அரசியல் அலசல்

விக்கினேஸ்வரனை மீளவும் கூட்டமைப்புடன் இணைக்கும் முயற்சிகள் வெற்றியளிக்குமா?

11 hours 24 minutes ago

விக்கினேஸ்வரன் தலைமையில் ஒருமாற்றுத் தலைமையை உருவாக்குவதற்கான கலந்துரையாடல்கள் இடம்பெற்றுவருகின்றன. இவ்வாறான கலந்துரையாடல்கள் கடந்த ஒரு வருடமாகவே இடம்பெற்றுவருகின்றது ஆனாலும், இன்னும் ஒரு உறுதியான முடிவு எட்டப்படவில்லை. இதற்கிடையில் விக்கினேஸ்வரனை மீளவும் கூட்டமைப்புடன் இணைப்பதற்கான முயற்சிகளிலும் சிலர் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். குறிப்பாக கோட்டபாய ராஜபக்ச வெற்றிபெற்றிருக்கின்ற சூழலிலும், அடுத்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் ராஜபக்சேக்களின் கட்சியான சிறிலங்காபொதுஜனபெரமுரன அதி கூடிய ஆசனங்களைபெற்று, ஆட்சியமைக்கக்கூடியநிலைமை காணப்படுவதாலும், யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள சில சிவில் சமூக பிரமுகர்கள், இவ்வாறான முயற்சிகளில் ஈடுபட்டு வருவதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இதில் ஈடுபடும் சிலர் ஏற்கனவே தமிழ் மக்கள் பேரவையின் சுயாதீனக் குழுவில் இடம்பெற்ற பிரமுகர்களாவர்.

அண்மையில் இலங்கை தமிழரசுகட்சியின் தீர்மானிக்கும் தலைவரான, எம்.ஏ.சுமந்திரன், அனைவரையும் கூட்டமைப்புடன் வந்து இணையுமாறு அழைப்பு விடுத்திருந்தார். மாற்று அணிஎன்று ஒன்றை உருவாக்கக் கூடாது என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார். சுமந்திரனின் அரசியல் கபடம் விளங்குகிறது. சுமந்திரன் சமீபநாட்களாக அதாவது கோட்டபாயவின் வெற்றிக்கு பின்னராக, நாங்கள் மகிந்ததரப்பை மூன்றில் இரண்டு ஆசனங்களை எடுக்கவிடக் கூடாது. எனவே நாங்கள் 20 ஆசனங்களை வெற்றி பெற்றால்தான்; அதனை எங்களால் தடுக்கமுடியும், என்றவாறு கூறிவருகிறார். உண்மையில் இது ஒரு சிறு பிள்ளைத்தனமான கதை. ஏனெனில் மகிந்த தரப்பு மூன்றில் இரண்டு எடுப்பதும் எக்காமல் விடுவதும் சிங்களவர்களின் கையில்தான் இருக்கின்றது. இதற்கும் தமிழ் மக்களுக்கும் ஒரு சம்பந்தமும் இல்லை. ஒருவேளை கூட்டமைப்பு 20 ஆசனங்களை பெற்றால் கூட, அது மகிந்ததரப்பை எந்த வகையிலும் பாதிக்கப் போவதில்லை.

இது தொடர்பில் கூட்டமைப்பின் பங்காளிக் கட்சிகளின் தலைவர்கள் மத்திலேயே ஒரு சந்தேகம் நிலவுகின்றது. உண்மையிலேயே சுமந்திரன் கோட்டபாய தரப்பு மூன்றில் இரண்டை பெறுவதற்காகத்தான் இவ்வாறு கூறிகின்றாரா? ஏனெனில் இவ்வாறு ஒரு தமிழர் கூறும் போது அதனால் சிங்கள தேசியவாதிகள் அதிருப்தியடைவர். நீங்கள் யார்,மூன்றில் இரண்டை தீர்மானிக்க, இதோ நாங்கள் கொடுக்கின்றோம் என்று சிங்களமக்கள் சிந்தித்துவிட்டால், கோட்டா மூன்றில் இரண்டை இலகுவாகப் பெற்றுவிடுவார். ஒருவேளை இதற்காகத்தான் சுமந்திரன் இதுபற்றி பேசுகின்றாரா? இந்த சந்தேகத்தையும் நாம் இலகுவாக நிராகரித்துவிட முடியாதுதான்.

இவ்வாறானதொரு பின்புலத்தில்தான் கூட்டமைப்புக்கு மாற்றான தலைமையாக கருதப்படும் விக்கினேஸ்வரனை, மீளவும் கூட்டமைப்புடன் அதாவது சமபந்தன் – சுமந்திரன் தரப்புடன் இணைப்பதன் ஊடாக அதிக ஆசனங்களை பெறலாம் என்றவாறான ஒருகருத்தை சிலர் விதைக்க முற்படுகின்றனர். அவர்கள் எண்ணுவதுபோல் ஒருவேளை அவ்வாறு அனைவரும் ஓரணியில் நின்றால் அதிக ஆசனங்களை பெறக்கூடியதாக இருக்கும் ஆனால், அதுயாருக்கான ஆசனங்களாக இருக்கும் என்பதுதான் இங்கு கேட்கவேண்டிய கேள்வி.

நிச்சயமாக தற்போது வீழ்ந்து கிடக்கும் தமிழரசுகட்சி மீளவும் அதிக ஆசனங்களை பெற்றுக்கொண்டு தாங்களே பிரதானகட்சி, தாங்கள் கூறுவதையே அனைவரும் கேட்கவேண்டும் என்று கூறும். இதற்கான ஒரு தந்திரோபாயமாகவே சுமந்திரன் தற்போது ஒற்றுமைபற்றி பேசுகின்றார். உண்மையில் விக்கினேஸ்வரனை கூட்டமைப்புடன் இணைக்கும் முயற்சியானது உண்மையில் விக்கினேஸ்வரனை தோற்கடிப்பதற்கான முயற்சிதான். சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரனை ஒரு சவாலாக சுமந்திரன் தரப்பு நோக்கவில்லை. ஆனால் விக்கினேஸ்வரன் அப்படியல்ல. இன்றைய நிலையில் விக்கினேஸ்வரன் நாடாளுமன்றம் செல்வாராக இருந்தால், அது சுமந்திரனுக்கு பெரும் சவாலாக அமையும்.

ஏனெனில் விக்கினேஸ்வரனா அல்லது, சுமந்திரனா என்று வந்தால் விக்கினேஸ்வரன்தான், முன்னுக்குத் தெரிவார். அவரை நோக்கியே அனைவரது பார்வையும் திரும்பும். இதன் காரணமாக, எப்பாடுபட்டேனும் விக்கினேஸ்வரன் நாடாளுமன்றம் வந்துவிடக்கூடாது என்பதில்தான், சுமந்திரனும் தமிழரசுகட்சியும் கண்ணும் கருத்துமாக இருக்கின்றது ஆனாலும் அதனை தடுக்கும் உபாயமற்றிருக்கிறது. இவ்வாறானதொரு சூழலில்தான் ராஜபக்சேக்கள் மீளவும் ஆட்சியை கைப்பற்றியிருக்கின்ற நிலையில், இதனை ஒரு சாட்டாக வைத்துக் கொண்டு, அனைவரும் ஓரணியில் நிற்கவேண்டிய காலத்தில் நாங்கள் தனித்தனியாக நிற்கக்கூடாது, என்றவாறான கருத்தை மக்கள் மத்தியில் விதைக்க சுமந்திரன் முற்படுகின்றார். அதற்கு செயல்வடிவம் கொடுக்கவே சில புத்திஜீவிகளும் இப்போது முயற்சித்து வருகின்றனர். இவ்வாறான முயற்சிகளில் ஈடுபடும் ஒருஅரசியல் ஆய்வாளருக்கு தேசியபட்டியல் ஆசனம் ஒன்றை தருவதாக சுமந்திரன் கூறியிருப்பதாகவும் ஒருதகவல் யாழில் உலவுகிறது.

விக்கினேஸ்வரன் இந்த முயற்சிக்கு ஒத்துழைப்பு வழங்கமாட்டார் என்றே அவருக்கு நெருக்கமானவர்கள் கூறுகின்றனர். ஏனெனில் விக்கி தெரிந்தே நச்சுவட்டமொன்றிக்குள் செல்லமாட்டார் என்றே அவர்கள் கூறுகின்றனர். ஏனெனில் விக்கினேஸ்வரனுக்கு எதிரான அனைத்து விடயங்களையும் திரைமறைவில் இருந்து மேற்கொண்டவர் சுமந்திரன் என்பது விக்கினேஸ்வரன் அறியாத ஒன்றல்ல, எனவே அவ்வாறான ஒருவரை நம்பி விக்கினேஸ்வரன் ஒருபோதும் செல்ல வாய்ப்பில்லை என்றே கூறப்படுகின்றது. அதனையும் மீறி விக்கினேஸ்வரன், கூட்டமைப்புக்குள் செல்வரானால், அவர் நிச்சயம் அவருக்கு அவமானகரமான தோல்வியையே பரிசளிக்கும்.

உண்மையில் சுமந்திரன் எத்தகையதொரு நிகழ்சி நிரலில் பணியாற்றுகின்றார் என்பதை எவராலுமே விளங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. ஏனெனில் நேற்றுவரை ரணிலின் செல்லப்பிள்ளையாக இருந்த சுமந்திரன், இப்போது வடக்கு ஆளுனராக மூத்த ஊடகவியலாளர் வித்தியாதரனை நியமிக்குமாறு மகிந்த ராஜபக்சவிற்கு சிபார்சு செய்திருப்பதாக கொழும்பு தகவல்கள் கூறுகின்றன. எந்த அடிப்படையில் மகிந்த ராஜபக்சவிடம் கூட்டமைப்பு உதவி கோருகின்றது? ஆனாலும், இது தொடர்பில் கூட்டமைப்பின் பங்காளிக் கட்சிகள் எதனையும் அறிந்திருக்கவில்லை ஆனால் கூட்டமைப்பின் நிலைப்பாடாகவே சுமந்திரன் இதனை மகிந்தவிடம் கூறியிருக்கின்றாராம்.

அதேவேளை இந்த முறை நாடாளுமன்ற தேர்தலில் சம்பந்தன் மற்றும் மாவைசேனாதிக்கு ஆசனங்களை வழங்காமல் விடுவோம் -அவர்களுக்கு வயது கூடிவிட்டது இனி எதற்கு அவர்களுக்கு பதவி-என்று சுமந்திரன், கிளிநொச்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சிறிதரனிடம் கூறியிருக்கிறார். இதனை அறிந்த மாவை, தற்போது கடும் அதிருப்தியில் இருக்கிறாராம். இவ்வாறு தங்களுக்குள் இருக்கின்றவர்களையே எப்படி களற்றிவிடலாம் என்று எண்ணுபவர்கள் எவ்வாறு விக்கினேஸ்வரனையும் சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரனையும் அரவணைப்பார்கள்? எவ்வாறு அவர்களின் வெற்றியை அனுமதிப்பார்கள்?

எனவே விக்கினேஸ்வரனை, மீண்டும் கூட்டமைப்புக்குள் கொண்டுசெல்ல முற்படுவர்களின் இலக்கு மிகவும் தெளிவானது. அதாவது, விக்கினேஸ்வரன் தலைமையில் மேற்கொள்ளப்பட்டுவரும் மாற்றுத் தலைமைக்கான முயற்சிகளை தடுத்து அதனை இல்லாமலாக்குவது. அதேவேளை விக்கினேஸ்வரனை தேர்தலில் தோற்கடிப்பதன் ஊடாக, அவரை அரசியல் அரங்கிலிருந்து முற்றிலுமாக வெளியேற்றுவது.

இதற்காகவே அவரை கூட்டமைப்புக்குள் கொண்டு செல்ல எத்தணிக்கின்றனர். விக்கினேஸ்வரன் கூட்டமைப்புக்குள் செல்லும் போதே, அவர் இதுவரை கூட்டமைப்பு தொடர்பில் முன்வைத்துவந்த விமர்சனங்கள் அனைத்தும் தவறானவைஎன்றே மக்கள் புரிந்துகொள்வர். விக்கினேஸ்வரன் பதவிக்காகத்தான் இதுவரை பேசிவந்திருக்கின்றார். இவரும் பத்தோடு பதினொன்றுதான் என்றே புரிந்துகொள்ளப்படுவார். இது விக்கினேஸ்வரன் என்னும் தனிமனிதரையும் பெருமளவிற்கு பாதிக்கும்.

ஒருவேளை உண்மையிலேயே அனைவரும் ஓரணியில் நிற்கவேண்டிய இக்கட்டானதொரு நிலைமை ஏற்படுமாக இருந்தால், கூட்டமைப்புக்குள் கொள்கை சார்ந்தும் கட்டமைப்பு சார்ந்தும் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்திய பின்னர்தான் அதுபற்றி சிந்திக்கவேண்டும். கூட்டமைப்புக்குள் தமிழரசுகட்சியின் ஆதிக்கம் இருக்கும்வரையில் அது எப்போதுமே சாத்தியமான ஒன்றல்ல. இந்த நிலைமை கூட்டமைப்புக்குள் இருக்கின்றபோது, கூட்டமைப்புடன் இணைவது என்பது விக்கினேஸ்வரனின் அரசியல் தற்கொலையாகவே முடியும். அரசியல் தற்கொலை ஒன்றில் ஈடுபடும் எண்ணம் விக்கினேஸ்வரனுக்கு இருக்காது என்றே நம்பப்படுகிறது.

-கரிகாலன் 

http://thamilkural.net/?p=12561

தமிழ் மக்களின் விடுதலையும் ஏமாற்று தலைமைகளும்

2 days 16 hours ago
தமிழ் மக்களின் விடுதலையும் ஏமாற்று தலைமைகளும்

image_de6fc89d96.jpg

 

ஒருவாறு ஜனாதிபதித் தேர்தல் முடிந்துவிட்டது. அதன் சலசலப்பு அடங்கும் முன், அடுத்த தேர்தல் எம்முன் வந்து நிற்கிறது.   

வழமைபோல, இம்முறையும் தமிழர் உரிமை, தேசியம், தமிழர் தாயகம், சுயநிர்ணயம் என்று ‘பட்டங்கட்டி’ ஆட, வழமைபோலவே எமது அரசியல் தலைமைகள் தயாராகின்றன.   

சொன்ன பொய்க் கதைகளைத் திருப்பிச் சொல்ல இயலாது. எனவே, புதிய பொய்களைச் சொல்ல வேண்டும்; அல்லது, பழைய பொய்களுக்குத் தூசி தட்டி, வண்ணம் பூசி, புதுவடிவில் கொடுக்க வேண்டும்.   

நம்முன் உள்ள கேள்வி யாதெனில், இன்னும் ஒரு முறை ஏமாறுவதற்கு, நாங்கள் தயாரா என்பதுதான்.   

இன்னுமொருமுறை மட்டுமன்றி, என்றென்றைக்கும் ஏமாற்றுவதற்கு ‘அவர்கள்’ தயாராகவே இருக்கிறார்கள்; அதில், ஐயப்பட ஒன்றுமில்லை.   

அடுத்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலிலும், தமிழரைத் திசை மாற்றுவதற்கான புதிய பொய் ஒன்று, தயாராகவே இருக்கிறது. அது தேர்தல் அறிவிக்க முன்னரே, சொல்லப்பட்டு விட்டது. இனிவரும் காலங்களில், அதைச்சுற்றிப் பரிவட்டம் கட்டி, ஊடகங்கள் ஆடும்.   

அந்தப் பொய் யாதெனில், எதிர்வரும் ஜனாதிபதித் தேர்தலில், அரசாங்கம் 2/3 பெரும்பான்மை பலத்தைப் பெறுவதைத் தடுப்பதற்கு, தமிழ் மக்கள் ஒட்டுமொத்தமாகத் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு வாக்களித்து, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு உறுப்பினர்களைப் பெருமளவில் நாடாளுமன்றம் அனுப்ப வேண்டும் என்பதுதான் அந்தப் பொய் ஆகும்.   

இந்தப் பொய்யை, உண்மை போல் அரங்கேற்ற, தமிழ்த் தேசியம், தாயகம், சுயநிர்ணயம் போன்றன, மெதுமெதுவாய் ஊட்டி வளர்க்கப்படும். இவ்வாறு, மக்களின் உணர்வுகளைத் தூண்டி, அடுத்த தேர்தலிலும் மக்களை உசுப்பிவிட, தமிழ் அரசியல்வாதிகள் எல்லோரும் தயாராகவே இருக்கிறார்கள்.   

தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்கான போராட்டம், சுயாதீனமானதாகவும் அயல்நாடுகளின் தலையீட்டை நிராகரிப்பதாகவும் சிங்களப் பேரினவாதத்தை எதிர்க்கும் அதேசமயம், சிங்கள மக்களுடன் நட்புறவுடையதாகவும் அமைவது, சிங்கள முற்போக்குச் சக்திகளின் கரத்தை வலுப்படுத்தும் கைங்கரியங்களாக அமையும் என்பதில் ஐயமில்லை.   

தமிழ் மக்களது விடுதலைப் போராட்டத்தை, வெறும் பயங்கரவாதமாகவும் அரசாங்கத்தைக் கவிழ்க்கும் சதியாகவும் அரசாங்கம் சித்திரித்து வருகிறது.   

இதைப் பொய்ப்பிப்பதற்கான முயற்சிகள், அரசாங்கத்தின் பலமான பிரசார இயக்கத்துக்கு எதிராகவே மேற்கொள்ளப்படல் அவசியம். இறுதியில், சிங்கள முற்போக்குச் சக்திகள், இன்றைய இடையூகளை மீறி, வெற்றி பெறுவது உறுதி.   

அவர்களிடமிருந்து, தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக் கொள்வதன் மூலம், தமிழ் மக்களது விடுதலை இயக்கம், தன்னையும் சிங்கள முற்போக்கு சக்திகளையும் பலவீனப்படுத்திக்கொள்ளும் என்பதை, நாம் நினைவில் கொள்ளல் முக்கியமானது.   

தமிழ் மக்களது விடுதலைப் போராட்டத்தை ஆதரிப்பது, இலங்கையின் ஒவ்வொரு புரட்சிவாதியினதும் முற் போக்குவாதியினதும் தேசபக்தனினதும் கடமை.   

ஆனால், விடுதலை என்பது, ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவிலேயே இருக்க முடியும் என்று வரையறைப்படுத்தி, அதற்குப் புறம்பானவற்றை எதிர்ப்பதும் தீர்வுகளை முன்வைப்போரை எதிரிகளாகக் காட்டுவதும் இன விடுதலைக்கும் விடுதலைப் போராட்டத்துக்கும் விரோதமான காரியங்களே ஆகும்.  

தமிழ் மக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தின் இலக்கு, முழு இலங்கையினதும் தேசிய இனப்பிரச்சினையை மேலும் சிக்கலாக்குவதோ, இலங்கையின் தேசிய சுயநிர்ணயத்தைப் பறிகொடுப்பதோ அல்ல!   

ஆயினும், இந்த அபாயங்கள் இன்று அதிகரித்துள்ளன. எனவே, நாம் தேடும் தீர்வு, நீண்ட காலத் தீர்வாயினும், குறுகிய காலத் தீர்வாயினும் இவற்றைக் கணிப்பில் எடுப்பது அவசியம்.   

நம் தேசிய இனப்பிரச்சினைக்கு, முன் வைக்கப்படும் குறுகிய காலத் தீர்வும் நீண்டகாலத் தீர்வும் சில அடிப்படை நெறிகளால் ஆளப்படுவன. 

இந்த நெறிகள், அவற்றை முன்வைப்போரின் வர்க்கப் பார்வைகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.   
நாம் முன்வைக்கும் தீர்வு, பரந்துபட்ட வெகு ஜனங்களது நலன்களையும் உலகில் ஒடுக்கப்பட்ட சகல மக்களது போராட்ட நலன்களையும் சார்ந்ததும் தேசிய மட்டத்திலும் சர்வதேச மட்டத்திலும் இனம், மதம், மொழி, சாதி, பிரதேசம் போன்று எந்த அடிப்படையிலும் ஒடுக்குமுறையை இல்லாது ஒழிப்பதற்குத் தன் பங்களிப்பைத் தருவதுமாகும்.  

நமது விடுதலைப் போராட்டத்தை, இலங்கையின் பிற ஒடுக்கப்பட்ட மக்களது போராட்டத்துடன் மட்டுமன்றி, உலகில் ஒடுக்கப்பட்ட சகல மக்களினதும் போராட்டங்களுடன் இணைத்து நோக்கும் பார்வை மூலமே, முழுமையானதும் நிலைக்கக் கூடியதுமான விடுதலையை வென்றெடுக்க முடியும்.  

தேர்தலை நோக்கிய குறுகிய பார்வைகளும் இனஉணர்வைப் பற்றிய மேன்மைகளும் தமிழரின் இருப்பையும் எதிர்காலத்தையும் கேள்விகளையுமே எழுப்புகின்றன.   

ஏமாற்றுத் தலைமைகள் பற்றி, அவதானமாயிருப்பது அவசியம்.   

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/தமிழ்-மக்களின்-விடுதலையும்-ஏமாற்று-தலைமைகளும்/91-242071

நேட்டோவின் 70 ஆண்டுகள்: குருதி தோய்ந்த வரலாறு

2 days 16 hours ago
நேட்டோவின் 70 ஆண்டுகள்: குருதி தோய்ந்த வரலாறு

தெ. ஞாலசீர்த்தி மீநிலங்கோ   / 2019 டிசெம்பர் 05

உலக வரலாற்றின் பாதையில், சில அமைப்புகள், குறித்த காலத்தின் தேவைகருதி உருவாக்கப்படுபவை. அவை, காலம் கடந்து நிலைக்கும் போது, அதன் தேவையும் காலப் பொருத்தமும் தொடர்ச்சியாகக் கேள்விக்குட்படும்.   

இவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களில், தமது தேவைகளை நிறைவேற்றும் பொருட்டு, சில தவறுகளை அவ்வமைப்புகள் செய்யத் தூண்டப்படுகின்றன. அத்தவறுகள் சிறுதவறுகள் அல்ல; பெருந்தவறுகள் என்ற உண்மையை, அவை உணரத் தொடங்கும் போது, காலம் கடந்திருக்கும்.   

உலகில் இயங்குகின்ற இராணுவக் கூட்டமைப்புகளில் மிகவும் பலமானதும் பழைமையானதுமான இராணுவக் கூட்டு, ‘நேட்டோ’ ஆகும். ‘வட அத்திலாந்திக் ஒப்பந்த அமைப்பு’ எனப்படும் இவ்வமைப்பு உருவாக்கப்பட்டு, 70 ஆண்டுகள் நிறைவடைகின்றன.   

இந்நிலையில், இவ்வமைப்பை இயக்கிய பிரதான நாடுகள், இவ்வமைப்பின் தேவை குறித்துக் கேள்வி எழுப்பியுள்ளன. இது இவ்வமைப்பின் எதிர்காலம் குறித்த, பல்வேறு வினாக்களை எழுப்பியுள்ளது. இது பல செய்திகளைக் கூறுகிறது.   

கெடுபிடிப்போரின் முடிவின் பின்னரான, உலக ஒழுங்கு மாறியுள்ளது. புதிய சக்திகள் முனைப்புப் பெற்றுள்ளன. மேற்குலக நாடுகளைப் பொருளாதார நெருக்கடி சிந்திக்க வைத்துள்ளது. இராணுவக் கூட்டின் தேவைகள், கேள்விக்கு உள்ளாகின்றன. கூட்டில் உள்ள நாடுகளை விட, இல்லாத நாடுகளின் உறவு, சில நாடுகளுக்கு முதன்மையாகின்றது.   

நேட்டோவின் வரலாறு  

இரண்டாம் உலகப் போரின் முடிவையடுத்து, 1947ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் நான்காம் திகதி பிரித்தானியாவுக்கும் பிரான்ஸுக்கும் இடையில், டென்கேர்க் உடன்படிக்கை (Treaty of Dunkirk) கைச்சாத்திடப்பட்டது. இது ஜேர்மனி, சோவியத் ஒன்றியம் ஆகிய நாடுகள் தாக்குதல் தொடுத்தால், ஒரு நாடு மற்ற நாட்டுக்கு இராணுவ ரீதியாக உதவுவதை அடிப்படையாகக் கொண்டது.  

1948ஆம் ஆண்டு, இவ்வுடன்படிக்கை ‘பெனலூக்ஸ்’ (Benelux) நாடுகளையும் (பெல்ஜியம், நெதர்லாந்து, லக்ஸ்சம்பேர்க்) உள்ளடக்கியது. இவ்வுடன்படிக்கை எட்டப்பட்ட இரண்டாவது ஆண்டு நிறைவில், மேலும் ஏழு நாடுகள் (அமெரிக்கா, கனடா, போர்த்துகல், இத்தாலி, நோர்வே, டென்மார்க், ஐஸ்லாந்து) இதில் இணைக்கப்பட்டன.   

கொரிய யுத்தத்தின் நிறைவில், இராணுவக் கூட்டின் தேவையும் முக்கியத்துவமும் மேற்குலக நாடுகளால் உணரப்பட்டன. இதன் அடிப்படையிலேயே மேற்சொன்ன 12 நாடுகளையும் உறுப்பு நாடுகளாகக் கொண்டு, சோவியத் எதிர்ப்பைப் பிரதானமாகக் கொண்டு, நேட்டோ என்ற அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது.  

image_15ce12519c.jpg

 1952ஆம் ஆண்டு, கிறீஸும் 1954ஆம் ஆண்டு துருக்கியும் இதற்குள் இணைக்கப்பட்டன. 1955ஆம் ஆண்டு, மேற்கு ஜேர்மனியும் இணைந்தது. இந்த 15 நாடுகளுடனேயே நேட்டோ இயங்கி வந்தது.  

ஆனால், ஸ்பெயினின் சர்வாதிகார ஆட்சி, இந்நாடுகளின் ஆசியுடன் இயங்கி வந்த போதிலும், ஸ்பெயின் இதற்குள்  உள்ளடக்கப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பிரான்கோவின் சர்வாதிகார ஆட்சியின் முடிவின் பின்னரே, 1982இல் ஸ்பெயின் இணைக்கப்பட்டது.   

சோவியத் எதிர்ப்பையும் சோவியத் சார்பு நாடுகளை அச்சுறுத்துவதையும் நோக்காகக் கொண்டிருந்த நேட்டோவுக்கு எதிராக, ஓர் அமைப்பின் தேவை உணரப்பட்டது.   

இதன் விளைவால், சோவியத் ஒன்றியத்தின் தலைமையில் ஏழு நாடுகள் இணைந்து, ‘நட்புறவு பாதுகாப்பு உடன்படிக்கை’ ஒன்றை எட்டினார்கள். இவ்வுடன்படிக்கை, போலந்தின் வார்சோ நகரில் கைச்சாத்திடப்பட்டது. இதனால் இது, ‘வார்சோ உடன்படிக்கை’ (Warsaw Pact) எனப்பட்டது. இதில், சோவியத் ஒன்றியம், அல்பேனியா, பல்கேரியா, செக்கோஸ்லவாக்கியா, கிழக்கு ஜேர்மனி, ஹங்கேரி, போலந்து, ரோமேனியா ஆகிய நாடுகள் அங்கத்துவம் வகித்தன.   

கெடுபிடிப்போர் காலப்பகுதியில், நேட்டோ எதிர் வார்சோ என்பதே, எந்தவோர் இராணுவ நடவடிக்கையினதும் அடிப்படையாக இருந்தது. இரு தரப்புகளும் ஏட்டிக்குப் போட்டியாக, இராணுவ பலத்தை அதிகரித்து வந்தன.   

இருந்தபோதிலும், இரண்டு தரப்புகளும் எந்தச் சந்தர்ப்பத்திலும் நேரடியாக மோதிக் கொள்ளவில்லை. இது கெடுபிடிப்போர் காலத்தை, பாரிய உயிர்ச்சேதங்கள் இல்லாமல் காத்தது.   

சோவியத் ஒன்றியத்தின் முடிவும் பெர்லின் சுவரின் தகர்ப்பும் கெடுபிடிப்போரை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தன. இது வார்சோ அமைப்பின் முடிவாகியது. இதைத் தொடர்ந்த பத்தாண்டுகள், நேட்டோ அமைப்பின் வரலாற்றில் முக்கியமான காலப்பகுதியாகும்.   

நேட்டோ: அடாவடித்தனத்தின் சுயரூபம்   

கெடுபிடிப் போருக்குப் பிந்தைய உலக ஒழுங்கில், நேட்டோ தனிக்காட்டு ராஜாவானது. இதன் விளைவால், உலக நாடுகளின் உள்நாட்டு விடயங்களில் தலையிடத் தொடங்கியது. இதை இன்னொரு வகையில் சொல்வதானால், கேள்விகேட்க யாருமற்ற நிலையில், அடாவடியில் இறங்கியது நேட்டோ.   

அவ்வகையில், நெருக்கடியில் இருந்த யுகோஸ்லாவியாவில் முதலில் தலையிட்டது. அவ்வகையில், பொஸ்னியா, ஹெட்சிகவானாவில் தலையிட்டு, நேரடியாக இராணுவத் தாக்குதல்களையும் விமானக் குண்டு வீச்சுகளையும் மேற்கொண்டது. இதன் தொடர்ச்சியாக, கொசோவோவில் தலையிட்டது. இவ்விரு தலையீடுகளும் யுகோஸ்லாவியாவை ஐந்து நாடுகளாகப் பிரித்தன.  

இவ்வாறு பிரிக்கப்பட்ட நாடுகளும் முன்னாள் வார்சோ கூட்டில் இருந்த நாடுகளும் ஒவ்வொன்றாக நேட்டோவில் இணைக்கப்பட்டன. இப்போது எல்லாமாக 29 நாடுகள் நேட்டோவில் அங்கத்துவம் வகிக்கின்றன.   

21ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இருந்து, அமெரிக்காவின் விருப்பத்துக்குரிய அடியாளாக நேட்டோ மாறியது. ஆப்கானிஸ்தானின் மீதான நேட்டோவின் படையெடுப்பு, ஈராக் மீதான முற்றுகை, லிபியா மீதான போர் ஆகியன நேட்டோவின் செயல்களைக் கேள்விக்கு உட்படுத்தின.   
உறுப்பு நாடுகளின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட அமைப்பானது, உலகின் பிற பகுதிகளில் போர்களில் ஈடுபடத் தொடங்கியது. இது அமைப்பின் நோக்கங்களைக் கேள்விக்கு உட்படுத்தியது.

அதேவேளை, அமெரிக்கா உட்பட்ட சில நாடுகளின் தனிப்பட்ட தேவைகளுக்காக, நேட்டோ  தன்னிச்சையாகக் கடமையாற்றுகிறதா என்ற வினாவையும் தொடுத்தது. கெடுபிடிப் போருக்குப் பிந்தைய 30 ஆண்டுகளில், நேட்டோ அமைப்பானது நோக்கங்களில் இருந்து விலகி, உலகில் மிகப்பெரிய ஆக்கிரமிப்புக் கூட்டணியாகத் தன்னை வளர்த்துக் கொண்டது.   

இது, பல உறுப்பு நாடுகளிடையே கேள்விகளை எழுப்பியது. ஒரு சில நாடுகளின் விருப்பத்துக்கு ஏற்ற வகையில், அமைப்பு செயற்படுவதைக் கண்டு, பல சிறிய உறுப்பு நாடுகள் விழிப்படைந்தன.  
இதனால் அவை, அமைப்பின் செயற்பாடுகளுக்கு ஆதரவளிப்பதை மெதுமெதுவாகக் குறைக்கத் தொடங்கின. அதேவேளை, நேட்டோவின் ஆக்கிரமிப்பு நடவடிக்கைகளுக்கும் போர்களுக்கும் பல உறுப்பு நாடுகளிடையே, அதிருப்தி உண்டு.   

நேட்டோவின் எதிர்காலம்   

சோவியத் ஒன்றியத்தின் மீதான எதிர்ப்பின் காரணமாக உருவாக்கப்பட்ட இவ்வமைப்பானது, நவீன காலச் சவால்களுக்கு முகம்கொடுக்கப் பெரிதும் சிரமப்படுகின்றது. 

இன்றும் இவ்வமைப்பு, ரஷ்யாவையே பிரதான எதிரியாகக் கருதுகிறது. அதன் கருத்துகளும் செயல்களும் இதை உறுதிப்படுத்தும் விதத்தில் அமைந்துள்ளன.   

இது, நேட்டோவில் அங்கத்துவம் வகிக்கும் பல நாடுகளுக்கு நெருக்கடியாக உள்ளது. அவை, ரஷ்யாவுடன் நல்லுறவைப் பேண விரும்புகின்றன. இந்நிலையில், நேட்டோவின் இவ்வகையான கொள்கை வகுப்பாக்கமானது, இந்நாடுகளின் நலன்களுக்கு முரணாக உள்ளது.   

இந்நிலையில், ‘அமெரிக்காவை முன்னிலைப்படுத்துவது’ என்ற தொனிப்பொருளை மய்யப்படுத்தி, பதவிக்கு வந்த அமெரிக்க ஜனாதிபதி ட்ரம்ப், நேட்டோ அமைப்பின் செலவுகளை, ஏனைய உறுப்பு நாடுகளும் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்தார். “நேட்டோவின் பாரங்களை, அமெரிக்கா தனியாகச் சுமக்காது” என்று எச்சரித்தார்.   அதேவேளை, அமெரிக்கா, தனது கூட்டாளிகளின் நலன்களை விட, அமெரிக்க நலன்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் என்பதையும் அறிவித்திருந்தார்.   

இந்தப் பின்புலத்தில், ‘அமெரிக்கா இல்லாத இராணுவக் கூட்டு’ ஒன்றை நோக்கி, ஜெர்மனி, பிரான்ஸ் ஆகிய நாடுகள் நகரத் தொடங்கின. இது நேட்டோவின் அடிப்படைகளைக் கேள்விக்கு உட்படுத்தியது.   

அதேவேளை, உலகளாவிய ரீதியில் தொடரும் பொருளாதார மந்தநிலை, இவ்வாறான இராணுவக் கூட்டுகளின் செயற்பாடுகளுக்கு, பணத்தை வாரி வழங்குவதைத் தவிர்க்கும் சூழ்நிலையை உருவாக்கி வருகின்றது.    

இந்நிலையில், கடந்த சில ஆண்டுகளுக்கு முன், ஜெர்மன் நாட்டின் சான்ஸ்லர் அங்கெலா மேக்கல், “அமெரிக்காவைப் புறந்தள்ளிய, இராணுவக் கூட்டமைப்பை நோக்கி நகர வேண்டும்” என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்தார்.   இந்தக் கோரிக்கைக்கு, பிரான்ஸ் உட்பட்ட பல மேற்குலக நாடுகளின் ஆதரவு உண்டு. கடந்த வாரம், பிரான்ஸ் ஜனாதிபதி இமானுவேல் மக்ரோன், நேட்டோவை ‘மூளை மரணமடைந்த மனிதன்’ என ஒப்பிட்டார்.   

நேட்டோவை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்க, யாருக்கு விருப்பம்? என்ற வினா தொக்கி நிற்கிறது. அமெரிக்காவுக்கே விருப்பம்; ஏனெனில், இது சட்டரீதியாகவும் தார்மீக ரீதியாகவும் அமெரிக்காவின் தேவைகளை நிறைவேற்றப் பயனுள்ளது.   

ஆனால், நேட்டோவுக்குப் பணம் செலவழிக்க, அமெரிக்கா தயாரில்லை. பெரிய ஐரோப்பிய சக்திகள், தனியான பாதுகாப்புக் கூட்டை நோக்கி நகர விரும்புகின்றன. இக்கேள்விகளுடனேயே, நேட்டோ, தனது 70ஆவது ஆண்டில் கால் பதிக்கின்றது.

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/நேட்டோவின்-70-ஆண்டுகள்-குருதி-தோய்ந்த-வரலாறு/91-242063

 

‘பாவம் தமிழ் மக்கள்’ - இலட்சுமணன்

2 days 16 hours ago
‘பாவம் தமிழ் மக்கள்’ - இலட்சுமணன் 

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் பேச்சாளர் எம். ஏ. சுமந்திரன், கடந்த வாரம் “தமிழ்க் கட்சிகள் அனைத்தும், ஓரணியில் திரளவேண்டும்; இங்கிருந்து வெளியேறிச் சென்றவர்கள், மீண்டும் ஒன்றிணைய வேண்டும். கூட்டமைப்பு எவரையும் வெளியேற்றவில்லை” எனப் பகிரங்கமாக அழைப்பு விடுத்திருந்தார்.  

இந்த அறிவிப்பானது, தமிழ் மக்களைப் பொறுத்தவரையில், உண்மையில் மகிழ்ச்சி தரக்கூடியது தான். ஆயினும், இவ்வறிவிப்பின் உண்மைத் தன்மை குறித்து, சந்தேகம் எழுவதற்கான வாய்ப்புகளும் காணப்படுகின்றன. இந்த அழைப்பு, இதயசுத்தியுடனானதா என்பது தொடர்பாகத் தமிழ் மக்கள், தமக்குள் தாமே கேள்வி எழுப்பி வருகின்றார்கள்.   

ஏனெனில், இந்த அறிவிப்பைக் கூட்டமைப்பின் தலைவர் சம்பந்தனோ, செயலாளரோ, மாவை சேனாதிராஜாவோ விடுத்திருக்கவில்லை. இந்தப்பத்தி எழுதப்படும் வரை, கூட்டமைப்பினர் சார்பாக, சம்பந்தப்பட்டவர்களிடம்  நேரடியாகவோ, தொலைபேசி மூலமாகவோ எந்த அழைப்பையும் விடப்படவில்லை. எனவே, மேற்குறிப்பிட்ட பகிரங்க அழைப்பு,  எந்தளவு தூரம் உண்மைத் தன்மை உடையது எனச் சிந்திக்கத் தூண்டுகின்றது.  

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் சார்பில், சுமந்திரனால் விடப்பட்ட அழைப்பு, எவ்வளவு தூரம் உண்மைத் தன்மை உடையது என்பதற்கு அப்பால், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் வழிகாட்டலில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட கூட்டமைப்பில் இருந்து,  ஏனைய கட்சிகள் வெளியேறுவதற்கு அல்லது தானாக வெளியேறும்படியான சூழ்நிலைகளைத் தமிழரசுக் கட்சி தோற்றுவித்திருந்தது என்ற குற்றச்சாட்டு உள்ளது. இதற்குத் காரணம் தமிழரசுக் கட்சி,  தன்னை முதன்மைப்படுத்திய போக்கு, என்பதைத் தமிழ்மக்கள் மறப்பதற்கில்லை.

ஏனெனில், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு யாப்பு ஒன்று இதுவரை இல்லை; அதிகாரப் பங்கீடு இல்லை; பன்மைத்துவ ஜனநாயகம் இல்லை; பொதுச் சின்னம் இல்லை; வெறுமனே வாக்குகளைச் சிதறடிக்காமல் வீட்டுச் சின்னத்தில், கூட்டமைப்பு என்ற பெயரில், தமிழரசுக்கட்சி மற்றவர்களின் உழைப்பை அனுபவிக்கும், சுயலாப அரசியல் நடத்தும் எதேச்சதிகாரச் செயற்பாடாகவே, அதன் பங்காளிக் கட்சிகளால் உணரப்பட்டதுடன் சுட்டிக்காட்டவும் முயற்சிக்கப்பட்டது.   

இதன் விளைவே, கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம், சுரேஷ் பிரேமசந்திரன், அனந்தி சசிதரன் எனத் தலைமைகளும் அவர்கள் சார் கட்சிகளும் வெளியேறக்  காரணமாக அமைந்தன. 

அரசியல் பின்புலம் ஏதுமற்ற, நீதியரசர் விக்னேஸ்வரனை தமிழரசுக் கட்சியே அறிமுகம் செய்தது. காலப்போக்கில் தமிழரசுக் கட்சியில் நடவடிக்கைகள், ஜனநாயக விரோதப் போக்குகள், செயற்பாடுகள், கொள்கைகள் போன்றவை சி. வி விக்னேஸ்வரனையும் கூட்டமைப்பு என்ற கூடாரத்தில் இருந்து வெளியேறிச் செல்ல வழி சமைத்தது.  

 இந்த வெளியேற்றங்கள், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் ஏகபோக உரிமையை அனுபவிக்க முயலும் தமிழரசுக் கட்சிக்கு, பெரியதொரு தலைவலியாக உள்ளது. ஏனெனில், சிதறடிக்கப்படும் வாக்குகள் மூலம், தமது கட்சியின் பிரதிநிதித்துவம், ‘போனஸ்’ ஆசனங்கள் போன்றவற்றை இழக்கும் சூழ்நிலைகள் காணப்படுகின்றன. 

‘கீரைக் கடைக்கும் எதிர்க்கடை வேண்டும்’ என்பதுபோல்,  எதிர்கடை அற்ற அரசியல், விடுதலைப் போராட்டத்தை வழி நடத்துவதான வாய்ச்சவடால், பத்திரிகை அறிக்கை, முறையான வேலை திட்டம் இல்லாமை, தேசிய இனப் பிரச்சினையைக் காரணம் காட்டி, அரசியல் நடத்தும் முறைமையை போன்றவை, கடந்த காலத்தில்  முன்னெடுக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், இனி...?

அண்மையில், ஜனாதிபதித் தேர்தலில், 13 அம்சக் கோரிக்கையை ஆமோதித்து விட்டு, ஐ.தே.க தேர்தல் விஞ்ஞாபனம் இதைத்தான் குறிப்பிடுகிறது என மக்களுக்கு கதை சொன்னது, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு. 

ஆனால், மக்கள் ஐ.தே.கவுக்குச்  சார்பாக வாக்களிக்க எடுத்த முடிவு, தமக்குச் சாதகமாகி விட்டதால், அந்த வெற்றியை அனுபவித்தனர். ஆனால், அதிகார ரீதியாகக் கோட்டா வென்றதால், இப்போது அந்தக் கோரிக்கைகளை கைவிட்டு, 13ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை ஆதரிக்க முனைந்துள்ளனர். இதற்கு இந்த வாரத்தில், தமிழரசுக் கட்சி விடுத்த அறிக்கைகளே சாட்சி.

இந்த வகையில், தமிழரசுக் கட்சி கூட்டமைப்பையும் தமிழ் மக்களையும் தவறாக வழிநடத்த முனைகிறதா? தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு, தம்மைத் தாமே சுயவிமர்சனம் செய்து கொள்ள வேண்டும். 

இத்தகைய சூழ்நிலையில், தமிழ்த் தேசிய அரசியலில், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு மாற்றீடாக, பல்வேறுபட்ட முயற்சிகள் அண்மைக் காலங்களில் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன.

கஜேந்திரகுமார், சுரேஷ் பிரேமசந்திரனின் கூட்டு முயற்சி, கஜேந்திரகுமாரது சுயநல அரசியல் காரணமாகக் கானல் நீரானது.

இத்தகைய சூழலில், தமிழ் மக்கள் பேரவை, ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப்,  கஜேந்திரகுமார், ஜனநாயகப் போராளிகள், ஆனந்தசங்கரி ஆகியோரின் கூட்டு என முனைந்த போதும், இறுதியில் ஆனந்தசங்கரி, ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் கூட்டாக அமைந்ததுடன், உள்ளூராட்சித் தேர்தலில் கஜேந்திரகுமாரது கட்சியும் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் கட்சியின் கூட்டும் தனித்தனியே வாக்குகளை பங்கு போட்டதும் ஆனந்தசங்கரியாால் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் வஞ்சிக்கப்பட்டதும் வரலாறு. 

இத்தகைய சூழலில், ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்குப் பின்னர், கடந்த அரசியல் நிலைவரங்களினதும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பினதும் அரசியல் நகர்வுகளினதும் அதன் செயற்றிறன் தூரநோக்கற்ற நடவடிக்கைகள் தொடர்பில் விரக்தியுற்று வெளியேறிய பல்வேறு தமிழ் அரசியல் கட்சிகள், தமிழ்த் தேசிய அரசியலைச் சரியானதோர் இலக்கு நோக்கி நகர்த்த, ‘கீரைக் கடைக்கும் எதிர்க்கடை’ என்ற தத்துவத்தில், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தவறுகளிலிருந்து, அதனை திருத்திக் கொள்வதற்கும்,  தமிழ்த் தேசிய அரசியலைச் சரியானதொரு தெளிவான பாதையில் தடம் புரளாமல் இட்டுச் செல்வதற்கும் மாற்று தலைமையை வேண்டி நிற்கின்றன.

இந்தவகையில் மாற்றுத் தலைமை அரசியல் என்பது, காலத்தின் தேவையாக இருந்த போதும், இந்த மாற்றுத் தலைமை அரசியல் மோதலானது, ஆரோக்கியமான அரசியல் வளர்ச்சிக்கு வித்திட வேண்டும். 

மாறாகத் தமிழர் தம் வாக்குப் பலத்தை இழந்து, தீர்வை இழந்து, தியாகங்களை இழந்து, அவற்றை மறந்து எமது இருப்புகளைக் கேள்விக்குறியாக்குவதுடன் தமிழர் பிரதிநித்துவத்தைச் சிதைப்பதாக அமையக்கூடாது. 

ஆரோக்கியமான அரசியல் நகர்வுகள், ஜனநாயகப் பண்புடன் மீட்சிபெறவேண்டும். கால, தேச வர்த்தமானங்களுக்கு அமைவாக, வடக்கிலும் கிழக்கிலும் நிலைபெறும் மாற்றுத் தலைமை அரசியல் என்பது, கிழக்கின் அரசியல் சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொண்டு, விட்டுக்கொடுப்பு, இணக்கப்பாடு என்ற அடிப்படையில் இரு தரப்பும் ஓர் அணியாகவே செயற்பட வேண்டும். 

அவ்வாறு செயற்படத் தவறும் பட்சத்தில், இவை அர்த்தமற்ற அரசியல் பிரிவுகளாகவும் தமிழர் விடுதலைப் போராட்ட சிதைப்புகளாகவுமே அமையும். 

எனவே, மாற்று அரசியலில் ஜனநாயக உரிமை, அடிப்படை உரிமை என்பவை வளர்க்கப்பட வேண்டும்.  

சரியானதொரு விமர்சன அரசியலை முன்னெடுக்கும் சூழலை உருவாக்க வேண்டும். அந்தவகையில், மாற்று அணியை இணக்கப்பாட்டுக்கு கொண்டுவர, கூட்டமைப்பு பதிவு செய்யப்பட வேண்டும். 

அதற்குரிய பொதுச் சின்னம், யாப்பு, அதிகாரப்பகிர்வு, ஜனநாயகப் பன்முகத்தன்மை பேணப்பட வேண்டும். 

அவ்வாறு பேணப்படும்  போது தான், தமிழர் அரசியலில் மாற்றுத் தலைமை அரசியலோ, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு அரசியலோ, ஒரு நேர்கோட்டுப் பாதையில், தமிழரது விடுதலைப் பயணம் நோக்கி, ஒரு நேரிய வழியில் பயணிக்க முடியும். 

அந்த பயணிப்பே நீதியானதும், நியாயமானதுமான ஒரு தீர்வைத் தமிழ்த் தேசிய இனத்துக்குப் பெற்றுக் கொடுக்கும். 

இதற்குத் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பும் தமிழர் தம் மாற்றுத் தலைமை அணியும் தயாரா என்பதே வடக்கு, கிழக்கு தமிழ் மக்களின் கேள்வி. 

ஏனெனில், தமிழினம் தொடர்ந்தும் இழப்புகளைச் சந்திக்கவும் ஏமாறவும் தயாரில்லை. தமிழ்த் தேசிய அரசியல் தொடர்பாகத் தமிழ் அரசியல் தலைமைகள் எத்தனை அணியாகப் பிரிந்து செயற்பட்டாலும் முறையானதொரு கொள்கை, அதிகாரப் பகிர்வு அடிப்படையில் கட்சிகளிடையே புரிந்துணர்வுடன் ஒற்றுமைப்பட வேண்டும்.

அவ்வாறு செயற்படாவிட்டால், அத்தகைய சூழ்நிலையில் பாவப்பட்ட ஜென்மங்களாகக் கருதப்படக்கூடிய தமிழ் மக்கள், உப்புச்சப்பற்ற, முடிவற்ற, ஒற்றுமையற்ற இந்தப் பயணத்தைக் கைவிட்டு, மாற்று வழியை நாட முனைவதைத் தவிர வேறுவழியில்லை.

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/பாவம்-தமிழ்-மக்கள்/91-242062

 

13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்த முடியாது- மோடி முன்னிலையில் நேரடியாகவே மறுத்தாரா கோட்டாபய தெரியாதது போன்று அமைதிகாக்கும் இந்திய ஊடகங்கள்

2 days 23 hours ago
 
தெரியாதது போன்று அமைதிகாக்கும் இந்திய ஊடகங்கள்பதிப்பு: 2019 டிச. 02 23:15
புலம்: யாழ்ப்பாணம், ஈழம்
புதுப்பிப்பு: டிச. 03 15:03
main photo
 
 
 
main photomain photo
pencil icon
 
நிருபர் திருத்தியது
check icon
 
ஆசிரியர் திருத்தியது
i icon
 
உறுதிப்படுத்தப்படக்கூடியது
edit icon
 
ஆசிரியபீட அங்கீகாரம்
nocheck icon
 
மொழி திருத்திய பதிப்பு
facebook twitter email
#lka
#tamil
#narendramodi
#gotabayarajapaksa
இந்திய- இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட மாகாண சபை முறைகளுக்கான 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்த முடியாதென ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்ச இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திரமோடியிடம் நேரடியாகவே கூறியதாகப் புதுடில்லித் தகவல்கள் கூறுகின்றன. கோட்டாபய ராஜபக்சவுடனான சந்திப்பின்போது தமிழ் மக்களின் அரசியல் பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்த வேண்டுமெனக் கேட்டுக்கொண்டதாக, நரேந்திரமோடி செய்தியாளர்களிடம் கூறியிருந்தார். இருவருக்குமிடையிலான சந்திப்பு முடிவடைந்த பின்னர் புதுடில்லியில் நடத்தப்பட்ட செய்தியாளர் மாநாட்டில் கோட்டாபய ராஜபக்சவுக்கு முன்பாகவே நரேந்திரமோடி அவ்வாறு கூறியிருந்தார்.
 
Gotta-02
share-fb.png share-tw.png
கோட்டாபய ராஜபக்ச இலங்கை இராணுவத்தில் இருந்தபோது இந்தியாவுக்குப் பயிற்சி ஒன்றுக்காகச் சென்றிருந்தார். பல வருடங்களின் பின்னர் கோட்டாபய ராஜபக்சவுக்கே ஞர்பகம் இல்லாத ஒரு படத்தை எங்கேயோ இருந்து கண்டெடுத்து ஞாபகப் பரிசாகக் கையளித்திருக்கிறார் நரேந்திரமோடி. ஈழத் தமிழர்களை விட சிங்கள ஆட்சியாளர்களையே தம்வசப்படுத்தி வைத்திருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகின்ற இந்தியா, 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தைக் கூட இலங்கை அரசாங்கம் முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்த வேண்டுமென மனதளவில் விரும்புமா?
ஆனால் அது தொடர்பாகக் கோட்டாபய ராஜபக்ச நேரடியாகச் செய்தியாளர் முன்னிலையில் எந்தவொரு மறுப்பும் தெரிவித்திருக்கவில்லை. ஏனெனில் 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்த முடியாதென்பதற்குரிய விளக்கம் மோடிக்கு வழங்கப்பட்டிருந்தது.

 

ஆனால் கோட்டாபய ராஜபக்ச அவ்வாறு கூறிய பதிலை நரேந்திரமோடி வெளிப்படுத்தாமல், சந்திப்பின்போது 13 ஆவது திருத்தச் சட்டம் குறித்து அழுத்தம் கொடுத்ததாகத் தெரிவித்தாரென புதுடில்லியில் உள்ள இலங்கைத் தூதரகத் தகவல்கள் கூறுகின்றன.

சுமார் ஒரு மணிநேரத்துக்கும் அதிகமாக மொழிபெயர்பாளர் ஒருவருடன் மாத்திரம் இடம்பெற்ற சந்திப்பில் தமிழ் மக்களின் அரசியல் பிரச்சினைக்கான தீர்வு தொடர்பான தனது நிலைப்பாட்டை கோட்டாபய ராஜபக்ச நரேந்திரமோடியிடம் வெளிப்படையாகவே கூறியிருந்தார்.

13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தினாலும் காணி, பொலிஸ் அதிகாரங்கள் உள்ளிட்ட அதிகாரகள் எதுவுமே மாகாணங்களுக்குப் பகிரப்படாதென்றும் கோட்டாபய ராஜபக்ச நேரடியாகவே கூறியிருக்கிறார். எந்தவொரு உறுதிமொழியையும் கோட்டாபய ராஜபக்ச நரேந்திரமோடிக்குக் கொடுக்கவில்லை.

 

கோட்டாபய ராஜபக்ச தனது முகத்துக்கு நேர மறுத்ததை வெளிப்படுத்தாமல், 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்துங்கள் என்று கோட்டாபய ராஜபக்சவிடம் தான் வலியுறுத்தியதாக நரேந்திரமோடி புதுடில்லியில் செய்தியாளர்கள் முன்னிலையில் தெரிவித்தமை எந்தவகையான அரசியல் நாகரிகம் என்ற கோள்விகளும் எழாமலில்லை

 

மாறாக அபிவிருத்தி சார்ந்த விடயங்களில் கவனம் செலுத்தப்படும் எனவும் அதற்கு இந்தியா உதவியளிக்க முடியும் என்று மாத்திரமே கோட்டாபய ராஜபக்ச கூறியதாகத் தெரிவிக்கப்படுகின்றது.

இந்தோ- பசுபிக் பிராந்திய நலன்களில் இந்தியாவுக்கு எதிராக இலங்கை செயற்படாதென்றும் அம்பாந்தோட்டை. திருகோணமலைத் துறைமுகங்களுக்கு எந்த நாடுகளின் கப்பல்களும் வந்து செல்ல முடியுமெனவும் கோட்டாபய ராஜபக்ச நேரடியாகவே நரேந்திரமோடியிடம் கூறியிருக்கிறார்.

இந்தியாவில் இருந்து வெளிவரும் ஹிந்துப் பத்திரிகைக்கு வழங்கிய சிறப்பு நேர்காணலில் கூட 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை சிங்கள மக்களின் விருப்பத்துக்கு மாறாக நடைமுறைப்படுத்த முடியாதென்றும் கோட்டாபய ராஜபக்ச கூறியிருக்கிறார்.

ஆனால் நரேந்திரமோடியிடம் நேரடியாகவே மறுப்புத் தெரிவித்தமை தொடர்பாக கோட்டாபய ராஜபக்ச அந்த நேர்காணல்களில் எதுவுமே கூறவில்லை. ஏனெனில் அவ்வாறு வெளிப்படுத்த வேண்டியதொரு அவசியம் கோட்டாபய ராஜபக்சவுக்கு இல்லையெனவும் இலங்கை வெளிவிவகார அமைச்சின் தகவல்கள் கூறுகின்றன.

சிங்கள மக்களின் விருப்பத்துக்கு மாறாக 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்த முடியாதென நரேந்திரமோடியிடம கோட்டாபய ராஜபக்ச கூறியதைப் பகிரங்கமாக செயதிப் பத்திரிகைக்கு வழங்கிய நேர்காணலில் கூறுவது அரசியல் நாகரிகமல்ல என்று கருதியே கோட்டாபய ராஜபக்ச அதனைத் தவிர்த்திருக்கலாமென கொழும்பு அரசியல் வட்டாரங்கள் கூறுகின்றன.

 

இலங்கை சீனாவிடம் முழுமையகச் சென்றுவிடக் கூடாது. இந்தியாவைக் கடந்து அமெரிக்காவோடு நேரடியாக நட்புக்கொள்ளவும் கூடாதென்ற ஒரேயொரு நோக்கில் இந்திரா காந்திகாலத்தில் இருந்தே இந்தியா செயற்படுகின்றது

 

ஆனால் கோட்டாபய ராஜபக்ச தனது முகத்துக்கு நேரே மறுத்ததை வெளிப்படுத்தாமல், 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்துங்கள் என்று கோட்டாபய ராஜபக்சவிடம் தான் வலியுறுத்தியதாக நரேந்திரமோடி புதுடில்லியில் செய்தியாளர்கள் முன்னிலையில் தெரிவித்தமை எந்தவகையான அரசியல் நாகரிகம் என்ற கேள்விகளும் எழாமலில்லை.

ஈழத்தமிழ் மக்களின் அரசியல் விடுதலை குறித்த பேச்சுக்களை இந்தியா தமது பூகோள அரசியல் நலன்சார்ந்து ஓர் ஆயுதமாகவே இலங்கைச் சிங்கள ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்துகிறது. ஆனால் நேர்மையான நோக்கில் இந்தியா ஒருபோதும் செயற்பட்டதில்லை என்பதை ஈழத் தமிழர்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமென அரசியல் விமர்சகர்கள் ஏலவே கூறியிருப்பதையும் ஞாபகப்படுத்த வேண்டும்.

இந்தியாவில் ஜம்முக்காஸ்மிர் மாநிலத்துக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த சிறப்பு அதிகாரங்களை நரேந்திரமோடி தனது இரண்டாவது பதவிக் காலத்தில் இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் தன்னிச்சையாகவே ரத்துச் செய்தவர். ஆகவே ஈழத் தமிழர்களின் பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்த வேண்டுமென எந்த முகத்தோடு கோட்டாபய ராஜபக்சவிடம் மோடி கேட்டிருப்பார் என்ற கேள்விகளும் உண்டு.

 

ஜம்முக்காஸ்மிர் மாநிலத்துக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த சிறப்பு அதிகாரங்களை மோடி தனது இரண்டாவது பதவிக் காலத்தில் இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் தன்னிச்சையாகவே ரத்துச் செய்தவர். ஆகவே ஈழத் தமிழர்களின் பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்த வேண்டுமென எந்த முகத்தோடு கோட்டாபய ராஜபக்சவிடம் மோடி கேட்டிருப்பார் என்ற கேள்விகளும் உண்டு

 

கோட்டாபய ராஜபக்ச கூட தனது மனதுக்குள்ளேனும் அவ்வாறு நினைத்திருக்கக் கூடும். எனவே இந்த 13 ஆவது திருத்தச் சட்ட விளையாட்டு இந்தியாவின் நலன் சார்ந்ததே என்று கோட்டாபய ராஜபக்ச கூட எந்தவிதமான அச்சமுமின்றி தனது மனதுக்குள் நினைத்திருப்பார். சிரித்துமிருப்பார்.

இலங்கை சீனாவிடம் முழுமையாகச் சென்றுவிடக் கூடாது. இந்தியாவைக் கடந்து அமெரிக்காவோடு நேரடியாக நட்புக்கொள்ளவும் கூடாதென்ற ஒரேயொரு நோக்கில் இந்திரா காந்திகாலத்தில் இருந்தே இந்தியா செயற்படுகின்றது.

ஈழத் தமிழர்களின் எழுபது ஆண்டுகால அரசியல் போராட்டத்தை நியாயப்படுத்துவது போன்று அல்லது அனுதாபமாக வெளிப்படுத்தி அதனை மூலதனமாக்கி முற்று முழுதாக தமது பிராந்திய அரசியல் நலன்களை மாத்திரமே இந்தியா வளர்த்துக் கொண்டது என்பது வரலாறு.

இந்தியாவின் நாகரீகமற்ற இந்த அரசியல் சாணக்கியத்தை 2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்திற்குப் பின்னரான சூழலில் கூட தமிழரசுக் கட்சி புரிந்துகொண்டதாக இல்லை.

அதேவேளை, சீனாவின் இலங்கைக்கான முன்னாள் தூதுவர் வு ஜியாங்காவோ (Wu Jianghao) விசேட பிரதிநிதியாக நேற்று ஞாயிற்றுக்கிழமை கொழும்புக்கு வந்துள்ளார்.

அம்பாந்தோட்டைத் துறைமுகத்தை சீன நிறுவனத்துக்கு வழங்கும் 99 வருட குத்தகைக்கான ஒப்பந்தத்தை ரத்துச் செய்யாமல் மீளப் புதுப்பிப்பது குறித்து இன்று திங்கட்கிழமை பேசியிருக்கிறார். ஆனால் அது பற்றிய பேச்சுக்கே இடமில்லை என்று கோட்டாபய ராஜபக்ச நேரடியாகக் கூறியதாக உள்ளகத் தகவல்கள் கூறுகின்றன.

 

இனப்பிரச்சினைத் தீர்வுக்காக 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தைத் தும்புத் தடியாலும் கூடத் தொட்டுப்பார்க்க முடியாதெனச் சம்பந்தன், இலங்கை நாடாளுமன்றத்தில் 2006 ஆம் ஆண்டு ஓகஸ்ட் மாதம் இடம்பெற்ற விவாதம் ஒன்றில் கூறியிருந்தார் என்பது வேறு கதை

 

இருந்தாலும் பூகோள அரசியல் நிலைமைகளுக்கு ஏற்ப அம்பாந்தோட்டைத் துறைமுக ஒப்பந்த விடயத்தில் எதிர்காலத்தில் சில மாற்றங்களை கோட்டாபய ராஜபக்ச செய்யக் கூடும். எனினும் ஈழத் தமிழர் விவகாரத்தில் இந்தியா சொல்வதை கோட்டாபய ராஜபக்ச இப்ப மறுத்தாலும் பின்னர் ஏதோவொரு காலத்தில் செய்வார் அல்லது மாற்றம் வரும் என்ற பேச்சுக்கு இடமிருக்குமா?

இனப்பிரச்சினைத் தீர்வுக்காக 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தைத் தும்புத் தடியாலும் கூடத் தொட்டுப்பார்க்க முடியாதெனச் சம்பந்தன், மகிந்த ராஜபக்ச ஜனாதிபதியாக இருந்தபோதே இலங்கை நாடாளுமன்றத்தில் 2006 ஆம் ஆண்டு ஓகஸ்ட் மாதம் இடம்பெற்ற விவாதம் ஒன்றில் கூறியிருந்தார் என்பது வேறு கதை.

https://www.koormai.com/pathivu.html?vakai=3&therivu=1341&fbclid=IwAR2A3f5us2kL2oOXcywbgUibHswu3yoWB-psh5f9P-hd6lAG7UYYAXsAUVo

 

ஈழத் தமிழரின் அரசியல் தீர்வும் அபிவிருத்தியும்-பா.உதயன்

3 days 3 hours ago

ஈழத் தமிழரின் அரசியல் தீர்வும் அபிவிருத்தியும்-பா.உதயன் 

அபிவிருத்தி அபிவிருத்தி என்று ஒரு சொல்லைக் காட்டி அந்த மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளை இல்லாது ஒழிப்பது இந்த அரசின் தந்திரமாகும். அன்று ஒரு நாள் அண்ணன் 13க்கு மேல் தமிழருக்கு தருவோம் என்றார் இன்று ஒரு நாள் தம்பி சொல்கிறார் தமிழருக்கு தர ஒன்றும் இல்லையாம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத தீர்வு ஒன்றை இனியும் கதைப்பது பிரயோசனம் இல்லையாம்.சிங்கள மக்களின் பெரும்பான்மை அரசியல் தீர்வுக்கு எதிர் எனின் அதுவே ஜனநாயகம் எனின் தமிழ் மக்களின் பெரும் பான்மை சொல்லும் தீர்வுக்கு என்ன பதில்.அரசியல் வேறு பொருளாதாரம் வேறு என்று பிரித்து பார்க்க முடியாது.இரண்டும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்தவை.தமிழ் மக்களின் அடிப்படை அரசியல் பிரச்சனை தீர்க்கப்படும் பொழுது அவர்களின் பொருளாதார பிரச்சினையில் இருந்து அவர்கள் விடு பட முடியும் .அடிப்படை வசதிகள் அற்று வாழும் மக்களுக்காக சில புனர்வாழ் அமைப்புகளும், தனிப்பட்டவர்களும் இந்த மக்களுக்காக உதவி வருகிறார்கள் இது வரவேற்கத்தக்க விடையமாகும்.ஆனால் அவிவிருத்தி என்ற பெயரில் தங்கள் தனிப்பட்ட நன்மையும் வியாபார நோக்கு கொண்டவர்களோடும்  மக்கள் அவதானமாக இருக்க வேண்டும்.

காசுப் பெட்டிகளுக்கு 
பூசை செய்து கொண்டு 
ஆட்சி மாற்றத்தோடு 
அறுத்துத் தின்னும் ஆசையோடு 
பெருச்சாளிகள் இனி வருவார்கள் 
நிலத்திலும் புலத்திலும் இருந்து 
அபிவிருத்தி என்ற பெயரில்
காசு மரம் ஏறி 
கனி தின்னும் ஆசையோடு 
இல்லாதவனுக்காய் ஏதோ 
கொடுப்பவன் போல 
இனிப்பு வார்த்தைகளுக்குள் 
ஒளிந்திருக்கும் நரித்தந்திரங்கள்.

On the issue of rights for Tamil-majority areas, Mr. Gotabaya said he intends to focus on development of the region, not political issues as the previous push for “devolution, devolution, devolution” has not changed the situation there. Full devolution of powers as promised by the 13th Amendment to the Constitution in 1987 could not be implemented “against the wishes and feeling of the majority [Sinhala] community.” He added: “No Sinhala will say, don’t develop the area, or don’t give jobs, but political issues are different.”
 

இந்தியாவில் கோட்டா பேசிய வெற்றிவாதம்!

3 days 20 hours ago

இந்தியாவில் கோட்டா பேசிய வெற்றிவாதம்!

ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்கான பிரசாரங்கள், இறுதிக் கட்டத்தை அடைந்து கொண்டிருந்த தருணத்தில், “...தென் இலங்கையின் ஒவ்வொரு பௌத்த விகாரைகளுக்குள்ளும் இருந்து, ராஜபக்ஷக்களின் வெற்றி கட்டமைக்கப்படுகின்றது. இந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில், கோட்டாபய ராஜபக்ஷவே வெற்றிபெறுவார். ஏதாவது அதிசயம் நிகழ்ந்தால் மாத்திரமே, சஜித் பிரேமதாஸ வெற்றிபெறுவார். ஆனாலும், நாங்கள் மிகுந்த அர்ப்பணிப்போடு, ராஜபக்ஷக்களைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறோம்...” என்று அப்போதைய அமைச்சரான மனோ கணேசன், இந்தப் பத்தியாளரிடம் கூறினார். தேர்தலுக்குப் பின்னர் இதை, அவர் தன்னுடைய ‘பேஸ்புக்’ பக்கத்தில் எழுதியுமிருந்தார்.

இலங்கையில் பௌத்த சிங்கள மேலாதிக்கத்தை நிலைநிறுத்துவதற்கான கருவியாக, ‘போர் வெற்றிவாதம்’ காலங்காலமாகக் கொண்டு சுமக்கப்படுகின்றது. ஓர் இனத்துக்கோ, மதத்துக்கோ, சமூகத்துக்கோ, பிராந்தியத்துக்கோ, நாட்டுக்கோ எதிராகப் போர் வெற்றிவாதத்தை முன்னிறுத்தும் போது, அதன் கீழ் மக்களை ஒருங்கிணைப்பது இலகுவானது.

ஏனெனில், ஒரு சமூகத்துக்குள்ளோ, இனத்துக்குள்ளோ இருக்கின்ற அகமுரண்பாடுகளைப் போர் வெற்றிவாதம் மூடி மறைத்துவிடும்; அது, மக்களின் உண்மையான பிரச்சினைகளை மறக்கப்பண்ணும் அளவுக்கு போதை தரக்கூடியது; உணர்ச்சித் தூண்டலுக்குரியது. அதனால், இனம், மதம் ரீதியிலான போர் வெற்றிவாதம், அதிகாரத்தை அடைவதற்கான வழிமுறையாக, உலகம் பூராகவும் கையாளப்படுகின்றது.

ஜனநாயக அடிப்படைகள், பல்சமூக கட்டமைப்புக்கான அங்கிகாரம் என்கிற நிலைகளைக் கடந்து, உலகம் மீண்டும் அடிப்படைவாதம், இனவாதம், நிறவாதம் என்கிற நிலைகளை நோக்கிப் பயணிக்கக் தொடங்கிவிட்டது. அமெரிக்காவில் டொனால்ட் ட்ரம்பின் வெற்றி தொடங்கி, இந்தியாவை பா.ஜ.கவின் ‘காவி’ ஆட்கொண்டது வரை, அதற்கான உதாரணங்கள் நிறையவே உண்டு.

கடந்த 70 ஆண்டுகளாக, அடிப்படைவாதம், இனவாதம் என்கிற அரசியல் நிலைப்பாட்டில் இருக்கின்ற இலங்கைக்கு, தற்போதைய உலக ஒழுங்கும், ஒருவகையில் அங்கிகாரத்தை வழங்கியிருப்பதாகத் தென் இலங்கை கருதுகின்றது. அதுதான், கோட்டாவால் இந்தியாவில் வைத்தே, “13வது திருத்தச் சட்டத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்த முடியாது. தமிழ் மக்களோடு அதிகாரங்களைப் பகிர முடியாது” என்று, வெளிப்படையாகவும் இறுமாப்போடும் சொல்ல முடிகின்றது.

இலங்கை மீதான இந்தியாவின் பிடிகளில், 13வது திருத்தத்தின் வருகையை இறுதி செய்த இலங்கை - இந்திய ஒப்பந்தம் முக்கியமானது. இலங்கையின் இனமுரண்பாடுகளுக்கான தீர்வோ, அது பற்றிய உரையாடலோ எந்தவொரு தருணத்திலும் 13வது திருத்தத்தைத் தாண்டிச் சென்றுவிடக் கூடாது என்று இந்தியா நினைக்கின்றது.

கோட்டாவின் இந்திய விஜயத்தின் போதும், 13வது திருத்தம் தொடர்பிலேயே நரேந்திர மோடி வலியுறுத்தி இருக்கின்றார். ஆனால், இதை நேரடியாகவே கோட்டா நிராகரித்துவிட்டார். அது மட்டுமில்லாமல், இந்திய ஊடகங்களுக்குச் செவ்விகளை வழங்கி, ‘13வது திருத்தத்தை நிறைவேற்ற ஒத்துழையேன்’ என்பதை, “தென் இலங்கை மக்கள் விரும்பாத ஒன்றைத் தன்னால் செய்ய முடியாது” என்கிற கூற்றின் வழி, மீண்டும் மீண்டும் கூறியிருக்கின்றார். இது, இனமுரண்பாடுகளுக்கான தீர்வு, புதிய அரசியலமைப்பு பற்றிய செயற்பாட்டு வெளி, இனி வரப்போகும் ஐந்து வருடங்களுக்கு எப்படியிருக்கப் போகின்றது என்பதைத் தெட்டத் தெளிவாகவே பதிவு செய்திருக்கின்றது.

“...எனக்கு யாழ்ப்பாணம் வாழ் தமிழர்களின் கருத்துப் பற்றிக் கவலையில்லை; இப்போது அவர்களைப் பற்றி யோசிக்க முடியாது. அவர்களது வாழ்வு பற்றியோ, அவர்களது கருத்துப் பற்றியோ யோசிக்க முடியாது. வடக்கு மக்கள் மீது, அதிக அழுத்தம் பிரயோகிக்கப்படும் போது, இங்குள்ள சிங்களவர்கள் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள். தமிழ் மக்களை, நான் பட்டினிபோட்டால், சிங்கள மக்கள் மகிழ்வார்கள்...” என்று 1983, கறுப்பு ஜூலையை அண்மித்த தருணத்தில், அப்போதைய ஜனாதிபதியான ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தன, பிரித்தானியாவின் ‘டெய்லி ரெலிகிராப்’ பத்திரிகைக்கு வழங்கிய பேட்டியில் கூறியிருந்தார்.

ஜெயவர்த்தனவின் கூற்றுக்கும், “...பெரும்பான்மை சிங்கள மக்கள், தமிழ் மக்களுக்கு அதிகாரங்களை வழங்குவதை விரும்பவில்லை. அதனால், நான் அதைச் செய்யமாட்டேன்...” என்கிற கோட்டாவின் கூற்றுக்கும் இடையில் வித்தியாசம் ஏதுமில்லை. இவை இரண்டுமே, பௌத்த சிங்கள மேலாதிக்கவாதத்தின் நிறுவுகை; வெற்றிவாதத்தின் அடிப்படையில் வெளிப்படுபவை. ஆனால், அதில் இருக்கும் ஒரே நல்ல விடயம் என்னவென்றால், வெளிப்படையான பேச்சு என்பதுதான்.

ஜெயவர்த்தன காலத்தில், இலங்கையை இந்திரா காந்தி கையாண்டது மாதிரியான சூழல், தற்போது இல்லை. என்னதான், ராஜபக்ஷக்கள் மீதான அபிமானத்தை மோடியும் இந்திய வெளியுறவுத்துறையும் பெரிதாகக் கொண்டிருக்கவில்லை என்றாலும், அவர்கள் மீதான அழுத்தங்களை வழங்கும் சூழலும் தற்போது இல்லை. ஏனெனில், இந்தியாவையே விழுங்கும் அளவுக்கான, இராட்சத கட்டமைப்பை நிறுவிவரும் சீனாவின் அபிமானத்தை, ராஜபக்ஷக்கள் தொடர்ச்சியாகப் பெற்றிருக்கிறார்கள் என்பது, அதற்கான பெரும் தடையாகும்.

பாரிய போரை நடத்தி, நிலங்களைப் பிடிப்பதோ, நாட்டின் எல்லையை விஸ்தரிப்பதோ, தற்போதைய சீனாவின் அரசியல் அல்ல; மாறாக, பெருங்கடன்களை வழங்கி, பிராந்திய அரசியலைக் கட்டுப்படுத்துவதே அதன் முதல் தெரிவாகும். அதற்குச் சீனாவின் பொருளாதார முன்னேற்றம் என்கிற ஒன்று, அபரிமிதமாக ஒத்துழைக்கின்றது.

சீனாவின் பொருளாதாரத்தோடு, இந்தியாவால் போட்டிபோட முடியாது. அதனால், நேபாளம் தொடங்கி, பாகிஸ்தான், இலங்கை, மாலைதீவு உள்ளிட்ட தெற்காசிய நாடுகளுக்குப் பெருங்கடன்களை வகைதொகையின்றி வழங்குவதற்குச் சீனா தயாராக இருக்கின்றது. இந்தியாவால் கடன்களை, நிதியுதவிகளை வழங்கி, நுழைய முடியாத அனைத்து இடங்களிலும், சீனா அதன் வழியே நுழைகின்றது. அப்படியான சூழலில், ராஜபக்ஷக்கள் மீதோ அவர்களின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளின் மீதோ, இந்தியாவால் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியாது. வேண்டுமானால், 2015ஆம் ஆண்டு ஆட்சி மாற்றத்துக்கு, இயங்கிய நிலையை ஒத்த நிலைக்குச் செல்லலாம்.

ஆனால், ராஜபக்ஷக்களின் வருகை ஒரு பத்து ஆண்டுகளை உறுதி செய்திருக்கின்ற நிலையில், பத்து ஆண்டுகளை மீண்டும் ஓர் அச்சுறுத்தலான நிலைக்குள் கொண்டு செல்வதை இந்தியா விரும்பாது. அதனால், ராஜபக்ஷக்களோடு கடந்த காலத்தில் காட்டிய கண்டிப்பை, இம்முறை காட்டுவதற்கான வாய்ப்புகள் இல்லை. அதுபோலவே, ராஜபக்ஷக்களும் இம்முறை இந்தியாவோடு ஓரளவு இணக்கத்தோடு இருக்கவே விரும்புகிறார்கள். ஆனால், அந்த இணக்கம் எந்தவொரு தருணத்திலும் தங்களின் எதிர்கால வெற்றிகளையோ, போர் வெற்றிவாதத்தையோ குலைக்கக்கூடாது என்றும் கவனமாக இருக்கிறார்கள்.

“13வது திருத்தச் சட்டத்தை, முழுமையாக நிறைவேற்ற முடியாது; அரசியல் அதிகாரங்களைப் பகிர முடியாது” என்று இலங்கையின் எந்தவொரு ஜனாதிபதியும் இந்தியாவில் வைத்து சொன்னதில்லை; மஹிந்த ராஜபக்ஷ கூட அப்படிச் சொன்னதில்லை. ஆனால், இதனை முதற்தடவையாக கோட்டா சொல்லியிருக்கிறார். அது, தென் இலங்கையில் பெரும் அபிமானத்தைப் பெற்றிருக்கின்றது. 13வது திருத்தம் நாட்டைப் பிரிக்கும்; அதிகாரப் பரவலாக்கம் நாட்டைப் பிரிக்கும் என்கிற பொய், தென் இலங்கையில் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லப்படுகின்றது. இதைப் பௌத்த சிங்கள மேலாதிக்கவாத்தின் நிறுவனங்களும் கருவிகளும் இடைவிடாது பிரசாரப்படுத்துகின்றன. இப்படியான நிலையில், கோட்டாவின் நிலைப்பாடு என்பது, அந்தத் தரப்புகளால் கொண்டாடப்படுவதில் ஆச்சரியமில்லை.

இந்தக் கொண்டாட்ட மனநிலை என்பது, அடுத்த பொதுத் தேர்தலில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையைப் பெறும் அளவுக்கான ஒன்றாக மாற்றப்பட வேண்டும் என்று ராஜபக்ஷக்கள் விரும்புகிறார்கள். அதன்மூலம், ராஜபக்ஷக்களின் சாம்ராஜ்ஜியத்தைத் தொடர்ச்சியாக நிறுவுவதற்கு இடையூறாக இருக்கும், 19வது திருத்தச் சட்டத்தை நீக்க முடியும் என்று நினைக்கிறார்கள்.

பௌத்த சிங்கள மேலாதிக்கவாதம் எப்போதும், தன்னுடைய இனவாத - மதவாத, வர்க்கச் சிந்தனைகளோடு முரண்படாத ஒரு தரப்பு, ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருக்க வேண்டும் என்றே விரும்புகின்றது. அதன்போக்கில், மன்னராட்சியை மீண்டும் நிறுவும் முயற்சிகளுக்குக்கூட இணக்கம் வெளியிடத் தயாராக இருக்கின்றது. அந்தத் தரப்புகள், ராஜபக்ஷக்களின் சாம்ராஜ்ஜியம் குறித்து அலட்டிக் கொள்வதில்லை. அப்படியான ஒரு சூழலில், ராஜபக்ஷக்களிடம் நாட்டின் இன முரண்பாடுகளுக்கான தீர்வு பற்றிய பேச்சுகளை யார், எங்கிருந்து, எப்படி ஆரம்பிப்பது என்பதுதான் ஒரே கேள்வியாக இருக்கின்றது.

-தமிழ்மிரர் பத்திரிகையில் இன்று வெளியான  பத்தி.

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/இந்தியாவில்-கோட்டா-பேசிய-வெற்றிவாதம்/91-241979

ஒப்பரேசன் கோத்தா

4 days 3 hours ago
 
 
 
       
 
'ஓபரேசன் கோத்தா' நெருங்கிவரும் கிளைமாக்சும் அதன் திரைக்கதையும் !

காட்சி 1 : ஏப்ரல் 21ம் திகதி, உயிர்த்த ஞாயிறு பயங்கரவாத தாக்குதலுடன் 'ஓபரேசன் கோத்தாவின் ' முதற்காட்சி விரிகின்றது.

காட்சி 2 : தாக்குதல் நடந்த மறுவினாடியே,  இந்திய மைய ஊடகங்கள் ஐ.எசு.ஐ.எசு தாக்குதல்தான் இதற்குகாரணம் என முதற் செய்தியை வெளியிடுகின்றது.

காட்சி 3 : உயிர்த்த ஞாயிறு தாக்குதலுக்கு பொறுப்புக்கூறும் ஐ.எசு.ஐ.எசு தாக்குதாலிகளின் முதற் காணொளி காட்சி, இசுறேலிய ஊடகம் ஒன்றின் மூலமே வெளிவருகின்றது.

காட்சி 4 : மகிந்த அல்லது கோத்தபாய போன்ற வலிமையான தலைவர் ஆட்சிக்கு வந்தால்தான் சிறிலங்காவை பாதுகாக்க முடியும் என சுப்ரமணிய சுவாமி தனது ருவிற்றர் பக்கத்தில் பதிவு செய்கின்றார்.

காட்சி 5 : இந்திய பி.யே.பி அரசு, மகிந்த அல்லது கோத்தபாயவை ஆட்சிக்கு கொண்டு வரவேண்டும் என தனது ருவிற்றர் பக்கத்தில் மீண்டு பதிவிடுகின்றார்.

காட்சி 6 :  சிறிலங்காவில் இருந்து ஐ.எசு.ஐ.எசு பயங்கரவாதிகள் இந்தியாவுக்குள் நுழைந்தார்கள் என செய்தி இந்திய ஊடகங்களில் பரப்பபடுகின்றது. தேடுதல் வேட்டை நடக்கின்றது.

காட்சி 7 : கோத்தா போன்ற வலிமையான ஒருவரே சிறிலங்காவுக்கு தேவை என்ற கருத்துருவாக்கம் செய்யப்படுகின்றது.
 
                  யு.என்.பிக்கு ஆதரவாக பெருமளவில் இருந்த சிங்கள கத்தோலிக்க, மத்திய தரவர்கத்திடம் இக்கருத்து மேலோங்குகின்றது.

காட்சி 8 : மகிந்த இராசபக்சவின் திருமணத்துக்கு சிறிலங்காவுக்கு வரும் சுப்ரமணிய சுவாமியை தனி விமானத்தில் மகிந்த தரப்பு வீட்டுக்கு வரவேற்கின்றது.

காட்சி 9 : தேர்தல் களம் பரபரக்கின்றது.

காட்சி 10 : சயித்துக்கான ஆதரவு தளத்தினை தமிழா: தேசியக் கூட்மைப்பு தரப்பினரை முன்வைக்க உந்தப்படுகின்றது.

காட்சி 11 : தமிழர்கள் வாக்குகள் இல்லாமலேயே தனிச்சிங்களவர்களின் வாக்குகள் மூலம் தலைவரை தேர்வு செய்யும் நிலை சிங்களப்பக்கத்தில் வலுக்கின்றது.

காட்சி 12 : இந்தியாவில் விடுதலைப் புலிகளுக்கு வழமையாக இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை இருந்த தடை, 5 ஆண்டுகளுக்கு என நீட்டப்படுகின்றது.

காட்சி 12 : தேர்தல் களத்தில் கோத்தா வெல்கின்றார்

காட்சி 13 : கோத்தாவுக்கான வாழ்த்தினை தனது ருவிற்றர் மூலம் சுப்ரமணிய சுவாமி தெரிவிக்கின்றார்.

காட்சி 14 : இந்தியாவுக்கு வருமாறு மோடி, கோத்தாவுக்கு அழைக்க, அதனை மகிந்த தரப்பு ஏற்றுக் கொள்கின்றது.

இடைவேளை

முன்கதைகள் :

1 : பயங்கரவாத தாக்குதல் காட்சிகள் எவ்வாறு, ஏன் இசுறேலிய ஊடகத்தினால் வெளிவந்தது.

முன்கதை : இந்தியாவின் அணிசேரா கொள்கை நிமிர்த்தம், பலத்தீனியிர்கள் விவகாரத்தில் இசுறேலுடன் இந்தியா நட்புறவற்று இருந்த காலம். பின்னர். இசுறேலுடன் தனது நட்பை இந்தியா புதுப்பித்துக் கொள்ள அதற்கு ஏயெண்டாக இருந்தவர் சுப்ரமணிய சுவாமி.

இந்தியாவின் முதலாது இசுறேல் இராசதந்திரிக்கான இந்திய உள்நுழைவு டிப்போமற்றிக் அனுமதி, சுப்ரமணிய சுவாமி வீட்டில் வைத்து இசுறேலியருக்கு வழங்கப்பட்டது.

இசுறேலிய புலானய்வு அமைப்பின் இராசதந்திரி.

2 : உயிர்த்த ஞாயிறு தாக்குதலுக்கு பின்னராக சுப்ரமணிய சுவாமியின் ருவிற்றர் பதிவுகள்

- மகிந்த, கோத்தா போன்ற  வலிமையான தலைவர்கள் சிறிலங்காவுக்க தேவை எண்டதும், இந்திய பி.யே.பி அரசு அதனை செய்ய வேண்டும் எண்டதும், கோத்தா வென்றபின் முதலில் வாழ்த்தியதும், மோடி வரச் சொல்லி முதல் அழைபபாக கோத்தாவை கூப்பிட்டது , தற்செயலானது அல்ல....

திரைக்கதையின் முடிச்சுக்களை அவிழத்த தருணங்கள் அவை.

3 : பயங்கரவாத தாக்குதலுக்கு முன்னும் பின்னுமாக, மகிந்த தரப்பு சுப்ரமணிய சுவாமியின் அழைப்பில் இந்தியா சென்று வந்ததும், பின்னர் மகிந்த அழைப்பில் சுவாமி சிறிலங்கா வந்ததும் தற்செயலானது அல்லது. இத்திரைக்கதையின் முக்கிய மூடிய அறை உரையாடல்கள்.

ஏன் இந்த ஒப்ரேசன் கோத்தா ?

இந்தியப் பெருங்கடல் அரசியலில் இலங்கைத்தீவு விடயத்தில் சீனா - இந்தியா - அமெரிக்கா என்று மூன்று தரப்புக்களின் யார் கைது ஓங்குகின்றது என்ற போட்டிக்களம்.

சிறிலங்காவை தனது கைப்பிள்ளையாக வைத்திருக்க நினைக்கின்ற இந்தியாவுக்கு இவர்களின் பிரச்சன்னம் (சீனா - அமெரிக்கா) இரசிக்கதக்க ஒன்றல்ல.

ரணில் தரப்பிலான சயீத்தின் அமெரிக்க சார்ப்பு, சீனாவுக்கு மட்டுமல்ல இந்தியாவுக்கும் வெறுப்பான ஒன்று.

மீண்டும் இலங்கைத்தீவில் தான் விட்ட இடத்தை வலுவாக பிடிக்க வேண்டும் என்பது மட்டுமல்ல, கோத்தா சர்வதேச நெருக்கடிக்குள் மாட்டுப்பட்டால், தானும் மாட்டுப்பட்டு விடுவோம் என்ற அச்சம் இந்தியாவுக்கு. ஏன்என்றால் முள்ளிவாய்க்கால் இறுதி யுத்தத்தில் இனப்படுகொலைகளத்தில் சிறிலங்காப் படையினரோடு நின்றது இந்தியப் படைகளும்தான்.

போர் குற்றவிசாரணை கோத்தா மீதான நெருக்கடி முற்றினால், அதனால் தான் அம்பலப்படுவது மட்டுமல்ல , தனது இராணுவத்துக்கு தனக்கும் நெருக்கடி ஏற்பட்டுவிடும் என்ற அச்சம் இந்தியாவுக்கு உண்டு.

( போருக்கு உதவிய இந்தியாவுக்கு மகிந்த தரப்பு பலதடவைகள் நன்றி சொன்ன விடயத்தின் மூலம் இதனை உணரலாம்)

இந்நிலையில்தான், கோத்தாவை தனது கட்டுப்பாட்டுகள் வைத்திருக்கவும், தான் ஆட்சிக்கு வர இந்தியாவின் வரைவுக்குள் கோத்தா போனதுமே, இத்திரைக்கதையின் மைய மூலக்கதை.

இந்தியாவின் வெளிவிகார அமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டுள்ளவர் ஒரு முன்னாள் றோ அதிகாரி. இவர் இந்திய இராணுவத்துடன் அமைதிப்படைக்காலத்தில் சிறிலங்காவின் நின்று பணியாற்றியவர்.

கிளைமைக்சு :

இந்தியாவுக்கு கோத்தா அழைக்கப்பட்டுள்ளார்.....இதில் இருந்துதான் கிளைமைக்சை நோக்கி திரைக்கதை விரிகின்றது.

இலங்கைத்தீவின் அயெண்டா இந்தியாவின் கைக்குள் சென்ற நிலையில், அமெரிக்காவும், சீனாவும் தனக்கான வழிகனை தேடப் போகின்ற களம் திறக்கின்றது.

சீனா தனது பிடியை ஒரு போதும் விடாது...விரும்பாது...

அமெரிக்கா தனது நலன்களை அடைய, தனது ஆயுதங்களை கையில் எடுக்கலாம்.

அதில் ஒன்றுதான் கோத்தாவின் அமெரிக்க குடியுரிமை விடயம்.

இன்னமும் மர்மமாகவே இருக்கும் இந்த முடிச்சுத்தான் கோத்தாவை தனது வழிக்கு கொண்டு வரவைப்பதற்கான அமெரிக்காவின் டீல்.

இந்த தரப்புக்களின் டீலுக்குள் தமிழர்கள் தமக்கான நன்மைகளை அடைவதற்கான வாய்ப்புக்கள் நிறையவே உண்டு.

இதுதான், முள்ளிவாய்க்கால் யுத்த்தின் கிளைமைக்சு எனில் , இந்த புவிசார் அரசியல் திரைக்கதையின் கிளைமைக்சே, தமிழர்களுக்கான. புதிய கதவை திறக்கும்.

ஒபரேசன் கோத்தா

நிறைவுறும்.
 
 
வாட்சொப்பில் எனக்கு வந்த திரைக்கதை.
யான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ் வையகம்.

ரஜினி திரணகமவைக் கொன்றது யார்?

4 days 6 hours ago

 

90 களின் நடுப்பகுதியில், தினமுரசில் வெளிவந்துகொண்டிருந்த அல்பேர்ட் துரையப்பா முதல் என்று ஆரம்பிக்கும் அரசியல் தொடரில் எழுதிவந்த அற்புதன், ஒருமுறை ரஜிணி திரணகமவின் கொலை பற்றிக் குறிப்பிடும்பொழுது, அனைவரும் நினைப்பது போல இக்கொலையைப் புலிகள் செய்யவில்லை. ஈ. பி. ஆர். எல். அப் குழுவே செய்தது என்று எழுதியிருந்தார். இதனால், ரஜிணியைக் கொன்றது அக்குழுதான் என்று நாம் நம்பி இன்றுவரை தொடர்ந்தும் வேறு வேறு இடங்களிலும், என்னுடன் பேசுபவர்களிடமும் கூறி வருகிறேன். இன்று ஆங்கில இணையத்தளமான கோராவில் சில நண்பர்கள் இதுபற்றிக் கேட்டபோது, தினமுரசில் படித்ததைச் சொன்னேன். ஆனால், உறுதிப்படுத்தமுடியவில்லை. இதுபற்றித் தேடலாம் என்று தொடங்கியபோது இக்கொலை தொடர்பான சில கட்டுரைகளைப் படிக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அதிலொன்று டி. பி. எஸ் ஜெயராஜினுடையது. 

அவரது கட்டுரையில்க் கூட புலிகளோ அல்லது ஈ. பி. ஆர் எல் எப் போ செய்திருக்கலாம் என்ற குழப்பமிருந்தாலும்கூட, புலிகளே இதைச் செய்தார்கள் என்று ஆணித்தரமாகக் கூறுகிறார். இந்திய ராணுவத்தினருடன் ரஜினி அடிக்கடி முரண்பட்டு வந்ததால், அன்று இந்திய ராணுவத்தின் கூலிகளாக இயங்கிய  ஈ பி ஆர் எல் எப் இக்கொலையை நடத்தியதாக சந்தேகம் எழுந்திருந்த வேளையில், ரஜினி பல்கலைக்கழகம் விட்டு வீட்டிற்கு வரும் வழியில் பார்த்திருந்து , சரியாக 4 மணியளவில், கொக்குவிலில் இருக்கும் அவரது  வீட்டிற்கருகில், அவர் சைக்கிளிலிருந்து இறங்கும்பொழுது, அவரது பெயரைக் கூறியழைத்து, நெற்றியின் மீது துப்பாக்கியை வைக்கவும், வெறும் கைகளால் தனது முகத்தை ரஜினி மூடிக்கொண்டார் என்றும், துப்பாக்கிதாரி முதலில் நெற்றியிலும், பின்னர் கீழே விழுந்த ரஜினியின் தலையிலும் சுட்டுவிட்டுச் சென்றதை சாட்சியங்கள் பார்த்ததாகவும் கூறுகிறார். 

இக்கொலையினைப் புலிகளே செய்தார்கள் என்பதற்கு ஆதாரமாக, "என்னைக் கொல்லக் காத்திருப்பவர்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்தவர்கள் தான்" என்று தனது கொலையை முன்கூட்டியே அறிந்திருந்த ரஜினி தனது நண்பர்களுடன் சொன்னதாகவும் ஜெயராஜ் கூறுகிறார். 

ஜெயராஜ் புலிகளுக்கு எதிரானவர். ஆகவே புலிகளைத்தவிர வேறு எவரையுமே அவர் சந்தேகிக்க வாய்ப்பில்லை. அற்புதனும் புலிகளுக்கு எதிரானவர், ஆனால் புலிகளுக்குச் சார்பாக தினமுரசில் எழுதுயதனால் மக்களிடையே பிரபலமானவர், ஆகவே அவர் மக்களை மகிழ்விக்க ரஜினியைக் கொன்றது புலிகள் இல்லை என்று எழுதியிருக்கலாம். 

இக்கொலை நடைபெற்ற நாட்களில் உங்களில் பலர் ஊரில் இருந்திருக்கலாம். அநேகமானவர்களுக்கு இக்கொலையினைப் புரிந்தவர்கள் பற்றிய அறிவு இருக்கலாம். அப்படித் தெரிந்தவர்கள் இதுபற்றிய மேலதிகத் தரவுகளைத் தரமுடியுமா? செய்தவர்கள் யார், எதற்காகச் செய்தார்கள்..............அவர்கள் புலிகளாகவே இருந்தாலும் கூட.

 

உடனேயே துரோகி, விரோதி என்று எழுதவேண்டாம். நடந்தவை பற்றிப் பகிர்வதில் தவறில்லையே? 

இலங்கைத்தீவும் மலையகத் தமிழர்களும்

4 days 15 hours ago

லோ.தீபாகரன்)அன்று தொடக்கம் இன்றுவரை இலங்கையின் பொருளாதாரத்தில் முதுகெலும்பாக இருப்பவர்கள் மலையக தமிழர்களே இவர்கள் இல்லை என்றால் இலங்கை அபிவிருத்தி அடைந்துவரும் நாட்டு பட்டியலில் இருந்து விலகிச் சென்றிருக்கும் என கூறலாம் இவர்களின் கடின உழைப்பு போற்றுதலுக்கும் மரியாதைக்கும் உரியதாகும்
 
1820 - 1840 காலப்பகுதியில் இந்தியாவின் தென்மாநிலத்தில் சாதிக்கொடுமையும் பஞ்சமும் தலைவிரித்தாடியது. பலர் பட்டினியால் செத்து மடிந்தனர். இச்சூழலை தமக்கு சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்ட ஆங்கிலேயர்கள் அங்கு வாழ்ந்த அப்பாவி மக்களை கூலித்தொழிலாளர்களாக கண்டிக்கு (இலங்கைக்கு) அழைத்துவந்தனர்.
தோட்டத் தொழிலாளர்களாக அழைத்து வரப்பட்டவர்கள். மிகக் குறைந்த கூலி வாங்கிக் கொண்டு ரப்பர் தேயிலை காப்பித் தோட்டங்களில் வேலை செய்பவர்கள். இவர்களின் பயணக் கதை மிக மோசமானது. ஒப்பந்தக் கூலி முறையில் தென்தமிழகத்தில் பிடித்து இலங்கை காடுகளில் வழி நடத்தி அழைத்து வரும்போதே நாலில் ஒரு பகுதியினர் சாவை அணைத்துக் கொண்டனர்.
 
இந்தக் கூலிகளுக்குப் பருவநிலை பாதித்தால் வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதம் இல்லை. மாதக் கணக்கில் பட்டினிப் போராட்டம் ஆயுள் கைதிகளைப் போன்று மாதக்கணக்கில் பட்டினிப் போராட்டம். ஆயுள் கைதிகளைப் போல் இவர்களது வாழ்விடங்கள் சிறு சிறு தடுப்புகளைக் கொண்டிருக்கும் அறைகளைக் கொண்டது.மகிழ்ச்சி துன்பம் இறப்பு பிறப்பு யாவும் இந்த அடுத்தடுத்து இருக்கும் சிறு சிறுதடுப்புகளில்தான்.
 
கால்நடையாக இராமேஸ்வரம் வரையும் அதற்குப் பிறகு தோணியிலும் மன்னார் கொண்டு செல்லப்பட்டனர். மன்னார் அடைந்ததும் அங்கிருந்தும் பல மைல்களுக்கு அப்பாலுள்ள மத்திய தென்பகுதி மலைகளுக்கும் கால்நடையாக அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர்.இப்படி இவர்கள் உடல் நலிவுற்று அங்கு போய்ச் சேரும்போது வழியில் ஏற்படும் மரணங்களுக்குப் பஞ்சமில்லை.
இந்தக் கூலிகளுக்குப் பருவநிலை பாதித்தால் வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதம் இல்லை. மாதக் கணக்கில் பட்டினிப் போராட்டம் ஆயுள் கைதிகளைப் போன்று மாதக்கணக்கில் பட்டினிப் போராட்டம். ஆயுள் கைதிகளைப் போல் இவர்களது வாழ்விடங்கள் சிறு சிறு தடுப்புகளைக் கொண்டிருக்கும் அறைகளைக் கொண்டது.மகிழ்ச்சி துன்பம் இறப்பு பிறப்பு யாவும் இந்த அடுத்தடுத்து இருக்கும் சிறு சிறுதடுப்புகளில் தான்.
 
இவர்கள் மலையை விட்டுக் கீழே இறங்குவதற்கும் சிறிய நிலங்களைக் கூடச் சொந்தமாய் பெறுவதற்கும் உரிமையற்றவர்கள். இதன்மூலம் கண்டியச் சிங்களப் பகுதிகளில் இவர்கள் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட அடிமைகள் போன்று வாழ்ந்து வருகின்றனர். இவர்களின் ஒன்றுபட்ட போராட்டங்கள் ஆதியிலிருந்த ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்களாலும் சிங்கள ஆட்சியாளர்களாலும் அடக்கி ஒடுக்கப்பட்டு விட்டன.அதே சமயம் தமிழ்-சிங்கள பகை மூளுமானால் முதலில் தாக்குதலுக்கு ஆளாவதும் இவர்களே.
 
இவர்கள் மலையை விட்டுக் கீழே இறங்குவதற்கும் சிறிய நிலங்களைக் கூடச் சொந்தமாய் பெறுவதற்கும் உரிமையற்றவர்கள். இதன்மூலம் கண்டியச் சிங்களப் பகுதிகளில் இவர்கள் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட அடிமைகள் போன்று வாழ்ந்து வருகின்றனர்.இவர்களின் ஒன்றுபட்ட போராட்டங்கள் ஆதியிலிருந்த ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்களாலும் சிங்கள ஆட்சியாளர்களாலும் அடக்கி ஒடுக்கப்பட்டு விட்டன.அதே சமயம் தமிழ்-சிங்கள பகை மூளுமானால் முதலில் தாக்குதலுக்கு ஆளாவதும் இவர்களே.
 
1815ஆம் ஆண்டு கண்டி இராஜ்ஜியத்தை பிரித்தானியர் கைப்பற்றிய பின்னர் மலையகமெங்கும் வெள்ளையர்களின் ஆதிக்கம் நிலவியது. 1820 ஆம் ஆண்டில் கோப்பி பயிர்ச்செய்கை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. தற்போதைய பேராதனை பூங்கா அமைந்துள்ள பகுதியிலேயே முதன்முதலாக கோப்பி (காஃபி) பயிரிடப்பட்டது. பின்னர் அது கம்பளை வரை விரிவுபடுத்தப்பட்டது.
 
1867இல் ஒருவகையான நோய்காரணமாக கோப்பி பயிர்செய்கை பெரும் பாதிப்புக்குள்ளானது. இதையடுத்து ஜேம்ஸ் டெய்லர் என்பவரால் நூல் கந்துர எனும் இடத்தில் தேயிலை பயிர்செய்கை ஆரம்பிக்கப்பட்டது. மலையக பிரதேசங்களில் பெருந்தோட்ட வர்த்தக பயிர்ச் செய்கையை (தேயிலை ரப்பர்) மேற்கொள்ள மனித வளம் கிடைக்காததால் தென் இந்தியாவில் இருந்து ஒப்பந்த அடிப்படையில் தொழிலாளர்கள் இறக்குமதி செய்யப்பட்டனர்.
வரும்வழியும் வந்து குடியேறிய பின்னரும் அவர்கள் அதிகமான இன்னல்களை எதிர்கொண்டனர். ஆதிலெட்சுமி என்ற கப்பல் கடலில் மூழ்கியதால் 120 பேர் செத்துமடிந்தனர் என்ற வரலாறும் இருக்கின்றது.
 
இவ்வாறு வலிசுமந்த பயணம் மேற்கொண்டவர்கள் மலைப்பாங்கான பிரதேசங்களில் குடியமர்த்தப்பட்டதால் - மலையகத் தமிழர் என்றும் இந்திய வம்சாவளித் தமிழர் என்றும் அடையாளப்படுத்தப்பட்டனர்.
 
மாத்தளை கண்டி நுவரெலியா பதுளை இரத்தினபுரி கேகாலை மாவட்டங்களில் பெரும்பாலான மலையகத் தமிழர்கள் வசித்து வருகின்றனர். தமிழகத்தில் இருந்து அழைத்துவரப்பட்ட தமிழர்களுடன் தெலுங்கர் மலையாளிகளும் தொழில் நிமித்தம் இங்குவந்தனர்
 
காடுமேடாகவும் கல்லுமுல்லாகவும் காட்சியளித்த மலைநாட்டை - தமது கடின உழைப்பால் எழில்கொஞ்சும் பூமியாக மாற்றியதுடன் இலங்கையின் பொருளாதாரத்தையும் தோளில் சுமந்தனர். ஆனாலும் அவர்கள் வசிப்பதற்கு அடிப்படை வசதிகள் கூட இல்லாத நிலையில் ஆரம்பத்தில் வழங்கப்பட்ட லயன் அறைகளிலேயே பல தசாப்தங்களை கடந்தனர். இன்றைய 21ஆம் நூற்றாண்டிலும் இந்நிலைமை முழுமையாக மாறவில்லை என்பது கசப்பான உண்மையாகும்.
 
நாடற்றவர்களான மலையகத் தமிழர்
 
1931ஆம் ஆண்டு டொனமூர் சீர்திருத்தம் மூலம் வாக்குரிமை பெற்ற போதும் அது 1947 - 1948 களில் கொண்டுவரப்பட்ட இந்திய - பாகிஸ்தானிய ஒப்பந்தம் சிறிமா - சாஸ்திரி ஒப்பந்தம் பிரஜாவுரிமைச் சட்டங்களினால் பறிக்கப்பட்டது. இதன்பின்னர் 3 தசாதப்தங்களுக்கு மேலாக நாடற்றவர்களாகவே அவர்கள் வாழ்ந்தனர்.
இலங்கைக்கு சுதந்திரம் வழங்கிவிட்டு வெள்ளையர்கள் வெளியேறிய பின்னர்இ சிங்களத்தேசிய வாதிகள் மலையகத் தமிழர்களை இந்தியாவுக்குத் திருப்பி அனுப்பவேண்டும் என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்தனர். இவர்களது நெருக்குதல்களினால் 1948 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 15 ஆம் தேதி இலங்கைக் குடியுரிமைச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இதை தமிழ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் கடுமையாக எதிர்த்தனர்.
 
இச்சட்டத்தின் படி 1948 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 15ஆம் தேதிக்கு முன் இலங்கையில் பிறந்திருப்பதுடன் அவருடைய இரண்டு தலைமுறையினரும் இலங்கையில் பிறந்திருந்தால் மட்டுமே இலங்கைக் குடியுரிமைக்கு ஒருவர் உரித்துடையவர் என்று வரையறுக்கப்பட்டது.
 
மலையகத் தமிழர்களில் பலர் தமக்கு முன் இரண்டு தலைமுறையினர் இலங்கையில் பிறந்திருந்தாலும் கூட அதை நிரூபிப்பதற்கான ஆவணங்கள் அவர்களிடம் இருக்கவில்லை. இதனால் 7 லட்சம் வரையான மலையகத் தமிழர் நாடற்றவர் என்னும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். 1949 ஆம் ஆண்டில் நிறைவேற்றப்பட்ட இலங்கை நாடாளுமன்றத் தேர்தல்கள் திருத்தச் சட்டம் இல. 48 இன் மூலம் அவர்களது வாக்குரிமையும் பறிக்கப்பட்டது.
 
இந்திய அரசுடன் பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்தப்பட்டு ஏற்றப்பட்ட ஒப்பந்தங்களின் அடிப்படையில் பெருமளவு மலையகத் தமிழரை இந்தியாவுக்கு திருப்பியனுப்ப இலங்கை அரசு முயற்சித்தது. அப்போதைய இந்திய பிரதமர் லால் பகதூர் சாஸ்திரிக்கும் இலங்கையின் அப்போதைய பிரதமர் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்கவுக்கும் இடையே 1964ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 30ஆம் தேதி (சிறிமா - சாஸ்திரி) ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது.
 
இதன்படி 525000 பேரை இந்தியா ஏற்றுக்கொள்வதாக அறிவித்தது. இவர்கள் அனைவரும் இலங்கையில் இருந்து நாடு கடத்தப்பட்டனர். இந்த ஒப்பந்தத்தால் 150000 பேர் விடுபட்டுப் போயினர். 1967ஆம் ஆண்டு அமலுக்கு வந்த இந்த ஒப்பந்தத்தால் இந்தியக் குடியுரிமை பெறுவோர் இலங்கை குடியுரிமை பெறுவோர் நாடற்றவர் என மூன்றாக பிரிக்கப்பட்டனர்.
 
போராட்டமும் அரசியல் அங்கீகாரமும்
 
கவ்வாத்து வெட்டப்படுவதுபோல் இலங்கையின் வரலாற்றிலிருந்து வெட்டப்பட்டுஇ வஞ்சிக்கப்பட்ட - தோட்டப் புறங்களில் வாழ்ந்த இந்திய சமுதாயத்தினருக்கு குடியுரிமை வாக்குரிமை உள்ளிட்ட அடிப்படை உரிமைகளைப் பெறுவதற்கு பெரும் போராட்டங்கள் நடத்தப்பட்டன.
 
1952ஆம் ஆண்டு இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் 7 பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுடன் நடத்திய மூன்று மாத சத்தியாக்கிரக போராட்டம் அன்றிருந்த அரசாங்கத்தின் கவனத்தை ஈர்த்தது. 1958ஆம் குடியுரிமை சட்டத்தின் பிரகாரம் பிரஜாவுரிமை பெற்றவர்களைத் தவிர ஏனைய "நாடற்றவர்களாக" கருதப்பட்ட இந்திய வம்சாவளியினருக்கு குடியுரிமை வழங்கும் விசேஷ சட்டம் 1988 நவம்பர் 9ம் தேதி நிறைவேற்றப்பட்ட சட்ட மூலமாகவே வழங்கப்பட்டது. இதனால் நாற்பது வருடங்களாக அரசியல் இழுபறிகளால் தீர்வு காணாத பெரும் பிரச்னைக்குத் தீர்வு கிடைத்தது. இந்திய சமுதாயத்தினர் "நாடற்றவர்" என்ற பதத்தில் இருந்து விடுபட்டனர்.
 
இதைத் தொடர்ந்து 1989 ஏப்ரல் 26ம் தேதி பாராளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட "வாக்குரிமை வழங்குவதற்கான திருத்தச்சட்டம்" புதிதாக பிரஜாவுரிமை பெற்ற இந்திய வம்சாவளியினரை தம்மை வாக்காளர்களாக பதிவு செய்ய கொண்டு வரப்பட்ட சட்டமாகும்.
 
இந்த சட்டத்தின் பிரகாரமே இந்திய சமுதாயத்தினர் - விசேடமாக தோட்டப்புற மக்கள் இன்று வாக்குரிமை பெற்று ஏனைய சமூகத்தோடு அரசியல் நீரோட்டத்தில் சங்கமித்துள்ளனர். இதுவே இம்மக்களின் பிரதிநிதிகள் இன்று பாராளுமன்றத்திலும்இ மாகாண சபைகளிலும் பிரதேச சபைகளிலும் ஏனைய உள்ளூராட்சி சபைகளிலும் அரசியல் பிரவேசம் செய்ய வழிசமைத்துக்கொடுடத்தது.

வாழ்க்கைத் தரத்தில் பின்தங்கிய மலையக சமூகம்
 
1970கள் வரை இலங்கையின் பொருளாதாரமானது பெருந்தோட்டப் பொருளாதாரத்திலேயே தங்கி இருந்தது. நேரகாலம் பாராது கடின உழைப்பின்மூலம் இலங்கையின் பொருளாதாரத்துக்கு அவர்கள் உரமூட்டினார்கள். இருந்தும் கைக்கூலிகள் என்ற கண்ணோட்டம் மாறவில்லை. நாட்சம்பளம் பெறும்தொழிலாளர்களாகவே நாட்களை நகர்த்துகின்றனர். கல்வி சுகாதாரம் போக்குவரத்து வீட்டு வசதி உள்ளிட்ட அடிப்படை வசதிகள் மிகக் குறைந்த மட்டத்திலேயே காணப்பட்டன.
 
மலையக மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம் நாட்டின் ஏனைய பொது மக்களது வாழ்க்கைத் தரத்துடன் ஒப்பிடுகையில் கீழ் மட்டத்திலேயே இருந்தது. இந்நிலைமை இன்று முழுமையாக மாறிவிட்டது என பெருமிதம்கொள்ளமுடியாது. ஒரு சில பகுதிகளில் அந்த அவலக்காட்சிகள் அப்படியே தொடரத்தான்செய்கின்றன என்று மலையக மக்கள் சார்பாக குரல்கொடுக்கும் சமூக ஆர்வலர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
 
இந்திய அரசாங்கத்தின் கரிசணை
 
மலையக மக்களின் நிலையைக் கருத்திக் கொண்டு வீட்டுத்திட்டமொன்றின் ஊடாக நேசக்கரம் நீட்டியது இந்திய அரசு. அந்தவீட்டுத் திட்டம் தற்போது முன்னெடுக்கப்பட்டுவருகின்றது. மலையக மக்களின் சுகாதாரத்துறை கல்வித்துறை என்பவற்றை மேம்படுத்துவதிலும் அந்நாட்டு அரசு அக்கறைக் கொண்டுள்ளது.
 
பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் அன்றைய சிலோனில் ஒரு ரப்பர் மரம்
இதற்காக பல மருத்துவமனைகளை அமைக்க இந்திய அரசாங்கம் நிதியுதவிகளைச் செய்துள்ளதுடன் மலையக மாணவர்களுக்கான புலமைப்பரீசில் உதவிகயையும் வழங்கிவருகின்றது.
 
மாறிவரும் மலையக சமூகம்
 
பெரும் போராட்டத்திற்கு மத்தியில் மாறிவரும் மலையக சமூகம் இன்று அனைத்துத் துறைகளிலும் தலைதூக்க ஆரம்பித்துள்ளது. சட்டத்தரணிகள் முதல் தலைநகரில் பெரும் வர்த்தகர்கள் வரை மலையகத் தமிழ்ச் சமூகத்தில் இருந்து இணைந்து வருகின்றனர். கல்வியிலும் மலையக சமூகம் முன்னேறி வருகின்றது. அண்மைய ஆண்டு புள்ளிவிபரங்களின்படி பல்கலைக்கழக பிரவேசமும் வரவேற்கும் வகையில் அமைந்துள்ளன.
 
வளர்ந்து வரும் சமூகமாக மலையக சமூகம் பார்க்கப்பட்டாலும் கொழுந்து பறிக்கும் இறப்பர் வெட்டும் தொழிலாளர்கள் தோட்டங்களில் வேலை செய்கின்றனர். இவரகளின் அடிப்படைச் சம்பளம் நாளொன்றுக்கு இலங்கை ரூபாவில் 500ஆகவே இருக்கிறது. வாழ்க்கைச் செலவுடன் ஒப்பிடும் போது இது மிகவும் குறைந்திருப்பதால் இன்றும் சம்பள உயர்வைக் கோரிய ஆர்ப்பாட்டங்கள் மலையகத்தில் நடந்து வருகின்றன.
இலங்கையின் மத்திய மலைநாட்டில் வாழும் ஓர் இனம் "இந்திய வம்சாவழியினர்" இந்திய வம்சாவழி தமிழர்" "மலையக தமிழர்" என பல்வேறு சொல்லாடல்களால் நீண்ட நாட்களாகவே அல்லோலக்கல்லோலப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றது. இலங்கையில் உள்ள தேசிய இனங்களில் ஒரு இனமாக "மலையக தமிழர்" அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே இன்று மலையகத்தின் பேசுப்பொருள்.
 
பிரித்தானியர் ஆட்சி காலத்தில் கோப்பி பயிர் செய்கைக்காகவும் பின்னர் தேயிைலை பயிர் செய்கைக்காகவும் தென்னிந்திய கிராமங்களிலிருந்து அழைத்துவரப்பட்ட பெரும்பான்மையானோரையும் அத்தொழிற்துறைகளோடு தொடர்புடைய ஏனையோரையும் இதர சிறு தேவைகளுக்காக அழைத்து வரப்பட்டவர்களையும் கொண்ட இலங்கையின் மத்திய மலைப்பிரதேசத்தில் இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக வாழும் ஒரு மக்கள் கூட்டத்தையே பிரதானமாக "மலையக தமிழர்" என அழைக்கின்றோம். இப்பதத்தினுள் இலங்கையின் அபிவிருத்தி திட்டங்களால் குடிபெயர்ந்தும் பல்வேறு கலவரங்களால் குடிப்பெயர்ந்தும் இலங்கையின் பல்வேறிடங்களில் (குறிப்பாக வடக்கு - கிழக்கு மாகாணங்களில்) வாழும் மக்களும் உள்ளடங்குவர். மத்திய மலைநாட்டில் மட்டுமின்றி காலி மாத்தறை களுத்துறை போன்ற கறையோர பிரதேசங்களிலும் பெருந்தோட்ட தொழிற்துறையை சார்ந்து வாழும் மக்களும் இதனுள் அடங்குவர். ஆக "மலையக தமிழர்" என்பதனை வெறும் புவியில் அடிப்படைகளைக் மட்டும் கொண்டோ அல்லது தொழிற்துறையை மட்டும் கொண்டோ வரையறை செய்துவிட முடியாது. இதனை ஒரு பரந்த அடிப்படையில் நோக்க வேண்டியுள்ளது.
 
"மலையகத்தமிழர்" என்போர் இலங்கையின் பெருந்தோட்டப் பயிர்செய்கைக்காக தென்னிந்தியாவில் இருந்து கூலித் தொழிலுக்காக அழைத்து வரப்பட்ட தமிழர்களை மட்டுமே குறிக்கும். பொருளாதாரத்தில் மிகவும் பின் தங்கிய நிலையில் போதிய கல்வி பெறமுடியாத அரசியல் அழுத்தங்களின் கீழ் வாழ்பவர்கள்.
"இலங்கையின் இந்தியத் தமிழர்" எனும் போது மலையகத் தமிழரரும் உள்ளடங்கும். அதேவேளை இலங்கை முழுதும் பகிர்ந்தளிக்கப்படும் (இறக்குமதி) உடை வணிகத்தில் முன்னனியில் இருப்பவர்கள் இந்தியத் தமிழர்களே ஆகும். இன்னும் சொல்லப்போனால் உடை கடைகளைப் பொருத்தமட்டில் 2000 ஆண்டுக்கு முன்பு வரை இலங்கையில் பிரசித்திப் பெற்ற கடைகளாக கொழும்பு புறக்கோட்டையில் உள்ள (ரஞ்ஞனாஸ் லலிதா போன்ற) கடைகளுக்கு இணையாக எந்த கடைகளும் இருக்கவில்லை. இவை இந்தியத் தமிழர்கள் உடையதே.
தவிர (தங்கம்) நகை வணிகத்தில் இன்றளவும் இந்தியத் தமிழர் அளவுக்கு இலங்கையில் எவரும் கோளோச்சவில்லை. கொழும்பு செட்டியார் தெருவில் இருக்கும் பாரிய நகைக்கடைகளில் உரிமையாளர்கள் இந்தியத் தமிழர்களே ஆகும். இவை தவிர இன்னும் பல்வேறு மட்டங்களிலும் உயர் நிலையில் இந்திய வம்சாவளி தமிழர் உள்ளனர். முத்தையா முரளிதரன் போன்றோரும் கண்டி நகரில் வணிகர்களாக இருக்கும் இலங்கை வாழ் இந்திய வம்சாவளித் தமிழர்களில் ஒருவரே மேலும் பேராசிரியர் மூக்கையா போன்ற சாதனை தமிழரையும் கூறலாம்
 
1983களில் இனவன்முறைகளின் போது வவுனியா கிளிநொச்சி மன்னார் என வடக்கிழக்கு பகுதிகளுக்கு இடம்பெயர்ந்தோரையும் குறிப்பதாகக் கொள்ளமுடியும். ஆனால் இலங்கையின் போர்த்துகீசரின் வருகைக்கு முன்னர் இருந்து தற்போதும் கொழும்பில் தொகை வணிகர்களாகவும் நகை வணிகர்களாகவும் இருப்போர் மலையகத் தமிழர் என அழைக்கப்படுவதில்லை.
 
நீர்கொழும்பு புத்தளம் சிலாபம் போன்ற பகுதிகளில் வாழும் இந்திய வம்சாவளித் தமிழர் போர்த்துக்கீசரின் காலத்திற்கு முன்பிருந்தே இலங்கையில் வசிப்பவர்கள். இவர்கள் பற்றிய சரியான தரவுகள் எதுவும் இலங்கைத் தமிழர் வரலாற்றிலும் இல்லை. அதிகமானோர் தமிழ் பாடசாலைகள் அழிக்கப்பட்டு சிங்களப் பாடசாலைகளை நிறுவி சிங்கள மயமாக்கலினால் சிங்களமாகிப் போயினர்.
 
இந்தியாவில் இலங்கைத் தமிழர்களைப்பபற்றி தெரிந்து வைத்திருக்கிற அளவுக்கு மலையக மக்களைப்பற்றி தெரியாது என்பது கசப்பான உண்மை. அவர்கள் அடிக்கடி சொல்லும் தொப்புள் கொடி உறவு யார் என அதனை உச்சரிப்பவர்களுக்கே தெரியாது.
 
வடகிழக்கில் மலையக தமிழர்கள்
 
எமது நாடு 1948ஆம் ஆண்டு சுதந்திரமடைந்ததன் பின்னர் இனவன்முறைச் சம்பவங்கள் பல தடவைகள் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டிருந்தன. இவற்றில் 1958 1977 1983 காலப்பகுதியில் இடம்பெற்ற இன வன்முறைகள் காலத்தால் மறக்க முடியாதவை. இந்த காலப்பகுதியில் பெருமளவில் மலையகத் தமிழர்கள் இடம்பெயர்வுக்குள்ளானர்கள். கண்டி மாத்தளை மாவட்டத்தை சார்ந்த மலையகத் தமிழர்களும் அநுராதபுரம் மாவட்டத்தில் வசித்த இந்திய வம்சாவளி தமிழர்களும் வவுனியா முல்லைத்தீவு கிளிநொச்சி மாவட்டத்திற்கு இடம் பெயர்ந்தனர். பதுளை மாவட்டத்தை சார்ந்த மலையகத்த தமிழர்கள் மட்டக்களப்பு திருகோணமலை மாவட்டங்களுக்கு இடம்பெயர்ந்தனர். தென்னிலங்கையில் காலி களுத்துறை இரத்தினபுரி மாவட்டத்தை சார்ந்த தமிழர்களும் வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களுக்கு இடம்பெயர்ந்திருந்தனர்.
 
இவர்கள் தங்கி வாழவென கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் பல கிராமங்கள் உருவாக்கப்பட்டன முதன்முதலாக 1958ஆம் ஆண்டு தர்மபுரம் கிராமம் உருவாக்கப்பட்டது.
 
இந்த கிராமத்தில் அநுராதபுரம் கெகிராவ கலிகமுவ மஹா இலுப்பள்ளம திஸ்ஸராம பிரதேசங்களிலிருந்து இடம்பெயர்ந்தவர்களே தொடர்க்கத்தில் உள்வாங்கப்பட்டிருந்தனர். குடும்பங்களுக்கு ஒரு ஏக்கர் வீதம் மேட்டு நில காணி வழங்கப்பட்டிருந்தது. காலப்போக்கில் அக்கிராமத்திற்கு பாடசாலை வைத்தியசாலை அஞ்சலகம் போன்ற பொதுநிறுவனங்களும் ஏற்படுத்தப்பட்டன. இதுபோலவே ஜெயபுரம் ஊற்றுபுலம் கோளாவில் காந்தி கிராமம் உழவனூர் முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் றெட்பானா போன்ற கிராமங்களும் உருவாக்கப்பட்டன.
 
1972ம் ஆண்டு கொண்டு வரப்பட்ட காணிச் சீர் திருத்த சட்டத்தின் விளைவாக பெருந்தோட்டங்கள் அரசுடமையாகக்கப்பட்டதன் விளைவாக மலையக பகுதியிலிருந்து பரவலாக வடக்கு கிழக்கு நோக்கி இடம் பெயர்ந்தனர். எழுபதுகளின் முற்பகுதியில் அரிசி மா போன்ற உணவு பண்டங்களுக்கு பெரும் தட்டுப்பாடு நிலவியது. அரசுடமையாக்கப்பட்ட பல தோட்டங்கள் காணியற்ற சிங்கள கிராம வாசிகளுக்கு பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டன. பெருமளவான மலையக தமிழர்களுக்கு இலங்கை பிரஜாவுரிமை அற்றதன் விளைவாக அவர்கள் அகதிகளாகவே இடம்பெயர நேர்ந்தது.
 
இவ்வாறான இடம்பெயர்ந்த இந்த சமூகத்தினர். வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களில் தாமே காடுகளை வெட்டி கழனியாக்கி குடியமர்ந்தார்கள். இவ்வாறு குடியேறிய மலையகத் தமிழர்கள் கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் கரைச்சி பிரதேச செயலாளர் பிரிவில் உதயநகர் மேற்கு உதயநகர் கிழக்கு தொண்டமான் நகர் விவேகானந்தா நகர் பாரதிபுரம் செல்வாநகர் மலையாளபுரம் கிருஷ்ணபுரம் கோளாவில் அம்பாள்குளம் வட்டக்கச்சி பத்துவீட்டுத்திட்டம் மாயவனூர் சாந்திபுரம் மருதநகர் பன்னங்கண்டி இரணைமடு அறிவியல் நகர் சிவபுரம் மற்றும் கிளிநகர் கிளிபுறநகர் பகுதியிலும் செறிவாக வாழ்கின்றனர். கண்டாவளை பிரதேச செயலாளர் பிரிவில் பரந்தன் புறநககர் பகுதி கோரக்கள் கட்டு தர்மபுரம் மேற்கு தர்மபுரம் கிழக்கு பெரிய குளம் கட்டைக்காடு ஜம்புக்குளம் மயில்வாகனபுரம் பிரமன்தளாறு குமாரசாமிபுரம் புளியம் பொக்கண முசிறிபிட்டி ஆகிய கிராமங்களில் வாழ்கின்றனர்.
 
முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் றெட்பானா பாரதிபுரம் வள்ளுவர் புரம் இளங்கோ புரம் சுதந்திர புரம் தேராவில் இருட்டுமடு நாச்சிக்குடா நெத்தலி ஆறு குரவில் வள்ளிபுனம் கைவேலி வேணாவில் மாங்கும் நீதிபுரம் முத்தையன் கட்டு மந்துவில் பகுதியிலும் வாழ்கின்றனர்.
 
இது மட்டுமல்லாம் பூநகரி பிரதேச பிரிவில் ஜெயபுரம் முழங்காவில் முட்டைகொம்பன் பகுதிகளிலும் வசிக்கின்றனர் பளை பிரதேச பிரிவில் இயக்கஞ்சி முகமாலை கிராமங்களிலும் வசிக்கின்றனர்.
 
வவுனியா மாவட்டத்தில் 40 வீதமான மலையக தமிழர்கள் வாழ்வதாக வவுனியா மாவட்ட மலையக சமூக பிரதிநிதிகள் தெரிவிக்கின்றனர். மன்னார் மாவட்டத்திலும் 20 வீதமான மலையக தமிழர்கள் வசிப்பதாக அந்த மாவட்டத்தின் மலையக சமூக பிரதிநிதிகள் தெரிவித்திருந்தனர்.
 
இது இவ்வாறிருக்க திருகோணமலை மாவட்டத்தில் குச்சவெளி பிரதேச செயலாளர் பிரிவில் கல்லம்பத்தை கிராமத்திலும் திருகோணமலை பிரதேச செயலாளர் பிரிவு கப்பற்துறை கிராமத்திலும் கன்னியா பிரதேசதிற்குட்பட்ட மாங்காய்யூற்று கிராமத்திலும் மூதூர் பிரதேசத்திற்குட்பட்ட புலியடிச் சோலை கிராமத்திலும் மலையகத் தமிழர்கள் வசிக்கின்றனர்.
 
மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் செங்கலடி – பதுளை வீதியில் இராஜபுரம் கிராமத்தில் 100வீதமும் மரப்பாலத்தில் 75 வீதமும்  மாவலியாறு 100 வீதமும் சின்னப்புல்லுமலையில் 50வீதமும் பெரியபுல்லுமலையில் 40வீதமும் வெலிக்காகண்டியில் 100 வீதமும் கோப்பாவெலியில் 25 வீதமும் கித்துல்வை 25 வீதமும் மற்றும் மட்டக்களப்பு புறநகர் பகுதிகளிலும் மலையகத் தமிழர்கள் வசிப்பதாக இந்த மாவட்டத்தில் குறித்த சமூகத்தின் பிரதிநிதிகள் தெரிவித்தனர்.
 
இனி வடகிழக்கு வாழ் மலையகத் தமிழர்கள் எதிர்நோக்கும் பிரச்சினைகளை ஆராய்ந்தால் அவை யாவும் ஒரு வட்டத்துக்குள் அமைவதாகவே புலப்படுகின்றது. காணி அனுமதிபத்திரம் நீர்பாசன காணி ஏற்று நீர்ப்பாசனம் வீடு மற்றும் மலசல கூட வசதி வேலைவாய்ப்பின்மை உட்கட்டமைப்பு வசதிகள் காட்டு மிருகங்களின் தொல்லை போன்ற இன்னோரன்ன எதிர்பார்ப்புகளுடன் இந்த மக்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். திருகோணமலை மாவட்டத்தில் கல்லம்பத்தை கிராமத்தில் வாழும் இச்சமூகத்தினர் அடிக்கடி காட்டு யானைகளின் தொல்லைக்குட்படுவதாகவும் தெரிவிக்கின்றனர்.
 
கிளிநொச்சி மாவட்டத்திலும் முல்லை மாவட்டத்திலும் இந்திய அரசின் உதவி வீட்டுத் திட்டத்தின் கீழ் பலருக்கு வீடுகள் வழங்கப்பட்டுள்ள போதிலும் வெட்டுப்புள்ளி காரணமாக பல குடும்பங்களுக்கு வீடுகள் இடைக்கவில்லை. இறுதியுத்தின்போது பெருமளவில் பாதிக்கப்பட்டவர் கிளிநொச்சி முல்லைத் தீவு மாவட்ட மக்களே என்பதற்கு மாற்று கருத்து கிடையாது.
 
காணி அனுமதிப்பத்திரம்
 
இந்த சமூகத்தினர் காடுவெட்டி கழனியாக்கி குடியிருக்கும் காணிகளுக்கு காணி அனுமதிப்பத்திரம் பெறுவதால் பல்வேறு பிரச்சினைகளுக்கு முகங்கொடுக்க வேண்டிய நிலை உருவாகியுள்ளது. இதன் காரணமாக நிரந்தர வீடு பெறமுடியாதவர்களாகவே உள்ளனர். இறுதிபோர் நிறைவுற்றதன் பின்னர் காணிகள் தொடர்பான பல நடமாடும் சேவைகள் நடந்தேறியுள்ளன . ஆனாலும் இந்த சமுகத்தினர் அனைவருக்கும் வழங்கப்பட்டுள்ளதா என்றால் அது கேள்விக்குறியேஇ கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் மட்டுமன்றி வவுனியா முல்லைத்தீவுதிருகோணமலை மாவட்டங்களிலும் இதே நிலைதான் காணப்படுகின்றது.
 
கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் மலையக சமூகத்தினர் செறிவாக வாழும் பகுதிகளில் அமைந்துள்ள பாடசாலைகளில் ஆசிரியர் பற்றாக்குறை நிலவுகிறது. சில பாடசாலைகளில் தளபாட வசதிகளும் பற்றாக்குறையாகவே உள்ளன. ஒரு சமூகம் மேம்படுவதாயின் அச்சமூகத்தின் கல்வி நிலை உயரவேண்டும்.
 
இது இவ்வாறிருக்க திருகோணமலை மாவட்டத்தில் குச்சவெளி பிரதேச செயலாளர் பிரிவில் கல்லம்பத்தை கிராமத்திலும் திருகோணமலை பிரதேச செயலாளர் பிரிவு கப்பற்துறை கிராமத்திலும் கன்னியா பிரதேசதிற்குட்பட்ட மாங்காய்யூற்று கிராமத்திலும் மூதூர் பிரதேசத்திற்குட்பட்ட புலியடிச் சோலை கிராமத்திலும் மலையகத் தமிழர்கள் வசிக்கின்றனர்.
 
மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் செங்கலடி – பதுளை வீதியில் இராஜபுரம் கிராமத்தில் 100வீதமும் மரப்பாலத்தில் 75 வீதமும்  மாவலியாறு 100 வீதமும் சின்னப்புல்லுமலையில் 50வீதமும் பெரியபுல்லுமலையில் 40வீதமும் வெலிக்காகண்டியில் 100 வீதமும் கோப்பாவெலியில் 25 வீதமும் கித்துல்வை 25 வீதமும் மற்றும் மட்டக்களப்பு புறநகர் பகுதிகளிலும் மலையகத் தமிழர்கள் வசிப்பதாக இந்த மாவட்டத்தில் குறித்த சமூகத்தின் பிரதிநிதிகள் தெரிவித்தனர்.

வடகிழக்கில் மலையக தமிழர்கள்
 
எமது நாடு 1948ஆம் ஆண்டு சுதந்திரமடைந்ததன் பின்னர் இனவன்முறைச் சம்பவங்கள் பல தடவைகள் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டிருந்தன. இவற்றில் 1958 1977 1983 காலப்பகுதியில் இடம்பெற்ற இன வன்முறைகள் காலத்தால் மறக்க முடியாதவை. இந்த காலப்பகுதியில் பெருமளவில் மலையகத் தமிழர்கள் இடம்பெயர்வுக்குள்ளானர்கள். கண்டி மாத்தளை மாவட்டத்தை சார்ந்த மலையகத் தமிழர்களும் அநுராதபுரம் மாவட்டத்தில் வசித்த இந்திய வம்சாவளி தமிழர்களும் வவுனியா முல்லைத்தீவு கிளிநொச்சி மாவட்டத்திற்கு இடம் பெயர்ந்தனர். பதுளை மாவட்டத்தை சார்ந்த மலையகத்த தமிழர்கள் மட்டக்களப்பு திருகோணமலை மாவட்டங்களுக்கு இடம்பெயர்ந்தனர். தென்னிலங்கையில் காலி களுத்துறை இரத்தினபுரி மாவட்டத்தை சார்ந்த தமிழர்களும் வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களுக்கு இடம்பெயர்ந்திருந்தனர்.
 
இவர்கள் தங்கி வாழவென கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் பல கிராமங்கள் உருவாக்கப்பட்டன முதன்முதலாக 1958ஆம் ஆண்டு தர்மபுரம் கிராமம் உருவாக்கப்பட்டது.
 
இந்த கிராமத்தில் அநுராதபுரம் கெகிராவ கலிகமுவ மஹா இலுப்பள்ளம திஸ்ஸராம பிரதேசங்களிலிருந்து இடம்பெயர்ந்தவர்களே தொடர்க்கத்தில் உள்வாங்கப்பட்டிருந்தனர். குடும்பங்களுக்கு ஒரு ஏக்கர் வீதம் மேட்டு நில காணி வழங்கப்பட்டிருந்தது. காலப்போக்கில் அக்கிராமத்திற்கு பாடசாலை வைத்தியசாலை அஞ்சலகம் போன்ற பொதுநிறுவனங்களும் ஏற்படுத்தப்பட்டன. இதுபோலவே ஜெயபுரம் ஊற்றுபுலம் கோளாவில் காந்தி கிராமம் உழவனூர் முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் றெட்பானா போன்ற கிராமங்களும் உருவாக்கப்பட்டன.
 
1972ம் ஆண்டு கொண்டு வரப்பட்ட காணிச் சீர் திருத்த சட்டத்தின் விளைவாக பெருந்தோட்டங்கள் அரசுடமையாகக்கப்பட்டதன் விளைவாக மலையக பகுதியிலிருந்து பரவலாக வடக்கு கிழக்கு நோக்கி இடம் பெயர்ந்தனர். எழுபதுகளின் முற்பகுதியில் அரிசி மா போன்ற உணவு பண்டங்களுக்கு பெரும் தட்டுப்பாடு நிலவியது. அரசுடமையாக்கப்பட்ட பல தோட்டங்கள் காணியற்ற சிங்கள கிராம வாசிகளுக்கு பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டன. பெருமளவான மலையக தமிழர்களுக்கு இலங்கை பிரஜாவுரிமை அற்றதன் விளைவாக அவர்கள் அகதிகளாகவே இடம்பெயர நேர்ந்தது.
 
இவ்வாறான இடம்பெயர்ந்த இந்த சமூகத்தினர். வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களில் தாமே காடுகளை வெட்டி கழனியாக்கி குடியமர்ந்தார்கள். இவ்வாறு குடியேறிய மலையகத் தமிழர்கள் கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் கரைச்சி பிரதேச செயலாளர் பிரிவில் உதயநகர் மேற்கு உதயநகர் கிழக்கு தொண்டமான் நகர் விவேகானந்தா நகர் பாரதிபுரம் செல்வாநகர் மலையாளபுரம் கிருஷ்ணபுரம் கோளாவில் அம்பாள்குளம் வட்டக்கச்சி பத்துவீட்டுத்திட்டம் மாயவனூர் சாந்திபுரம் மருதநகர் பன்னங்கண்டி இரணைமடு அறிவியல் நகர் சிவபுரம் மற்றும் கிளிநகர் கிளிபுறநகர் பகுதியிலும் செறிவாக வாழ்கின்றனர். கண்டாவளை பிரதேச செயலாளர் பிரிவில் பரந்தன் புறநககர் பகுதி கோரக்கள் கட்டு தர்மபுரம் மேற்கு தர்மபுரம் கிழக்கு பெரிய குளம் கட்டைக்காடு ஜம்புக்குளம் மயில்வாகனபுரம் பிரமன்தளாறு குமாரசாமிபுரம் புளியம் பொக்கண முசிறிபிட்டி ஆகிய கிராமங்களில் வாழ்கின்றனர்.
 
முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் றெட்பானா பாரதிபுரம் வள்ளுவர் புரம் இளங்கோ புரம் சுதந்திர புரம் தேராவில் இருட்டுமடு நாச்சிக்குடா நெத்தலி ஆறு குரவில் வள்ளிபுனம் கைவேலி வேணாவில் மாங்கும் நீதிபுரம் முத்தையன் கட்டு மந்துவில் பகுதியிலும் வாழ்கின்றனர்.
 
இது மட்டுமல்லாம் பூநகரி பிரதேச பிரிவில் ஜெயபுரம் முழங்காவில் முட்டைகொம்பன் பகுதிகளிலும் வசிக்கின்றனர் பளை பிரதேச பிரிவில் இயக்கஞ்சி முகமாலை கிராமங்களிலும் வசிக்கின்றனர்.
 
வவுனியா மாவட்டத்தில் 40 வீதமான மலையக தமிழர்கள் வாழ்வதாக வவுனியா மாவட்ட மலையக சமூக பிரதிநிதிகள் தெரிவிக்கின்றனர். மன்னார் மாவட்டத்திலும் 20 வீதமான மலையக தமிழர்கள் வசிப்பதாக அந்த மாவட்டத்தின் மலையக சமூக பிரதிநிதிகள் தெரிவித்திருந்தனர்.
 
இது இவ்வாறிருக்க திருகோணமலை மாவட்டத்தில் குச்சவெளி பிரதேச செயலாளர் பிரிவில் கல்லம்பத்தை கிராமத்திலும் திருகோணமலை பிரதேச செயலாளர் பிரிவு கப்பற்துறை கிராமத்திலும் கன்னியா பிரதேசதிற்குட்பட்ட மாங்காய்யூற்று கிராமத்திலும் மூதூர் பிரதேசத்திற்குட்பட்ட புலியடிச் சோலை கிராமத்திலும் மலையகத் தமிழர்கள் வசிக்கின்றனர்.
 
மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் செங்கலடி – பதுளை வீதியில் இராஜபுரம் கிராமத்தில் 100வீதமும் மரப்பாலத்தில் 75 வீதமும்  மாவலியாறு 100 வீதமும் சின்னப்புல்லுமலையில் 50வீதமும் பெரியபுல்லுமலையில் 40வீதமும் வெலிக்காகண்டியில் 100 வீதமும் கோப்பாவெலியில் 25 வீதமும் கித்துல்வை 25 வீதமும் மற்றும் மட்டக்களப்பு புறநகர் பகுதிகளிலும் மலையகத் தமிழர்கள் வசிப்பதாக இந்த மாவட்டத்தில் குறித்த சமூகத்தின் பிரதிநிதிகள் தெரிவித்தனர்.
 
இனி வடகிழக்கு வாழ் மலையகத் தமிழர்கள் எதிர்நோக்கும் பிரச்சினைகளை ஆராய்ந்தால் அவை யாவும் ஒரு வட்டத்துக்குள் அமைவதாகவே புலப்படுகின்றது. காணி அனுமதிபத்திரம் நீர்பாசன காணி ஏற்று நீர்ப்பாசனம் வீடு மற்றும் மலசல கூட வசதி வேலைவாய்ப்பின்மை உட்கட்டமைப்பு வசதிகள் காட்டு மிருகங்களின் தொல்லை போன்ற இன்னோரன்ன எதிர்பார்ப்புகளுடன் இந்த மக்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். திருகோணமலை மாவட்டத்தில் கல்லம்பத்தை கிராமத்தில் வாழும் இச்சமூகத்தினர் அடிக்கடி காட்டு யானைகளின் தொல்லைக்குட்படுவதாகவும் தெரிவிக்கின்றனர்.
 
கிளிநொச்சி மாவட்டத்திலும் முல்லை மாவட்டத்திலும் இந்திய அரசின் உதவி வீட்டுத் திட்டத்தின் கீழ் பலருக்கு வீடுகள் வழங்கப்பட்டுள்ள போதிலும் வெட்டுப்புள்ளி காரணமாக பல குடும்பங்களுக்கு வீடுகள் இடைக்கவில்லை. இறுதியுத்தின்போது பெருமளவில் பாதிக்கப்பட்டவர் கிளிநொச்சி முல்லைத் தீவு மாவட்ட மக்களே என்பதற்கு மாற்று கருத்து கிடையாது.
 
காணி அனுமதிப்பத்திரம்
 
இந்த சமூகத்தினர் காடுவெட்டி கழனியாக்கி குடியிருக்கும் காணிகளுக்கு காணி அனுமதிப்பத்திரம் பெறுவதால் பல்வேறு பிரச்சினைகளுக்கு முகங்கொடுக்க வேண்டிய நிலை உருவாகியுள்ளது. இதன் காரணமாக நிரந்தர வீடு பெறமுடியாதவர்களாகவே உள்ளனர். இறுதிபோர் நிறைவுற்றதன் பின்னர் காணிகள் தொடர்பான பல நடமாடும் சேவைகள் நடந்தேறியுள்ளன . ஆனாலும் இந்த சமுகத்தினர் அனைவருக்கும் வழங்கப்பட்டுள்ளதா என்றால் அது கேள்விக்குறியேஇ கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் மட்டுமன்றி வவுனியா முல்லைத்தீவுதிருகோணமலை மாவட்டங்களிலும் இதே நிலைதான் காணப்படுகின்றது.
 
கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் மலையக சமூகத்தினர் செறிவாக வாழும் பகுதிகளில் அமைந்துள்ள பாடசாலைகளில் ஆசிரியர் பற்றாக்குறை நிலவுகிறது. சில பாடசாலைகளில் தளபாட வசதிகளும் பற்றாக்குறையாகவே உள்ளன. ஒரு சமூகம் மேம்படுவதாயின் அச்சமூகத்தின் கல்வி நிலை உயரவேண்டும்.
 
இது இவ்வாறிருக்க திருகோணமலை மாவட்டத்தில் குச்சவெளி பிரதேச செயலாளர் பிரிவில் கல்லம்பத்தை கிராமத்திலும் திருகோணமலை பிரதேச செயலாளர் பிரிவு கப்பற்துறை கிராமத்திலும் கன்னியா பிரதேசதிற்குட்பட்ட மாங்காய்யூற்று கிராமத்திலும் மூதூர் பிரதேசத்திற்குட்பட்ட புலியடிச் சோலை கிராமத்திலும் மலையகத் தமிழர்கள் வசிக்கின்றனர்.
 
மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் செங்கலடி – பதுளை வீதியில் இராஜபுரம் கிராமத்தில் 100வீதமும் மரப்பாலத்தில் 75 வீதமும்  மாவலியாறு 100 வீதமும் சின்னப்புல்லுமலையில் 50வீதமும் பெரியபுல்லுமலையில் 40வீதமும் வெலிக்காகண்டியில் 100 வீதமும் கோப்பாவெலியில் 25 வீதமும் கித்துல்வை 25 வீதமும் மற்றும் மட்டக்களப்பு புறநகர் பகுதிகளிலும் மலையகத் தமிழர்கள் வசிப்பதாக இந்த மாவட்டத்தில் குறித்த சமூகத்தின் பிரதிநிதிகள் தெரிவித்தனர்.
 
 
வடகிழக்கில் மலையக தமிழ் உறவுகள்
 
எமது நாடு 1948ஆம் ஆண்டு சுதந்திரமடைந்ததன் பின்னர் இனவன்முறைச் சம்பவங்கள் பல தடவைகள் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டிருந்தன. இவற்றில் 1958 1977 1983 காலப்பகுதியில் இடம்பெற்ற இன வன்முறைகள் காலத்தால் மறக்க முடியாதவை. இந்த காலப்பகுதியில் பெருமளவில் மலையகத் தமிழர்கள் இடம்பெயர்வுக்குள்ளானர்கள். கண்டி மாத்தளை மாவட்டத்தை சார்ந்த மலையகத் தமிழர்களும் அநுராதபுரம் மாவட்டத்தில் வசித்த இந்திய வம்சாவளி தமிழர்களும் வவுனியா முல்லைத்தீவு கிளிநொச்சி மாவட்டத்திற்கு இடம் பெயர்ந்தனர். பதுளை மாவட்டத்தை சார்ந்த மலையகத்த தமிழர்கள் மட்டக்களப்பு திருகோணமலை மாவட்டங்களுக்கு இடம்பெயர்ந்தனர். தென்னிலங்கையில் காலி களுத்துறை இரத்தினபுரி மாவட்டத்தை சார்ந்த தமிழர்களும் வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களுக்கு இடம்பெயர்ந்திருந்தனர்.
 
இவர்கள் தங்கி வாழவென கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் பல கிராமங்கள் உருவாக்கப்பட்டன முதன்முதலாக 1958ஆம் ஆண்டு தர்மபுரம் கிராமம் உருவாக்கப்பட்டது.
 
இந்த கிராமத்தில் அநுராதபுரம் கெகிராவ கலிகமுவ மஹா இலுப்பள்ளம திஸ்ஸராம பிரதேசங்களிலிருந்து இடம்பெயர்ந்தவர்களே தொடர்க்கத்தில் உள்வாங்கப்பட்டிருந்தனர். குடும்பங்களுக்கு ஒரு ஏக்கர் வீதம் மேட்டு நில காணி வழங்கப்பட்டிருந்தது. காலப்போக்கில் அக்கிராமத்திற்கு பாடசாலை வைத்தியசாலை அஞ்சலகம் போன்ற பொதுநிறுவனங்களும் ஏற்படுத்தப்பட்டன. இதுபோலவே ஜெயபுரம் ஊற்றுபுலம் கோளாவில் காந்தி கிராமம் உழவனூர் முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் றெட்பானா போன்ற கிராமங்களும் உருவாக்கப்பட்டன.
 
1972ம் ஆண்டு கொண்டு வரப்பட்ட காணிச் சீர் திருத்த சட்டத்தின் விளைவாக பெருந்தோட்டங்கள் அரசுடமையாகக்கப்பட்டதன் விளைவாக மலையக பகுதியிலிருந்து பரவலாக வடக்கு கிழக்கு நோக்கி இடம் பெயர்ந்தனர். எழுபதுகளின் முற்பகுதியில் அரிசி மா போன்ற உணவு பண்டங்களுக்கு பெரும் தட்டுப்பாடு நிலவியது. அரசுடமையாக்கப்பட்ட பல தோட்டங்கள் காணியற்ற சிங்கள கிராம வாசிகளுக்கு பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டன. பெருமளவான மலையக தமிழர்களுக்கு இலங்கை பிரஜாவுரிமை அற்றதன் விளைவாக அவர்கள் அகதிகளாகவே இடம்பெயர நேர்ந்தது.
 
இவ்வாறான இடம்பெயர்ந்த இந்த சமூகத்தினர். வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களில் தாமே காடுகளை வெட்டி கழனியாக்கி குடியமர்ந்தார்கள். இவ்வாறு குடியேறிய மலையகத் தமிழர்கள் கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் கரைச்சி பிரதேச செயலாளர் பிரிவில் உதயநகர் மேற்கு உதயநகர் கிழக்கு தொண்டமான் நகர் விவேகானந்தா நகர் பாரதிபுரம் செல்வாநகர் மலையாளபுரம் கிருஷ்ணபுரம் கோளாவில் அம்பாள்குளம் வட்டக்கச்சி பத்துவீட்டுத்திட்டம் மாயவனூர் சாந்திபுரம் மருதநகர் பன்னங்கண்டி இரணைமடு அறிவியல் நகர் சிவபுரம் மற்றும் கிளிநகர் கிளிபுறநகர் பகுதியிலும் செறிவாக வாழ்கின்றனர். கண்டாவளை பிரதேச செயலாளர் பிரிவில் பரந்தன் புறநககர் பகுதி கோரக்கள் கட்டு தர்மபுரம் மேற்கு தர்மபுரம் கிழக்கு பெரிய குளம் கட்டைக்காடு ஜம்புக்குளம் மயில்வாகனபுரம் பிரமன்தளாறு குமாரசாமிபுரம் புளியம் பொக்கண முசிறிபிட்டி ஆகிய கிராமங்களில் வாழ்கின்றனர்.
 
முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் றெட்பானா பாரதிபுரம் வள்ளுவர் புரம் இளங்கோ புரம் சுதந்திர புரம் தேராவில் இருட்டுமடு நாச்சிக்குடா நெத்தலி ஆறு குரவில் வள்ளிபுனம் கைவேலி வேணாவில் மாங்கும் நீதிபுரம் முத்தையன் கட்டு மந்துவில் பகுதியிலும் வாழ்கின்றனர்.
 
இது மட்டுமல்லாம் பூநகரி பிரதேச பிரிவில் ஜெயபுரம் முழங்காவில் முட்டைகொம்பன் பகுதிகளிலும் வசிக்கின்றனர் பளை பிரதேச பிரிவில் இயக்கஞ்சி முகமாலை கிராமங்களிலும் வசிக்கின்றனர்.
 
வவுனியா மாவட்டத்தில் 40 வீதமான மலையக தமிழர்கள் வாழ்வதாக வவுனியா மாவட்ட மலையக சமூக பிரதிநிதிகள் தெரிவிக்கின்றனர். மன்னார் மாவட்டத்திலும் 20 வீதமான மலையக தமிழர்கள் வசிப்பதாக அந்த மாவட்டத்தின் மலையக சமூக பிரதிநிதிகள் தெரிவித்திருந்தனர்.
 
இது இவ்வாறிருக்க திருகோணமலை மாவட்டத்தில் குச்சவெளி பிரதேச செயலாளர் பிரிவில் கல்லம்பத்தை கிராமத்திலும் திருகோணமலை பிரதேச செயலாளர் பிரிவு கப்பற்துறை கிராமத்திலும் கன்னியா பிரதேசதிற்குட்பட்ட மாங்காய்யூற்று கிராமத்திலும் மூதூர் பிரதேசத்திற்குட்பட்ட புலியடிச் சோலை கிராமத்திலும் மலையகத் தமிழர்கள் வசிக்கின்றனர்.
 
மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் செங்கலடி – பதுளை வீதியில் இராஜபுரம் கிராமத்தில் 100வீதமும் மரப்பாலத்தில் 75 வீதமும்  மாவலியாறு 100 வீதமும் சின்னப்புல்லுமலையில் 50வீதமும் பெரியபுல்லுமலையில் 40வீதமும் வெலிக்காகண்டியில் 100 வீதமும் கோப்பாவெலியில் 25 வீதமும் கித்துல்வை 25 வீதமும் மற்றும் மட்டக்களப்பு புறநகர் பகுதிகளிலும் மலையகத் தமிழர்கள் வசிப்பதாக இந்த மாவட்டத்தில் குறித்த சமூகத்தின் பிரதிநிதிகள் தெரிவித்தனர்.
 
இனி வடகிழக்கு வாழ் மலையகத் தமிழர்கள் எதிர்நோக்கும் பிரச்சினைகளை ஆராய்ந்தால் அவை யாவும் ஒரு வட்டத்துக்குள் அமைவதாகவே புலப்படுகின்றது. காணி அனுமதிபத்திரம் நீர்பாசன காணி ஏற்று நீர்ப்பாசனம் வீடு மற்றும் மலசல கூட வசதி வேலைவாய்ப்பின்மை உட்கட்டமைப்பு வசதிகள் காட்டு மிருகங்களின் தொல்லை போன்ற இன்னோரன்ன எதிர்பார்ப்புகளுடன் இந்த மக்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். திருகோணமலை மாவட்டத்தில் கல்லம்பத்தை கிராமத்தில் வாழும் இச்சமூகத்தினர் அடிக்கடி காட்டு யானைகளின் தொல்லைக்குட்படுவதாகவும் தெரிவிக்கின்றனர்.
 
கிளிநொச்சி மாவட்டத்திலும் முல்லை மாவட்டத்திலும் இந்திய அரசின் உதவி வீட்டுத் திட்டத்தின் கீழ் பலருக்கு வீடுகள் வழங்கப்பட்டுள்ள போதிலும் வெட்டுப்புள்ளி காரணமாக பல குடும்பங்களுக்கு வீடுகள் இடைக்கவில்லை. இறுதியுத்தின்போது பெருமளவில் பாதிக்கப்பட்டவர் கிளிநொச்சி முல்லைத் தீவு மாவட்ட மக்களே என்பதற்கு மாற்று கருத்து கிடையாது.
 
காணி அனுமதிப்பத்திரம்
 
இந்த சமூகத்தினர் காடுவெட்டி கழனியாக்கி குடியிருக்கும் காணிகளுக்கு காணி அனுமதிப்பத்திரம் பெறுவதால் பல்வேறு பிரச்சினைகளுக்கு முகங்கொடுக்க வேண்டிய நிலை உருவாகியுள்ளது. இதன் காரணமாக நிரந்தர வீடு பெறமுடியாதவர்களாகவே உள்ளனர். இறுதிபோர் நிறைவுற்றதன் பின்னர் காணிகள் தொடர்பான பல நடமாடும் சேவைகள் நடந்தேறியுள்ளன . ஆனாலும் இந்த சமுகத்தினர் அனைவருக்கும் வழங்கப்பட்டுள்ளதா என்றால் அது கேள்விக்குறியேஇ கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் மட்டுமன்றி வவுனியா முல்லைத்தீவு திருகோணமலை மாவட்டங்களிலும் இதே நிலைதான் காணப்படுகின்றது.
 
கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் மலையக சமூகத்தினர் செறிவாக வாழும் பகுதிகளில் அமைந்துள்ள பாடசாலைகளில் ஆசிரியர் பற்றாக்குறை நிலவுகிறது. சில பாடசாலைகளில் தளபாட வசதிகளும் பற்றாக்குறையாகவே உள்ளன. ஒரு சமூகம் மேம்படுவதாயின் அச்சமூகத்தின் கல்வி நிலை உயரவேண்டும்.
 
இது இவ்வாறிருக்க திருகோணமலை மாவட்டத்தில் குச்சவெளி பிரதேச செயலாளர் பிரிவில் கல்லம்பத்தை கிராமத்திலும் திருகோணமலை பிரதேச செயலாளர் பிரிவு கப்பற்துறை கிராமத்திலும் கன்னியா பிரதேசதிற்குட்பட்ட மாங்காய்யூற்று கிராமத்திலும் மூதூர் பிரதேசத்திற்குட்பட்ட புலியடிச் சோலை கிராமத்திலும் மலையகத் தமிழர்கள் வசிக்கின்றனர்.
 
மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் செங்கலடி – பதுளை வீதியில் இராஜபுரம் கிராமத்தில் 100வீதமும் மரப்பாலத்தில் 75 வீதமும்  மாவலியாறு 100 வீதமும் சின்னப்புல்லுமலையில் 50வீதமும் பெரியபுல்லுமலையில் 40வீதமும் வெலிக்காகண்டியில் 100 வீதமும் கோப்பாவெலியில் 25 வீதமும் கித்துல்வை 25 வீதமும் மற்றும் மட்டக்களப்பு புறநகர் பகுதிகளிலும் மலையகத் தமிழர்கள் வசிப்பதாக அறிய முடிகிறது
 
அதே போல் வடகிழக்கில் இருந்து வடகிழக்கிற்கு வெளியே குறிப்பாக கொழும்பில் இடம் பெயர்ந்த தமிழர்கள்அங்கு பல திருமண பந்தங்கள் மூலம் மலையகத்தமிழர்களுடன் இணைந்து வாழ்கின்றமை குறிப்பிடதக்கதாகும்   மேலும் மலையகத்தில் இருந்து வடகிழக்கில்  மலையக தமிழர்கள் திருமணபந்தங்களை  உருவாக்கியதன் மூலம் தமக்கிடையே பிரிக்கமுடியாத உறவை ஏற்படுத்தி வருகின்றமை ஆரோக்கியமானதாகும்
 
 
 
 
முதலாளிய வணிகத் தமிழர்:
 
சிலர் வணிகநிதி ஆதாரத்தைக் கொண்டும் வேறு சிலர் தோட்ட அதிபர்களாகவும் இருக்கின்றனர்.  கடன் தொழில் செய்யும் செட்டி நாட்டுக்காரர்கள் கூட இதில் அடங்குவர்.கொழும்புச் செட்டித் தெருவில் பலகோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள தமிழரின் நகைக்கடைகள் சிங்களவர் பகுதியில் இவர்களுக்குள்ள ஆதிக்கத்தைக் காட்டும்.மலையகத் தமிழர்களின் குரலாகக் கருதப்படும் தொண்டமான் சுமார் 800 ஏக்கருக்குச் சொந்தமான தோட்டத்தைத் தன்னிடத்தே வைத்துக் கொண்டிருந்தார்.
 
அமெரிக்க-ஜப்பான் கூட்டுறவு பெற்று உலக வங்கியிடமிருந்து 28 கோடி ரூபாய் கடனுதவியைப் பெற்ற தொழிலதிபர் ஞானம் இதில் அடங்குவார். அவருக்கு ஒப்பான குணரத்தினம் மகாராஜா வி.வி.ஜி. போன்றவர்களும் தமிழர்களே.
 
கொழும்பு மாவட்டத்தில் சின்டெக்ஸ் என்ற தொழில் நிறுவனத்தை ஞானம் நடத்துகிறார். இந்தத் தொழிற்சாலையில் ஒப்புக்குக்கூட ஒரு தமிழர் இல்லை. (இருப்பினும் இவரது நிறுவனம் 1983-இல் நடந்த கலவரத்தில் தாக்கப்பட்டது). அதுபோலவே இன்னபிறரது வியாபார நிறுவனங்களும் சிங்களவர்களின் கலவரங்களால் சீர்குலைவதுண்டு.இவர்கள் வடகிழக்குக்கு வெளியே சிங்களவர் பகுதியில் தொழில் நடத்துவதால் ஒவ்வொரு கலவரத்திலும் தாக்கப்படுவார்கள். மீண்டும் அங்கேயே தொழில் தொடங்கி இழந்த செல்வத்தை மீட்பர்.
 
அன்று தொடக்கம் இன்றுவரை இலங்கையின் பொருளாதாரத்தில் முதுகெலும்பாக இருப்பவர்கள் மலையக தமிழர்களே இவர்கள் இல்லை என்றால் இலங்கை அபிவிருத்தி அடைந்துவரும் நாட்டு பட்டியலில் இருந்து விலகிச் சென்றிருக்கும் என கூறலாம் இவர்களின் கடின உழைப்பு போற்றுதலுக்கும் மரியாதைக்கும் உரியதாகும்

http://battinaatham.net/description.php?art=22640

13ஆவது திருத்தம் படும் பாடு

4 days 15 hours ago
13ஆவது திருத்தம் படும் பாடு

-லக்ஸ்மன் 

“கடந்த 70 ஆண்டுகளாக, அடுத்தடுத்து பதவிக்கு வந்த தலைவர்கள், ஒரேயோர் உறுதிமொழியையே அளித்துள்ளனர். அதிகாரப் பகிர்வு, அதிகாரப் பகிர்வு, அதிகாரப் பகிர்வு. ஆனால்,  இறுதியில் எதுவும் நடக்கவில்லை. பெரும்பான்மை சமூகத்தின் விருப்பங்களுக்கும் உணர்வுக்கும் எதிராக, நீங்கள் எதுவும் செய்ய முடியாது என்று நான் நம்புகிறேன். பெரும்பான்மையினரின்  விருப்பத்துக்கு எதிராக, எதையாவது உறுதியளிக்கும் எவரும் பொய்யானவர். எந்தச் சிங்களவரும் வடக்கு, கிழக்கில் அபிவிருத்தி செய்யாதீர்கள்; அவர்களுக்கு வேலை கொடுக்க வேண்டாம் எனச் சொல்லமாட்டார்கள். ஆனால் அரசியல் பிரச்சினைகள் வேறு”.

image_cfdf0feb3c.jpgஇது  ஜனாதிபதி  கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவின் கருத்து. இந்திய விஜயத்தின் போது, ‘ஹிந்து’ பத்திரிகைக்கு வழங்கிய நேர்காணலிலேயே இக்கருத்தை  அவர் உதிர்த்திருக்கிறார். அரசமைப்பின் 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை அமுல்படுத்துவது, பிராந்திய நலனுக்கு நல்லது என்றாலும், அது முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட முடியாதது என்று ஜனாதிபதி கூறியிருக்கிறார். 

அப்படியானால், முன்னாள் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ சொன்ன, 13 பிளஸ், பிளஸ்,  பிளஸ் எல்லாமே பொய்யானவைகள்தான்.

அதேபோன்று, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு அறிவித்ததாலேயே, தமிழ் மக்கள், சஜித் பிரேமதாஸவுக்கு  வாக்களித்தார்கள். இல்லையானால், கோட்டாபயவுக்குத்தான் வாக்களித்து இருப்பார்கள் என்று சொல்வதிலும் உண்மையில்லை. 

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புச் சொன்னாலும் சொல்லாவிட்டாலும் தமிழ் மக்கள் ஏற்கெனவே தீர்மானித்து விட்டிருந்தார்கள். முடிவு அதுவே!

இனி விடயத்துக்குள் வருவோம், அதிகாரப்பகிர்வு என்ற விடயதானம் இலங்கை சுதந்திரம் பெற்றது முதல், தொடங்கி விட்டது என்பதற்கு ஜனாதிபதியின் கருத்தும் ஓர் ஆதாரம். ஒவ்வொரு தடவையும் பலராலும் பயன்படுத்தப்படுகின்ற அஹிம்சை வழியிலான, ஆயுதப் போராட்டங்களின் பின்னரும் பல அழிவுகளின் தொடர்ச்சியாகவும் எதையும் விட்டுக் கொடுத்து விட முடியாது என்கிற நிலைமையே காணப்படுகிறது.

இந்த 70 என்கிற வருடக் கணக்கில், பல்வேறு சந்திப்புகள், பேச்சுவார்த்தைகள், யுத்தங்கள் நடந்து முடிந்துவிட்டன. இதற்குள் எத்தனையோ ஜனாதிபதிகள் மாறிவிட்டனர்; பிரதமர்கள் மாறியிருக்கின்றனர். ஆனாலும் முடிவுகளில் மாத்திரம், எந்த வித மாற்றமும் ஏற்பட்டிருக்கவில்லை.

நமது  நாட்டில் மட்டுமல்ல, உலகெங்கும் அதிகாரப்பரவலாக்கல் கோரிக்கைகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. மத்திய அரசுகளின் நடவடிக்கைகளால் பல சமூகங்களின் இருப்பு அச்சுறுத்தப்படுகின்றது.  

இதனால்தான், ஒரு நாட்டில் வாழும் சகல சமூகத்தினரும் தமக்குத் தேவையான முறையில் தமது ஆட்சியையும் அபிவிருத்தியையும் கொண்டு செல்வதற்கு, அதிகாரங்கள் அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டியதாக இருக்கின்றது.

இந்த அதிகாரங்களை, ஒவ்வொரு இனக்குழுமத்துக்கும்  வழங்கும் ஏற்பாடுகளை, நாம் அதிகாரப் பரவலாக்கல் என்கின்றோம். அதாவது, மத்திய அரசாங்கத்தின் சில அதிகாரங்களை நாட்டின் வெவ்வேறு பிரதேச மக்கள், இனக்குழுமங்கள் பகிர்ந்து எடுத்துக் கொள்வது என்று இதற்குப் பொருளாகும். 

உலகில் காணக்கூடிய ஒவ்வொரு சமூகத்தினதும் தம்மைத் தாமே தக்க வைத்துக் கொள்வதற்கான உரிமை இதுவாகும். இதைச் சுயநிர்ணய உரிமை என்போம். உலகிலுள்ள ஒவ்வொரு நாட்டிலும் ஏதோவொரு முறையில், அதிகாரப் பரவலாக்கல்  நிகழ்ந்திருக்கின்றது; நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றது. இதனால்தான்  அதிகாரப்பரவலாக்கல் வேண்டும் என்கின்ற கோரிக்கையைத் தமிழ் மக்கள் முன்வைத்தனர். இது ஒரு தவறா?

13 ஆவது திருத்தச் சட்டமானது, இலங்கையில் புரையோடிப்போன இனப்பிரச்சினை, யுத்தத்தை முடிவுக்கு கொண்டுவரும் வகையில், 1987 இல் இந்திய, இலங்கை அரசாங்கங்களுக்கிடையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் ஏற்பட்டிருந்தது. அன்றிலிருந்து இன்று வரையிலும் இந்தச் சட்டத்தையே இந்தியா வலியுறுத்தி வருகிறது. 

இதற்குக் காரணமும் இருக்கிறது. அது சொந்த நலன் சார்ந்ததுதான். 1978ஆம் ஆண்டு ஜே.ஆர் ஜெயவர்தன, இலங்கையின் ஜனாதிபதியானதன் பின்னர், தாராள பொருளாதாரக் கொள்கையைச் செயற்படுத்தி, அமெரிக்கச் சார்புள்ள அரசியல் கொள்கையை முன்னெடுத்தார். இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியம், தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருக்க வேண்டும் என்று எப்போதும் நினைக்கின்ற இந்தியாவுக்கு இது பிடிக்கவில்லை. அதனால் இலங்கையின் இனப்பிரச்சினைக்குள் தலையிட்டது.

இந்தியாவின் தலையீடு, பெரும்பாலும் தமிழ்ப் பிரிவினைவாத இயக்கங்களை ஆதரிப்பதாகவும் வளர்ப்பதாகவும்  தமிழ் மக்களுக்கு அரசியல் தீர்வை வழங்கும்படி அழுத்தம் கொடுப்பதாகவும் அமைந்தது.

அதன் தொடர்ச்சியாக, பூட்டானின் திம்புவிலும் இந்தியாவின் புதுடில்லியிலும் ஸ்ரீ லங்கா அரசாங்கத்துக்கும் தமிழ் இயக்கங்களுக்கும் இடையில் இந்தியாவின் மத்தியஸ்தத்துடன் பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்தப்பட்டன. 

ஆனால், அவை தோல்வியில் தான் முடிந்திருந்தன. 1987ஆம் ஆண்டு, விடுதலைப் புலிகளைத் தோற்கடிப்பதற்கு இராணுவம், வடமராட்சியில் ‘ஒபரேஷன் லிபரேஷன்’ என்ற இராணுவ நடவடிக்கையை முடுக்கி விட்டபோது, இந்திய விமானங்கள் மூலம் உணவுப் பொதிகளை விநியோகிக்கப்பட்டது. 

இதன் மூலம், இராணுவ ரீதியாகவும் இலங்கைப் பிரச்சினையில் தலையிடத் தயாராக இருக்கிறோம் என்பதை இந்தியா புலப்படுத்தியது. இதையடுத்தே, இந்தியாவுடன் இலங்கை, இந்திய ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டு, 13ஆவது திருத்தச்சட்டம் உருவானது. 

image_4b78b41b5b.jpg

வடக்கு, கிழக்கு உட்பட இலங்கை முழுவதுமாக ஒன்பது மாகாண சபைகள் உருவாக்கப்பட்டன. தமிழ் மக்களுக்கு அதிகமாக அரசியல் அதிகாரங்கள் கொடுக்கப்படுகின்றன என்று சிங்களவர்கள் எதிர்த்தனர்; தமிழ் மக்களுக்கு, இந்த ஒப்பந்தம் போதுமானளவு அதிகாரங்களைப் பகிரவில்லை என்று விடுதலைப் புலிகளும் இலங்கை, இந்திய ஒப்பந்தத்தை எதிர்த்தனர். 

இந்திய அரசாங்கத்தின் நிர்ப்பந்தத்தின்  பேரில், ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டு 1987ஆம் ஆண்டு, இலங்கை, இந்திய ஒப்பந்தம் நிறைவேறியது. அடுத்து வந்த 13ஆவது திருத்தத்தை அமுல்ப்படுத்துவதைக் கண்காணிக்க, இந்திய அமைதி காக்கும் படை இலங்கைக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டது.  அதன்பின்னர் பல்வேறு பிரச்சினைகள் நடந்தன. யாரும் எதிர்பார்க்காதளவு கோரமானவைகளாகவும் இருந்தன.

1988இல்  தெரிவு செய்யப்பட்ட முதல் வடகிழக்கு மாகாணசபை 1990ஆம் ஆண்டிலேயே கொழும்பு அரசாங்கத்தால் கலைக்கப்பட்டது. இது  நடந்து 17 ஆண்டுகளின் பின்னர் 2007ஆம் ஆண்டில் வடகிழக்கு இணைப்பும் துண்டிக்கப்பட்டது. அதன் பின், தேர்தல் நடத்தப்பட்டு 2008இல் கிழக்கு  மாகாணசபை உருவானது.  

13ஆம் திருத்தச் சட்டத்தை முழுமையாக அமுல்படுத்த முடியாத வகையில், அனைத்தும் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கையில், மீண்டும் புதிய அரசாங்கத்திடமிருந்து 13வது திருத்தத்தின் நடைமுறையை இந்தியா எதிர்பார்க்கிறது என்பதுதான், புதிய ஜனாதிபதிக்கான இந்தியாவின் முதல் அழைப்பின் சாரம்.

இந்தச் சாரத்தின் அடிப்படையில்தான், அடுத்த பூகோள இராஜதந்திர நடவடிக்கைகள் அமைந்திருக்கும்.  இந்த இடத்தில்தான், இந்தியாவுக்குச் சென்ற ஜனாதிபதி, இந்தியப் பிரதமருடன் என்ன பேசிக் கொண்டார் என்பதற்கான பதில், ஊடகங்களுக்கு அவர் அளித்த நேர்காணல் மாத்திரமே.

13ஆவது திருத்தத்தின் அமுலாக்கத்தை, இந்தியா விரும்பினாலும், பெரும்பாலான விடயங்களை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு நாங்கள் நடவடிக்கை எடுத்திருக்கிறோம்; அவற்றை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு முயற்சி செய்வோம். ஆனால் ஒரு சில விடயங்களை நடைமுறைப்படுத்த முடியாது என்பதை நாங்கள் தெளிவாகத் தெரியப்படுத்த விரும்புகிறோம்’ என்று பதிலளித்திருப்பது இந்தியா விரும்பும் 13இன் அமுலாக்கமாக அமையாது. 

13 போதாது என்று இருந்த தமிழ்த் தரப்பு, எல்லா விடயங்களும் நிறைவேறாமல்தான் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டுமா என்ற கேள்விக்கு உட்படுவார்கள்.

13ஆவது சட்டத் திருத்தத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான மாற்று வழிகள் ஏதாவது இருக்கின்றனவா என்பது தொடர்பாக இன்னமும் தெளிவில்லாத நிலைப்பாடு இருக்கிறது. எல்லா விதமான செயற்பாடுகளையும் வெளிப்படைத் தன்மையோடு இந்தியாவுக்கு அறிவிப்பதற்கு தயாராக இருப்பதாக உறுதியளிக்கப்பட்டுள்ளதாக அறிய முடிகிறது.

மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவின் இரண்டாவது ஆட்சிக்காலத்தின் போது, காணப்பட்ட சீனச் சார்பு நிலைப்பாடு, எதிர்காலத்தில் எவ்வாறு அமையும்? அந்தச் சீனச்சார்பு இல்லாமல், இந்தியாவை அனுசரித்துக்கொண்டு, சீன நட்பு நிலைப்பாட்டுக்குரிய நகர்வுகளை இலங்கை கையிலெடுக்கும் என்றாலும், அது வெளிப்படையாக இருக்காது. இந்த நிலைப்பாடு இந்தியாவுடனான இராஜதந்திர உறவின் இடைவெளியை அதிகரித்து, இந்தியாவைப் பகைத்துக் கொள்ளக் கூடிய நிலைமையாக மாறக்கூடாது.  

இப்போது உருவாகியிருக்கின்ற இந்தப் பூகோள ‘அவசரங்கள்’ மற்றைய நாடுகளின் கைபோடலை இல்லாமல் செய்யும். ஆனால், ஆசியப் பிராந்தியத்தில் சீனாவின் கை ஓங்குவதை, இந்தியாவோ அமெரிக்காவோ விரும்பவில்லை. இந்த விருப்பமின்மைக்கான பதிலை, இந்தியாவின் ஊடாக, இலங்கைக்குச் சொல்லி இருப்பதாகக் கொள்ள முடியும்.  

இருந்தாலும், இந்தப் பிராந்தியத்தில் முக்கியமாக, ஏற்கெனவே  இலங்கையினுடைய பல்வேறுபட்ட கேந்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்களில், நங்குகூரம் இட்டுள்ள சீனாவை, எவ்வாறு அவ்வளவு சாதாரணமாகச் சமாளிக்க முடியும்?

தமிழீழம் இலங்கையில் உருவாவதை விரும்பாத சீனா, அதற்கெதிராக இயக்கம் கொள்ளுமே தவிர, இந்தியாவுடன் இணைந்து செயற்படாது என்பதில் சந்தேகமில்லை.

அந்தவகையிலேயே, சீனாவுக்கு நெருக்கமாக இருந்த ஜனாதிபதியின் ஆட்சியைக் கவிழ்த்து, இந்தியாவின் உதவியுடன் நல்லாட்சி அமைக்கப்பட்டது. இதே நிலைமை மீண்டும் வராமலிருக்குமா?

இலங்கையின் இனப்பிரச்சினையில், இந்தியா, அமெரிக்கா உள்ளிட்ட பல நாடுகளின் உதவியோடு யுத்தத்தை முடிவுக்கு கொண்டுவரப்பட்டு முடிந்துவிட்டது என்ற எண்ணப்பாங்கு யாருக்கும் இருக்கக்கூடாது. அந்தவகையில்தான் மேற்குலகில் இருந்து தாம் தப்பித்துக் கொள்ளலாம் என இலங்கை கணக்குப் போட்டிருக்கலாம்.

எது எவ்வாறானாலும், தெற்காசிய நாடுகளின் முதலீடுகளையும் துணிந்து செய்தல், 13ஐ அமுல்படுத்துதல், இந்திய சீன உறவுகளுக்குப் பங்கம் வராமல் பார்த்துக் கொள்வது என்று, பல சிக்கல்களை இலங்கையின் புதிய ஜனாதிபதி  எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். ஜனாதிபதி கோட்டாபய, தேர்தல் காலத்தில் கொடுத்த வாக்குறுதிகள் அத்தனையையும் காப்பாற்ற வேண்டியவராக இருக்க வேண்டும். ஆனால், அது சாத்தியமா?

அழுத்தங்கள் அதிகரித்திருக்கின்ற, அதிகரிக்கத் தொடங்குகின்ற வேளையில் எது நடக்கும் என்பது தெரியாமல், நாமெல்லாம் சிந்திப்பதை விடவும், உலகின் அத்தனை நாடுகளிலும் இருக்கின்ற தமிழர்கள் கவலை கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கோட்டாபய என்பவர் தமிழர்களுக்கு எதிராக, மிகத் தீவிரமாகச் செயற்பட்டவர்.இனியும் செயற்படுவார் என்றுதான் அந்த அச்சம் இருக்கிறது. கடந்த அரசாங்கத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்ட தமிழ் மக்களது பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கான முயற்சிகள் அத்தனையும் இப்போதுள்ள, வரப்போகும் அரசாங்கத்தின் காலத்தில் ஒன்றுமில்லையென்றுதான் ஆகும். இதுவரை சர்வதேச, மேற்குலக நாடுகளின் முழுப் பலத்துடன் நடைபெற்ற முயற்சிகள் இலங்கைக்குள்ளேயே இந்தியாவின் அனுசரணையுடன் நடைபெற்றாக வேண்டும்.

13ஆம் திருத்தச் சட்டத்தைப் பற்றிய விவாதங்கள் நடைபெற்று, காலங்கடத்தல்கள்தான் இருக்கின்றதே தவிர, பிரயோசனங்கள் இல்லை. ஜனாதிபதி   சொன்னது போல, அதிகாரப்பகிர்வு என்கிற பசப்பு வார்த்தைகளைச் சொல்லி மக்களை ஏமாற்றுகின்ற காலங்கடத்தல்களை, யாரும் நம்பிக்கொண்டிருக்கத் தேவையில்லை என்பதுதான் உண்மை.இதனைப் புரிந்து கொண்டவர்களாக, தமிழ் அரசியல் தலைவர்கள் இருந்த போதும் தொடர்ந்தும் ஏன் யதார்த்தத்தையும் மீறிச் செயற்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதுதான் புரியாத புதிர். 

அத்துடன், இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்கு தமிழ் மக்கள் அதிகாரப்பரவலாக்கலுக்காக விடுத்த கோரிக்கையைப் பூர்த்தி செய்வதற்காகக் கொண்டுவரப்பட்ட 13ஆவது திருத்தச் சட்டம் யாருக்கு என்ன செய்தது என்று நொந்து கொள்ள மட்டுமே முடியும்.

‘வரவேற்கிறோம்’  -இராதாகிருஷ்ணன்

image_fe85eb350c.jpg“ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவின் இந்திய விஜயத்தின் போது, 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை அமுல்படுத்துமாறு, இந்தியப் பிரதமர் மோடி கூறியதை, நாங்கள் வரவேற்கின்றோம். அதேபோல், இந்த விஜயத்தின் பொழுது, இந்தியாவில் இவரின் வருகைக்கு, எதிர்ப்புத் தெரிவித்து, ஆர்ப்பாட்டங்களை நடத்தியமையையும் வெகுவாகக் கண்டிக்கின்றோம்” என்று முன்னாள் அமைச்சர் வீ. இராதாகிருஷ்ணன், கோட்டாபயவின் இந்திய விஜயம் குறித்துக் கருத்துத் தெரிவிக்கும்போது, தெரிவித்திருந்தார். அவர் மேலும் தொடர்ந்து தெரிவித்த கருத்துகளின் சுருக்கும் பின்வருமாறு உண்மை நிலைமையை வௌிப்படுத்துவதாகக் காணப்படுகின்றன.   

“இந்த நாட்டில், இனப் பிரச்சினைக்கு உரிய தீர்வு, இன்னும் எட்டப்படாத நிலைமை தொடர்கிறது. நாடும் மக்களும் உரிய அபிவிருத்தியை நோக்கிச் செல்ல வேண்டுமானால், இந்த நாட்டில் நீண்ட காலமாகப் புரையோடிப்போய்க் காணப்படும் இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வுகள், இதயசுத்தியுடன் எட்டப்பட வேண்டும். எமது நாட்டின் ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, தற்போது இந்தியா சென்று நாடு திரும்பி உள்ளார். அவரின் விஜயத்தின் பொழுது, இந்திய பிரதமர் நரேந்திர மோடி, ‘இலங்கையில் 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை அமுல்படுத்தி, இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வைக்காண வேண்டும்’ என்று வலியுறுத்தி இருந்தார். இதனை நாங்கள் வரவேற்கின்றோம். 

“ஜனாதிபதி, இதனை நடைமுறைப்படுத்த நடவடிக்கைகள் எடுக்க வேண்டும். அதற்கான அனைத்து விதமான ஒத்துழைப்புகளையும் வழங்க நாங்கள் தயாராக இருக்கின்றோம். இலங்கையில் இனங்களுக்கு இடையிலான முரண்பாடுகளுக்கும் 30 வருட கொடூர யுத்தத்துக்கும் ஒற்றுமை இன்மையே காரணமாகும். 

“இதனால் பல பின்னடைவுகளை நாடு சந்தித்தது. தற்போது அபிவிருத்தியில் பின்னடைவை நோக்கி உள்ள நிலையில், புதிய ஜனாதிபதி தெரிவு செய்யப்பட்டு உள்ளார். அவர் இந்தப் பிரச்சினைக்கு உரிய தீர்வைப் பெற்று கொடுக்க வேண்டும். இதற்கு இந்தியாவின் ஒத்துழைப்பு அவசியமான ஒன்றாகும். அதுவே தற்போது நடைபெற்று வருகின்றது.  

இலங்கையில் யுத்தம் முடிவுக்குக் கொண்டு வரப்பட்டு, தற்போது அனைத்து இனமக்களும் ஒற்றுமையாக வாழ்ந்து வருகின்றனர். குறிப்பாக, வடக்கு, கிழக்கு, மலையக மக்கள் நிம்மதியாகவே வாழ்ந்து வருகின்றனர். பெருபான்மை இன மக்களின் கெடுபிடிகள் இல்லை. அவர்களும் நாட்டின் நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டு, ஒற்றுமையாக வாழ்ந்து வருகின்றனர்.  

“இவ்வாறான நிலையில், இலங்கையின் ஜனாதிபதி, இந்தியா சென்றிருந்த வேளையில், அவரின் வருகைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து, ஆர்ப்பாட்டங்களை நடத்தியமை,  இங்குள்ள பெரும்பான்மைச் சிங்கள மக்களை, ஆத்திரமடையச் செய்யும் செயற்பாடாகும். 

“சிங்கள மக்கள் கொந்தளித்தால், மீண்டும் வடக்கு, கிழக்கு, மலையக மக்கள் நிம்தியாகவே வாழ முடியாது. அங்கு ஆர்ப்பாட்டங்ளைச் செய்து விட்டு, அவர்கள் வீட்டுக்குப் போய் நிம்மதியாக இருந்து விடுவார்கள். இங்கு அடி வாங்குவது நாங்களே.   

“அதனால், இந்தியாவில் வாழும் எங்களது தொப்புள் கொடி உறவுகளே! உங்களின் உணர்வுகளுக்கு, நாங்கள் மதிப்பு அளிக்கின்றோம். உங்களது செயற்பாடுகள் அனைத்தும், எங்களது நிம்மதியான வாழ்க்கைக்காக இருக்க வேண்டும். நீங்கள் அழுத்தம் கொடுக்க வேண்டுமானால், உங்களது அழுத்தங்கள் இங்குள்ள மக்களின் அபிவிருத்திகள், 13 ஆவது திருத்தச் சட்டம் அமுல்படுத்துதல் தொடர்பாக இருக்க வேண்டும். 

13 ஆவது திருத்தச் சட்டம் என்பது, இலங்கையில் உள்ள இனப் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்காக வரையப்பட்ட தீர்வுச் சட்டமாகும். அதனை அமுல்படுத்தினாலே, தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகள் தீர்க்கப்படும். இதையே இந்தியப் பிரதமர் மோடி, இலங்கை ஜனாதிபதி கோட்டாபயவிடம் நடைமுறைப்படுத்துமாறு கோரியுள்ளார்.    

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/13ஆவது-திருத்தம்-படும்-பாடு/91-241898

 

தமிழர்களின் மாற்றுத் தலைமை: தோ‌ற்றவர்களின் வெற்றிக்கு வித்திடலாமா?

4 days 15 hours ago
தமிழர்களின் மாற்றுத் தலைமை: தோ‌ற்றவர்களின் வெற்றிக்கு வித்திடலாமா?

-க. அகரன்

தேசிய இனங்களின் பாதுகாப்பான இருப்பு, அவர்களின் பொருளாதார வளர்ச்சி என்பவற்றைச் சமாந்தரமான பாதையில் முன்னோக்கிக் கொண்டு செல்லும் அரசாங்கங்களே, நீடித்து நிலைக்கும் தன்மை கொண்டவையாகக் காணப்படுகின்றன.  

இந்நிலையில், இலங்கையில் தற்போது ஏற்பட்டுள்ள அரசியல் மாற்றங்களும் அதைத் தொடர்ந்து நடக்கப்போகும் தேர்தல்களும் அமையப்போகும் ஆட்சியும் அதன் நிலைப்பாடுகளும் ‘தேசிய இனங்கள்’ என்ற வகைகளில் எவ்வாறு அமையப்போகின்றன. தேசிய இனங்கள் அனைத்தையும், ஓரே பார்வையில் பார்க்குமா என்ற சந்தேகம் பெருகியுள்ளது.  

தற்போது நியமிக்கப்பட்டுள்ள அமைச்சரவையும் அதனோடிணைந்த ஆளுநர்,  செயலாளர்கள் நியமனங்கள் ஆகியவை ஒரு குழப்பகரமான நிலைமையையே, சிறுபான்மையாக உள்ள தேசிய இனங்களுக்கு ஏற்படுத்தியுள்ளன.   

எனினும், விடுதலைப் புலிகளுடனான யுத்த வெற்றிவாதத்தை விரும்பியிருந்த சிங்கள பௌத்தவாதம், கடந்த நான்கரை ஆண்டுகளாக, ஜனநாயக நீரோட்டத்தில் தன்னைப் பயணிக்கச் செய்திருந்தது. ஆனால், மீண்டும் யுத்த வெற்றிவாத சிந்தனைக்குள், சிங்கள பௌத்தவாதம் தன்னை அகப்படுத்திக் கொண்டுள்ளது.  

தற்போயை ஆட்சியாளர்கள், நாடாளுமன்றத் தேர்தலையும் மாகாண சபைத் தேர்தல்களையும் எதிர்கொள்ளவுள்ளனர். அதனால், பௌத்த மேலாதிக்க மனோபாவம் முன்னிலைப் பட்டுள்ள, தற்போதைய சூழ்நிலையிலேயே மேற்குறிப்பிட்ட தேர்தல்களில் வெற்றிபெற்றுவிட வேண்டும் என்ற மனோபாவம் ஆட்சியாளர்களிடம் காணப்படுகின்றது. தற்போதைய ஆட்சியாளர்களைப் பொறுத்தவரையில், சிங்கள பௌத்த மேலாதிக்க அரசியல் நிலைப்பாடு, தமது வெற்றிக்கு மிகவும் முக்கியமாகத்  தேவையான ஒன்று என்பதைத் தெளிவாக உணர்ந்திருக்கின்றார்கள். நடந்து முடிந்த, ஜனாதிபதித் தேர்தலில் இத்தகைய அணுகுமுறைகளைப் பயன்படுத்தி வெற்றிபெற்றதன் பலனாக, அடுத்தடுத்த தேர்தல்களிலும் இதே காய்நகர்த்தல்களுக்கான வாய்ப்புகள் காணப்படுகின்றன.   

இந்தச் சூழலில், சிறுபான்மையினரான தேசிய இனங்கள், எடுக்கவேண்டிய அரசியல் நகர்வுகள் குறித்து, அக்கறை செலுத்தப்பட வேண்டிய தேவை எழுகின்றது.  வெறுமனே ‘வாய்ச்சாடல்’ அரசியல் என்பதும், அதனூடாகப் பிரதிநிதித்துவத்தை தக்க வைத்துக்கொள்வதென்பதும், இனிவரும் காலங்களில், தமிழர் அரசியல் பரப்பில் சாத்தியமற்ற ஒன்றாகி விடும் சூழல் உருவாகிவருகின்றது.   

வட மாகாண சபையில் வெறுப்புணர்வு கொண்ட தமிழ் மக்கள், தமிழ் பிரதிநிதிகளால் எதையும் சாதித்து விட முடியாது என்ற மனோபாவத்தில் இருந்து விடுபடுவதற்குள், ஜனாதிபதித் தேர்தலில், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பும் வேறுபல தமிழ்க் கட்சிகளும் எடுத்த முடிவுகள் அல்லது, வழிநடத்திய விதங்கள் மொத்தத்தில், நட்டாற்றில் விட்டதாகவே தமிழ் மக்கள் உணரத்தொடங்கியுள்ளனர்.  

இந்நிலையில், அடுத்து வரப்போகும் தேர்தல்களில் தமிழ்ப் பிரதிநிதித்துவம் தொடர்பிலான சந்தேகம், தமிழ்க் கட்சிகள் மத்தியில் வியாபித்துள்ளது. இதன் ஒரு வெளிப்பாடாகவே தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் ‘ஒரணி’ என்ற அறைகூவலையும் பார்க்கப்படுகின்றது.

கூட்டமைப்பின் தற்போதைய நிலைப்பாட்டிலும் அதற்குள் உள்ள கட்சிகள்,  அதற்குள் இருந்து வெளியேறிய கட்சிகள் ஆகியவற்றில் நிலைப்பாடுகளை ஆராயப்போகும் ஏனைய தமிழ்க் கட்சிகள், ‘ஓரணி’ கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்வார்களா என்பதைப் பார்க்கவேண்டும்.  

பலமான அணியாகத் தமிழர் தரப்பு இல்லாதவரை, தமிழர் அரசியல் தலைமைகளின் கோரிக்கைகள், இனிவரப்போகும் காலங்களில், கொழும்பைப் பொறுத்தவரையில், செவிடன் காதில் ஊதிய சங்காகவே இருக்கப்போகின்றது.  

எனினும், முஸ்லிம்களைப் பொறுத்தவரையில், தமது இருப்புத் தொடர்பில், அவர்களின் மனோபாவமும்  சமூகத்தின் முக்கியமான தேவை குறித்து, ஒற்றுமையுடன், வினைதிறனுடன் அழுத்தத்தைப் பிரயோகிப்பதில் தீர்க்கமான முடிவெடுத்து செயற்படப் போகின்றமையும் தவிர்க்க முடியாதது. அதனூடாகவே, அடுத்து வரப்போகும் அரசாங்கத்தில் அவர்கள் அங்கம் வகிக்க முயற்சிப்பர். 

ஆனால், தமிழ் மக்களைப் பிரதிநிதிப்படுத்தும் அரசியல்வாதிகள், எடுக்கப்போகும் நிலைப்பாட்டிலேயே தமிழர்களின் இருப்பும் அவர்களின் பொருளாதார அபிவிருத்தி தொடர்பான விடயங்களும் தங்கியிருக்கின்றன.  

கடந்த ஆட்சிக்காலத்தில், நான்கரை ஆண்டுகளாகத் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு, எதையும் தமது மக்களுக்காகச் செய்துகொள்ளவில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் ஐ.தே.கஇன் ஆட்சியைக் காப்பாற்றுவதற்காகக்  கைகளை உயர்த்துகின்றபோது, குறைந்தது அரசியல் கைதிகளையாவது விடுவித்திருக்க வேண்டும்; புதிய அரசமைப்பின் உருவாக்கத்தையாவது கொண்டு வந்திருக்கவேண்டும் என்ற குற்றச்சாட்டை, தற்போது அதிகளவில் தமிழ் மக்கள், முன்வைத்து வருகின்றார்கள். 

இந்நிலையில், மத்தியில் ஏற்பட்டுள்ள ஆட்சியும் எதிர்வரும் தேர்தல்களில் தேசியக் கட்சிகளின்பால், குறிப்பாக,  பொதுஜன பெரமுனவின் ஆதிக்க சுழலுக்குள், தமிழ் மக்கள் செல்லக்கூடிய அல்லது சிக்கக்கூடிய வாய்ப்புகள் அதிகமாகவே உள்ளன.  

இந்நிலையில், தமிழ் மக்கள் மத்தியில் மீண்டும் புதிய புயலாக வெளிவரும் மாற்றுத்தலைமை என்ற நிலைப்பாடு, தோல்வியடைந்த கட்சிகளின் கூட்டா,  வெற்றிக்கான வித்திடலா என்பது, அவர்களின் மாற்று அணியின் உள்ளடக்கத்திலேயே உள்ளது.  

ஏனெனில், வவுனியாவில் இடம்பெற்ற ஊடக சந்திப்பில் சுரேஷ் பிரேமசந்திரன், “தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு, பலவீனமான நிலையில், அதிலும் இரண்டரைக் கட்சிகளுடன் அங்கம் வகிக்கும் நிலையில் உள்ளது. ஆகவே, இவை எல்லாவற்றையும் நாங்கள் கவனத்தில் எடுத்து, மாற்றுத் தலைமை அவசியம் தொடர்பில், தீர்மானத்துக்கு வந்துள்ளோம்” எனத் தெரிவித்திருந்ததுடன், முன்னாள் முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரன் தலைமையில், புதிய கூட்டுத் தொடர்பிலும் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.  

எனவே, தமிழ் மக்கள் மத்தியில், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு மாற்றாக, ஒரு புதிய அரசியல் சக்தி விரைவில் உருவாகவுள்ளது தவிர்க்க முடியாததாகும். ஆனால், அந்தக் கூட்டு, யாரை உள்ளடக்கி வரப்போகின்றது என்பதும் தமிழ் மக்களின் வாக்குகளைச் சிதறடிக்காது என்பதற்கும் என்ன உத்தரவாதம் காணப்படுகின்றது என்பது தற்போதுள்ள கேள்வியாகும். 

ஏனெனில், முன்னாள் முதலமைச்சருக்கும் சுரேஷ் பிரேமசந்திரன் அணிக்கும் யாழ்ப்பாணத்தில் ஓரளவு வாக்கு உள்ள நிலையில், வன்னியைப் பொறுத்தவரையில், சிவசக்தி ஆனந்தனை நம்பி மாத்திரமே களத்தில் இறங்க வேண்டிய தேவையுள்ளது.  

எனினும், சிவசக்தி ஆனந்தனைப் பொறுத்தவரையில், வன்னியில் பல புதிய அரசியல்வாதிகளைத் தமிழ் அரசியல் பரப்புக்குள் அறிமுகப்படுத்திய ஆளுமை உள்ளது. எனினும், அவர்கள் தொடர்ந்தும் அவருடன் இல்லாத நிலையும் உள்ளது. இவ்வாறான சூழலில், புதிய கூட்டு, அதற்கான புதிய முகங்கள் என்பது, கல்லில் நார் உரிப்பதைப் போன்றே வன்னிக்கான வெற்றிவாய்ப்பை நோக்கக் கூடியதாகக் காணப்படுகின்றது.   

இதற்குமப்பால், வன்னிப் பிரதேசத்தைப் பொறுத்தவரையில், இம்முறை சிங்களவர் ஒருவரை, நாடாளுமன்றத்துக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்ற தேவையை, சிங்களவர்கள் உணர்ந்துள்ளனர். அவர்கள், 25,000 வாக்குகளைக் கொண்டுள்ள நிலையில், அவர்களுக்குள் சிதறடிக்கப்படும் வாக்குகளுக்கப்பால், ஒரு பிரதிநிதித்துவத்தை பெறுவதென்பது கடினமான விடயமாக உள்ளபோதிலும், அவர்களும் தமிழ் வாக்குகளையும் நம்பியே இருக்கின்றனர்.  

அதுபோலவே, முஸ்லிம் தரப்பும் சுமார் 20,000 வாக்குகளைக் கொண்டுள்ள போதிலும் ஓர் ஆசனத்தைப் பெறுவதற்கே பெரும் பிரயத்தனம் செய்ய வேண்டிய நிலையில், கடந்த முறை இரண்டு பிரதிநிதித்துவத்தைப் பெற்றிருந்தனர். அவர்களுக்கும் தமிழ் வாக்குகளே தேவையாகவுள்ளது.  

எனவே, 282,911 வாக்குகளைக் கொண்ட வன்னித் தேர்தல் தொகுதியில், சுமார் 250,000 வாக்குகளைக் கொண்ட தமிழ் வாக்காளர்கள், ஏனைய சமூகங்களுக்காகத் தங்கள் வாக்குகளைப் பிரயோகிக்கும் நிலையில் இருந்து, ஒதுங்கி, தாம் ஒன்றிணைந்து, தமக்கான பிரதிநிதித்துவத்தை அதிகரித்துக்கொள்ள முனைப்பு காட்டாத நிலை காணப்படுகின்றது.  

இதற்குமப்பால், தற்போது அரசாங்கத்துடன் சேர்ந்தியங்கும் சிறிடெலோ, ஈரோஸ், பிரபா கணேசனின் ஜனநாயக மக்கள் காங்கிரஸ் என்பன, ஓரணியில் செயற்படுவதற்காகக் கடும் பிரயத்தனத்தில் ஈடுபட்டுள்ளன. அதற்கான முதற்கட்ட பேச்சும் இடம்பெற்றிருக்கின்றது. 

எனவே, வன்னித்தேர்தல் தொகுதி என்பது, தமிழர் தரப்பைப் பொறுத்தவரையில், நான்கு, ஐந்து முனைப்போட்டியைத் தமிழ்த் தரப்புக்குள் உள்ளடக்கி காணப்பட போகின்றது. இந்நிலையில்தான், தமிழ் மக்கள், தமக்கான பேரம் பேசும் சக்தியாக, தமிழ்ப் பிரதிநிதித்துவத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணப்பாட்டில் காணப்படுகின்றனர்.  

எனவே, தற்போதைய மத்தியின் நிலைப்பாட்டை அறிந்து, அதை எமக்கேற்றாற்போல் செயற்பட தூண்டும் வழிவகைகளை மேற்கொள்ள ஆவண செய்ய வேண்டும். ஆகவே, தமிழர் தரப்பு அரசியல் என்பது, பலமானதாகவும் அதனூடான பிரதிநிதித்துவம் சக்தி வாய்ந்தாகவும் அமைக்கப்படவேண்டும் என்பதே காலத்தின் தேவையாகவுள்ளது. அது உள்ள கூட்டுகளைப் பலப்படுத்துவதால் ஏற்படுத்தலாமா, புதிய கூட்டுகளைப் பலரும் உருவாக்கி வாக்கை சிதறடித்து, எதையும் சாத்திக்க முடியாத தேசிய இனமாக இருக்கப்போகின்றோமா என்பதைத் தமிழ் அரசியல் தலைமைகளே உணரத் தலைப்பட வேண்டும்.    

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/தமிழர்களின்-மாற்றுத்-தலைமை-தோ-ற்றவர்களின்-வெற்றிக்கு-வித்திடலாமா/91-241897

அடையாளங்களும் அரசியலும் அர்த்தங்களும்

4 days 15 hours ago
அடையாளங்களும் அரசியலும் அர்த்தங்களும்

என்.கே. அஷோக்பரன்   / 2019 டிசெம்பர் 02

அடையாளங்கள் என்பவை, ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட மனித வாழ்க்கையின் மிக முக்கிய மய்ய அம்சங்கள் எனலாம்.   

ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட மதம், அரசாங்கம், நாடு, அமைப்பு ஆகியவற்றின் சின்னங்கள், கொடிகள், துதிப்பாடல்கள், நிறங்கள், ஸ்தலங்கள் போன்றவை மேலோட்டமாகப் பார்ப்பின், வெறும் சம்பிரதாயபூர்வமானவையாகத் தெரிந்தாலும், மேலோட்டமாக உணரமுடியாத ஆழமான முக்கியத்துவம் அவற்றுக்கு உண்டு.  

சிக்கலான நிகழ்வுகளை, எளிமையாகவும் தெளிவாகவும் காண்பிப்பதில், அவை ஓர் அத்தியாவசிய சேவையைச் செய்வதே, இதற்குக் காரணமாகும். அவை, எளிமையான வடிவத்தில், சிக்கலான எண்ணக்கருக்களைக் குறித்து நிற்கின்றன.   

மிகவும் சிக்கலானதோர் எண்ணக்கருவை, அவை மிக மேலோட்டமாக வௌிப்படுத்தி நிற்கின்றன. அதன்படி, ஒரு சிக்கலான எண்ணக்கருவை, எளிமைப்படுத்தி, மிகவும் எளிதில் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய வகையில் உணர்த்துவதற்கு, அடையாளங்கள் உதவி செய்கின்றன.   

அவை, பலமான செய்திகளைச் சொல்லாமல் சொல்கின்றன. இதனால்தான், அரசியலில் அடையாளங்களின் பங்கு மிக முக்கியமானது என்பதுடன், அவை கூர்ந்து கவனிக்கப்பட வேண்டியனவாகின்றன. நாம், அவற்றைக் கூர்ந்து அவதானிக்கத் தவறிவிட்டோமானால், அவை சொல்லும் அர்த்தங்கள், எமக்குப் புரிபடாமல் போய்விடலாம்.  

2019 நவம்பர் 16ஆம் திகதி நடைபெற்ற, ஜனாதிபதித் தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, 2019 நவம்பர் 18ஆம் திகதி ஜனாதிபதியாகப் பதவியேற்றுக்கொள்கிறார். அவரது பதவியேற்பு இடம்பெற்ற இடம் பலரதும், குறிப்பாக அரசியல், வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் கவனத்தை அதிகம் ஈர்ப்பதாக இருந்தது.   

நாமறிந்த வரையில், ராஜபக்‌ஷ குடும்பம், தென்னிலங்கையில் ஹம்பாந்தோட்டை மாவட்டத்தின் பெலியத்த பிரதேசத்தைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டது. அவர்களது இரண்டாவது வீடாக, தலைநகர் அமைந்த மாவட்டமான கொழும்பு மாவட்டம் இருந்து வருகிறது.   

ஜனாதிபதியின் செயலகம், ஜனாதிபதி மாளிகை, நாடாளுமன்றம், சுதந்திர சதுக்கம் என, இலங்கை அரசுக் கட்டமைப்பின் முக்கிய அடையாள ஸ்தலங்கள் கொழும்பிலேயே இருக்கின்றன.   

இந்தநிலையில், ஜனாதிபதித் தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, தனது பதவியேற்பு வைபவம் இடம்பெறும் ஸ்தலமாக, வடமத்திய மாகாணத்தின், அநுராதபுரத்தில் அமைந்துள்ள ருவன்வெலிசாயவைத் தேர்ந்தெடுக்கக் காரணம் என்ன என்ற கேள்வியே அரசியல், வரலாற்றாய்வாளர்களின் கவனத்தை அதிகம் ஈர்த்திருந்தது.   

அது ஏன்? ருவன்வெலிசாயவின் முக்கியத்துவம் என்ன? குறிப்பாக, அரசியல் ரீதியாக, ருவன்வெலிசாய சொல்லும் செய்தி என்ன என்பதை நாம் அறிந்துகொள்ளுதல், கோட்டா தனது பதவியேற்பு இடமாக, ருவன்வெலிசாயவைத் தேர்ந்தெடுத்தமைக்கான காரணத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவலாம்.  

ருவன்வெலிசாய என்பது, அநுராதபுரத்தில் அமைந்துள்ள மிகப்பெரியதொரு பௌத்த தாதுகோபமாகும். வரலாற்றில் இது, ‘சுவர்ணமாலி மஹாசாய’, ‘சுவர்ணமாலி சைத்திய’, ‘மஹாசாய’ என்றும் அழைக்கப்பட்டுள்ளது.   

குறித்த தாதுகோபத்தை ஸ்தாபிக்கும் பணிகள், மஹாவம்சத்தின் நாயகனான துட்டகைமுனு என்று, இன்று பிரபலமாக அறியப்படும் துட்டகாமினியால் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. ஆனால், இதன் கட்டுமானத் திட்டம், துட்டகைமுனுவின் காலத்துக்குப் பல நூற்றாண்டுகள் முன்னரே, மஹிந்த தேரரால், தேவநம்பியதீசனுக்கு உரைக்கப்பட்டிருப்பதாக, கல்வெட்டு ஆதாரங்களை, சில வரலாற்றாய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.  

பண்டைய இலங்கையின் வரலாற்றைச் சொல்லும், பாளி மொழியிலான இரண்டு காப்பியங்களான மஹாவம்சம், தீபவம்சம் ஆகியவை, ருன்வெலிசாயவின் வரலாறு பற்றிக் கூறுகின்றன. ருவன்வெலிசாயவைக் கட்டுவதற்காக, மன்னன் துட்டகைமுனு, தனது இராச்சியத்தில் 1,000க்கும் மேற்பட்ட கிராமங்களிலிருந்து, ஆதரவைத் திரட்டியதாகக் குறிப்பிடுகின்றன.   

கௌதம புத்தரின் நினைவாக, மகத்தானதொரு தாதுகோபத்தைக் கட்டுவது, துட்டகைமுனுவின் கனவாக இருந்தது. கட்டுமானப் பணிகள் தொடர்பாக, ஏராளமான தொண்டுகளைச் செய்யும் குடிமக்கள் அனைவருக்கும், ஊதியம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று, துட்டகைமுனு உத்தரவிட்டதாக மேற்கூறிய பாளிக் காப்பியங்கள் உரைக்கின்றன.   

ஒவ்வொருவரும் குறித்த தாதுகோபம் கட்டப்படுவதில், தங்கள் சாதிக்கு ஏற்ப, தங்கள் பணிகளைச் செய்தனர் என்று சில வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.   

இப்படியாக, ஒட்டுமொத்த இராச்சியமும் ருவன்வெலிசாயவின் கட்டுமானத்தில் பங்கேற்றது. ஆனால், இப்பணியை ஆரம்பித்த துட்டகைமுனுவால் ருவன்வெலிசாயவின் கட்டுமானப்பணிகளை நிறைவுசெய்ய முடியவில்லை; காலம் அதற்கு அனுமதியளிக்கவில்லை. பெருங்கனவு நிறைவேறாமலே, துட்டகைமுனுவின் உயிர் பிரிந்தது.  

துட்டகைமுனுவுக்குப் பின் பதவியேற்ற துட்டகைமுனுவின் தம்பி சதாதிஸ்ஸவால், ருவன்வெலிசாயவின் கட்டுமானப் பணிகள், நிறைவுசெய்யப்பட்டன. அதன்பின் வந்த அக்கபோதி, தாதுசேனன் உள்ளிட்ட பல மன்னர்களும் ருவன்வெலிசாயவைப் புனரமைத்துப் பாதுகாத்தனர் என்று வரலாறு கூறுகிறது.   

ஆனால், கலிங்க மாகனின் படையெடுப்புடன், அநுராதபுர இராச்சியத்தின் வீழ்ச்சியின் பின்னர், ருவன்வெலிசாய பராமரிப்பின்றி கைவிடப்பட்டநிலையில், பாழடைந்து போய்க்கொண்டிருந்தது.   
அதன் பின்னர், ருவன்வெலிசாயவின் புனரமைப்பு என்பது 1873இல், நாறன்விட சுமனசார தேரர் என்ற புத்த பிக்குவின் முயற்சியால் முன்னெடுக்கப்பட்டது. தனிநபராக முன்னின்று ஆதரவு திரட்டி, குறித்த பணியை, சுமனசார தேரர் செய்ததாகத் தன்னுடைய கட்டுரையொன்றில், உபாலி சல்காதோ குறிப்பிடுகிறார்.   

பல தசாப்தங்களாக இடம்பெற்ற இந்தப் பணிகள் நிறைவுற்று, ‘சூடமனிக்க’ எனும் மாணிக்கக்கல், பர்மிபயப் பிக்குகளால் வழங்கப்பட்டு, புனரமைக்கப்பட்ட ருவன்வெலிசாயவின் உச்சியில் வைக்கப்பட்டது. நிற்க!   

ருவன்வெலிசாய, மிகமுக்கியமான பௌத்த புனிதஸ்தலம் என்பதால், கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ அந்த ஸ்தலத்தில் பதவியேற்றுக் கொண்டார் என்று சிலர் சொல்லலாம். ஆனால், இலங்கை பூராகவும், மிகப்புனிதமான பௌத்த ஸ்தலங்கள் பல இருக்கின்றன. பௌத்த ஸ்தலங்களில் மிகப் புனிதமானதும், முக்கியமானதும், அதிகாரக் கேந்திரம் என்று பார்த்தால், அது நிச்சயமாக புத்தரின் புனித தந்தத்தைக் கொண்டிருக்கும் கண்டி தலதா மாளிகைதான்.   

ஆகவே, தலதா மாளிகை, ஏனைய பல்வேறு பௌத்த புனித ஸ்தலங்களைக் கடந்து, ருவன்வெலிசாயவைக் கோட்டாபய தேர்ந்தெடுக்கக் காரணமொன்று இருக்க வேண்டுமல்லவா? அந்தக் காரணமும் அதன் அரசியல் பொருள்கோடலும் அதன் அடையாள முக்கியத்துவமும் கூர்ந்து கவனிக்கப்பட வேண்டியவை.  

மிகப்புனிதமான பௌத்த ஸ்தலம் என்பதைத் தாண்டியும் ருவன்வெலிசாயவுக்கு வேறு ஓர் அடையாள முக்கியத்துவமும் உண்டு.ருவன்வெலிசாய என்பது, துட்டகைமுனுவின் கனவு. ருவன்வெலிசாயவும் துட்டகைமுனுவும் ஒன்றோடொன்று கலந்த, பிரிக்கமுடியாத அடையாளங்கள்.  

இலங்கையைப் பல்வேறு மன்னர்கள் சிறப்புற ஆண்டிருந்தாலும் இலங்கை அரசியலிலும் சமூகத்திலும், குறிப்பாக, சிங்கள பௌத்தர்களிடையே துட்டகைமுனு அளவுக்குப் பிரபல்யமானவர்கள் எவரும் இலர்.   

இதற்கு முக்கிய காரணம், ‘மஹாவம்சம்’ ஆகும். சிங்கள பௌத்த தேசியவாதத்தின் அடிப்படையே மஹாவம்சம்தான். மஹாவம்சம் கூறும் வரலாற்றுப் புனைவானது, சிங்கள பௌத்த தேசியத்துக்கு, ஒரு ‘பயன்தரு கடந்த காலமாக’ அமைகிறது. அந்தப் பயன்தரு கடந்த காலத்தின் நாயகன் துட்டகைமுனு.   

துட்டகைமுனுவின் மிகப்பெரும் சாதனையாக, வில்ஹெல்ம் கைகர் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த, ‘மஹாவம்சம்: இலங்கையின் பெரும் வரலாற்றுக்கூறு’ என்ற நூலின், 25ஆம் அத்தியாயத்தின் 75ஆம் சரத்து பின்வருமாறு கூறுகிறது:  

‘முப்பத்திரண்டு தமிழ் மன்னர்களை வீழ்த்தியதும் துட்டகைமுனு, இலங்கையை ஒரே இறைமையாக ஆட்சிசெய்தான்’. அதாவது, எல்லாளன் எனப்படும் மனுநீதிச் சோழன் உள்ளிட்ட 32 தமிழ் மன்னர்களைப் போரில் வென்று, இலங்கையை மீண்டும் ஒன்றுபடுத்தி, ஆட்சி செய்தவன் துட்டகைமுனு என்கிறது மஹாவம்சம்.   

உண்மையில், இலங்கைத்தீவு என்ற முழுமையையும் நவீன கால மேலைத்தேய இறைமைக் கோட்பாடுகளோடு பொருந்தும் வகையில், துட்டகைமுனு ‘ஒரே இறைமையாக’ ஆண்டானா என்ற கேள்வி ஒருபுறமிருக்க, ‘சிங்கள பௌத்த’ தேசியவாதத்துக்குத் தேவையான வலுவானதோர் அடிப்படையை, ‘மஹாவம்சம்’ கூறும் புனைகதை வரலாறு, துட்டகைமுனு ஊடாக வழங்கிவிடுகிறது.   

இதனால்தான், துட்டகைமுனு சிங்கள பௌத்த தேசியவாதத்தின் தன்னிகரில்லா அடையாளமாகிறான். ஆகவே, துட்டகைமுனுவும் ருவன்வெலிசாயவும் வெறுமனே, பௌத்த புனித ஸ்தலங்கள் என்ற அடையாளத்தையும் தாண்டிய முக்கியத்துவத்தை, சிங்கள பௌத்த தேசியவாதப் பார்வையில் கொண்டிருக்கின்றன.  

எல்லாளன் எனும் மனுநீதிச் சோழனை, மஹாவம்சம் பழிக்கவில்லை; மாறாக, அவனது நீதிநெறி தவறாத நல்லாட்சியைப் புகழ்ந்தே சொல்கிறது. ஆனாலும், அவன் ‘அந்நியன்’; ஆகவேதான் எல்லாளனுக்கு எதிராகத் துட்டகைமுனுவின் வெற்றி முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.   

எல்லாளன்-துட்டகைமுனு யுத்தத்தின் அடையாள முக்கியத்துவம், இன்றும் ‘சிங்கள பௌத்த’ தேசியவாத அரசியலுக்குத் தேவைப்படுகிறது. அதனால்தான், ஜே.ஆர் முதல் கோட்டாபய வரை, ‘நவீன துட்டகைமுனு’க் கனவு, அவர்களைத் துரத்திக்கொண்டிருக்கிறது.  

ருவன்வெலிசாயவில் பதவியேற்ற கோட்டாபய, ஜனாதிபதியாகத் தான் ஆற்றிய கன்னி உரையில், “இந்தத் தேர்தலின் பிரதான செய்தியானது, நான் ஜனாதிபதியாக வெற்றி பெறக் காரணம், பெரும்பான்மைச் சிங்கள வாக்குகளே” என்று வௌிப்படையாகவே சொல்லியிருந்தார்.   
அத்தோடு, இலங்கையர் அனைவருக்கும் நான் ஜனாதிபதி என்று தொனிப்படும் கருத்தையும் அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார். இந்தக் கருத்தும், அது சொல்லப்பட்ட இடமும் நிச்சயமாகப் பலரையும் குறிப்பாக, சிறுபான்மையினரை, அதிலும் குறிப்பாகத் தமிழ் மக்களைச் சிந்திக்க வைத்திருக்கிறது.  

‘மஹாவம்ச’ மனநிலை, இந்த நாட்டுக்கு இதுவரை எந்த நன்மையையும் பெற்றுத் தரவில்லை. மஹாவம்சம் என்பதை, இலங்கையின் முழுமையான வரலாறாகக் கொள்வது மிகச் சிக்கலானது எனப் பல்வேறு ஆய்வாளர்களும் மிகத் தௌிவாகக் கருத்துரைத்து இருக்கிறார்கள்.   

‘ஒரு புனைவுக்குச் சாதகமானதொரு பார்வையை வழங்குவதனூடாக, அதைத் தமது கட்டமைப்பை நியாயப்படுத்த, ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்த முடியும்’ என்ற ஷபீரோவின் கருத்துக்கேற்றாற் போல, மஹாவம்சப் புனைவானது, சிங்கள தேசக் கட்டமைப்பின் அடிப்படையாக மாற்றப்பட்டுவிட்டது.   

இந்த மஹாவம்ச மனநிலைதான், இனப்பிரச்சினைக்கான அடிப்படையாகவும் அதைத் தீர்ப்பதற்கான முட்டுக்கட்டையாகவும் மாறியிருக்கிறது. சுதந்திரத்தின் பின்னர், ஒரு சிவில் தேசமாகக் கட்டியெழுப்பப்பட்டிருக்க வேண்டிய நாடானது, இன்று பெரும்பான்மையினத் தேசியவாதம், பெரும்பான்மையினத் தேசியவாதத்தின் அடக்குமுறைக்கு எதிராக உருவான சிறுபான்மையினத் தேசியவாதம் என, இனத் தேசியவாதங்களால்  உள்ளுக்குள் உழன்று கொண்டிருக்கிறது.   

மீண்டும் மீண்டும் இந்த இனத் தேசியவாதத்துக்குத் தீனி போட்டு வளர்ப்பது, இந்நாட்டுக்கும் இந்தநாட்டு மக்களுக்கும் எந்தவித நன்மையையும் பெற்றுத்தராது.  

இலங்கையின் நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதியாகப் பதவி வகித்த ஐந்து ஆண்களில், வௌ்ளைச்சாரம் கட்டாது, ஜனாதிபதியான ஒரேயொருவர் கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ மட்டுமே!   

உண்மையில், இந்த நாட்டுக்குச் சுபீட்சமானதோர் எதிர்காலத்தை அவர் வழங்க விரும்பினால், பொருளாதார ரீதியில் வளமானதோர் அமைதியானதொரு மக்கள் சௌஜன்யத்துடன் வாழுமொரு நாட்டை அவர் கட்டியமைக்க விரும்பினால், முதற்படியாக இலங்கை அரசியலை ‘மஹாவம்ச’ மனநிலையிலிருந்து விடுவிடுக்க வேண்டும்.   

‘மஹாவம்ச’ மனநிலை தொடரும்வரை, ‘இனத் தேசியவாதம்’ மறையாது. பேரினத்தேசியவாதம் இருக்கும் வரை, அதன் அடக்குமுறைக்கு எதிரான ‘சிறுபான்மையினத் தேசியத்தின்’ இருப்பு என்பதும் தவிர்க்க முடியாததாகிவிடும்.   

‘வௌ்ளைச் சாரத்தை’ விட்டொழித்ததுபோல, ‘மஹாவம்ச’ மனநிலைப் போக்கில் மாற்றத்தையும் கோட்டா கொண்டுவந்தால் மட்டுமே, அவர் விரும்பும் அபிவிருத்தி, இந்த மண்ணில் கனவைத் தாண்டி நிஜமாகும்

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/அடையாளங்களும்-அரசியலும்-அர்த்தங்களும்/91-241838

 

சீனாவின் கடன் வலையால் இலங்கையின் மனமாற்றம்

5 days 21 hours ago

இலங்கையின் அம்பாந்தோட்டை துறைமுகத்தை சீனாவுக்கு 99 ஆண்டுகால குத்தகைக்கு கொடுத்திருக்கும் ஒப்பந்தம் குறித்து மீண்டும் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டுமென, இலங்கையின் புதிய ஜனாதிபதி கோத்தபய ராஜபக்ச தெரிவித்த கருத்து, உலகளாவிய விவாதப் பொருளாகியிருக்கிறது.

சீன ஆதரவு ராஜபட்ச சகோதரர்கள், சீனாவுக்குப் பிடிக்காத செயல்களில் ஈடுபடவே மாட்டார்கள் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருந்த நிலையில், அதிபர் கோத்தபய இந்திய ஊடகத்துக்கு அளித்த பேட்டியின்போது தெரிவித்த இந்தக் கருத்து, சீனாவின் புதிய பட்டுப்பாதை திட்டத்துக்கு எழுந்துள்ள மற்றோர் இடையூறாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

இலங்கையின் புதிய அதிபராகப் பதவியேற்றதும் கோத்தபய அளித்த பேட்டியில், இந்தியாவின் நலன்களுக்கு எதிரான எந்த நடவடிக்கையிலும் இலங்கை ஒருபோதும் ஈடுபடாது என்று அளித்த உறுதியைத் தொடர்ந்து, அம்பாந்தோட்டை துறைமுக ஒப்பந்த விஷயத்தைப் பற்றிய தனது நிலைப்பாட்டை அவர் தெளிவுபடுத்தியுள்ளார்.

அம்பாந்தோட்டை துறைமுகம் 

இலங்கையின் பிரதான துறைமுகமான கொழும்பு துறைமுகம் சரக்கு கப்பல்களின் கன்டெய்னர்களை கையாளும் திறன்களை மட்டுமே கொண்டிருக்கும் நிலையில், கப்பல் கட்டுமானம், கப்பல்களுக்கான எரிபொருள் நிரப்புதல், தளவாடக் கொள்முதல் உள்ளிட்ட வசதிகளுடன் புதிய துறைமுகம் ஒன்றை கட்டமைக்க வேண்டும் என இலங்கை முடிவு செய்து தேர்ந்தெடுத்ததுதான் அம்பாந்தோட்டை துறைமுகம். ஆசியா-ஐரோப்பாவை இணைக்கும் முக்கியமான கடல்வழிப் பாதையில் அமைந்துள்ளது அம்பாந்தோட்டை.

ஆண்டுக்கு 30 ஆயிரம் கப்பல்கள் இந்தக் கடல்வழிப் பாதையைப் பயன்படுத்தி வருகின்றன. சீன அரசின் நிதியுதவியுடன் அம்பாந்தோட்டை துறைமுக கட்டுமானப் பணிகளை 2008-இல் இலங்கை அரசு தொடங்கியது. கட்டுமானப் பணியிலும் முற்றிலும் சீன நிறுவனங்களே ஈடுபட்டன. முதல்கட்ட பணிக்கு 360 மில்லியன் டொலர் திட்ட மதிப்பீடு செய்யப்பட்டது.

இதில் 85 சதவீதத்தை சீனாவும், 15 சதவீதத்தை இலங்கையும் வழங்கின. 2010, நவம்பர் 18-ஆம் திகதி அப்போதைய ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ச, தனது பெயரில் அமைந்த இத்துறைமுகத்தை திறந்து வைத்தார்.

சீனாவுடன் ஒப்பந்தம்

2016-ஆம் ஆண்டு 11.81 மில்லியன் டொலர் வருவாயை இத்துறைமுகம் ஈட்டியது. ஆனால், நிர்வாகச் செலவு 10 மில்லியன் டொலர் என்பதால், 1.81 மில்லியன் டொலர் லாபமாக இலங்கை துறைமுக பொறுப்புக் கழகத்துக்கு கிடைத்தது. ஆனால், தொடர்ந்து எதிர்பார்த்தபடி இத்துறைமுகம் லாபத்தை ஈட்ட இயலாததால், சீனாவிடம் வாங்கியிருந்த கடனை கட்ட முடியாத அளவுக்கு இலங்கை துறைமுகப் பொறுப்புக் கழகத்துக்கு சுமை அதிகரித்தது.

இதைத் தொடர்ந்து, 2017-ஆம் ஆண்டு அப்போதைய பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்க சீனாவுக்குச் சென்றபோது, கடனுக்கு ஈடாக அம்பாந்தோட்டை துறைமுகத்தை சீனாவுக்கு குத்தகைக்கு வழங்கும் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டார். இந்த ஒப்பந்தப்படி 1.4 பில்லியன் டொலரை இலங்கைக்கு சீனா வழங்கியது.

இந்தத் தொகையிலிருந்து சீனாவுக்கு வழங்க வேண்டிய கடனை திரும்பச் செலுத்த வேண்டும். 99 ஆண்டு கால ஒப்பந்தத்தில் துறைமுகத்தின் 80 சதவீத பங்கு சீன அரசுக்குச் சொந்தமான சீனா மெர்ச்சன்ட்ஸ் நிறுவனத்துக்கும், மீதி இலங்கை துறைமுகப் பொறுப்புக் கழகத்துக்கும் வழங்கப்பட்டது.

எதிர்ப்பும் மாற்றமும்

சீனாவிலிருந்து ஐரோப்பா வரையிலான சாலைகள், துறைமுகங்களை இணைக்கும் வகையிலான புதிய பட்டுப் பாதை திட்டத்தைச் செயல்படுத்திவரும் சீனாவுக்கு அம்பாந்தோட்டை துறைமுகம் கிடைத்தது பெரும் மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. ஆனால், இந்திய பெருங்கடலை நோக்கியபடி உள்ள இத்துறைமுகத்தை கடற்படைத் தளமாக சீனா பயன்படுத்தக் கூடும் என இந்தியா, அமெரிக்கா, ஜப்பான் ஆகிய நாடுகள் கவலை தெரிவித்தன. ஆனால், அதற்கு அனுமதி அளிக்க மாட்டோம் என இலங்கையும், முற்றிலும் வணிக நோக்கத்துக்காகத்தான் இந்த ஒப்பந்தம் என சீனாவும் உறுதியளித்தாலும் அதை சந்தேகக் கண்கொண்டுதான் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

“ஏழை நாடுகளை கடன்வலையில் சிக்க வைக்கும் ராஜதந்திரம்’ என சீனாவின் நடவடிக்கையை உலக நாடுகள் விமர்சிக்கத் தொடங்கின. இந்த ஒப்பந்தத்துக்கு மகிந்த ராஜபக்சவின் கட்சியும் கடும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தது. உள்ளூர் மக்களும் பெரும் போராட்டத்தில் இறங்கவே, ஒப்பந்தத்தில் பங்கு விகிதமானது 70-30 என மாற்றி அமைக்கப்பட்டது. ஆனாலும், துறைமுகத்தின் முழுமையான கட்டுப்பாடு சீன நிறுவனங்களின் கையில் சென்றுவிட்டது.

கோத்தபய நிலைப்பாடு

தற்போது கோத்தபய ராஜபக்ச ஜனாதிபதியாக வெற்றி பெற்றுள்ளார். தேர்தல் அறிக்கையிலேயே இந்த ஒப்பந்தம் மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டும் என அவரது கட்சி வலியுறுத்தியிருந்தது. ஆனால், அது வெறும் தேர்தல் வாக்குறுதியாகத்தான் இருக்கும் என அரசியல் நோக்கர்கள் கருத்து தெரிவித்திருந்த நிலையில், அதை உண்மையிலேயே செயல்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கையை கோத்தபய தொடங்கியிருக்கிறார். “இலங்கையின் மூல உபாய, பொருளாதார முக்கியத்துவம் வாய்ந்த துறைமுகத்தை சீனாவின் கட்டுப்பாட்டில் விட்டிருப்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. எனது சகோதரர் மகிந்த ராஜபக்ச காலத்தில் சீனாவின் உதவியுடன் முழுக்க வணிக நோக்கத்துக்காகத்தான் இத்துறைமுகம் கட்டப்பட்டது. ஆனால், துறைமுகத்தின் கட்டுப்பாட்டை சீனாவிடம் வழங்கியிருக்கக் கூடாது. இலங்கையின் எதிர்கால முன்னேற்றத்துக்கு சீனாவின் உதவி தேவை என்றாலும்கூட, இதைச் சொல்வதில் எனக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. இலங்கை மக்களுக்கு இந்த ஒப்பந்தத்தில் விருப்பம் இல்லை. இது இலங்கையின் சொத்து. சீனாவின் கடனை குறிப்பிட்ட காலத்தில் திரும்பச் செலுத்துவோம்’ என தனது நிலைப்பாட்டை தெளிவுபடக் கூறியுள்ளார் கோத்தபய.

சீனா ஏற்குமா?

ஏற்கெனவே இருமுறை பேச்சுவார்த்தை நடத்தி கையெழுத்தான இந்த ஒப்பந்தத்தின் காலத்தைக் குறைப்பது அல்லது ரத்து செய்வது தொடர்பாக மீண்டும் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டும் என்கிற இலங்கையின் கோரிக்கையை சீன ஜனாதிபதி ஷி ஜின்பிங் ஏற்பாரா என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது. ஆனால், புதிய பட்டுப் பாதைத் திட்டத்தின் மூலம் தன்னலமற்ற உலக மேம்பாட்டாளராக தன்னைக் காட்டிக்கொள்ள முனையும் சீனாவின் முயற்சிக்கு அம்பாந்தோட்டை துறைமுக ஒப்பந்த விவகாரம் ஒரு தடைக்கல்லாக அமைந்துள்ளது. இலங்கையின் கோரிக்கையை ஏற்று ஒப்பந்தத்தில் மாற்றம் செய்துகொண்டால், தன் மீதான மரியாதையை உலக நாடுகள் மத்தியில் உயர்த்திக்கொள்ளலாம் என்பதால் ஒப்பந்த மாற்றத்துக்கு சீனா சம்மதிக்கும் என்றே தெரிகிறது.

இந்தியாவும் சீனாவும்

அம்பாந்தோட்டை துறைமுக ஒப்பந்த விவகாரத்தை ஜனாதிபதி கோத்தபய எழுப்பக்கூடும் என சீனா முன்னரே எதிர்பார்த்திருந்தது. அதனால்தான், கோத்தபய ஜனாதிபதியாக தேர்வு பெற்றதும் அவருக்கு வாழ்த்துச் சொல்ல இலங்கைக்கான சீன தூதர் அவசரப்படவில்லை. 2018-இல் மகிந்த ராஜபக்ச பிரதமராக தன்னைத் தானே அறிவித்துக்கொண்டபோது முதல் நாடாக அவருக்கு வாழ்த்துச் சொல்லியது சீனாதான். அப்போது மகிந்தவின் “பிரதமர்’ அறிவிப்பை ஜனநாயகத்துக்கு முரணானது என இந்தியா ஏற்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஆனால், இப்போது கோத்தபய ராஜபக்ச ஜனாதிபதியானதும் அவருக்கு முதலில் வாழ்த்து தெரிவித்தவர் பிரதமர் நரேந்திர மோடி. அதுமட்டுமல்லாமல், ஜனாதிபதி தேர்தல் முடிவுகள் வெளியானதும் கோத்தபயவை நேரில் சந்தித்துப் பேச வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் ஜெய்சங்கரை உடனடியாக  இலங்கைக்கு அனுப்பி வைத்தார் மோடி. ஜனாதிபதியானதும் மோடியின் அழைப்பை ஏற்று, கோத்தபய முதலில் அரசுமுறைப் பயணமாக வருகை தந்ததும் இந்தியாவுக்குதான். இதன்மூலம் இலங்கையுடனான நட்புறவில் இந்தியாவின் ராஜதந்திரம் சீனாவை பின்னுக்குத் தள்ளியிருப்பதாகக் கருத முடியும்.

மலேசியா, மியான்மர், பாகிஸ்தான் வரிசையில்…

சீனாவின் புதிய பட்டுப் பாதைத் திட்டத்தில் மலேசியா இணைந்துள்ளது. இத்திட்டத்தின் ஒப்பந்தப்படி சீன நிறுவனம் பணிகளைச் செய்யாத நிலையிலும், அந்நிறுவனத்துக்கு முந்தைய மலேசியா அரசால் பணம் வழங்கப்பட்டிருந்தது. மலேசியாவின் புதிய ஜனாதிபதியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மகாதிர் முகமது தலைமையிலான அரசு இதைக் கண்டறிந்து, சீனாவுடன் ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டிருந்த இரு திட்டங்களை ரத்து செய்து, அதற்கு ஈடாக சீன நிறுவனத்தின் வங்கிக் கணக்கிலிருந்து 240 மில்லியன் டொலரை பறிமுதல் செய்தது.

பாகிஸ்தானில் கராச்சியிலிருந்து பெஷாவர் வரையிலான ரயில் பாதையை மேம்படுத்த அந்நாட்டுக்கு 8 பில்லியன் டொலர் கடன் கொடுக்க நவாஸ் ஆட்சியின்போது சீனா முன்வந்தது. ஆனால், நீண்டகாலமாக வெளிநாட்டுக் கடன்களைத் திரும்பச் செலுத்த போராடி வரும் நிலையில், இம்ரான் கான் தலைமையிலான புதிய அரசு, ரயில் பாதை மேம்பாட்டுச் செலவை பாதியாகக் குறைக்க வேண்டும் என சீனாவுக்கு கோரிக்கை வைத்துள்ளது.

புதிய பட்டுப் பாதைத் திட்டத்தின் கீழ் மியான்மரில் துறைமுகம் ஒன்றை கட்டமைக்க சீனாவுடன் 7.5 பில்லியன் டொலர் மதிப்பீட்டில் ஓர் ஒப்பந்தத்தில் முந்தைய ராணுவ ஆட்சியாளர்கள் கையெழுத்திட்டிருந்தனர். இப்போது அங்கு மக்களாட்சி மலர்ந்துள்ள நிலையில், சீனாவுடன் மீண்டும் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி அத்தொகையை 1.3 பில்லியன் டொலராக மியான்மர் அரசு குறைத்துள்ளது.

புதிய பட்டுப் பாதைத் திட்டத்தின் கீழ் ஏற்கெனவே போடப்பட்டுள்ள ஒப்பந்தங்களை மாற்றி அமைத்துள்ள, மாற்றியமைக்கக் கோரும் நாடுகள் வரிசையில் இப்போது இலங்கையும் சேர்ந்திருக்கிறது.

-நன்றி தினமணி-

சுமந்திரனை நோக்கிப் பாயும் கேள்விகள்…!

5 days 22 hours ago

தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகளின் ஒன்றிணைவு அவசியம் என வலியுறுத்தப்படும் சூழ்நிலையில், தமிழ்க் கட்சிகளின் இணைப்புக்கு அழைப்பு விடுத்துள்ளார் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் பேச்சாளர் சுமந்திரன் எம்.பி. அவரின், இந்த அழைப்பு பொதுவானதே என்றபோதும், இந்த அழைப்பு தமிழ்க் கட்சிகளுக்கு மட்டுமல்ல தமிழ் மக்களுக்குக்கூட சந்தேகத்தை – நம்பிக்கையீனத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் அதிகாரமளிக்கப்படாத தலைவர் சுமந்திரன் எம்.பிதான். அவரது முடிவே – அவர் ஏற்கும் முடிவே கட்சியின் முடிவு. என்பதுதான் 2010 ஆம் ஆண்டின் பின்னரான நிலை. தமிழரின் பலமாக – தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகளின் கூட்டாக இருக்க வேண்டிய தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு பிளவுண்டு – பிரிந்துபோய் நிற்கிறது என்றால், அதற்கு அதன் தலைவர் சம்பந்தனின் ஆளுமையின்மையும் – சுமந்திரனின் அரவணைக்காப் போக்கும், தான்தோன்றித்தனமான போக்குமே காரணம். இருவரதும் இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியை மையப்படுத்திய போக்கும் மிக முக்கிய காரணியாகும். இந்நிலையில், சுமந்திரனின் அறிவிப்பை தமிழ்க் கட்சிகளும் – தமிழ் மக்களும் சந்தேகக் கண்கொண்டு பார்ப்பதில் தவறில்லையே…!

ஜெனிவாவில் இலங்கை அரசுக்கு கால அவகாசம் கொடுக்கும் முடிவுக்கு தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு ஆதரவு வழங்கியது. நல்லாட்சி அரசின் காலத்திற்குள் தீர்வு என்றும் அதற்காக புதிய அரசியலமைப்பை உருவாக்குவோம் என்றும் கூறியது. ஆனால், நான்கு ஆண்டுகளைக் கடந்தும் அவர்களால் நகல் வடிவத்தைக்கூட எட்ட முடியவில்லை. அதற்கான சாத்தியப்பாடு இனி இல்லை என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்த நிலையிலும் தனது தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ளக் கூட்டமைப்புத் தயாராகவில்லை. ஜனாதிபதி தேர்தலில்கூட தமிழ் மக்களின் விருப்பை – முடிவை அறிந்து கொண்டே சஜித் பிரேமதாஸவுக்கு ஆதரவை வெளிப்படுத்தியது. தமிழ் மக்களால் வெற்றி வருமாயின் அந்த முடிவை தமக்கு சாதகமாக்கிக் கொள்வதே தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் எண்ணமாக இருந்தது. இதனால் முந்திக் கொண்டே ஆதரவைத் தெரிவித்தது. இந்த ஆதரவை முக்கியமாக வைத்தே ராஜபக்சக்கள் சிங்கள – பௌத்த தீவிர பிரசாரத்தை முன்னெடுத்தனர்.

இந்த மூன்று விடயங்களிலும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு தோல்வியைப் பகிரங்கமாக ஏற்றிருக்க வேண்டும். ஆனால், அதை அவர்கள் மறைத்து – மறந்தபோன்று ஒன்றிணைவுக்கு அழைப்பு விடுத்துள்ளது. விடுதலைப் புலிகளின் ஆயுதப் போராட்டம் நிலைத்தவரை நேர் வழியில் – கூட்டாகப் பயணித்தவர்களால். அந்த ஆயுத பலம் செயலிழந்த பின்னர், கூட்டாகப் பயணிக்க முடியவில்லை – விரும்பவில்லை. கூட்டுக்குள் தமிழரசுக் கட்சியின் செல்வாக்கு அதிகரித்தது. 2010 இல் அரசியலுக்கு நேரடியாக அறிமுகமானார் சுமந்திரன். இவர் கூட்டுக்குள் வரும்போதே, குழப்பங்களும் தொடங்கிவிட்டன. புலிகளால் அரசியலுக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர்களை வெளியேற்றுகிறோம் என்ற பெயரில் அகில இலங்கை தமிழ்க் காங்கிரஸ் வெளியேறக் காரணமானது இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சி.

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு கட்சியாகப் பதியப்பட வேண்டும் எனக் கூட்டுக்குள் கோரிக்கை வலுவாக எழுந்தபோது அதுபற்றி கூட்டமைப்பு – தமிழரசுக் கட்சித் தலைமைகள் அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. பின்னாளில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எவ். கட்சிக்கும் இவர்களுக்குள்ளும் விரிசல்கள் ஏற்பட்டன. இந்த விரிசலில் பங்காளிக் கட்சிகளின் சார்பில் தேர்தலில் நின்று வெற்றி பெற்றவர்களை தமிழரசுக் கட்சிக்குள் உள்வாங்கிக் கொண்டமையும் முக்கிய காரணியானது. ஒற்றுமையை வலியுறுத்தும் கூட்டமைப்பு அன்று விட்டுக்கொடுப்புக்களை செய்ய முன்வரவில்லை என்பதைத் தாண்டி இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியை முன்னிலைப்படுத்துவதை ஏற்க விரும்பாதவர்கள் வெளியேறட்டும் என்ற நிலைப்பாட்டிலேயே இருந்தது. இதனால் புலிகளால் கூட்டுக்குள் கொண்டு வரப்பட்ட இரு கட்சிகள் கூட்டமைப்பை விட்டு வெளியேறின.

ஆனால், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு திருந்தியதாகத் தெரியவில்லை. 2013 இல் நீதியரசர் க.வி.விக்னேஸ்வரனை அரசியலுக்குள் அழைத்து வந்தது. வடக்கு மாகாண சபை தேர்தலில் அவரை முதலைமைச்சர் வேட்பாளராக முன்னிறுத்தி வாக்குகளை சேகரித்தது. வழக்கத்துக்கு மாறாக இந்தத் தேர்தலில் தமிழ் மக்கள் பேராதரவு வழங்கினர். 30 ஆசனங்களைப் பெற்றது கூட்டமைப்பு. 2015 இல் ஆட்சி மாற்றத்துக்கு காரணமானவர்களில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கும் பங்கு இருந்தது. மத்திய அரசுடன் இணைந்து பல வேலைத்திட்டங்களை முன்னெடுத்தன. ஆனால், வடக்கு மாகாண சபையின் அதிகாரங்களை மத்திய அரசு மூலமாக மட்டுப்படுத்த கூட்டமைப்பே பின்னின்றது. இதன் உச்சபட்சமாகவே இரவோடிரவாக முதலமைச்சராக இருந்த க.வி.விக்னேஸ்வரனுக்கு எதிராக நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை ஆளுநரிடம் சமர்ப்பித்து மூக்குடைபட்டார்கள்.

தொடர்ந்தும், வடக்கு மாகாண சபையின் ஆயுள் முடியும் வரை மத்திய அரசுடன் கூட்டமைப்பு இணங்கிச் செயற்பட்டபோதும்கூட வடக்கு மாகாண அரசை சுயமாக செயற்பட அரசு விடவில்லை. இந்நிலையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூட கூட்டமைப்பு முயலவில்லை என்பது தமிழ் மக்களின் அவலமே. தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்குள் நிலவிய உச்சபட்ச முரண்பாடும் – வெறுப்புணர்வுமே வடக்கு மாகாண சபையின் ஆயுள் முடிவடைந்த மறுநாளே க.வி.விக்னேஸ்வரனால் தனிக் கட்சியை அறிவிக்க வழிகோலியது. பிரிவினைகளுக்கு தூபம் போட்ட – தனிக்கட்சியை வளர்ப்பதை நோக்காகக் கொண்ட – கூட்டணி தர்மத்தை மீறிய – உள்கட்சிக்குள்ளேயே குழி பறித்த இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சி இப்போது கூட்டணிக்கு அழைப்பு விடுகிறது என்றால் சந்தேகப்படாது இருக்க முடியுமா?

இறுதியாக யாழ்ப்பாணம், கிழக்கு பல்கலைக்கழக மாணவர்களின் அழைப்பின் பேரில் உருவான “திருநெல்வேலி ஒப்பந்தம்” தோற்கடிக்கப்பட்டதில் – நீர்த்துப்போகச் செய்த பெருமை தமிழரசுக் கட்சிக்கு – குறிப்பாக சுமந்திரனுக்கே உண்டு. ஏற்கனவே இவர்கள் எடுத்த முடிவுக்கு உடன்படச் செய்யவே இவ்வாறு கட்சிகள் அழைக்கப்பட்டன. சுமந்திரனின் இந்த அரசியல் சித்து விளையாட்டை மற்றைய கட்சிகள் நன்றாகவே புரிந்துகொண்டன. இதனால் அவை தங்களுக்கு சரியெனப்பட்ட நிலையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முன்வரவில்லை. இதனால், ஒரு வாரத்துக்குள்ளாகவே திருநெல்வேலி ஒப்பந்தம் தோற்றுப்போனது. முடிவு ஒன்றை எடுத்து விட்டு அதை மற்றவர்களையும் ஏற்கச் செய்யும் சுமந்திரன் எம்.பியின் போக்கு எல்லோராலும் – பங்குக் கட்சிகளால் ஏற்கமுடியாததாகவே இருக்கும். அதற்காக, சுமந்திரனின் முடிவுகள் தவறு என்று எழுந்தமானதாகவும் சாடிவிட முடியாது. ஆனால், அந்த முடிவு குறித்துப் பங்காளிக் கட்சிகளுக்கு தனது விளக்கத்தை அளித்து – அவர்களின் கருத்தை அறிந்து சந்தேகங்களை தீர்த்தால் அவர்களும் ஆதரிப்பார்கள்.

ஆனால், சுமந்திரன் எம்.பியோ அதைச் செய்வதாக இல்லை. தனது முடிவை மட்டுமே செயற்படுத்த முனைகிறார். சுருங்கச் சொல்லின் சர்வாதிகாரப் போக்கில் கட்சியை கொண்டு செல்ல முற்படுகிறார். இதுவே அவரது தோல்விகளுக்கும் – அவர் குறித்த விமர்சனங்களுக்கும் காரணமாகி விடுகிறது. எது எப்படி இருப்பினும், இப்போதுள்ள அரசியல் வறிது – தமிழ்க் கட்சிகளின் ஒன்றிணைவின் அவசியம் – தமிழ் மக்களின் நலன்களைக் கருத்தில் கொண்டு கூட்டமைப்பின் – சுமந்திரனின் இந்த அழைப்பை ஏற்க வேண்டிய தேவையும் உள்ளது.

ஆனால், இப்போது கேள்வி என்னவென்றால்…! ஏற்படுத்தப்படவுள்ள கூட்டணிக்கு உட்கட்சி ஜனநாயக தலைமையை உருவாக்கவும், தலைமைக் குழுவின் பெரும்பான்மை அடிப்படையிலேயே முடிவு எடுக்கப்பட வேண்டும். தனிக்கட்சிப் போக்கை கைவிட்டு கூட்டணி தர்மத்தைப் பின்பற்றுவோம் என்ற உறுதிப்பாட்டை வழங்க வேண்டும், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக தேர்தல் கூட்டணியாக அமையாமல் தொடர்ந்தும் – பலமாக – ஓரணியாக இருப்பதற்காக அதைப் பதிவு செய்யவும் – தொடர்ச்சியான இருப்பைப் பேணுவதற்கான வழிமுறைகள் – செயல்முறைகள் பின்பற்றப்படுவதை உறுதி செய்ய தமிழரசுக்கட்சியும் – சம்பந்தனும் சுமந்திரனும் தயாரா?

-செவ்வேள்

http://thamilkural.net/?p=11690

தமிழ் கட்சிகளின் ஒற்றுமையை குலைப்பது யார்? - யதீந்திரா

6 days 12 hours ago
தமிழ் கட்சிகளின் ஒற்றுமையை குலைப்பது யார்? - யதீந்திரா

சில தினங்களுக்கு முன்னர் கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் இலங்கை தமிழரசு கட்சியின் நிழல் தலைவருமான மதியாபரனம் ஆபிரகாம் சுமந்திரன் ஒற்றுமையின் அவசியம் பற்றி பேசியிருந்தார். இந்தக் கால காலகட்டத்தில் மாற்று அணிகள் உருவாக்கப்படக் கூடாது. நாங்கள் எவரையும் கூட்டமைப்பிலிருந்து வெளியில் போகச் சொல்லவில்லை. அனைவரையும் கூட்டமைப்போடு இணையுமாறு அழைப்பு விடுக்கின்றோம் என்று தனது பேச்சில் அவர் குறிப்பிட்டிருக்கின்றார். எதிர்வரும் மே மாதம் பாராளுமன்ற தேர்தல் இடம்பெறவுள்ள நிலையில்தான் சுமந்திரனுக்கு திடிரென்று ஒற்றுமையின் ஞாபகம் வந்திருக்கின்றது. கூட்டமைப்பின் கடந்த ஜந்துவருட கால முயற்சிகள் அனைத்தும் படுதோல்வியடைந்திருக்கின்றன. அந்த வகையில் பார்த்தால் கடந்த ஜந்துவருட கால தமிழ் அரசியலை வழிநடத்தியிருந்த சம்பந்தனும் – சுமந்திரனும் மிகவும் மோசமான தோல்வியை சந்தித்திருக்கின்றனர். ஒரு வேளை இந்த முயற்சிகள் வெற்றிபெற்றிருந்தால் அவை அனைத்திற்கும் மேற்படி இருவருமே உரிமை கோரியிருப்பர். சம்பந்தனதும் முக்கியமாக சுமந்திரனது ராஜதந்திரத்திற்கு கிடைத்த வெற்றியாகவே அதனைத் தமிழரசு கட்சியினர் கொண்டாடியிருப்பர். ஆனால் அனைத்துமே படுமோசமான தோல்வியை சந்தித்திருக்கின்றது. இப்போது இந்தத் தோல்விக்கு யார் பொறுப்பேற்பது? இத்தனைக்கும் கூட்டமைப்பு 14 பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களை தன்வசம் வைத்திருந்தது. மைத்திரி-ரணில் ஆட்சியில் இரண்டாவது பெரிய கட்சி என்னும் அடிப்படையில் சம்பந்தன் இலங்கையின் எதிர்க்கட்சித் தலைவராகவும் இருந்தார். இவ்வாறானதொரு அரசியல் பலத்தை வைத்திருந்தும் சம்பந்தன் – சுமந்திரன் தரப்பால் எதனையும் சொல்லக் கூடியநிலையில் சாதிக்க முடியவில்லை. இந்தப் பின்புலத்தில் மீண்டும் அதிக ஆசனங்களை வெற்றிபெறுவதன் மூலம் சுமந்திரனால் எதனைச் சாதித்துவிட முடியும்?

இந்தக் கேள்விக்கான விடையை தேடுவதற்கான வாய்ப்பை அரசியல் தொடர்பில் சிந்திப்பவர்களிடம் விட்டுவிடுகின்றேன். இப்போது சுமந்திரன் கூறும் ஒற்றுமைக்கு வருவோம். தமிழ்ச் சூழலைப் பொறுத்தவரையில் தேர்தல் காலத்தில் ஒற்றுமை என்பது ஒரு கவர்ச்சிகரமான சொல்லாக இருப்பதுண்டு. ஆனால் தேர்தல் முடிந்ததும் அது ஒரு கவனிப்பாரற்ற சொல்லாகிவிடுவதுண்டு. பின்னர் அடுத்த தேர்தலில்தான் அப்படியொரு விடயம் இருப்பது பலருக்கும் நினைவில் வரும். இப்போது சுமந்திரன் பேசும் ஒற்றுமையும் அப்படியான ஒன்றுதான். கோட்டபாய ராஜபக்ச வெற்றிபெற்றிருக்கின்ற சூழலிலும், அண்மைக்காலமாக ஒரு மாற்று அணி தொடர்பில் உரையாடப்பட்டு வருகின்ற சூழலிலும்தான் சுமந்திரன் திடிரென்று, ஒற்றுமையின் மீது காதல் வயப்பட்டிருக்கிறார். அவர் தனது பேச்சில் மாற்று அணியொன்று உரூவாக்கப்படக் கூடாது என்று அழுத்திக் கூறுவதிலிருந்து அவரின் நோக்கத்தை தெளிவாகவே ஒருவர் புரிந்துகொள்ள முடியும். இன்றைய சூழலில் ஒற்றுமையாக பயணிக்க வேண்டும் என்பதில் எவருக்குமே கருத்து முரண்பாடுகள் இருக்கப் போவதில்லை. ஆனால் அந்த ஒற்றுமையின் அடிப்படை எவ்வாறிருக்கும்? எவ்வாறிருக்க வேண்டும்? இந்தக் கேள்விகளுக்கான சரியான பதிலில்லாத போது ஒற்றுமை என்பது வெறும் சொல் மட்டுமே!

MA-Sumanthiran-

2009இற்கு பின்னரான சூழலில் அனைத்து கட்சிகளையும் ஒரணிக்குள் கொண்டுவரக் கூடிய வாய்ப்பு சம்பந்தனுக்கு கிடைத்திருந்தது. தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு அதற்கான ஒரு சிறந்த களமாக இருந்தது. கூட்டமைப்புக்குள் உள் முரண்பாடுகள் தெரிந்த போது, கூட்டமைப்புக்குள் மேற்கொள்ள வேண்டிய கட்டமைப்புசார் மாற்றங்கள் தொடர்பில் பலரும் சம்பந்தனுக்கு சுட்டிக்காட்டியிருந்தனர். இது தொடர்பில் தமிழ் வெகுசன பரப்பிலும் அதிகம் உரையாடப்பட்டது. ஆனாலும் எதனையுமே சம்பந்தன் பொருட்படுத்தியிருக்கவில்லை. இவ்வாறானதொரு பின்னணியில்தான் கூட்டமைப்புக்குள் உடைவுகள் ஏற்பட்டன. மாற்றுத் தலைமைக்கான உரையாடல்கள் முளைவிட்டன. இதற்கான உண்மையான பொறுப்பாளிகள் யார்? ஒற்றுமையை பேணிப் பாதுகாப்பதற்கு கிடைத்த ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பங்களையும் தவறவிட்டவர்கள் யார்? 2013இல் வடக்கு மாகாண சபைத் தேர்தல் இடம்பெற்றது. இதில், தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியின் செயலாளரும் மூத்த அரசியல் தலைவருமான வீ.ஆனந்தசங்கரி, போட்டியிட்டு தோல்வியடைந்தார். அப்போது கூட்டமைப்பிற்கு கிடைக்கப்பெற்ற மேலதிக ஆசனங்களில் ஒன்றை அவருக்கு வழங்குமாறு சித்தார்த்தன் போன்ற மூத்த தலைவர்கள் வலியுறுத்தினர். ஆனால் சம்பந்தன், சுமந்திரன், மாவை ஆகியோர் அதற்கு இணங்கியிருக்கவில்லை. ஒற்றுமை முக்கியம் என்று உண்மையிலேயே எண்ணியிருந்தால் ஆனந்தசங்கரியை உள்ளுக்குள் வைத்துக்கொள்வது பற்றியல்லவா சிந்தித்திருக்க வேண்டும். வயதிலும் அனுபவத்திலும் சம்பந்தனுக்கு இணையான ஒரு அரசியல்வாதியான ஆனநத்சங்கரி, தனக்குரிய ஆகக்குறைந்த மரியாதைகூட இல்லாத ஒரு இடத்தில் எப்படி இருக்க முடியும்? இதனால் அவர் கூட்டமைப்பைவிட்டு வெளியேறினார். இந்த இடத்தில் ஒற்றுமைக்கு தடையாக இருந்தவர்கள் யார்?

2015 பாராளுமன்ற தேர்தலில் கூட்டமைப்பின் பங்காளிக் கட்சிகளில் ஒன்றான ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப்இன் தலைவர் சுரேஸ்பிரேமச்சந்திரன் தேர்தலில் தோல்வியடைந்தார். அப்போது கூட்டமைப்பிற்கு கிடைத்த இரண்டு தேசிய பட்டியல் ஆசனங்களில் ஒன்றை பிறேமச்சந்திரனுக்கு வழங்குமாறு ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் கோரியது. அது நியாயம் என்று பிறிதொரு பங்காளிக் கட்சியான புளொட்டும் கூறியது. ஆனாலும் சம்பந்தனும் சுமந்திரனும் அதனை மறுதலித்தனர். எப்படியாவது சுரேஸ்பிரேமச்சந்திரனை வெளியேற்றியாக வேண்டுமென்பதில் உறுதியாக இருந்தனர். இதனால் கூட்டமைப்பு மேலும் பிளவுற்றது. சுரேஸ்பிரேமச்சந்திரனுக்கு மறுக்கப்பட்ட அந்த ஆசனம் அரசியல் ரீதியில் தகுதியற்றவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டது. ஒரு வேளை பிரேமச்சந்திரனை விடவும் அரசியல் ரீதியில் தகுதியானவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருந்தால் அதனை ஏற்கலாம். சுரேஸை மறுப்பதற்கு சம்பந்தன் அன்று கூறிய காரணம், தலைவர்கள் என்றால் வெல்ல வேண்டும். ஆனால் அவ்வாறு கூறிய சம்பந்தன், திருகோணமலையில் மூன்று முறை தேர்தலில் தோல்வியடைந்தவர். ஒற்றுமை முக்கியம் என்று கருதியிருந்தால் சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரனுக்கு ஒரு தேசிய பட்டியல் ஆசனத்தை வழங்கியிருக்கலாம். இந்த பின்னணியில் நோக்கினால், ஒற்றுமைக்கு தடையாக இருந்தவர்கள் யார்?

2015இல் தேசிய பட்டியல் மூலம் கிடைக்கப்பெற்ற ஆசனங்களில் ஒன்றை, இரண்டரை வருடம் என்னும் அடிப்படையில் தமிழசு கட்சிக்கும் டெலோவிற்குமிடையில் பங்கிடுவதாக உடன்பாடு காணப்பட்டது. இதனடிப்படையில் இரண்டாவது காலப்பகுதியில், டெலோவின் செயலாளர் நாயகமான சிறிகாந்தாவிற்கு அது வழங்கப்படவிருந்தது. ஆனால் கொடுத்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றாது சம்பந்தன் டெலோவை ஏமாற்றினார். ஒற்றுமை பற்றி உண்மையிலேயே சம்பந்தனுக்கு அக்கறை இருந்திருந்தால் கொடுத்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றியல்லவா இருக்க வேண்டும்! இ;ந்த இடத்தில் ஒற்றுமைக்கு குந்தகமாக நடந்தவர்கள் யார்?

வடக்கு மாகாண சபை முதலமைச்சர் விக்கினேஸ்வரன் சம்பந்தன் சுமந்திரனோடு ஒத்துப் போகவில்லை என்பதற்காக அவருக்கு எதிராக இரவோடு இரவாக, நம்பிக்கையில்லாப் பிரேரணை கொண்டு வந்தவர்கள் யார்? டெலோவிலிருந்து ஒருவரை பிரித்தெடுத்து, தூண்டிவிட்டு விக்கினேஸ்வரனுக்கு எதிராக வழக்குத் தொடர வைத்தவர்கள் யார்? இப்போதும் அந்த வழங்கு தொடர்கிறது. விக்கினேஸ்வரனை தொடர்சியாக அவமானப்படுத்தும் வகையில் தமிழரசு கட்சி செயற்பட்டுவந்த சூழலில்தான் விக்கினேஸ்வரன் தனியான பாதையில் செல்ல முற்பட்டார். அவரது ஆதரவாளர்களின் வேண்டுகோளுக்கு அமைவாக ஒரு அரசியல் கட்சியையும் உருவாக்கினார். விக்கினேஸ்வரன் வெளியில் செல்லக் கூடிய சூழலை உருவாக்கியவர்கள் யார்? இவற்றுக்கு அப்பால் பல்வேறு முரண்பாடுகளுக்கு மத்தியிலும், இ;ப்போதும் கூட்டமைப்பின் பங்காளிகளாக இருக்கின்ற புளொட் மற்றும் டெலோவுடன் கலந்தாலோசித்தா சம்பந்தன் – சுமந்திரன் தீர்மானங்களை எடுக்கின்றனர்? கூட்டமைப்பு இறுதிக் காலத்தில் சில அபிவிருத்தி நடவடிக்கைளை மேற்கொண்டதை நாம் அறிவோம். ஆனால் அதில் கூட தமிழரசு கட்சி நேர்மையாக நடக்கவில்லை என்பதை எத்தனைபேர் அறிவார்? ரணில் விக்கிரமசிங்க தலைமையில் இருந்த வடக்கு அபிவிருத்தி அமைச்சின் கீழ் கூட்டமைப்பின் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு நிதி வழங்கப்பட்டது. பாடசாலைகள் அபிவிருத்தி, நூலகங்களை நிறுவுதல், வீதி புனரபைப்பு, சனசமூக நிலையங்களை தரமுயர்த்தல் என பல்வேறு விடயங்கள் இந்த நிதியின் கீழ் மேற்கொள்ளப்பட்டது. ஆனால் இந்த நிதி தமிழரசு கட்சியை சேர்ந்த பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு மட்டுமே வழங்கப்பட்டது. இதற்கு என்ன காரணம்? இந்த அமைச்சின் செயலாளராக இருந்தவர் சிவஞானசோதி என்பவர். அடுத்த வடக்கு மாகாண சபை தேர்தலில் இவரை முதன்மை வேட்பாளராக நிறுத்துவதான ஒரு கதை அவருக்கு சொல்லப்பட்டிருக்கின்றது. இதனடிப்படையிலேயே அவர் திட்டமிட்டு தமிழரசு கட்சியல்லாத பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களை நிராகரித்திருக்கின்றார். ஒரு நிதியை கையாளுவதில் கூட ஒற்றுமையை பேண முடியவில்லை. இப்படி ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பங்களிலும் ஒற்றுமையை சீர்குலைத்தவர்கள், ஒற்றுமையை சிதைத்தவர்கள் இப்போது ஒற்றுமை பற்றி பேசுவது, எப்படி நேர்மையான ஒன்றாக இருக்க முடியும்?

R.-Sampanthan-M.A.-Sumanthiran-TNA

சமந்திரன் உண்மையிலேயே ஒற்றுமையாக பயணிப்பது தொடர்பில் அக்கறையாக இருப்பின், அதற்கு ஆரம்பமாக சில விடயங்களை செய்ய வேண்டியிருக்கின்றது. அதனை செய்வதற்கு தமிழரசு கட்சி தயாராக இருக்கின்றதா? இதுவரை கூட்டமைப்பி;ற்குள் இடம்பெற்ற அனைத்து முரண்பாடுகளுக்கும் அதன் கட்மைப்பை காரணம். ஒரு கட்சி தனித்து செயற்படுவதற்கான சூழல் இருப்;பதே அனைத்து முரண்பாடுகளுக்குமான காரணமாகும். எனவே கூட்டமைப்பிலிருந்து வெளியேறியவர்கள் உள்ளுக்குள் வர வேண்டுமாயின் அவர்கள் வெளியேறியமைக்கான காரணங்கள் இல்லாமலாக்கப்பட வேண்டும். அதாவது, கூட்டமைப்பு ஒரு வலுவான கட்சியாக பதிவு செய்யப்பட வேண்டும். ஒரு கட்சியின் ஆதிக்கத்தை இல்லாமலாக்கும் வகையில் ஒரு பொதுச் சின்னம் தெரிவு செய்யப்பட வேண்டும். அனைத்து கட்சிகளையும் சமநிலையில் கையாளக் கூடியவாறான கூட்டு தலைமைத்துவத்தின் கீழ் கூட்டமைப்பு கொண்டுவரப்பட வேண்டும். தமிழரசு கட்சிக்கு தமிழ் மக்களின் நலன்கள் தொடர்பில் அக்கறை இருப்பது உண்மையாயின் தமிழ் மக்களின் ஒற்றுமையான அரசியல் இருப்பிற்கு தடையாக இருக்கின்ற தமிழரசு கட்சியின் சுயநல அரசியலை கைவிட வேண்டும். தமிழரசு கட்சி சுயநல நோக்கில் பயணிக்கும் வரையில் தமிழ்த் தேசிய கட்சிகள் ஓரணியில் பயணிப்பது சாத்தியமானதல்ல. இப்போதும் தங்களது சுயநல அரசியலுக்காகவே ஒற்றுமை பற்றி பேசுகின்றனர். தங்களது தொடர்ச்சியான தோல்வியை பூசிமெழுகி, மக்களின் ஆதரவை தக்கவைப்பதற்காகவே சுமந்திரன் திடிரென்று ஒன்றுமை பற்றி பேசுகின்றார். இவ்வாறான சூழலில் ஒரு பலமான மாற்று அணிக்கான தேவை நிச்சயம் இருக்கின்றது. தமிழரசு கட்சி அரசியல் ரீதியில் முற்றிலுமாக தோல்வியடைந்திருக்கின்ற சூழலில், தமிழ் மக்கள் தமிழரசு கட்சியுடன் மட்டும் தங்களை அடையாளப்படுத்துவதானது, அரசியல் ரீதியில் ஆபத்தானதாகும். ஓன்றில் நான் மேலே குறிப்பிட்டவாறு கூட்டமைப்பு மறுசீரமைப்பட வேண்டும் அல்லது பலமான மாற்று ஒன்றை நோக்கி மக்கள் செல்ல வேண்டும். கீரைக்கடைக்கும் நிச்சயம் ஒரு எதிர்க்கடை தேவை.

 

http://www.samakalam.com/செய்திகள்/தமிழ்-கட்சிகளின்-ஒற்றுமை/

 

இரண்டாம் ராஜபக்சவின் ஆட்சி: முதலில் இந்தியா இதயத்தில் சீனா? நிலாந்தன்…

6 days 14 hours ago
இரண்டாம் ராஜபக்சவின் ஆட்சி: முதலில் இந்தியா இதயத்தில் சீனா? நிலாந்தன்…

November 30, 2019

Modi-Gotta.jpg?zoom=3&resize=335%2C235

 

புதிய ஜனாதிபதி தனது தோற்றத்தை ராஜபக்சக்களின் வழமையான தோற்றத்திலிருந்து வித்தியாசப்படுத்திக் காட்ட முற்படுகிறார்.அவர் பாரம்பரிய உடைகளை அணிவதில்லை. மேற்கத்திய உடைகளை அணிகிறார். பதவியேற்பின் போதும் இந்திய விஜயத்தின் போதும் அவர் அப்படித்தான் காணப்பட்டார். அதுமட்டுமல்ல ராஜபக்சக்களுக்கென்றே தனி அடையாளமாகக் காணப்படும் குரக்கன் நிற சால்வையை அவர் அணிவதில்லை. அவர் பதவியேற்ற பின் அந்தச் சால்வையை அவரது தமையனார் அவருக்கு பரிசாக அளித்திருக்கிறார். ஆனால் அதை சமல் ராஜபக்ச அவரது கழுத்தில் போட்ட சில நிமிடங்களிலேயே அவர் அதைக் கழட்டி விட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. பாரம்பரிய உடைகளையும் சால்வையையும் அணியப் போவதில்லை என்று அவர் கூறியதாக ஒரு தகவல். தவிர தனது பாதுகாப்புக்கான ஆட்களின் தொகையையும் அவர் குறைத்திருக்கிறார். தனது இந்தியப் பயணத்தின் போது மிகக்குறைந்த தொகை அதிகாரிகளையே அழைத்துச் சென்றிருக்கிறார். தனி விமானத்தில் அவர் ஆடம்பரமாக செல்லவில்லை.

அவருடைய இதுபோன்ற நடவடிக்கைகளை ஒரு பகுதியினர் புகழ்ந்து எழுதத் தொடங்கிவிட்டார்கள். எப்படி மைத்திரிபால சிறிசேன பதவிக்கு வந்த புதிதில் எளிமையாகவும் பணிவாகவும் காட்சி தந்த பொழுது அதை உருப்பெருக்கி சிலாகித்துச் எழுதியது போல இப்பொழுதும் ஒரு தரப்பு கோட்டாபயவை புகழ்ந்து எழுதுகிறது.

ஆனால் அதே சமயம் இதுபோன்ற வெளித்தெரியும் கவர்ச்சியான மாற்றங்களை விடவும் கட்டமைப்பு மாற்றங்களே அவசியம் என்பதனை வலியுறுத்தும் விமர்சகர்கள் கட்டமைப்பு மாற்றங்கள் செய்யப்படாத ஒரு வெற்றிடத்தில் தான் இதுபோன்ற வெளித்தோற்ற மாற்றங்கள் கவர்ச்சிகரமாக காட்டப்படுகின்றன என்றும் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள். கோட்டாபய அவ்வாறு கட்டமைப்பு சார் மாற்றங்களை செய்வாரா? அல்லது அவரால் செய்ய முடியுமா?

கட்டமைப்பு சார் மாற்றங்களை செய்வது என்று சொன்னால் அதை எங்கிருந்து தொடங்குவது? அவர் தனது தேர்தல் வாக்குறுதிகளில் கூறியதுபோல அபிவிருத்தியில் இருந்தா? அல்லது ஊழல் அற்ற நிர்வாகத்திலிருந்தா ?

இலங்கையைப் பொறுத்தவரை கட்டமைப்பு சார் மாற்றங்கள் எனப்படுபவை பிரதானமாக இனங்களுக்கிடையிலான உறவுகள் சம்பந்தப்பட்டவை. இனங்களுக்கிடையிலான உறவுகளுக்கு அடிப்படையாக இருப்பது யாப்பு. அந்த சட்ட அடித்தளம்தான் இனங்களுக்கிடையிலான சமூக உடன்படிக்கையை குறிக்கும். அவ்வாறான ஒரு சமூக உடன்படிக்கை இலங்கைத் தீவில் இதுவரை எழுதப்படவில்லை. அப்படி எழுதப்ப்பட்டால் அதன்படி யாப்பு மாற்றப்படவேண்டும். அதாவது பல்லினத் தன்மை மிக்கதாக பல்சமய சூழலை பாதுகாப்பதாக யாப்பு மாற்றி எழுதப்பட வேண்டும். அவ்வாறு யாப்பை பல்லினத் தன்மை மிக்கதாக மாற்றி எழுதுவதென்றால் சிங்களவர்கள் தமிழர்கள் முஸ்லிம்கள் ஆகிய மூன்று மக்கள் கூட்டங்களையும் இச்சிறிய தீவின் சக நிர்மாணிகளாக ஏற்றுக்கொண்டு யாப்பு உருவாக்கப்பட வேண்டும். அப்படி ஒரு யாப்பை புதிய ஜனாதிபதி உருவாக்குவாரா ? அல்லது அவரால் உருவாக்க முடியுமா?

அப்படி உருவாக்குவது என்றால் அவர் எந்த கட்டமைப்பின் ஊடாக வெற்றி பெற்றாரோ அந்தக் கட்டமைப்பை உடைத்துக்கொண்டு வெளியே வரவேண்டும். சிங்கள பௌத்த பெருந் தேசியவாத அலையொன்றைத் தோற்றுவித்து அதன்மூலம் வாக்குகளை திரட்டி அவர் வெற்றி பெற்றார்.அவர் இப்பொழுது அந்த வெற்றியின் கைதி. இதை இன்னும் ஆழமாகச் சொன்னால் அவர் இறந்த காலத்தின் கைதி. அந்த காலத்தில் அவர் பெற்ற வெற்றி காரணமாகத்தான் அவர் இப்பொழுதும் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். அந்த வெற்றியை ஞாபகப்படுத்தத்தான் அவர் ருவான்வெளிசெயவில் பதவியேற்றார். அந்த வெற்றியை ஞாபகப்படுத்தத்தான் தனது பாதுகாப்புத்துறை செயலராக களமுனையில் நின்ற ஒரு முன்னாள் தளபதியை நியமித்தார். புதிய பாதுகாப்பு அமைச்சர் அவருடைய குடும்ப உறுப்பினர்.

எனவே தொகுத்துப் பார்த்தால் 2005லிருந்து 2015 வரையிலுமான ராஜபக்சக்ளின் முதலாவது ஆட்சிக்காலத்தின் அதே சாயலோடுதான் எல்லாமே காணப்படுகின்றன. புதிய அமைச்சரவையில் முஸ்லிம்கள் ஒருவருமில்லை. பெண்களுக்கு மிகக் குறைந்த இடமே. அடுத்த பொதுத் தேர்தல் வரையிலும் முஸ்லீம்கள் இல்லாத ஒரு நாடாளுமன்றத்தை வைத்திருப்பதன் மூலம் தனது இனரீதியிலான வாக்கு வங்கியை பாதுகாக்க புதிய ஜனாதிபதி முயலுகிறார்? இப்படிப் பார்த்தால் அவர் தனது வெற்றியின் கைதியாகவே தெரிகிறார்.

அதுமட்டுமல்ல தனது வெளியுறவுக் கொள்கையிலும் அவர் ராஜபக்சக்களின் முதலாவது ஆட்சிக்காலத்தையே நினைவூட்டுகிறார். மகிந்த ராஜபக்ச முதன்முதலாக ஜனாதிபதி தேர்தலில் போட்டியிட்ட பொழுது தனது மஹிந்தசிந்தனையில் தன்னுடைய வெளியுறவுக் கொள்கையை ஆசிய மைய வெளியுறவுக் கொள்கை என்று வர்ணித்திருந்தார். முதலாவது ஆட்சிக்காலத்தில் அவர்கள் இந்தியாவையும் சீனாவையும் மையமாக வைத்தே உலகத்தைக் கையாள முற்பட்டார்கள். குறிப்பாகப் போரை வெற்றி கொள்ளும் வரை அப்படிப்பட்ட வெளியுறவு அணுகுமுறை ஒன்றைதான் அவர்கள் கடைப்பிடித்தார்கள். ஆனால் யுத்த வெற்றிகளால் நிதானமிழந்ந போது அவர்கள் சீனாவை நோக்கிக் கூடுதலாகச் சாய்ந்தார்கள். அதன் விளைவாகவே முதலாம் ராஜபக்சவின் ஆட்சி கவிழ்க்கப்பட்டது. அதிலிருந்து கற்றுக் கொண்ட பாடங்களின் அடிப்படையில் இப்பொழுது இந்தியாவைப் பகைக்காமல் இருப்பது என்பதை நமது வெளியுறவுக் கொள்கையின் உயிர் நிலையான அம்சமாக பேணுவதன் மூலம் ஏனைய நாடுகளை வெற்றிகரமாக கையாளலாம் என்று ராஜபக்சக்கள் நம்புகிறார்களா? இந்தியாவைப் பகைக்காமல் அதேசமயம் சீனாவைத் தூக்கி மடியில் வைத்திருப்பது.

இந்தியாவை பகைக்காத ஒரு வெளியுறவுக் கொள்கை என்பது இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வோடு தொடர்புடையது. அதன்மூலம் 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்துக்குள் இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வை பெட்டி கட்டலாம். இறந்த காலத்துக்கு பொறுப்புக்கூறத் தயாராக இருந்தால்தான் மேற்கை நோக்கி அதிகம் நெருங்கி செல்லலாம். ஏனெனில் ஐநாவின் 30/1 தீர்மானமானது பொறுப்புக் கூறலுக்கானது. ஆனால் ராஜபக்சக்கள் அந்த தீர்மானத்தை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்று கூறுகிறார்கள். அது முன்னைய அரசாங்கத்தால் செய்யப்பட்டது என்று கூறுகிறார்கள். அதை மீளாய்வு செய்ய வேண்டும் என்றும் கூறுகிறார்கள். அவர்களுடைய தேர்தல் வாக்குறுதிகளிலும் அது இருந்தது. புதிய வெளியுறவு அமைச்சரும் பதவியேற்ற உடனேயே அதைச் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

ஐநாவின் 30/1 தீர்மானம் எனப்படுவது உலக சமூகத்தோடு இலங்கை அரசாங்கம் செய்துகொண்ட உடன்படிக்கை. அந்த உடன்படிக்கையை எடுத்த எடுப்பில் கிழித்து எறிய முடியாது. அப்படி செய்தால் அது உலக சமூகத்தோடு குறிப்பாக மேற்கு நாடுகளோடு நேரடியாக மோதுவதாக அமையும். எனவே பொறுப்புக்கூறலுக்கான அந்த தீர்மானத்தை நினைத்த மாத்திரத்தில் கைவிட முடியாது. அதேசமயம் தீர்மானத்தை ஏற்றுக் கொண்டால் நிலைமாறுகால நீதியின் கீழ் போர்க்குற்ற விசாரணைகளை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டி இருக்கும்.

ஏற்கனவே ரணில் விக்கிரமசிங்க அரசாங்கம் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது. ஆனால் அதிலுள்ள போர்க்குற்ற விசாரணை என்ற அம்சத்தை அமுல்படுத்த துணியவில்லை. ஐநா விடம் ஒப்புக்கொண்ட வீட்டு வேலைகள் பெரும்பாலானவற்றை அந்த அரசாங்கம் பொய்க்குத்தான் செய்தது. ஒன்றையுமே முழுமையாக நிறைவேற்றவில்லை.

புதிய ஜனாதிபதி அந்த தீர்மானத்தை ஏற்றுக் கொள்ளப் போவதில்லை என்று வெளிப்படையாகக் கூறுகிறார். இது மேற்கு நாடுகளுடன் அவர்களுடைய உறவைப் பாதிக்கும். அதோடு முன்னைய அரசாங்கம் அமெரிக்காவோடு செய்ய முற்பட்ட மூன்று உடன்படிக்கைகளை ராஜபக்சக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அமெரிக்காவின் நிதி உதவி பெறுவதற்கான மில்லேனியம் நிதி உடன்படிக்கை, சோபா உடன்படிக்கை, கையகப்படுத்தல் மற்றும் குறுக்கு சேவைகள் உடன்படிக்கை என்பனவே அம்மூன்று உடன்படிக்கைகள்.

எனவே மேற்கு நாடுகள் சம்பந்தப்பட்ட மொத்தம் 4 உடன்படிக்கைகளை மீளாய்வு செய்ய வேண்டும் என்று ராஜபக்சக்கள் கேட்கிறார்கள். சீன நிறுவனம் ஒன்றுக்கு அம்பாந்தோட்டை துறைமுகத்தை 99 ஆண்டுகளுக்கு குத்தகைக்கு விட்ட உடன்படிக்கையை அவர்கள் ரத்து செய்துவிட்டதாக கூறப்படுகிறது. அதற்கூடாக இந்தியாவுக்கும் மேற்கு நாடுகளுக்கும் அவர்கள் சாதகமான சமிக்கைகளை காட்டுகிறார்கள்.

அம்பாந்தோட்டை விடயத்தில் சீனா ராஜபக்ஷக்களுக்கு விட்டுக்கொடுக்கும். எப்படி ரணில் விக்கிரமசிங்க கொழும்பு துறைமுக நகரத்தின் கட்டுமானப் பணிகளைத் தொடர அனுமதித்தாரோ அப்படித்தான் இதுவும். ரணில் விக்கிரமசிங்க மேற்கு நாடுகளுக்கு மிக நம்பிக்கையான ஒருவர். அவர் சீனாவோடு சுதாகரித்துக் கொள்வதற்காக சில விடயங்களில் விட்டுக்கொடுக்கும் போது அதை மேற்கு நாடுகள் புரிந்து கொள்ளும். தமது விசுவாசி எதைச் செய்தாலும் இறுதியிலும் இறுதியாக தங்களுக்கு உண்மையாக இருப்பார் என்று மேற்கு நாடுகள் நம்பும். கொழும்பு துறைமுக நகரம் விடயத்திலும் அப்படித்தான். சீனாவின் விடயத்திலும் ராஜபக்ச சகோதரர்கள் யாருக்கு எதை விட்டுக் கொடுத்தாலும் அவர்களுடைய இதயத்தில் தனக்குத்தான் இடமுண்டு என்று சீனா நம்ப இடமுண்டு. கோட்டாபயவைப் பாதுகாக்க அம்பாந்தோட்டை விடயத்தில் சீனா சுதாகரிக்கும்?

தனது வெளியுறவுக் கொள்கையில் எல்லா நாடுகளையும் சம தூரத்தில் வைக்கப்போவதாக புதிய ஜனாதிபதி கூறியிருக்கிறார். ஆனால் அது ஒரு கவர்ச்சியான கொள்கைப் பிரகடனம்தான். நடைமுறையில் அவர் சீனாவின் இதயத்தில் இருப்பவர். தவிர இலங்கை தீவு ஏற்கனவே சீன மயப்பட்டுவிட்டது. சீனாவின் கடன் பொறிக்குள் விழுந்துவிட்டது. அதிலிருந்து மீள்வது கடினம். எனவே இந்தியாவைப் பகைக்காமை என்பதனை தமது வெளியுறவுக் கொள்கையின் உயிர் நிலையாக வைத்துக்கொண்டு ராஜபக்சக்கள் சீனாவையும் அரவனைப்பார்கள். அந்த உறவு தனிய வர்த்தக ரீதியிலானது என்று கோட்டாபய கூறுகிறார். ஆனால் சீனா செய்யும் உதவிகள் தனிய வர்த்தக ரீதியிலானவை அல்ல. அது ஒரு பொறி. கடன் பொறி. ஏற்கனவே ஆசிய ஆபிரிக்க நாடுகளை சீனா அந்தப் பொறி பொறிள் சிக்க வைத்துவிட்டது. இலங்கை விரும்பினாலும் அந்த பொறியை விட்டு வெளியே வர முடியாது. இலங்கை எப்படி அந்த பொறிக்குள் விழுந்தது?

யுத்த வெற்றி வாதத்துக்கு ராஜபக்சக்கள் தலைமை தாங்க முற்பட்டதனால்தான். யுத்த வெற்றி வாதத்திற்கு தலைமை தாங்கினால் மேற்கை நோக்கியும் இந்தியாவை நோக்கியும் போவதில் வரையறைகள் உண்டு. குறிப்பாக மேற்கை நோக்கி ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் போக முடியாது. இந்தியாவிலும் ஐரோப்பாவிலும் அமெரிக்காவிலும் தமிழ்ச் சமூகங்கள் உண்டு. புலம்பெயர்ந்த தமிழர்கள் உண்டு. அவர்கள் அந்தந்த நாடுகளின் அரசாங்கங்களின் மீது செல்வாக்கு செலுத்துவார்கள். ஆனால் சீனாவில் தமிழ்ச் சமூகம் இல்லை. தவிர சீனா உதவிகளுக்கு மனித உரிமைகளை முன் நிபந்தனையாக விதிப்பதில்லை. இவற்றோடு மற்றொரு முக்கிய காரணமும் உண்டு இந்தியாவை சுற்றிவளைக்கும் முத்துமாலை வியூகத்தில் சீனாவுக்கு முத்துக்கள் தேவை.

இப்படிப்பட்ட ஒரு பின்னணியில்தான் ராஜபக்சக்கள் சீனாவை நோக்கிச் சாய்ந்தார்கள். எனவே யுத்த வெற்றி வாதத்திற்கு தலைமை தாங்கினால் சீனாவை நோக்கிதான் போக வேண்டும். அது ஒரு பொறி. இலங்கைத்தீவு அந்த பொறிக்குள் சிக்கியிருக்கிறது. அந்த பொறியை விட்டு வெளியேறுவது என்பது இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வில்தான் தங்கி இருக்கிறது. யுத்த வெற்றி வாரத்துக்கு வெளியே வந்தால்தான் இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வை கண்டுபிடிக்கலாம்.

இல்லையென்றால் 13ஆவது திருத்தத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு தீர்வை வழங்குவதன் மூலம் இந்தியாவைச் சமாளிக்கலாம். மேற்கு நாடுகள் அளவுக்கு இந்தியா பொறுப்புக்கூறலை வற்புறுத்தாது. எனவே இந்தியாவைப் பகைக்காமை என்பதனை மையமாக வைத்துக் கொண்டு சீனாவையும் அரவணைத்தால் மேற்கு நாடுகளை வெற்றிகரமாக கையாளலாம் என்று ராஜபக்சக்கள் சிந்திக்கக் கூடும்.புதிய ஜனாதிபதி வழங்கிய சமிக்ஞைகளுக்கு இந்தியா சாதகமாக பதில்வினையாற்றியிருக்கிறது. கோட்டாபயவை இந்திய பிரதானிகள் வரவேற்ற விதம், வழங்கப்பட்ட மரியாதை, அரவணைப்பு என்பவற்றைத் தொகுத்துப் பார்த்தால் அது தெரிகிறது.

கடந்த நொவம்பர் மாதம் அதாவது மைத்திரிபால சிறிசேன ஆட்சிமாற்றத்தின் வலுச் சமநிலையை குழப்பிய ஒரு மாத காலத்தில் மாலைதீவுகளில் நடந்த தேர்தலில் சீனாவின் ஆளாக பார்க்கப்பட்ட தலைவர் தோற்கடிக்கப்பட்டார். இந்தியாவுக்கு நெருக்கமானவர் தெரிவு செய்யப்பட்டார். அதாவது இலங்கைதீவில் மேற்கு நாடுகளுக்கும் இந்தியாவுக்கும் சௌகரியமான ஓர் அரசாங்கம் ஈடாடிய பொழுது மாலைதீவுககளில் சீனாவின் முத்துமாலைக்குள்ளிருந்து ஒரு முத்து கழன்று வந்தது.

ஆனால் கடந்த மாதம் இலங்கை தீவில் நடந்த தேர்தலில் மற்றொரு முத்து மறுபடியும் சீனாவின் கைக்குள் போய்விடுமோ என்ற அச்சம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. இந்த அச்சத்தின் பின்னணியில் தன்னை நோக்கி வரும் கோட்டாபயவை இந்தியா தழுவிக் கொள்ளும். முதலில் இந்தியா இதயத்தில் சீனா என்ற அடிப்படையில் கோட்டாபய தனது வெளியுறவுக் கொள்கையை வகுத்துக் கொண்டு மேற்கு நாடுகளை வெட்டி ஓடப் போகிறாரா?

 

http://globaltamilnews.net/2019/133995/

இந்தியாவின் நாநூறு மில்லியன் டொலர்கள் உதவியைப் புறம்தள்ள முடியாத சிக்கலுக்குள் இலங்கை

1 week ago
இந்தோ- பசுபிக் பிராந்திய அரசியல் போட்டி
இந்தியாவின் நாநூறு மில்லியன் டொலர்கள் உதவியைப் புறம்தள்ள முடியாத சிக்கலுக்குள் இலங்கை
உதவித் திட்டங்கள் குறித்து விபரித்தார் மோடி- சீனாவுக்கும் பயணம் செய்வார் கோட்டாபய
 
 
main photomain photomain photo
  •  
  • இலங்கை ஒற்றையாட்சி அரசின் ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்ச, இந்தியத் தலைநகர் புதுடில்லியில் பிரதமர் நரேந்திரமோடியுடன் நடத்திய பேச்சுக்களின் முழுமையான விபரங்கள் எதுவும் அதிகாரபூர்வமாக வெளியிடப்படவில்லை. ஆனாலும் பேச்சுக்கள் நிறைவடைந்த பின்னர் இடம்பெற்ற செய்தியாளர் சந்திப்பில், கோட்டாபய ராஜபக்சவுக்கான சில விடயங்களை நரேந்திரமோடி கூறியுள்ளார். குறிப்பாக இலங்கையின் அரசியல் யாப்பில் உள்ள 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தித், தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாiஷகளுக்கான தீர்வை வழங்குவது அவசியமென அறிவுறுத்தியுள்ளார் மோடி. அத்துடன் இலங்கைக்கு வழங்கும் கடனுதவியை நாநூறு மல்லியின் அமெரிக்க டொலர்களாக மேலும் அதிகரிக்கவுள்ளதாகவும் கூறியுள்ளார்.
 
கோட்டாபய ராஜபக்சவுடனான சந்திப்பின்போது இந்த விடயங்கள் பேசப்பட்டதா அல்லது செய்தியாளர் சந்திப்பில் மாத்திரம் மோடி இதனைப் பகிரங்கமாகச் சொன்னாரா என்பது குறித்த கேள்விகள் எழந்துள்ளன. ஆனாலும் இலங்கையில் நல்லிணக்கம் ஏற்பட வேண்டிய அவசியம் குறித்து இருவரும் பேசியதாக செய்தியாளர் சந்திப்பில் மோடி கூறியுள்ளார்.

 

 

அமெரிக்காவின் மிலேனியம் சவால்கள் கூட்டத்தாபனத்தின் (Millennium Challenge Cooperation) (MCC) நாநூற்றி எண்பது மில்லியன் அமெரிக்க டொலர்கள் உதவியைப் பெறுவதற்குக் கடுமையான எதிர்ப்பு வெளியிட்ட மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான ஸ்ரீலங்காப் பொதுஜனப் பொதுஜனப் பெரமுனக் கட்சி, தற்போது இந்தியா வழங்கவுள்ள நாநூறு மில்லியன் அமெரிக்க டொலர்கள் உதவியைப் பெறவுள்ளது

 

இந்திய அரசின் உதவியுடன் 46 ஆயிரம் வீடுகள் இதுவரை நிர்மாணிக்கப்பட்டள்ளன. இலங்கையின் மலையகப் பிரதேசங்களில் மேலும் 14 ஆயிரம் வீடுகள் நிர்மாணிக்கப்படும். சூரிய சக்தி மின் திட்டத்திற்காக 100 மில்லியன் டொலர் கடனாக வழங்கப்படும் எனவும் நரேந்திரமோடி அறிவித்திருக்கிறார்.

அதேவேளை, பயங்கரவாதத்த்திற்கு எதிரான செயற்பாடுகளுக்காக 50 மில்லியன் அமெரிக்க டொலர்களை இலங்கைக்கு கடனாக வழங்கவுள்ளதாகவும் பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான உதவிகளை இலங்கைக்கு இந்தியா தொடர்ச்சியாக வழங்கி வருகிறது என்ற தொனியிலும் மோடி கூறியுள்ளர்.

அயல்நாடுகளுக்கு முன்னுரிமை என்ற கொள்கையை இந்தியா பின்பற்றுகின்றது. உறுதியான, வளமான முன்னேற்றகரமான இலங்கை, இந்தியாவின் நலனுக்கு மிகவும் உகந்ததாக அமைதல் வேண்டும். அது இந்து சமுத்திரத்திரம் முழுவதற்கும் நன்மையளிக்கக்கூடிய விடயமாக இருக்க வேண்டுமென்றும் மோடி செய்தியாளர் முன்னிலையில் விபரித்திருக்கிறார்.

செய்தியாளர் சந்திப்பில் ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்சவும் உடனிருந்தார். மோடி கூறிய விடயங்களை ஏற்றுக்கொண்டவராகவும் கோட்டாபய ராஜபக்ச காணப்பட்டார்.

அமெரிக்காவின் மிலேனியம் சவால்கள் கூட்டத்தாபனத்தின் (Millennium Challenge Cooperation) (MCC) நாநூற்றி எண்பது மில்லியன் அமெரிக்க டொலர்கள் உதவியைப் பெறுவதற்குக் கடுமையான எதிர்ப்பு வெளியிட்ட மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான ஸ்ரீலங்காப் பொதுஜனப் பொதுஜனப் பெரமுனக் கட்சி, தற்போது இந்தியா வழங்கவுள்ள நாநூறு மில்லியன் அமெரிக்க டொலர்கள் உதவியைப் பெறவுள்ளது.

பௌத்த குருமாரும், கண்டி மகாநாயக்கத் தேரர்களும் அமெரிக்காவின் மிலேனியம் சவால்கள் கூட்டத்தாபனத்தின் உதவிக்கு கடும் எதிர்ப்பு வெளியிட்டிருந்தனர். இந்த நிலையில் இந்தியாவிடம் இருந்து இந்தக் கடனுதவிக்கு இணக்கம் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

 

இந்தியாவுக்குச் சென்றுள்ள நிலையிலேதான் அம்பந்தோட்டைத் துறைமுகத்தை சீனாவின் தனியார் நிறுவனத்துக்கு 99 ஆண்டு குத்தகைக்கு இலங்கை வழங்கியிருந்த ஒப்பந்தத்தை கோட்டாபய ராஜபக்ச ரத்துச் செய்யத் தீர்மானித்துள்ளதாகச் செய்திகள் வெளியாகியுள்ளன

 

இந்தோ- பசுபிக் பிராந்திய அரசியல் நலன் தொடர்பாக அமெரிக்காவும் இந்தியாவும் ஒத்துழைத்துச் செய்ற்பட்டு வரும் நிலையில், இந்திய அரசின் இந்த உதவியை இலங்கை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டிய நிலைமை ஏற்பட்டதாகவே இந்தியச் செய்தியாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

கோட்டாபய இந்தியாவுக்குச் சென்றுள்ள நிலையிலேதான் அம்பந்தோட்டைத் துறைமுகத்தை சீனாவின் தனியார் நிறுவனத்துக்கு 99 ஆண்டு குத்தகைக்கு இலங்கை வழங்கியிருந்த ஒப்பந்தத்தை கோட்டாபய ராஜபக்ச ரத்துச் செய்யத் தீர்மானித்துள்ளதாகச் செய்திகள் வெளியாகியுள்ளன.

ரத்துச் செய்வது தொடர்பான இத்தகவலை இலங்கை மத்திய வங்கியின் முன்னாள் ஆளுநரும் தற்போது பிரதமர் மகிந்த ராஜபக்சவின் பொருளாதார ஆலோசகராகவுமுள்ள அஜித் நிவார்ட் கபிரால் தெரிவித்துள்ளதாகm Bloomberg.com என்ற ஆங்கிலச் செய்தித் தளம் செய்தி வெளியிட்டுள்ளது.

2017 ஆம் ஆண்டு பிரதமராக இருந்த ரணில் விக்ரமசிங்க அதற்கான ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திட்டிருந்தார். இதனால் இந்தியா கடும் எதிர்ப்பும் வெளியிட்டிருந்தது. அம்பாந்தோட்டைத் துறைமுகத்தை போர்க்கப்பல் நிறுத்தும் தளமாக சீனா பயன்படுத்தும் என்றும் இதனால் இந்துசமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் ஏற்படும் எனவும் அப்போது இந்தியா எச்சரித்திருந்தது.

ஓப்பந்தத்தை ரத்துச் செய்யுமாறும் இலங்கையிடம் வலியுறுத்தியிருமிருந்தது இந்தியா. ஆனால் அந்த ஒப்பந்தத்தை ரத்து செய்ய சீனா மறுத்திருந்தது. இந்த நிலையிலேயே கோட்டாபய ராஜபக்ச சென்ற 19 ஆம் திகதி ஜனாதிபதியாகப் பதவியேற்றிருந்தார். இவ்வாறானதொரு சூழலிலேயே இந்த ஒப்பந்தத்தை ரத்துச் செய்யத் தீர்மானித்துள்ளதாக அஜித் நிவார்ட் கபிரால் கூறியிருக்கிறார்.

அமெரிக்க ஆதரவுடனேயே கோட்டாபய ராஜபக்ச ஜனாதிபதி வேட்பாளராக நிறுத்தப்பட்டு வெற்றியடைந்தார் என்பது வெளிப்படையான நிலையில், அமெரிக்க ஆதரவுச் சக்தியான இந்திய அரசின் அணுகுமுறைகளுக்குள் இலங்கை விரும்பியோ விரும்பாமலோ எடுபட்டுள்ளது என்பதையே கோட்டாபய ராஜபக்சவின் புதுடில்லிப் பயணம் காண்பிக்கிறது.

 

சீனச்சர்புக் கொள்கையுடன் செயற்பட்டு வரும் பிரதமர் மகிந்த ராஜபக்ச மாற்று வழிகளையும் ஆலோசிக்கக் கூடும். இந்தியா குடும்பம், சீனா நண்பன் என்பதே மகிந்த ராஜபக்சவின் அரசியல் சாணக்கியம்

 

ஆனாலும் சீனச்சர்புக் கொள்கையுடன் செயற்பட்டு வரும் பிரதமர் மகிந்த ராஜபக்ச மாற்று வழிகளையும் ஆலோசிக்கக் கூடும். இந்தியா குடும்பம், சீனா நண்பன் என்பதே மகிந்த ராஜபக்சவின் அரசியல் சாணக்கியம்.

ஆனால் மகிந்தவின் இந்த அரசியல் சாணக்கியத்தை கோட்டாபய எந்தளவு தூரம் ஏற்பார் அல்லது புறம் தள்ளுவார் என்பதை தற்போதைக்குக் கூற முடியாது. நரேந்திரமோடியை இலங்கைக்கு வருமாறு அழைப்பு விடுத்துள்ள கோட்டாபய ராஜபக்ச, அடுத்த சில வாரங்களில் சீனாவுக்கும் பயணம் செய்கிறார்.

தவிர்க்க முடியாதவொரு சூழலில் இந்தியாவைப் பயன்படுத்தினாலும் அமெரிக்கப் பென்ரகனுடனான உறவில் இருந்து கோட்டாபய ராஜபக்சவினால் விலகி நிற்க முடியுமா என்ற கேள்விகளும் எழாமலில்லை. எனவே அண்ணன் தம்பி உறவு இந்தோ- பசுபிக் பிராந்திய அரசியல் போட்டிகளுக்குள் பலமடையுமா, பலமிழக்குமா என்பதைப் பொறுத்திருந்தே பார்க்க வேண்டும்.

https://www.koormai.com/pathivu.html?vakai=4&therivu=1337&fbclid=IwAR23aca8lfB45VFoQSdQhClKeklZxIvTyRF1pp2NsIo_UxpzgJkwfHEI3bY

சாத்தான் ஓதும் வேதமும் சுமந்திரனின் ஒற்றுமைக்கான அழைப்பும்

1 week ago

சில தினங்களுக்கு முன்னர் சுமந்திரன் கட்சிகளைநோக்கி அழைப்புவிடுத்திருந்தார். ஏன் வெளியில் நிற்கின்றீர்கள். நாங்கள் யாரையும் வெளியில் போகச் சொல்லவில்லை. அதேபோன்று உள்ளுக்குள் வருவதையும் நாங்கள் எதிர்க்கவில்லை. இலங்கை தமிழரசுக் கட்சியுடன் அரசியல் ரீதியில் முரண்பட்டு, வெளியேறிய கட்சிகளை நோக்கித்தான் சுமந்திரன் இவ்வாறு அழைப்பு விடுத்திருந்தார்.

முன்னைநாள் வடக்கு மாகாண முதலமைச்சரும் தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் தலைவருமான சி.வி.விக்கினேஸ்வரனை மையப்படுத்தி மாற்று தலைமையொன்றை உருவாக்குவதற்கான முயற்சிகள் இடம்பெற்று வருகின்ற நிலையில்தான், சுமந்திரன் இவ்வாறானதொரு அழைப்பை விடுத்திருக்கின்றார். சுமந்திரன் தனது பேச்சில் ஒருவிடயத்தை அழுத்திக் குறிப்பிட்டிருக்கின்றார். அதாவது, மாற்று அணி ஒன்றை உருவாக்கக் கூடாது. அதற்கான தருணம் இதுவல்ல. இதிலிருந்து சுமந்திரனின் உள் நோக்கத்தை ஒருவர் தெளிவாக விளங்கிக்கொள்ள முடியும்.

இதுவரை இறுமாப்பாக பேசிவந்த சுமந்திரனின் பேச்சில் ஏன் இந்த திடீர்மாற்றம்? அனைத்துக்கும் கோட்டபாயவின் வெற்றிதான் காரணம். கோட்டபாயவின் வெற்றியைத் தொடர்ந்து 2015இல் ஆட்சியிலிருந்து அகற்றப்பட்ட ராஜபக்சேக்கள் மீண்டும் அதிகாரத்திற்கு வந்துவிட்டனர். தற்போதுள்ள நிலையில் இனி அதிகாரத்தில் இருக்கப் போபவர்கள் அவர்கள்தான்.

இவ்வாறானதொரு பின்புலத்தில்தான் சுமந்திரன் புதிய உக்திகளை கையாள முற்படுகின்றார். அடுத்த ஆண்டு மே மாதம் நாடாளுமன்ற தேர்தல் இம்பெறவுள்ள நிலையில் அதில் மீளவும் கூட்டமைப்பின் கதிரைகளை உறுதிப்படுத்திக்கொள்வதற்கு சுமந்திரன் – சம்பந்தன் தரப்பிற்கு ஒரு ஒற்றுமை நாடகம் தேவைப்படுகின்றது. ஓற்றுமை தொடர்பில் மக்கள் மத்தியில் இயல்பானதொரு கரிசனை இருப்பதை தங்களுக்கு சாதமாக்கிக் கொண்டு, விக்கினேஸ்வரன் தலைமையில் உருவாகவுள்ள மாற்றுத் தலைமையை முளையிலேயே கழைந்துவிடவேண்டுமென்பதே சுமந்திரனின் திட்டம். இதற்கு ஒரு காரணமுண்டு.

அதாவது, சம்பந்தன் – சுமந்திரன் தலைமையில் முன்னெடுக்கப்பட்ட கூட்டமைப்பின் அனைத்து அரசியல் நகர்வுகளும் படுதோல்வியடைந்துவிட்டன. அந்தவகையில் பார்த்தால் சம்பந்தனும் சுமந்திரனும் அவமானகரமான தோல்வியை சந்தித்த அரசியல்வாதிகளாகவே காட்சியளிக்கின்றனர். தங்களது படுமோசமான தோல்விக்கான பொறுப்பை அவர்கள் இதுவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மாறாக மொட்டைக் காரணங்களை கூறிவருகின்றனர்.

ஒருவேளை அரசியல் தீர்வு முயற்சிகள் வெற்றிபெற்றிருந்தால் அதற்கான பொறுப்பை இவர்களே எடுத்திருப்பார்கள். அந்தப் பொறுப்பில் பங்காளிக் கட்சிகளுக்கு கூட இடமிருந்திருந்திருக்காது. ஒருமுறை கனடிய தமிழ் ஊடகமொன்றிற்கு வழங்கிய நேர்காணலில் இதனை சுமந்திரன் மிகவும் இறுமாப்புடன் குறிப்பிட்டிருந்தார். அரசியல் தீர்வு ஒன்றை காண்பதற்கான பொறுப்பே எனக்கு தரப்பட்டுள்ளது. அதற்காகவே நான் அரசியலில் இருக்கின்றேன். அந்த முயற்சி வெற்றி பெற்றால் அது முற்றிலுமாக என்னையே சாரும். அது தோல்வியடைந்தாலும் என்னையேசாரும். அரசியல் தீர்வில் வெற்றிபெற்றாலும் தோல்வியடைந்தாலும் அரசியலில் இருந்து ஒதுங்கும் எண்ணத்தில் இருக்கின்றேன். இன்று படுமோசமான தோல்வியை சந்தித்த பின்னரும் ஏன் சுமந்திரன் அரசியலிலிருந்து ஒதுங்கவில்லை. ஏன் தோல்விக்கு பொறுப்பேற்கவில்லை.

இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தத்தை தீண்ட முடியாது– 13வதை தாண்டி நாங்கள் வேறு எங்கோ சென்றுவிட்டோம் என்று கூறிய சம்பந்தனும் சுமந்திரனும் ஏன் இன்று மீண்டும் இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் அமுலாக்கம் பற்றி பேசுகின்றனர்? 13வது தொடர்பில் மோடி பேசியதை ஏன் வரவேற்கின்றனர்? உண்மையில் சுமந்திரனிடம் ஆகக் குறைந்தளவாவது அரசியல் நேர்மை இருக்குமாயின் பதவி சுகபோகங்களை விட்டுவிட்டு ஒதுங்கியல்லவா இருக்கவேண்டும். ஆனால் கோட்டபாயவின் வெற்றியின் பின்னர் சாத்தான் வேதம் ஓதுவதுபோல் ஒற்றுமை பற்றி மற்றவர்களுக்கு வகுப்பெடுக்க முயற்சிக்கின்றார்.

இன்று அரசியல்வாதிகளாக வலம் வரும் பலரும் தமிழ் மக்களை மறதிநோயால் பாதிப்பட்டவர்களாகவே கருத்திக் கொள்கின்றனர் போலும். இன்று ஒற்றுமை பற்றிபேசும் சுமந்திரன் எதனையோ சந்தர்ப்பங்களில் ஒற்றுமையை தன் காலில் போட்டு மிதித்திருக்கின்றார். ஓற்றுமைக்காக குரல் கொடுத்தவர்களை எள்ளிநகையாடியிருக்கின்றார். உண்மையிலேயே ஒற்றுமை முக்கியம் என்று சம்பந்தன் – சுமந்திரன் – மாவைசேனாதி ஆகியோர் கருதியிருந்தால் இன்று கூட்டமைப்பைவிட்டு சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் வெளியேற நேர்ந்திருக்காது. ஆனந்தசங்கரி வெளியேற நேர்ந்திருக்காது. விக்கினேஸ்வரன் ஒரு தனியானகட்சியை ஆரம்பிக்கவேண்டிய தேவை உருவாக்கியிருக்காது. இவை அனைத்துக்கும் சுமந்திரனே பிரதானகாரணம்.

சுமந்திரனை தட்டிக் கேட்கும் திராணியற்று, வெறும் கதிரைபோதையில் தன்னை மறந்துகிடந்த இரா.சம்பந்தன் இவை அனைத்துக்குமான முழுமுதல் காரணம். தனக்குசவால் விடுக்கக் கூடியவர்கள் எவருமே கூட்டமைப்புக்குள் இருக்கக் கூடாது என்பதற்காக திட்டமிட்டு நயவஞ்சகமாக சூழ்சிகள் புரிந்து பலரும் வெளியேறக் கூடிய சூழலை உருவாக்கிய சுமந்திரன்தான், இன்று ஒற்றுமைபற்றி வேதம் ஓதுகின்றார். சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் கூட்டமைப்புக்குள் இருந்தால் தான் நினைத்தவாறு பேசமுடியாது என்பதை தெரிந்துகொண்டு, திட்டமிட்டு சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரனை வெளியேற்றினார்கள்.

உண்மையில் சுரேஸ்பிரேமச்சந்திரனை உள்ளுக்குள் வைத்திருக்க விரும்பியிருந்தால், தேசியபட்டியல் மூலம் சுரேஸை உள்ளுக்குள்ளேயே வைத்திருந்திருக்கலாம். ஆனால் சுரேஸை நிராகரித்துவிட்டு ஒன்றுக்கும் உதவாத இரண்டு பேருக்கு தேசியபட்டியல் ஆசனங்களை கொடுத்தனர். தாங்கள் வலிந்து அரசியலுக்கு கொண்டுவந்த விக்கினேஸ்வரன் தங்களுடன் ஒத்தோடவில்லை என்பதற்காக அவருக்கு எதிராக நம்பிக்கையில்லாப் பிரேரணையை கொண்டுவந்தனர். இப்படி ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பங்களிலும் ஒற்றுமைய கொலை செய்தவர்கள் இன்று கண்கெட்டபின்னர் சூரியநமஸ்காரம் என்கின்றனர். மாற்றுத் தலைமை உருவாகக் கூடாது என்கின்றனர்.

உண்மையில் தற்போதுள்ள நிலையில் தமிழரசு கட்சி வடக்குகிழக்கில் பலவீனமாக இருக்கின்றது. தேர்தலில் முன்னைய ஆசனங்களை இவர்களால் வெற்றிபெற முடியாது. நிச்சயமாக சில ஆசனங்களை இவர்கள் இழக்கநேரிடும். இதனை தெரிந்து கொண்டுதான் நாங்கள் ஒற்றுமையாக இருந்தால் 20 ஆசனங்களை பெறமுடியுமென்னும் புதிய ஏமாற்று பிரச்சாரம் ஒன்றை செய்கின்றனர். கடந்த ஆட்சியில் ரணிலில் செல்லப்பிள்ளையாக சுமந்திரன் இருந்தார்.

அவர் அமைச்சுப் பொறுப்புக்கள் எதனையும் வெளிப்படையாக வகிக்காவிட்டாலும் கூட, ரணிலின் அமைச்சரவையிலுள்ள அமைச்சர்களைவிடவும் அதிகாரமுள்ளவராக இருந்தார். கூட்டமைப்பிடம் 14 பாராளுமன்ற ஆசனங்கள் இருந்தன. ரணிலுக்கு நெருக்கடிகள் ஏற்பட்ட ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பங்களிலும் அவரை காப்பாற்றுவதற்காக, கட்டியிருந்த வேட்டி கழன்று விழுவதையும் மறந்து இரவு பகலாக பாடுபட்டனர். ஆனால் வாக்களித்த தமிழ் மக்களுக்கு என்ன கிடைத்தது? அன்று 14 ஆசனங்களை வைத்திருந்து, ரணிலுக்கு நெருக்கமாக இருந்து செய்ய முடியாதவைகளை, இனி எவ்வாறு செய்யப் போகின்றனர்?

இவர்களிடம் 20 ஆசனங்கள் அல்ல, 200 ஆசனங்கள் இருந்தாலும் இவர்களால் எந்தவொரு நன்மையும் தமிழ் மக்களுக்கு கிடைக்காது.
ஏனெனில் சுமந்திரனுக்குதமிழ் மக்கள் தொடர்பில் எந்தவொரு கரிசனையும் இல்லை. அவரது கரிசனை ஒன்றே ஒன்றுதான். தான் கொழும்பில் செல்வாக்குள்ள ஒரு நபராக வலம்வரவேண்டும். தன்னை சுற்றி தமிழ் அரசியல் இருக்கவேண்டும். அவ்வாறு நடக்கவேண்டுமாயின் தமிழரசுகட்சிதொடர்ந்தும் அதிக ஆசனங்களை கொண்டிருக்கும் கட்சியாக இருக்கவேண்டும். தான் கூட்டமைப்பின் பேச்சாளராக இருக்கவேண்டும். அவ்வாறிருந்தால் முன்னர் ரணிலுடன் நெருக்கமாக இருந்தது போன்று இனி கோட்டாவுடன் நெருக்கமாக இருக்கலாம்.

இவை எல்லாம் நடக்கவேண்டுமாயின், தங்களது ஒற்றுமை நாடகத்தில் விக்கினேஸ்வரன் சுரேஸ் தேவைப்பட்டால் கஜேந்திரகுமார் அனைவரும் நடிக்கவேண்டும். ஆனால் கதை வசனங்களை சுமந்திரனே வழங்குவார். அதனை எப்படி கதைக்கவேண்டும் என்பதையும் அவரேசொல்லிக் கொடுப்பார். அனைவரும் சுமந்திரனின் நாடகத்தில் நடிக்க இணங்கினால் அதுதான் தமிழ் மக்களுக்கான ஒற்றுமை.இதுதான் ஒற்றுமைக்கான சுமந்திரனின் விளக்கம். இவ்வாறானதொரு ஒற்றுமையா இன்று தமிழ் மக்களுக்குத் தேவை?

– கரிகாலன் –

http://thamilkural.net/?p=11528

Checked
Sat, 12/07/2019 - 23:57
அரசியல் அலசல் Latest Topics
Subscribe to அரசியல் அலசல் feed