில் அனைவருக்கும் இலவச மருத்துவம் வழங்குவதாகவும், உலகிலேயே மிகவும் சிறந்த வைத்திய சேவை எனவும் கூறும் நாட்டில் விளையாட்டு மைதானங்களில் கூடாரம் அமைத்து வைத்திய சேவை வழங்கும் அளவிற்கு வைத்தியசாலைகள் பற்றாக்குறை  ஏற்பட்டுள்ளது. இதுவே அமெரிக்காவிலும் காணப்படுகிறது.

நகர்ப்புறங்களிலுள்ள அடுக்கு மாடி வீடுகளில் மிகவும் ஒடுங்கிய அறைகளுக்குள் நெருக்கமாக வாழும் தொழிலாள மக்கள் ஒரு புறமும், வசதிபடைத்த விடுதிகளில் தனி அறைகளை எடுத்து அல்லது கிராமப் புறங்களில் விடுதிகளை அமர்த்தி நோய்த் தொற்றிலிருந்து தம்மைக் காப்பாற்றும் பணக்கார மக்களுமாக சமூகம் பிளவுபட்டுள்ளது. ஒடுங்கிய அறைகளுக்குள் வாழும் மக்கள் எவ்வாறு இடைவெளி விட்டு வாழ முடியும்? இப் பிரச்சனை சாதாரண காலங்களில் பேசப்பட்ட போதிலும் பலரும் அதில் கரிசனை செலுத்தவில்லை. ஆனால் தற்போது இந் நோய் ஏழை, பணக்காரர் என்ற வேறுபாடு இல்லாமல் தாக்கும்போது பாதிப்பு பல தரப்பாருக்கும் விளங்குகிறது. துன்பம் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.

இதன் விளைவாக சமத்துவமற்ற பொருளாதார செயற்பாடுகள், கட்டுப்பாடற்ற விதத்தில் இயற்கை வளங்களைச் சூறையாடுதல், படிப்படியாக சமூகத்தை உறிஞ்சும் ஊழல்கள் என்பன மிகவும் அப்பட்டமாகவே தெரியத் தொடங்கியுள்ளன. இதற்கான பிரதான காரணம் என்ன? நாம் வாழும் சமூக, பொருளாதாரக் கட்டுமானம் மிகவும் பலவீனமானதாக உள்ளதை இத் தொற்றுநோய் அடையாளம் காட்டியுள்ளது.

இதற்கான அடையாளங்கள் உலக அளவில் வெளிப்படுகின்றன. அமெரிக்கா முதல் இலங்கை வரை பிரச்சனைகள் ஒரே விதமாக உணரப்படுகின்றன. தொழிற்துறை வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளில் தொழிற்சாலைகள் மூடப்பட்டுள்ளன. நோய்ப் பரம்பலைக் காட்டி நாடுகளின் எல்லைகள் மூடப்படுகின்றன. விமான மற்றும் தரைவழிப் போக்குவரத்துகள் ஸ்தம்பிதமடைந்துள்ளன. இதனால் அத்தியாவசிய உணவு மற்றும் மருந்து வகைகள் பற்றாக்குறை எழுந்தள்ளன. உற்பத்தி, விநியோகம் என்பனவற்றின் பாதிப்பு உலகம் முழுவதிலும் ஏற்பட்டுள்ளதால் உலகப் பொருளாதாரம் கீழ்நோக்கி விரைந்து செல்கிறது. ஏற்கெனவே பற்றாக்குறையும், ஏழை பணக்கார ஏற்றத்தாழ்வுகளும் சமூகங்களுக்குள் பெரும் போராட்ட நிலமைகளை ஏற்படுத்திய நிலையில் தற்போதைய நிலமைகள் பிரச்சனைகளை மேலும் உக்கிரப்படுத்தியுள்ளன.

உலக நாடுகள் பல தத்தமது பொருளாதாரங்களை மூடிய நிலைக்கு எடுத்துச் செல்கின்றன. ‘அமெரிக்காவிற்கு முதன்மை இடம்’,  அமெரிக்க பொருளாதார உற்பத்திக்கே அதிக வாய்ப்பு என அமெரிக்க நிர்வாகம் கூறுகிறது. பிரித்தானியா ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து விலகி தனது பொருளாதாரத்தை மூடிய நிலைக்கு எடுத்துச் செல்கிறது. கடந்த காலங்களில் தடையற்ற வர்த்தகம் அல்லது திறந்த பொருளாதாரம் எனக் கூறி சகல நாடுகளின் சந்தைகளையும் திறந்து வைத்திருக்கும்படி கோரிய இந்த  நாடுகள் தற்போது தமது பொருளாதாரங்களை மூடிச் செல்கின்றன.

கடந்த காலங்களில் இவ்வாறான மாற்றங்கள் படிப்படியாக எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. ஆனால் தற்போது ‘சீனா’ இறக்குமதிகளை அமெரிக்கா தடை செய்கிறது. ஐரோப்பிய நாடுகளும் இறக்குமதிகளைக் குறைத்துள்ளன. இங்கு பொருளாதார நடவடிக்கைகள் மட்டுமல்ல, சமூக கட்டுமானங்களில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துவதில் தாமதங்களை மேற்கொண்ட அரசுகள் உதாரணமாக வருமானப் பற்றாக்குறையில் வாழும் சமூகங்களின் பராமரிப்பு, வீட்டு வசதியற்ற மக்களின் தேவைகள் என்பன விரைவாக நிறைவேற்றப்படுகின்றன. இவற்றை அவதானிக்கும்போது ‘கொரொனா’ நோயின் தாக்கங்கள் அரசுகளின் பலவீனங்களை மிகவும் அப்பட்டமாகவே வெளிப்படுத்தின எனலாம். இதனால் அவை மாற்றங்களையும் துரிதப்படுத்தியுள்ளன.

இப் பின்னணியில் ஆட்சிக் கட்டுமானங்களில் இந் நோய் ஏற்படுத்தி வரும் தாக்கங்களை நாம் அவதானித்தால் மேலும் பல உண்மைகள் வெளிவருவதைக் காணலாம். இரண்டாம் உலக மகா யுத்தத்தின் பின்னர் ஐ நா சபையின் தேவை அதிகமாக உணரப்பட்டது. இன்னொரு பாரிய போர் ஏற்படாமல் தவிர்ப்பதற்கான பல முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. ஐரோப்பிய நாடுகள் பல ஒன்றிணைந்து சமூக ஜனநாயகப் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு ஒன்றை உருவாக்கினர்.

காலப் போக்கில் நவ தாராளவாத கொள்கைகள் உலகம் முழுவதிலும் பின்பற்றப்பட்டன. இக் கொள்கைகள் புதிய கோட்பாட்டு விவாதத்தை முன்வைத்தன. அதாவது மனிதர் யாவரும் தனி மனிதர்கள் எனவும், அவர்கள் சுயநலத்தில் அக்கறையுடைவர்கள் எனவும், அதன் காரணமாக தமது சுய தேவைகளை நிறைவேற்றுவதே அவர்களின் பிரதான இயக்குவிசை எனவும் கூறி தனி மனித அவாவுகளை நிறைவேற்றுவதற்குத் தனி மனித சுதந்திரம் அவசியம் எனவும், இதன் அடிப்படையில் தனிமனித உரிமை உறுதி செய்யப்படவேண்டும் என்ற கருத்துக்கள் பலமடைந்தன.

தனிமனித அபிலாஷைகளை வற்புறுத்திய நவதாராளவாத செயற்பாடுகள் சந்தைச் செயற்பாடுகளுடன் தனிமனித செயற்பாடுகளை இணைத்தனர். இதன் விளைவாக தனி மனிதனில் காணப்படும் அளவில்லாத ஆளுமைகளை வெளிப்படுத்துவதற்கு அரசுகள் தடைகள் எதுவும் விதிக்கக்கூடாது என்பது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. இதனால் ஒரு தேசத்தின் பொருளாதாரச் செயற்பாடுகளை சந்தைச் செயற்பாடுகளே தீர்மானித்தன. அங்கு அரசு என்பது சந்தைச் செயற்பாடுகள் இடரில்லாமல் செயற்படுவதற்குத் தேவையான சட்டவிதிகளை மட்டும் தீர்மானிப்பதாக வரையறுக்கப்பட்டது. உலகம் முழுவதிலும் சந்தைச் செயற்பாடுகள் செயற்பட்ட வேளையில் அந்தந்த நாடுகளில் வாழ்ந்த மக்களின் நிலை எவ்வாறிருந்தது?

ஏற்கெனவே காணப்பட்ட பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளும், பற்றாக்குறைகளும் கணிசமான மக்கள் தொகையினரை வறுமைக்குள் தள்ளியிருந்தது. பணக்காரர்- ஏழை இடைவெளி அதிகரித்தது இதனால் அந்தந்த அரசுகள் வறுமையின் கோரங்களைத் தணிக்க மானியங்களை வழங்கி வந்தனர். ஆனால் நவதாரளவாத பொருளாதார அறிமுகத்தின் பின்னர் பொதுமக்களின் நலன்களைப் பாதுகாக்கும் சட்டங்கள் தளர்த்தப்பட்டன. ஏழை மக்களுக்கு வழங்கப்பட்ட கொடுப்பனவுகள் நிறுத்தப்பட்டன. ஊழைத்து வாழ்வதற்கான கதவுகள் திறக்கப்பட்டுள்ளதால் சுயாதீனமாக சந்தைச் செயற்பாடுகளில் இணைந்து முன்னேற முடியும் என உணர்த்தப்பட்டன.  அத்துடன் படிப்படியாக தொழிற்சங்கங்களின் கூட்டுச் செயற்பாடுகள் பலவீனப்படுத்தப்பட்டன.

இம் மாற்றங்கள் என்பது இரண்டாவது உலக மகா யுத்தத்தின் பின்னர் உலக அளவில் ஏற்பட்ட, ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்களில் சிலவாகும். இப் போர் ஐரோப்பாவிற்குள் இடம்பெற்ற போதிலும் அதன் தாக்கம் உலகமெங்கும் உணரப்பட்டது. மாற்றம் ஏற்பட்டது. அவ்வாறாயின் ‘கொரொனா’ நோயின் தாக்கம் என்பது அவ்வாறான உலகளாவிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துமா? என்ற கேள்வி எழலாம். ஆம் என்பதே எமது பதிலாகும்.

ஏற்கெனவே அதன் தாக்கங்களின் அடையாளங்கள் சிலவற்றை எடுத்துக் காட்டியுள்ளேன். இருப்பினும் அமெரிக்காவிலும், இலங்கையிலும் உலகின் சில பாகங்களிலும் ஏற்பட்டுவரும் மாற்றங்கள் சிலவற்றை நாம் அவதானிக்கலாம்.

வளர்ச்சியடைந்த மேற்குலக முதலாளித்துவ நாடுகளில் ‘கொரொனா’ நோயின் தாக்கம் பொருளாதார ரீதியாக மிகவும் பின்தங்கிய மக்களையே அதிகளவில் தாக்கியுள்ளது. ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டது போல தொற்று நோயின் தாக்கம் காரணமாக தொழிற்சாலைகள் மூடப்பட்டுள்ளன. உற்பத்தி தடைப்பட்டுள்ளது. தொழிலாளர்களுக்கு சம்பளம் கிடைப்பது நிச்சயமற்ற நிலையை நோக்கிச் செல்கிறது. அரசின் கொடுப்பனவுகள் படிப்படியாக நிறுத்தப்படுகின்றன. ஏற்கெனவே வீடுகளுக்குள் முடக்கப்பட்டுள்ள மக்கள் பொருளாதாரப் பாதிப்புக் காரணமாக உளவியல் தாக்கங்களுக்குள் சிக்கியுள்ளதால் குடும்பச் சச்சரவுகள் அதிகரித்துள்ளன.

ஏற்கெனவே இந் நாடுகளில் காணப்பட்ட சமத்துவமற்ற நிலமைகள் மிகவும் வெளிப்படையாகவே தோன்ற ஆரம்பித்துள்ளன. குறிப்பாக வெள்ளையர் அல்லாத நிறத்தவர் மத்தியில் இவை மிகவும் துலாம்பரமாக உள்ளன. மிக நீண்ட காலமாக அமெரிக்க சமூகத்தில் அலட்சியப்படுத்தப்பட்ட சமூக ஏற்றத்தாழ்வு, நிறத்தவர் செறிந்து வாழும் பிரதேசங்களில் ஏற்பட்டுள்ள அமைதியற்ற நிலமைகள், ஆர்ப்பாட்டங்கள், ஏற்கெனவே கொதிநிலையிலிருந்த நிற வேற்றுமைப் பிரச்சனைகள், நீண்டகால உடல்  நோய்களுடன் வாழும் மக்களின் தொகை அதிகரிப்பு என்பன யாவும் நிறத்தவர் மத்தியில்தான் பெரும் பிரச்சனைகளை உருவாக்கியுள்ளன. அமெரிக்க சுகாதாரத்துறையில் காணப்படும் ஏற்றத்தாழ்வு நிறத்தவர்களையே அதிகம் பாதித்துள்ளது. இந் நோயின் காரணமாக நிறத்தவர்களே மிக அதிகமாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். ஆவ்வாறாயின் நோய் நிறத்தவர்களை அதிகளவில் தாக்குவதற்கான காரணம் என்ன? என்ற கேள்வி எழுகிறது. வருமானப் பற்றாக்குறை காரணமாக மக்கள் வயிற்றை நிரப்புகிறார்களே தவிர ஆரோக்கியமான உணவுகளை உண்பதில்லை. எனவே உடல் காத்திரமான போஷாக்கு அற்ற நிலை காரணமாக நோய் எதிர்ப்பு சக்தி குறைவடைந்துள்ளது. உள்ளது. இதனால் நோய்கள் பரம்பரையாக கடத்தப்படுகிறது. இதனால் அவர்களே நோய்த் தாக்குதலுக்கான ஆரம்ப இலக்காக உள்ளனர்.

இவற்றின் மத்தியில் அமெரிக்க ஜனாதிபதித் தேர்தல் எதிர்வரும் நவம்பர் மாதத்தில் இடம்பெறவுள்ளது. இதேவேளை அமெரிக்காவில் இதுவரை 188,044 ( 01-09-2020) மக்கள் இக் கொடிய நோயால் இறந்துள்ளனர். இவர்களில் பலர் நிறத்தவராகும். இதனால் நிறத்தவர் மத்தியில் பெரும் அமைதியின்மை காணப்படுகிறது. ஒரு புறத்தில் பொலீசார் நிறத்தவர்களை சட்டம், ஒழுங்கு மீறல் எனக் கூறி துப்பாக்கிப் பிரயோகம் செய்து கொலை செய்கின்றனர். இதனால் மக்கள் அமைதியற்று வீதிகளில் ஆர்ப்பாட்டம் செய்கின்றனர். ஆனால் அரசாங்கம் அவர்கள் ஆர்ப்பாட்டக்காரர்கள் அல்ல, கடைகளைச் சூறையாடும் சமூக விரோதிகள் எனக் கூறித் துப்பாக்கிப் பிரயோகம், கண்ணீர்ப்புகை எனத் தாக்குதலைத் தொடுக்கின்றனர்.

இங்கு நாம் நோயின் பின்னணியில் அரசுகள் அல்லது அரசியல் கட்சிகள் எவ்வாறு சமூக நெருக்கடிகளை உருவாக்கி அதன் மூலம் அரசியல் லாபம் பெற முயற்சிக்கின்றன என்பதை நாம் காண முடிகிறது. இவ்வாறான நிலமைகளை சிறிய நாடான இலங்கை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறது? என்பதை நாம் அவதானித்தால் சமீபத்தில் இலங்கையில் ஜனாதிபதித் தேர்தலும், பொதுத் தேர்தலும் சுமார் 8 மாத இடைவெளியில் இடம்பெற்றன. முதலில் ஜனாதிபதித் தேர்தல் நடைபெற்ற வேளையில் அதற்கு முன்பதாக சுமார் 6 மாதங்களுக்கு (2019)முன்னர் ஈஸ்ரர் ஞாயிறு தினத்தன்று சில முஸ்லீம் தீவிரவாதிகளால் தற்கொலைத் தாக்குதல்கள் மூலம் கிறிஸ்தவ தேவாலயங்கள் தாக்கப்பட்டு 400 மேற்பட்ட பொதுமக்களும், 1000 இற்கு அதிகமானவர்கள் காயமடைந்தனர். இப் பயங்கரவாத செயல் இடம்பெற்றுச் சில நாட்களுக்குள்ளாகவே முன்னாள் பாதுகாப்புச் செயலாளரும், ராணுவ முன்னாள் அதிகாரியுமாகிய கோதபய ராஜபக்ஸ அவர்கள் தாம் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் குதிப்பதாகவும், தம்மால் மட்டுமே பயங்கரவாதத்தைத் தோற்கடிக்க முடியும் எனக் கூறித் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றார். தமது தேர்தல் வெற்றியை உறுதி செய்யும் விதத்தில் முன்னாள் ராணுவ அதிகாரிகளை உள்ளடக்கிய ஆலோசனைக் குழுவையும் நியமித்திருந்தார். ஜனாதிபதித் தேர்தல் முடிந்த சில மாதங்களில் ‘கொரொனா’ நோய் இலங்கையைப் பற்றிக்கொண்டது. நோயின் பரவலைத் தடுக்கவேண்டுமாயின் மக்களின் நடமாட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். நோயின் தாக்கம், அதன் பாதிப்பு, அதனைத் தவிர்ப்பதற்கான வழிமுறைகள் என்பவற்றைப் பற்றி மக்களுக்கு அறிவூட்டாமல் ராணுவ வழிகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. அடிக்கடி ஊரடங்கு உத்தரவுகள் பிறப்பிக்கப்பட்டன. மிக அதிகளவிலான கூலி உழைப்பாளர்களை அல்லது நிரந்தர வருமானமற்ற தினக் கூலிகளைக் கொண்டிருந்த நாட்டில் அவர்களின் வருமானம் பற்றிய எவ்வித ஏற்பாடுகளுமில்லாமல் அடிக்கடி ஊரடங்கு உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டதால் வறுமைப்பட்ட மக்களே பாதிக்கப்பட்டனர்.

அமெரிக்காவிலுள்ள நிறத்தவர்கள் எவ்வாறு பாதிக்கப்பட்டனரோ அதே நிலை இலங்கையிலும் ஏற்பட்டது. ஒரு பறத்தில் ஊரடங்கு உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்து மக்களை முடக்கிய அரசு மறு புறத்தில் மரண வீதம் குறைவாக காணப்பட்டதால் நோயை வென்றுவிட்டதாகவும், ஜனாதிபதி விவேகமாகச் செயற்பட்டதாகவும் அரச கட்டுப்பாட்டிலுள்ள ஊடகங்கள் புகழ் பாடின. ஆனால் நோயின் தாக்கத்தால் மரணமடைபவர்களை விட வறுமையாலும், உளவியல் தாக்கங்களாலும் தற்கொலை மரணங்கள் எற்படப்போவதை அவர்கள் உணரவில்லை.

இலங்கையில் நவதாராளவாத பொருளாதாரக் கட்டுமானம் 1978ம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட அரசியல் யாப்பின் வழியாகவும், அதன் அடிப்படையில் உருவாகிய நிறைவேற்று அதிகாரமுள்ள ஜனாதிபதி ஆட்சி முறை காரணமாகவும் நாட்டின் ஜனநாயகம் குற்றுயிராக்கப்பட்டிருந்து. ஏற்கெனவே கொதிநிலையில் காணப்பட்ட தேசிய இனப் பிரச்சனை அரசின் ராணுவ உத்திகளாலும், சிங்கள பௌத்த தீவிரங்களாலும் 30 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக ஓர் உள்நாட்டுப் போரிற்கு வித்திட்டது. இந்த உள்நாட்டுப் போரின் விளைவுகளால் நாட்டின் தேசிய இனங்களிடையே நல்லிணக்கம் என்பது மறைந்து சமூகங்கள் எதிரி நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தது. ராணுவ உபாயங்களும், சிங்கள பௌத்த தேசியவாத சிந்தனையும் கொண்டிருந்த ஆட்சியாளரும், ராணுவமும் தமது உள்நாட்டுப் போரின் வெற்றியை நாட்டின் தேசிய இனங்களின் ஜனநாயகக் கோரிக்கையை பயங்கரவாதம் என வர்ணித்து வெற்றி கொண்டுள்ளதாக வர்ணித்தனர்.

இப் பின்னணியில் தமிழ் பயங்கரவாதத்தினைத் தோற்கடித்த தம்மால்  முஸ்லீம் பயங்கரவாதத்தினையும் தோற்கடிக்க முடியும் எனக் கூறி  ஜனாதிபதித் தேர்தலில் ஆதரவு தரும்படி மக்களைக் கோரிய ஜனாதிபதி அதன் பின்னர் நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தலில் அரசியல் யாப்பினை முற்றாக மாற்றுவதற்கு மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையைத் தரும்படி கோரினார். தற்போது மக்களும் அப் பெரும்பான்மையை வழங்கியுள்ளனர்.                     

இலங்கையில் பயங்கரவாதத்தினைத் தோற்கடித்த வரலாற்றினை முன்வைத்து பிரச்சாரங்களை மேற்கொண்ட அவர்கள் அவ்வாறே ‘கொரொனா’ நோயையும் தோற்கடிக்க முடியும் என்ற ராணுவ வாதம் இலங்கையின் அரசியலைக் கௌவ்விக்கொண்டுள்ளது. ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டவாறு தமிழ் மற்றும் முஸ்லீம் மக்களின் ஜனநாயக அபிலாஷைகளை பயங்கரவாதம் என அடையாளப்படுத்தி ராணுவ வாதத்தனை முன்னெடுத்து நாடு முழுவதிலும் ராணுவ ஆட்சிக் கட்டுமானத்திற்கான ஏற்பாடுகளை மேற்கொண்டுள்ள வேளையில் ‘கொரொனா’ நோயைக் கட்டுப்படுத்தல் என்பது மக்களின் ஜனநாயக உரிமைக்குள் மேலும் நுழைவதற்கான ஆரம்பமாகும்.

தற்போது உலகம் முழுவதிலும் கண்காணிப்பு கமராக்கள், கணனிகளில் மறைமுகமான கண்காணிப்பு, பகிரங்க இடங்களில் மனித முகங்களைப் பதிவு செய்யும் கமராக்கள், ஒருவரின் உடல் வெப்பத்தைக் கண்காணிக்கும் கமராக்கள் பொது இடங்களில் பொருத்துதல் என்பன வெகு விரைவில் இலங்கையின் முக்கிய நகரங்களில் பொருத்தப்பட்டுச் சாமான்ய மக்களின் மேல் கண்காணிப்பு அதிகரிக்கும். இதற்கான ஏற்பாடுகளே ‘மிலேனியம் சலஞ்ச்’ என்ற அமெரிக்க ஒப்பந்தத்தில் காணப்படுவனவாகும். ஏற்கெனவே குறிப்பிட்ட தொழில்நுட்ப உபகரணங்களை இலங்கையில் பொருத்தலாம். ஆனால் அதனை இயக்குவது யார்? இலங்கையர்களுக்கு அவ்வாறான தொழில்நுட்ப அறிவு தற்போது உண்டா? அவ்வாறாயின் இலங்கை மக்கள் தொடர்பான சகல தரவுகளும் வெளிநாடுகளுக்கு விற்பனை செய்யும் ஒரு வர்த்தகமாக அவை மாறும்.

ஏற்கெனவே குறிப்பிட்ட அம்சங்களை ஆழமாக நோக்கும்போது ‘கொரொனா’ இற்குப் பின்னதான உலகம் என்பது முற்றிலும் வேறுபட்டதாகவும், மக்களின் ஜனநாயக உரிமைகள் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் அவை அதிகார வர்க்கத்தினரின் ஒடுக்கும் ஆயுதமாக மாறும் நிலையும் காணப்படும். இன்று அமெரிக்காவின் சுய பாதுகாப்பு, சுயபொருளாதாரம், தடையற்ற போக்குவரத்து என்பன எவ்வாறு மக்களை ஒடுக்கும் உட்பொருளைக் கொண்டிருக்கின்றனவோ அவ்வாறான ஏற்பாடுகள் இலங்கை போன்ற சிறிய தேசத்திற்குள்ளும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தவுள்ளன. இதுவே நாட்டின் பாதுகாப்பு என்ற பாரிய கோஷத்திற்குள் உள்ளடக்கப்படும் ஜனநாயக விரோத ஏற்பாடுகளாகும்.

எனவே மக்கள் அறிவூட்டப்படுவது அவசியமாகிறது. இன்று அறிவியல் என்பது மிகவும் லாபம் தரும் விற்பனைப் பொருளாக மாற்றமடைந்துள்ளது. இன்றைய சீனாவின் குறுகிய கால வளர்ச்சிக்கு அதன் அறிவியல் வளர்ச்சியே காரணமாகும். சுமார் 30 வருட காலத்தில் அமெரிக்காவின் நூறாண்டு வளர்ச்சியை விட சகல வழிகளிலும் சீனா வளர்ச்சியடைந்துள்ளது. ஆனால் இலங்கை ஆட்சியாளர்கள் அந் நாட்டின் ஒற்றை ஆட்சிமுறைக்குள் நாட்டை இழுத்துச் செல்கிறார்களே தவிர அதன் பொருளாதாரக் கோட்பாட்டின் பாதையில் செல்வதற்குத் தயாராக இல்லை என எண்ணத் தோன்றுகிறது.

முற்றும்.

http://sdptnews.org/2020/09/02/ஜனநாயகமும்-கொரொனாவும்/

Sivalingam.jpg

தமிழ்த் தேசிய தளத்தை பாதுகாப்பதற்கான உபாயம் என்ன? - யதீந்திரா

2 days 15 hours ago
தமிழ்த் தேசிய தளத்தை பாதுகாப்பதற்கான உபாயம் என்ன? - யதீந்திரா

அரசாங்கம் அதன் சிங்கள அடிப்படைவாத வேலைத்திட்டங்களை மிகவும் வேகமாக முன்னெடுத்துவருகின்றது. ஒரு புறம் ராஐபக்சக்கள் தொடர்ச்சியாக அதிகாரத்திலிருக்கக் கூடிய வகையிலான ஏற்பாடுகளை செய்வது, மறுபுறமாக வடக்கு கிழக்கில் தமிழ்த் தேசிய அரசியல் தளத்தை பலவீனப்படுத்துவதற்கான வேலைத்திட்டங்களை முன்னெடுப்பது. மேற்படி இரண்டு வேலைத்திட்டங்களிலும், எந்தவொரு சமரசமுமின்றி அரசாங்கம் துரிதமாக நகர்ந்துகொண்டிருக்கின்றது. சிங்கள அடிப்படைவாதத்தின் குறீடாக எழுச்சியுற்றிருக்கும் ஒரு அரசாங்கத்திடமிருந்து இதற்கு மேல் வேறு எதனையும் எதிர்பார்க்கவும் முடியாது. எனவே இப்போது தமிழ்த் தேசியத் தரப்புக்கள் அதாவது தங்களது கட்சிகளின் பெயர்களில் தேசியத்தை வைத்திருக்கும் கட்சிகள் ஆகக் குறைந்தது, ஒரு இடைக்கால ஏற்பாடென்னும் அடிப்படையிலாவது ஒன்றுபட வேண்டியிருக்கின்றது. இதனுடன் தமிழ்த் தேசியத்தை தங்களது அரசியல் நிலப்பாடாக வைத்திருக்கும் சிவில் சமூக தரப்புக்கள், புத்திஜீவிகள், மக்கள் அமைப்புக்கள் அனைத்தும் ஓரணியில் திரட்சிபெற வேண்டியிருக்கின்றது. ஏன் இவ்வாறானதொரு தமிழ்த் தேசிய அமைப்பாக்கம் அவரசமாகத் தேவைப்படுகின்றது?

நடந்து முடிந்த தேர்தல் முடிவுகள் ஒரு தெளிவான செய்தியை சொல்லிச் சென்றிருக்கின்றது. அதாவது, தமிழ்த் தேசியம் பேசும் கட்சிகள் தங்களுக்குள் இணையக் கூடிய ஆகக்குறைந்த புள்ளிகளையாவது கண்டுபிடிக்காவிட்டால், தமிழ்த் தேசியத்தை கொள்கையளவில் எதிர்க்கும் அரச தரப்பு தமிழ் கட்சிகளின் செல்வாக்கு மக்கள் மத்தியில் அதிகரிக்கலாம். வடக்கில் ஈழ மக்கள் ஜனநாயக கட்சியின் வெற்றி, கிழக்கில் பிள்ளையான் தரப்பின் வெற்றி அத்துடன் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் அம்பாறை பிரதிநிதித்துவத்தை இல்லாமலாக்கியிருக்கும் கருணா தரப்பின் வெற்றி – இவையெல்லாம் ஒரு தெளிவான படிப்பினையை தந்திருக்கின்றது. இந்த படிப்பினைகளிலிருந்து தமிழ்த் தேசிய தரப்புக்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய ஒன்றுதான் அதாவது, ஒன்றுபடுவதற்கான வாய்ப்புக்களை தேடுவது. வாய்ப்புக்கள் சில வேளைகளில் நமக்கு முன்னால் தெளிவாகவே தென்படும். அப்படித் தென்படாத சந்தர்பத்தில், தங்களுக்கான வாய்ப்புக்களை தமிழ்த் தேசிய தரப்புக்கள் உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் நடந்து முடிந்த தேல்தல் முடிவுகள் நமக்கு முன்னால் வாய்ப்புக்களை தெளிவாக முன்னிறுத்தியிருக்கின்றது. அதனை பயன்படுத்திக் கொள்வதற்கான முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டியதுதான் எஞ்சியிருக்கும் பணி.

இவ்வாறு நான் குறிப்பிடுவதற்கு பின்னால் ஒரு தெளிவான காரணமுண்டு. தமிழ்த் தேசிய தளம் என்றால் என்ன என்பதை நாம் முதலில் விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும். ஈழத் தமிழரின் வரலாற்று வாழ்விடமான வடக்கு கிழக்கில் வாழும் தமிழ் மக்களின் கூடடுணர்வுதான் தமிழ்த் தேசிய தளமாகும். அந்த கூட்டுணர்வை சிதறடிப்பதுதான் தமிழ்த் தேசியத் தளத்தை பலவீனப்படுத்துவதற்கான ஒரேயொரு வழிமுறையாகும். தமிழ் மக்கள் தங்களின் கூட்டுணர்வை ஒரு தேர்தலின் மூலம்தான் மெய்ப்பித்துக் காட்ட முடியும். அதனை விடவும் வேறு வழிமுறை ஒன்றில்லை. அந்த வகையில் தேர்தல் மூலம் தமிழ் மக்கள் தெரிவுசெய்யும் பிரதிநித்துவ பலம்தான், அவர்களின் கூட்டுணர்விற்கான ஆதாரம். அதுவே தமிழ்த் தேசியத்திற்கான அஸ்திபாரம். இந்த அஸ்திபாரம் தற்போது ஆட்டம் கண்டிருக்கின்றது. இங்கு ஒரு விடயத்தை தெளிவாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதாவது, தமிழ் அரசியல் கட்சிகளின் வெற்றியும் – தமிழ்த் தேசிய நிலைப்பாடுகொண்ட தமிழ் கட்சிகளின் தேர்தல் வெற்றியும் ஒரே பெறுமதியானதல்ல. இரண்டும் அடிப்படையிலேயே வேறானது. வடக்கு மாகாணத்தில் எவர் வென்றாலும் தமிழர்கள்தானே வரப் போகின்றனர் என்று கூறுவது தமிழ்த் தேசிய நோக்கில் தவறானது. ஏனெனில் அவ்வாறு வெற்றிபெறும் அனைத்து தமிழர்களும் ஓரணியில் இல்லை. ஒரு சிலர் அரசின் மேலாதிக்க நிகழ்சிநிரலுக்கு விரும்பியோ விரும்பாமலோ துணைபோவர்கள். அரசாங்கம் சிங்கள மேலாதிக்க மனோபாவத்தை விடுத்து, தமிழ் மக்களையும் சம பிரஜைகளாக கருதக் கூடியதொரு அரசியல் சூழல் இலங்கைத் தீவில் இருக்குமாயின், எந்தவொரு தமிழர் வென்றாலும் பரவாயில்லையென்று வாதிடுவதில் பொருள் இருக்கலாம். ஆனால் அவ்வாறானதொரு அரசியல் யதார்த்தம் இந்தத் தீவில் இதுவரை சாத்தியமாகவில்லை. அதுவரைக்கும் தமிழ்த் தேசிய இனம் தனது கூட்டுணர்வை பேணிப்பாதுகாக்க வேண்டியது ஒரு வரலாற்றுத் தேவையாகும். வரலாற்றுத் தேவைகளை புறக்கணித்து செயற்படும்போது, ஒரு இனம் அதற்கான தனித்துவமான வரலாற்றை இழந்து அடையாளமற்ற சமூகமாக வாழநேரிடும். தமிழர் தேசம் இப்போது எதிர்கொண்டிருக்கும் முதன்மையான சவால் இதுதான். இந்த சவாலை முறியடிப்பதற்கான வியூகங்களை வகுத்து செயற்படுவதுதான் தமிழ்த் தேசிய தரப்புக்களின் தலையாய கடப்பாடாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த பின்புலத்தில் நோக்கினால் நடந்து முடிந்த நாடாளுமன்ற தேர்தலின் முடிவுகளின் படி, மாகாண சபைத் தேர்தலையும் தமிழ்த் தேசிய கட்சிகள் பிளவுற்று எதிர்கொள்ளுமாயின் வடக்கு மாகாண சபையின் அதிகாரத்தையும் இழக்க நேரிடும். மிகவும் பலமானதொரு தனிச்சிங்கள அரசாங்கம் இருக்கின்ற நிலையில், வழமையான நமது அரசியல் விவாதங்கள் அனைத்தும் நீர்த்துப் போய்விட்டது. உதாணரமாக மாகாண சபையில் ஒன்றுமில்லை என்றவாறான வாதங்கள். ஏனெனில் இன்றைய நிலையில் வடக்கு மாகாண சபையையும் தமிழ்த் தேசிய கட்சிகள் இழக்குமாயின் அல்லது தொங்கு நிலையில் ஒரு அதிகாரத்தை பெறுமாயின் அது தமிழ்த் தேசிய தளத்தின் மோசமான வீழ்சியாகவே அமையும். அரச தரப்பு தமிழ் கட்சிகளின் அதிகாரத்திற்குள் வடக்கு மாகாண சபை வீழுமாயின், அதன் பின்னர் எந்த அடிப்படையில் தமிழ்த் தேசியப் தரப்புக்கள் தங்களை நியாயப்படுத்த முடியும். இந்த இடத்தில்தான் நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்ட தமிழ் மக்களின் கூட்டுணர்வின் வெளிப்பாட்டை எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும். நாடாளுமன்ற தேர்தலில் தமிழ்த் தேசியத்திற்கான கூட்டுணர்வுத் தளம் சரிந்திருக்கின்றது. அதுவே வடக்கு மாகாண சபைக்கும் நிகழுமாயின் அதன் பின்னர் எந்த உரிமையின் அடிப்படையில் தமிழ்த் தேசியவாதம் தன்னை மெய்பிக்க முடியும்?

கிழக்கு மாகாண சபையை பொறுத்தவரையில் நிலைமைகள் வித்தியாசமானது ஆனாலும் அங்கும் தமிழ்த் தேசியத்தை பெயரில் வைத்திருக்கும் அனைத்து கட்சிகளும் ஓரணியில் நிற்குமாக இருந்தால், அதிக கூடிய பிரதிநிதித்துவங்களை தக்கவைக்க முடியும். முஸ்லிம்களுடன் ஒரு அர்த்தபுஸ்டியுள்ள உடன்பாட்டை செய்துகொண்டு ஆட்சியையும் பிடிக்கலாம். ஒரு வேளை அது சாத்தியப்படவில்லையாயின், அதி கூடிய ஆசனங்களுடன் எதிர்க்கட்சியாக செயற்படலாம். பலம் வாய்ந்த ஒரு அரசாங்கத்தின் கீழ் கிழக்கு மாகாண சபையை தமிழ்த் தேசிய தரப்புக்கள் ஆட்சியமைத்தும் எதுவும் பெரிதாக நடந்துவிடப் போவதில்லை. மாகாண சபையின் அதிகாரத்தை கைப்பற்ற வேண்டுமென்னும் எனது வாதமானது, தமிழ் மக்களின் கூட்டுணர்வை பேணிப்பாதுகாப்பதன் ஊடாக, தமிழ்த் தேசிய தளத்தை பேணிப்பாதுகாப்பதற்கான உபாயமாகும். மாறாக மாகாண சபையில் இருக்கும் அதிகாரங்கள் தொடர்பில் நான் இங்கு வாதிடவில்லை. ஏனெனில் இந்தக் காலத்தில் இதனைத் தவிர வேறு எதனையும் தமிழ்த் தேசிய தரப்புக்களால் செய்ய முடியாது. அத்துடன் தமிழர் தாயக் பகுதியில் தமிழ் கூட்டுணர்வை பாதுகாக்க முடியாவிட்டால் வெளித்தரப்புக்களுடன் உரையாடுவதற்கான தார்மீக பலத்தையும் நாம் இழந்துவிடுவோம்.

ஏனெனில் இது அரசியல்ரீதியில் அடைக்காப்பதற்கான காலம் மட்டுமே. குஞ்சுகளை பொரிப்பதற்கான காலம் வரும் வரையில் அடைகாத்தலை பேணிப்பாதுகாக்க வேண்டும். ஒரு வேளை அதற்கான வாய்ப்பு மீளவும் 2025இல் வரக் கூடும். தமிழ்த் தேசியத்தை பாதுகாப்பதற்கான தமிழ் கூட்டுணர்வை பேணிப்பாதுகாப்பதுதான் அந்த அடைகாத்தலாகும். அதற்கான ஒரேயொரு வழிமுறை இலங்கையின் தேர்தல்களின் மூலம் பெறக் கூடிய, ஆகக் கூடிய அல்லது முழுமையான பிரதிநிதித்துவ பலம் தமிழ்த் தேசிய கட்சிகளிடம் இருக்க வேண்டும். இந்த பின்புலத்தில் நோக்கினால் அடுத்துவரவுள்ள மாகாண சபைத் தேர்தலில் வடக்கு கிழக்கின் பிரதிநிதித்துவங்கள் தமிழ்த் தேசிய தரப்புக்களால் வெற்றிகொள்ளப்பட வேண்டும். அது நடக்க வேண்டுமாயின் தமிழ்த் தேசியத்தை பெயரில் வைத்திருக்கும் அனைத்து கட்சிகளும் ஓரணியாக தேர்தலில் போட்டியிட வேண்டும். இது நடந்தால் மட்டும்தான் வடக்கு கிழக்கில் தமிழ்த் தேசிய தளத்தை பேணிப்பாதுகாக்க முடியும்.

இதற்கான உபாயங்கள் என்ன? தற்போதைய நிலையில் தமிழ்த் தேசியத்தை பெயரில் வைத்திருக்கும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு, தமிழ் மக்கள் தேசியக் கூட்டணி அல்லது விக்கினேஸ்வரன் புதிதாக ஒரு கட்சியை பதிவுசெய்ய முடிந்தால் அவரது கட்சி, தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணி, அத்துடன் தற்போது மணிவண்ணன் தலைமையில் உருவாகிவரும் தமிழ்த் தேசிய இளைஞர் பேரவை, ஐங்கரநேசன் தலைமையிலான பசுமைக் கட்சி, இதனுடன் கொள்கை அடிப்படையில இணைந்து வரக் கூடிய சிவில் சமூக அமைப்புகள், இடதுசாரிக் குழுக்கள், என அனைவரையும் ஓரணிப்படுத்துவதன் மூலம், நான் மேலே குறிப்பிட்டவாறான நிலைமையை ஏற்படுத்த முடியும். இவர்கள் அனைவரும் இணைந்து கொள்வதில் எந்தவொரு கொள்கைசார்ந்த தடைகளும் இல்லை. அத்துடன், இவர்களுக்கிடையிலான முரண்பாடுகள் பகை முரண்பாடுகளும் அல்ல, அத்துடன் தீர்க்கவே முடியாத முரண்பாடுகளும் இல்லை.

இவ்வாறானதொரு முயற்சியின் போது, ஏற்படக் கூடிய பிரதான பிரச்சினை சின்னம் சார்ந்த பிரச்சினையாகவே இருக்கும். எந்தச் சின்னத்தின் கீழ் தேர்தலை எதிர்கொள்வதென்பதே முதலில் சலசலப்புக்களை ஏற்படுத்தும். இதில் எந்தவொரு கட்சியின் சின்னத்தை முதன்மைப்படுத்தினாலும் முரண்பாடுகளே தோன்றும். இதனை தவிர்ப்பதற்கு சரியானதொரு உபாயம் ஒரு பொதுச் சின்னத்திற்கு செல்வதுதான். ஏனெனில் இன்றைய நிலையில் ஏகமனதாக மக்களால் ஆதரிக்கப்படும் ஒரு சின்னம் இல்லை. வீட்டுச் சின்னம் தொடர்பில் இருந்த மாயையும் கடந்த தேர்தல் முடிவுகள் பொய்ப்பித்துவிட்டது. வீட்டுச் சின்னத்தில் அனைத்து கட்சிகளும் போட்டியிடுவதற்கு சம்மதித்தால் ஒரு தெளிவான பகிரங்கப்படுத்தப்பட்ட உடன்பாட்டின் கீழ் அதனை மேற்கொள்ளலாம் ஆனால், அதற்கு அனைத்து தரப்புக்களையும் இணங்கச் செய்வது கல்லில் நாருரிப்பதற்கு ஒப்பானது. அதே வேளை ஏற்கனவே பயன்படுத்தப்பட்ட சின்னங்களில் போட்டியிட்டவர்கள் தொடர்பில் மக்கள் மத்தியில் காணப்படும் அதருப்திகளையும் பொதுச் சின்னமொன்றின் ஊடாக இல்லாமலாக்கலாம். வீடு, மீன், சைக்கிள் என்றெல்லாம் மோத வேண்டிய அவசியமும் இல்லாமல் போகும். தமிழ்த் தேசியத்தை பெயரில் வைத்திருக்கும் அனைத்து கட்சிகளும் இதனை கருத்தில் கொண்டு, செற்படுவதற்கான முயற்சிகளை உடனடியாகவே மேற்கொள்ள வேண்டும்.

இது முரண்பாடுகளை முதன்மைப்படுத்துவதற்கான காலம் அல்ல. அதிகம் இணைந்து செயற்படுவதற்கான வாய்ப்புக்களை தேடவேண்டிய காலம். தமிழ்த் தேசியத்தின் அஸ்திபாரமான, தமிழ் மக்களின் கூட்டுணர்வை சிதறடித்துவிட்டு, தமிழ்த் தேசியத்தை கட்சிகளின் பெயரில் வைத்திருப்பதில் எந்தவொரு பயனும் இல்லை. தமிழ் மக்களின் கூட்டுணர்வை பாதுகாக்க முடியாவிட்டால், இத்தனை கட்சிகள் இருப்பதன் பயன் என்ன?

 

http://www.samakalam.com/blog/தமிழ்த்-தேசிய-தளத்தை-பாத/

 

ராஜபக்சக்களின் மீள் எழுச்சியும் ஜெனீவா மனித உரிமைச் சபையின் தடுமாற்றமும்

3 days 5 hours ago
ராஜபக்சக்களின் மீள் எழுச்சியும் ஜெனீவா மனித உரிமைச் சபையின் தடுமாற்றமும்

க்கிய நாடுகள் சபையின் கீழ் இயங்கும் ஜெனீவா மனித உரிமைச் சபையின் அமர்வுகள் 14ஆம் திகதி திங்கட்கிழமை ஆரம்பமாகியுள்ள நிலையில். தமிழ்க் கட்சிகள் எந்தவொரு கருத்து வெளிப்பாடுகளுமின்றி அமைதியாக இருக்கின்றன. கோட்டாபய ராஜபக்ச. மகிந்த ராஜபக்ச ஆகியோரை மையப்படுத்திய ஸ்ரீலங்கா பொதுஜனப் பெரமுன அரசாங்கம் ஜெனீவாவின் இலங்கை தொடர்பான தீர்மானத்தில் இருந்து வெளியேறிய நிலையில், செப்பெரம்பர் மாத அமர்வு திங்கட்கிழமை ஆரம்பமாகியுள்ளது. எதிர்வரும் ஒக்ரோபர் மாதம் 4ஆம் திகதி வரை நடைபெறவுள்ள அமர்வில் இலங்கைத் தீர்மானம் பற்றி மீளாய்வு செய்யப்படுமா இல்லையா என்பது குறித்த கேள்விகள் எழுந்துள்ளன.

மியன்மார், யேர்மன், கம்போடியா, கொங்கோ வெனிசுலா சிரியா தென்சூடான் ஆகிய நாடுகளின் விவகாரங்களும் மற்றும் மரண தன்டனைச் சட்டங்கள் பற்றிய விவகாரங்களோடு நாடுகளின் மனித உரிமைகள் பற்றிய விடயங்களுமே நிகழ்ச்சி நிரலில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆனாலும் நேற்றுத் திங்கட்கிழமை இடம்பெற்ற அமர்வின் முதல் நாள் ஆரம்ப உரையில் இலங்கை விவகாரம் குறித்து மனித உரிமைச் சபையின் ஆணையாளர் மிச்செல் பச்செல்ற் (Michelle Bachelet) சில மென் கருத்துக்களை மாத்திரம் வெளியிட்டுள்ளர். அதாவது மனித உரிமைகள் மற்றும் 20ஆவது திருத்தச் சட்டம் ஜனநாயகத்துக்கு மாறாக அமைந்துவிடக் கூடாதென்பதே அது.

2015ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் இடம்பெற்ற அமர்வின்போது இலங்கையில் மைத்திரி- ரணில் அரசாங்கம் பதவியில் இருந்தது. அமெரிக்கா, இந்தியா ஆகிய நாடுகள் உள்ளிட்ட சர்வதேச நாடுகளின் ஆதரவுடன் மைத்திரி- ரணில் அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்ததால், இலங்கைக்குச் சாதகமான முறையில் பிரேரணை சமர்ப்பிக்கப்பட்டுத் தீர்மானமாக நிறைவேற்றப்பட்டிருந்தது.

பராக் ஒபாமா தலைமையிலான அமெரிக்க அரசாங்கமே இந்தியாவின் ஒத்துழைப்போடு இலங்கைக்குச் சார்பான அந்தப் பிரேரணையைச் சமர்ப்பித்துத் தீர்மானமாக நிறைவேற்றிருந்தது. அந்தத் தீர்மானத்தில் கூறப்பட்டுள்ள விடயங்களை நிறைவேற்ற இலங்கை அரசாங்கத்துக்கு ஆரம்பத்தில் இரண்டு வருட கால அவகாசமும் பின்னர் மேலும் இரண்டு வருட அவகாசமும் அதன் பின்னரான சூழலில் மேலும் ஒன்றரை வருடகால அவகாசமும் வழங்கப்பட்டிருந்து.

இறுதியாகக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த ஒன்றரை வருடகால அவகாசம், 2021ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதமே நிறைவுபெறுகின்றது. இந்த நிலையிலேயே சென்ற ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 19ஆம் திகதி கோட்டாபய ராஜபக்ச ஜனாதிபதியாகப் பதவியேற்றிருந்தார்.

அத்தோடு சென்ற ஓகஸ்ட் மாதம் ராஜபக்சக்களை மையப்படுத்திய ஸ்ரீலங்கா பொதுஜனப் பெரமுன அரசாங்கம் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மைப் பலத்துடன் அரசாங்கத்தை அமைத்துமுள்ளது. வெளியுறவு அமைச்சராகப் பதவியேற்றிருந்த அமைச்சர் தினேஸ் குணவர்த்தன. ஜெனீவாத் தீர்மானத்துக்கு இணை அணுசரனை வழங்குவதில் இருந்து வெளியேறுவதாக கூறியிருந்தார்.

அவ்வாறே சென்ற மார்ச் மாதம் இடம்பெற்ற அமர்வில் பங்குபற்றியிருந்த அமைச்சர் தினேஸ் குணவர்த்தன, தீர்மானத்தில் இருந்து விலகுவதாகப் பகிரங்கமாகவே அறிவித்திருந்தார். மனித உரிமைச் சபை ஆணையாளரின் அறிக்கையில்கூட இலங்கை வெளியேறியமை தொடர்பாக பாரியளவிலான கண்டனங்கள் எதுவுமே அப்போது தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கவுமில்லை.

ஆகவே இவ்வாறானதொரு நிலையிலேதான் இலங்கை விவகாரம் இம்முறை அமர்வில் தவிர்க்கப்பட்டதா அல்லது நாடுகளின் மனித உரிமைகள் பற்றிய விவகாரங்கள் பேசப்படும்போது இலங்கைத் தீர்மானம் பற்றிய மீளாய்வு வாய்மூலப் பேச்சளவில் மாத்திரம் எடுக்கப்படுமா என்பது குறித்து எதுவுமே அறிய முடியவில்லை.

ஓவ்வொரு ஆண்டும் செப்ரெம்பர் மாதம் இடம்பெறுகின்ற அமர்வு மீளாய்வு பற்றியதாகவே இருப்பது வழமை. சென்ற ஆண்டு செப்ரெம்பர் மாதம் இடம்பெற்ற அமர்வில் இலங்கை குறித்த மீளாய்வின்போது, இலங்கை அரசாங்கத்தின் அசமந்தப் போக்குகள் பற்றி அமர்வில் பங்குபற்றியிருந்த பல நாடுகள் கண்டனம் வெளியிட்டிருந்தன.

ஆனால் ராஜபக்ச அரசாங்கம் பதவியேற்றுள்ளதொரு சூழலில் இன்று ஆரம்பமாகியுள்ள மீளாய்வுகள் தொடர்பான அமர்வில் இலங்கை விவகாரம் திட்டமிடப்பட்டுத் தவிர்க்கப்பட்டதா அல்லது அடுத்த ஆண்டு பெப்ரவரி மாதம் 21ஆம் திகதி நடைபெறவுள்ள அமர்வில் பேசப்படவுள்ளதா என்பது குறித்த கேள்விகள் எழுந்துள்ளன.

டொனால்ட் ட்ரம் தலைமையிலான அமெரிக்க அரசாங்கம் ஜெனீவா மனித உரிமைச் சபையில் இருந்து வெளியேறியுள்ள நிலையிலும் பிரித்தானிய, சீன அரசுகளின் உறுப்புரிமைக் காலம் நிறைவடைந்துள்ள நிலையிலும் இன்று ஆரம்பமாகியுள்ள அமர்வு இலங்கை குறித்த விவகாரத்தில் எத்தகையைதொரு தாக்கத்தைச் செலுத்தும் என்ற கேள்விகளும் எழாமலில்லை.

அத்தோடு தீர்மானத்திற்கு ஆதரவு வழங்கியிருந்த மைத்திரி ரணில் அரசாங்கமும் தற்போது பதவியிழந்துள்ளது. ஆகவே நடைபெற்ற பாராளுமன்றத் தேர்தலில் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி படுதோல்வியடைந்துள்ள நிலையில், ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சிக்கு 16ஆசனங்கள் மாத்திரமே கிடைத்துள்ள நிலையில், ராஜபக்சக்களின் அரசாங்கம், இந்தத் தீர்மானத்தில் உள்ள விடயங்களை புறம்தள்ளுவதற்கு வாய்ப்பாகவே அமையக் கூடிய அரசியல் சூழலே காணப்படுகின்றன.

இலங்கையில் சிங்கள ஆட்சியாளர்கள், சிங்கள மக்களின் மன நிலைகள் பற்றிய வரலாற்று ரீதியான பட்டறிவுகள் இருந்தும் 2015ஆம் ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்ட இலங்கை தொடர்பான தீர்மானத்துக்குத் தமிழ்த்தேசியக் கூட்டமைப்பு ஒத்துழைப்பு வழங்கியமை தொடர்பாக அப்போது எழுந்த கண்டனங்கள் நியாயமானவை என்பதை தற்போது உணரும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

முதல் இரண்டு ஆண்டுகள் கால அவகாசம் கொடுக்கப்பட்டபோதே, பிரச்சினைகளைத் தீர்க்காமல் இழுத்தடிப்புக்கான கால நீடிப்பு என விமர்சிக்கப்பட்டுமிருந்தது. மேலும் இரண்டு ஆண்டுகள் கால அவகாசம் கொடுக்கப்பட்டபோதும் தமிழரசுக் கட்சியைத் தவிர ஏனைய தமிழக் கட்சிகள் அனைத்தும் பலத்த எதிர்ப்பை வெளியிட்டிருந்தன.

2015ஆம் ஆண்டு மாற்றம் என்ற பெயரில் இடம்பெற்ற ஜனாதிபதித் தேர்தலில் மைத்திரிபால சிறிசேனவுக்கு ஆதரவு வழங்காமல், தமிழரசுக் கட்சியை மையப்படுத்திய தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு, ஏனைய தமிழ்க் கட்சிகளோடு சேர்ந்து தமிழ் மக்கள் ஒரு தேசம் என்பதை வெளிப்படுத்தி வெளியே நின்றிருந்தால், இன்று பூகோள அரசியல் நிலைமைகள் கூட ஈழத் தமிழருக்குச் சாதகமாக மாறியிருக்கும்.

2010ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலிலும் சரத் பொன்சேகாவை ஆதரிக்காமல் தவிர்த்திருந்தால் 2009ஆம் ஆண்டு மே மாதத்திற்குப் பின்னரான சூழலிலும் தமிழர்கள் ஒரு தேசம் என்பதை வெளிப்படுத்தியிருக்க முடியும். சிங்கள மக்கள் தமது பௌத்த தேசிய உணர்வுகளை கோட்டாபய ராஜபக்ச அரசாங்கத்துக்கு வாக்களித்தன் மூலம் வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். அது சரி பிழை என்பதற்கு அப்பால், தற்போதைய பூகோள அரசியல் சூழல்கூட அந்தத் பௌத்த தேசியவாத எழுச்சியை அல்லது சிங்கள இனவாதத்துடன் பதவிக்கு வந்த கோட்டாபய ராஜபக்ச அரசாங்கத்தை சர்வதேசம் ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவுக்கு நிலைமை மாறியுள்ளது.

இந்தவொரு நிலையில். ஜெனீவா மனித உரிமைச் சபை மாத்திரமல்ல, ஐக்கிய நாடுகள் சபை மற்றும் சர்வதேச அமைப்புகள், நாடுகள் அனைத்துமே தமது அரசியல் பொரளாதார நோக்கம் கருதி இலங்கை அரசாங்கத்தை அனைத்துச் செல்லும் அரசியல் நகர்வுகளையே மேற்கொள்வர் என்பது கண்கூடு.

எழுபது ஆண்டுகள் அரசியல் போராட்டம் நடத்திய தமிழ்ச் சமூகத்தின் பிரதிநிதிகள் செய்ய வேண்டிய தமிழ்த்தேச அங்கீகாரத்துக்கான அரசியலை, இலங்கை அரசு என்ற கட்டமைப்பில் இருந்து கொண்டு சிங்கள ஆட்சியாளர்கள், இலங்கை சிங்கள தேசம்தான் என்பதை மேலும் உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். ஆனால் சாதராண தேர்தல் அரசியலில் ஈடுபட்டுத் தமிழக் கட்சிகளும் தமிழ் மக்களின் ஒருமித்த பலமும் வெவ்வேறு கருத்துக்களினால் சிதைக்கப்பட்டுள்ளன.

2015ஆம் ஆண்டுத் தீர்மானத்தில் இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக 13ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்த வேண்டுமென்ற வாக்கியம் ஒன்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. தமிழரசுக் கட்சி ஒத்துழைப்பு வழங்கியதும் அதன் காரணமாகவே என்ற சந்தேகம் கூட அப்போது எழுந்தது. ஒத்துழைப்பு வழங்கி விட்டு அந்தத் தீர்மானமத்தில் என்ன இருக்கின்றது என்பது பற்றிக் கூட தமிழ் மக்களுக்குத் தமிழரசுக் கட்சி எதுவுமே கூறவில்லை.

13ஆவது திருத்தச் சட்டத்தின் கீழான மாகாண சபை முறை இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வல்ல. அதனை தும்ர்த் தடியாலும் கூடத் தொட்டுப் பார்க்க முடியதென சம்மந்தன் 2006ஆம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத்தில் கூறியிருந்தார்.

இந்த நிலையில் எவ்வாறு 2015ஆம் ஆண்டுத் தீர்மானத்தில் இனப்பிரச்சினைக்கு ஆரம்பத் தீர்வாக 13ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்த வேண்டுமென்ற கருத்தை உள்ளடக்க தமிழரசுக் கட்சி சம்மதித்தது என்ற கேள்விகள் எழாமலில்லை.

ஆனாலும் தற்போதைய அரசியல் சூழலில், அந்த 13ஆவது திருத்தச் சட்டம் பற்றி ஜெனீவாத் தீர்மானத்தில் கூறப்பட்டுள்ளதைக் கூட மனச் சாட்சியோடு நடைமுறைப்படுத்துங்கள் என்று பகிரங்கமாகவும் அழுத்தம் திருத்தமாகவும் கேட்பதற்கான திராணியற்ற நிலையில் தமிழரசுக் கட்சியின் நிலையுள்ளது.

தற்போது நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் ஜெனீவா அமர்வில் மாத்திரமல்ல, அடுத்த ஆண்டு மார்ச் மாதம் நடைபெறவுள்ள அமர்விலும் தாராளமாக வழங்கப்பட்ட கால அவகாசங்களுக்கு என்ன நடந்தது என்ற காரசாரமான குற்றச் சாட்டுக்களைக்கூட ஒப்பாசாரத்துக்கேனும் மனித உரிமைச் சபை இலங்கை ஒற்றையாட்சி அரசு மீது முன்வைக்குமா என்பது சந்தேகமே.

ஏனெனில் அதற்கான பின்னூட்டங்களைச் செய்ய வேண்டியது தமிழ் பிரதிநிதிகளின் பொறுப்பு. ஆனால் அந்தப் பொறுப்பில் இருந்து தமிழரசுக் கட்சி மாத்திரமல்ல அனைத்துத் தமிழக் கட்சிகளுமே விலகிவிட்டன. தற்போது எஞ்சியிருப்பது தேர்தல் அரசியல் மாத்திரமே. இது இலங்கை ஒற்றையாட்சி அரச கட்டமைப்புக்கு வாய்ப்பாகிவிட்டது.

 

http://thinakkural.lk/article/68632

 

உலகத்தமிழர் பேரியக்கம் உருவாக்கப்பட வேண்டும் - நாடுகடந்த தமிழீழ அரசின் பிரதமர்

3 days 11 hours ago

 

உலகத்தமிழர் பேரியக்கம் உருவாக்கப்பட வேண்டும் - நாடுகடந்த தமிழீழ அரசின் பிரதமர்

 

 

இந்தியா பதின்மூன்றாவது திருத்தத்தைப் பாதுகாக்குமா? - நிலாந்தன்

3 days 14 hours ago
இந்தியா பதின்மூன்றாவது திருத்தத்தைப் பாதுகாக்குமா? - நிலாந்தன் 

நாடாளுமன்றத் தேர்தலுக்கு அடுத்த நாள் யாழ்ப்பாணம் நல்லூரில் அமைந்திருக்கும் கப்பிட்டல் டிவியில் நானும் யாழ் பல்கலைக்கழக அரசறிவியல் துறைத் தலைவர் கலாநிதி கணேசலிங்கமும் ஒரு நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டோம். அதன்போது பதின்மூன்றாவது திருத்தத்தை அரசாங்கம் நீக்கினால் அதை இந்தியா தடுக்குமா என்று உரையாடப்பட்டது. அதற்கு கணேசலிங்கம் ஏற்கனவே இந்தியா வடக்கு கிழக்கு இணைப்பு பிரிக்கப்பட்ட பொழுது அதை எதிர்க்கவில்லை எனவே இனிமேலும் 13ஆவது திருத்தத்தில் கைவைத்தால் இந்தியா எதிர்க்கும் என்று எப்படி எடுத்துக் கொள்வது ?என்று கேட்டார்.

அரசாங்கம் 13 ஆவது திருத்தத்தை அகற்றக் கூடும் என்ற பேச்சு பலமாக அடிபடுகிறது. ராஜபக்சக்கள் இந்தியாவுக்கான விசேஷ அந்தஸ்துடைய ஒரு தூதுவராக மிலிந்த மொரகொட வை  நியமித்து இருக்கிறார்கள். இவர் தேர்தலுக்கு முன்னரே 13ஆவது திருத்தத்தை நீக்க வேண்டும் என்று கூறத் தொடங்கி விட்டார். மேலும், புதிய அமைச்சரவையில் மாகாணசபைகளுக்கு பொறுப்பாக நியமிக்கப்பட்டிருக்கும் அட்மிரல் வீரசேகர மகாண சபை முறைமையை ஏற்றுக் கொள்ளாதவர். எனவே இந்த இரண்டு நியமனங்களுக்கு ஊடாகவும் பார்த்தால் ராஜபக்சக்கள் 13 இல் கை வைப்பார்களா என்ற சந்தேகம் எழுகிறது. அவ்வாறு அவர்கள் 13இல் கை வைத்தால் அதை இந்தியா தடுக்குமா?

கடந்த சுமார் 34 ஆண்டு கால அனுபவத்தின் அடிப்படையில் பார்த்தால் இந்தியா அதை எதிர்க்கும் என்று நம்பத்தக்க நிலைமைகள் குறைவாகவே காணப்படுகின்றன. அந்த அனுபவங்களை இங்கு சுருக்கமாக தொகுத்து பார்க்கலாம்.

பதின்மூன்றாவது திருத்தம் இந்திய-இலங்கை உடன்படிக்கையின் பிரகாரம் உருவாக்கப்பட்டது. இந்திய இலங்கை உடன்படிக்கை எனப்படுவது இனப்பிரச்சினைக்கு தீர்வாக உருவாக்கப்பட்டது என்று கூறப்பட்ட போதிலும் அதில் இனப்பிரச்சினையில் ஒரு முக்கிய தரப்பாகிய தமிழர் தரப்பு கையெழுத்திடவில்லை. அப்படி என்றால் அதை எப்படி இனப்பிரச்சினைக்கான ஒரு தீர்வு என்று எடுத்துக் கொள்வது? இவ்வாறு தமிழர்களை ஒரு தரப்பாகக் கொள்ளாமல் இந்தியாவும் இலங்கையும் மேற்கொண்ட உடன்படிக்கையின் பிரகாரம் உருவாக்கப்பட்டதே யாப்பின் 13வது திருத்தம். அது மாகாண சபைகளை உருவாக்குவதற்கான திருத்தம் ஆகும்.

எனினும் இந்திய-இலங்கை உடன்படிக்கை எனப்படுவது பதின்மூன்றாவது திருத்தச் சட்டம் மட்டும் அல்ல அதற்கும் அப்பால் அந்த உடன்படிக்கையின் இதயமானது இரண்டு தலைவர்களுக்கும் இடையே பரிமாறப்பட்ட கடிதங்களில் தான் இருக்கிறது என்று கூறுவோரும் உண்டு. அந்த உடன்படிக்கையின் பின்னிணைப்பாக அக் கடிதங்கள் காணப்படுகின்றன. அக்கடிதங்களின் பிரகாரம் இந்தியாவின் நலன்களுக்கு விரோதமாக எந்த ஒரு தரப்பும் இலங்கை தீவை பயன்படுத்த முடியாது என்று குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. அந்த உடன்படிக்கை எழுதப்பட்ட காலம் கெடுபிடிப் போர் இருந்தது. கெடுபிடிப் போரின் இறுதிக் கட்டத்தில் எழுதப்பட்ட ஓர் உடன்படிக்கை. அது அரசுகளுக்கு இடையிலானது. எனவே அது நிரந்தரமானது என்று கூறுவோரும் உண்டு.

ஆனால் 2009-க்கு பின்னிருந்து இலங்கை தீவு வேகவேகமாக சீனமயப் பட்டு வருகின்றது. இதன் விளைவாக இப்பொழுது இச்சிறிய தீவின் வரைபடம் மாற்றப்பட்டு விட்டது. அதன் பாரம்பரிய அடையாளங்களுக்கு பதிலாக தாமரை மொட்டு கோபுரமே அதன் அடையாளமாக மாறியிருக்கிறது. அதாவது சீன மயமாதல் எனப்படுவது இலங்கைத்தீவின் வரைபடத்தையும் அதன் பாரம்பரிய அடையாளத்தையும் மாற்றி விட்டது. இச்சிறிய தீவின் வரலாற்றில் முன்னெப்போதும் இந்த அளவுக்கு சீனர்களின் பிரசன்னமும் செல்வாக்கும் காணப்பட்டது இல்லை.அப்படி என்றால் இந்திய இலங்கை உடன்படிக்கையின் பிரகாரம் இது எவ்வாறு அனுமதிக்கப்பட்டது?

இங்கு இரண்டு கேள்விகள் எழுகின்றன. ஒன்று இந்திய-இலங்கை உடன்படிக்கை காலாவதியாகி விட்டதா?  இரண்டாவது கேள்வி – சீனாவின் பிரசன்னத்தை  இந்தியா தனது நலன்களுக்கு பாதகமானதாகப் பார்க்கவில்லையா?

எனவே கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தால் இந்திய-இலங்கை உடன்படிக்கையின் இதயமான பகுதி என்று வர்ணிக்கப்படும் கடிதங்களில் கூறப்பட்ட விடயங்களை மீறி இலங்கைத் தீவு சீனமயப்பட்டு விட்டது. இத்தகைய பொருள்பட கூறின் இந்திய-இலங்கை உடன்படிக்கை காலாவதியாகி விட்டது என்று கூறலாமா? இன்னும் கூர்மையாகச் சொன்னால் அந்த உடன்படிக்கையின் ஒரே மிஞ்சியிருக்கும் உயிருள்ள எச்சம் அல்லது பதாங்க உறுப்பு  மாகாணசபைகள் தான் எனலாமா? இது முதலாவது.

இரண்டாவது அந்த உடன்படிக்கையின் பிரகாரம் உருவாக்கப்பட்ட மாகாண சபை இன்று வரையிலும் அதன் முழுமையான அதிகாரங்களை பெறவில்லை. அதற்குப் பின் தொடர்ச்சியாக வந்த எந்தவொரு அரசாங்கமும் மாகாண சபைகளுக்கு காணி பொலிஸ் அதிகாரங்களை வழங்கவில்லை. முதலாவது வடக்கு கிழக்கு இணைந்த மாகாண சபையின் முதலமைச்சராக இருந்த வரதராஜபெருமாள் ஒரு முறை சொன்னார் இந்திய மாநில கட்டமைப்பை ஒத்த ஒரு மாகாண கட்டமைப்புதான் 13ஆவது திருத்தத்தில் உள்ளது என்று. ஆனால் நடைமுறை அப்படியல்ல. தொடர்ச்சியாக வந்த அரசாங்கங்கள் மாகாணத்திலிருந்து அதிகாரங்களை எடுத்துக்கொண்டன. அதுமட்டுமல்ல உடன்படிக்கையில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட விஷயங்களையும் கூட அதாவது காணி பொலிஸ் அதிகாரங்களை அவர்கள் மாகாணத்துக்கு வழங்கவே இல்லை.

அதிலும் குறிப்பாக கோட்டாபய ராஜபக்ச ஜனாதிபதியாக தெரிவு செய்யப்பட்ட பின் இந்தியாவுக்கு மேற்கொண்ட முதலாவது விஜயத்தின் முடிவில் இந்தியாவில் வைத்து ஆணித்தரமாகச் சொன்னார் காணி பொலிஸ் அதிகாரங்களை வழங்க போவதில்லை என்று. இந்தியா அதைக் குறித்து கருத்து எதையும் கூறவில்லை. இவ்வாறு உடன்படிக்கையில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட விடயங்களையும் கடந்த 34 ஆண்டுகளாக தொடர்ச்சியாக வந்த அரசாங்கங்கள் நிறைவேற்ற தவறியமை குறித்து இந்தியா  இலங்கை அரசாங்கங்களின் மீது  எப்போதாவது ஏதாவது அழுத்தங்களை பிரயோகித்திருக்கிறதா?

ஏன் பிரயோகிக்கவில்லை? இந்தியாவும் சேர்ந்து மாகாணக்  கட்டமைப்பை கைவிட்டு விட்டதா? இத்தகைய பொருள்படக் கேட்டால் இந்திய-இலங்கை உடன்படிக்கை காலாவதியாகி விட்டதா?

spacer.png

மூன்றாவது கணேசலிங்கம் சுட்டிக்காட்டியது. வடக்கு கிழக்கு இணைப்பை ஜேவிபி ஒரு வழக்கு தொடுத்து பிரித்த போது அதையும் இந்தியா தடுக்கவில்லை. வடக்கு கிழக்கு இணைக்கப்பட்ட போது அமரர் ராஜீவ் காந்தி தமிழ் தலைவர்களுக்கு ஓர் உத்தரவாதத்தை வழங்கினார். இப்போதைக்கு அவை தற்காலிகமாக இணைக்கப்பட்டு பின்னாளில் அவை நிரந்தரமாக இணைக்கப்படும் என்று. ஆனால் இப்பொழுது ராஜீவ் காந்தியும் இல்லை வடக்கு கிழக்கு இணைப்பும் இல்லை. இத்தகைய பொருள்படக் கூறின் இந்திய-இலங்கை உடன்படிக்கை காலாவதியாகி விட்டது என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா?

எனவே மேற் கண்டவற்றை தொகுத்துப் பார்த்தால் இனி வரும் காலங்களிலும் ராஜபக்ஷவின் அரசாங்கம் 13 ஆவதை நீக்கும் நடவடிக்கைகளை எடுத்தால் அதை இந்தியா தடுக்கும் என்று எப்படி எடுத்துக் கொள்வது? கொழும்பிலிருக்கும் இந்திய தூதரகத்தின் அதிகாரி ஒருவர் இது விடயத்தில் இந்திய தூதுவர் பதின்மூன்றாவது திருத்தம் நீக்கப்படுவதற்கு ஆதரவாக இருக்க மாட்டார் என்ற தொனிப்பட கருத்துத் தெரிவித்துள்ளார். ஆனால் விமல் வீரவன்சவும் வீரசேகரவும் அதற்கு எதிராகப் பதில் கூறி இருக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட ஒரு பின்னணியில் புதிய யாப்பு என்று ஒன்று உருவாக்கப் படுமாக இருந்தால் அதில் 13 இல் உள்ள அம்சங்கள் நீக்கப்படுமா ? என்ற சந்தேகங்கள் அதிகரித்து வருகின்றன.

இங்கு முக்கியமாக ஒன்றை சுட்டிக்காட்ட வேண்டும் பதின்மூன்றாவது திருத்தம் என்று கருதப்படுவது இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வைத்தான்.இந்திய-இலங்கை உடன்படிக்கையின் பிரகாரம் இப்போதுள்ள யாப்பு 13ஆவது தடவையாக திருத்தபட்டது. ஒரு புதிய யாப்பில் திருத்தங்கள் இருக்காது அது இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்கும் என்று பார்த்தால் இனப்பிரச்சினைக்கான ஒரு தீர்வை அதில் ராஜபக்சக்கள் முன்வைக்க வேண்டி இருக்கும். அதற்க்குரிய நிலைமைகள் உண்டா? ஒரு புதிய யாப்பை உருவாக்குவது என்பது 19ஆவது திருத்தத்தைப்  பலவீனமாகி 20 ஆவது திருத்தத்தை கொண்டு வருவதைப் போன்றது அல்ல. ஒரு புதிய யாப்பை மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை மூலம் மட்டும் உருவாக்கிவிட முடியாது. அதை பொதுசன வாக்கெடுப்புக்கு விட வேண்டியிருக்கும். தமிழ்மக்கள் அதற்கு எதிர்ப்பைக் காட்டும் நிலைமைகளும் இருக்கும். எனவே ராஜபக்சக்கள் இது விடயத்தில் ரிஸ்க் எடுப்பார்களா? அல்லது இப்போது இருக்கும் நிலைமையை தொடர்வதன் மூலம் சமாளித்துக் கொண்டு போகப் பார்ப்பார்களா?

20ஆவது திருத்தத்தின் பிரகாரம் அவர்களுக்கு உரிய அதிகாரம் கிடைத்து விடும். வம்ச ஆட்சிக்கு இருந்த தடைகள் நீங்கி விடும். எனவே இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வு குறித்து அவர்கள் சிந்திக்க வேண்டிய தேவை இருக்காது. தமிழ் தரப்பிலிருந்து கூர்மையான எதிர்ப்பு எதுவும் காட்டப்படாத வரை அவர்கள் அதைப்பற்றி யோசிக்க தேவையில்லை. அவ்வாறு காட்டக்கூடிய எதிர்ப்புக்களையும் புலிகளை மீள உருவாக்குகிறார்கள் என்று கூறி பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்தின் கீழ் கையாளலாம் என்ற நிலைமை உள்ளவரை அவர்கள் இது விடயத்தில் அக்கறை காட்ட மாட்டார்கள்.

பதிலாக இப்போது இருக்கும் கோறை ஆக்கப்பட்ட 13ஐத் தொடரலாம். அதுதான் அவர்களுக்கும் வசதியானது. ஏனெனில் காணி பொலிஸ் அதிகாரம் அற்ற பலவீனமான ஒரு மாகாண கட்டமைப்பை அப்படியே விடும்போது சர்ச்சைகளும் வராது. இந்தியாவோடு பிரச்சினை ஏற்பட வேண்டியும் வராது.

இதற்கு தேவையான கெட்ட முன்னுதாரணத்தை ரணில் விக்கிரமசிங்க ஏற்கனவே காட்டியிருக்கிறார். அதன்படி நிலைமாறுகால நீதியை தொடர்ந்து முன்னெடுக்கப் போவதாக கூறிக்கொண்டே காலத்தைக் கடத்தலாம். மேலும் கால அவகாசத்தை கேட்கலாம். கொழும்பு துறைமுகத்தின் கிழக்கு முனை யத்தை நிர்மாணிக்கும் பணிகள் மற்றும் மன்னாரில் பியர் துறைமுகத்தை நிர்மாணிக்கும் பணிகள் போன்றவற்றை இந்தியாவுக்கு வழங்குவதன் மூலம் அவர்கள் இந்தியாவை சமாளிக்க எத்தனிப்பார்கள்.

கோவிட்-19க்கு பின்னரான துருவ மயப்படும் உலகச் சூழலானது  ராஜபக்சக்களை சீனாவின் செல்வாக்கு வலையத்துக்கு வெளியில் எடுக்க வேண்டிய ஒரு நிலைமையை ஏற்படுத்தினால் இந்தியாவும் உட்பட ஏனைய வெளித் தரப்புக்கள் தமிழ்த் தரப்பை கையாள்வது பற்றி சிந்திக்கக் கூடும். அது வரையிலும் ரணில் விக்ரமசிங்க காட்டிய வழியிலேயே ராஜபக்சக்களும் பயணிப்பார்களா ?
 

 

http://www.samakalam.com/செய்திகள்/இந்தியா-பதின்மூன்றாவது-த/

நிலந்த ஜெயவர்தனவின் தொலைபேசியை ஆணைக்குழுவிடம் ஒப்படைக்க உத்தரவு

3 days 23 hours ago
நிலந்த ஜெயவர்தனவின் தொலைபேசியை ஆணைக்குழுவிடம் ஒப்படைக்க உத்தரவு
http://athavannews.com/wp-content/uploads/2020/07/bomb-attack.jpg

2019 ஆம் ஆண்டு இடம்பெற்ற ஈஸ்டர் குண்டுவெடிப்பை விசாரிக்கும் ஜனாதிபதி ஆணைக்குழு, தேசிய புலனாய்வுத் துறையின் தலைவர், சிரேஷ்ட பொலிஸ்மா அதிபர் நிலந்த ஜெயவர்தனவின் ஆணைக்குழுவின் பொலிஸ் பிரிவுக்கு ஒப்படைக்குமாறு உத்தரவிட்டுள்ளது.

நிலந்த ஜெயவர்தனவுக்கும், தேசிய புலனாய்வு சேவையின் முன்னாள் இயக்குநர் சிசிரா மெண்டிஸுக்கும் இடையிலான கலந்துரையாடலின் பதிவு குறித்த தகவல்களை அடிப்படையாக கொண்டே இவ்வாறு உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

குறித்த ஜனாதிபதி ஆணைக்குழு 2019 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 20 ஆம் திகதி அன்று நிறுவப்பட்டது.

இந்த ஆணைக்குழு கடந்த ஆண்டு ஏப்ரல் 21 ஆம் திகதி இடம்பெற்ற குண்டுவெடிப்பு தொடர்பாக மேற்கொள்ளப்பட வேண்டிய நடவடிக்கைகள் குறித்து விசாரித்தல் மற்றும் அறிக்கையிடல் பணிகள் மேற்கொள்கின்றமை குறிப்பிடத்தக்கது.

http://athavannews.com/நிலந்த-ஜெயவர்தனவின்-தொல/

அரசமைப்பு அரசியலும் தமிழ்த் தேசமும்

4 days ago
அரசமைப்பு அரசியலும் தமிழ்த் தேசமும் - 02  

என்.கே. அஷோக்பரன்   / 2020 செப்டெம்பர் 14 , மு.ப. 11:44 - 0     - 16

 
 

(கடந்த வாரத் தொடர்ச்சி)

புதிய அரசமைப்பு உருவாக்கத்தின் போது, 13ஆவது திருத்தம் மூலம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட மாகாண சபை முறை இல்லாதொழிக்கப்படுமா என்ற விடயம் பற்றி நிறைய ஆரூடங்கள் சொல்லப்பட்டு வருகின்றன.

இது இல்லாதொழிக்கப்பட்டால், அது யாருக்குச் சாதகமானது, யாருக்குப் பாதிப்பானது, இது தமிழ் மக்களுக்குப் பாதகமானதொன்றா என்று பார்ப்பதற்கு அரசமைப்புக்கான 13ஆவது திருத்தம் மூலமான மாகாண சபை முறை யாருக்கானது என்ற கேள்வியை நாம் முதலில் எழுப்ப வேண்டும். 

இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் குழந்தையான 13ஆவது திருத்தம், இந்த நாட்டின் பெரும்பான்மையின மக்களையும் சரி, சுயாட்சி வேண்டிய சிறுபான்மையின மக்களையும் சரி திருப்திப்படுத்தவில்லை என்பது மறுக்கமுடியாத உண்மை. 

தமிழர் தாயகமான வடக்கு-கிழக்கில், சுயநிர்ணய உரிமையின்பாலான சுயாட்சியை வேண்டியதே தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாஷையாகும். ஆனால் 13ஆம் திருத்தம் செய்தது என்ன? அது, இலங்கையின் ஒவ்வொரு மாகாணத்துக்குமென ஒரு மாகாண சபையை ஸ்தாபித்தது. வடக்கு-கிழக்குக்குத் தற்காலிகமானதோர் இணைப்பை ஏற்படுத்தியது. அந்த இணைப்பு முறைப்படி செய்யப்படாததன் விளைவுதான், 2006இல் ஜே.வி.பி-யினர் தாக்கல் செய்த மனுவில், இலங்கை உயர் நீதிமன்றம் வட-கிழக்கு இணைப்பானது அரசமைப்புக்கு முரணானதும், சட்டவிரோதமானதும், வலிதற்றதுமானதும் என்ற தீர்ப்பை வழங்கியதன் பாலாக வட-கிழக்கு பிரிவடைந்தது. 

ஆகவே, இங்கு தீர்வு தேவைப்பட்டது, வடக்கு-கிழக்குக்கு தான். ஆனால், 13ஆவது திருத்தம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதில் இருந்து இதுவரை வடக்கு-கிழக்கு மாகாண சபைகளுக்கு ஒரே ஒரு தேர்தல் தான் நடந்தது. அது 2 வருடங்களுக்கும் குறைவான காலப்பகுதிலேயே வலுவில் இருந்தது. அதன் பின்னர், கிழக்கு மாகாண சபை 2008, 2012 என இரு தரமும், வடக்கு மாகாண சபை 2013இல் ஒரு தரமும் பதவிக்கு வந்தது. ஆகவே, 13ஆவது திருத்தம் நடைமுறைக்கு வந்து ஏறத்தாழ 33 ஆண்டுகளில், வடக்கு-கிழக்கில் மொத்தம் 4 தடவைகளே மாகாண சபைத் தேர்தல்கள் நடந்து, மாகாண சபைகள் மக்களால் தெரிவுசெய்யப்பட்டன. அதிலும் 32 ஆண்டுகளில் ஏறத்தாழ 2 ஆண்டுகள் வடக்கு-கிழக்கு மாகாண சபையும் 9 ஆண்டுகள் கிழக்கு மாகாண சபையும் 5 ஆண்டுகள் வடக்கு மாகாண சபையும் உயிர்பெற்றிருந்தன. ஆகவே, வடக்கு-கிழக்கு வாழ் தமிழ் மக்களுக்கான அரசியல் தீர்வாக முன்வைக்கப்பட்ட மாகாண சபைகள் அந்த மாகாணங்களில்தான் மிகக்குறைந்தளவு காலம் இயங்கின.  

http://static2.tamilmirror.lk/assets/uploads/image_960430cea1.jpgமறுபுறத்தில், 13ஆம் திருத்தம் மூலமான அதிகாரப்பகிர்வு அர்த்தமற்றது என்ற விமர்சனமும், அதிருப்தியும் தமிழ் மக்கள் மிக நீண்டகாலமாக பதிவுசெய்துவருமொன்றாகும். ஒரு மிகைப்படுத்தப்பட்ட உள்ளூராட்சி சபையாக மாகாண சபைகளை ஸ்தாபித்தன என்பதைத் தாண்டி, அர்த்தமுள்ள அதிகாரப்பகிர்வு 13ஆம் திருத்தத்தினூடாக வழங்கப்படவில்லை. 

இந்நாட்டின் பெரும்பான்மையின மக்களுக்குத் தேவைப்படாத, சிறுபான்மையின மக்களைத் திருப்தி செய்யாத 13ஆம் திருத்தம் ஏன் கொண்டுவரப்பட்டது என்ற கேள்விக்கு ஒரே பதில், இந்தியா. இந்தியாவின் தீவிர அழுத்தம் மட்டும்தான் ஜே.ஆர். அரசாங்கமாக இருக்கட்டும், தமிழ்த் தரப்பாக இருக்கட்டும், விரும்பியோ விரும்பாமலோ 13ஐ அமைதியாக சகித்துக்கொள்ளக் காரணம்.   

எது எவ்வாறாயினும், இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வு தொடர்பில் 13ஆம் திருத்தத்தினதும், இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தினதும் முக்கியத்துவத்தை நாம் மறந்துவிடவோ, மறுத்துவிடவோ முடியாது. எழுத்து மூலமாக இலங்கை ஒரு பல்லின, பல மொழிகள் கொண்ட பன்மைத்துவ சமூகம் என்பதையும், ஒவ்வோர் இனச் சமூகத்துக்கும் கவனமாக வளர்த்தெடுக்கப்பட்ட, வேறுபட்ட கலாசாரம், மொழி அடையாளம் ஆகியன உள்ளன என்பதையும், எல்லாவற்றிலும் முக்கியமாக வடக்கு - கிழக்கு மாகாணங்கள் இலங்கையின் தமிழ் பேசும் மக்கள் வரலாற்று ரீதியாக வாழ்ந்து வரும் பிரதேசம் என்பதையும் இலங்கை அரசு ஏற்றுக்கொண்டுள்ள ஒரு முக்கிய ஆவணம் இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம். 

மேலும், இனப்பிரச்சினைக்கு அதிகாரப் பகிர்வுதான் தீர்வு என்பதை ஏற்றே மாகாண சபைகள் ஸ்தாபிக்கப்பட்டன. அதன் வாயிலாக அதிகாரப் பகிர்வுப் பேச்சுவார்த்தைகளின் அடிப்படையாகவே 13ஆம் திருத்தம் மாறிப்போனது. அதன் பின்னரான அதிகாரப் பகிர்வு என்பது 13+, 13- என்று பேசப்படுவதை நாம் அவதானிக்கலாம். ஆகவே, இந்த வகையில் 13ஆம் திருத்தத்தின் முக்கியத்துவத்தை நாம் மறுத்துவிட முடியாது. 

13ஆம் திருத்தத்தை தமிழ்த் தேசியவாதிகள் முற்றாக நிராகரிக்கிறார்கள். அதற்கு அவர்கள் கூறும் நியாயங்களில் பல உண்மைகளும் உள்ளன. தனது அமைச்சரவையில் மாற்றங்களைக் கூட தான் செய்யமுடியாத நிலையில்தான் மாகாண முதலமைச்சரின் அதிகாரங்கள் இருக்கின்றன என்பதை கடந்த வடக்கு மாகாண சபையின் அனுபவத்திலிருந்து நாம் அறிந்துகொண்டோம்.

ஆகவே, 13ஆம் திருத்தம் என்பது தமிழ் மக்களின் அபிலாஷைகளின் ஒரு பகுதியைக் கூடப் பூர்த்தி செய்வதாக இல்லை. அதிகாரப்பகிர்வு மூலமான அரசியல் தீர்வு என்ற அடிப்படையைத் தாண்டி, 13ஆம் திருத்தம் அர்த்தபூர்வமான அதிகாரப்பகிர்வாக அமையவில்லை.  

தீவிர தமிழ்த் தேசியவாதிகளைப் பொறுத்தவரையில் அவர்கள் 13ஆம் திருத்தம் இல்லாதொழிக்கப்படுவதை சாதகமாகவே பார்க்கக்கூடும். ஏனெனில், அதை அவர்கள் இலங்கையின் யதார்த்த நிலையின் மிகச்சரியான பிரதிபலிப்பாக பார்ப்பார்கள். எந்த அர்த்தமுள்ள அதிகாரப் பகிர்வும் இல்லாத ஒரு கட்டமைப்பை இலங்கை இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வாக வைப்பதை அவர்கள் கடுமையாக எதிர்த்து வருகிறார்கள். அந்த அர்த்தமற்ற கட்டமைப்பு களையப்படும் போது, உண்மை நிலை வெட்டவௌிச்சமாகும். 

இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வு பற்றிய கேள்வி வரும்போது, சாக்குப்போக்கு நியாயத்துக்குக் கூட மாகாண சபைகள் இருக்காது. அந்தவகையில் பார்த்தால், மாகாணசபை முறையை இல்லாதொழிப்பது என்பது அரசாங்கத் தரப்புக்குச் சாதகமற்றதொன்றே.  

மறுபுறத்தில், 13ஆம் திருத்தம் ஸ்தாபித்த மாகாண சபைகள் இந்நாட்டின் பெரும்பான்மையினருக்குத் தேவையில்லாத ஒரு கட்டமைப்பு. அதனால்தான் இன்று சில “சிங்கள-பௌத்த” இனத் தேசியவாதிகள் மாகாணசபை முறை என்பது ஒரு தேவையற்ற ‘வௌ்ளை யானை’ என்கின்றனர். இங்கு இன்னொரு முரண் நகையாதெனில், அதிகாரப்பகிர்வு கேட்ட வடக்கு-கிழக்கைத் தவிர ஏனைய மாகாணங்களில்தான் மாகாணசபைகள் அதிக காலம் இயங்கியிருக்கின்றன. ஆனால் மாகாண சபை முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ஏறத்தாழ 32 ஆண்டுகளில், மாகாண சபை என்பது இலங்கை அரசியலின் முக்கிய கட்டமைப்பாக மாறியிருக்கிறது. 

முன்பு உள்ளூராட்சி மன்றங்கள், அதற்கு மேலாக நாடாளுமன்றம் என்று கட்டமைந்திருந்த அரசியலில், இரண்டுக்கும் நடுவிலான கட்டமைப்பாக மாகாண சபைகள் உருவெடுத்தன. இன்று நாடாளுமன்ற அரசியலிலுள்ள சில குறிப்பிடத்தக்க அரசியல்வாதிகள் தமது அரசியலை மாகாண சபைகளில் தொடங்கியவர்களே. அவர்களுக்கு மாகாண சபைகள் ஒரு படிக்கல்லாக அமைந்தன என்றால் மிகையாகாது. இன்று நாடாளுமன்றத்தில் உள்ள குறிப்பிடத்தக்க இளைய அரசியல்வாதிகள் கூட, தமது அரசியல் வாழ்க்கையை மாகாண சபை ஊடாக ஆரம்பித்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். மேலும் உள்ளூராட்சி மன்ற அரசியலில் நீண்ட காலம் ஈடுபட்டு வந்தவர்கள். ஆயினும் நாடாளுமன்ற அரசியலில் ஈடுபடுவதற்கான வெற்றிடம் இல்லாமல் இருந்த பலருக்கு, மாகாண சபைகள் உள்ளூராட்சி மன்றிலிருந்தான ஒரு “பதவி உயர்வாக” அமைந்திருப்பதையும் நாம் அவதானிக்கலாம். 

ஆகவே இன்றைய சூழலில், கட்சி அரசியலில் மாகாண சபையின் வகிபாகம் முக்கியமானதொன்றாக இருக்கிறது என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. இந்த மாகாணசபைகள் முறை ஒழிக்கப்பட்டால், இந்தப் பிரதான கட்சிகளில் மாகாண சபை உறுப்பினர்களாகப் பதவி வகிப்பவர்களின் நிலை கேள்விக்குறியாகும். இது கட்சி ரீதியான அரசியலில் பெரும் பிரச்சினைகளை உருவாக்கும். இதற்குத் தமிழ்க் கட்சிகளும் விதிவிலக்கல்ல.   

இன்று ஆளும் ஸ்ரீ லங்கா பொதுஜன பெரமுனவுக்கு ஓர் அனுகூலமான சந்தர்ப்பம் உண்டு. அது புதிய கட்சி என்பதால், அதற்கு ஏலவே மாகாண சபை அரசியலில் உள்ளவர்கள் என்று யாரும் கிடையாது. அவர்களுக்கு உள்ளூராட்சி மன்ற உறுப்பினர்களும் உள்ளனர், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் உள்ளனர். 
ஆகவே மாகாண சபை முறையை இல்லாதொழிப்பதில் ஏனைய கட்சிகளை விட இவர்களுக்குச் சவால் என்பது குறைவானதே. ஆனால், அது நாடாளுமன்றம் செல்ல முடியாத அவர்களது கட்சியினரையும், உள்ளூராட்சி மன்றிலிருந்தாலும், நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் போட்டியிட வாய்ப்பு வழங்கப்படாதது, அவர்களது கட்சியினரையும் கடும் விசனத்துக்கு உள்ளாக்குவதாக அமையலாம்.   

13ஆம் திருத்தம் இருந்தாலும், இல்லாது போனாலும், நடைமுறையில் அது தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் மீதான அதன் தாக்கம், மேற்சொன்ன அனைவருக்கும் பொதுவான கட்சி அரசியல் சிக்கலைத் தாண்டி, அடையாளப்பூர்வமானது மட்டுமே. இன்று தமிழ் மக்கள் முன்னிருக்கும் கேள்வி இதுதான், .   ஒன்றுமே தராத 13ஆம் திருத்தம் இல்லாதொழிக்கப்படலாமா அல்லது ஒன்றுமே இல்லாததற்கு 13ஆம் திருத்தமாவது இருப்பது நல்லதா என்பதாகும்

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/அரசமைப்பு-அரசியலும்-தமிழ்த்-தேசமும்-02/91-255358

தனிநாடு கோருகிறாரா விக்கினேஸ்வரன் - கவிஞர் தீபச்செல்வன்.

4 days 2 hours ago

தனிநாடு கோருகிறாரா விக்கினேஸ்வரன் - கவிஞர் தீபச்செல்வன்.

vikki-mp-200820-seithy.jpg

இலங்கையின் புதிய பாராளுமன்றத்தில் வடக்கின் முன்னாள் முதல்வரும் நீதியரசருமான விக்கினேஸ்வரனுக்கு எதிராக கடும் அலை வீசுகின்றது. ஆனால் இந்த எதிர்ப்பு என்பது விக்கினேஸ்வரனுக்கு எதிரான எதிர்ப்பல்ல. ஈழத் தமிழ் மக்களுக்கும் அவர்களின் கோரிக்கைகளுக்கும் அபிலாசைகளுக்கும் எதிரான எதிர்ப்பு. காலம் காலமாக இலங்கை பாராளுமன்றத்திலும் சிங்களப் பேரினவாதிகளின் மனங்களிலும் மண்டிய இனவாத்தின் எதிர்ப்பே. இலங்கைப் பாராளுமன்றம் என்பது தமிழர்களுக்குமான இடமாக இருந்தால் இந்த எதிர்ப்பலை எழுந்திருக்காது. அது சிங்களப் பாராளுமன்றமாக இருப்பதனால்தான் இத்தனை எதிர்ப்பும் வன்மமும். 

அப்படி என்ன தான் பேசிவிட்டார் விக்கினேஸ்வரன்? அல்லது அப்படி என்னதான் செய்துவிட்டார் அவர்? தனி ஈழத்தை கோரிவிட்டாரா? அல்லது தனி ஈழத்தை பிரகடனம் செய்து விட்டாரா? இலங்கை பாராளுமன்றம் எப்போது தமிழர்களின் குரலுக்கு செவி சாய்த்திருக்கிறது என்பதைதான் நாம் முதலில் கேட்க வேண்டியிருக்கிறது?  விக்கினேஸ்வரன் அவர்கள், பாராளுமன்ற உறுப்பினராக இருப்பதற்கு முன்னரே, ஈழத்தின் தொன்மை குறித்து ஆதாரபூர்வமான விசயங்களைப் பேசி வந்திருக்கிறார். ஈழத்தின் தொன்மை பற்றிய அவர் மாத்திரமல்ல, பலரும் எழுதியும் பேசியும் வருகின்றனர்.

ஈழத்தின் தொன்மை குறித்தும் தமிழின் பழமை குறித்தும் இலங்கைக்கு வெளியில் பெரிய உரையாடல்களும் ஆராச்சிகளும் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் சிங்கள மொழிக்கும் சிங்கள இனத்திற்கும் அது போன்ற அனுபவம் இல்லை. ஆனாலும்கூட சிங்கள இனத்தையோ, சிங்கள மொழியையோ நாம் எவரும் குறைவாக மதிப்பிடவும் இல்லை. ஆனால் தமிழரின் பெருமை பற்றியும் தமிழின் பெருமை பற்றியும் நாம் பேசுகின்ற போது நமது வாயை மூடிக் கட்டி விட நினைப்பது எப்படியானது? இதுவே இனவாத ஒடுக்குமுறையின் குரூரமல்லவா?

samayam-tamil.jpg

இலங்கையின் ஆதிக் குடிகள் தமிழர்கள் என்றும் உலகின் பழமையான மொழி தமிழ் என்றும் விக்கினேஸ்வரன் பாராளுமன்றத்தில் பேசியிருந்ததே சிங்கள இனவாதிகளுக்கு பெரும் புகைச்சலை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. இன்றைக்கு தமிழகத்திலே கீழடியில் இருந்து வரும் சான்றுகள், தமிழின் தொண்மையை இந்த உலகத்திற்கு பறைசாற்றுகின்றது. உலகமே கீழடியைக் கண்டு வியக்கிறது. தமிழ் ஒரு செம்மொழி என்ற அந்தஸ்தையும் பெற்றிருக்கிறது. உலகின் பல நாடுகளில் தமிழ் மொழிக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது.

அதைப் போலவே, ஈழம் என்ற சொல்லுக்கும்கூட இலங்கைக்கு வெளியிலும் மிகப் பெரிய மரியாதையும் அது பற்றிய நெகிழ்ச்சியும் இருக்கிறது. இலங்கை, ஸ்ரீலங்கா, இந்தியா முதலிய நாடுகளின் சொற்கள் போல ஈழம் என்ற சொல் சில நூறு ஆண்டுகளின் முன்னரோ, சில பத்தாண்டுகளின் முன்னரோ தோன்றியதல்ல. அதற்கு இரண்டாயிரம் வருடப் பழமை இருக்கின்றது. ஈழத்தில் தமிழ் இனமும் சைவமும் தழைத் தோங்கியிருக்கிறது என்பதற்கும் மிகப் பெரிய சான்றாதாரங்கள் சிங்கள இனவாதிகளால் அழித்து துடைக்க முடியாதளவில் வியாபித்திருக்கின்றன என்றே சொல்ல வேண்டும்.

இந்த நிலையில், விக்கினேஸ்வரன் பேசிய பேச்சை பாராளுமன்ற அவைக்குறிப்பில் இருந்து நீக்க வேண்டும் என்று மனுஷ நாணக்கார என்ற பாராளுமன்ற உறுப்பினர் கோரியிருந்தார். அத்துடன் இவ் உரையை ஆளும் கட்சியும் எதிர்கட்சியும் வேறுபாடின்றி எதிர்த்திருக்கிறது. விக்கினேஸ்வரன் இலங்கைக்குள் பேசுவதை தடுக்க முனைகின்ற இந்தப் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள், இலங்கைக்கு வெளியில் இந்த விடயங்கள் குறித்து பேசப்படுவதை எப்படி தடுக்கப் போகிறார்கள்? அல்லது ஈழத்தின் தொன்மையும் தமிழின் பழமையும் இப்படி பேசுவதால் இல்லாமல் போகுமா? 

கடந்த காலத்தில் இலங்கை அரசுக்கு தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு நிபந்தனையற்ற ஆதரவை வழங்கியது. சர்வதேச அரங்கில்கூட விட்டுக் கொடுப்புக்களை செய்தது. இப்படி செய்வதனை புரிந்து கொண்டு தமிழர்களுக்கு ஒரு தீர்வை முன்வைக்குமாறு கோரிக்கை விடுத்தது. ஆனால் ஒரு சிறு நகர்வுக்குகூட சிங்களப் பேரினவாதிகள் அனுமதிக்கவில்லை. விட்டுக் கொடுப்பைக்கூட தமிழீழம் அமைகின்றனர் என்றும் இலங்கையில் இன்னொரு நாட்டை உருவாக்குகின்றனர் என்றும் இன்றைய ஆட்சியாளர்களும் அன்றைய எதிர்கட்சியினரும் திரித்து போர்க்களம் செய்திருந்தனர்.

தமிழீழத்தை கைவிட்டுவிட்டோம் என்று தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு உறுதி மொழியை வழங்கிய பிறகும், அவர்கள் தனிநாடு கோருகிறார்கள் எனச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது ஏன்? இப்படி பொய்யுரைத்தே தமிழர்களுக்கு எந்த ஒரு உரிமையையும் கொடுக்க அனுமதிக்க கூடாது, குழப்பம் விளைவிக்க வேண்டும் என்று கருதினால், அந்த சிங்கள பேரினவாத மனநிலை தமிழீழம் என்ற தீர்வுக்கு தமிழர்களை தள்ளுவதுடன் அதுவே தமிழீழத்தையும் தோற்றுவிக்கும். ஆக தமிழீழத்தை தோற்றுவிப்பதும் திணிப்பதும் அன்று முதல் இன்றுவரை சிங்களதேசமே தவிர, தமிழர் தேசமல்ல.

விக்கினேஸ்வரன் அவர்கள், ஈழத்தின் தொன்மை பற்றி நினைவுபடுத்தியதை கண்டு, அவர் பிரிவினை கோருவதாக மகிந்த ராஜாபக்ச போன்றவர்கள் திரிக்க முற்படுகிறார்கள். உண்மையிலே நாங்கள் எதைப் பேசினாலும் பிரிவினையா? எங்கள் உரிமையை தாருங்கள் என்றால் பிரிவினை. எங்கள் மொழியின் பழமை பற்றி பேசி பெருமையடைந்தால் பிரிவினை. எங்கள் இனத்தின் தொன்மை பற்றி பேசினால் பிரிவினை.. எங்களுக்கு நடந்த அநீதிகளுக்கு நீதியை தாருங்கள் என்றால் பிரிவினை. காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களை விடுவியுங்கள் என்றால் பிரிவினை. அரசியல் கைதிகளை விடுவியுங்கள் என்றால் பிரிவினை.

Screenshot-2020-09-14-12-52-09-917-org-m

நாங்கள் வாய் திறந்தாலும் வாழ்ந்தாலும் பிரிவினை என்பதும் தமிழீழம் கோருகிறோம் என்பதும்தான் சிங்கள பேரினவாத அகரதியின் பொருளா? உண்மையில் தமிழீழம் என்பதை தமிழ் மக்களும் தமிழ் தலைவர்களும் அதிகம் உச்சரிப்பதில்லை. சிங்களத் தலைவர்களும் சிங்கள இனவாதிகளுமே அதிகமதிகம் உச்சரிக்கின்றனர். விக்கினேஸ்வரன் அவர்கள் அவ்வாறு பேசுவதனாலும் இவ் விடயம் பற்றி இதுபோல் ஒரு கட்டுரையாளர் எழுதுவதனாலும் தமிழீழம் தோன்றிவிடாது. ஆனால் எதை எடுத்தாலும் தமிழீழம், தமிழீழம் என்று பேசி அரசியல் செய்ய முனைகின்ற பேரினவாத முட்டாள்தனமே தமிழீழத்தை தோற்றுவிக்கும்.

தமிழ் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களை தமிழ் மக்கள் தேர்வு செய்திருப்பது, தமது அபிலாசைகளையும் கோரிக்கைகளையும் முன் வைப்பதற்கே. முதலில் சிங்களத் தலைவர்கள் தமிழ் மக்களின் குரல்களுக்கு செவி சாய்க்க வேண்டும். தந்திரமாக தங்கள் கற்பனைகளை சொல்லி தமிழ் மக்களின் குரலை நிராகரிப்பதை முதலில் நிறுத்த வேண்டும். இந்த தீவில் தனித்துவமாக தமக்கான இறைமையுடன் வாழ்ந்த ஈழத் தமிழ் மக்களை அவர்களின் தாயகத்தில் அவர்களின் தலைமையில் வாழ விட வேண்டியதுதான் இத் தீவின் இனச் சிக்கலை தீர்க்கும் உபாயம். விக்கினேஸ்வரன் போன்றவர்களின் குரல் அதனையே வலியுறுத்துகிறது. இந்த விடயத்தில் தமிழ் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அனைவரும் விக்கினேஸ்வரனின் குரலை வலுப்படுத்தல் அவசியமானது.

கவிஞர் தீபச்செல்வன்

https://vanakkamlondon.com/stories/2020/09/83935/

உண்மையாகத் தமிழ்த்தேசிய அரசியலை முன்னெடுப்பவர்கள் யார்? – தமிழக, ஈழ அரசியல் பரப்பில் ஓர் ஆய்வு- முத்துச்செழியன்-

4 days 11 hours ago

http://www.kaakam.com/?p=1814

முள்ளிவாய்க்கால் பேரவலத்தின் பின்பாக உலகந்தழுவி தமிழர்களின் அரசியல் பரப்பில் கூடுதலாக ஒலிக்கப்படுவதும், அதிலும் கூடுதலாக அதன் உட்கிடைசார்ந்து மலினப்படுத்தப்படுவதுமான சொல் யாதெனில் “தமிழ்த்தேசியம்” எனலாம். தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டம் களத்தினில் உயிர்ப்புடன் இருந்த காலத்தில் தமிழர்தேசம், தமிழர் தாயகம், தன்னாட்சியுரிமை, தமிழீழ விடுதலை, தமிழின விடுதலை, தமிழினவெழுச்சி போன்ற சொற்களே தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தை அடையாளப்படுத்துவனவாக அரசியல் அரங்கில் இடைவிடாது ஒலிக்கப்பட்டு வந்தன. தமிழிய சிந்தனைத்தளத்தில் செயலாற்றும் முனைப்புக்கொண்ட புரட்சிகரமானோர்களிடத்தில் தமிழ்நாடு விடுதலை, தமிழ்த்தேசிய மீட்சி போன்ற சொல்லாடல்கள் வெகுமக்களிடத்தில் பேசப்படும் நிலைக்கு எட்டாவிட்டாலும் பேசுபொருளாக இருந்தமையை இங்கு சுட்ட வேண்டும்.

மகாவம்ச மனப்பிறழ்வின் உச்சத்தில் நின்று வெறிபிடித்தாடிய சிங்கள பௌத்த பேரினவெறியின் நேரடி நரபலி வெறியானது தமிழர்களைக் கொன்றொழித்துத் தமிழர் தாயகநிலங்களை வன்கவர்ந்து, தமிழர்தேசத்தை இல்லாதொழித்து, முழு இலங்கைத்தீவினையும் சிங்கள பௌத்த நாடாக்கும் முனைப்பானது, பிரித்தானிய வல்லாண்மையாளரிடமிருந்து சிங்கள பௌத்த பேரினவாதத்திடம் ஆட்சியதிகாரம் ஒற்றையாட்சி வடிவமாக கைமாறப்பட்ட நாள்முதல் நடந்தேறி வந்ததால், தமிழர் அரசியலானது ஒரு தற்காப்பு நிலையில் அறவழியில் ஒப்பந்தங்கள் எனத் தொடங்கி அமைதிவழியில் போராட்டங்கள் என்றாகிப் பின் அமைதிவழியில் ஒத்துழையாப் போராட்டங்களாக வடிவமாற்றத்திற்குட்பட்டு, ஈற்றில் இலங்கைத்தீவில் தமிழினம் உளதாயிருப்பதற்கு பிரிந்துசென்று தன்னாட்சிகொண்ட தனியரசை அமைப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லையென்று அமைதிவழிப் போராட்டத் தலைமை 1976 ஆம் ஆண்டு வட்டுக்கோட்டையில் தீர்மானம் நிறைவேற்றி, அதற்கு 1977 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற பொதுத்தேர்தலைப் பயன்படுத்தி மக்களாணையையும் பெற்றுக்கொடுத்ததோடு, ஒட்டுமொத்த தமிழர்களும் இனித் தனிநாடு அமைப்பதொன்றே வழியென ஏற்றுக்கொண்டு தமிழர்களின் அரசியல் போராட்டமானது தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டம் என்ற வழிமுறையேற்ற வரலாற்று முன்னகர்வு தமிழீழ அரசியலில் நடந்தேறியது. வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் நிறைவேறுவதற்கு முன்பாக, இலங்கைத்தீவில் தமிழர் அரசியலில் ஓரளவுக்கு நம்பிக்கையைப் பெற்றவர்களாக தமிழ்மொழிப் பற்றாளர்களோ அல்லது தமிழின உணர்வாளர்களோ தான் இருந்தார்கள். தமிழ்த்தேசியப் பற்றாளர்களோ அல்லது தமிழ்த்தேசிய அரசியற் பண்பாடோ வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்திற்கு முன்பு இருக்கவில்லை.

வேறுபடுத்தி உணர்க- தமிழ்மொழிப்பற்று, தமிழினப்பற்று, தமிழ்த்தேசியப்பற்று

தமிழ்மொழிப்பற்றுக் கொண்டோர் எல்லோரும் தமிழினப்பற்றுடன் இருந்தார்கள் என்று சொல்வதற்கில்லை. தமிழினப்பற்றுக் கொண்டோர் தமிழ்த்தேசியக் கருத்தியலை உள்வாங்கியவர்கள் என்று முடிவு செய்வது மிகத் தவறானது.  “எனது மொழி தமிழ்” என்ற பெருமித உணர்வாலோ, அல்லது தமிழ்மொழி சார்ந்த புலமையாலோ, மொழி குறித்த உணர்வாலோ, அல்லது தனது தாய்மொழியென்பதால் ஏற்பட்ட பற்றோ அல்லது மொழிகளுக்கெல்லாம் தாய் என்பதால் ஏற்பட்ட சிலிர்ப்பின் விளைவாலோ என்னவோ தமிழ்மொழி மீது பற்றுக்கொண்டோர் எல்லோரிடமும் தமிழினப்பற்று இருக்குமென்றில்லை.

எடுத்துக்காட்டாக, சைவத்தமிழ் என்று வாயாரத் தமிழ்பேசி, தம்மை நன்கே இறைவன் படைத்ததே நன்கே தமிழ்செய்யுமாறே என தமிழை உயிராய் நேசித்து, கோயில் வீதிகளில் மேடை போட்டுத் தமிழ்மொழிப்பற்றை வெளிப்படுத்திய எத்தனையோ மொழிப்பற்றாளர்கள், அதே கோயிலுக்குள் உள்நுழைய அனுமதிக்கப்படாத “பஞ்சமர்” என்ற ஒதுக்கிவைக்கப்பட்ட சமூகத்தினைச் சேர்ந்தவர்கள் தமிழில் புலமையடைந்தாலோ அல்லது தமிழை வளர்த்தாலோ அதைக்கண்டு வெறுப்படைந்தவர்களாகவும் அவர்களிடத்தில் தமிழ் வளரக்கூடாதென்றும் சிந்தை கொண்டார்கள் என்பதை மறைக்க முடியாது. அப்படியாக, அவர்களின் தமிழ்மொழிப்பற்று என்பது இனத்துடன் எந்தவொரு தொடர்புமின்றி இருந்தது. தமிழினம் எழுச்சிகொள்ளல் என்ற சிந்தை அவர்களிடம் இருக்கவில்லை. தாம் பற்றுக்கொண்டிருக்கும் தமது தாய்மொழி தமிழால், அதே தமிழ்மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட அதே இனத்தைச் சேர்ந்த தாழ்த்தப்பட்ட சமூகங்கள் பெருமைகொள்ளக் கூடாது என்ற வஞ்ச உணர்வுகொண்ட, இனவுணர்வற்ற தமிழ்மொழிப் பற்றாளர்கள் இருந்துள்ளார்கள். இருக்கிறார்கள்.

தமிழினப்பற்றுக் கொண்டோரெல்லாம் தமிழ்த்தேசியர்கள் என்று சொல்ல முடியாது. பலருக்கு “நாம் தமிழர்கள்”, “நமது இனம் தமிழினம்” என்ற இனவுணர்வு இருக்கும். தமிழினப்பெருமை பேசுவார்கள். தமிழினம் தான் அறத்துடனும் மறத்துடனும் வாழ்ந்த தொன்மையான வரலாற்றினைக்கொண்டது எனவும் சிலாகிப்பார்கள். ஆனால், அவர்கள் தாம் இலங்கைத் தமிழர்கள் என்றும் இந்தியத் தமிழர்கள் என்று விளிப்பதைப் பற்றி சற்றும் கவலைகொள்ளார்கள். இலங்கைத்தீவில் வாழும் அத்தகைய தமிழினப் பற்றாளர்கள் சிறிலங்காவின் துடுப்பாட்ட அணி போட்டியில் வெல்ல வேண்டுமென காலையில் கோயிலுக்குப் போய்த் தேங்காயும் உடைப்பார்கள். சிறிலங்காவின் அறிவிக்கப்படாத தூதுவர்களாகச் செயற்படும் துடுப்பாட்ட வீரர்களை படமாகத் தமது வீட்டுச் சுவர்களில் மாட்டி அழகும் பார்ப்பார்கள். சிறிலங்காவுக்கு உலகளவில் புகழ்சேர்த்து “இனப்படுகொலை சிறிலங்கா” என உலகளவில் அறியப்படவேண்டிய சிறிலங்காவை “சிறிலங்கா கிரிக்கெட்” என மடைமாற்ற உதவும் சிறிலங்கா கிரிக்கெட்டுக்கு ஆதரவு தெரிவிப்பதையிட்டு சிறிதளவும் நாண மாட்டார்கள். முள்ளிவாய்க்காலில் வந்து விளக்கும் ஏற்றுவார்கள். இவர்களின் வர்க்கப் பண்பு, அரசியல் பண்பு, வாழ்நிலைப்பண்பு என்பன சார்ந்து இவர்கள் இலங்கைத்தீவில் தமிழர்களாக வாழுவதில் எந்தவொரு சிக்கலும் இவர்களுக்கில்லை எனத் திடமாக நம்புகிறார்கள். இவர்களால் இலங்கைத்தீவில் தமிழர்களாக மகிழ்வுடன் வாழ இயலுமென மனதார நம்புகிறார்கள். ஆனால், புரட்சி வேசத்திற்காக அதனை வெளியே சொல்லாமல் தமிழீழம் தான் தமக்கு வேண்டுமெனக் கதைவிடுவார்கள். இவர்களிடம் தமிழினப் பற்று அல்லது தமிழினவுணர்வு இருக்கலாம். ஆனால், தமிழ்த்தேசிய உணர்வு இருக்காது.

அதேபோல், தமிழ்நாட்டில் வாழும் தமிழினவுணர்வாளர்களில் பலர் சீனா- இந்தியா, பாகித்தான் – இந்தியா எல்லையில் பதட்டம் என செய்தி வந்த மறுகணமே இந்தியப் பற்றில் மூழ்கிவிடுவார்கள். இந்தியத் துடுப்பாட்ட அணியை வெறித்தனமாக நேசிப்பார்கள். அவர்களிடம் இந்தியப் பற்று இருக்கும். இப்படியான தமிழினவுணர்வாளர்கள் அதிகம் பேர் தமிழ்நாட்டில் வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் தமிழ்த்தேசியர்கள் அன்று.

தமிழினவுணர்வாளர்களின் இந்தியப்பற்றிற்கு மூலம் எது?

பிரித்தானியர்கள் இந்தியத்துணைக் கண்டத்திற்கு வரும் வரை இந்தியா என்ற ஒரு நாடு இருந்ததில்லை என்பதால் இந்தியப் பற்று என்பது தமிழர்களிடத்தில் எப்படித் தோன்றியது என்பதை விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும். பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியம் தமது ஆட்சி நிருவாக நலன்களுக்காகவும் சந்தை நலனுக்காகவும் பிரித்தானிய இந்தியா என்பதை ஒரு நாடாகக் கட்டியாண்டார்கள். உண்மையில், இன்று இந்தியா எனக் குறிப்பிடப்படும் நாட்டு எல்லைக்குள் தமக்கெனத் தனித்த மொழியுடன் தேசிய இனங்களாக வளர்ச்சி பெற்ற பல தேசிய இனங்களும், தேசிய இனமாக வளர்ச்சியடையாத மரபினங்கள் மற்றும் பழங்குடிகள் போன்றோரே மக்கள் சமூகமாக வாழ்ந்து வந்தார்கள். அப்படியாக, பல்வேறு தேசிய இனங்களைச் சிறைப்படுத்தி இந்தியா என்ற நாட்டை உருவாக்கிய பிரித்தானிய, தமது முகவர்களான பிராமணிய- பனியா கும்பலிடம் ஆட்சியதிகாரத்தை ஒப்படைத்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டார்கள். பிரித்தானியர் இந்தியாவை உருவாக்கும் போது அதற்குள் சிறைப்படுத்தப்பட்ட பல்வேறு தேசிய இனங்களுக்குள் தமிழ்த்தேசிய இனம் மட்டுமே ஒரு தேசமாகத் தன்னை வரலாற்றின் போக்கில் வளர்த்தெடுத்த வரலாற்றினைக் கொண்டிருந்தது. தமிழர்தேசத்தின் எல்லைகள் வரையறுப்பு, தமிழகம் என்ற சொற் பயன்பாடு என்பன ஏலவே தமிழர்களின் தொன்மையான இலக்கியங்களில் காணக்கிடைக்கிறது.

ஆட்சிப்புல அடிப்படையில் தமிழர் நாடுகளாக எல்லைகள் மாறி வந்தாலும், தமிழர்கள் ஒரு தேசத்திற்குரிய பண்புகளைப் பெருமளவு கொண்டிருந்தார்கள். எனவே, “வெள்ளையனே வெளியேறு” என தமிழர்கள் போராடியது இந்தியப் பற்றால் அல்ல. மாறாக, வன்வளைத்த மாற்றாரை விரட்டியடிக்கும் தேசப் பற்றினாலேயே. பூலித்தேவன், வென்னிகாலாடி, வேலுநாச்சியார், மருது இருவர், அழகுமுத்துக் கோனார், தீரன் சின்னமலை போன்ற முன்னோர்கள் வெள்ளையனை எதிர்த்து மிகத்தீவிரமாக போராடியதோடு, நேதாஜி சுபாஸ் சந்திரபோஸ் இந்திய தேசிய இராணுவத்தை நிறுவுவதற்கு அடித்தளமிட்டு அதனைச் சாத்தியமாக்கியவர் செண்பகராமன்பிள்ளை என்ற தமிழரே. இந்திய தேசிய இராணுவத்தில் இணைந்து வெள்ளையனை விரட்ட செருக்களமாடித் தமது இன்னுயிர்களை நீத்தவர்களில் தமிழர்களே அதிகம். அக்களத்தில் தமிழர்களில் ஆதிக்கநிலையிலிருந்த சாதிச் சமூகங்கள் முதல் தாழ்த்தப்பட்ட நிலையிலிருந்த சாதிச் சமூகங்கள் என எந்தவொரு வேறுபாடும் அந்த விடுதலைப் போராட்டப் பங்களிப்பில் இல்லாதவாறு தமிழினம் போர்க்கோலம் கொண்டது. இதனாலேதான், இன்னொரு பிறவியெடுத்தால் தமிழனாகப் பிறக்க வேண்டும் என நேதாஜி சுபாஸ் சந்திரபோசே கூறியுள்ளார். இவ்வாறாக, இந்தியத் துணைக்கண்டத்திலிருந்து வெள்ளையனை விரட்டியடித்ததில் தமிழர்களின் பங்களிப்பு மிக மிக அதிகம் என்பதனால், தமிழ்நாட்டிலுள்ள தமிழர்களிடத்தில் இந்தியப் பற்றுக் குடிகொண்டு விட்டது. உண்மையில், பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியத்திடமிருந்து ஆட்சியதிகாரம் தமிழரின் வரலாற்றுப் பகையான ஆரிய- பிராமணிய அதிகாரக் கும்பலிடம் கைமாறியதை இந்திய விடுதலைக்காக உயிரைக்கொடுத்துப் போராடிய தமிழர்கள் உணராமையினால், இந்தியாவினைத் தாம் குருதி சிந்திப்பெற்ற தமது நாடு என தமிழர்கள் அப்பாவித்தனமாக நம்பித் தொலைத்துவிட்டார்கள். அதனால், எவ்வளவுதான் இனவுணர்வு மேலிட்டு வாழ்ந்து வரும் தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்களில் பெரும்பாலானோரிடம் எல்லையில் பதட்டம் என்ற செய்தியைக் கண்டவுடன் இந்தியப் பற்று வந்துவிடுகிறது. இந்த மாயையானது, தமிழ்நாடு விடுதலை என்ற தேச விடுதலைப் பயணத்தில் இன்று வரை முட்டுக்கட்டையாகத் தொடர்கின்றது.

எனினும், பிரித்தானியரிடமிருந்து தேசிய இனங்களின் சிறைக்கூடமான இந்தியாவின் ஆட்சியதிகாரம் ஆரிய பிராமணிய- பனியாக்களிடம் கைமாறிய பின்பாக, அவர்கள் கைக்கொண்ட இந்து- இந்தி- இந்தியா என்ற அரசியலில், இந்தியா என்ற ஒற்றைச் சந்தைச் சூழ்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ளாத தமிழர்களும், தமிழர் மெய்யியலை மடைமாற்றி வைத்திருக்கும் வைதீகக் குளறுபடிகளைப் புரிந்துகொள்ளாத தமிழர்களும் கூட, தமது தமிழ்மொழி மீதான இந்தியின் மேலாதிக்கத்தை உணர்ந்து அதனால் கொதிப்படைந்து இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டங்களை தமிழ்மொழிப் பற்றின் மேலீட்டால் எதிர்த்து உயிர்கொடுத்துப் போராடினார்கள். அந்த மொழியுணர்வை இனவுணர்வாக மெலெழ விடாமல், திராவிட வாக்குப் பொறுக்கும் அரசியலானது இல்லாத ஒன்றான திராவிடம் என்ற மாயையில் தமிழர்களை விழச் செய்து, தமிழ்நாடு என்ற தேசஅரசு அமைக்கும் அரசியலில் தமிழர்கள் அரசியல்மயப்படுவதை மடைமாற்றி திராவிட பொய்மைக்குள் தமிழர்களின் அரசியலை செயலற்றுப்போகச் செய்தது.

அத்துடன், அரசறிவியலில் நல்ல புரிதல்கொண்ட தமிழறிவர்களிடத்தில் தமிழ்நாடு விடுதலை என்பதை வெற்று முழக்கமாக இல்லாமல் ஒரு தேச விடுதலையாக விளங்கி அந்த அரசியலை முன்னெடுக்கும் முனைப்பு இருந்தும் அது வெறும் பேச்சுகளுடன் கலைந்துவிட்டது. ஆனால், 1980 களின் தொடக்கத்தில் பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனார், புலவர் கலியபெருமாள் போன்ற தமிழறிவர்களால் ஊட்டி வளர்க்கப்பட்ட தமிழ்நாடு விடுதலைப்படையானது தோழர் தமிழரசன் தலைமையில் உயிரீகம் செய்யத் துணிந்து மறவழியில் போராட எடுத்த முயற்சிகள் முளையிலேயே கிள்ளியெறியப்பட காரணம் என்னவென்றால், தமிழ்நாட்டில் வெகுமக்களிடத்தில் தமிழ்நாடு தேசவிடுதலை பற்றிய தேவை உணரப்படாமல், தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்களில் மொழி, இன உணர்வு கொண்டோரும் கூட தமிழ்த்தேசிய உணர்வு பெறாமல் வாழ்ந்தமை எனலாம்.

இதனாலேயே, ஆயிரங்குறைகள் கண்டும், தமிழீழத்தில் தந்தை செல்வா தலைமையிலான அமைதிவழிப் போராட்டத்தின் இயங்கியல் வளர்ச்சியானது, தமிழர் அரசியலை முன்னோக்கிக் கொண்டு சென்று வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் மூலம் தன்னாட்சியுரிமைகொண்ட நிகரமைத் தனிநாடு அமைப்பதென்பதே தமிழர்களுக்கான தீர்வு என்ற தெளிவு மக்களிடத்தில் ஏற்படுத்தப்பட்டு ஒட்டுமொத்த தமிழர்களும் அதற்கு மக்களாணையும் கொடுத்தனர். அதனாலே தான், ஈழத்தில் விடுதலை இயக்கங்கள் மேற்கொண்ட வங்கிக்கொள்ளைகளை, தமிழீழ தேசிய இனவிடுதலைக்கான பொருண்மிய அடித்தளத்தை அமைக்கும் அரசியற் செயற்பாடு என மக்கள் புரிந்துகொண்டார்கள். ஆனால், தமிழ்நாட்டில் தமிழர்களின் மொழிப்பற்றை தமிழினவுணர்வாகவும் அதைத் தொடந்து தமிழ்த்தேசிய உணர்வாகவும் வளர்க்காமல், எடுத்ததிற்கெல்லாம் பார்ப்பானைத் திட்டிவிட்டுக் கலைந்து செல்லும் திராவிட மாயை அரசியலில் தமிழர்கள் வீழ்த்தப்பட்டதால், தோழர் தமிழரசன் தலைமையிலான தமிழ்நாடு விடுதலைப்படை மேற்கொண்ட வங்கிக்கொள்ளையானது பொதுமக்கள் சொத்தைக் கொள்ளையடிக்கும் நிகழ்வாகப் பார்க்கப்படும் அவலம் நிகழ்ந்தது. ஏனெனில், தமிழீழத்தில் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் வரை முன்சென்ற அரசியலானது தமிழ்நாட்டில் முன்னெடுக்கப்படாமல் போனதால் தமிழ்நாட்டில் வெகுமக்களிடத்தில் தமிழ்நாடு தேசவிடுதலை குறித்த புரிதல் ஏற்படவில்லை.  எனவே, தமிழ்நாட்டில் தமிழ்த்தேசியம் மலர வேண்டுமெனின், தமிழீழத்தில் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் வரை முன்சென்ற அரசியல் போன்றொரு அரசியல் இலக்கையாவது நோக்கிப் பயணிக்கும் அரசியலானது தமிழ்நாட்டில் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும்.

தமிழ்த்தேசியம் என்றால் என்ன?

தமிழ்த்தேசியம் என்பது தமிழர்தேசங்களை விடுதலையடையச் செய்வதற்கான கருத்தியல் என வரையறுக்கலாம். அதாவது, தமிழ்நாடு, தமிழீழம் என்ற தமிழர்தேசங்களினை இறைமையுடைய தன்னாட்சியுரிமை உடைய தேச அரசுகளாக நிறுவுவதனை இலக்காகக்கொண்டு பயணிப்பவர்களினை வழிநடத்தும் கருத்தியல் தமிழ்த்தேசியக் கருத்தியல் எனலாம்.

எனின், உலகம் தழுவி வாழும் தமிழர்கள் எல்லோரும் ஒரே அரசியற் பண்பும் அரசியற் தேவையும் கொண்டோரா எனத் தெளிந்து கொள்ளல் வேண்டும். உலகெங்கும் பரந்து வாழும் தமிழர்களின் வேரானது தமிழீழத்திலேயோ அல்லது தமிழ்நாட்டிலேயோ தான் இருக்கும். தமிழர்கள் வெறுமனே ஒரு மரபினமோ அல்லது கலப்பினமோ அல்லது மதச் சிறுபான்மையினரோ அன்று. தமிழர்கள் உலகில் எங்கு வாழ்ந்தாலும் அவர்கள் தமிழ்த்தேசிய இனத்தின் உறுப்பினர்கள் என்ற புரிதல் இன்றியமையாதது.

ஒரு தேசம் என்பது ஒரு பொதுவான மொழி, தொடர்ச்சியான நிலப்பரப்பு, பொருண்மிய வாழ்வு மற்றும் பொதுப் பண்பாட்டில் வெளிப்படும் பொதுவான மன இயல்பு ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு வரலாற்று அடிப்படையில் உருவாகிய நிலையான மக்கள் சமூகமாகும் என்பதற்கமைவாக, தமிழ்நாட்டிலும் தமிழீழத்திலும் தமிழர்கள் தேசமாக வாழ்கிறார்கள். எனவே, தமிழ்நாடு, தமிழீழம் என்ற இரு தமிழர்களின் தேசங்கள் தன்னாட்சியுரிமைக்கு இயல்பாகவே உரித்துடையவையாகின்றன. எனவே, இந்தியத்தின் நேரடி ஒடுக்குமுறையில் இருந்து தமிழ்நாடும் சிங்கள பௌத்த பேரினவாதத்தின் நேரடி ஒடுக்குமுறையிலிருந்து தமிழீழமும் தமது அடிமைத் தளைகளை உடைத்தெறிந்து தமிழ்நாடு, தமிழீழம் என்ற தேசஅரசுகளை நிறுவ வேண்டும்.

இலங்கைத்தீவில், மலையகத்தில் வாழும் தமிழர்கள் தமிழ்த்தேசிய இனத்தின் ஒரு உறுப்பு. அவர்கள் தமிழ்த்தேசிய இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களெனினும் மலையகத் தமிழர் ஒரு தேசமாக இன்னமும் அரசியற் கட்டுறுதியைப் பெறவில்லை. அவர்கள் ஒரு தேசிய இனமாகத் தாம் வாழும் நாட்டின் எல்லைப் பரப்பிற்குள் அதிகாரப்பரவலாக்கம் வேண்டித் தம்மைக் கட்டுறுதியான அரசியற்சமூகமாக வளர்த்தெடுத்து தமிழ்த்தேசிய இனத்தின் ஒரு உறுப்பென தலைநிமிர்ந்து வாழும் வகையிலான அரசியலை உலகத் தமிழர்கள் முன்னெடுக்க வேண்டும். புலம்பெயர்ந்து வாழும் தமிழர்கள் அந்தந்த நாடுகளில் மொழிச்சிறுபான்மையினராக வாழ்ந்தாலும் அவர்கள் கொள்வினை, கொடுப்பினை கொண்டு உள்ளத்தால் பிணைந்திருக்கும் தமது தேசவிடுதலைக்குப் (தமிழீழம்/ தமிழ்நாடு) பாடுபட வேண்டும். தாம் வாழும் நாடுகளில் சிறுபான்மையினருக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் உரிமைகளைத் தன்னும் உச்ச அளவில் பயன்படுத்தித் தமிழ்த்தேசிய இனத்தின் உறுப்புகளாகத் தாம் வாழுவதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.

வெள்ளையர் காலத்தில் மொரீசியஸ், பிஜித்தீவு, சிங்கப்பூர், மலேசியா, தென்னாபிரிக்கா எனப் புலம்பெயர்ந்து தலைமுறைகளாக அங்கு வாழ்வதால் தமது தாயகத்துடன் தொடர்பறுந்து போன தமிழர்கள் தம்மைத் தமிழ்த்தேசிய இனத்தின் உறுப்பாக அரசியற் கட்டுறுதி செய்து அந்தந்த நாடுகளில் இருக்கும் அதிகாரங்களைத் தம்மாலியன்றளவு பெற்று தமிழினவுணர்வு பெற்று வாழ வேண்டும். இப்படியாக உலகம் தழுவி வாழும் தமிழர்கள் வெவ்வேறு அரசியற் பண்பினைக் கொண்டிருந்தாலும் அவர்கள் தமிழ்த்தேசிய இனத்தின் இணை பிரியாத உறுப்பினர்கள் என்ற அடிப்படையில் தமிழர்கள் அரசியற் பார்வை பெற வேண்டும்.

2009 இன் பின்பாக தமிழீழத்தில் நிகழ்வது என்ன வகையான அரசியல்?

தமிழீழதேசத்தை சிங்கள பௌத்த பேரினவாத ஒடுக்குமுறையின் வன்கவர்வில் இருந்து மீட்டு தன்னாட்சியுரிமையுடன் தேச அரசமைப்பதில் கூடுதலான படிக்கட்டுகளில் ஏறிச்சென்ற தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் அரசியல் இயங்கியலே தமிழ்த்தேசிய அரசியல் வழிப்பட்டது. மறவழியில் முன்னெடுக்கப்பட்ட அந்த தேசிய இனவிடுதலைப் போராட்டமானது தேசிய இனங்களின் சிறைக்கூடமான இந்தியாவின் அரசியல் நலன்கட்காகவும் மற்றும் அதன் தமிழினப் பகைமையினாலும், உலக வல்லாண்மைகளின் சந்தை நலன்களுக்காகவும் அவர்களின் ஒத்துழைப்பால் சிங்கள பௌத்த பேரினவாதத்தால் முன்னெடுக்கப்பட்ட வெளிப்படையான தமிழினவழிப்பானது 2009 மே மாதம் முள்ளிவாய்க்காலில் உச்சத்தைத் தொட்டது. அப்படியொரு கொடிய இனவழிப்பைச் செய்து சிங்கள பௌத்த பேரினவாத அரசு தமிழீழதேசத்தை வன்கவர்ந்த பின்பு, தமிழினம் உளதாயிருப்பதற்கு தனியரசை நிறுவுதல் ஒன்றே அறம். வேறு தீர்வுகளில் இனப்படுகொலைக்குள்ளான இனம் நம்பிக்கைகொள்வதானது அந்த இனம் தற்கொலைசெய்துகொள்வதற்குச் சமம்.

எனவே, மறவழிப்போராட்டத்தை மீண்டும் முன்னெடுக்கும் ஆற்றல்வளம் கொண்ட தேசிய இயக்கம் தமிழர்களிடத்தில் இப்போதைக்கு உருவாக முடியாமலிருக்கின்றதெனின், அறவழியில் அந்த அரசியல் இலக்கை நோக்கித் தொடர்ந்து இயங்கும் தொடர்ச்சியைப் பேண 6 ஆம் திருத்தம் என்ற வாய்ப்பூட்டுச் சட்டம் இடந்தராது எனின், சிங்கள அரச நிருவாகங்களை முடக்கிப்போடும் ஒத்துழையாப் போராட்டங்களாயாவது முன்னெடுக்க வேண்டும்.

அதைவிடுத்து, சிறிலங்காவின் தேசிய ஒருமைப்பாட்டை மீறமாட்டேன் என உறுதிமொழி எடுத்து சிங்களப் பாராளுமன்றம் போய் கூச்சலிடுவதை அரசியலாக முன்னெடுக்க முனைவோர், வாக்குப் பொறுக்கதமிழ்த்தேசியம்என்ற சொல்லை மலினமாகப் பயன்படுத்தி அந்த உயரிய தேச அரசமைக்கும் விடுதலைக் கருத்தியலை பொருட்கோடல் செய்கின்றனர். தமிழ்மொழி உணர்வு, தமிழினவுணர்வு அரசியலைக் கூட சரியாக முன்னெடுக்க முடியாத கொழும்பு மேட்டுக்குடிகளைத் தலைமையாகக் கொண்ட கட்சிகள்தமிழ்த்தேசியம்என்ற போர்வையில் மக்களை ஏமாற்றி வருகின்றனர்.

உண்மையில்…

தமிழ்த்தேசிய மக்கள் முன்னணி என்ற பெயரில் மக்களை ஏமாற்றுவது அகில இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரசே

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு என்ற பெயரில் மக்களை ஏமாற்றுவது இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியே

தமிழ்த்தேசியம் என்ற பெயரைப் பயன்படுத்தாமலே தான் தமிழ்த்தேசிய அரசியல் செய்வதாக நம்ப வைக்கும் விக்கினேசுவரன் என்ற அட்டைக் கத்தி ஒரு பொய்மையே

இவ்வாறாக, தமிழ்த்தேசியம் எனும் சொல்லைப் பயன்படுத்தி மக்களை ஏமாற்றி இந்த வாக்குப் பொறுக்கிகள் செய்துவரும் அரசியல் என்பது சிறிலங்காவிற்குள் தமிழர்களுக்கும் அதிகாரப்பரவல் கோருவதான தமிழர்தேச விடுதலையைக் காயடிக்கும் அரசியலே. தமிழர்தேசத்தை விடுதலையடையச் செய்யும் கருத்தியலான தமிழ்த்தேசியம் என்ற சொல்லை இந்த வாக்குப் பொறுக்கிகள் முறைகேடாகவே பயன்படுத்துகிறார்கள். தமிழர்தேச விடுதலையை நோக்கி முனைப்புடன் செயலாற்ற வேண்டிய இளையோரை துண்டறிக்கை கொடுக்கவும், பதாகை வைக்கவும் தமக்கு வாக்குப் பொறுக்கவுமே பயன்படுத்தி அவர்களைக் குழுப்பிரித்து தமிழர்தேச விடுதலையை முன்னோக்கிச் செல்ல விடாமல் இடையூறு செய்யும் அரசியலையே தமிழ்த்தேசியத்தின் பெயரில் இந்த வாக்குப் பொறுக்கிகள் செய்கிறார்கள்.

தமிழ்நாட்டில் முன்னெடுக்கப்படுவது தமிழ்த்தேசிய அரசியலா?

தமிழ்நாட்டில் மறவழியில் தமிழர்தேச விடுதலை அரசியலை முன்னெடுத்து தமிழ்நாடு விடுதலை என்ற பெருங்கனவைச் சுமந்து போராட முனைந்த தமிழ்நாடு விடுதலைப்படை, தமிழ்த்தேசிய மீட்சிப்படை போன்றவை முளையிலே கருகியமைக்கு, தமிழீழத்தின் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்திற்கு ஒத்த நிலைக்கு தமிழ்நாட்டின் அரசியல் வளர்த்தெடுக்கப்படாமையைக் காரணமாக மீள மீள வலியுறுத்திச் சுட்டுகிறோம்.

தமிழீழத்தில் தமிழினப்படுகொலை அதனது கோர வடிவத்தை 2009 இல் எடுக்கும் வரை தமிழ்நாட்டு அரசியல் திராவிட மாயையில் மூழ்கிக்கிடந்ததோடு, அந்த அரசியலை முன்னெடுத்தவர்கள் தில்லி அரசின் கங்காணிகளாகச் செயற்பட்டு வருவது தொடர்பில் பெரிய விழிப்பேதுமின்றித் தமிழ்நாட்டு அரசியல் தொடர்ந்தது. 2009 இல் தமிழீழத்தில் வெளிப்படையாக நடந்த இனவழிப்பின் சாக்காடுகளையும் குருதி வெள்ளத்தையும் கண்டு தமிழ்த்தேசிய மற்றும் தமிழினவுணர்வு கொண்டோர், தமிழினப்படுகொலையைத் தடுத்து நிறுத்திவிட வேண்டும் என்று அங்கலாய்த்துக் கடைசியில் தமது இயலாமையை உணர்ந்துகொண்டார்கள்.

பழ. நெடுமாறன் போன்ற தமிழினவுணர்வாளர்கள் “இந்திய அரசே! உடனடியாகத் தலையிட்டு, எமது தொப்புள்கொடி உறவுகளான ஈழத்தமிழர்களை காப்பாற்று” என முழங்கும் போது, அதனை சிறிலங்கா மீதான மேலதிக்கத்தினை செய்யும் நோக்கிலான இந்தியாவுக்கு ஒரு நியாயப்படுத்தலுக்குத் தேவைப்படும் கோரிக்கையாக இந்தியா பயன்படுத்தி, சிறிலங்கா சென்று தமிழினப்படுகொலையின் பின் நடக்கவிருக்கும் மீள் கட்டுமான ஒப்பந்தங்களில் தமக்கான ஒப்பந்தங்கள் பற்றி பேசிவிட்டு சிறிலங்காவின் இனக்கொலைக்கு வாழ்த்தி விடைபெறும். “இந்திய அரசே! உனது தமிழினப்படுகொலையைத் தொடர நாம் அனுமதியோம்” என விடுதலை முழக்கம்  எழுப்புவதே தமிழ்த்தேசிய அரசியல்.

தமிழ்நாட்டில் இருந்த தமிழ்த்தேசியச் செயற்பாட்டாளர்கள் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு உறுதுணையாக கள மருத்துவப் பொருட்கள், உணவு, உடை, எரிபொருள் போன்றவற்றை அனுப்பி உதவுதல் என்ற செயற்பாட்டை நெருக்கடிகளுக்குள் நடுவிலும் தொடர்ந்தார்கள். ஆனல், தமிழீழ விடுதலைக்கான உதவி என்பது தமிழ்நாடு விடுதலைக்காக போராடுவது தான் என்று தமிழ்நாட்டிலுள்ள தமிழ்த்தேசியர்கள் புரிந்துகொண்டாலும், அதனை முன்னெடுக்க முடியாமல் அவர்கள் கையறு நிலையில் இருந்தனர்.

உண்மையில் தமிழீழ விடுதலை இயக்கங்களை 1980 களின் தொடக்கத்தில் வளர்த்த தாய்மடி தாய்த்தமிழ்நாடே. விடுதலைப் புலிகளின் பயிற்சி முகாம்கள் தமிழ்நாட்டில் இயங்கிய போது, ஊரிலுள்ள ஒரு அம்மா பயிற்சியில் ஈடுபடும் போராளிகளுக்கு முட்டைகள் கொண்டுவந்து கொடுப்பதும், இன்னொரு அம்மா வீட்டிலுள்ள பலாப்பழத்தைக் கொண்டு வந்து கொடுப்பதும், போராளிகள் பயணித்தால் பேருந்தில் பணம் வாங்காமல் பயணம் செய்ய அனுமதிப்பது என தமிழ்நாட்டில் தமிழீழ விடுதலை இயக்கங்களின் பயிற்சி முகாம்கள் அமைந்த பகுதிகளில் வாழ்ந்த மக்கள் உணர்வால் உயிரிழையான உறவைத் தமிழீழ விடுதலையுடன் வைத்திருந்தார்கள். ஆனால் ராசீவ் காந்தி செத்த பின்பாக ஏற்பட்ட சூழல் மாற்றங்களால் அந்த உணர்வை அந்த மக்கள் வெளிப்படுத்தாமல் நெஞ்சுக்குள் வைத்திருந்தார்கள். இதனை நன்கு புரிந்துகொண்ட தலைவர் பிரபாகரன் தமிழகப் பேராசிரியர் ஒருவருடன் தனிப்படப் பேசும் போது “தமிழ்நாட்டில் மக்களிடம் உள்ள தமிழ் உணர்வு என்பது நீறு பூத்த நெருப்பு. ஊதி விட்டாலே பற்றி எரியும்” என்று கூறியிருக்கிறார்.

இந்த நிலையில் தழல்ஈகி முத்துக்குமாரன் தனது உடலை வைத்து இளைஞர்களையும் மாணவர்களையும் அரசியற்படுத்தி, இனவெழுச்சிகொள்ளச் செய்து தமிழினப்படுகொலையைத் தடுத்து நிறுத்துமாறு தன்னை எரியூட்டித் தன்னுயிர் மாய்த்தமையுடன், தமிழ்நாட்டிலுள்ள அரசியற்படுத்தப்படாத, எந்தவொரு அரசியல் ஈடுபாடோ அல்லது பொது அறிவோ அற்ற எண்ணற்ற மக்கள் ஈழத்தில் நடந்தேறும் தமிழினப்படுகொலைகள் குறித்த செய்திகளையும் காணொளிகளையும் பார்த்து அங்கு கேட்கும் அவலக்குரல் “அம்மா! முருகா! காப்பாற்று” என்று கேட்கும் போது சாவதும் கொல்லப்படுவதும் என்னினம் எனக் கொதித்தெழ, தான் ஆடாவிட்டாலும் தன் தசையாடும் கதையாக தமிழ்நாட்டில் ஒரு பெரும் உணர்வலை எழுந்தது. அப்போது கொதித்தெழுந்த இனவுணர்வலைகள் அமைப்பு வடிவம் பெறவோ அல்லது அதை முன்னெடுத்து சரியான அரசியலாகக் கொண்டு செல்லக்கூடிய ஆளுமையான தமிழ்த்தேசிய அமைப்போ தமிழ்நாட்டில் இல்லாத நிலையில், புகழ்வெளிச்சம் கொண்ட திரையுலகத்தினர் போன்றோர் அங்கங்கு ஒன்று கூடி உணர்ச்சியாகப் பேசும் போது உலகக் கவனம் ஈர்க்கப்பட்டது. அப்படியாகவே இராமேசுவரத்தில் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட ஒரு கூட்டத்தில் பேசும் போது சீமான் அவர்கள், அதுவரை தமிழர்களின் உணர்வில் கொந்தளித்த நிலையிலிருந்த மனக்குமுறல்களை தமிழின உணர்வுமொழியில் வடித்த போது, தமது உள்ளக்கொதிப்பை ஒருவன் பேசுகிறானே என உணர்வால் உந்தப்பட்டு சீமான் அவர்கள் பின் ஒரு பெருங் கூட்டம் அவர்மீது நம்பிக்கை வைத்து அணிதிரள்கிறது.

தமிழினப்படுகொலையை முன்னின்று நடத்திய அப்போதைய காங்கிரசு அரசாங்கமும் அதனது தமிழ்நாட்டுக் கங்காணி அரசான கருணாநிதி தலைமையிலான தி.மு.க வும் இனி வரலாற்றில் எப்போதும் ஆட்சிக்கட்டிலில் ஏற விட மாட்டேன் என பரப்புரை முழக்கம் செய்த சீமான் அவர்கள் இயக்க அரசியலாகத் தனது அரசியலைத் தொடராமல் தேர்தல் சேற்றில் தனது காலை நனைக்க தேர்தல் அரசியல் கட்சியாக “நாம் தமிழர்” எனும் கட்சியைப் பதிவுசெய்து, இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்குட்பட்டுச் செயலாற்ற வேண்டிய வரையறைக்குள் தன்பின்னே அணிதிரண்ட தமிழினவுணர்வாளர்களை இழுத்து வந்தார். உண்மையில், சீமானின் பரப்புரை முழக்கத்தைக் கேட்டு தமிழினவுணர்வெழுச்சியுடன் திரண்ட கூட்டத்தைத் தமிழ்த்தேசிய உணர்வுகொள்ளுமாறு அரசியற்படுத்தி அவர்களை தமிழ்த்தேசியத்தின் வழியில் முன்செல்லத் தலைமையேற்கும் ஆற்றலோ அத்தகைய அரசியலுக்காக ஈகம் செய்யும் உணர்வோ சீமான் அவர்களிடம் இருக்கவில்லை. அதனால் அவர் “நாம் தமிழர்” என்ற இயக்கத்தை அரசியற் கட்சியாகப் பதிவுசெய்து தேர்தலில் இறங்கித் தனது பாதுகாப்பை உறுதிசெய்து கொண்டார்.

சீமான் செய்யும் அரசியல் தமிழ்த்தேசிய அரசியல் இல்லையா?

தமிழ்த்தேசிய அரசியலுக்குத் தலைமை தாங்கும் திடம் சீமான் அவர்களிடம் இல்லாமையால், அவர் தமிழின உணர்வைப் பேசும் தேர்தல் அரசியலை இந்தியத்திற்குட்பட்டு முன்னெடுத்து வருகின்றார். ஆனால், தமிழ்நாட்டை அதுவரை பீடித்திருந்த திராவிட அரசியற் பித்தலாட்டத்தைத் தோலுரித்து, தமிழர்களுக்கு தமிழினவுணர்வூட்டும் தொடர்பரப்புரைகளில் ஈடுபட்டு இளையோர்களிடத்தில் பெரும் தாக்கத்தைச் சீமான் ஏற்படுத்தினார். அதுவரை, ஆயிரம் ஆண்டுகளாகத் தமிழர் ஆட்சியதிகாரம் இழந்து மாற்றார்களின் ஆட்சியில் வாழ நேர்ந்ததால் தமிழர்களிடத்தில் ஏற்பட்ட அடிமை உளவியலும், திராவிட புரட்டர்களால் தமிழர்களுக்குத் தம்மீது குற்றவுணர்வு ஏற்படும் படியிலான கருத்துப்புரட்டுகளிலான தாக்கமும் தமிழர்களிடத்தில் தமது சொந்தப் பெருமைமிகு தொன்மையான அறிவுமைய வாழ்வியல் வரலாறு பற்றிய அறிவின்றி தாழ்ந்த உளவியற் சிக்கலுக்குள்ளாகி, தம்மால் எதுவுமே செய்ய முடியாதென்ற மனநிலையோடு ஆரிய- திராவிட கூட்டாட்சியில் அடிமையாக வாழப் பழகிக்கொண்டார்கள். ஆனால், சீமான் முழுநேர அரசியலுக்குள் வந்த பின்னர், தமிழரின் தொன்மை, நீண்ட நெடிய முன்னோரின் வரலாறு, மெய்யியல், கலை, பண்பாடு, அறம், மறம், உயரிய வாழ்வியல் நெறி என தமிழ்த்தேசிய அறிவர்கள் அரங்கக் கூட்டங்களிலும் ஆய்வு மாநாடுகளிலும் பேசிய விடயங்களைத் தொகுத்து மக்கள் மொழியிலும் செந்தமிழிலுமென மேடைகளின் முழங்கி, வெகுமக்களிடம் இவை குறித்து அறிவைப் புகுத்தி தமிழிளையோர் மனதில் எழுகை உளவியலை ஏற்படுத்தினார். இது உண்மையில், தேர்தல் அரசியலில் ஒரு கட்சி செய்யக்கூடிய இனவுணர்வு அரசியல் என குறிப்பிட்டாக வேண்டும். ஆனால், இவரால் இனவெழுச்சிகொண்ட இளையோர்கள் தமிழர்தேசத்தை விடுதலையடையச் செய்ய வேண்டும் என்ற உறுதியான முனைப்பில் தமிழ்த்தேசிய உணர்வுகொள்ளும் போது, அந்த இளைஞர்கள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டார்கள், ஓரங்கட்டப்பட்டார்கள். இந்தியதேசியக் கொடியை எரிக்க வேண்டுமென வெஞ்சினம் கொண்டெழுந்த இளைஞர்களிடத்தில் இவர் தான் இந்தியத் தேசியக் கொடியை ஏற்றுவேன் என்றார். இவற்றைக் கேள்விக்குட்படுத்த முனையும் இளைஞர்களை சீமான் காயடிக்கச் செய்ததோடு, துண்டறிக்கை கொடுக்கவும், பதாகை வைக்கவும், வாக்குப் பொறுக்கவும், முகநூலில் பரப்புரை செய்யவுமே இளையோர்களைப் பழக்கப்படுத்தலானார்.

அத்துடன், எழுகை உளவியலை உருவாக்கப்பயன்பட்ட சொந்தப் பெருமை பேசுவதானது, தமிழ்த்தேசிய இனவுணர்வாக செயலுறுதி கொள்ளாமல், சமூகவலைத்தளங்களில் சொந்தப் பெருமை பேசி வெற்றுக்கூச்சலிடும் முகநூல் கூட்டமாகவே இளைஞர்களை ஆக்குவதில் சீமான் அவர்கள் அடுத்த கட்டப் பாய்ச்சலுக்குச் செல்லாமல் தொடர்ந்த அரசியல் வந்து நிற்கிறது.

அத்துடன் தான் செய்யும் இந்தியத்திற்குட்பட்ட தமிழின, மொழி உணர்வு அரசியலை தமிழ்த்தேசிய அரசியலென திரிபுசெய்வதைத் தொடர்ந்த சீமான், தமிழர்தேச விடுதலையை மறவழியில் முன்னெடுக்க முனைந்து உயிரீகம் செய்த முன்னோர்களின் வழி எல்லாம் தோல்வியான வழிமுறை என தன்னைச் சூழவுள்ள இளையோரிடம் ஒரு கருத்தூட்டத்தையும் செய்யலானார்.

தனது தமிழினவுணர்வு பேசும் அரசியலைக் கூட சரியான அமைப்பியல் வடிவம் கொடுத்து வளர்த்தெடுக்காமல், தனது ஒற்றைத் தலைமையில் கேள்விகேட்போரையெல்லாம் விலக்கிவைத்து சரியான பொருண்மிய நிருவாகம் இல்லாமல் நம்பி வந்த இளையோர்களை சீமான் அவர்கள் சோர்வுக்குள்ளாக்கினார்.

தி.மு.க போன்ற கொள்ளையடிக்கும் நிதி மூலதனக் கட்சிகள் தமிழ்நாட்டில் ஆட்சிக்கு வந்தால் (கொள்ளையடிப்பில் அ.தி.மு.க வும் அத்தகையதே. ஆனால் அதனிடம் அப்படியொரு கருத்தியல் பின்புலம் இல்லை. அது பச்சோந்தியாக கருத்தியல் மாற்றம் செய்யும் என்பதோடு தானாகவே அழிந்துபோகக் கூடியது) திராவிட மாயையில் மீண்டும் தமிழர்களை வீழ்த்தி, எழுந்துவரும் தமிழினவுணர்வு என்றுமே மேலிடாதவாறு செய்யக்கூடிய பேராபத்து இருப்பதால், இன்னும் இரண்டு ஆட்சிகளுக்கு அவர்கள் ஆட்சிக்கட்டிலில் ஏறாமல் பார்த்துக்கொண்டால், தமிழினவுணர்வு அரசியலைத் தன்னும் முன்னெடுக்கும் கட்சிகளே தமிழ்நாட்டின் மாநில அரச அதிகாரக் கட்டிலில் வருங்காலங்களில் ஏறுவார்கள். அதனால், தி.மு.க இனை ஆட்சிக்கு வராமல் செய்வதற்கு சீமான் அவர்கள் தலைமை தாங்கும் “நாம் தமிழர்” கட்சியின் தேர்தல் அரசியல் பயன்படுகிறது என்பதைத் தாண்டி சீமானின் அரசியலால் இனிச் சொல்லுமளவுக்கு எந்தப் பயனும் விளையாது எனக் கூற முடியும்.

அத்துடன், தமிழ்நாட்டுக்கு ஓரளவு மாநில அரச உரிமைகள் இருந்தாலும், கட்சி வேறுபாடின்றி சட்டமன்றத்தில் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டாலும் ஆளுநரின் கையெழுத்திடாமல் எந்தவொரு சட்டசபைத் தீர்மானமும் சட்டமாகாது. தேர்தல் அரசியலில் அள்ளி வழங்கும் வாக்குறுதிகளான அதைத் தடுப்பேன்… இதைத் தடுப்பேன்.. எல்லாம் ஆளுநரின் கையெழுத்தைத் தாண்டி நடக்காதவையே. ஆளுநர் கையெழுத்திடாமல் குடியரசுத் தலைவரிடம் அனுப்பிவைத்து விட்டால் அதன் நிலை குறித்துக் கேள்வி கேட்கும் அதிகாரம் கூட மாநில அரசுகளிடம் இல்லை. அதுக்கு மேல் இந்திய நடுவண் அரசுடன் மோதினால், ஆளுநர் ஆட்சியைக் கலைத்துவிடுவார். எனவே, தமிழுணர்வு அரசியல் செய்யும் கட்சிகள் தமிழ்நாட்டில் ஆட்சிக்கு வந்தாலும் தமிழர்தேசம் மீதான இந்தியத்தின் வன்வளைப்பை எதுவும் செய்துவிட முடியாது.

எனவே, 100% உள்ளத்தூய்மையுடன் தமிழினவுணர்வுக் கட்சி தமிழ்நாட்டில் ஆட்சிக்கு வந்தால், 1976 இல் ஈழத்தமிழர் அரசியலில் நடந்த வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் வரை தமிழ்நாட்டு மக்களை அழைத்துச் சென்று தமிழ்த்தேசிய அரசியலை, தேர்தல் அரசியலுக்கு வெளியே செய்யும் அரசியலுக்கான அறைகூவல் வரையே செல்லலாம். அப்படிச் செய்தால் தான், தமிழ்நாடு தேச விடுதலை என்பது வெகுமக்களிடம் எடுபடும் அரசியலாக இருக்கும். ஆனால், அப்படியொரு நிலைக்குச் செல்லக்கூடியவாறு நாம் தமிழர் கட்சி ஆளுமைமிக்க கட்சியாக இல்லை என்பதே உண்மை. நிலைமை அப்படியிருக்க, தேர்தலில் வாக்குப் பொறுக்குவதையே தமிழ்த்தேசிய அரசியல் எனக் கொச்சைப்படுத்துவதை ஏற்க முடியாது. அப்படிக் கொச்சைப்படுத்தாமல், தமிழ்த்தேசியம் நோக்கிய அரசியலை மடைமாற்றாமல், தமிழினவுணர்வைத் தேர்தல் அரசியலில் நாம் தமிழர் கட்சி முன்னெடுப்பதில் தமிழ்த்தேசியர்களுக்கு எந்தச் சிக்கலும் இல்லை. இது குறித்து சீமான் அவர்கள் எச்சரிக்கையுடன் நடந்துகொள்ள வேண்டும். சீமானின் நாம் தமிழர் கட்சிக்கு ஒப்பாக அரசியல் செய்யப்போவதாக சிலாகித்துக்கொள்ளும் அகில இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரசினர் தமிழின, மொழி உணர்வைக் கூட முன்னெடுக்க முடியாத வாக்குப் பொறுக்கும் அரசியல் சாக்கடைகள் என்பதை நாம் இங்கு சுட்ட வேண்டும்.

இறுதியாக,

தேர்தல் அரசியலில் வாயடித்து வாக்கு வாங்குவோர் செய்யக்கூடிய ஆகப் பெரிய அரசியல் தமிழினவுணர்வு அரசியலே. அந்த அரசியல் தமிழ்த்தேசிய உணர்வைக் காயடிக்காத, மடைமாற்றாத வரைக்கும் தமிழ்த்தேசிய அரசியலுக்கு எந்தச் சிக்கலும் இல்லை என்பதுடன் ஓரளவு வலுச் சேர்க்கவும் கூடியது.

தமிழர் தேசங்களை விடுதலையடையச் செய்யும் தமிழ்த்தேசிய அரசியல் என்பது இன்னமும் முன்னெடுக்கப்படாமல் வெற்றிடமாகவே உள்ளது. அறிவுத்தளத்தில் அதைப் பேசுவோரும் செயல் முனைப்பில் இல்லை. எனில், தமிழ்த்தேசிய அரசியலை ஈழத்திலும், தமிழ்நாட்டிலும் முன்னெடுப்பது எப்போது?

-முத்துச்செழியன்-

2020-09-12

http://www.kaakam.com/?p=1814

வரலாற்று அனுபவங்களும் பாடம் கற்றுக்கொள்ளலும்

5 days 23 hours ago
வரலாற்று அனுபவங்களும் பாடம் கற்றுக்கொள்ளலும்

ரொபட் அன்டனி 

புதிய அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்தின் போது பாராளுமன்றத்தின் சகல கட்சிகளுடனும் பேச்சுவார்த்தை நடத்தப்படும்: அமைச்சரவை பேச்சாளர் 

புதிய அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்தின் போது பாராளுமன்றத்தில் அங்கம் வகிக்கின்ற சகல கட்சிகளும் தமது யோசனைகளை சமர்ப்பிக்க முடியும்: வெளிவிவகார அமைச்சர் தினேஷ் குணவர்த்தன 

பாராளுமன்றத்தில் அங்கம் வகிக்கும்  சகலஉறுப்பினர்களும்  புதிய அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்திற்கு ஒத்துழைப்பு வழங்கவேண்டும்: பிரதமர் மஹிந்த ராஜபக்ஷ 

மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை பலத்தைப் பெற்று ஆட்சிக்கு வந்திருக்கின்ற ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுன அரசாங்கம் விரைவில் புதிய அரசியலமைப்பை கொண்டுவரவுள்ளதாக உத்தியோகபூர்வமாக அறிவித்திருக்கின்றது.  அவ்வாறு அறிவித்துள்ளது மட்டுமன்றி புதிய அரசியலமைப்பை தயாரிப்பதற்காகவும்  அதன் உருவாக்க செயற்பாடுகளை முன்னெடுப்பதற்காகவும்   9 பேர் கொண்ட நிபுணத்துவ குழுவையும் அரசாங்கம் நியமித்திருக்கிறது. 
 

spacer.png
குறித்த 9 பேர் கொண்ட நிபுணத்துவ குழுவில் 2 சிறுபான்மை நிபுணத்துவ உறுப்பினர்களும் இடம்பெற்றுள்ளமை இங்கு சுட்டிக்காட்டத்தக்கது. எனினும் மலையக சமூகத்தை பிரதிநித்துவ படுத்தும் நிபுணத்துவ பிரதிநிதி ஒருவரும் இந்த குழுவில் உள்வாங்கப்பட வேண்டும் என்று மலையக தமிழ் அரசியல் கட்சிகளின் பிரதிநிதிகள் வலியுறுத்தியுள்ளனர்.  

தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணியின்  தலைவர் மனோ கணேசன்  இதனை பல தடவைகள் வலியுறுத்திவிட்டார்.  எப்படியிருப்பினும் தற்போது நிபுணத்துவ குழு நியமிக்கப்பட்டுள்ள நிலையில் விரைவில் அந்த குழுவானது புதிய அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் பணிகளை கட்டமைத்து அந்த செயற்பாடுகளை ஆரம்பிக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. 

தேர்தல் காலத்தில் புதிய அரசியல் அமைப்பை உருவாக்குவதற்கு தமக்கு மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை பலத்தை வழங்குமாறு ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுன நாட்டு மக்களிடம் கோரிக்கை விடுத்திருந்தது. அதற்கமைய மக்கள் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை பலத்துடன் அரசாங்கத்தை அமோக  வெற்றிபெற செய்திருக்கின்றனர். அந்த வகையில் தற்போது அரசாங்கம் புதிய அரசியலமைப்பை உருவாக்குவதற்கு நடவடிக்கை எடுத்திருக்கிறது. இவ்வாறு புதிய அரசியலமைப்பை உருவாக்குவதற்கு பாராளுமன்றத்தில் அங்கம் வகிக்கும் சகல தரப்பினரும் தமக்கு ஆதரவு வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும் பொது ஜன பெரமுன அரசாங்கம் விடுத்திருக்கிறது.   பிரதமர் மஹிந்த ராஜபக்ஷ  இந்த கோரிக்கையை பகிரங்கமாக அறிவித்திருந்தார். 

இந்நிலையில் புதிய அரசியலமைப்பை உருவாக்க போகின்ற அரசாங்கம் வரலாற்றில் முன்னைய அரசாங்கங்கள்  விடுத்த தவறுகளையும் வரலாற்றில் இலங்கை அடைந்த அனுபவங்களையும் கருத்திற்கொண்டு அந்த அனுபவங்களிலிருந்து பாடங்களை கற்று புதிய அரசியல் அமைப்பை உருவாக்க வேண்டிய தேவை காணப்படுகிறது. 

அதாவது பல்லின மக்கள் பல் மத பல்மொழி பல் கலாசார மக்கள் வாழ்கின்ற இந்த நாட்டில் நாட்டின் எதிர்காலத்தை தீர்மானிக்க கூடிய புதிய அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் போது சகல தரப்புக்களினதும் பங்களிப்பும் ஈடுபாடும் பெற்றுக் கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பது மிகவும் முக்கியமானதொரு விடயமாகும். 

அதனடிப்படையில் சகல தரப்பு மக்களினதும் சகல தரப்பு சமூகங்களினதும் யோசனைகளையும் அவர்களது பங்களிப்புகளையும் அவர்களது ஈடுபாட்டையும் பெற்றுக்கொண்டு புதிய அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் பணிகளில் அரசாங்கம் ஈடுபட வேண்டியது மிகவும் அவசியமாகும்.  

அரசியலமைப்பை உருவாக்குவதில் கடந்தகால வரலாறு என்பது மிகவும் கசப்பானதாகவே காணப்படுகிறது. கடநத காலங்களில் அரசியல் அமைப்புக்களை  உருவாக்கும் போது சகல தரப்பினதும் கருத்துக்கள் கடந்த காலங்களில் உள்வாங்கப்பட்டனவா என்பது கேள்விக்குறியாகும். அந்த விடயத்தில் திருப்தியடையாத ஒரு நிலைமையே காணப்படுகின்றது.  

 விசேடமாக தமிழ் பேசும் மக்களின் யோசனைகள் கருத்துக்கள் உள்வாங்கப்பட்டனவா? அல்லது தமிழ் பேசும் மக்களின்  மக்களின் பங்களிப்பு   அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்தில் கடந்த காலங்களில் பெறப்பட்டனவா என்று கேள்வி எழுப்பப்பட்டால் அதற்கு முழுமையான பதில் வழங்க முடியாது. 

மூன்று அரசியலமைப்புக்கள் 
சோல்பரி யாப்பு கொண்டுவரப்பட்ட போதும் அதில் தமிழ் பேசும் மக்களின் பங்களிப்பு பெறப்படவில்லை என்ற ஒரு குற்றச்சாட்டு காணப்படுகிறது. 

அதைப்போன்று 1972 ஆம் ஆண்டு சிறிமா அம்மையார் தலைமையில் முதலாவது குடியரசு யாப்பு கொண்டுவரப்பட்ட போது கூட தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாசைகள் உள்வாங்கப்படவில்லை என்றும் அந்த அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்தில் தமிழ்பேசும் மக்களின் பங்களிப்பு பெறப்படவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் வெகுவாகவே காணப்படுகிறது.  அதாவது ஆரம்பத்தில் பங்களிப்பு  பெறப்படும் சூழல் காணப்பட்டாலும் பின்னர் அது சாத்தியமடையவில்லை. 

அதேபோன்று 1978 ஆம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட இரண்டாவது குடியரசு அரசியலமைப்பிலும் தமிழ் பேசும் மக்களின் அரசியல் அபிலாசைகள் உள்வாங்கப்படவில்லை.      முக்கியமாக 1978 ஆம் ஆண்டு இரண்டாவது குடியரசு அரசியலமைப்பு உருவாக்க  செயல்பாட்டில் ஆரம்பத்தில் தமிழ் பேசும் மக்களின் பிரதிநிதிகள் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் பங்கேற்ற போதிலும் கூட ஒரு கட்டத்தின் பின்னர் அவர்களின் பங்களிப்பு பெறப்படவில்லை. 

அதன்படி பார்க்கும்போது இதற்கு முன்னர் இந்த நாட்டில் உருவாக்கப்பட்ட மூன்று அரசியலமைப்புகளிலும் முக்கியமாக இரண்டு  குடியரசு அரசியலமைப்புகளிலும் தமிழ் பேசும் மக்களின் யோசனைகள் பங்களிப்புகள் அவர்களின் கருத்துக்கள் அவர்களின் அபிலாசைகள் உள்வாங்கப்படவில்லை என்பது தெளிவாக தெரிகின்றது. இது வரலாற்றில் காணப்படுகின்ற ஒரு மிக முக்கியமான அப் பதிவாக இருக்கிறது. 

நல்லாட்சியில் நடந்தது என்ன? 
எனினும் கடந்த நல்லாட்சி அரசாங்கத்தில் புதிய அரசியல் அமைப்பை உருவாக்குவதற்கு முன்னெடுக்கப்பட்ட முயற்சிகளின் போது தமிழ் பேசும் மக்களின் பங்களிப்புகள் யோசனைகள் உள்வாங்கப்பட்ட ஒரு செயல்முறை காணப்பட்டது. கடந்த நல்லாட்சி அரசாங்கத்தில் புதிய அரசியல் அமைப்பை உருவாக்குவதற்காக பாராளுமன்றம் அரசியல் நிர்ணய சபையாக மாற்றப்பட்டு அதற்கு பல்வேறு குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டு அரசியலமைப்பு உருவாக்க வேலைத்திட்டங்கள்  எடுக்கப்பட்டன. விசேடமாக பிரதான வழிநடத்தல் குழு நிறுவப்பட்டிருந்ததுடன் அதன் கீழ் பல்வேறு உப நிறைவேற்றுக் குழுக் கள் நிறுவப்பட்டன.  

அதுமட்டுமன்றி   நிபுணர் குழு மக்கள் கருத்தறியும் குழு என  மிகப்பெரிய பரந்துபட்ட  ஒரு செயற்பாடு நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் புதிய அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்டது.  இந்த செயற்பாடுகளில் நாட்டின் தமிழ் பேசும் மக்களின் பிரதிநிதிகளும் பங்கேற்றதுடன் அவர்களது பங்களிப்பும் அதில் உள்வாங்கப்பட்டது. 

முக்கியமாக பிரதான வழிநடத்தல் குழுவில் தமிழ் பேசும் பிரதிநிதிகளிடம் இடம்பெற்றிருந்ததுடன் தமது கருத்துக்களையும் யோசனைகளையும்  முன்வைத்திருந்தனர்.   அது கடந்தகால   அரசியலமைப்பு உருவாக்கங்களை விடவும்  வித்தியாசமான முறையில் முன்னெடுக்கப்பட்ட செயற்பாடாக அமைந்தது.  

ஆனால் 2018 ஆம் ஆண்டளவில் நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் புதிய அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் பணிகள் ஸ்தம்பிதமடைந்தன.   அத்துடன் அந்த செயற்பாடுகள் முடங்கின.  எனினும் இறுதி வரை அதாவது புதிய அரசியலமைப்பு உருவாக்கம் செயற்பாடுகள் ஸ்தம்பிதம் அடையும் வரை தமிழ் பேசும் மக்களின் பங்களிப்பு ஈடுபாடு அதில் மிக பரந்துபட்ட ரீதியில் காணப்பட்டன என்பதே யதார்த்தமாகும். 

தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பானது நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் பிரதான எதிர்க்கட்சியாக இருந்த நிலையில் பல்வேறு விட்டுக்கொடுப்புகளைக் கொடுத்து அந்த அரசியலமைப்பு உருவாக்க செயற்பாட்டில் தன்னை ஈடுபடுத்தி இருந்தது. அதாவது விட்டுக்கொடுப்புகளை செய்தாவது தமிழ்பேசும் மக்களின் பிரச்சினைக்கு ஒரு அரசியல் தீர்வுத் திட்டத்தை  புதிய  அரசியலமைப்பில் உள்ளடக்க வேண்டும் என்றதொரு எண்ணத்தில் கூட்டமைப்பு அப்போது செயற்பட்டிருந்தது. ஆனால் அந்த விட்டுக்கொடுப்பு தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்புக்கு கடந்த தேர்தலில் பாரிய பின்னடைவை சந்திப்பதற்கு ஒரு காரணமாகவும் அமைந்தது என்பதும் தற்போது அரசியல் ஆய்வாளர்களால் சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றது விடயமாகும்.   எவ்வாறெனினும் கடந்தகால வரலாறுகளுடன் ஒப்பிடுகையில்    நல்லாட்சியின் அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்தில் தமிழ் பேசும் மக்களின் பங்களிப்பு வெகுவாக இருந்தது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும். ஆனால்  அந்த  முயற்சியை  நிறைவேற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை.  

புதிய அரசாங்கத்தின் முயற்சி 
இந்த சூழலில் தற்போது புதிய அரசாங்கமானது நாட்டுக்கு புதிய அரசியலமைப்பை கொண்டு வருவதற்கும் அதனை உருவாக்குவதற்கும் நடவடிக்கை எடுத்திருக்கிறது. அதன்படி சுமார் இரண்டு வருட காலத்தில் புதிய அரசியலமைப்பை பாராளுமன்றத்துக்கு கொண்டு வந்து நிறைவேற்ற நடவடிக்கை எடுப்பதாக அரசாங்கம் அறிவித்திருக்கிறது. 

இந்நிலையில் புதிய அரசியலமைப்பை உருவாக்கவுள்ள அரசாங்கமானது சகல மக்களினதும் கருத்துக்களையும் ஆலோசனைகளையும் பங்களிப்பையும் பெற்றுக்கொண்டு இதனை உருவாக்க வேண்டும். எந்த ஒரு காரணத்துக்காகவும் இந்த அரசியலமைப்பு உருவாக்க செயற்பாடுகள் ஒருதலைப்பட்சமாக முன்னெடுக்கப்பட கூடாது. முக்கியமாக இந்த நாட்டின் தமிழ் பேசும் மக்கள் கடந்த 70 வருட காலமாக தமக்கான  அரசியல் அபிலாசைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்கான ஒரு  தீர்வு திட்டத்தை கோரி நிற்கின்றனர். எனவே  அரசியல்  தீர்வுத் திட்டத்தை உள்ளடக்கும் வகையில் புதிய அரசியலமைப்பை உருவாக்குவது இந்த நாட்டின் எதிர்காலத்திற்கு சிறப்பானதாக அமையும் என்பது பல்வேறு தரப்பினராலும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. 

புதிய அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்தின் போது பாராளுமன்றத்தின் சகல கட்சிகளுடனும் பேச்சுவார்த்தை நடத்தப்படும் என்று அமைச்சரவைப் பேச்சாளர் அமைச்சர் கெஹெலிய ரம்புக்வெல்ல அறிவித்திருக்கிறார். அதேபோன்று இதுதொடர்பில் கருத்து வெளியிட்டுள்ள வெளிவிவகார அமைச்சர் தினேஷ் குணவர்தன புதிய அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்தின் போது பாராளுமன்றத்தில் அங்கம் வகிக்கின்ற சகல கட்சிகளும் தமது யோசனைகளை சமர்ப்பிக்க முடியும் என்று அறிவித்திருக்கிறார். மேலும்  பாராளுமன்றத்தில் அங்கம் வகிக்கும் சகல கட்சிகளும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும்  புதிய அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்திற்கு ஒத்துழைப்பு வழங்கவேண்டும் என்று பிரதமர் மஹிந்த ராஜபக்சவும் அண்மையில் கோரிக்கை விடுத்திருந்தார். 

அதன் அடிப்படையில் தற்போது புதிய அரசியலமைப்புக்கான நடவடிக்கைகளை எடுக்கவுள்ள அரசாங்கம் சகல தரப்பினரதும் யோசனைகளை உள்வாங்கி பரந்துபட்ட  ரீதியில் அதனை  தயாரிப்பதற்கு நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். அரசியலமைப்பு என்பது இந்த நாட்டை வலுப்படுத்துவதாகவும் நாட்டின் எதிர்காலத்தை தீர்மானிப்பதாக நாட்டின் எதிர்கால செயற்பாடுகளில் தாக்கம் செலுத்துவதாகவும் இருக்கப்போகின்றது. 

அவ்வாறு நாட்டின் எதிர்கால செயற்பாடுகளில் தாக்கம் செலுத்த போகின்ற நாட்டின் எதிர்காலத்தையே தீர்மானிக்கப் போகின்ற  அரசியலமைப்பு உருவாக்கமானது ஒரு தரப்பினரால் மட்டும் முன்னெடுக்கப்பட கூடாது. அந்த உருவாக்க செயற்பாடுகளில்  சகல இன மக்களும் சகல தரப்பு மக்களும் சகல சமூகங்களும் கூட்டாக பங்கெடுக்க வேண்டும். 

பல்வேறு யோசனைகளையும் கருத்திற்கொண்டு ஒரு பொதுவான இணக்கப்பாட்டின் அடிப்படையில் சகல தரப்புக்களினதும்  உரிமைகளை  உறுதிப்படுத்தும் வகையில் புதிய அரசியலமைப்பை தயாரிப்பதற்கு அரசாங்கம் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். இந்த விடயத்தில் கடந்தகாலத்தில் விடப்பட்ட தவறுகளிலிருந்து பாடங்களை கற்று மற்றும்  அனுபவங்களிலிருந்து படிப்பினைகளை கற்று அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைகளை சகல தரப்பினரும் ஒன்றிணைந்து முன்னெடுப்பது மிக அவசியமாகின்றது. வரலாற்றில் விடப்பட்ட தவறுகளை மீண்டும் விட்டு விடக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும். 

பன்முகத்தன்மையே வெற்றி 
இலங்கை என்பது பல்லின பல மத பல்கலாசார பழ்மொழி ஆகிய அம்சங்களை கொண்ட ஒரு பன்முகத்தன்மை கொண்ட நாடாகும். எனவே உருவாக்கப்பட போகின்ற அரசியல் அமைப்பும் இந்த பன்முகத்தன்மையை பலப்படுத்துவதாக அமைய வேண்டும். பன்முகத் தன்மையின் ஊடாகவே ஒரு பலமான நாட்டை கட்டியெழுப்ப முடியும். அவ்வாறு। பன்முகத்தன்மை ஊடாக கட்டி எழுப்பப்பட்ட நாடுகள் இன்று வெற்றி நடை போட்டுக் கொண்டிருப்பதை உலகத்தில் நாம் சாதாரணமாக பார்க்கிறோம்.   

எனவே அதுபோன்றதொரு பன்முகத் தன்மையை கட்டியெழுப்புகின்ற நாட்டை உருவாக்கும் நோக்கிலேயே புதிய அரசியலமைப்பு தயாரிக்கப்பட வேண்டும். அரசாங்கத்திற்கு மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை பலம் இருக்கின்றது. எனினும் புதிய அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்தின் போது உயர்நீதிமன்றத்தின் தீர்மானத்துக்கு அமைய   சர்வஜன வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட வேண்டிய சூழல் ஏற்படலாம். அவ்வாறெனின்  ஒரு சரியான ஒரு திட்டத்தை முன்னெடுத்து அதன் ஊடாக புதிய அரசியல் அமைப்பை உருவாக்கி அதனை மக்கள் முன் கொண்டு செல்ல வேண்டும். 

கூட்டு  முயற்சி  
முக்கியமாக  புதிய அரசியலமைப்பில் சகல இன மக்களினதும் உரிமைகளும் அவர்களின் அரசியல் அபிலாசைகள் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும். முக்கியமாக வடக்கு கிழக்கு தமிழ் பேசும் மக்களின் அரசியல் அபிலாசைகள் இதில் கவனத்திற் கொள்ளப்பட வேண்டும். நீண்டகாலமாக இழுத்தடிக்கப்பட்டு கொண்டிருக்கும் இந்த  தமிழ் பேசும் மக்களின் தேசியப் பிரச்சினைக்கு ஒரு தீர்வுத் திட்டத்தை காண்பதற்கு புதிய அரசியலமைப்பின் ஊடாக முயற்சிக்கப்பட வேண்டும். 

வடக்கு கிழக்கு தமிழ் பேசும் மக்களைப் பொறுத்த வரையில் அவர்களுக்கு  அரசியல் மற்றும் பொருளாதார பிரச்சனை என இரண்டு வகையான பிரச்சினைகள் காணப்படுகின்றமை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். 

பொருளாதார பிரச்சினைகளை தீர்த்து அபிவிருத்தியை ஒரு பக்கத்தில் முன்னெடுத்து மறுபக்கத்தில் புதிய அரசியலமைப்பின் ஊடாக அந்த மக்களின் அரசியல் தீர்வு பிரச்சனைக்கும் ஒரு நிரந்தர தீர்வைக் காண்பதற்கு சகலரும் முயற்சிக்க வேண்டும்.    இது ஒரு கூட்டு முயற்சியாக இடம்பெறவேண்டியது  அவசியமாகும்.  
 

 

https://www.virakesari.lk/article/89753

பாராளுமன்ற உறுப்பினராகியுள்ள பிள்ளையான் பிணையில் வெளிவருவது சாத்தியமா?

5 days 23 hours ago
பாராளுமன்ற உறுப்பினராகியுள்ள பிள்ளையான் பிணையில் வெளிவருவது சாத்தியமா?
BharatiSeptember 12, 2020
  • இரா.துரைரத்தினம்

முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஜோசப் பரராசசிங்கம் கொலைவழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்டு பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் கீழ் விளக்க மறியலில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் பிள்ளையான் என அழைக்கப்படும் ரி.எம்.வி.பி கட்சி தலைவர் எஸ். சந்திரகாந்தன் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக தெரிவு செய்யப்பட்டதும் அவர் பிணையில் விடுதலை செய்யப்படுவார் என்ற எதிர்பார்ப்பு அவரின் கட்சி சார்ந்தவர்களிடம் காணப்பட்டது.

spacer.png

 

ஆனால் பயங்கரவாத தடைச்சட்டம் பற்றி அறிந்தவர்கள் அந்த நம்பிக்கையை கொண்டிருக்க மாட்டார்கள்.

 

ஏனெனில் பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்படுபவர்களுக்கு பிணை வழங்க முடியாது என அச்சட்டத்தில் தெளிவாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

தகவல் கொடுக்க தவறினார் என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டு பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்பட்டு தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த மலையக மக்கள் முன்னணி தலைவர் சந்திரசேகரன் 1994ஆம் ஆண்டு பொதுத்தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற போது அவர் விடுதலை செய்யப்பட்டதை இங்கு சுட்டிக்காட்டி அப்படியானால் பிள்ளையான் ஏன் விடுதலை செய்யப்படவில்லை என யாரும் கேள்வி எழுப்பலாம்.

 

தேர்தல் பிரசார காலத்திலும், தேர்தல் முடிவு அறிவிக்கப்பட்ட பின்னரும் பிள்ளையான் விடுதலை செய்யப்படுவார் அல்லது பிணையில் விடுவிக்கப்படுவார் என்ற நம்பிக்கை மட்டக்களப்பு மக்கள் பலரிடம் காணப்பட்டது.

 

1994ஆம் ஆண்டு 112ஆசனங்களை பெற்ற சந்திரிக்கா பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான பொதுஜன ஐக்கிய முன்னணி ஆட்சி அமைப்பதற்கு ஒரு ஆசனம் தேவைப்பட்ட நிலையில் மலையக மக்கள் முன்னணி தலைவர் சந்திரசேகரன் அந்த அரசுக்கான ஆதரவை வழங்கியிருந்தார்.

விடுதலைப்புலிகளின் தற்கொலைதாரி என சந்தேகிக்கப்பட்ட வரதன் என்பவரின் நடமாட்டம் தெரிந்தும் தகவல் கொடுக்க தவறினார் என பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் 5ஆம் பிரிவின் கீழ் சந்திரசேகரன் கைது செய்யப்பட்டு பாதுகாப்பு செயலாளரின் தடுப்பு காவல் உத்தரவில் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தார். சிறையில் இருந்தவாறே தேர்தலில் போட்டியிட்டு சந்திரசேகரன் வெற்றி பெற்றார்.

 

சந்திரசேகரன் கைது செய்யப்பட்டு தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தாரே ஒழிய அவர் மீது நீதிமன்றில் வழக்கு தாக்கல் செய்யப்படவில்லை. நீதிமன்றில் வழக்கு தாக்கல் செய்யப்படாத நிலையில் அவர் மீதான குற்றத்தை விலக்கி சட்டமா அதிபர் திணைக்களம் அவரை விடுதலை செய்தது.

ஆனால் ஜோசப் பரராசசிங்கம் கொலை வழக்கில் பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் கைது செய்யப்பட்ட பிள்ளையான் மீது வழக்கு தாக்கல் செய்யப்பட்டு மாவட்ட நீதிமன்ற விசாரணை நிறைவடைந்து மேல் நீதிமன்றில் வழக்கு நடைபெற்று வருகிறது.

 

கடந்த பொதுத்தேர்தலில் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் பிள்ளையான் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக தெரிவு செய்யப்பட்ட நிலையில் நாடாளுமன்றத்தின் முதல் அமர்வில் நீதிமன்ற அனுமதியுடன் கலந்து கொண்ட அவர் அங்கு உரையாற்றுகையில் கடந்த நல்லாட்சி அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவளித்த தமிழ் பிரதிநிதிகளின் கதைகளுக்காக என்னை சிறைப்படுத்தி உள்ளார்கள். கடந்த ஐந்து வருடங்களாக நான் சிறையில் உள்ளேன். என்னை விடுதலை செய்ய சபாநாயகர் உதவ வேண்டும் என வேண்டுகோள் விடுத்தார்.

தமது தலைவர் சிறையில் இருப்பதற்கு தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பினர் தான் காரணம் என அவரின் கட்சியை சார்ந்தவர்கள் தேர்தல் காலத்தில் குற்றம் சாட்டியிருந்தனர்.

 

அரசியல் பழிவாங்கலாக தமது தலைவர் பிள்ளையான் விளக்கமறியலில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்ற ரி.எம்.வி.பி கட்சியினரின் குற்றச்சாட்டில் நியாயம் இருக்கிறதா என பார்ப்பதற்கு முதல் இக்கொலை பற்றி விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என உள்நாட்டிலும் சர்வதேச மட்டத்திலும் முன்னெடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகள் பற்றி பார்ப்பது பொருத்தமாக இருக்கும்.

ஜோசப் பரராசசிங்கம் அவர்களின் கொலை வழக்கு பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் கீழ் விசாரணை செய்யப்படுவதற்கான காரணம் என்ன என்பது பற்றியும் பார்க்க வேண்டும்.

பிள்ளையான் கைது செய்யப்பட்டு 5 ஆண்டுகளாக ஏன் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்ற ஆதங்கம் அவரின் கட்சியை சார்ந்தவர்களிடம் உண்டு. சாதாரண சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்பட்டிருந்தால் குறிப்பிட்ட காலத்தில் பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டிருப்பார்.

 

ஆனால் ஜோசப் பரராசசிங்கம் அவர்களின் கொலை வழக்கு பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் கீழ் பதிவு செய்யப்பட்டிருப்பதால் பிணை வழங்குவதற்கு சட்டத்தில் இடமில்லை.

ஜோசப் பரராசசிங்கம் அவர்களின் வழக்கு சாதாரண சட்டத்தின் கீழ் பதிவு செய்யப்படாது பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் கீழ் தாக்கல் செய்யப்பட்டதேன் என்ற கேள்வி சிலருக்கு எழலாம்.

அதற்கு விடை காணவேண்டும் எனெனில் ஜோசப் பரராசசிங்கம் அவர்களின் கொலை நடந்த சூழல், அதன் பின் நடத்தப்பட்ட விசாரணைக்குழுக்களின் பரிந்துரைகளை பார்ப்பது அவசியமாகும்.

ஜோசப் பரராசசிங்கம் அவர்கள் 2005ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 25ஆம் திகதி மட்டக்களப்பு புனித மரியாள் தேவாலயத்தில் நற்கருணை ஆராதனையின் போது சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார். அச்சம்பவத்தில் அவரின் மனைவி சுகுணம் ஜோசப், உட்பட அருட்சகோதரிகள் பொதுமக்கள் என எட்டுப்பேர் படுகாயமடைந்தனர்.

இக்கொலை சம்பவம் தொடர்பாக 10வருடங்களின் பின்னர் 2015ஆம் ஆண்டு ஒக்டோபர் 10ஆம் திகதி ரி.எம்.வி.பி கட்சியை சேர்ந்த முன்னாள் மாகாணசபை உறுப்பினர் பிரதீப் மாஸ்ரர் என்று அழைக்கப்படும் எட்வின் சில்வா கிருஷ்ணானந்தராசா, கஜன் மாமா என அழைக்கப்படும் ரங்கநாயகம் கனகநாயகம் ஆகியோர் பயங்கரவாத தடுப்பு குற்றப்புலானய்வு பிரிவினரால் கைது செய்யப்பட்டனர். அடுத்த நாள் 11ஆம் திகதி பிள்ளையான் என்று அழைக்கப்படும் எஸ்.சந்திரகாந்தன் கைது செய்யப்பட்டார்.

ஜோசப் பரராசசிங்கம் கொலை, திருகோணமலை ஐந்து மாணவர்களின் கொலை, மூதூரில் 17 தொண்டுநிறுவன பணியாளர்கள் படுகொலை உட்பட 2005ஆம் ஆண்டுக்கு பின்னர் இடம்பெற்ற மனித உரிமை மீறல்கள் தொடர்பாக விசாரணை நடத்தி குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமை ஆணையாளர் உட்பட சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புக்கள் கோரிக்கை விடுத்து வந்தன.

இதனை தொடர்ந்து ஜனாதிபதி மகிந்த ராசபக்ச உடலகம தலைமையிலான விசாரணை ஆணைக்குழு ஒன்றை 2006ஆம் ஆண்டு இறுதிப்பகுதியில் நியமித்தார்.

2005 மற்றும் 2006ஆம் ஆண்டுகளில் இடம்பெற்ற 16 சம்பவங்கள் தொடர்பாக விசாரணை நடத்தி அறிக்கை சமர்ப்பிக்குமாறு இந்த ஆணைக்குழுவுக்கு பணிக்கப்பட்டிருந்தது.

அந்த ஆணைக்குழு விசாரணை நடத்துவதற்காக அடையாளப்படுத்தப்பட்ட 16 படுகொலை சம்பவங்கள் இவைதான்.

1. முன்னாள் வெளிவிவகார அமைச்சர் லட்சுமன் கதிர்காமர் படுகொலை.

2. மூதூரில் அக்சன் பாம் பணியாளர்கள் 17பேரின் படுகொலை.

3. மூதூர் வெலிக்கந்தைப்பகுதியில் 2006ஆம் ஆண்டு ஓகஸ்ட் மாதத்தில் முஸ்லீம்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டமை.

4. ஜோசப் பரராசசிங்கம் படுகொலை ( 25 டிசம்பர் 2005 )

5. திருகோணமலை நகரில் ஐந்து மாணவர்கள் படுகொலை ( 02.ஜனவரி 2006 )

6. இலங்கை சமாதான செயலகத்தின் பிரதிபணிப்பாளர் நாயகம் கேதீஸ் லோகநாதன் படுகொலை ( 12 ஓகஸ்ட் 2006 )

7. செஞ்சோலை 51 மாணவிகள் படுகொலை ( ஆகஸ்ட் 2006 )

8. அல்லைப்பிட்டி தேவாலய பங்குத்தந்தை நிஹால் ஜிம் பிரவுண் கடத்தப்பட்டு காணாமல் போன சம்பவம் ( 28 ஒகஸ்ட் 2006 )

9. பேசாலை கடற்கரையில் 5 மீனவர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்ட சம்பவம் ( 17 யூன் 2006 )

10. ஊர்காவற்துறை பொலிஸ் பிரிவில் 17 பொதுமக்கள் கொலை செய்யப்பட்ட சம்பவம் ( ( 13 மே 2006 )

11. பொத்துவில் பொலிஸ் பிரிவில் 10 முஸ்லீம்கள் கொலை செய்யப்பட்ட சம்பவம் ( 17 செப்டம்பர் 2006 )

12. கெப்பிட்டிகொலவ பகுதியில் 68 பேர் கொலை செய்யப்பட்ட சம்பவம் ( 15 யூன் 2006 )

13. அவிசாவளையில் தலையில்லாத 5 உடல்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட சம்பவம் ( 29 ஏப்ரல் 2006 )

14. வெலிக்கந்தையில் 13 பேர் படுகொலை செய்யப்பட்ட சம்பவம் ( 29 மே 2005 )

15. சிகிரியா பகுதியில் 98 படையினர் கொல்லப்பட்ட சம்பவம் ( 16 ஒக்டோபர் 2006 )

16. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் நடராசா ரவிராஜ் படுகொலை செய்யப்பட்ட சம்பவம் ( 10 நவம்பர் 2006 )

விசாரணை நடத்திய உடலகம விசாரணை ஆணைக்குழு இந்த 16 சம்பவங்களில் ஜோசப் பரராசசிங்கம், திருகோணமலை 5 மாணவர்கள் படுகொலை ரவிராஜ் படுகொலை உட்பட 7 படுகொலை சம்பவங்களை மட்டுமே விசாரணை நடத்தியிருந்தது. ஏனைய சம்பவங்கள் பற்றி சாட்சியமளிக்க யாரும் முன்வரவில்லை என்றும் அச்சம்பவங்கள் பற்றிய விபரங்களை சேகரிக்க முடியவில்லை என்றும் உடலகம ஆணைக்குழு அறிக்கையில் தெரிவித்திருந்தது.

உடலகம விசாரணை ஆணைக்குழு மே 2009ல் இறுதி அறிக்கையை ஜனாதிபதியிடம் சமர்ப்பித்திருந்தது. இந்த இறுதி அறிக்கையில் ஜோசப் பரராசசிங்கம் அவர்களின் படுகொலை சம்பவம் பயங்கரவாத செயல் என குறிப்பிட்டிருந்தது. தேவாலயம் ஒன்றில் பொதுமக்கள் கூடியிருந்த வேளையில் நடத்தப்பட்ட தாக்குதல் பயங்கரவாத செயல் என்றும் அருட்சகோதரி உட்பட 8 பொதுமக்கள் இதில் காயமடைந்திருந்தனர் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

இதன் பின்னர் யுத்தம் முடிவடைந்த பின்னர் கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் நல்லிணக்க ஆணைக்குழு ஒன்றை ஜனாதிபதி 2010ஆம் ஆண்டு நியமித்தார்.

2002ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் 2009 மே வரையான காலப்பகுதியில் நடந்த சம்பவங்கள் பற்றி இந்த ஆணைக்குழு விசாரணைகளை நடத்தியது. இந்த ஆணைக்குழு 2011 நவம்பர் 15ஆம் திகதி தனது இறுதி அறிக்கையை ஜனாதிபதியிடம் கையளித்தது. இந்த அறிக்கையிலும் தேவாலயம் ஒன்றில் வைத்து நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஜோசப் பரராசசிங்கம் படுகொலை செய்யப்பட்ட சம்பவம் பற்றி நீதி விசாரணை நடத்தப்பட்டு குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

கொழும்பில் உள்ள அமெரிக்க தூதரகம் வொஷிங்டனுக்கு அனுப்பி வைத்த தகவலில் ஜோசப் பரராசசிங்கம் அவர்களை கருணா பிள்ளையான் குழுவே படுகொலை செய்ததாக தெரிவித்திருந்தது. இதனை விக்கிலீங்ஸ் வெளியிட்டிருந்தது. இதனை கொழும்பு ரெலிகிறாப் இணையத்தளமும் 2013 செப்டம்பர் 13ஆம் திகதி பிரசுரித்திருந்தது.

2014 மார்ச் மாதம் நடைபெற்ற ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமை பேரவையில் நிறைவேற்றப்பட்ட இலங்கை தொடர்பான 25ஃ1 தீர்மானத்திற்கு அமைவாக இலங்கையில் நடந்த படுகொலைகள் மனித உரிமை மீறல்கள் ஆட்கடத்தல்கள் தொடர்பாக விசாரிப்பதற்காக ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமை ஆணையாளர் நவநீதம் பிள்ளை அவர்கள் மூவர் அடங்கிய நிபுணர் குழு ஒன்றை நியமித்தார்.

முன்னாள் பின்லாந்து ஜனாதிபதி மார்ட்டி அஷ்டிசாரி, நியுசிலாந்து முன்னாள் மேல் நீதிமன்ற நீதிபதி டாம் சில்வியா, முன்னாள் பாகிஸ்தான் மனித உரிமை ஆணைக்குழு தலைவர் அஷ்மா யஹான்கிர் ஆகியோர் அடங்கிய குழு விசாரணை நடத்தி 260 பக்கங்களை கொண்ட அறிக்கையை ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமை ஆணையாளரிடம் கையளித்திருந்தது. இந்த அறிக்கையை 2015 செப்டம்பர் 16ஆம் திகதி ஜெனிவா மனித உரிமை பேரவையில் பத்திரிகையாளர் முன்னிலையில் ஆணையாளர் வெளியிட்டு வைத்தார். இந்த அறிக்கையிலும் ஜோசப் பரராசசிங்கம் படுகொலை மற்றும் ரி.எம்.வி.பி என அழைக்கப்படும் பிள்ளையான் குழு மேற்கொண்ட படுகொலைகள் பற்றி விபரிக்கப்பட்டுள்ளது.

2015 செப்டம்பர் மாதத்தில் நடந்த ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமை பேரவையின் 30ஆவது கூட்டத்தொடரில் ஜோசப் பரராசசிங்கம் படுகொலை, திருகோணமலை 5 மாணவர்கள் படுகொலை உட்பட 5 படுகொலை சம்பவங்கள் பற்றி நீதி விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என அமெரிக்கா தலைமையிலான நாடுகள் வலியுறுத்தியிருந்தன. இதற்கு பதிலளித்த இலங்கை வெளிவிவகார அமைச்சர் இந்த 5 சம்பங்கள் பற்றி விசாரணை முன்னெடுக்கப்படும் என்று உறுதியளித்திருந்தார்.

ஜோசப் பரராசசிங்கம் அவர்களின் கொலை தொடர்பாக விசாரணை நடத்துமாறு ஜனாதிபதி ஆணைக்குழுக்கள் பரிந்துரைத்தது மட்டுமன்றி ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமை ஆணையம், உட்பட சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புக்களும், சர்வதேச இராஜதந்திரிகளும் தொடர்ச்சியாக சிறிலங்கா அரசாங்கத்திற்கு அழுத்தம் கொடுத்து வந்த நிலையிலேயே 10 வருடங்கள் கடந்த நிலையில் 2015ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் பயங்கரவாத தடுப்பு குற்றப்புலானய்வு பிரிவினர் விசாரணைகளை துரிதப்படுத்தி பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் கீழ் சந்தேக நபர்களை கைது செய்து நீதிமன்றில் வழக்கு தாக்கல் செய்தனர்.

கிரிமினல் குற்ற வழக்கு ஒன்று சாதாரண சட்டத்தின் கீழ் நீதிமன்றில் விசாரிக்கப்படும் போது சம்பவத்தை நிரூபிக்க கூடிய சாட்சிகள், மற்றும் கிரிமினல் குற்றம் நடந்ததற்கான சான்றுப்பொருட்கள் என்பன நீதிமன்றில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

ஆனால் பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் கீழ் சந்தேக நபர்கள் உதவி பொலிஸ் அத்தியட்கருக்கு மேற்பட்ட தரத்தில் உள்ளவருக்கு வழங்கும் குற்ற ஒப்புதல் வாக்கு மூலமே வழக்கின் பிரதான சான்று பொருள். குற்ற ஒப்புதல் வாக்கு மூலத்தை பெற்ற அதிகாரியே பிரதான சாட்சி. ஜோசப் பரராசசிங்கம் கொலை வழக்கில் மரணவிசாரணை நடத்திய நீதிபதியும் ஒரு சாட்சியாகும். சந்தேக நபர்களின் குற்ற ஒப்புதல் வாக்கு மூலம் இவர் முன்னிலையில் பதியப்பட்டது. கொலைக்கு பயன்படுத்திய ஆயுதங்கள் மற்றும் தடயப்பொருட்கள் எதனையும் நீதிமன்றில் சமர்ப்பிக்க வேண்டியதில்லை. கண்கண்ட சாட்சிகள் கூட அவசியமில்லை. சந்தேக நபர்களின் குற்ற ஒப்புதல் வாக்கு மூலமே போதுமானது. ஜோசப் பரராசசிங்கம் கொலை வழக்கில் சந்தேக நபர் ஒருவர் சாட்சியாக மாறியிருக்கிறார் என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்பட்டு மேல் நீதிமன்றில் வழக்கு நிலுவையில் உள்ள நிலையில் பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் கீழ் வழக்கு தொடரப்பட்டிருக்கும் ஒருவருக்கு பிணை வழங்குவதற்கு சட்டத்தில் இடமில்லை என பயங்கரவாத தடைச்சட்ட வழக்குகளில் ஆஜராகி வரும் சட்டத்தரணிகள் தெரிவிக்கின்றனர்.

பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்பட்டு தடுத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் பிள்ளையான் பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டால் பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்பட்டிருக்கும் அத்தனை கைதிகளுக்கும் பிணை வழங்க வேண்டிய நிலை ஏற்படும்.

நீதிமன்ற தீர்ப்பு ஒன்றை அல்லது நீதிமன்ற உத்தரவை முன் உதாரணமாக ஏனைய வழக்குகளிலும் சமர்ப்பிக்க முடியும். பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் கீழ் விளக்கமறியலில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒருவருக்கு பிணை வழங்கப்பட்டால் 10 அல்லது 20 வருடங்களாக விளக்கமறியலில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் விளக்கமறியல் கைதிகளையும் பிணையில் விடுவிக்குமாறு அத்தீர்ப்பை முன் உதாரணமாக கொண்டு நீதிமன்றில் பிணை மனுவை முன் வைக்க முடியும்.

பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் கீழ் விளக்கமறியலில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் தமிழ் கைதிகள் அனைவருக்கும் பிணை வழங்க வேண்டிய நெருக்கடிக்குள் சிக்கி கொள்ள அரசாங்கம் ஒரு போதும் விரும்பாது.

 

 

http://thinakkural.lk/article/67852

Checked
Fri, 09/18/2020 - 09:38
அரசியல் அலசல் Latest Topics
Subscribe to அரசியல் அலசல் feed