அரசியல் அலசல்

தேசிய நிகழ்வுகளை கட்சி நிகழ்வாக்கும் இழிவரசியல்

14 hours 57 minutes ago

 

தமிழர்களின் மண்ணில் இடம்பெறும் தேசிய நிகழ்வுகள், தமிழர்களின் பண்பாடு ஆகிவிட்டன. மாவீரர் நாள் தொடங்கி, தியாக தீபம் திலீபன் அவர்களின் நினைவு நாள், அன்னை பூபதி அவர்களின் நினைவு நாள், கப்டன் மில்லரின் நினைவு நாள் என்று வருடம் முழுவதும் தேச விடுதலைக்கு தங்களை ஆகுதியாக்கிய மாவீரர்களின் நினைவு நாட்களை அனுஷ்டிப்பது தாயகத்தின் வழக்கமும் பண்பாடும் ஆகும். 2009இற்குப் பின்னர், தமிழர்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தையும் அதன் வரலாறுகளையும் மாத்திரமின்றி, மாவீரர்களின் நினைவு நாட்களையும் கட்சி அரசியலுக்கு பயன்படுத்தும் இழிவரசியல் நிலமை தற்போது ஏற்பட்டுள்ளது.

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் காலத்தில், மாவீரர் நாட்கள் உள்ளிட்ட தேசிய நிகழ்வுகள் யாவுமே பொது இடங்களிலேயே நடாத்தப்பட்டுள்ளன. பொது மக்களும் போராளிகளும் அனுஷ்டிக்கும் இத் தேசிய நிகழ்வுகள் விடுதலைப் புலிகளின் பாசறைகளில் இடம்பெறுவதில்லை. அங்கு போராளிகளுக்கு மாத்திரமான நிகழ்வுகளே இடம்பெறும். மாவீரர் பொது மண்டபங்கள், சனசமூக நிலையங்கள், மைதானங்களின் அமைக்கப்பட்ட பொது மண்டபங்கள் போன்று மக்கள் இயல்பாக கூடக்கூடிய இடங்களில் இன உணர்வு எழிச்சி பெற போராளிகளின் வழிகாட்டலில் மக்கள் அமைப்புகளால் இந்த நிகழ்வுகள் . முழுவதும் மக்களின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளித்தே நிகழ்வுகள் இடம்பெறும் .காரணம் இந்த பெரும்போர் மக்களுக்காகவே நடந்தது அவர்களின் உணர்வுகளே அந்த இடத்துக்கு முக்கியமானதுன புலிகள் சரியான புரிந்துணர்வை கொண்டிருந்தனர் .

2009ஆம் ஆண்டுக்கு இற்குப் பின்னர், மக்கள் தமிழ் தேசிய நினைவு நாட்கள் எல்லாவற்றையும் தவறாமல் நினைவு கொள்கின்றனர். அது மாத்திரமல்ல, யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழகம் உள்ளிட்ட பொது நிறுவனங்கள் பலவற்றிலும் தேசிய நிகழ்வுகள் கொண்டாப்படுகின்றன. இதனால் அவர்கள் பல்வேறு இராணுவ நெருக்கடிகளையும் எதிர்கொண்டிருக்கிறார்கள். அது மாத்திரமின்றி மக்கள் பெரும் நெருக்கடிகளின் மத்தியில் தமது பிள்ளைகளுக்கு அஞ்சலியை செலுத்தியுள்ளனர். இந்தக் காலத்தில் தமிழ் அரசியல் கட்சிகளும் தமது அலுவலகங்களில் தேசிய நினைவு நாட்களை நடத்தியுள்ளன.

கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக இலங்கையில் நெகிழ்வான அரு அரசியல் போக்கு காணப்பட்டது. இந்தக் காலத்தில்தான் மாவீரர் நாள் கொண்டாடக்கூடிய சூழலும் நாட்டில் ஏற்பட்டது. மக்கள் தன்னெழுச்சியாக மாவீரர் இல்லங்களை துப்புரவு செய்து கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக மாவீரர்களை நினைவு கூர்ந்து வருகின்றார்கள். மாவீரர் நாளை கொண்டாடுவதையும், தேசிய நிகழ்ச்சிகளை முன்னெடுப்பதையும் கட்சி நிகழ்வுகளாக்கும் செயற்பாடுகள் தற்போது இடம்பெறுகின்றன.

அண்மையில், தியாக தீபம் திலீபன் அவர்களின் நினைவு நாட்கள் வந்தன. கடந்த ஆண்டு யாழ் மாநகர சபை முதல்வர் தியாக தீபத்திற்கு நினைவுத் தூபி அமைப்பதாக அறிவித்தபோதும் இன்றுவரையில் அது நடக்கவில்லை. அந்த அறிவிப்பும் அவரது பதவிக்கும் கட்சிக்கும் விளம்பரமாகதான் இருந்ததே தவிர, காரியம் நடக்கவில்லை. தியாக தீபத்தின் நினைவுத் தூபியிலும் நினைவு நாட்களிலும் சில கட்சிகள் மோதி அரசியல் செய்யப் பாக்கின்றன. வவுனியாவில் இருந்து நடை பவனி ஒன்று தமிழ் தேசிய மக்கள் முன்னணியால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. அதில் இளைஞர்கள் கலந்துகொள்ளவில்லை என்று முன்னணியினர் கவலை தெரிவித்தார்கள்.

அதற்கு காரணம் அந்தக் கட்சியே. அவர்கள் தமது கட்சிக்கும் நடை பவனிக்கும் சம்பந்தமில்லை என்று சொல்லிக் கொண்டு, தமது கட்சிப் பெயரை அந்த நடைபவனியில் விளம்பரம் செய்தார்கள். அது மாத்திரமல்ல, பெரும்பாலான தேசிய நிகழ்வுகளிலும் மக்கள் எழுச்சிப் போராட்டங்களிலும் தமது கட்சி பெயர் பொறிக்கப்பட்ட பதாகைகளை ஏந்தியிருப்பது முன்னணியின் வழக்கமாகிவிட்டது. அத்துடன் அந்த நடைபவனியின்போது முன்னணியை சேர்ந்தவர்கள் சமூக வலைத்தளங்களில் பெரும் அரசியல் விளம்பரத்தில் ஈடுபட்டார்கள். இதனால் தாயக இளைஞர்களுக்கு அந்த நடைபவனியில் ஈடுபாடு வரவில்லை. நினைவு தினங்களை நாம் செய்கின்றோம் என்பதை முன்னிறுத்துவதை மட்டுமே முன்னணியினர் தமது தேசிய கொள்கை என நினைக்கின்றனர் போலும் ,மகளின் தமது விடிவுக்காக தம் உயிர்களை கொடுத்தவர்களுக்கு மக்கள் தன்னிச்சையாக சென்று தமது ஆத்மார்த்தமான அஞ்சலியை செலுத்த கட்சிகள் இடம்கொடுக்காதது மக்கள் மனதை பெரிதும் காயப்படுத்தி இருக்கிறது .
சென்ற வருடம் தியாதீபம் திலீபனின் நினைவுத்தூபிக்கு அருகில் சென்று மேலே ஏறாதே கீழே இறங்கு இது புனிதமான இடம் என கட்சியின் சிறுசுகள் ஆர்ப்பரித்ததை பெரியவர்கள் அதாவது திலீபனோடு பேசிப் பழகியவர்கள் அவர் இறப்பை கண்முன் பார்த்து கதிகலங்கி போனவர்கள் வாயடைத்துபோய் வெளியே வந்து சொல்லி மனமுடைந்த சம்பவம் யாவரும் அறிந்ததே .

இதைப்போல மற்றொரு சம்பவம் கிளிநொச்சியில் நடந்துள்ளது. கிளிநொச்சி மாவீரர் துயிலும் இல்லத்தில் மாவீரர் நாள் வேலைகளை செய்வதற்காக பணிக் குழு ஒன்று நியமிக்கப்பட்டது. தற்போது புதிய பணிக்குழு தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
மாவீரர் துயிலும் இல்லம் என்பது பொதுவான இடம். அங்கே அனைத்து மக்களும் திரண்டு தமது உள்ளக்கிடக்கைகளை வெளிப்படுத்தி தமது மாவீரச் செல்வங்களுக்கு அஞ்சலி செலுத்துகின்ற இடம்.

எனவே மாவீரர் துயிலும் இல்ல பொதுப் பணிக்குழு ஒன்றை அமைப்பதாக இருந்தால் பகிரங்கமாக அழைத்து அனைத்து மக்களின் பிரதிநிதிகளும் அதில் தேர்வு செய்யப்படவேண்டும். ஒரு கட்சி உறுப்பினர்களை கொண்டு குழு அமைப்பதும் ஒரு பாராளுமன்ற உறுப்பினரின் அதிகாரத்திற்குள் வைத்திருப்பது தேசிய நிகழ்ச்சிகளை குறுகிய எல்லைக்குள் அடக்கும்

கடந்த காலத்தில் மாவீரர் நாளில் துயிலும் இல்லத்தில் சில அரசியல்வாதிகள் விளக்கேற்றி பெரும் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகி இருந்தார்கள். அதன் பின்னர் அவர்கள் அந்த இடத்தை நெருங்குவதில்லை. மக்களே அவற்றை முன்னெடுக்கின்றனர். மாவீரர் குடும்பங்கள், அவர்களின் பிள்ளைகள், உரித்துடையவர்களிடம் இத்தகைய நிகழ்வுகளை கையளிப்பதே சரியான அணுகுமுறை என்பதே பலரதும் கருத்து.

தேசிய நிகழ்வுகளின் போது கட்சிகள் பின்னால் ஒதுங்கி நிற்பதே நல்லது. மக்கள் அவற்றை முன்னெடுப்பார்கள். மக்களின் கைகளில் இதனை ஒப்படைக்க வேண்டும். விடுதலைப் புலிகள் இருந்திருந்தால் இப்படி கட்சி உறுப்பினர்களை வைத்து பணிக்குழு அமைக்கும் வேலைகள் நடக்குமா? இன்று தமிழ் கட்சிகள் எல்லாமே தமது வாக்கு வங்கிகளை இலக்கு வைத்தே செயற்படுகின்றன. மாவீரர் துயிலும் இல்லத்தில் தமது ஆதிகத்தை காட்டி, வாக்கு வேட்டையில் ஈடுபடுவது இழிவரசியல் ஆகும்.

தமிழ்க் குரலுக்காக தாயகன்

http://thamilkural.net/?p=4873&_thumbnail_id=4887

 

ஜனாதிபதி தேர்தல் தொடர்பில் தமிழ் மக்கள் பேரவையின் நிலைப்பாடு என்ன?

16 hours 9 minutes ago

தமிழ் மக்கள் பேரவையின் ஏற்பாட்டில் நியமிக்கப்பட்ட குழுவினர் தமிழ் பொது வேட்பாளர் ஒருவரை நிறுத்துவதற்கான சில முயற்சிகளை மேற்கொண்டிருந்தனர். இது ஒரு குறுகிய கால முயற்சி. உண்மையில் இந்த முயற்சியை ஆகக் குறைந்தது ஆறு மாதங்களிற்கு முன்னராவது மேற்கொண்டிருக்க வேண்டும். எனினும் பேரவை ஒரு சில முயற்சிகளை இறுதி நேரத்தில் மேற்கொண்டிருந்தது. ஆனால் அந்த முயற்சி வெற்றியளிக்கவில்லை. பேரவையால் நியமிக்கப்பட்ட குழுவினர் கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா.சம்பந்தன் உட்பட, கூட்டமைப்பின் பங்காளிக் கட்சிகளின் தலைவர்களான தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகத்தின் தலைவர் சித்தார்த்தன், தமிழீழ விடுதலை இயகத்தின் செயலாளர் சிறிகாந்தா, அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரசின் தலைவர் கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம், தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் செயலாளர் நாயகம் க.வி.விக்கினேஸ்வரன் ஆகியோருடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியிருந்தனர். விக்கினேஸ்வரனைத் தவிர ஏனை தலைவர்கள் எவருமே பொது வேட்பாளர் முயற்சியை வெளிப்படையாக ஆதரிக்கவில்லை. கஜேந்திரகுமாருடனான சந்திப்பின் போது அவர் இந்த யோசனையை நேரடியாகவே மறுத்துவிட்டார். சம்பந்தன் இந்த முயற்சிக்கு ஆதவளிக்காமை ஆச்சரியமான ஒன்றல்ல. வேட்பு மனுத் தாக்குதலுக்கு மூன்று நாட்கள் இருக்கின்ற நிலையில், அவசரமாக மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்த முயற்சி தோல்வியில் முடிந்ததும் கூட ஆச்சரியமான ஒன்றல்லதான். ஆனால் அடுத்து என்ன? என்னும் கேள்விக்கு இதுவரை பேரவையும் பதிலளிக்கவில்லை, பேரவையால் நியமிக்கப்பட்ட சுயாதீன குழுவினரும் பதிலளிக்கவில்லை.

ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளரை நிறுத்த வேண்டும் என்னும் தேவையை உந்தித்தள்ளிய காரணிகள் என்ன? ஜனாதிபதி தேர்தலில் போட்டியிடும் பிரதான சிங்கள வேட்பாளர்கள் எவருமே, தமிழ் மக்களின் அடிப்படையான அரசியல் கோரிக்கைகளை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. முக்கியமாக பிரதான போட்டியாளர்களாக கருதப்படும் கோத்தபாய ராஜபக்ச மற்றும் சஜித் பிரேமதாச ஆகிய இருவருமே சிங்கள – பௌத்த வாக்குகளை இலக்கு வைத்தே தங்களது பிரச்சாரங்களை மேற்கொள்கின்றனர். இதில் கோத்தபாயவை விடவும் சஜித் அதிகம் அந்த விடயங்களில் கவனம் செலுத்துவதாகவே தெரிகிறது. சில தினங்களுக்கு முன்னர் இடம்பெற்ற சஜித் பிரேமதாசவின் முதலாவது தேர்தல் பிரச்சாரக் கூட்டத்தின் போது, தமிழ் அல்லது முஸ்லிம் தலைவர்கள் பேசுவதற்கு அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. அது முற்றிலும் சிங்களவர்களுக்கான ஒரு கூட்டமாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் சஜித் மிகவும் கவனமாக இருந்திருக்கிறார். கொழும்பு மாவட்டம், பல்லின மக்களும் வாழ்கின்ற ஒரு இடம், ஆனால் அங்கு ஒருவர் கூட தமிழில் பேசவில்லை. ஏன்? கோத்தபாயவை எதிர்கொள்ள வேண்டுமாயின் தானும் கோத்தபாய போன்ற ஒரு சிங்கள-பௌத்த தேசியவாதிதான் என்பதை காண்பிப்பதே சஜித்தின் நோக்கம். எனவே நடைபெறப் போகும் சிறிலங்காவின் ஜனாதிபதி தேர்தலில் யார் அதிகம் சிங்கள-பௌத்தர்களுக்கு விசுவாசமானவர்கள் – யார் அதிகம் சிங்கள-பௌத்த தேசியத்தை தாங்குபவர்கள் என்னும் போட்டியே இடம்பெறப் போகிறது.

இவ்வாறானதொரு சூழலில்தான் தமிழ் மக்கள் இந்தத் தேர்தலில் ஏன் வாக்களிக்க வேண்டும் என்னும் கேள்வி எழுந்தது. இது தொடர்பில் முன்னணி அரசியல் ஆய்வாளர்கள் தொடர்ச்சியாக எழுதி வந்தனர். இவ்வாறானதொரு பின்புலத்தில்தான் தமிழ் பொது வேட்பாளர் ஒருவரை நிறுத்தி, அனைத்து தமிழ் மக்களையும் அவருக்கு வாக்களிக்கச் செய்வதன் ஊடாக, தென்னிலங்கையின் ஆட்சியாளர்களுக்கும் இலங்கைத் தீவில் தலையீடு செய்துவரும் வெளியக சக்திகளுக்கும் ஒரு தெளிவான செய்திய சொல்ல வேண்டுமென்று தீர்மானிக்கப்பட்டது. எனினும் அந்த முயற்சி முளையிலேயே கருகிவிட்டது. அதற்கு அனைவருமே பொறுப்பேற்க வேண்டும். இப்போது பிரச்சினை அதுவல்ல. இனி என்ன செய்வது? இப்போது பேரவை மக்களுக்கு என்ன சொல்லப் போகின்றது? பேரவையால் தேர்தலில் பங்குகொள்ளுமாறு மக்களை கேட்க முடியுமா? நிச்சயமாக முடியாது. எனெனில் சிங்கள வேட்பாளர்கள் எவரையுமே ஆதிரிக்க முடியாமையால்தானே ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளர் தேவைப்பட்டது. ஆனால் தமிழ் மக்கள் பேரவை தனது பொறுப்பிலிருந்து விலகியோட முடியாது. இப்போது இரண்டு தெரிவுகள்தான் பேரவையின் முன்னால் இருக்கின்றது? ஒன்று, தற்போது களத்தில் நிற்கும் ஒரேயொரு தமிழ்த் தேசிய பின்புலம் கொண்ட வேட்பாளரான எம்.கே.சிவாஜிலிங்கத்திற்கு வாக்களிக்குமாறு மக்களை கோருவது. அது சாத்தியமில்லையெனில், ஜனாதிபதி தேர்தலை பகிஸ்கரிக்குமாறு தமிழ் மக்களை கோருவது. இதில் எதனையும் கூறாமல் தமிழ் மக்கள் பேரவை நழுவிக் கொள்ளுமாக இருந்தால் அது மிக மோசமானதொரு சந்தர்ப்பவாதமாகவே பார்க்கப்படும். ஒரு மக்கள் இயக்கமாக தங்களை முன்னிறுத்திவரும் மக்கள் பேரவை மக்களுக்கு பொறுப்புச் சொல்லும் கடப்பாட்டிலிருந்து நழுவியோட முடியாது. அரசியல் தலைவர் என்போர் செய்யும் அதே தவறை பேரவையும் செய்ய முடியாது.

ஒரு சிலரின் வாதம் இப்படியிருக்கிறது. தேர்தலை பகிஸ்கரித்தால் அது கோத்தபாய ராஜபக்சவிற்கு சாதமாகிவிடும். இதனை சரியென்று எடுத்தால், ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாரரை நிறுத்தி, தமிழ் மக்கள் அவருக்கு வாக்களித்தாலும் கூட, அதுவும் கோத்தபாயவிற்குத்தானே சாதகமாகும். ஏனெனில் இரண்டுமே, தமிழ் மக்கள் சஜித் பிரேமாசவிற்கு அளிக்கும் வாக்குகளைத்தானே குறைக்கின்றன அல்லது இல்லாமலாக்குகின்றன. இதில் இப்படியும் ஒரு வாதம் வைக்கப்படுகின்றது. அதாவது, சிவாஜலிங்கத்திற்கு ஒரு வாக்கை வழங்கிவிட்டு, இரண்டாவது தெரிவை ஒரு பிரதான வேட்பாளருக்;கு வழங்குவது. அவ்வாறாயின் அதற்கு முன்னர் அந்த வேட்பாளர் உங்களின் நிபந்தனைகளை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமல்லவா. அதற்கு எந்த வேட்பாளர் தயார்? நிச்சயமாக சஜித் பிரேமதாச ஒரு போதுமே தமிழ் கோரிக்கைகள் எதனையும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அதற்கும் மேல் இரண்டாவது தெரிவு என்பது தொடர்பில் மக்கள் மத்தியில் போதிய விழிப்புணர்வில்லை. ஏனெனில் இதுவரை அதனை பிரயோகிக்க வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டிருக்கவில்லை. எனவே இந்த வாதங்கள் எல்லாமே பொருளற்றவை.

இவைகள் எவையுமே நடைமுறைக்கு பொருத்தமானவை அல்ல. எந்தக் கோணத்தில் பேசினாலும் தமிழர் தேசத்தின் நிலைப்பாட்டிலிருந்து மேற்கொள்ளும் முடிவை கோத்தபாயவுடன் தொடர்படுத்தி, விமர்சிப்பது இலகுவானதுதான் ஆனால் அதற்கு பின்னால் தமிழ் மக்கள் இழுபட முடியாது. அது அறிவுபூர்வமான புரிதலுமல்ல. சிங்கள தேசத்தை முன்னிறுத்தி தமிழர்கள் சிந்திக்க முடியாது. தமிழ் மக்கள் தமிழர் தேசத்தின் கோரிக்கைகளிலிருந்துதான் ஒவ்வொரு தேர்தல்களையும் நோக்க வேண்டும். வாக்களிக்க வேண்டும். அதற்கான தலமைத்துவத்தைத்தான் தமிழ்த் தேசிய கட்சிகளும் மக்கள் பேரவை போன்ற அமைப்புக்களும் வழங்க வேண்டும். எனவே நாம் மேலே பார்த்த இரண்டு தெரிவுகள்தான் தற்போது மக்கள் முன்னால் இருக்கின்றன. ஒன்று சிவாஜிலிங்கத்தை ஒரு பொது வேட்பாளராக ஏற்றுக்கொண்டு அவருக்கு வாக்களிக்குமாறு மக்களை விழிப்பூட்டுவது. அதற்காக பணியாற்றுவது. இல்லாவிட்டால், தேர்தலை புறக்கணிக்குமாறு மக்களை விழிப்பூட்டுவது. இரண்டில் ஒன்றை நோக்கி பேரவை தனது நிலைப்பாட்டை சொல்லாமல் தொடர்ந்தும் அமைதியாக இருக்க முடியாது.

– தமிழ்க் குரலுக்காக கரிகாலன்

http://thamilkural.net/?p=4729

ஜனாதிபதி தேர்தலை தமிழ் தேசிய கட்சிகள் எவ்வாறு எதிர்கொள்ளப் போகின்றன? - யதீந்திரா

1 day 10 hours ago
ஜனாதிபதி தேர்தலை தமிழ் தேசிய கட்சிகள் எவ்வாறு எதிர்கொள்ளப் போகின்றன? - யதீந்திரா 

ஜனாதிபதி தேர்தலில் எவ்வாறு கையாளுவது? இதற்கான சில முயற்சிகள் கடந்த இரு வாரங்களாக இடம்பெற்றிருந்தன. அரசியல் ஆய்வாளர்கள், மதத் தலைவர்கள் மற்றும் சிவில் சமூக அமைப்புக்களை சேர்ந்த பிரதிநிதிகள் என ஒரு தரப்பினர் இதற்காக இரவு பகலாக உழைத்திருந்தனர். இதற்கான ஏற்பாட்டை தமிழ் மக்கள் பேரவை மேற்கொண்டிருந்தது. தமிழ் மக்கள் சார்பில், ஒரு பொது வேட்பாளரை நிறுத்தவேண்டும் என்பதே அனைவரதும் ஒருமித்த நிலைப்பாடாக இருந்தது. இந்த நிலைப்பாட்டின் அடிப்படையில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா.சம்பந்தன், தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் தலைவர் சி.வி.விக்கினேஸ்வரன், தமிழ் தேசிய மக்கள் முன்னணியின் தலைவர் கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம், புளொட் தலைவர் சித்தார்த்தன், ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் தலைவர் சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன், டெலோவின் செயலாளர் சிறிகாந்தா ஆகியோரை மேற்படி பேரவையின் குழுவினர் சந்தித்திருந்தனர். இந்தக் குழுவினர் குறித்த அரசியல் தலைவர்களை சந்திப்பதற்கு முன்னர், தமிழ் கருத்தருவாக்கங்களில் செல்வாக்குச் செலுத்திவரும் சிலர், யாழ்ப்பாணத்தில் ஒன்று கூடி இது தொடர்பில் ஆராய்ந்திருந்தனர்.

இதன் போது பிரதான வேட்பாளர்களான கோட்டபாய ராஜபக்ச மற்றும் சஜித் பிரேமாதச ஆகியோர் சிங்கள –பௌத்த தேசியவாதத்திற்கு தலைமை தாங்குபவர்கள்- எவர் ஆட்சிக்கு வந்தாலும் தமிழர் தாயகத்தில் இடம்பெறும் ஆக்கிரமிப்புக்கள் எவையும் நிற்கப்போவதில்லை. அந்த வகையில் இருவருக்குமிடையில் அடிப்படையான வேறுபாடுகள் எதுவுமில்லை – என்பதில் அனைவருமே உடன்பட்டிருந்தனர். அவ்வாறாயின் தமிழ் மக்களுக்கு முன்னாலுள்ள தெரிவுகள் என்ன என்னும் கேள்விக்கான பதிலாகவே, தமிழ் பொது வேட்பாளர் தொடர்பான அபிப்பிராயம் மேலெழுந்தது. ஒரு வேளை, அது சாத்தியமாகாத பட்சத்தில், தேர்தலை பகிஸ்கரிப்பது தொடர்பிலும் ஆராயப்பட்டது. இதனைத் தொடர்ந்தே, குறித்த குழுவினர், கட்சிகளின் தலைவர்களை சந்தித்து கலந்துரையாடியிருந்தனர். எனினும் தமிழ் பொது வேட்பாளர் விடயத்தில் கட்சிகள் உடன்படவில்லை. இந்தப் பின்னணியில் பேரவையின் முயற்சி தோல்வியில் முடிந்தது. எனினும் தமிழ் பொது வேட்பாளர் முயற்சி ஏன் தோல்வியில் முடிந்தது? – என்பது பற்றி இதுவரை குறித்த குழுவினர் மக்களுக்கு விளக்கமளிக்கவில்லை. அது கட்டாயாம் செய்யப்பட வேண்டிய ஒன்று. ஏனெனில் சிங்கள தேசத்தின் ஜனாதிபதி தேர்தலில் தமிழ் மக்கள் பங்குபற்ற வேண்டியதில்லை என்னும் வாதத்தின் அடிப்படையில்தான், தமிழ் பொது வேட்பாளர் ஒருவர் தொடர்பில் ஆராயப்பட்டது. அதற்கான முயற்சிகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டன. எனவே அந்த முயற்சி தோல்வில் முடிந்திருக்கின்ற சூழலில், தமிழ் மக்கள் அடுத்து செய்ய வேண்டியது என்ன? என்பது தொடர்பில் குறித்த குழுவினர் தெளிவுபடுத்த வேண்டியது கட்டாயமான ஒன்றாகும். ஏனெனில் குறித்த குழுவினர் ஜனாதிபதி தேர்தலில் பங்குபற்றுமாறு தமிழ் மக்களை இனி கோர முடியாது. அத்துடன் தமிழ் பொது வேட்பாளர் தொடர்பில் உடன்பாடு கண்ட தமிழ் கருத்துருவாக்கிகள் எவருமே ஜனாதிபதி தேர்தலில் பங்குபற்றுமாறு கட்டுரைகளை எழுத முடியாது. அவ்வாறு செயற்பட்டால் அது ஒரு சந்தர்ப்பவாதமாகவே பார்க்கப்படும். எனவே தமிழ் பொது வேட்பாளர் ஒருவரை களமிறக்க வேண்டும் என்று வாதிட்ட கருத்துருவாக்கிகள் மற்றும் அதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபட்ட தமிழ் மக்கள் பேரவை, அதன் சார்பில் இயங்கிய சிவில் சமூக பிரமுகர்கள் – அனைவருக்கும் முன்னால் இப்போது இரண்டு தெரிவுகள்தான் உண்டு. அதில் ஒன்று, மிகவும் வலுவான எழுத்து மூல உடன்பாடு ஒன்றின் அடிப்படையில் ஒருவரை தெரிவு செய்வது. அந்த உடன்பாடு கட்டாயமாக தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாஷைகளை அங்கீகரிப்பதாக அமைய வேண்டும். அது சாத்தியப்படாத நிலையில், தேர்தலை முற்றிலுமாக பகிஸ்கரிக்குமாறு மக்களை கேட்பதுதான் இறுதியான தெரிவு. அதற்காக களத்தில் இறங்கி பணியாற்றுவது.

இதற்கு அப்பாலும் ஒரு தெரிவுண்டு. தமிழ் பொது வேட்பாளர் ஒருவரை நிறுத்துவது தொடர்பான முயற்சிகள் தோல்வியடைந்திருந்தாலும் கூட, தற்போது களத்தில் ஒரு தமிழ்த் தேசிய பின்புலம் கொண்ட ஒரு வேட்பாளராக டெலோவின் மூத்த தலைவர்களில் ஒருவரான சிவாஜலிங்கம் இருக்கிறார். அவரை ஒரு பொது வேட்பாளராக தத்தெடுக்கலாமா என்பது தொடர்பிலும் பேரவையின் குழுவினர் யோசிக்கலாம்தானே என்றும் சிலர் வாதிடுகின்றனர். சில அரசியல் செயற்பாட்டாளர்களுடன் பேசுகின்ற போது, அவர்கள் இதனை வலியுறுத்தினர். இந்த வாதத்தையும் அவ்வளவு இலகுவாக நிராகரிக்க முடியாதுதான். ஏனெனில் தமிழ் பொது வேட்பாளர் தொடர்பில் கட்சிகளுடன் கலந்துரையாடிய தமிழ் மக்கள் பேரவையின் குழுவினர், தங்களுடைய வேட்பாளர் தெரிவில் பிரபலமான நபர்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்திருக்கவில்லை. நபர்கள் என்பதை ஒரு குறியீடாக நோக்க வேண்டும் என்பதே அவர்களது வாதமாக இருந்தது. கட்சிகளுடனான சந்திப்பின் போது அவர்கள் பலருடைய பெயர்களை குறிப்பிட்டிருக்கின்றனர் அதில் ஒருவர், திருகோணமலையை சேர்ந்த ஒரு சாதாரண பெண்மணி. அவரது பெயரை குறிப்பிட்ட போது எவருக்குமே அவரை தெரிந்திருக்கவில்லை. அவ்வாறாயின் தமிழ் மக்கள் பேரவையும், குறித்த குழுவினரும் சிவாஜிலிங்கத்தை ஏன் ஒரு குறியீட்டுத் தெரிவாக அங்ககீரிக்கக் கூடாது என்றும் சிலர் வாதிடுகின்றனர். தமிழ் பொது வேட்பாளர் தொடர்பான விழிப்புணர்வு தமிழ் மக்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கின்ற சூழலில், மேற்படி வாதத்தையும் இலகுவாக நிராகரிக்க முடியவில்லை. ஏனெனில் பேரவையின் குழுவினர் நபர்களை எங்குமே முதன்மைப்படுத்தியிருக்கவில்லை.

sajith and gota

இவ்வாறான பினபுலத்தில்தான், யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் பிறிதொரு முயற்சியை தொடங்கியிருக்கின்றனர். அதாவது, தமிழ் தேசிய நிலைப்பாடு கொண்ட கட்சிகள் அனைத்தையும் ஒரு பொது உடன்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவதற்காக முயல்கின்றனர். பேரவையின் குழுவினர் எந்த கட்சிகளுடன் பேசியிருந்தனரோ, அந்த கட்சிகள் அனைத்தும் இதில் உள்வாங்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு பொது உடன்பாட்டை ஏற்படுத்துவது, அதன் பின்னர் தமிழ் மக்களின் கோரிக்கைகள் அடங்கிய ஆவணமொன்றுடன் பிரதான வேட்பாளர்களான கோட்டபாய மற்றும் சஜித் ஆகியோருடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதுதான் இந்த முயற்சியின் இலக்கு. எந்த வேட்பாளர் கோரிக்கைகளுக்கு உடன்படுகின்றாரோ, அவருக்கு ஆதரவு வழங்குவது. ஆனால் இங்கும் ஒரு பிரச்சினை இருக்கின்றது. எழுத்து மூல உடன்பாட்டிற்கு இணங்காத பட்சத்தில் அடுத்துள்ள தெரிவு என்ன? தமிழ் பொது வேட்பாளர் முயற்சியில் ஈடுபட்டு தோல்விகண்ட குழுவினர் எதிர்கொள்ளும் அதே பிரச்சினையைத்தான் யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர்களும் எதிர்கொள்ளப் போகின்றனர். மாணவர்கள் எவருடைய வழிகாட்டலில் இதனை முன்னெடுக்கின்றனர் என்று தெரியாவிட்டாலும் கூட மாணவர்களுக்கும், மக்களுக்கு பொறுப்புச் சொல்லும் கடப்பாடுண்டு. இல்லாவிட்டால் எதிர்காலத்தில் மாணவர்கள் எந்தவொரு விடயத்தையும் முன்னெடுப்பதற்கான தகுதியை இழந்தவிடுவர்.

இதற்கிடையில், இதில் பங்குபற்றவரும் தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னியின் தலைவர் கஜேந்திரகுமர் பொன்னம்பலம் தேர்தலை பகிஸ்கரிக்கும் முடிவை அறிவித்திருக்கின்றார். ஒருபுறம் கட்சிகளின் கூட்டத்தில் பங்குபற்றிக் கொண்டே இன்னொரு புறமாக தேர்தலை பகிஸ்கரிப்பது தொடர்பில் அறிவிப்பதானது ஒரு முரண்பாடான விடயமாயே நோக்கப்படுகின்றது. கஜேந்திரகுமாரை பொறுத்தவரையில் சிங்கள வேட்பாளர்கள் எவரையுமே அவரால் ஆதரிக்க முடியாது. அவ்வாறு ஆதரித்தால் அவர் இதுவரை சொல்லிவந்த நிலைப்பாடுகள் அனைத்தையும் அவர் கைவிடநேரிடும். பேரவையின் குழுவினருடனான சந்திப்பின் போதும் கஜேந்திரகுமார் தேர்தலை பகிஸ்கரிப்பது தொடர்பிலேயே பேசியிருக்கின்றார் ஆனால் பல்கலைக்கழக மாணவர்களின் ஏற்பாட்டில் இடம்பெறும் கலந்துரையாடல்களில் பங்குகொண்டவாறு கஜன் இவ்வாறு அறவிப்பதுதான் தவறானது. பகிஸ்கரிப்புத்தான் முன்னணியின் உறுதியான நிலைப்பாடு எனின் குறித்த கலந்துரையாடலில் முன்னணியினர் பங்பற்றியிருக்கக் கூடாது. கஜேந்திரகுமாரை பொறுத்தவரையில் தமிழ் மக்கள் இந்தத் தேர்தலில் அதிகம் பங்குபற்றுவதற்கான வாய்ப்பில்லை என்று கணிக்கின்றார் எனவே பகிஸ்கரிப்பிற்கு தலைமை தாங்கியது தனது கட்சியே என்பதை அவர் பதிவு செய்ய விரும்புகின்றார் போலும் தெரிகிறது. ஆனால் கஜேந்திரகுமார் ஒரு விடயத்தை கவனிக்க மறந்துவிட்டார். அதாவது, பிரதான வேட்பாளர்கள் எவருமே எழுத்து மூல உடன்பாட்டிற்கு உடன்படப் போவதில்லை. எனவே இன்னும் சற்று பொறுமையாக இருந்திருந்தால் பெரும்பாலான கட்சிகள் முன்னணியின் பகிஸ்கரிப்பு நிலைப்பாட்டை நோக்கியே திரண்டிருக்கும். ஏனெனில் இரண்டு வேட்பாளர்களுமே சிங்கள – பௌத்த வாக்குகளை கவரும் உத்திகள் தொடர்பிலேயே கவனம் செலுத்துகின்றனர். எனவே எந்தக் கோணத்தில் விவாதித்தாலும் பிரதான வேட்பாளர்களில் ஒருவரையும் ஆதரிப்பதற்கான சந்தர்ப்பங்கள் தமிழ் தேசிய கட்சிகளை பொறுத்தவரையில் இல்லை. உண்மையில் இந்தத் தேர்தல் தமிழ்த் தேசிய கட்சிகளை ஒரு நெருக்கடிக்குள் தள்ளியிருக்கின்றது. ஆனால் ஒரு நெருக்கடி நிலையை கையாளுவதில்தான், ஒரு தலைமையின் துனிவும் ஆற்றலும் வெளிப்படும். எவ்வாறான நிலைப்பாடு என்றாலும் அதனை துனிவாக முன்னெடுக்க வேண்டியதே இன்றைய தேவை. 2005இல் விடுதலைப் புலிகளின் தலைமை அவ்வாறானதொரு முடிவைத்தான் எடுத்திருந்தது.

 

http://www.samakalam.com/செய்திகள்/ஜனாதிபதி-தேர்தலை-தமிழ்-த/

 

ஜனாதிபதி தேர்தல் : சுயாதீனக் குழுவும் பல்கலைக் கழக மாணவர்களும். கட்சிகளின் மீது சிவில் அமைப்புக்களின் தலையீடு ? நிலாந்தன்

1 day 10 hours ago
ஜனாதிபதி தேர்தல் : சுயாதீனக் குழுவும் பல்கலைக் கழக மாணவர்களும். கட்சிகளின் மீது சிவில் அமைப்புக்களின் தலையீடு ? நிலாந்தன்

October 13, 2019

 

question.jpg?resize=750%2C362

பேரவையால் தொடக்கி வைக்கப்பட்ட சுயாதீனக் குழு ஒரு தமிழ்ப் பொது வேட்பாளரை ஜனாதிபதி தேர்தலில் நிறுத்த வேண்டும் என்று கோரிக்கையை முன்வைத்த பொழுது அது தமிழ் அரசியற் சூழலையும் தென்னிலங்கையின் அரசியற் சூழலையும் சடுதியாகக் குழப்பியது. அப்படி ஒரு குழு உருவாக்கப்பட்டது பல தளங்களிலும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியது. ஏன் அப்படி அதிர்வுகள் ஏற்பட்டன?

ஏனெனில் அவ்வாறு சிவில் அமைப்புக்கள் கட்சிகளின் மீது தலையீடு செய்ய வேண்டிய ஒரு தேவை ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தமிழ் மக்கள் முன்னைய காலங்களைப் போல கண்ணை மூடிக்கொண்டு வாக்களிக்க மாட்டார்கள் என்ற ஒரு செய்தியை தமிழ் அரசியல்வாதிகளுக்கும் தென்னிலங்கையில் உள்ள அரசியல்வாதிகளுக்கும் நாட்டிலுள்ள தூதரகங்களுக்கும் அது உணர்த்தியது. தமிழ் வாக்குகள் எனப்படுபவை மஹிந்தவுக்கு எதிராக விழுபவை. எனவே ஐக்கிய தேசிய கட்சிக்கு ஆதரவானவை என்றுதான் தென்னிலங்கையில் உள்ள பெரும்பாலானவர்கள் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் சுயாதீன குழுவானது ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளரை நிறுத்த வேண்டும் என்று கேட்ட பொழுது எல்லாருமே உற்றுக் கவனித்தார்கள்.

முதல் முதலாக ஒரு சிவில் அமைப்பு ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தமிழ் மக்கள் தமது பேரத்தை முன்வைக்க வேண்டும் என்று கிளம்பிய பொழுது அது பலருக்கும் உதைப்பைபைக் கொடுத்தது. இதுவரை காலமும் தமிழ் வாக்குகளை ஐக்கிய தேசிய கட்சிக்கு வாங்கிக் கொடுத்த கூட்டமைப்பு அதைத் தொடர்ந்தும் செய்வதற்கு எதிராகக் கேள்விகள் எழுந்தன. தமிழ் மக்களின் வாக்குகள் தனக்குத்தான் கிடைக்கும் என்று நம்பிக் கொண்டிருக்கும் சஜித் பிரேமதாச அதனால் பதட்டம் அடைந்தார். பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்க ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளரை முன்னிறுத்த முற்படும் எவரும் மறைமுகமாக கோத்தபாயவுக்கு ஆதரவானவர்கள் என்று கூறினார்.

அதேசமயம் கோத்தபாயவை தோற்கடித்து ஐக்கிய தேசிய கட்சியை ஆட்சியில் அமர்த்த வேண்டும் என்று திட்டமிடும் வெளித் தரப்புக்கள் ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளர் முன்னிறுத்தப்படுவதை விருப்பத்தோடு பார்க்கவில்லை. ஏனெனில் தமிழ் வாக்குகள் கேள்விக்கு இடமின்றி சஜித் பிரேமதாசவிற்கு கிடைப்பதை ஒரு பொது வேட்பாளர் நிபந்தனைகளுக்கு உள்ளாக்கி விடுவார் என்று அவை சிந்தித்தன.

அதாவது ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளரை தமிழ் மக்கள் முன்னிறுத்த்தி ஒரு பேர அரசியலை முன்னெடுக்க முற்பட்ட போது அதற்கு தமிழ்த் தரப்பில் பெரிய கட்சிகள் தயாராக இருக்கவில்லை. தென்னிலங்கையில் அது அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியது. இலங்கையை யார் ஆள வேண்டும் என்பதனை தீர்மானிக்கப்பட்ட முற்பட்ட வெளித் தரப்புக்களும் அதை விருப்பத்தோடு பார்க்கவில்லை. முடிவில் சுயாதீன குழுவின் முயற்சிகள் வெற்றி பெறவில்லை. அதாவது ஒரு பொதுத் தமிழ் வேட்பாளரை களமிறக்க முடியவில்லை. இப்பொழுது ஒரு பொதுத் தமிழ் வேட்பாளருக்கான வாய்ப்புக்கள் ஒரு சிவாஜிலிங்கமாக சுருங்கி விட்டன.
இவ்வாறு சுயாதீன குழுவானது அதன் முயற்சியில் இறுதி வெற்றி பெறாமல் இருக்கலாம். ஆனால் அது மிகத் தெளிவான செய்திகளை தமிழ் கட்சிகளுக்கும் சிங்கள கட்சிகளுக்கும் வெளித் தரப்புகளுக்கும் உணர்த்தியது.

முதலாவது செய்தி தமிழ் மக்கள் பேரம் செய்யப் புறப்பட்டு விட்டார்கள் என்பது. கடந்த 10 ஆண்டுகளாக தமிழ் தலைவர்கள் பேரம் பேசக் கிடைத்த எல்லா சந்தர்ப்பங்களையும் பயன்படுத்தாது விட்டார்கள். ஆனால் முதல் தடவையாக ஒரு சிவில் அமைப்பு பேர அரசியலைச் செய்யுமாறு தமிழ் கட்சிகளை கோரும் ஒரு நிலைமை தோன்றியது. இது இனிமேலும் பேரம் பேசாமல் அரசியலை முன் கொண்டு செல்ல முடியாது என்ற செய்தியை தமிழ் கட்சிகளுக்கு உணர்த்தியது.

குறிப்பாக கூட்டமைப்பு கடந்த சுமார் ஐந்து ஆண்டுகளாக பேரம் செய்யக் கிடைத்த எல்லா சந்தர்ப்பங்களையும் ரணிலுக்குச் சாதகமாக பயன்படுத்தியது. இனிமேலும் அவ்வாறு அரசியல் செய்ய முடியாது என்பதனை சுயாதீன குழு உணர்த்தியிருக்கிறது.

இரண்டாவது செய்தி தென்னிலங்கை மைய கட்சிகளுக்கு உரியது. தமிழ் வாக்குகளை நிபந்தனைகள் இன்றி பெற முடியாது என்ற ஒரு நிலை மெல்ல தலையெடுக்கிறது என்ற செய்தி மிகக் கூர்மையாக அங்கு சென்றடைந்துள்ளது. இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண்பது என்றால் இனவாதத்தோடு மோத வேண்டும் அல்லது இனவாதத்தை கனியச் செய்ய வேண்டும். இவை இரண்டையும் செய்யத் தயாரற்ற எந்த ஒரு தலைவரும் இனப்பிரச்சினைக்கு பொருத்தமான தீர்வை தரப்போவதில்லை.

இந்நிலையில் சிங்கள பௌத்த பெருந் தேசிய வாக்குகளை கவர்வதற்காக தமிழ் மக்களுக்கு எதையும் கொடுக்க விரும்பாத தலைவர்களோடு தமிழ் மக்கள் எப்படி பேரம் பேசுவது? அது பேரமா? அல்லது வழிஞ்சோடி அரசியலா? தமது பேரம் பேசும் பலம் எதுவென்பதை தமிழ் மக்கள் சிங்களத் தலைவர்களுக்கு கூர்மையான விதத்தில் உணர்த்துவதே ஒரே வழி. அதற்கு ஜனாதிபதித் தேர்தல் ஒரு சிறந்த களம். அதை தமிழ் மக்கள் தமது ஆணையை வெளிக் கொண்டு வருவதற்கான மறைமுக வெகுசன வாக்கெடுப்பாக பயன்படுத்தலாம்.அதேசமயம் தென்னிலங்கையில் பேரம் பேசுவதற்கான ஒரு களமாகவும் அதை பயன்படுத்தலாம்.

இம்முறை தமிழ் மக்கள் மஹிந்தவை தோற்கடிப்பதற்காக கண்ணை மூடிக் கொண்டு சஜித் பிரேமதாசவை ஆதரிக்கப் போவதில்லை எந்த ஒரு செய்தியை தமிழ் பொது வேட்பாளருக்கான தேடல் உணர்த்தியுள்ளது.

மூன்றாவது செய்தி வெளிநாடுகளுக்கு உரியது. சஜித் பிரேமதாசவை வெல்ல வைக்க வேண்டும் என்று திட்டமிடும் நாடுகள் தமிழ் மக்களோடு பேரம் பேச வேண்டிய நிர்பந்தத்தை ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளர் அதிகப்படுபடுத்துவார். இதன் மூலம் தமிழ் மக்கள் சிங்கள அரசியல்வாதிகளுடன் உடன்படிக்கைகளை செய்ய முடியாது போனாலும் அவ்வரசியல்வாதிகளை பின்னிருந்து தீர்மானிக்க முயலும் நாடுகளிடம் ஏதாவது பாதுகாப்பு பொறிமுறையை கோரலாம்.

எனவே ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளரை நிறுத்த முடியாது போனாலும் கூட சுயாதீனக் குழுவானது தமிழ் அரசியலையும் தென்னிலங்கை அரசியலையும் மிகக் குறுகிய காலத்தில் குளப்பியிருக்கிறது.
சுயாதீன குழுவில் நடவடிக்கைகளுக்குச் சற்று பின்னாக யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர் ஒன்றியம் களத்தில் குதித்தது. கிழக்கு பல்கலைக்கழக மாணவர் ஒன்றியத்தையும் இணைத்துக் கொண்டு அவர்கள் ஒரு புதிய முயற்சியை தொடங்கினார்கள். அது ஏறக்குறைய சுயாதீனக் க்குழுவின் நடவடிக்கைகளுக்கு சமாந்தரமானது. ஒருவிதத்தில் அது சுயாதீன குழுவுக்கு பக்கபலமானது. கட்சிகளின் மீது சிவில் அமைப்புக்களும் மாணவ அமைப்புக்களும் இவ்வாறு அழுத்தங்களைப் பிரயோகிப்பது என்பது ஜனநாயகமான ஒரு முன்னேற்றம்.

பல்கலைக்கழக மாணவர் ஒன்றியம் எல்லா கட்சிகளையும் ஒரு மேசையில் கொண்டு வந்து சேர்த்தது. எல்லா கட்சிகளும் ஒன்றிணைந்து பொதுவான கோரிக்கைகளை தென்னிலங்கை நோக்கி முன்வைக்க வேண்டும் என்று மாணவர்கள் கேட்கிறார்கள். கட்சிகளும் அதற்கு சம்மதித்தன. கட்சிகள் ஏற்கனவே எப்படிப்பட்ட கோரிக்கைகளை முன் வைக்க வேண்டும் என்பது குறித்து சிந்தித்து வைத்திருந்தன. அக்கோரிக்கைகள் அனைத்தையும் தொகுத்து ஒரு பொது கோரிக்கையாக மாற்றி அதுதான் தென்னிலங்கையில் முன்வைக்கப்பட வேண்டும் என்று மாணவர்கள் கேட்டிருக்கிறார்கள். தொடர்ச்சியான சந்திப்புக்களை மூலம் சம்பந்தப்பட்ட எல்லாக் கட்சிகளையும் ஓரணியில் திரட்டுவதில் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு முன்னேறி இருக்கிறார்கள். கடந்த பத்தாண்டுகளில் ஒரு தேர்தலை முன்வைத்து தமிழ்த் தரப்புக்கள் இவ்வாறு ஒன்றிணைக்கப்படுவது மிகவும் அரிது.

அவ்வாறு ஒன்றிணைக்க தக்க பலம் முன்னாள் மன்னார் ஆயரிடம் இருந்தது. ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தமிழ் சிவில் சமூக அமையத்தின் ஏற்பாட்டில் நடந்த ஒரு கூட்டத்தில் அவர் தமிழ் தேசியக் கட்சிகள் ஒன்றிணைந்து தமிழ் தேசியப் பேரவை என்ற ஒரு அமைப்பை உருவாக்க வேண்டும் என்று ஊக்குவித்தார். ஆனால் அம்முயற்சிகள் வெற்றியளிக்கவில்லை. இப்பொழுது மறுபடியும் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் ஒரு முயற்சியை தொடங்கியிருக்கிறார்கள். தமிழ் கட்சிகள் எந்த அளவுக்கு இதில் தொடர்ச்சியாக ஒத்துழைக்கும் என்று பொறுத்திருந்தே பார்க்க வேண்டும.;; ஜனாதிபதி தேர்தலை தனித்தனியாக அணுகக்கூடாது என்ற ஒரு நிலையை பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் ஏற்படுத்துவர்களாக இருந்தால் அது ஒரு பெரிய வெற்றி. அதிகளவு மக்கள் பிரதிநிதிகளை கொண்டிருக்கும் ஒரு கட்சி ஏனைய கட்சிகளை கலந்தாலோசிக்காமல் வாக்களித்த மக்களுக்கும் கூறாமல் தென்னிலங்கையோடு நிபந்தனைகள் இன்றி சமரசம் செய்யக்கூடிய நிலைமைகளை இவ்வாறான முயற்சிகள் தடுக்குமா?

அவ்வாறு தடுத்தால் அது பெரிய வெற்றிதான். 2016 இல் மன்னாரில் அம் மாவட்டத்தின் முன்னாள் மறை மாவட்ட ஆயர் முன்னிலையில் இப்படி ஒரு சந்திப்பு நிகழ்ந்த போது ஆயர் சம்பந்தரை நோக்கி விமர்சன பூர்வமாக கருத்துக்களை முன் வைத்தார். அப்பொழுது சம்பந்தர் என்ன சொன்னார்? ‘நீங்கள் சொல்வதை சொல்லுங்கள் ஆனால் கடைசியில் முடிவெடுப்பது நான்தான்’ என்றுதானே சொன்னார்? இப்பொழுதும் அப்படிக் கூறப்படுமா?

உள்ளூராட்சித் தேர்தலில் கிடைத்த படிப்பினைகளின் பின்னணியில் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகால அரசியலில் கிடைத்த படிப்பினைகளின் பின்னணியில் குறிப்பாக கடந்த ஒக்ரோபர் மாதம் நிகழ்ந்த ஆட்சிக் குளப்பத்திற் கிடைத்த படிப்பினைகளின் பின்னணியில் தமிழ் கட்சிகள் சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு நிர்ப்பந்தத்தை தமிழ் மக்கள் பேரவை நியமித்த சுயாதீனக் குழுவும் யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர் ஒன்றியமும் உருவாக்கியுள்ளன. # ஜனாதிபதிதேர்தல்  #சுயாதீனக் குழு  #பல்கலை #தலையீடு

 

http://globaltamilnews.net/2019/131855/

 

காணாமல் போனோரின் உறவுகளுக்கு பதிலளிக்க வேட்பாளர்களின் திட்டம் என்ன?

1 day 11 hours ago
காணாமல் போனோரின் உறவுகளுக்கு பதிலளிக்க வேட்பாளர்களின் திட்டம் என்ன?

 வடக்கு, கிழக்கில் தினந்­தோறும்  வேத­னை­யு­டனும் தவிப்­பு­டனும் தமது  உற­வு­க­ளுக்கு என்ன நடந்­தது என்­பதை தெரி­யா­மலும்  போராட்­டங்­க ளு­டனும்  வாழ்ந்­து­கொண்­டி­ ருக்கும் காணாமல் போன­வர்­ களின்   உற­வு­க­ளான பாதிக்­ கப்­பட்ட மக்­க­ளுக்கு பிர­தான வேட்­பா­ளர்கள் எவ்­வா­றான தீர்வை வழங்­கப்­போ­கின்­ றார்கள் என்­பது  ஒரு கேள் வி­யாக  எழுந்து நிற்­கின்­றது.  அதா­வது மிக முக்­கி­ய­மாக  மூன்று கட்­சி­க­ளி­லி­ருந்தும்  மூன்று பிர­தான வேட்­பா­ளர்கள் தேர்தல் களத்தில் இறங்­கி­யுள்­ளனர்.  இவர்கள்  மூவரும்  இந்த காணா­மல்­போனோர் விவ­கா­ரத்தில் எவ்­வா­றான தீர்­வுத்­திட்­டத்தை முன்­வைக் கப்­போ­கின்­றனர் என்­பதே  இங்கு மிக முக்­கி­ய­மா­ன­தாக காணப்­ப­டு­கின்­றது. 

ஜனா­தி­பதி தேர்தல்   தொடர்­பான  பிர­சாரப் பணிகள் ஆரம்­ப­மா­கி­யி­ருக்­கின்­றன. பிர­சா­ரங்கள் அனல் பறக்க  தொடங்­கி­யுள்­ளன ஸ்ரீ­லங்கா பொது­ஜன பெர­மு­னவின் வேட்­பாளர் கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ அநு­ரா­த­பு­ரத்தில் தனது பிர­சாரப் பணியை ஆரம்­பித்­தி­ருக்­கின்றார்.  

அதே­போன்று  ஐக்­கிய தேசிய முன்­ன­ணியின்  ஜனா­தி­பதி வேட்­பாளர்   சஜித் பிரே­ம­தாச  கொழும்பில்  தனது பிர­சாரப் பணியை ஆரம்­பித்­தி­ருக்­கின்றார். அதே­போன்று மக்கள் விடு­தலை முன்­ன­ணியும்   பிர­சா­ரப்­ப­ணி­களை ஆரம்­பித்­தி­ருக்­கின்­றது. 

பிர­தான கட்­சி­களின் வேட்­பா­ளர்­களின் பிர­சாரப் பணிகள்  ஆரம்­பிக்­கப்­பட்­டுள்ள நிலையில்  அடுத்­து­வரும்  35 நாட்­களும்   அர­சியல் கட்­சிகள் மற்றும்  வேட்­பா­ளர்கள் பொதுக்­கூட்­டங்­களில் தமது கொள்­கை­க­ளையும் திட்­டங்­க­ளையும்  வெளிப்­ப­டுத்­து­வ­துடன் வாக்­கா­ளர்­களை  கவரும் வகையில் உரை­யாற்­று­வ­தற்கு முயற்­சிப்­பார்கள். அடுத்­து­வரும் 35 தினங்­களும் பிர­சார கால­மாக  மிகவும் பர­ப­ரப்­பாக இருக்­கப்­போ­கின்­றன. தற்­போது மிக நீண்­ட­கா­ல­மாக  இழு­ப­றியில் இருந்து வந்த ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­திரக் கட்­சியின் முடிவு  அறி­விக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கி­றது. 

virakesari.jpg

அதன்­படி ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­தி­ரக்­கட்­சி­யா­னது  எதிர்­வரும் ஜனா­தி­பதி தேர்­தலில் ஸ்ரீ­­லங்கா பொது­ஜன பெர­மு­னவின் ஜனா­தி­பதி வேட்­பாளர்  கோத்­த­பாய ராஜ­ப­க் ஷ வுக்கு ஆத­ரவு வழங்­கு­வ­தற்கு தீர்­மா­னித்­தி­ருக்­கி­றது. சுதந்­தி­ரக்­கட்­சியில்  இருந்து  ஒரு­சில உறுப்­பி­னர்கள் ஐக்­கிய தேசி­யக்­கட்­சியின் பக்கம் செல்­வார்கள் என சில ஊகங்கள் வெளிப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டி­ருந்த  நிலை­யிலும் சுதந்­தி­ரக்­கட்­சியின் அனைத்து  உறுப்­பி­னர்­களும் கோத்­த­பாய ராஜ­ப­க் ஷ­ வுக்கு முழு­மை­யான ஆத­ரவை வழங்­கு­வ­தற்கு   முன்­வந்­தி­ருக்­கின்­றனர்.  மிக முக்­கி­ய­மாக சுதந்­திரக் கட்­சியின் பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பினர் துமிந்த திசா­நா­யக்க அனு­ரா­த­பு­ரத்தில் நடை­பெற்ற  கோத்­த­பா­யவின் முத­லா­வது  பிர­சாரக் கூட்­டத்தில் பங்­கேற்­றி­ருந்தார். 

அதன்­படி  நவம்பர்  13ஆம் திகதி நள்­ளி­ர­வு­வரை  தீவிர பிர­சார  செயற்­பா­டுகள்  நாடு­மு­ழு­வதும் இடம்­பெறும்.  எனவே  வேட்­பா­ளர்­க­ளுக்கு இடை­யி­லான சொற்­போரை அடுத்த ஒரு மாதத்­துக்கு பார்க்க  முடியும்.  

இவ்­வா­றான பின்­ன­ணியில் வடக்கு, கிழக்கில் தினந்­தோறும்  வேத­னை­யு­டனும் தவிப்­பு­டனும் தமது  உற­வு­க­ளுக்கு  என்ன நடந்­தது என்­பதை தெரி­யா­மலும்  போராட்­டங்­க­ளு­டனும்  வாழ்ந்­து­கொண்­டி­ருக்கும் காணாமல் போன­வர்­களின்   உற­வு­க­ளான பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­க­ளுக்கு பிர­தான வேட்­பா­ளர்கள் எவ்­வா­றான தீர்வை வழங்­கப்­போ­கின்­றார்கள் என்­பது  ஒரு கேள்­வி­யாக  எழுந்து நிற்­கின்­றது.  அதா­வது மிக முக்­கி­ய­மாக  மூன்று கட்­சி­க­ளி­லி­ருந்தும்  மூன்று பிர­தான வேட்­பா­ளர்கள் தேர்தல் களத்தில் இறங்­கி­யுள்­ளனர். இவர்கள்  மூவரும்  இந்த காணா­மல்­போனோர் விவ­கா­ரத்தில் எவ்­வா­றான தீர்­வுத்­திட்­டத்தை   முன்­வைக்­கப்­போ­கின்­றனர் என்­பதே  இங்கு  மிக முக்­கி­ய­மா­ன­தாக காணப்­ப­டு­கின்­றது. 

யுத்த காலத்­தின்­போது  காணா­மல்­போ­ன­தாக  கூறப்­ப­டு­கின்­ற­வர்­களின்  உற­வி­னர்கள் இன்னும் ஒரு­வி­த­மான  எதிர்­பார்ப்­பு­ட­னேயே வாழ்ந்­து­கொண்­டி­ருக்­கின்­றனர். தமது உற­வு­க­ளுக்கு நடந்­தது என்ன என்­பது தொடர்பில்  இந்த மக்கள்  அதி­காரத் தரப்­பிடம் கேள்வி எழுப்பி நிற்­கின்­றனர்.  உண்­மையை வெளிப்­ப­டுத்­து­மாறும்  பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் கோரு­கின்­றனர். ஆனால்  யுத்தம் நிறை­வ­டைந்து ஒரு தசாப்தம் நிறை­வ­டைந்து விட்ட நிலை­யிலும் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களின் கேள்­வி­க­ளுக்கு  அதி­கா­ரத்­த­ரப்­பி­னரால் பதி­ல­ளிக்க முடி­யாத நிலை­மையே  நீடிக்­கி­றது. 

ஒவ்­வொரு முறையும் தேசிய மட்டத் தேர்­தல்கள் நடை­பெறும் போதும் பிர­தான கட்­சி­களின் வேட்­பா­ளர்கள்   எவ்­வாறு  காணா­மல்­போ­னோரின்  பிரச்­சி­னைக்கு தீர்வைப் பெற்­றுக்­கொ­டுப்­பார்கள் என்று எதிர்­பார்க்­கப்­படும். தேர்­தலின் போதும் சில  வாக்­கு­று­திகள் வேட்­பா­ளர்­க­ளினால் மக்­க­ளுக்கு வழங்­கப்­படும். எனினும்  ஆட்­சிக்கு வந்­ததன் பின்னர் ஆட்­சி­யா­ளர்கள்  அந்த வாக்­கு­று­தி­களை  மறந்­து­வி­டு­கின்ற நிலை­மையை காண்­கின்றோம்.  அதுதான்  தொடர்ந்து கதை­யா­க­வுள்­ளது. 

அத­னால்தான் இம்­முறை ஜனா­தி­ப­தி­தேர்­தலில் போட்­டி­யி­டு­கின்ற மூன்று பிர­தான வேட்­பா­ளர்­க­ளான சஜித் பிரே­ம­தாச,  கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ, மற்றும் அநு­ர­கு­மார திஸா­நா­யக்க ஆகியோர்   இந்த காணா­மல்­போ­னோரின்  பிரச்­சி­னைக்கு என்ன தீர்வை முன்­வைப்­பார்கள் என்­பது தொடர்­பான கேள்­விகள் எழுப்­பப்­ப­டு­கின்­றன. காணா­மல் போ­னோரின் உற­வி­னர்­க­ளுக்கு இந்த பிர­தான வேட்­பா­ளர்கள் வழங்­கப்­போகும்  பதில் என்ன? அவர்கள் முன்­வைக்­கப்­போகும் தீர்வு என்ன? என்­பதே இங்கு தீர்க்­க­மா­ன­தாக  பார்க்­கப்­ப­டு­கின்­றது. 

2009ஆம் ஆண்டு  யுத்தம் முடி­வ­டைந்­த­வுடன்  இந்த காணா­மல் போ­னோரின் உற­வி­னர்கள்  தமது பிள்­ளை­க­ளுக்கு

  மற்றும்  உற­வு­க­ளுக்கு என்ன நடந்­தது என்­பதை வெளிப்­ப­டுத்­து­மாறு கோரி போராட்­டங்­களை நடத்த ஆரம்­பித்­தனர்.  2009ஆம் ஆண்­டி­லி­ருந்தே இந்த பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் வேத­னை­யு­டனும்  தவிப்­பு­ட­னுமே வாழ்ந்து கொண்­டி­ருக்­கின்­றனர்.  2009ஆம் ஆண்­டிற்குப் பின்னர் இருந்த அப்­போ­தைய அர­சாங்கம் இந்த காணா­மல்­போனோர் பிரச்­சினை  தொடர்பில் சரி­யான தீர்வை முன்­வைக்­க­வில்லை. அதனால்  காணா­மல்­போ­னோரின்   உற­வுகள் பாரிய விரக்­தி­யு­டனும்  வேத­னை­யு­டனும் இருந்­தனர்.   காணாமல் போனோர் என  எவரும் இல்லை என்ற கருத்­துக்­களும் அவ்­வப்­போது முன்­வைக்­கப்­பட்டு வந்­தன. 

ஐக்­கிய நாடுகள் சபையும் சர்­வ­தேச சமூ­கமும்  இந்த விடயம் தொடர்பில் தொடர்ச்­சி­யாக அழுத்­தங்­களைப் பிர­யோ­கித்து வந்­தன.  2010 ஆம் ஆண்டு அப்­போ­தைய மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ அர­சாங்­கத்­தினால் கற்­ற­றிந்த பாடங்­களும் நல்­லி­ணக்­கமும் தொடர்­பான ஆணைக்­குழு நிய­மிக்­கப்­பட்­டது. அந்த ஆணைக்­குழு  யுத்தம் இடம்­பெற்­ற­தற்­கான காரணம் என்ன என்­பது தொடர்­பாக ஆராய்ந்து அறிக்கை சமர்ப்­பித்­தது. எனினும் நல்­லி­ணக்க ஆணைக்­குழு வடக்கு, கிழக்கில் நடத்­திய விசா­ரணை அமர்­வு­க­ளின்­போது சாட்­சி­ய­ம­ளித்த பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள்  காணாமல் போயுள்ள தமது  உற­வு­க­ளுக்கு என்ன நடந்­தது  என்­பதை வெளிப்­ப­டுத்­து­மாறு  கோரி மன்­றாடி கதறி அழு­ததை காண­மு­டிந்­தது. அந்­த­ள­விற்கு அந்த மக்கள் வேத­னை­யுடன்  இருக்­கின்­றனர். வடக்கு கிழக்கில் அதி­க­ளவில் இந்த விசா­ரணை அமர்­வு­களில் காணாமல்  போனோரின் உற­வி­னர்­களே சாட்­சி­ய­ம­ளித்­தனர். 

எனினும்  நல்­லி­ணக்க ஆணைக்­கு­ழுவின்  பரிந்­து­ரைகள்  முன்­வைக்­கப்­பட்ட போதிலும்   காணாமல் போனோரின் பிரச்­சி­னைக்கு தீர்வு கிடைக்­க­வில்லை.  எப்­ப­டி­யி­ருப்­பினும் பல்­வேறு அழுத்­தங்­க­ளுக்கு மத்­தியில்  கடந்த 2013ஆம் ஆண்டு  அப்­போ­தைய மஹிந்த அர­சாங்­கத்­தினால்  காணா­மல்­போனோர் தொடர்­பான  ஜனா­தி­பதி ஆணைக்­குழு  நிய­மிக்­கப்­பட்­டது.  இந்த ஆணைக்­கு­ழு­விற்கும் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் தக­வல்­களை வழங்­கினர்.  சுமார் 19ஆயி­ரத்­துக்கும் அதி­க­மான  எழுத்­து­மூல முறைப்­பா­டுகள் காணாமல் போனோர் தொடர்பில் அந்த ஆணைக்­கு­ழு­விற்கு சமர்ப்­பிக்­கப்­பட்­டன.  அது­மட்­டு­மன்றி  ஜெனிவா மனித உரிமை பேர­வையில்  பல்­வேறு பிரே­ர­ணை­களும்  நிறை­வேற்­றப்­பட்­டி­ருந்த நிலையில் அவற்றில்  இந்த காணா­மல் போனோர் விவ­கா­ரத்­துக்கு தீர்­வு­கா­ணப்­ப­ட­வேண்­டு­மென வலி­யு­றுத்­தப்­பட்­டி­ருந்­தது.  இருப்­பினும்  இந்தப் பிரச்­சினை தொடர்ந்து நீடித்­துக்­கொண்டு செல்­கின்­றதே தவிர   அதி­கா­ரத்தில்  இருக்­கின்ற தரப்­பினர்  அதற்கு ஒரு விடிவைப் பெற்­றுக்­கொ­டுப்­ப­தற்கு எத்­த­ணிக்­க­வில்லை. 

இந்த சூழ­லி­லேயே  2015ஆம் ஆண்டு மிகுந்த எதிர்­பார்ப்­பு­க­ளுடன்  நல்­லாட்சி அர­சாங்கம் பத­விக்கு வந்­தது. நல்­லாட்சி  அர­சாங்கம் இந்த பிரச்­சி­னை­க­ளுக்கு  தீர்வை வழங்கும் என பர­வ­லாக எதிர்­பார்க்­கப்­பட்­டது. அதே­போன்று 2015ஆம் ஆண்டு  ஜெனி­வாவில் நிறை­வேற்­றப்­பட்ட பிரே­ர­ணைக்கும் இலங்கை  இணை அனு­ச­ரணை வழங்­கி­யி­ருந்­தது. 

ஆனாலும்   காணா­மல்­போனோர் தொடர்­பான  பிரச்­சி­னைக்கு தீர்வைக் காண்­பதில் நல்­லாட்சி அர­சாங்­கமும்   அலட்­சி­யப்­போக்­கு­ட­னேயே செயற்­பட்­டது. 2017ஆம் ஆண்டு  காணா­மல்­போனார் குறித்து ஆராய்­வ­தற்­கான அலு­வ­லகம் நிய­மிக்­கப்­பட்டு   ஆணை­யா­ளர்­களும்  நிய­மனம் செய்­யப்­பட்­டனர். அந்த அலு­வ­லகம் தற்­போது இயங்கி வரு­கி­றது. எனினும் இது­வரை  காணா­மல்­போ­னோ­ருக்கு என்ன நடந்­தது என்­பதும்  கண்­டு­பி­டிக்­கப்­ப­ட­வில்லை.  

தற்­போ­தைய நல்­லாட்சி  அர­சாங்­கத்தில் பிர­தமர்  ஒரு கட்­டத்தில்   நடந்து முடிந்த அனைத்து விட­யங்­க­ளையும் மறந்து மன்­னித்து செயற்­ப­டுவோம் என்ற கருத்­துப்­பட வடக்கில் உரை­யாற்­றி­யி­ருந்தார்.   இவ்­வா­றான கருத்­துக்கள் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களை மேலும் காயப்­ப­டுத்­து­வ­தா­கவே  அமைந்­தன.  காணாமல் போன­வர்­க­ளுக்கு என்ன நடந்­தது என்­பதை கண்­டு­பி­டிக்­காமல் எவ்­வாறு பழைய விட­யங்­களை மறக்க முடியும் என்று பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் கேள்வி எழுப்­பினர். எப்­ப­டி­யி­ருப்­பினும் தற்­போ­து­வரை இந்தப் பிரச்­சி­னைக்கு தீர்வு காணப்­ப­ட­வில்லை. நல்­லாட்சி  அர­சாங்கம் இந்தப் பிரச்­சி­னைக்கு தீர்வைக் காணும் என  எதிர்­பார்க்­கப்­பட்ட போதிலும் அது நடக்­க­வில்லை. 

காணா­மல்­போ­னோரின் உற­வுகள் பல்­வேறு   சமூக   பொரு­ளா­தார மற்றும் மனி­தா­பி­மானப் பிரச்­சி­னை­க­ளுக்கு மத்­தியில்  பாரிய  இன்­னல்­க­ளுடன்  வாழ்ந்து வரு­கின்­ற­னர் ச­மூக பாது­காப்பு உள்­ளிட்ட பல்­வேறு விட­யங்­களில் இந்த மக்கள் பாதிக்­கப்­பட்­டுள்­ளனர். அவர்­களின் வேத­னைக்கு அதி­கா­ரத்தில் இருக்­கின்ற தரப்பு பதில் கூறி­யா­க­வேண்டும்.     

 விசே­ட­மாக   என்ன நடந்­தது என்­பதை கண்­டு­பி­டித்து உண்­மையை வெளிப்­ப­டுத்த வேண்­டி­யது   அர­சாங்­கத்தின் கட­மையும் பொறுப்­பு­மாகும். அதி­லி­ருந்து வில­கி­யி­ருக்க முடி­யாது. ஆனால்  அர­சாங்­கத்தை பொறுத்­த­வ­ரையில்

  இந்தப் பிரச்­சி­னையில்  கைவைக்க  தயங்­கு­வ­தா­கவே தெரி­கின்­றது. காரணம்  இந்த பிரச்­சி­னையை கையா­ளும்­போது அது  கடும்­போக்­கு­வா­தி­க­ளுக்கும் இன­வா­தி­க­ளுக்கும் தீனி­போ­டு­வ­தாக அமைந்­து­விடும் என்று அர­சாங்கம் கரு­து­வ­தா­கவே தெரி­கி­றது. இதனால் அர­சாங்­கத்தின் இருப்­புக்கு நெருக்­கடி ஏற்­படும் என்று  அதி­கா­ரத்தில் இருக்­கின்­ற­வர்கள் எண்­ணலாம். ஆனால் அதற்­காக காணா­மல்­போ­னோ­ருக்கு என்ன நடந்­தது என்­பதை   தொடர்ந்து  கண்­டு­பி­டிக்­காமல் இருக்க முடி­யாது. 

இந்த நிலை­யி­லேயே தற்­போது மீண்­டு­மொரு  ஜனா­தி­பதி தேர்தல் நடை­பெ­ற­வுள்­ளது. அதி­கா­ரத்தை கைப்­பற்ற   தேர்­தலில் கள­மி­றங்­கி­யுள்ள  பிர­தான வேட்­பா­ளர்கள்,  தாம்  ஜனா­தி­ப­தி­யா­கி­யதும்   என்ன செய்­யப்­போ­கிறோம் என்­பதை   வெளி­யி­டு­வ­தற்கு ஆரம்­பித்­துள்­ளனர்.  விரைவில்  தேர்தல் விஞ்­ஞா­ப­னங்­களும் வெளி­யி­டப்­படும். அதன்­படி  பிர­தான வேட்­பா­ளர்­க­ளாக கள­மி­றங்­கி­யுள்ள   சஜித் பிரே­ம­தாச,   கோத்­த­பாய ராஜ­பக் ஷ,   மற்றும் அநு­ர­கு­மா­ர­ தி­ஸா­நா­யக்க ஆகியோர் இந்த காணா­மல்­போனோர் விவ­கா­ரத்­துக்கு கூறப்­போகும் பதில் என்ன? இவர்கள் மூவரும் தேர்­த­லுக்கு முன்னர் இந்த விடயம் தொடர்பில் தமது நிலைப்­பாட்டை அறி­விக்­க­வேண்டும். மிக முக்­கி­ய­மாக காணா­மல் போ­னோரின்   உற­வி­னர்கள் எதிர்­கொண்டு வரு­கின்ற  இன்­னல்­களை கருத்தில் கொண்டு   இந்த விட­யத்தில்  தீர்­மானம் எடுக்­கப்­ப­ட­வேண்டும். 

அதா­வது   தாம் ஜனா­தி­ப­தி­யா­கி­ய­வுடன்  காணாமல் போனோரின் பிரச்­சி­னைக்கு எவ்­வா­றான  தீர்வை முன்­வைப்போம்  என்­பது தொடர்பில் தெளி­வான விட­யத்தை மக்­களின் முன் கூற­வேண்டும். வேட்­பா­ளர்கள் இந்த விட­யத்தில் முன்­வைக்­கப்­போகும் யோசனை அல்­லது  தீர்­வுத்­திட்டம்  என்ன என்­பது தொடர்பில்  பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் ஆர்­வத்­துடன் இருக்­கின்­றனர். யுத்தம் முடி­வ­டைந்து  ஒரு தசாப்தம் கடந்தும் இந்தப் பிரச்­சினை   தீர்க்­கப்­ப­டாது உள்­ளமை தொடர்­பிலும்    அவற்றை கையாள்­வ­தற்கு அதி­கா­ரத்தில் இருக்­கின்­ற­வர்கள் தயங்­கு­கின்ற சூழ­லிலும் மக்கள் விரக்தி நிலையை அடைந்­தி­ருக்­கின்­றனர். எனவே பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள்  அல்­லது காணா­மல்­போ­னோரின் உற­வி­னர்கள்  திருப்­தி­ய­டையும் வகை­யி­லான வேலைத்­திட்­டங்கள் அல்­லது அணு­கு­மு­றைகள் பிர­தான வேட்­பா­ளர்­க­ளினால் முன்­வைக்­கப்­ப­ட­வேண்­டி­யது அவ­சி­ய­மா­கி­றது. 

இந்த செயற்­பாட்டில் தொடர்ந்தும்  பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களை ஏமாற்­றலாம் என்று யாரும் கரு­தக்­கூ­டாது. மிக முக்­கி­ய­மாக  நாட்டின்  ஆட்சி அதி­கா­ரத்தை   தன­தாக்கு­வ­தற்கு எதிர்­பார்த்­தி­ருக்­கின்ற பிர­தான வேட்­பா­ளர்கள் மூவரும்  இந்த விடயம் தொடர்பில்  தெளிவான பதிலை வழங்கவேண்டும்.  காணாமல்போனோரின்  உறவுகள் விடிவின்றி   தொடர்ந்தும்   எதிர்பார்ப்புடனும்  தவிப்புடனும்   வாழ்ந்து வருகின்றனர். இது தொடர்பில் வேட்பாளர்கள் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். ஜனாதிபதி வேட்பாளர்கள்  முழுநாட்டு மக்களினதும் பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வு தொடர்பில் தமது அவதானத்தை செலுத்தவேண்டியது  அவசியமாகும். எனவே அதற்கு ஏற்றவகையில் பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வையும்  விரக்தியில் இருக்கின்ற மக்களுக்கான விடிவையும் பெற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். 

 உறவுகளை தொலைத்துவிட்டு  அவர்களை கண்டுபிடிப்பதற்காக போராடிக்கொண்டிருக்கும் மக்கள்   இந்த நாட்டு பிரஜைகள் என்பதை  அனைத்து பிரதான வேட்பாளர்களும் கவனத்தில் கொள்வது அவசியமாகும்.  தாம் வெற்றிபெற்ற பின்னர்  எந்த  அணுகுமுறையில்  இந்த காணாமல்போனோர் விவகாரத்தை  கையாள்வோம் என்பது தொடர்பில் வேட்பாளர்கள் ஒரு  தெளிவான வாக்குறுதியை மக்களுக்கு வழங்குவது முக்கியமாகும்.  அதில்  மக்களுக்கு திருப்தியும் நம்பிக்கையும் ஏற்படவேண்டும். 

தொடர்ந்து இந்தப் பிரச்சினையை இழுத்தடித்துக்கொண்டு அல்லது அலட்சியப்படுத்திக்கொண்டு பயணிக்கலாம் என்று யாரும் கருதக்கூடாது. தமது உறவுகளுக்கு என்ன நடந்தது என்பதனை அறிந்துகொள்ளும் உரிமை  மக்களுக்கு உள்ளது. எனவே பிரதான வேட்பாளர்கள் மூவருக்கும் இந்த விடயத்தில் பாரிய பொறுப்பு உள்ளது. தாம் ஜனாதிபதியானால்  காணாமல் போனோர் விவகாரத்தில் எவ்வாறான அனுகுமுறையை முன்னெடுத்து பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் கண்ணீரை துடைப்போம் என்பது தொடர்பில் வேட்பாளர்கள் மூவரும்  தெளிவாக பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு கூறவேண்டியது அவசியமாகின்றது. 

ரொபட் அன்­டனி

 

https://www.virakesari.lk/article/66741

பௌத்த மேலாண்மை பி.மாணிக்கவாசகம்…

2 days 8 hours ago
பௌத்த மேலாண்மை பி.மாணிக்கவாசகம்…

October 12, 2019

Gnasara.png?resize=622%2C331

நீராவியடி பிள்ளையார் ஆலய வளவில் பௌத்த பிக்கு ஒருவருடைய சடலம் எரிக்கப்பட்ட விவகாரத்தில் நீதிமன்றத் தீர்ப்பை அவமதித்த பொதுபலசேனா அமைப்பைச் சேர்ந்த ஞானசார தேரர் மற்றும் சம்பவத்தில் தொடர்புபட்ட பௌத்த பிக்குகள் மீது சட்ட நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று தமிழ்த்தேசிய கூட்டமைப்பின் தலைவரும் நாடாளுமன்ற உறப்பினருமாகிய இரா.சம்பந்தன் நாடாளுமன்றத்தில் கோரிக்கை விடுத்துள்ளார்.

இந்த விவகாரம் தொடர்பாக நாடாளுமன்றத்தில் சிறப்புக் கூற்றொன்றை முன்வைத்து உரையாற்றிய அவர் இந்த விடயத்தில் பொலிசாரும் நீதிமன்றத் தீர்ப்பை உதாசினம் செய்துள்ளார்கள் என சுட்டிக்காட்டி, சம்பந்தப்பட்ட பொலிசார் மீதும் சட்ட நடவடிக்கை எடு;க்கப்பட வேண்டும் என்றும் அவர் கோரியுள்ளார்.

அதேவேளை, நீராவியடி பிள்ளையார்; ஆலய வளவில் சடலம் எரிக்கப்பட்ட சம்பவத்தில் தமிழ் மக்களே குழப்பம் விளைவித்துள்ளார்கள். அவ்வாறு குழப்பம் விளைவித்து, ஒட்டுமொத்த சிங்கள மக்களையும் வேதனைப்படுத்தி உள்ளார்கள் என்று பொது எதிரணியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஆனந்த அளுத்கமகே தமிழ்த்தேசிய கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா.சம்பந்தனுக்குப் பதிலளிக்கும் வகையில் உரையாற்றியபோது நாடாளுமன்றத்தில் தெரிவித்துள்ளார்.

தமிழ் மக்கள் மீது மத ரீதியான வன்முறையைப் பிரயோகித்து வருகின்ற பௌத்த பிக்குகளின் அடாவடித்தனத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, அதற்கு நீதி வழங்கப்பட வேண்டும் என்றே நாடாளுமன்றத்தில் வலியுறுத்தினார். அப்போது சிங்கள பௌத்த தேசிய தீவிரவாதத்தின் கோர முகத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையிலேயே பொது எதிரணி தரப்பில் மூக்கை நுழைத்து சம்பந்தனுக்குப் பதிலளிக்கும் வகையில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஆனந்த அளுத்கமகே உரையாற்றி இருந்தார்.

நீராவியடி பிள்ளையார் ஆலய வளவுக்குள் பௌத்த பிக்குவின் சடலத்தைக் கொண்டு சென்றவர்கள், இந்;து மத சம்பிரதாயங்கள் நியதிகளுக்கு மாறாக நடந்து கொண்டார்கள். இதன் மூலம் இந்து மதத்தின் புனிதத்தையும் மாசுபடுத்தியிருந்தார்கள். அது மட்டுமல்லாமல் நீதிமன்றத்தை அவமதித்து சட்டமீறல்களிலும் ஈடுபட்டிருந்தார்கள்.

மத நியதிகளை மீறி ‘காரியம்’ செய்தனர்

இந்து ஆலய வளவுக்குள் அதுவும் அந்த ஆலயத்தின் தீர்த்தக்கேணி கரையோரத்தில் வேற்று மதமாகிய பௌத்த மதப் பிக்கு ஒருவருடைய உடலுக்கு இறுதிக்கிரியையாக எரியூட்டி இருந்தார்கள். இந்த நடவடிக்கைக்கான ஆயத்தங்கள் செய்யப்பட்டபோதே, இது இந்து மத சம்பிரதாயங்கள், நியதிகள், ஒழுக்கங்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கை என்று அந்த ஆலயக் குருக்களும் ஆலய பரிபாலன சபையினரும் எடுத்துக்கூறி நீதிமன்றத்தில் எதிர்ப்பு வெளியிட்டிருந்தனர்.

இதனையடுத்து, பிக்குவின் உடல் நீராவியடி பிள்ளையார் ஆலய வளவுக்குள் எரியூட்டப்படக் கூடாது என்று உத்தரவிட்ட நீதிமன்றம், அருகில் உள்ள நாயாறு கடற்படை முகாமின் கடற்கரையோரத்தில் எரியூட்டுமாறு உத்தரவிட்டிருந்தது.

இந்த பிள்ளையார் ஆலய வளவுக்குள் ஏற்கனவே இராணுவ பொலிஸ் பாதுகாப்புடன் அடாத்தாக பௌத்த விகாரையை நிர்மாணித்து, அதன் விகாரதிபதியாக விளங்கிய கொலம்பே மேதானந்த தேரருடைய சடலத்தை அந்த விகாரைப் பகுதியில் – அதாவது நீராவியடி பிள்ளையார் ஆலய வளவுக்குள் எரிக்க வேண்டும் என்று வாதிடுவதற்காக நீதிமன்றத்தில் முன்னிலையாகியிருந்த சட்டத்தரணிகளின் முன்னிலையிலேயே இந்த உத்தரவை நீதிமன்றம் வழங்கியிருந்தது.

இந்த உத்தரவு வழங்கப்படப் போகின்றது என்பதை அறிந்து, இந்த வழக்கு தொடர்பான நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளை அவதானிப்பதற்காக நீதிமன்றத்தில் சமூகமளித்திருந்த பொதுபலசேனா அமைப்பின் பொதுச் செயலாளரும் நீதிமன்ற அவமதிப்புக் குற்றச்சாட்டில் தண்டிப்பட்டவருமாகிய ஞானசார தேரர் நீதிமன்ற உத்தரவு பிறப்பிக்கப்படுவதற்கு முன்னரே அங்கிருந்து வெளியேறினார்.

அவ்வாறு வெளியேறிய அவர் நீதிமன்ற உத்தரவைப் புறக்கணித்து, நீராவியடி பிள்ளையார் ஆலய வளவில், அந்த ஆலயத்தின் தீர்த்தக்கரையில் பௌத்த பிக்குவின் உடலை எரிப்பதற்கான ஏற்பாடுகளில் மூழ்கி இருந்தார். நீராவியடி ஆலய வளவுக்குள் சடலம் எரிக்கப்படக் கூடாது என்ற நீதிமன்ற உத்தரவுஇறுதிக்கிரியைகளுக்கான ஏற்பாடுகளில் ஈடுபட்டிருந்தவர்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்ட போதிலும், ஞானசார தேரர் தலைமையிலான பௌத்த பிக்குகளும் அவர்களுடன் அங்கு குழுமியிருந்த சிங்கள பௌத்தவர்களும் நீதிமன்ற உத்தரவை மீறி பௌத்த பிக்குவின் சடலத்தை எரிக்கும் ‘காரியம்’ அங்கு நிறைவேற்றப்பட்டது.

பாரதூரமான விடயங்கள்

இந்த நடவடிக்கையின் மூலம் பௌத்த பிக்குகளும், சிங்கள பௌத்தவர்களும், பௌத்த மதத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் எவருமே வசிக்காத பகுதியில் இந்துக்களுடைய ஆலயமாகிய நீராவியடி பிள்ளையார் ஆலய வளவுக்குள் அந்த மதத்தின் புனிதத்தைக் கெடுக்கும் வகையில் அடாவடித்தனம் புரியப்பட்டுள்ளது.

இரண்டு மதங்கள் சார்ந்த ஓர் ஆலய விவகாரத்தில் ஒரு மனித சடலத்திற்கான இறுதிக்கிரியைகளை வலிந்து புகுத்தி பிரச்சினை கிளப்பிவிடப்பட்டுள்ளது.

மத சம்பிரதாயங்கள், அதன் புனிதத் தன்மையுடன் சம்பந்தப்பட்ட உணர்வுபூர்வமான ஒரு விடயத்தில் நீதிமன்றத்தின் உத்தரவு புறக்கணிக்கப்பட்டுள்ளது. நீதிமன்ற உத்தரவு புறக்கணிக்கப்பட்டதன் மூலம் நீதிமன்றம் அவமதிக்கப்பட்டுள்ளது.

இரு சமூகம் சார்ந்த உணர்வுபூர்வமான மதவிவகாரம் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு விடயத்தில் நீதிமன்றம் வழங்கிய உத்தரவை நிறைவேற்ற வேண்டிய கடப்பாட்டையும் பொறுப்பையும் கொண்டுள்ள பொலிஸ் தனது கடமையைச் செய்யத் தவறிவிட்டது.

இந்த விவகாரத்தில் இன முரண்பாட்டைத் தவிர்ப்பதற்காகவே நீதிமன்ற உத்தரவை கவனத்திற் கொள்ளவில்லை என்று மனித உரிமைகள் ஆணையக விசாரணை ஒன்றில் நாட்டின் நீதிப் பொறிமுறை சார்ந்த கடமைப் பொறுப்பை எடுத்தெறிந்த வகையில் பொலிஸ் தரப்பில் பதிலளிக்கப்பட்டுள்ளது.

யுத்தத்தின் பின்னரான நிலைமையில் அரசாங்கம் முன்னெடுத்துள்ள இனங்களுக்கிடையில் நல்லிணக்கத்தை உருவாக்குகின்ற கடப்பாட்டை அலட்சியப்படுத்தி, இனங்களுக்கிடையில் குரோதத்தையும் பகைமையையும் வளர்ப்பதற்கான தவறை பொலிஸ் தரப்பு இழைத்துள்ளது.

ஐநாவின் கொள்கை வழியில் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ள சிவில், மதம் மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் சட்டத்தை மீறிய பௌத்த பிக்குகளினால் பொது அமைதிக்குப் பங்கம் வளைவிக்கப்பட்டுள்ளது.

நீராவியடி பிள்ளையார் ஆலய தீர்த்தக்கரையில் பௌத்த பிக்குவின் சடலம் எரிக்கப்பட்டதன் மூலம், பௌத்த மதத்திற்கு முன்னுரிமை வழங்கப்பட்டுள்ள போதிலும் ஏனைய மதங்களுக்குள்ள உரிமைகள் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்ற அரசியலமைப்பின் நியதி மீறப்பட்டிருக்கின்றது. இதனால் நாட்டின் அதி உயர் சட்டமாகிய அரசியலமைப்புச் சட்டம் அவமதிக்கப்பட்டுள்ளது.

இவ்வளவு நடந்த பின்பும் நாடாளுமன்றத்தில் உரையாற்றிய பொது எதிரணி உறுப்பினர் ஆனந்த அளுத்கமகே நீராவியடி பிள்ளையார் ஆலய வளவுக்குள் பௌத்த பிக்குகளும் அவர்களுடன் இணைந்திருந்தவர்களும் செயற்பட்ட முறைமையை நியாயப்படுத்தி உள்ளார். இந்த விடயத்தில் பாதிக்கப்பட்ட தரப்பினராகிய தமிழ் மக்களே தவறு இழைத்துள்ளார்கள் என்று அவர் குற்றம் சுமத்தி உள்ளார்.

மேலாண்மை நிலைநாட்டப்பட்டது
நீராவியடி பிள்ளையார் ஆலயப் பகுதி யுத்த மோதல்கள் நிலைமையில் இராணுவத்தின் முகாம் பகுதிக்குள் உள்ளடங்கியிருந்தது. யுத்தம் முடிவடைந்த பின்னரும், அந்த ஆலயப் பகுதிக்குள் செல்வதற்குப் பொதுமக்களுக்கு அனுமதி வழங்கப்படவில்லை. ஆனால், இராணுவத்தின் வசமிருந்த அந்த ஆலயத்தில் படையினர் வழிபாடு நடத்தி வந்ததுடன், பௌத்த பிக்கு ஒருவரை அங்கு வரவழைத்து, ஆலய வளவுக்குள் புத்தர் சிலையொன்று முதலில் நிறுவப்பட்டது. பின்னர் அங்கு பௌத்த விகாரையொன்று அங்கு நிலைகொண்டு வசித்து வந்த கொலம்பே மேதானந்ததேரரினால் நிர்மாணி;க்கப்பட்டது.

அவருடைய நடவடிக்கைகளுக்கு இராணுவத்தினரும் பொலிசாரும் உறுதுணையாக இருந்ததுடன், அந்த பௌத்த பிக்குவுக்குப் பாதுகாப்பு வழங்கி இருந்தார்கள். இதனால் எதிர்ப்புகளுக்கு மத்தியிலும், நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் இடம்பெற்ற போதிலும் தயக்கமின்றியும் மிகத் துணிவோடும் செயற்பட்ட கொலம்பே மேதானந்ததேரர் தமிழ் மண்ணில் அதுவும் இந்துமத மக்களுடைய பிரதேசத்தில் பௌத்த மதத் திணிப்பை வெற்றிகரமாக மேற்கொண்டிருந்தார்.

அந்த மண்ணில் அடாத்தாக நீதியற்ற நியாயமற்ற முறையிலும் மனிதாபிமானமற்ற வகையிலும் இடம்பெற்ற பௌத்த மதத் திணிப்பையும், அடிப்படை மத உரிமை மீறலையும் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளினாலோ அல்லது மக்கள் எழுச்சியினாலோ தடுத்த நிறுத்த முடியவில்லை. அடாத்தான அத்துமீறல் நடவடிக்கைகள் இடம்பெற்றிருந்த சூழலிலேயே அந்த விகாராதிபதி கொலம்பே மேதானந்ததேரர் புற்றுநோய்க்கு ஆளாகி மகரகம வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டு சிகிச்சை பலனளிக்காமல் மரணமடைந்தார்.

உயிரிழந்த அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்துவதற்காகவே அவர் நிர்மாணித்த பௌத்த விகாரை பகுதியில் இந்து மத மக்களுடைய மனங்களைப் புண்படுத்தி வேதனை அடையச் செய்யும் வகையில் அடாத்தாக அவருடைய சடலத்தை எரிப்பதற்கான நடவடிக்கைகளை ஞானசாரதேரர் தலைமையிலான பிக்குகள் சிலரும், அவர்களுக்கு ஆதரவான சிங்கள பௌத்த தீவிர மதப்பற்றாளர்களும் முன்னெடுத்திருந்தனர்.

இந்து ஆலயப்பகுதியில் பௌத்த பிக்கு ஒருவருடைய சடலத்திற்கு எரியு}ட்டி இறுதிக்கிரியைகள் செய்வதென்பதை சாதாரணமாக எவரும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். ஆனாலும், பௌத்த மதமே இந்த நாட்டின் முதன்மை பெற்ற மதம் என்ற பேரினவாத மேலாண்மை நிலையை நிலைநாட்டுவதற்காகவே அந்த பிக்குவின் சடலத்திற்கு நீராவியடி பிள்ளையார் ஆலயத்தின் தீர்த்தக்கரையில் எரியூட்டப்பட்டது.

அச்சுறுத்தல்

இது முழுக்க முழுக்க சிங்கள பௌத்த தேசிய தீவிரவாத அரசியல் ஆக்கிரமிப்பின் வெளிப்பாடாகவே நடந்து முடிந்தது. சிங்கள பௌத்த தேசிய தீவிரவாதத்தின் முன்னால் நீதி நியாய நெறிமுறைகளோ நீதிமன்ற உத்தரவுகளோ அல்லது நீதிமன்ற தீர்ப்புக்களோ செயலற்றவை என்பதை நீராவியடி பிள்ளையார் ஆலய வளாகத்தில் இடம்பெற்ற பிக்குவின் சடலம் எரிக்கப்பட்ட சம்பவம் நிதர்சனமாகக் காட்டியுள்ளது.

இந்தச் சம்பவம் இடம்பெற்று இரண்டு வாரங்களுக்கு மேலாகிவிட்டபோதிலும், சட்டத்தையும் ஒழுங்கையும் கடைப்பிடித்து, நீதியை நிலைநாட்டவேண்டிய அரச பொறிமுறைகள் எந்தவித ஆக்கபூர்வமான நடவடிக்கைகளையும் எடுக்கவில்லை.

நீதிமன்ற உத்தரவு உதாசீனம் செய்யப்பட்டது மட்டுமல்லாமல், நீதிமன்ற உத்தரவை நிறைவேற்றுவதற்காக அந்தப் பகுதிக்குச் சென்றிருந்த நீராவியடி பிள்ளையார் ஆலயம் சார்ந்த குருக்களும் சட்டத்தரணி ஒருவரும் அவர்களுடன் இருந்தவர்களும் பௌத்த பிக்குகள் உள்ளிட்டவர்களினால் தாக்கப்பட்டார்கள். அவர்களில் இந்து மதகுரு காயமடைந்து வைத்தியசாலையில் சிகிச்சை பெற வேண்டியதாயிற்று.

நீதிமன்ற உத்தரவு கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்திய சட்டத்தரணி சுகாஷ் பௌத்த பிக்கு ஒருவரினால் பகிரங்கமாக அச்றுத்தப்பட்டார். நீதிமன்ற உத்தரவை நிறைவேற்றுவதற்காகச் சென்றிருந்த அவருக்கு இந்த நாட்டில் ஹாமதுருவுக்வே முதலிடம் கொடுக்க வேண்டும் என்ற சட்டம் தெரியாதா என்று தமிழில் உரத்து ஆணித்தரமாகவும் அச்சுறுத்தும் வகையிலும் அந்த பிக்கு வினவியிருந்தார்.

ஹாமதுருவுசு;கே முதலிடம் கொடுக்க வேண்டும் என்ற சட்டம் தெரியாதா என்று அந்த சட்டத்தரணி சுகாஷை நோக்கி வினவியிருந்தாலும், உண்மையில் அந்தக் கேள்வி நீதிமன்றத்தை நோக்கியே எழுப்பப்பட்டிருந்தது என்றே கொள்ள வேண்டும். நீதிமன்ற உத்தரவிலும் பார்க்க பௌத்த பிக்குகளின் விருப்பமும், அவர்களின் நடவடிக்கைகளுமே மேலோங்கியவை என்பதை அந்த பிக்கு எழுப்பிய கேள்வி மட்டுமல்லாமல், தொடர்ந்து அங்கு இடம்பெற்ற பௌத்த பிக்குவின் சடலம் எரிப்பும்கூட சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிலைநாட்டியுள்ளன.

எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகள் என்ன?

இந்தச் சம்பவத்தின் பின்னர் கருத்து வெளியிட்ட ஞானசார தேரர் நீராவியடி பிள்ளையார் ஆலய வளவுக்குள் பௌத்த பிக்குவின் சடலம் எரிக்கப்பட்ட சம்பவத்தை அப்படியே விட்டுவிடுமாறு கூறியிருந்தார். அது ஒரு சாதாரண சம்பவம். பௌத்த பிக்கு ஒருவர் மரணமானார். அவர் வசித்து வந்த பகுதியில் அவருடைய இறுதிக்கிரியைகள் நடத்தப்பட்டன. அவ்வளவுதான். இதில் மத சம்பிரதாயங்களுக்கோ அல்லது மதம் சார்ந்த உணர்வுகளுக்கோ, உரிமை சார்ந்த விடயங்களுக்கோ இடமில்லை. ஆகவே நடந்து முடிந்ததை நடந்து முடிந்ததாகக் கருதி இயல்பான காரியங்களைக் கவனியுங்கள் என்ற ரீதியில் அவருடைய கருத்து வெளிப்பட்டிருந்தது.

ஆனாலும் பொலிஸ் நிலையத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட முறைப்பாடு ஒன்றின் அடிப்படையில் முல்லைத்தீவு நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட அறிக்கையைத் தொடர்ந்து நீதிமன்ற உத்தரவை மீறியவர்களைக் காணொளி காட்சிகளின் மூலமாக அடையாளம் காண்பதற்கான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டுள்ளதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

நீதிமன்ற உத்தரவை மீறியவர்களும், குழப்பம் விளைவித்தவர்களும், ஆலய குருக்கள் மற்றும் சட்டத்தரணி உள்ளிட்டவர்களைத் தாக்கியவர்களைக் கண்டுபிடிப்பதற்கும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படடுள்ளதாகக் கூறப்பட்ட போதிலும், நீதிமன்ற உத்தரவை நடைமுறைப்படுத்தத் தவறிய பொலிசார் மீது நடவடிக்கை எடுப்பதற்கான நகர்வுகள் எதுவும் இடம்பெற்றிருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

அதேநேரம் இந்த விடயம் தொடர்பாக சட்ட நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று சட்டமா அதிபர் தொலைபேசி வழியாக உறுதியளித்துள்ளதாகவும் தகவல் வெளியாகியிருந்தது. ஆனால் சட்டமா அதிபர் திணைக்களம் எத்தகைய நடவடிக்கைகளை முன்னெடுத்துள்ளது என்பது பற்றிய தகவல்கள் எதுவும் வெளியாகியதாகத் தெரியவில்லை. சட்டமா அதிபர் திணைக்களம் இந்த விவகாரம் குறித்து தீவிர கவனம் செலுத்தி இருக்கின்றதா என்பதும் இதுவரையில் அதிகாரபூர்வமாக வெளிப்பட்டதாகவும் தெரியவில்லை.

இயல்பாக எழும் கேள்விகள்

இன முரண்பாட்டைத் தடுப்பதற்காகவே நீதிமன்றத் தீர்ப்பைக் கவனத்தில் கொள்ளவில்லை என்று மனித உரிமைகள் ஆணையக விசாரணையொன்றில் பதிலளித்துள்ள பொலிசார், இந்த விடயம் குறித்து நீதிமன்றத்திற்கு அறிக்கை சமர்ப்பித்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

இரண்டு இனங்களுக்கிடையில் உணர்ச்சிகரமான மத விடயங்கள் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு நடவடிக்கையில் நீதிமன்றம் ஓர் உத்தரவைப் பிறப்பித்து, நடைமுறைப்படுத்துமாறு பொலிசாருக்கு ஆணையிட்டது. சூழ்நிலை காரணமாக அந்த உத்தரவைக் கவனத்தில் கொள்ளவில்லை என்பது தொடர்பில் பாதிக்கப்பட்ட தரப்பினால் நீதிமன்றத்தின் கவனத்திற்குக் கொண்டு வரப்பட்டதா என்பதும் தெரியவில்லை. அல்லது இந்த விடயம் குறித்து நீதிமன்றத்தில் கவனம் செலுத்தப்பட்;டதாகவும் தெரியவில்லை.

இந்த நிலையில், நீதிமன்ற உத்தரவு உதாசீனப்படுத்தியதையும், சட்டத்தரணி உள்ளிட்டவர்களைத் தாக்கியதையும் கண்டித்து நீதிமன்ற பணிகளைப் புறக்கணித்து போராட்டம் நடத்திய சட்டத்தரணிகள் நீதி நிலைநாட்டப்பட வேண்டும் சட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று கோரிக்கை விடுத்ததுடன் அமைதியடைந்துவிட்டார்கள் என்றே தெரிகின்றது.

நீதிமன்ற உத்தரவு புறக்கணிக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் மூலம் நீதிமன்றம் அவமதிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதே சாதாரண குடிமகனுடைய நிலைப்பாடு. இந்த நிலையில் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளில் மக்கள் நம்பிக்கை வைத்து நீதியும் நியாயமும் நிலைநாட்டப்படும் என்று எந்த வகையில் எதிர்பார்க்க முடியும் என்று தெரியவில்லை.

நீதிமன்ற உத்தரவுகள் புறக்கணிக்கப்பட்டு, நீதி நியாயத்திற்காகப் பணியாற்றுகின்ற சட்டத்தரணிகள் அஹிம்சையையும் காருண்யத்தையும் இரு கண்களாகப் போற்றி கடைப்பிடித்து ஒழுக வேண்டிய பௌத்த பிக்குகளின் தலைமையில் தாக்கப்படுவார்கள் என்றால், நாட்டின் நீதிப்பொறிமுறை எந்த அளவுக்கு சுதந்திரமாகச் செயற்பட முடியும் என்ற கேள்வி இயல்பாகவே எழுகின்றது.

நாட்டின் நீதிப்பொறிமுறை எந்த அளவுக்கு அதிகார பலம் கொண்டிருக்கின்றது, எந்த அளவுக்கு பயன்தரத்தக்க வல்லமையைக் கொண்டிருக்கின்றது என்ற கேள்வியும் மனதில் இயல்பாக எழுகின்றது.

 

http://globaltamilnews.net/2019/131836/

நான்கு வேட்பாளர்கள் வாக்குகளும் பிளவுபடும்!

3 days 2 hours ago

தீர்மானிக்கும் சக்தியாக இம்முறையும் சிறுபான்மை

லங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் அதிக ஜனாதிபதி வேட்பாளர்களைக் கொண்ட  தேர்தலை நாடு எதிர்வரும் நவம்பர் 14ஆம் திகதி எதிர்கொள்ளவுள்ளது. தேர்தலில்  போட்டியிடுவதற்கு 41பேர் கட்டுப்பணங்களைச் செலுத்தியிருந்த நிலையில்,  கடந்த திங்கட்கிழமை 35வேட்பாளர்கள் மாத்திரம் வேட்புமனுக்களைத் தாக்கல்  செய்திருந்தனர். ஆறு பேர் போட்டியிலிருந்து விலகிக் கொள்வதாக  அறிவித்துள்ளனர்.  

வேட்புமனுத் தாக்கல் செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து தேர்தல்  பிரசாரங்கள் முழு மூச்சில் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளன.

கடந்த கால ஜனாதிபதித்  தேர்தல்களுடன் ஒப்பிடுகையில், அதிக எண்ணிக்கையான வேட்பாளர்கள் போட்டியிடும்  தேர்தலாக இத்தேர்தல் அமையவுள்ளது.  

 அதிகமான வேட்பாளர்கள் களமிறங்கியிருப்பதால் வாக்குகள்  பிரிந்து செல்வதற்கான வாய்ப்புக்கள் அதிகம் இருப்பதாகவே கூறப்படுகிறது.  எனினும் 35வேட்பாளர்களுக்கும் வாக்குகள் பிரிந்து செல்லும் என்று  கூறுவதற்கு இடமில்லாவிட்டாலும், பிரதானமான நான்கு வேட்பாளர்கள் மத்தியில்  வாக்குகள் பிரிந்து செல்வதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகமாகவிருக்கின்றன.  

குறிப்பாக பொதுஜன பெரமுனவின் வேட்பாளர் கோட்டாபய ராஜபக்ஷ,  ஜனநாயக தேசிய முன்னணியின் வேட்பாளர் சஜித் பிேரமதாச, தேசிய மக்கள்  சக்தியின் வேட்பாளர் அநுரகுமார திஸாநாயக்க மற்றும் தேசிய மக்கள்  இயக்கத்தின் வேட்பாளர் ஜெனரல் மகேஷ் சேனாநாயக்க ஆகியோருக்கிடையிலேயே  வாக்குகள் பிரிந்து செல்லப் போகின்றன.

இருந்த போதும் இரு பிரதான  வேட்பாளர்களான கோட்டாபய ராஜபக்ஷ மற்றும் சஜித் பிரேமதாச ஆகியோருக்கிடையில்  கடும் போட்டி நிலவும். இதற்கிடையில் அநுரகுமார திஸாநாயக்க 5  இலட்சத்துக்கும் அதிகமான வாக்குகளையும், மகேஷ் சேனாநாயக்க 5  இலட்சத்துக்கும் அதிகமான வாக்குகளையும் எடுப்பார்களாக இருந்தால் பிரதான  வேட்பாளர்கள் இருவருக்கும் இடையில் மிகவும் கடுமையான போட்டி ஏற்படும்.  

 அது மாத்திரமன்றி, முதல் தடவையாக ஜனாதிபதித்  தேர்தலொன்றுக்கான வாக்குச் சீட்டு மிகவும் நீளமானதாக இருக்கப் போகின்றது. 

சின்னங்கள் தொடர்பில் மக்களுக்குத் தெளிவு இல்லாவிட்டால் நிராகரிக்கப்படும்  வாக்குகளின் எண்ணிக்கை ஒப்பீட்டளவில் அதிகரித்து விடலாம் என்பதால் அது  குறித்து மக்களுக்கு உரிய விளக்கம் அளிக்கப்படுவதும் அவசியமானதாகும்.  2015ஆம் ஆண்டு ஜனாதிபதித் தேர்தலைப் போன்று இம்முறைத் தேர்தலும் கடுமையான  போட்டி நிறைந்ததாக இருக்கப் போவதுடன், கடந்த காலங்களைப் போன்று இலகுவில்  ஊகித்து விடக் கூடியதாகவும் அமையப் போவதில்லை.  

 யார் அடுத்த ஜனாதிபதி என்ற விடயத்தில் சிறுபான்மையின  மக்களின் வாக்குகள் இம்முறையும் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக அமையப் போகின்றன. 

இதில் நோக்கப்பட வேண்டிய மற்றுமொரு விடயம் சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த  இருவர் போட்டியிடுவதாகும். வடக்கிலிருந்து சிவாஜிலிங்கமும்,  கிழக்கிலிருந்து எம்.எல்.ஏ.எம்.ஹிஸ்புல்லாவும் வேட்பாளர்களாகக்  களமிறங்கியுள்ளனர்.  

இவர்களின் பிரசன்னம் சிறுபான்மை மக்களின் வாக்குகளில் பிளவை  ஏற்படுத்துமா என்றால் அது சந்தேகமே. இதற்கு முன்னரும் சிவாஜிலிங்கம் பல  தேர்தல்களில் சுயேச்சையாகப் போட்டியிட்டுள்ளார்.

எந்தவொரு சிறுபான்மை  இனத்தவரும் ஜனாதிபதியாக வருவதற்கான வாய்ப்புக்கள் இல்லை என்பது நாம்  அறிந்து கொண்ட விடயம்.

இவ்வாறான நிலையில் அவர்கள் போட்டியிடுவதால்  சிறந்ததொரு வேட்பாளரை சிறுபான்மையினர் தெரிவு செய்வதற்கான வாய்ப்பு சிதற  விடப்படலாம் என்ற பார்வையும் அரசியல் அவதானிகள் மத்தியில் காணப்படுகிறது. 

இருந்த போதும் களமிறங்கும் வேட்பாளர்கள் சிறுபான்மை இனத்தவர்களின்  வாக்குகளை பெரிதளவுக்கு பிளவுபடுத்தி விடுவார்கள் எனக் கூறுவதற்கில்லை.  

1948ஆம் ஆண்டின் பின்னர் மாறி மாறி ஆட்சிக்கு வந்த இரண்டு  பிரதான கட்சிகளிலும் நம்பிக்கையிழுந்துபோயுள்ள மக்கள், மாற்று அரசியல்  தெரிவொன்றை எதிர்பார்த்து நிற்கின்றனர்.

குறிப்பாக புதிய நபர் ஒருவரின்  வருகையை எதிர்பார்க்கும் சிலர், இராணுவத் தளபதியாகக் கடமையாற்றி தற்பொழுது  வேட்பாளராகக் களமிறங்கியிருக்கும் ஜெனரல் மகேஷ் சேனாநாயக்கவை  விரும்புவதற்கான வாய்ப்புகளும் காணப்படுகின்றன.  

இருந்த போதும் கட்சி அரசியலில் ஊறிப் போயுள்ள மக்கள்  அதிலிருந்து வெளியே வந்து ஒட்டுமொத்தமாக வாக்களித்து அவரைத் தெரிவு  செய்வதற்கான நடைமுறைச் சாத்தியம் மிகவும் குறைவாகவே உள்ளது. இதேபோன்றதொரு  நிலைமையே தேசிய மக்கள் சக்தி சார்பில் களமிறங்கியிருக்கும் ஜே.வி.பியின்  தலைவர் அநுரகுமார திஸாநாயக்கவுக்கும் காணப்படுகிறது. ஊழல் அற்றவர்,  கொள்கைவாதி, இனவாதமற்றவர் என்ற அடையாளங்களை அவர் கொண்டிருந்தாலும்,  1980களில் அப்போதிருந்த ஜே.வி.பியினர் முன்னெடுத்த வன்முறைகளால்  பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அந்த நினைவுகளிலிருந்து இன்னும் மீளவில்லை.  

எனினும், சிறுபான்மை இனத்தவர்கள் அவர் தொடர்பில் மாறுபட்ட  நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

கடந்த காலங்களில் சிறுபான்மை மக்களின்  பல்வேறு பிரச்சினைகளுக்காக பாராளுமன்றத்தில் குரல் கொடுத்தவர், இனவாதம்  இன்றி அரசியல் கருத்துக்களை முன்வைப்பவர் என்ற கோணத்தில் தமிழ், முஸ்லிம்  மக்கள் அவரைப் பார்க்கின்றனர்.  

குறிப்பாக ஏப்ரல் 21ஆம் திகதி இடம்பெற்ற உயிர்த்த ஞாயிறு  தாக்குதலின் பின்னர் முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டிருந்த  இனவன்முறைகளில் முஸ்லிம் மக்களுக்காக குரல் கொடுத்தவர் என்ற ரீதியில்  கணிசமான முஸ்லிம்கள் அவருக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கும் நிலைப்பாட்டைக்  கொண்டிருக்கின்றனர்.  

 மறுபக்கத்தில் அடிமட்ட மக்களின் கஷ்டங்களை உணர்ந்தவர்,  இனவாதம் அற்றவர் எனப் பெயரெடுத்துள்ள சஜித் பிரேமதாசவுக்கான ஆதரவு நாட்டின்  அனைத்துப் பகுதிகளிலும் காணப்படுகிறது.

வடக்கு, கிழக்கு, மலையகம் என  சிறுபான்மையினத்தவர்கள் செறிந்து வாழும் பகுதிகளில் இவருக்கு கணிசமான ஆதரவு  இருப்பதாகவே தெரிகிறது.  

அதேநேரம், பொதுஜன பெரமுனவின் வேட்பாளர் கோட்டாபய ராஜபக்ஷ  சிறந்த நிர்வாகி, யுத்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தவர் என்ற காரணங்களை  முன்வைத்து பெரும்பான்மை சிங்கள மக்கள் மத்தியில் ஆதரவலையொன்று அவர் மீது  காணப்படுகிறது.

எனினும், சிறுபான்மை மக்களின் ஆதரவு அவருக்கு மிகவும்  குறைவாகவே இருக்கின்றது. ஒப்பீட்டளவில் பார்க்கும் போது சஜித்  பிரேமதாசவுக்கான ஆதரவு அலையே இன்றைய சூழலில் சற்று மேலோங்கித் தெரிவதாக  அவதானிகள் கூறுகின்றனர்.  

இரண்டு பிரதான வேட்பாளர்களுக்கும் குறிப்பிட்ட வாக்கு  வங்கியொன்று இருப்பதால் மிதக்கும் வாக்குகளே யார் வெற்றியாளர் என்பதைத்  தீர்மானிக்கும்.

எந்தவொரு கட்சியையும் சாராமல் இருக்கும் இந்த மிதக்கும்  வாக்காளர்கள் பிரதான வேட்பாளர்களைத் தெரிவு செய்யப் போகின்றரா அல்லது  மாற்றுத் தெரிவுகளை நாடப் போகின்றனரா என்பதைப் பொறுத்தே இம்முறை தேர்தல்  வெற்றி அமையும் என அரசியல் அவதானிகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.  

http://www.thinakaran.lk/2019/10/11/கட்டுரைகள்/41904/நான்கு-வேட்பாளர்கள்-வாக்குகளும்-பிளவுபடும்

ஜனாதிபதித் தேர்தல்: தமிழ்த் தலைமைகளின் தெரிவு என்ன?

3 days 13 hours ago
ஜனாதிபதித் தேர்தல்: தமிழ்த் தலைமைகளின் தெரிவு என்ன?
Editorial / 2019 ஒக்டோபர் 10 வியாழக்கிழமை, பி.ப. 05:22 

image_6a4c2202f5.jpg

 

இப்போது எல்லோர் மத்தியிலும் உள்ள கேள்வி யாதெனில், தமிழ்த் தலைமைகள் என்று தம்மைச் சொல்லிக் கொள்வோர் எதிர்வரும் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் யாரை ஆதரிக்கப் போகிறார்கள் என்பதேயாகும். சிலர் ஏற்கெனவே வாய்திறந்துள்ளனர்; சிலர் திறக்கவுள்ளனர்; சிலர் இப்போதே பகிஸ்கரிப்பு என்ற கோஷத்தைத் தொடங்கியுள்ளனர். வேடங்கள் மெதுமெதுவாக் தானே கலையும். எனவே, பொறுத்திருந்து பார்க்க வேண்டியதுதான்.   

தமிழ் அரசியல் தலைமைகளின் வரலாற்றைப் பார்த்தால், அது என்றுமே தமிழ் மக்கள் நலன் சார்ந்ததாக இல்லை என்பது புலனாகும். தமிழ் மக்களின் ஒற்றுமையைப் பேசியே, புதிய கட்சிகள் உருவாக்கமும் கட்சித் தாவல்களும் நடந்துள்ளன. தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகளின் சண்டைகள், குடும்பச் சண்டைகள் போல நடந்துள்ளன; நடக்கின்றன.  கட்சிகள் உருவாக முன்பு, சில குடும்பங்களே தமிழ்மக்களின் சார்பாகப் பேசும் அதிகாரத்தைக் கொண்டிருந்தன.   

பிரபுத்துவக் குடும்பத் தலைவர்கள் போல, தலைவராகத் தன்னைக் காட்டிய ஜி.ஜி.பொன்னம்பலத்தின் செல்வாக்கு, 1948இல் அவருடைய அடிசறுக்கலை மீறி, 1956 வரை நிலைத்தது. அதன்பின், தமிழ்க் காங்கிரஸ் ஒரு கட்சியாக முக்கியமிழந்தது. தமிழரசுக் கட்சியின் தோற்றத்தின் வழி, அது முன்வைத்த சமஷ்டிக் கோரிக்கை, வடக்கிலும் கிழக்கிலும் உள்ள தமிழரை விட, வேறெவரையும் கருதாததால் முஸ்லிம்களையும் மலையகத் தமிழரையும் நீண்டகாலமாகத் தெற்கில் வாழ்ந்து வந்த தமிழரையும் அதன் குடையின்  கீழ்க் கொண்டு வரத் தவறியது.   

1956இன் தேர்தல் வெற்றி, தமிழரசுக் கட்சியின் அரசியல் நோக்கை மழுங்க வைத்தது. அரசியல் பேரங்களுக்கு, ஆசன வலிமை தேவைப்பட்டது. ஆசனங்களை வெல்லப் பலவாறான சமரசங்கள் தேவைப்பட்டன. சமூகத்தில் மேல் நிலையிலுள்ளோரை மகிழ்விக்க, சில விடயங்களைப் பேசுவது தவிர்க்கப்பட்டது. தொழிலாளர்களின் பிரச்சினைகளில், முதலாளிகளின் தரப்பில் நிற்க நேர்ந்தது. சாதி ஒடுக்குமுறையைக் கண்டுங்காணாமல் விடவும் பழைமைவாத ஆணாதிக்கத்தைப் பேணவும் நேர்ந்தது.   

இவை 1950களில் தமிழரசுக் கட்சி பற்றிச் சமூகத்தின் கீழ் மட்டங்களிலும் இளைஞர்கள் நடுவிலும் இருந்த எதிர்பார்ப்புகளைக் கலைத்தன. 1961 சத்தியாக்கிரகம் தமிழரசுக் கட்சிக்கும் மக்களுக்கும் இருந்த பலவீனமான நெருக்கத்தை மேலும் பலவீனமாக்கியது. மக்களை அணிதிரட்ட இயலாத தமிழரசுக் கட்சி, அதற்கு முன்பிருந்த தமிழ்க் காங்கிரஸ் போல, உயர்சாதி, உயர்வர்க்க மேட்டுக்குடிகளின் கட்சியாகியது.  

அரசியல் ஆராய்வும் வேலைத்திட்டமும் இல்லாமலே, தமிழ்த் தேசிய அரசியல் நகர்ந்தது. 1983 ஜூலை வன்முறை தமிழ்த் தலைமைகளினி இயலாமையைக் காட்டிய பின்பு, வலுப்பெற்ற இளைஞர் இயக்கங்களிடம் பழைய தலைமைகளின் கோளாறுகள் அப்படியே இருந்தன. எனவேதான், எளிதாகவே ஏறத்தாழ எல்லா இயக்கங்களும் இந்தியாவின் சூத்திரப்பாவைகளாயின. விடுதலைப் புலிகளின் ஆயுதப் போராட்டத்தின் தோல்வியின் பின், இன்னமும் ஒரு தெளிவான அரசியல் மார்க்கத்தை வகுக்க ஒரு தலைமைக்கும் இயலவில்லை.  

அன்று முதல் இன்றுவரை, தமிழ்த் தேசிய அரசியல் எந்தப் பூனைக்கு மணிக்கட்டும் என்று தீர்மானிக்கும் போட்டியில், தன்னை அலைக்கழிக்கிறதே ஒழிய, எந்தத் திட்டம் தமிழரின் பிரச்சினையைத் தீர்க்கும் என ஆராய ஆயத்தமில்லை. 

இதற்குச் சிறந்த உதாரணம், வடமாகாண சபையின் நடத்தையாகும்.   பொன்னம்பலம் இராமநாதன், ஜி.ஜி.பொன்னம்பலம், எஸ்.ஜே. வி. செல்வநாயகம், அமிர்தலிங்கம், வே.பிரபாகரன் என்று ஒவ்வொரு பெயரையும் காட்டி, அவர்களின் நிகரற்ற தலைமையே தமிழரை உய்விக்கும் என்று கூறப்பட்டது. ஆளல்ல, அரசியல் பாதையே முக்கியமென்று, தமிழ்த் தேசியம் அறியாது. எனவேதான், ‘எல்லோரும் ஏறி இறங்கிய குதிரைமேல், சக்கடத்தாரும் ஏறிச் சறுக்கி விழுந்தாராம்’ என்றவாறு, அரசியல் அனுபவமேயற்ற சி.வி.விக்னேஸ்வரனும் வடமாகாண சபை முதலமைச்சராகி மாகாண சபையை ஒரு நாடக அரங்காக்கினார்.  

இதன் தொடர்ச்சியாகவே, இப்போது எந்த ஜனாதிபதி வேட்பாளருக்கு ஆதரவளிப்பது என்ற கேள்வி தொக்கி நிற்கிறது. இன்னோர் அவல நாடகத்துக்கான ஏற்பாடுகளையே தமிழ்த்தலைமைகள் எனத் தம்மை அழைப்போர் செய்கிறார்கள் என்பதைச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.  

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/ஜனாதிபதித்-தேர்தல்-தமிழ்த்-தலைமைகளின்-தெரிவு-என்ன/91-239809

 

ஜனாதிபதித் தேர்தலைத் தமிழ் மக்கள் பகிஷ்கரிக்கலாமா?

3 days 13 hours ago
ஜனாதிபதித் தேர்தலைத் தமிழ் மக்கள் பகிஷ்கரிக்கலாமா?
Editorial / 2019 ஒக்டோபர் 10 வியாழக்கிழமை, பி.ப. 05:06 

-இலட்சுமணன்  

பல்லின சமூகக் கட்டமைப்புக் கொண்ட ஒரு ஜனநாயக நாட்டின் பிரஜைகளின் வாக்குரிமையும் அதன் தேவைப்பாடும் பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு தருணத்தில் தமிழ்ச் சமூகம் தள்ளப்பட்டுள்ளது. 

அதேபோல், வழிகாட்டலும் அதற்கான வழிபடுதலும் சரியான முறையில் வரையறுத்துச் சொல்லப்பட வேண்டிய ஒரு காலச்சுழலினுள் இன்றைய தமிழ்ச் சமூகம் சிக்கியுள்ளது. 

கடந்த கால வரலாறுகளும் அவை கற்றுத்தந்த பாடங்களும் நல்லிணக்கமும் அதற்கான தேவைப்பாடுகளும், தற்காலத்தில் பேசுபொருளாக இருந்த போதும், அதனால் ஏற்பட்டிருந்த விளைவுகள், எமக்குப் பல்வேறு கருத்தியல்களை, பதிவுகளை பாடமாகத் தந்திருந்தன. ஆயினும், இதன் பின்புலத்தில் வகுக்கப்பட்ட இராஜதந்திர நகர்வுகளும் இவற்றுக்கு மேலால் நடத்தப்பட்ட உரிமைப் போராட்டங்களும் எமது இருப்புகள் தொடர்பாகத் தெளிவான ஒரு செய்தியைத் தமிழ்ச் சமூகத்துக்கு கற்றுத் தந்துள்ளன. 

இலங்கை ஜனநாயக சோசலிச குடியரசின் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் யாரை ஆதரிப்பது என்ற முடிவுக்குத் தமிழ் இனத்தின் விடுதலைக்காகக் குரல் கொடுப்பதாக உரிமை கோரும் தமிழ் அரசியல்க் கட்சிகள், இன்னும் ஒரு முடிவுக்கு வரவில்லை. அவை அனைத்தும், ஏட்டிக்குப் போட்டியாக அரசியல் அறிக்கைகளையும் அதற்கும் மிஞ்சிய முறையில் முட்டிமோதிக் கொண்டும் உள்ளன. 

கடந்த கால வரலாற்றில், தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகள் என்று கூறிக் கொள்பவைகள், காலத்துக்குக் காலம் ஆட்சிபீடம் ஏறும் பேரினவாத கட்சிகளுக்கு ஆதரவாக இருந்துள்ளன. ஆனால், அதனால் சாதித்தவைகள் எதுவும் இல்லை; இழந்தவைகளே அதிகம். 

இந்தத் தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகள், கடந்த சில வாரங்களாகக் கூப்பாடு போட்ட நிலை மாறி, இன்று, திடீரென “தமிழர் பிரச்சினை தொடர்பாக வெளிப்படையாகவும் தேர்தல் விஞ்ஞாபனத்தில் உள்ளடக்கப்படும் என்று வாக்குறுதி தந்தால்தான் ஆதரவு” என்றும் வாய்கிழியப் பேசியும் அறிக்கையும் வௌியிட்டும் வருகின்றார்கள். 

இன்று, திடீரென உயர்கல்விப்புலம் சார் மாணவ அமைப்புகளின் அழைப்பின் பேரில் ஒன்றிணைந்து, தேர்தலைப் பகிஷ்கரிப்பது; ஐ.தே.கவை நிராகரிப்பது; பொதுஜன பெரமுனவை வெல்ல வைப்பது என்ற சிக்கல்நிலைக் கருத்தாடல்களும் தமிழ்ச் சமூகத்தின் மத்தியில் பிரசாரப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. 

இத்தகைய கருத்துகளை மக்கள் மத்தியில் பிரசாரப்படுத்தும் அமைப்புகள், எந்த அடிப்படையில், எவர் ஆலோசனையில் இத்தகைய தீர்மானத்தை நடைமுறைப்படுத்த முனைகின்றார்கள், இந்த அமைப்புகளின் பின்புலத்தில் நிற்பவர் யார் என்பதையும் தமிழ்த் தேசியத்துக்காக போராடுகிறோம் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் கட்சிகள் இதயசுத்தியுடன் வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

ஏனெனில், ‘சிறுபிள்ளை வேளாண்மை வீடு வந்து சேராது’ என, விடுதலைப் போராட்டத்தை விமர்சித்த நபர்கள் எல்லோரும், இன்று மாணவர் அமைப்பின் முடிவுக்குக் கட்டுப்பட முனைவது வேடிக்கையாகவே தெரிகின்றது. 

தமிழ் மக்கள், தமது பிரதிநிதிகளாகத் தெரிவு செய்த, கட்சிகள் சார்ந்த உறுப்பினர்கள், தங்கள் சுயநல அரசியல் காரணங்களுக்காக, இந்த முடிவுகளின் நிமித்தம், எதிர்காலத்தில் நிகழவிருக்கும் எதிர்வினைகளை மக்களே அனுபவிப்பார்கள் என்பதில் மாற்றுக் கருத்துக்கு இடமில்லை.  அத்தறுவாயில், இத்தகைய சுயநல அரசியல்வாதிகள், தாங்கள் அதிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ளவும் தங்கள் இலாப நட்டங்களைச் சரி பார்த்துக் கொள்ளவும் பயன்படுத்தும் ஒரு மூலோபாயமாகவே, இத்தகைய நடவடிக்கையின் சார்பான கருத்து வெளிப்பாடுகள் புடம் போட்டுக் காட்டுகின்றன. 

ஏனெனில், கடந்த கால வரலாற்றில், தமிழினம், புலிகளின் பலத்தோடு பேரம்பேசும் சக்தியாக இருந்த காலத்தில் எடுத்த தேர்தல் பகிஷ்கரிப்பு முடிவானது, தமிழினத்தை அழித்து மீளாத் துயரத்தில் ஆழ்த்தியது. அந்த இருள் சூழ்ந்த காலத்திலிருந்து மீள முடியாத ஒரு சூழலில், 10ஆண்டு காலத்துக்குள் மீண்டும் அத்தகையதொரு முடிவானது, தமிழினம், பேரம் பேசும் எந்தவித சக்தியும் சர்வதேச ஆதரவும் மிகமிக நலிவடைந்த காலத்தில் முன்னெடுக்க முனைவது என்பது, போரின் விளைவுகளின் துயரங்களிலிருந்து மீட்சி பெறாத தமிழினத்தை, இன்னும் ஓர் இருண்ட யுகத்துக்குள் தள்ளி விடும் பேராபத்தான படுகுழி அரசியல் நிலைக்கு இட்டுச்செல்லும். தூர சிந்தனையற்ற உள்ளூர், வெளியூர், இராஜதந்திரம், புத்தி சாதுரியமற்ற இழி அரசியல் முடிவாகவே இதைத் தமிழ் மக்கள் நோக்குகின்றனர்.

அரசியல் உரிமைகளில் வாக்குரிமை மிகப் பிரதானமானது. இலங்கை அரசியல் யாப்பின் முதல் அத்தியாயத்தின் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட உரிமைகளைத் தாமாகவே மறுக்கும் மறுதலைச் சிந்தனை என்பதும் தமக்குரிய பிரஜாவுரிமை அந்தஸ்தைத் தாரைவார்க்கத் துணியும் மிக மோசமானதோர் அறிவியல் பூர்வமற்ற, அடிப்படை அரசியல் தெளிவற்ற குழந்தைத்தனமான முடிவை, தமிழ் மக்களை எடுக்கும் படி பணிப்பதும் தூண்டுவதுமான இந்த முடிவென்பது, ஒரு தற்கொலை அரசியல் செயற்படாகவே பார்க்க வேண்டியுள்ளது. 

நாம் எதைச் செய்கிறோம்; எவ்வாறு செய்கிறோம்; எதற்காகச் செய்கிறோம்; ஏன் செய்கிறோம் என்ற தூர நோக்குடைய சிந்தனையற்ற இத்தகைய முடிவுகள் கடந்த கால வரலாற்றில் கற்றுக்கொண்ட எந்தவொரு பாடத்தையும் இவர்களுக்கு நினைவூட்டவில்லையா? அல்லது இத்தகைய முடிவுகளை எடுத்தவர்களுக்கும், அதற்கு ஆதரவாக நின்று  செயற்படுபவர்களுக்கும் துணைபோகும் இச்சக்திகளுக்கும் இவை பற்றிய தெளிவில்லையா? அல்லது அவர்கள் இந்த வரலாற்றுக் காலத்தை அறியாதவர்களா, என்ற வினாக்கள் இன்று தமிழ் மக்கள் மத்தியில் முகிழ்ந்துள்ளன எனலாம். 

இவற்றுக்கு மேலாக மக்களின் அடிப்படை உரிமையான வாக்களிக்கும் உரிமையை பகிஷ்கரிக்கும்படி தூண்டுவது என்பது அவர்களுக்கு இத்தீவில் கிடைத்த அதிகுறைந்தபட்ச உரிமையையும் விட்டுக் கொடுக்கும் அல்லது, இல்லாதொழிக்கும் நடவடிக்கை எனலாம். இதை மறுவாசிப்பு செய்தால் பிரஜாவுரிமை அந்தஸ்தற்ற நாடற்றவன் என்ற சிங்கள பெருந்தேசியவாத சிந்தனைக்கு ஒத்தூதும் சக்திகளாக இவர்களைத் தமிழ் மக்கள் ஏன் நோக்க முடியாது. 

தமிழர் தம் வாக்குகளை நிராகரிப்பது என்பது வேறு; வாக்களிப்பை பகிஷ்கரிப்பது என்பது வேறு. எனவே பகிஷ்கரிக்கும்படி கோர எவருக்கும் உரிமை இல்லை; நிராகரிக்கும் படி கோர உரிமை உண்டு. ஆனால், இந்த நிராகரிப்புகளால் இத் தீவின் வரலாற்றுப் புலத்தில் எதனையும் சாதித்துவிட முடியாது என்பதும் சர்வதேச நிலைமைகள், இந்திய அரசின் சமிக்ஞையின்றி இதற்கு ஆதரவு வழங்கப் போவதில்லை என்பதும், தற்கால அரசியல் நிகழ்வுகள் நன்கு படம் பிடித்துக் காட்டுகின்றன, காட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன.

இத்தகைய ஒரு நிலையில், இலங்கை வரலாற்றின் அதிகப்படியான அதாவது, 35 வேட்பாளர்கள் போட்டியிடும் களத்தில் ஐ.தே.க, பொதுஜன பெரமுன இடையே கடும் போட்டி நிகழவிருக்கிறது. இது, காலம் காலமாக இலங்கை வரலாற்றில் இவ்வாறு தான் நிகழ்ந்துள்ளது. ஆயினும் காலத்துக்குக் காலம் ஆட்சி மாறினாலும் கட்சிகள் ஒருபோதும் மாறவில்லை; மாறப் போவதுமில்லை. 

இந்த வகையில் இன்றைய தமிழித்தின் இருப்புகள் தற்சார்பு அரசியலே! எனவே, இணக்க அரசியலுக்குச் செல்ல வேண்டும்; இல்லையேல் நாம் தொடர்ந்தும் இதே துயரத்தைத்தான் அடுத்த சந்ததிக்கும் வழங்கவேண்டும். மாறாக, எமக்கு ஒரு தீர்வு கிடைக்கும் என்ற  நம்பிக்கை இருக்குமானால் அது, இந்தியக் கண்டத்தில் இந்தியா என்ற நாடு இருக்கும் வரை, ஈழத் தமிழினத்துக்குக் கிடைக்கும் தீர்வு, 1987இல் கிடைத்த இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தம் ஒன்றே; அதை மிஞ்சி இங்கு எதுவும் கிடைக்கப் போவதில்லை என்பதே, தற்கால அரசியல் சூழ்நிலைகளும் கடந்தகால அரசியல் வரலாறும் கற்றுத்தந்த பாடங்கள் ஆகும் .

இந்த அரசியல் நிலைமை என்பது, சிங்களப் பெருந்தேசியவாதக் கட்சிகளுக்கும் புரியும்; தமிழ் அரசியல்வாதிகளுக்கும் புரியும்; புலம்பெயர் தமிழர்களுக்கும் புரியும். 

ஆயினும் விடுதலையின் பெயராலும் போரில் பாதிக்கப்பட்ட தமிழரின் பெயராலும் தங்கள் சுயநல அரசியலை நடத்தத் துணிந்தவர்களுக்கு இவற்றை  புரிந்து கொள்ளும் தன்மை, அறிவு நிலையிலோ அரசியல் அனுபவத்திலோ இல்லை என்பதே உண்மை.

எனவேதான், தேர்தல் பகிஷ்கரிப்பு என்ற பிற்போக்குத்தனமான அரசியல் ஞானமற்ற, தமிழினத்தை ஒரு தேச விரோத சக்தியாக, இனவாத சக்தியாக, சிங்கள இனத்துக்குக் காட்டும் முயற்சியாகவே இது அமையும். 

எனவே, தமிழினத் தமிழ் மக்கள், தாமாக முடிவெடுக்கும் சுதந்திரத்தையும் உரிமையையும் அழித்து, பகிஷ்கரிப்பு கருத்தாடல் கருத்துரைக்கும் சக்திகள் மௌனமாக இருப்பதே, தமிழினத்தை இன்றைய சூழலில் காப்பாற்றும். 

இதுவே ஈழத்தமிழ் மக்களின் மன வெளிப்பாடுமாகும். இது சாத்தியப்படுமா? ஜனாதிபதித் தேர்தலைப் பகிஷ்கரிக்கக் கோரும் இத்தகையவர்களின் தமிழ் மக்களுக்கான  தெளிவான பதில் என்ன?

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/ஜனாதிபதித்-தேர்தலைத்-தமிழ்-மக்கள்-பகிஷ்கரிக்கலாமா/91-239798

திரிசங்கு நிலைமை – பி.மாணிக்கவாசகம்..

4 days 11 hours ago
திரிசங்கு நிலைமை – பி.மாணிக்கவாசகம்..

October 10, 2019

 

பல்வேறு கடினமான நிலைமைகளைக் கடந்து நாட்டின் எட்டாவது ஜனாதிபதி தேர்தலுக்கான வேட்பு மனுக்கள் தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளன. நவம்பர் மாதம் 16 ஆம் திகதி நடைபெறவுள்ள இந்தத் தேரதல் பல்வேறு வழிகளிலும் முக்கியத்துவம் பெற்றிருக்கின்றது. இந்தத் தேர்தல் முடிவுகள் நாட்டின் அடுத்த கட்ட நிலைமைளைத் தீர்மானிப்பவையாக அமையும் என்ற எதிர்பார்க்கப்படுகின்றது.

நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதி ஆட்சி முறைமையில், ஜனாதிபதியின் அதிகாரங்கள் குறைக்கப்பட்டுள்ள போதிலும், அந்தப் பதவிக்காக 35 பேர் போட்டியிடுகின்ற ஒரு தேர்தல் அனுபவத்தை இந்தத் தேர்தலின் மூலம் நாடு சந்திக்கின்றது. இ;வ்வாறு பெரும் எண்ணிக்கையில் வேட்பாளர்கள் களத்தில் இறங்கியிருப்பது ஜனாதிபதித் தேர்தலில் இதுவே முதற் தடவை.

ஆணைப் பெண்ணாகவும், பெண்ணை ஆணாகவும் மாற்ற முடியாது. இறந்தவர்களை உயிர்ப்பிக்க முடியாது. இவை தவிர்ந்த ஏனைய அனைத்தையும் சாதிக்க வல்ல அதிகார பலம் கொண்டது என வர்ணிக்கப்படத் தக்க வகையில் இலங்கையின் நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதி ஆட்சி முறைமை வடிவமைக்கப்பட்டது,

நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதியை நாட்டு மக்கள் நேரடி வாக்களிப்பின் மூலம் தெரிவு செய்கின்றார்கள். ஆனாலும் நிகரில்லாத அதிகார பலத்தைக் கொண்ட இந்த ஜனாதிபதி பதவியை நாடளாவிய ரீதியில் நன்மையளிக்கத்தக்க வகையில் எந்தவொரு ஜனாதிபதியும் இதுவரையில் கொண்டு நடத்தவில்லை.

பல்லினத்தன்மை கொண்ட அரசியல் செல்நெறி உருவாக்கப்படவில்லை

இந்த ஆட்சி முறையை நடைமுறைக்குக் கொண்டு வந்த ஜனாதிபதி ஜே.ஆர்.ஜயவர்தன, அதன் மூலம் இந்த நாட்டின் இனப்பிரச்சினைக்கு ஓர் அரசியல் தீர்வைக் காணவில்லை. பல ஆண்டுகளாகப் புரையோடிப் போயுள்ள இந்தப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண்பதற்கு நிறைவேற்று அதிகார பலத்தை, அந்த அரசியல் பிரயோக அதிகாரத்தை அவர் பயன்படுத்தி இருக்க வேண்டும். ஆனால் அவர் அதைச் செய்யவில்லை.

ஒற்றை ஆட்சியை அடிநாதமாகக் கொண்ட இந்த ஆட்சி முறைமையை, பேரின மக்களாகிய சிங்கள மக்களின் சமூக, பொருளாதார, அரசியல் நலன்களுக்காகப் பயன்படுத்தினாரே தவிர, பல்லினத்தவர்களும் நன்மை அடையத் தக்க வகையில் பன்முகத்தன்மையை நிலைநாட்டுவதற்கும் நாட்டு மக்கள் அனைவருக்குமான நல்லாட்சியை நிலைநாட்டவும் அவர் பயன்படுத்தவில்லை.

பல மொழிகளைப் பேசுகின்ற பல்வேறு மதங்களைக் கடைப்பிடிக்கின்ற நாட்டின் அனைத்து இன மக்களையும் இலங்கையர்கள் என்ற ரீதியில் தனித்துவமான உரிமைகளைக் கொண்டவர்களாக ஐக்கியப்படுத்துவதற்கு தனது நிறைவேற்று அதிகார பலத்தைப் பிரயோகிக்க அவர் தவறிவிட்டார்.

இந்த ஜனாதிபதி ஆட்சி முறைமையின் கீழ் நாட்டின் அனைத்து இன மக்களையும், அனைத்து மத சமூகங்களையும் அந்நியோன்னியம் மிக்க புரிந்துணர்வுடைய மக்களாக உருவாக்குவதற்கும் அவர் தவறிவிட்டார். இந்தத் தவறு அவருடன் முடிந்துவிடவில்லை. அடுத்தடுத்து, ஜனாதிபதியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்டு, ஆட்சிபீடம் ஏறிய அத்தனை பேரும் இந்தத் தவறையே செய்துள்ளனர்.

இதுகால வரையிலும் நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதிகளாக இருந்தவர்கள் பல்லினத்தன்மை கொண்டதோர் அரசியல் செல்நெறியை உருவாக்கி அதன் ஊடாக இந்த நாட்டை முன்னேற்றுவதற்கு முயற்சிக்கவில்லை.

தான் சார்ந்த அரசியல் கட்சியின் தலைவராகவும், ஜனாதிபதி என்ற வகையில் அதிகார பலமுள்ளதோர் அரசியல்வாதியாகவுமே கடந்த கால ஜனாதிபதிகள் ஒவ்வொருவரும் திகழ்ந்தனர்.

இந்த அதிகார பலத்தைப் பயன்படுத்தி நாட்டு மக்கள் அனைவரையும் தனித்துவமான உரிமைகளைக் கொண்டவர்களாகவும், இலங்கையர்கள் என்ற தேசிய அடையாளம் கொண்ட குடிமக்களாக்கவும் அவர்கள் தவறிவிட்டார்கள்.

பேச்சளவில் மட்டுமே நிலைத்த ஆட்சி மாற்றக் கொள்கைகள்

ஜனாதிபதியாகப் பதவியேற்றிருந்த ஒவ்வொருவரும் தத்தமது கட்சி அரசியல் நலன்களிலும் தனி நபர் என்ற வகையில் சுய அரசியல் நலன்களிலுமே குறியாக இருந்து செயற்பட்டிருந்தனர். முப்பது வருடங்களாகத் தொடர்ந்த ஒரு யுத்தத்தை ஜனாதிபதியாகப் பதவியேற்றிருந்த மகிந்த ராஜபக்ச முடிவுக்குக் கொண்டு வந்திருந்தார். அவர் வகித்த நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதி பதவியே அதற்கான செயல் வல்லமையை அவருக்கு வழங்கி இருந்தது.

ஆனால் யுத்தத்தில் வெற்றி பெற்றதன் பின்னர் வெற்றிவாதத்தில் அவர் மூழ்கிப் போனார். யுத்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்த சூட்டோடு சூடாக நாட்டின் அனைத்து இன மக்களையும், அனைத்து மதங்களைச் சேர்ந்தவர்களையும் உரிமைகளுடன் கூடிய இலங்கையர்கள் என்ற அடையாளத்தின் கீழ் ஐக்கியப்படுத்துவதற்கு அவர் முயற்சிக்கவில்லை.

நிறைவேற்று அதிகாரத்திற்கு மேலும் வலுவூட்டி, குடும்ப ஆட்சியை நிலைநிறுத்துவதற்காக ஜனநாயக வழிமுறைகளின் அனுகூலங்களைப் பயன்படுத்துவதிலேயே அவர் கவனம் செலுத்தி இருந்தார்.

பௌத்தத்தை முதன்மைப்படுத்தி பேரின மக்களை இந்த நாட்டின் ஏகபோக உரிமை வாய்ந்த குடிமக்களாக்குவதிலும் அவர் தீவிர ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார். அவருடைய இந்த அரசியல் நோக்கங்களுக்கு யுத்த வெற்றிவாதமும், அதனுடன் இணைந்த இராணுவமயமாக்கல் கொள்கைச்செயற்பாடுகளும் உறுதுணையாகின. இதனால் அவருடைய ஆட்சி எதேச்சதிகாரப் போக்கில் பயணிக்கத் தொடங்கியது. ஊழல்களும், ஜனநாயக விரோதச் செயற்பாடுகள், மனித உரிமை மீறல்களும் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கின.

இந்த பின்னணியிலேயே ஜனநாயகத்துக்கு உயிரூட்டி நல்லாட்சியை நிறுவுவதற்கான ஆட்சி மாற்றம் 2015 ஆம் ஆண்டு ஜனாதிபதி தேர்தலில் தொடங்கி பொதுத் தேர்தலில் நடந்தேறியது. புதிய ஜனாதிபதியாகப் பதவியேற்ற மைத்திரிபால சிறிசேன, அந்த ஆட்சி மாற்றக் கொள்கை நிலைப்பாடுகளைப் பேச்சளவில் கொண்டு சென்றாரேயொழிய நடைமுறையில் எதனையும் அவரால் செயற்படுத்த முடியவில்லை.

அதிகாரப் போட்டி வலைக்குள் சிக்கிய அரச தலைவர்கள்

சிறிலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும் ஐக்கிய தேசிய கட்சியும் இணைந்து அமைத்த நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் பிரதமராகிய ரணில் விக்கிரமசிங்கவும் இந்த ஆட்சி மாற்றத்தின் நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவதற்குரிய உறுதியான நடைமுறைச் செயற்பாடுகளை மேற்கொள்ளவில்லை. ஆனால் நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதியின் அதிகார வல்லமையைக் குறைத்து பிரதமரின் அதிகாரக் கரங்களைப் பலப்படுத்தி மக்கள் பிரதிநிதிகள் அவையாகிய நாடாளுமன்றத்தின் செல்வாக்கை அதிகரிப்பதற்கான மாற்றத்தை இருவரும் இணைந்து ஏற்படுத்தி உள்ளார்கள். இதற்கு அவர்கள் கொண்டு நிறைவேற்றிய 19 ஆவது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டம் வழிவகுத்துள்ளது.

ஜனாதிபதி ஆட்சி முறைமையை இல்லாமல் செய்யப்போவதாக உறுதியளித்து ஜனாதிபதியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்ட மைத்திரிபால சிறிசேன அதனை நிறைவேற்றவில்லை. ஆனால் முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ச கொண்டு வந்த 18 ஆவது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டத்தின் மூலம் ஒருவர் எத்தனை தடவைகளும் ஜனாதிபதியாகத் தெரிவு செய்யப்படலாம் என்ற நிலைமையை மாற்றி இரு தடவைகளுக்கு மேல் அந்தப் பதவியை ஒருவர் வகிக்க முடியாது என்ற முந்திய அரசியலமைப்பின் நிலைப்பாட்டை 19 வது திருத்தச் சட்டத்தின் மூலம் நிலைப்படுத்தி உள்ளார்.

உலகில் நிறைவேற்று அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ள ஒரு ஜனாதிபதியின் அதிகாரத்தைப் பதவியில் இருக்கும் போது குறைத்த ஒரேயொரு அரசியல்வாதி தானே என்று அவர் அப்போது பெருமையாகக் கூறியிருந்தார். ஆனாலும் இரண்டாவது தடவையாக ஜனாதிபதியாகப் பதவி வகிக்க வேண்டும் என்ற ஆவல், பேராசை அவரை ஆட்டிப்படைத்திருந்தது. இதனால் பெரும் அரசியல் குழறுபடிகள் நடந்தேறியதையும் மறக்க முடியாது.

நல்லாட்சி அரசாங்க உருவாக்கத்தின் நோக்கங்கள் மறைந்து, ஜனாதிபதியும் பிரதமரும் சுய அரசியல் இலாபம் கருதிய அதிகாரப் போட்டி என்ற வலைக்குள் சிக்கிக் கொண்டார்கள். நல்லாட்சி அரசாங்கத்தில் நன்மையான மாற்றங்கள் பலவற்றை எதிர்பார்த்திருந்த நாட்டு மக்கள் அவைகள் இடம்பெறாத காரணத்தினால், அதிருப்தியடைந்தார்கள். ஏமாற்றத்திற்கு உள்ளாகினார்கள்.

எஞ்சியிருக்கும் அரசியல் தீர்வுக்கான ஏக்கம்

நல்லாட்சி அரசாங்கம் அரசியல் உறுதிப்பாட்டை இழந்து தள்ளாடி தடுமாறி எந்தவேளையிலும் கவிழ்ந்து நாடு ஓர் இக்கட்டான நிலைமைக்குள் தள்ளப்படலாம் என்ற நிலைமைக்குள் இழுத்துச் செல்லப்படுவதற்கே இந்த அரச தலைவர்களின் செயற்பாடுகள் வழிவகுத்திருந்தன. ஆயினும் ஆட்சிக் காலத்தை ஒருவாறு கடந்து வந்துள்ள நிலையில் உரிய காலத்தில் ஜனாதிபதி தேர்தலை நடத்துவதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டு வேட்பு மனுக்களும் தாக்கல் செய்யப்பட்டுவிட்டன.

இந்தத் தேர்தலில் யாருக்கு வாக்களிப்பது? யாருக்கு வாக்களிக்காமல் விடுவது? – என்ற கேள்விகள் நாட்டு மக்கள் மனங்களில் உரமாக எழுந்து நிற்கின்றன. வேட்பாளர்களாகக் களமிறங்கியுள்ளவர்களில் கோத்தாபாய ராஜபக்ச, சஜித் பிரேமதாசா மற்றும் அனுர குமார திசாநாஙக்க ஆகியோரே முன்னணி வேட்பாளர்களாக, பெரும்பாhலான மக்கள் தெரிவுக்கு உரியவர்களாகக் கருதப்படுகின்றார்கள். அத்துடன் இவர்களில் கோத்தாபாய மற்றும் சஜித் பிரேமதாசா ஆகிய இருவருக்கும் இடையிலேயே கடும் போட்டி நிலவும் என்ற எதிர்பார்ப்பும் உள்ளது. அநேகமாக இவர்களில் ஒருவரே ஜனாதிபதியாகத் தெரிவு செய்யப்படுவார் என்ற கருத்துக் கணிப்பும் உள்ளது.

அதேநேரம் இந்தத் தேர்தலுக்கான முடிவுகளில் இவர்களில் ஒருவர் முதல் படியாகக் கருதப்படுகின்ற அறுதிப் பெரும்பான்மைக்கான 51 வீத வாக்குகளைப் பெற முடியுமா என்ற சந்தேகமும் நிலவுகின்றது. அத்தகைய ஒரு நிலைமை உருவாகுமானால், இந்த இருவருக்கும் வெற்றிவாய்ப்பு கைநழுவி மூன்றாவதாகக் கருதப்படுகின்ற அனுர குமார திசாநாயக்க வெற்றி பெறுகின்ற ஒரு நிலைமையும் உருவாகக் கூடும் என்று தேர்தல் தொடர்பிலான அனுபவம் கொண்ட ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றார்கள்.

இது பொதுவான நிலைப்பாடு. இனப்பிரச்சினையினால் பாதிக்கப்பட்டு அரசியல் ரீதியான ஒரு விடிவுக்காகக் காலம் காலமாக ஏங்கிக்கொண்டிருக்கின்ற சிறுபான்மை தேசிய இன மக்களாகிய தமிழ் மக்கள் தங்களுக்கு இந்தத் தேர்தலினால் எந்தவிதப் பயனும் கிட்டப் போவதில்லை என்ற மன நிலையிலேயே காணப்படுகின்றார்கள். அதற்குக் காரணம் இல்லாமல் இல்லை.

நிறைவேற்றப்படாத வாக்குறுதிகள் நெருக்கடிகளை அதிகரித்த நடவடிக்கைகள்

இனப்பிரச்சினைக்கு அரசியல் தீர்வு காணப்படும் என்று உறுதியளித்து தமிழ்த்தேசிய கூட்டமைப்பின் தலைமையில் தமிழ் மக்களின் ஆதரவுடன் ஆட்சிபீடம் ஏறிய ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன தனது தேர்தல் கால வாக்குறுதியை நிறைவேற்றவில்லை. அத்துடன் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றதன் பின்னர் அரசியல் கைதிகள் விடுதலை செய்யப்படுவார்கள். இராணுவத்தின் வசமுள்ள வலிகாமம் வடக்குப் பிரதேச பொதுமக்களின் காணிகள் விடுவிக்கப்படும் என்று கால நிர்ணயம் செய்து அளித்த உறுதிமொழிகளையும் அவர் காற்றில் பறக்கவிட்டுவிட்டார்.

உறுதிமொழிகளை நிறைவேற்றத் தவறியதுடன், மேலும் மேலும் நெருக்கடிகளை உருவாக்கத்தக்க அரச நடவடிக்கைகளுக்கு ஆட்சியாளர்கள் இடமளித்திருந்தனர். இதனால் பிரச்சினைகள் தீர்க்கப்படும் நன்மைகள் விளையும் என்று எதிர்பார்த்திருந்தவர்களுக்கு துன்பத்துக்கு மேல் துன்பம் ஏற்படுகின்ற நிலைமையே ஏற்பட்டது.

இராணுவத்தின் பிடியில் உள்ள காணிகளை விடுவிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை அரசாங்கத்தினால் உரிய முறையில் கவனத்திற் கொள்ளப்படவில்லை. அந்தக் காணிகளை விடுவிப்பதற்கான கோரிக்கைகளை தமிழ்த்தேசிய கூட்டமைப்பு பல தடவைகள் அரசிடம் நேரடியாகவும் மாற்றுவழிகளின் ஊடாகவும் முன்வைத்தது. அதேவேளை, பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் அரசியல் தலைமைகளைப் புறந்தள்ளி தன்னெழுச்சி பெற்ற போராட்டங்களின் மூலம் அரசுக்குப் பல தடவைகள் கோரிக்கை விடுத்தனர். அந்தக் கோரிக்கைகள் அரசாங்கத்தின் செவிகளில் விழுந்ததாகத் தெரியவில்லை.

ஆனால் விடுவிக்கப்பட வேண்டிய காணிகளை விடுவிப்பதற்குப் பதிலாக தொல்பொருள் திணைக்களம், வனபரிபாலன திணைக்களம், வனஜீவராசிகள் திணைக்களம் போன்ற திணைக்களங்களுடைய நடவடிக்கைகளின் மூலமாகவும், மகாவலி அபிவிருத்தி அதிகார சபையின் எல்லையற்ற அதிகாரச் செயற்பாடுகளின் ஊடாகவும் இடம்பெயர்ந்துள்ள மக்களின் காணிகள் அடாவடித்தனமாக ஆளுகைக்கு உட்படுத்தப்பட்டன. இடம்பெயர்ந்த எண்ணற்ற குடும்பங்கள் இதனால் தமது சொந்த இடங்களில் மீள குடியமர முடியாத நிலைமை ஏற்பட்டது.

வலிந்து சென்று மீள்குடியேறியவர்களும் சட்டத்தின் துணைகொண்டு இந்தத் திணைக்களங்களினால் அச்சுறுத்தப்பட்டன. இதனை ஆட்சியாளர்கள் கண்டுகொள்ளவே இல்லை மாறாக நல்லிணக்கம் பற்றியும் மீள்குடியேற்றம், புனர்வாழ்வு பற்றிய அரசாங்கத்தின் செயற்பாடுகள் குறித்து பெரிய அளவில் பிரசாரம் செய்வதில் அரசாங்கம் கவனம் செலுத்தியது.

நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமாக ஐக்கிய தேசிய கட்சியும் சிறிலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும் இணைந்து உருவாக்கிய நல்லாட்சி அரசாங்க ஆட்சியாளர்களினாலேயே பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண முடியவில்லை. இந்த நிலையில் கோத்தாபாய மற்றும் சஜித் பிரேமதாசா மற்றும் அனுர குமார திசாநாயக்க போன்ற தேர்தலில் முன்னணி நிலையில் காணப்படுகின்ற வேட்பாளர்கள் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகள் குறித்து தேர்தல் காலத்தில் அரசியல் நோக்கத்திற்காகக்கூட சாதகமான முறையில் உத்தரவாதம் எதனையும் அளிக்கவில்லை.

அதேவேளை, யுத்த காலத்தில் தமிழ் மக்கள் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டமைக்கு அப்போது, பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளர் என்ற வகையில் கோத்தாபாய ராஜபக்ச கொண்டிருந்த கடும் போக்கும் கடுமையான இராணுவ செற்பாடுகளுமே காரணம் என தமிழ் மக்கள் உணர்கின்றார்கள். இதனால் அவர் மீது அவர்கள் அரசியல் ரீதியான அச்சத்தைக் கொண்டுள்ளார்கள்.

இக்கட்டான நிலைமை

முன்னரிலும் பார்க்க அரசாங்கத்தின் மறைமுக நிகழ்ச்சி நிரலைக் கொண்ட செயற்பாடுகளினால் பெரும் நெருக்கடிகளுக்கு உள்ளாகியுள்ள நிலையில் கோத்தாபாய ராஜபக்ச மீண்டும் அதிகாரத்திற்கு வந்தால் நிலைமைகள் மேலும் மோசமாகும் என்ற அரசியல் ரீதியான அச்சத்தையே தமிழ் மக்கள் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.

வேட்பாளராகக் களம் இறங்கியுள்ள கோத்தாபாய தமிழ் மக்களின் இந்த அச்சத்தைப் போக்குவதற்கு உரிய உறுதிமொழிகளையோ உத்தரவாதத்தையோ இன்னும் அளிக்கவில்லை. தன்னைக் கண்டு தமிழ் மக்கள் அச்சமடைய வேண்டிய அவசியமில்லை என அவர் கூறியிருந்தாலும், அவருடைய கூற்று அந்த அச்சத்தைப் போக்கக்கூடிய நம்பிக்கைக்குரியதாகக் காணப்படவில்லை.

அதேநேரம் முன்னாள் ஜனாதிபதியாகவும், ஐக்கிய தேசிய கட்சியின் முக்கிய தலைவராகவும் விளங்கிய ரணிசிங்க பிரேமதாசாவின் புதல்வர் என்ற அரசியல் பின்னணியைக் கொண்டுள்ள போதிலும், ஐக்கிய தேசிய கட்சியின் வேட்பாளராகிய சஜித் பிரேமதாசாவை, நம்பிக்கைக்குரிய தமிழ் மக்களினால் நோக்க முடியவில்லை. ஏனெனில் அவருடைய அரசியல் செயற்பாடுகளில் அவர் வெளிப்படையாகத் தமிழ் மக்கள் பற்றியும் அவர்களுடைய பிரச்சினைகள் பற்றியும் அக்கறை கொண்டு செயற்பட்டிருக்கவில்லை.

தேசிய மட்டத்தில் எரியும் பிரச்சினையாகத் தொடர்கின்ற இனப்பிரச்சினை தொடர்பில் அவர் எப்போதுமே அக்கறை கொண்டிருந்ததாகத் தமிழ் மக்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. அத்துடன் இன முரண்பாட்டுப் பிரச்சினையில் அதிக ஈடுபாடும், ஆழ்ந்த விடயதானம் உடையவராகவும் அவர் தமிழ் மக்களுடைய அகப்புறக்கண்களுக்குத் தெரியவில்லை.

இந்த நிலையில் சஜித் பிரேமதாசா மீது நம்பிக்கை வைத்துத் தேர்தலை எதிர்கொள்ள முடியாதவர்களாகவே தமிழ் மக்கள் உள்ளனர். ஆனாலும் அவர் சார்ந்துள்ள ஐக்கிய தேசியக் கட்சி தமிழ் மக்கள் மீது கொண்டுள்ள மென்மையான போக்கு சிறிது ஆறுதல் அளிக்க வல்லதாகக் கருதப்படுகின்றது. ஆனாலும் அந்தக் கட்சியின் வேட்பாளரை ஆதரித்து வாக்களிப்பதற்கு அது போதிய அரசியல் ரீதியான வலுவைக் கொண்டிருக்கவில்லை.

இதனால் இந்தத் தேர்தலில் என்ன செய்வது, யாரை ஆதரிப்பது, யாரை ஆதரிக்காமல் விடுவது என்பது குறித்து முழுமனதோடு தீர்மானம் மேற்கொள்ள முடியாத இக்கட்டான நிலைமைக்கே தமிழ் மக்கள் தள்ளப்பட்டிருக்கின்றார்கள்.

ஆக்கபூர்வமான முடிவுக்கு வழிவகுக்குமா….?

அளிக்கப்படுகின்ற வாக்குகளில் 51 வீதமான வாக்குகளைப் பெறுபவரே தேர்தலில் வெற்றி பெற முடியும் என்பது தேர்தல் விதி. அதற்கமைய வாக்குகளைப் பெற்று எவரும் தேர்தலில் வெற்றிபெற முடியாது என்பதே பொதுவான கணிப்பாகும். ஏனெனில் பெரும்பான்மை பலத்தைக் கொண்டுள்ள சிங்கள மக்களின் வாக்குகளிலேயே இந்த வெற்றி வாய்ப்பு அடிப்படையில் தங்கி இருக்கின்றது. ஆனால் ஐக்கிய தேசிய கட்சி, பொதுஜன பெரமுன என்ற பிரதான கட்சிகளிலும் மூன்றாவது அரசியல் சக்தியாகத் திகழும் ஜேவிபி ஜனதா விமுக்தி பெரமுனவிலும் சிங்கள மக்களின் வாக்குகள் பிரிந்து கிடக்கின்றன. ஆகவே சிறுபான்மை இன மக்களாகிய தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் மக்களின் வாக்குகளே வெற்றியாளரைத் தீர்மானிக்கின்ற சக்தியாகத் திகழ்கின்றன.

இத்தகைய அரசியல் யதார்த்தத்தில் முக்கியத்துவம் மிக்க வாக்குகளைக் கொண்டுள்ள தமிழ் மக்கள் எந்த அடிப்படையில் தங்களுக்குப் பயனுள்ள வகையில் தமது வாக்குரிமையைப் பயன்படுத்துவது என்று தீர்மானிக்க முடியாத அரசியல் சூழலில் சிக்கி இருக்கின்றார்கள்.

தீர்மானிக்கும் சக்தியைக் கொண்ட தமது வாக்குகளின் மூலம் வெற்றியடைகின்ற வேட்பாளர் தங்களுக்கு சாதகமாகச் செயற்படுவார் என்பதற்கான உத்தரவாத அரசியல் நிலைமையை அவர்களால் காண முடியவில்லை. அதேவேளை, தேர்தலைப் புறக்கணித்தால் அல்லது தமிழ் வேட்பாளராகக் களம் இறங்கியுள்ள சிவாஜிலிங்கத்திற்கு வாக்களித்து பேரின அரசியல் கட்சிகள் மீது தமக்கு நம்பிக்கை இல்லை என்ற நிலைப்பாட்டை வெளிப்படுத்தவதன் ஊடாக அவர்கள் ஏதேனும் நன்மை அடைய முடியுமா என்பதிலும் தெளிவற்ற நிலைமையே காணப்படுகின்றது.

இந்தத் திரிசங்கு நிலைமையில் ஆக்கபூர்வமான முடிவெடுப்பதில் தமிழ் அரசியல் கட்சிகளும் தடுமாறிய நிலையிலேயே காணப்படுகின்றன. இந்த நிலையில் தமிழ்த்தேசியம் சார்ந்த அரசியல் கட்சிகளை ஒன்றிணைத்து ஒரு தீர்மானத்தை எட்டுவதற்கு யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் மேற்கொண்டுள்ள முயற்சியின் மூலம் இந்த நிலைமை குறித்து விவாதிப்பதற்கான ஒரு பொது வெளியும் சந்தர்ப்பமும் கிட்டியிருக்கின்றன. இந்த விவாதத்தின் முடிவு என்ன என்பதைப் பொறுத்திருந்துதன் பார்க்க வேண்டும்.

 

http://globaltamilnews.net/2019/131762/

ஜனாதிபதித் தேர்தல் என்ற பொறியை தமிழ்பேசும் மக்கள் ஒன்றிணைந்து எதிர்கொள்வோம் - சமத்துவம், சமூக நீதிக்கான மக்கள் அமைப்பு வேண்டுகோள்

5 days 3 hours ago

2020 ஜனாதிபதித்தேர்தல் ஒரு பொறியாகத் தமிழ் மொழிச் சமூகங்களின் முன்னே நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்தத் தேர்தலில் போட்டியிடும் பிரதான வேட்பாளர்கள் எவரும் தமிழ், முஸ்லிம், மலையக மக்களுடைய உரிமைகளுக்கான உத்தரவாதம், பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வு, பாதுகாப்பு, சமூக முன்னேற்றம் போன்றவற்றில் துல்லியமான நிலைப்பாடுகள் எதனையும் இதுவரையில் வெளிப்படுத்தவில்லை. இது இதுவரையான வரலாற்றில் நிகழ்ந்திருக்காத ஒரு அபாயகரமான நிலையாகும்.

கடந்த காலத்தில் நிகழ்ந்த அத்தனை தேர்தல்களின்போதும் தமிழ் பேசும் தேசிய இனங்களின் பிரச்சினைகள் குறித்தும் அதற்கான தீர்வைப்பற்றியும் இந்தக் கட்சிகள் பேசி வந்திருக்கின்றன. அவை பேசியவாறும் உடன்பட்டவாறும் தீர்வுகளை முன்வைக்காது விட்டாலும் அவற்றைப் பற்றிப் பேசியே தீர வேண்டும் என்ற அவசிய நிலை, இவற்றுக்குத் தவிர்க்க முடியாததாக இருந்தது. இன்று அந்தநிலை இல்லாமலாக்கப்பட்டு,  அதைப்பற்றிப் பேசாமலே தமிழ், முஸ்லிம், மலையக மக்களின் வாக்குகளை எப்படியும் பெற்றுவிடலாம் என இந்தத் தரப்புகள் நம்பும் துணிகரமான நிலை உருவாகியுள்ளது. இதற்கு தமிழ் பேசும் அரசியற் தலைமைகளின் தூரநோக்கற்ற அரசியல் அணுகுமுறைகளும் காரணம். இந்தச் சிக்கலான நிலையில் எந்த வேட்பாளரை நாம் ஆதரிப்பது என்ற நியாயமான கேள்வி மக்களிடத்திலே எழுந்துள்ளது.

இலங்கைத்தீவில் தமிழ், முஸ்லிம், மலையகச் சமூகங்கள் தொடர்ச்சியாகச் சந்தித்துவரும் பிரச்சினைகளும் நெருக்கடிகளும் உலகறிந்தவை. இந்தத் தரப்பினராலும் கூட கடந்த காலத்தில் இவை உத்தியோக பூர்வமாகவும் அரசியல் ரீதியாகவும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவை. இதன்படி இவற்றுக்குத் தீர்வு காணும் நடவடிக்கைகளில் இவை பங்கேற்றும் உள்ளன.

அவ்வாறு  இவர்களால் முன்னர் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பிரச்சினைகளும் நெருக்கடிகளும் இன்னும் தீர்வு காணப்படாமல், தீர்வை நோக்கிய நிலையிலேயே இருக்கும்போது அவற்றைப் பேசாது கடந்து செல்ல முற்படுவதானது மிகமிகத் தவறானதாகும். அத்துடன் இது நீதி மறுப்புக்கு நிகரான, ஆதிக்க மனோபாவத்தின் வெளிப்பாடாகவே கருதவும் இடமளிக்கிறது. இந்த நிலையானது தமிழ்பேசும் மக்களுடைய எதிர்காலத்தைக் குறித்த கேள்விகளை எழுப்புவதுடன், இந்த வேட்பாளர்களின் அரசியல் நிலைப்பாட்டைக்குறித்த அச்சத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது. ஆகவே இதைக்குறித்து நாம் ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளோம்.

ஆகவே, இன்று உருவாகியிருக்கும் இந்தச் சிக்கலான விவகாரத்தை மிகுந்த அவதானத்தோடும் உச்சப் பொறுப்புணர்வோடும் தமிழ் மொழிச் சமூகங்கள் கையாள வேண்டும் என்பதே சமத்துவம், சமூக நீதிக்கான மக்கள் அமைப்பினுடைய வேண்டுகோளாகும். அதிலும் தமிழ்த் தரப்பினருக்கு இதில் இன்னும் கூடுதல் விழிப்பும் பொறுப்பும் தேவைப்படுகிறது என வலியுறுத்துகிறோம். இதற்கமைய தமிழ் மொழிச்சமூகத்தினர் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளையும் நெருக்கடிகளையும் வகைப்படுத்தி வேட்பாளர்களின் முன்னே கூட்டாக முன்வைப்பதன் மூலம் எமது மக்களின் நியாயங்களுக்கு அவர்கள் உத்தரவாதமளிக்கும் நிலையை உருவாக்குவோம்.

இதுவே எதிர்காலத்தில் எமது மக்களுடைய பாதுகாப்பையும் இருப்பையும் பேணி, இந்த நாட்டில் தமிழ் பேசும் மக்களுடைய வாழ்வுக்கான உத்தரவாதத்தை அளிக்கக் கூடியதாக இருக்கும்.

 

எமது  மக்களின் கோரிக்கைகள்

1.   அரசியல் தீர்வுக்கானது

இலங்கைத்தீவானது பல்லினச் சமூகங்களை உள்ளடக்கிய வாழிடப்பரப்பு என்ற அடிப்படையில் தமிழ்மொழிச் சமூகத்தினரின் உரிமைகளை உத்தரவாதப்படுத்துதல். அவற்றின் பாதுகாப்பு, நிலம், பண்பாடு, பொருளாதார அபிவிருத்திக்கான சுயாதீனம், மரபுரிமை உள்ளிட்ட அடையாளங்களைப் பேணும் சட்டவரைபையும் நடைமுறையையும் ஏற்படுத்துதல்.

2.   அடிப்படைப் பிரச்சினைகள் தொடர்பானது (இயல்புவாழ்க்கைச் சூழலை உருவாக்குவதற்கான அடிப்படைகள்)

(அ) குறுகிய கால அடிப்படையில் அரசியற்கைதிகளை விடுதலை செய்வதற்கான நடவடிக்கையை மேற்கொள்ளல்.

(ஆ) யுத்தக்குற்ற விசாரணைக்கூடாக் காணாமலாக்கப்பட்டோரின் விவகாரத்துக்கு வரையறுக்கப்பட்ட கால எல்லைக்குள் தீர்வு காணுதல்.

(இ) மக்களின் இயல்பு (சிவில் – civil) வாழ்வில் இராணுவத்தலையீடுகளையும் நெருக்கடிகளையும் இல்லாமற் செய்தல்.

(ஈ) படைத்தரப்பின் பிடியிலுள்ள காணிகளை விடுவித்தல்.

(உ) இன, சமூக முரண்பாடுகளையும் நெருக்கடிகளையும் உருவாக்கும் வகையிலான மத ஆக்கிரமிப்பு நடவடிக்கைகளைத் தடுத்தல்.

(உ) கடல், நிலம் சார்ந்த தொழில் மற்றும் பொருளாதார ரீதியிலான எல்லை மீறல்கள், ஆக்கிரமிப்புகளை நிறுத்துதல்.

ஊ) யுத்தத்தப் பாதிப்பிலிருந்து இன்னமும் மீண்டெழ முடியாத நிலையிலிருக்கும் வடக்குக் கிழக்குப் பிரதேசத்துக்கான வேலை வாய்ப்பு உள்ளிட்ட தொழில்துறை மேம்பாட்டை விருத்தி செய்தல். அத்துடன், இந்தப் பிரதேசங்களில் முதலீடுகளை அதிகரிப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை மேற்கொள்ளுதல்.

(எ) பெண் தலைமைத்துவக்குடும்பங்கள், போராளிகளாகச் செயற்பட்டோர், யுத்தத்தின்போது பெற்றோரை இழந்த சிறுவர்கள், மாற்றுவலுவுடையோர் ஆகியோருக்கான விசேட நிதி ஒதுக்கீட்டையும் சிறப்பு வேலைத்திட்டங்களையும் உருவாக்குதல்.

முருகேசு சந்திரகுமார்
(தலைவர், சமத்துவம், சமூக நீதிக்கான மக்கள் அமைப்பு)

 

https://www.virakesari.lk/article/66533

இந்தியாவுடனும் சீனாவுடனும் இலங்கையின் உறவுகள்

5 days 3 hours ago

தி.ராமகிருஷ்ணன்

கொழும்பில் அண்மையில் திறந்துவைக்கப்பட்ட  பிரமாண்டமான தோற்றக்கவர்ச்சியுடைய தாமரைக்கோபுரம் இலங்கைக்கும் சீனாவுக்கும் இடையிலான  உறவுகளின் புத்தம்புதிதான சின்னமாக கருதப்படுகிறது.பலநோக்கு செயற்பாடுகளுக்கான இந்த தொலைத்தொடர்புக் கோபுரத்தை நிர்மாணிப்பதற்கு உடன்படிக்கை இரு நாடுகளுக்கும் இடையே 2012 ஆம் ஆண்டில் கைச்சாத்திடப்பட்டது.

சீனாவுக்கு விரோதமான உணர்வு நிலவிய ஒரு நேரத்தில் பதவிக்கு வந்த ஒரு அரசாங்கத்தின் கீழ் இந்த கோபுரத்தின் பெருமளவு நிர்மாணப்பணிகள் இடம்பெற்றன என்பது விசித்திரமானதாக  தோன்றக்கூடும். 2015 ஜனாதிபதி தேர்தலுக்கு முன்னரான நாட்களில் மைத்திரிபால சிறிசேனவை ஆதரித்த ரணில் விக்கிரமசிங்க சீனாவின் இன்னொரு பாரிய திட்டமான 140 கோடி அமெரிக்க டொலர்கள் செலவிலான கொழும்பு துறைமுக நகரம் கைவிடப்படும் என்று நாட்டு மக்களுக்கு உறுதியளித்தார். சிறிசேன ஜனாதிபதியாக பதவியேற்ற பிறகு  உடனடியாக துறைமுகநகர திட்டம் ஒரு ஸ்தம்பித நிலைக்கு வந்தது. அடுத்து அம்பாந்தோட்டை துறைமுகத்தின் கதியும் நிச்சயமற்றதாகியது. 2005 நவம்பரில் ஆட்சிக்கு வந்ததும் இலங்கை  ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ச அந்த துறைமுகத்தை அபிவிருத்தி செய்யும் பொறுப்பை இந்தியாவுக்கு வழங்கமுன்வந்தார். இந்தியா அதை முற்றிலும் பொருளாதார கோணத்தில் பார்த்ததே தவிர, கேந்திரமுக்கியத்துவத்தை அந்த நேரத்தில் கவனிக்கத்தவறிவிட்டது.

இவையெல்லாம் இப்போது வரலாறாகிவிட்டது. ஆனால், சீனாவுக்கும் இலங்கைக்கும் இடையிலான உறவுகள் காலத்தின் சோதனைக்கு தாக்குப் பிடித்து நின்றன. மேற்கூறப்பட்ட திட்டங்கள் தொடர்பிலான சகல சர்ச்சைகளுக்கும்  சீனாவினால் தீர்வு காணக்கூடியதாக இருந்தது. எந்தவொரு பெரிய தடங்கலுமின்றி துறைமுக நகரத்திட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. நிர்மாணம்  நிறைவுறும்போது இந்தியாவுக்கான முக்கியமான கப்பல்போக்குவரத்து மையமாக விளங்கும் கொழும்பு துறைமுகத்துக்கு அருகில் அந்த துறைமுகநகரம் அமைந்திருக்கும். சீனக்கம்பனி ஒன்று அம்பாந்தோட்டை துறைமுகத்தையும் அதன் அருகில் 15 ஆயிரம் ஏக்கர் நிலத்தையும் 99 வருட குத்தகைக்குபெற்றிருக்கிறது. மேலும் சீனாவின் நவீன பட்டுப்பாதை திட்டம் என்று வர்ணிக்கப்படுகின்ற மண்டலமும் பாதையும் செயற்திட்டத்தின் ஒரு உறுப்பு நாடாக இலங்கை இருக்கிறது.

சீனாவுடனான பொருளாதார உறவுகள் இலங்கையை ஒரு " கடன்பொறிக்குள் " தள்ளிவிடுகின்றன என்று சில சர்வதேச நிபுணர்கள் வாதிடுகின்ற போதிலும் கூட , பொருளாதார முனையில் இரு நாடுகளுக்கும் இடையில் உறவுமுறை மேலும் மேலும்வலுவடைந்துகொண்டேயிருக்கிறது.இலங்கை மத்திய வங்கியின் 2018 வருடாந்த அறிக்கையின்படி சீனாவில் இருந்து இறக்குமதிகள் 18.5 சதவீதமாக இருக்கின்றன. இது இந்திய இறக்குமதிகளையும் விட (19 சதவீதம் ) சொற்பமே குறைவானதாகும்.

2014 மே மாதத்தில் இருந்து " அயலகம் முதலில் " என்ற கொள்கையை இந்தியா கடைப்பிடித்து வருகின்றபோதிலும், சிறிசேனவின் ஆட்சிக்காலத்தில் இலங்கையில் இந்தியா பெரிதாக எதையும் சாதித்ததாக கூறிக்கொள்ளமுடியாது.கொழும்பு துறைமுகத்தின் கிழக்கு கொள்வனவு முனையத்தை அபிவிருத்தி செய்வதற்கு இலங்கையுடனும் ஜப்பானுடனும் கூட்டாக இந்தியா உடன்படிக்கையொன்றை கடந்த மே மாதத்தில் செய்துகொள்ளக்கூடியதாக இருந்ததைத் தவிர, இலங்கையில் எந்தவொரு பெரிய உட்கட்டமைப்பு திட்டத்தையும் இந்தியா பொறுப்பெடுத்ததாக கூறமுடியாது.வடமாகாணத்தில் உள்ள காங்கேசன்துறை துறைமுக அபிவிருத்திக்கென்று 2018 முற்பகுதியில் இநதியா 4 கோடி 50 இலட்சம் டொலர்களை வழங்கியபோதிலும் அதை புனரமைப்பதற்கான திட்டத்தின் நிலை குறித்து எதுவும் பெரிதாக தெரியவில்லை.வடக்கில் பலாலி விமானநிலையத்தை அபிவிருத்தி செய்வதற்கான இந்தியாவின் யோசனை தொடர்பிலும் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டதாக தெரியவில்லை.( மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அளவில் வர்த்தக விமானசேவைகள் விரைவில் பலாலியில் இருந்து தொடங்கும் என்று எதிர்பார்க்கபபடுகிறது ) மத்தள ராஜபக்ச சர்வதேச விமானநிலையத்தில் பெரும்பான்மையான பங்குகளை இந்தியா பெறவிருப்பதாக பேசப்பட்டபோதிலும் அது தொடர்பிலும் எந்த முன்னேற்றமும் இல்லை. தற்போது நடைமுறையில் இருக்கும் இரு தரப்பு சுதந்திர வர்த்தக உடன்படிக்கையின் ஒரு மேம்பட்ட வடிவம் என்று சொல்லக்கூடிய பொருளாதார மற்றும் தொழில்நுட்ப ஒத்துழைப்பு உடன்படிக்கையும்  ( எட்கா ) கிடப்பில் போடப்பட்டிருக்கிறது.

அண்மைய வருடங்களில் இந்திய அரசாங்கத்தின் ஒரு சில  சமூக அபிவிருத்தி திட்டங்கள் இலங்கையில் விரைவுபடுத்தப்பட்டதைக் காணக்கூடியதாக இருந்தது. குறிப்பாக, போரினால் அழிவுக்குள்ளான வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களிலும் மலையகப்பகுதிகளிலும் தமிழர்களுக்கென்று நிர்மாணிக்கப்பட்ட 60 ஆயிரம் வீடுகளையும் இலங்கை பூராவும் நடைமுறைப்படுத்தப்படுகின்ற அம்புலன்ஸ் சேவைகளையும் கூறமுடியும்.இவ்விரு திட்டங்களும் இந்திய அரசாங்கத்தினால் வழங்கப்படும் நன்கொடை களைப் பயன்படுத்தி முன்னெடுக்கப்படுகின்றன.கடந்த ஜூலை மாதத்தில் வடக்கையும் தெற்கையும் இணைக்கும் முக்கிய ரயில் பாதையில் ஒரு பகுதியை 9 கோடி 10 இலட்சம் டொலர்கள் செலவில்  தரமுயர்த்துவதற்கு உடன்படிக்கையொன்று செய்துகொள்ளப்பட்டது.

எவ்வாறெனினும், அபிவிருத்தி ஒத்துழைப்பில் கூடுதலான அளவுக்கு பணிகளைச் செய்வதற்கு இந்தியாவுக்கு இருக்கின்ற ஆற்றலையும் விருப்பத்தையும் அடிப்படையாகக்கொண்டு நோக்குகையில் கடந்த காலத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்ட மிதமான பணிகள் குறித்து அது திருப்தியடையமுடியாது.விக்கிரமசிங்க ஒரு வருடத்துக்கு முன்னர் புதுடில்லிக்கு  விஜயம் செய்தபோது இந்தியாவினால் முன்வைக்கப்படுகின்ற திட்டயோசனகளை நடைமுறைப்படுத்துவதில் இலங்கையின் தரப்பில் காண்பிக்கப்படுகின்ற தாமதம் குறித்து பிரதமர் நரேந்திர மோடி விசனம் வெளியிட்டாா்.திருகோணமலையில் உள்ள எண்ணெய் களஞ்சிய வசதிகளை கூட்டாக அபிவிருத்தி செய்வது தொடர்பான திட்டம் அத்தகைய ஒன்று.அது தொடர்பாக பல வருடங்களாக ஆராயப்பட்டுவருகின்றது.வடமாகாணத்தில் 30 கோடி டொலர்கள் செலவில் வீடுகளை நிர்மாணிப்பதற்கான திட்டமொன்றை பெய்ஜிங்கிற்கு வழங்குவதற்கு எடுத்த தீர்மானத்தை இலங்கை அரசாங்கம்  ஒரு வருடத்துக்கு முன்னர் கைவிட்டமையே புதுடில்லி ஆறுதல் அடையக்கூடிய ஒரு விடயமாக இருக்கிறது.

இலங்கையில் சீனாவின் நிதியுதவியுடன் முன்னெடுக்கப்படுகி்ன்ற உட்கட்டமைப்பு வசதி திட்டங்கள் பாரியவையாக இருக்கலாம்.ஆனால், இந்தியாவுக்கும் இலங்கைக்கும் இடையிலான உறவுகள்்ஆழமானவையும் கூடுதலான அளவுக்கு சிக்கலானவையுமாகும்.மோடி கூறியதைப் போன்று "  நல்ல காலத்திலும் சரி கெட்டகாலத்திலும் சரி இலங்கைக்கு உதவிக்கு ஓடிவருகின்ற முதல் நாடாகவே இந்தியாவே எப்போதும் இருந்துவந்திருக்கிறது ; எதிர்காலத்திலும் அவ்வாறே இருக்கும்". 2004 டிசம்பர் சுனாமி பேரழிவின்போது இந்தியாவின் உதவிகளும் கடந்த ஜூனில் கொழும்புக்கு மோடி செய்த விஜயமும் இந்தியாவின் அக்கறையுடனான அணுகுமுறையை வெளிக்காட்டுகின்றன. ஈஸ்டர் ஞாயிறு குண்டுத்தாக்குதல்களுக்குப் பிறகு இலங்கைக்கு முதன் முதலாக விஜயம் செய்த வெளிநாட்டு தலைவர் மோடியேயாவார்.

இத்தகைய ஆழமான உறவுகளுக்கு மத்தியிலும், சமகாலத்தில் இரு தரப்பு உறவுகளில் கசப்பான சில நிகழ்வுகள் இடம்பெற்றன.1983 ஜூலையில் தமிழர்களுக்கு எதிராக கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்ட வன்முறைகள் தமிழர் பிரச்சினையில் இந்தியாவை சம்பந்தப்பட வைத்தன.1990 மார்ச்சில் இந்திய அமைதிகாக்கும் படை வாபஸ் பெறப்பட்டமை, 1991 மே மாதம் முனனாள் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி கொலை போன்ற நிகழ்வுகள் உள்நாட்டுப்போரின் இறுதிக்கட்டம் வரையில் கொழும்பை நோக்கி இந்தியா " விலகிநிற்கும் " அணுகுமுறையொன்றைக் கடைப்பிடிக்க நிர்ப்பந்தித்தன.2009 மே மாதம் முடிவடைந்த போரின் இறுதி ஐந்து மாதங்களில் விடுதலை புலிகளுடனான மோதல்களுடன்  தமிழ் மக்களின் உரிமைகளையும் நலன்களையும் சிக்கல்படுத்தக்கூடாது என்று இந்தியா திரும்பத்திரும்ப இலங்கைக்கு கூறியது.ஆனால், இந்தியாவின் இந்த அணுகுமுறை போதுமானதல்ல என்றே விடுதலை புலிகளுக்கு ஆதரவானவர்கள் கருதினார்கள்.அத்துடன் விடுதலை புலிகளின் தோல்விக்கு இந்திய அரசாங்கம் பங்களிப்புச் செய்ததாகவும்  அவர்கள் குற்றஞ்சாட்டினர்.

ஆனால், அவற்றின் குறைபாடுகளுக்கு மத்தியிலும், 1987 ராஜீவ் காந்தி -- ஜெயவர்தன உடன்படிக்கையும் மாகாணங்களுக்கு அதிகாரங்களை பரவலாக்குவதற்கு வகைசெய்யும் 13வது அரசியலமைப்பு திருத்தமும் இன்னமும் கூட இனப்பிரச்சினைக்கு தீர்வு காண்பதற்கான கெட்டியான கட்டமைப்பாக விளங்குகின்றன.அரசியல் இணக்கத்தீர்வுக்கு அப்பால், இலங்கையின் நிகர உள்நாட்டு உற்பத்திக்கு பத்து சதவீதத்துக்கும் குறைவான பங்களிப்பைச் செய்யும் வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களுக்கு பொருளாதார அபிவிருத்தி தேவைப்படுகிறது. இது விடயத்தில் இந்தியா பிரத்தியேகமான பணிகளைச் செய்வதற்கு விரும்புகிறது.ஆனால், தமிழ் அரசியல் தலைமைத்துவத்திடமிருந்து உகந்த பிரதிபலிப்பு வருவதாக இல்லை.

இன்னும் இரு மாதங்களில் இலங்கையில் புதிய ஜனாதிபதி பதவியேற்கும்போது, நிலுவையில் இருக்கும் உட்கட்டமைப்பு திட்டங்களுக்கான அங்கீகாரத்தை பெறும் ஏற்பாடுகளை துரிதப்படுத்துவதற்காக மாத்திரமல்ல, இலங்கையின் இளைஞர்களின் முழுமையான அபிவிருத்திக்கு பங்களிப்பு செய்வது குறித்தும் இந்திய அரசாங்கம் அவருடன் விரிவாகப் பேசவேண்டும்.இலங்கையில் மிகவும் பின்தங்கிய சமூகத்தினராக இருக்கும் மலையக தமிழர்களின் அபிவருத்தி விவகாரங்களில் இந்தியா நிலையான அக்கறை செலுத்தவேண்டும்.தமிழ்நாட்டில் வசிக்கின்ற சுமார் 95 ஆயிரம் அகதிகளை அவர்களின் விருப்பத்துடன் இலங்கைக்கு திருப்பியனுப்புவதற்கான  முயற்சியை மீண்டும்  முன்னெடுப்பதும் பொருத்தமானதாக இருக்கும். இதை நோக்கிய ஒரு நடவடிக்கையாக தலைமன்னாருக்கும் இராமேஸ்வரத்துக்கும் இடையிலான கப்பல்சேவையை சாத்தியமானளவு விரைவாக மீண்டும் ஆரம்பிப்பது குறித்து அதிகாரிகள் கவனம் செலுத்தவேண்டும்.

இலங்கைக்கான இந்திய உயர்ஸ்தானிகர் தரன்ஜித் சிங் சந்து ஒரு தடவை கூறியதைப் போன்று " இந்தியாவின் உதவி முற்றுகையிடுவதையோ ஆக்கிரமிப்பதையோ நோக்கமாகக் கொண்டதல்ல ". இதயசுத்தியுடனான --  பெருந்தன்மையானதும் விரிவானதுமான ஒரு அணுகுமுறை இலங்கையர்களின் பெருமதிப்பைச் சம்பாதிக்கும் என்பது மாத்திரமல்ல, இலங்கையுடனான இந்தியாவின் உறவுகளின் வலிமையைப் பற்றி ஏனைய முக்கிய சர்வதேச நாடுகளுக்குஒரு செய்தியை வழங்குவதாகவும் இருக்கும்.

(  இந்து )

https://www.virakesari.lk/article/66540

சிவாஜிலிங்கமும் பேரவையும் மாணவர் ஒன்றியமும் ஒரே தரப்பினரே

5 days 6 hours ago
சிவாஜிலிங்கமும் பேரவையும் மாணவர் ஒன்றியமும் ஒரே தரப்பினரே
புருஜோத்தமன் தங்கமயில் / 2019 ஒக்டோபர் 09 புதன்கிழமை, பி.ப. 01:44

வடக்கு மாகாண சபையின் முன்னாள் உறுப்பினரான எம்.கே.சிவாஜிலிங்கம் மீண்டும் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் சுயேட்சையாகப் போட்டியிடுகிறார். ஏற்கெனவே அவர், 2010 ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிட்டு 9,662 வாக்குகளைப் பெற்றிருந்தார். இந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தமிழ்த் தேசிய அரசியல் கட்சிகளின் சார்பில், பொது வேட்பாளர் ஒருவர் நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை கருத்திலெடுக்கப்படாத நிலையில், தான் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிடத் தீர்மானித்ததாக சிவாஜிலிங்கம் கூறுகிறார். அவருக்கு ஆதரவாக, வடக்கு மாகாண சபையின் முன்னாள் அமைச்சர் அனந்தி சசிதரன் செயற்படுகிறார்.   

தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் சிவாஜிலிங்கமோ, அனந்தி சசிதரனோ தங்களது கட்சிகளுக்கோ, தலைமைகளுக்கோ கட்டுப்பட்டு நடந்தது கிடையாது. முரண்பாடுகள்,  தனித்தீர்மானங்களுக்காக அவர்கள் இருவரும் பெயர் பெற்றவர்கள். ஜனநாயக அரசியலில் இதனைப் பெரும் தவறாக எண்ணிவிட முடியாது. ஆனால், ஒரு சமூகத்தின் அரசியல் இயங்குநிலை என்பது, தனித்தீர்மானங்கள், (எதற்கெடுத்தாலும்) அவசரப்படும் நிலை, அடம்பிடிக்கும் மனநிலை உள்ளிட்டவைகளால் வெற்றியை அடைவதில்லை. மாறாக, பொறுமையும் சமயோசிதமும் சந்தர்ப்பங்களைக் கணித்துச் செயலாற்றும் திறனும் முதன்மைபெறும் போது வெற்றி சாத்தியமாகின்றது.   

ஆனால், சிவாஜிலிங்கமோ, அனந்தியோ தாங்கள் நினைப்பது, அன்றே நடந்துவிட வேண்டும் என்கிற மனநிலையோடு அரசியலில் இயங்கிக் கொண்டிருப்பவர்கள். பல நேரங்களில் முன்பள்ளியில் அடம்பிடிக்கும் பிள்ளைகளின் மனநிலையைப் பிரதிபலிப்பவர்கள். 
இவ்வாறான நடவடிக்கைகளால், தனிப்பட்ட ரீதியில் இவர்கள் இருவருக்கும் ஏதாவது இலாபம் கிடைக்கிறதோ தெரியாது. ஆனால், கடந்த காலத்தில் இவர்களுக்கு வாக்களித்த மக்களுக்கு எந்த இலாபமும் இல்லை. இவர்களின் நடவடிக்கைகளைப் பார்த்து, ஆத்திரப்பட்டு இரத்த அழுத்தம் வேண்டுமானால் அதிகரிக்கலாம்.  

சிவாஜிலிங்கம், ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிடுவதை முன்வைத்து, தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகளும் சிவில் அமைப்புகளும் மாணவர் ஒன்றியங்களும் விமர்சனங்களை முன்வைத்து வருகின்றன. 

சிவாஜிலிங்கத்தோடும் அனந்தியோடும் எதிர்காலத்தில் எந்தவிதமான அரசியல் தொடர்புகளையும் பேணுவதில்லை என்றும் கூறுகின்றன. கிட்டத்தட்ட தங்களது முயற்சிகளைக் குழப்பிவிட்டதாக இந்தத் தரப்புகள் குமுறுகின்றன. ஆனால், உண்மையிலேயே, இந்தத் தரப்புகள் சிவாஜிலிங்கம், அனந்தி குறித்துக் குமுறல்களை வெளியிடுவதற்கான தார்மீகத்தைக் கொண்டிருக்கின்றனவா என்கிற கேள்வி எழுகின்றது.   

ஜனாதிபதித் தேர்தலில், தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகளின் சார்பில் பொது வேட்பாளர் ஒருவரை நிறுத்துவது எனும் நிலைப்பாட்டைத் தூக்கிக் கொண்டு, தமிழ் மக்கள் பேரவை பத்து நாள்களுக்கு முன்னர் வெளியே வந்தது. பேரவைக்குள் இருக்கின்ற கருத்துருவாக்கிகளான அரசியல் கட்டுரையாளர்களும் யாழ். பல்கலைக்கழகத்தின் சில விரிவுரையாளர்களும் மதத் தலைவர்கள் சிலரை இணைத்துக் கொண்டு, இரா.சம்பந்தன், கஜேந்திரகுமார், சுரேஷ், சி.வி.விக்னேஸ்வரன் உள்ளிட்டவர்களைத் தனித்தனியே சந்தித்துப் பேசினர். 

சம்பந்தனுடனான சந்திப்பில், பொது வேட்பாளராக சம்பந்தனே போட்டியிட வேண்டும் என்றும் கோரினர். ஆனாலும், அதனைத் திட்டவட்டமாக மறுத்துவிட்ட சம்பந்தன், ஏனைய விடயங்கள் குறித்து, வழக்கமான தன்னுடைய பாணியில் தலையை ஆட்டி, “யோசித்து முடிவெடுப்போம்; கோரிக்கைகளைப் பரிசீலிக்கிறோம்” என்கிற தொனிப்பட பதில் சொல்லி அனுப்பியிருக்கிறார்.   

வடக்கு, கிழக்கு பூராவும் தேர்தல் புறக்கணிப்புக் கோசத்தை முன்வைத்து, கூட்டங்களை நடத்திக் கொண்டிருக்கும், கஜேந்திரகுமாரும் பொது வேட்பாளர் கோரிக்கையை நிராகரித்துவிட்டார். அவர், தேர்தல் புறக்கணிப்புக் கோசத்திலிருந்து இன்றும் இறங்கிவரவில்லை. யாழ்ப்பாணத்தில் கடந்த சில தினங்களாக இடம்பெற்று வருகின்ற யாழ். பல்கலைக்கழக மாணவர் ஒன்றியம், பேரவை மற்றும் அரசியல் கட்சிகளுடனான சந்திப்பில், தமிழ்த் தேசிய முன்னணியின் பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்டிருந்தாலும், மறுபுறத்தில் தேர்தல் புறக்கணிப்புக் கோசத்தை முன்வைக்கும் கூட்டங்களையும் முன்னணி நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றது.   

விக்னேஸ்வரனோ, சுரேஷ் பிரேமசந்திரனோ தனித்த முடிவுகள் எதையும் எடுப்பது மாதிரித் தெரியவில்லை. பேரவையும் மாணவர் ஒன்றியமும் இறுதியில் விடுக்கப்போகும் அறிவிப்புக்கு ஏற்ப, தலையை ஆட்டி வைக்கலாம் என்கிற தோரணையில் அவர்கள் இருவரும் இருக்கிறார்கள். 

இடையில், கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ ஜனாதிபதித் தேர்தலில் வெற்றிபெற்றால், பூகோள அரசியலில் தமிழ் மக்கள் வெற்றிபெறும் சாத்தியமுண்டு என்று, தன்னுடைய கேள்வி - பதில் அறிக்கையொன்றை விக்னேஸ்வரன் வெளியிட்டிருந்தார்.  

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பைப் பொறுத்தவரை, மாவை சேனாதிராஜா, செல்வம் அடைக்கலநாதன், சிவஞானம் சிறீதரன் உள்ளிட்டவர்கள், பல்கலைக்கழக மாணவர் ஒன்றியம் (மற்றும் பேரவை) கூட்டியுள்ள கூட்டங்களில் கலந்து கொண்டிருந்தாலும், அவர்கள் இறுதி முடிவுகளை எடுப்பவர்கள் அல்ல. கடந்த காலத்திலும், மாணவர் ஒன்றியத்தினருடனான சந்திப்புகளில் அவர்கள் கலந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். பேச்சுகளில் மாணவர் பிரதிநிதிகளின் கோரிக்கைகளுக்குத் தலையையும் ஆட்டிவிட்டு வந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், இறுதி முடிவுகள் எப்போதுமே சம்பந்தனும், எம்.ஏ.சுமந்திரனும் எடுப்பதாகவே இருந்திருக்கின்றது. 

தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் நம்பிக்கையான சிவில் அமைப்பொன்றின் தேவைக்கான வெளியைச் சிதைத்து, அழித்த பெருமை தமிழ் மக்கள் பேரவைக்கு உண்டு. கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் பேரவையின் நடவடிக்கைகளே அதற்குச் சான்று. தோல்வியின் முனையில் தள்ளாடிக்கொண்டிருக்கின்ற தமிழ்த் தேசிய அரசியலை, வெற்றிகரமான பக்கத்துக்கு நகர்த்துவதற்கு நம்பிக்கையான அரசியல் கட்சிகள், தலைமைகள் மாத்திரமல்ல, புத்திஜீவிகளையும் கருத்துருவாக்கிகளையும் செயற்பாட்டாளர்களையும் ஒரு புள்ளியில் இணைக்கும் சிவில் அமைப்பின் தேவையும் உண்டு. அது, மக்களிடம் நம்பிக்கையைப் பெறுவது மாத்திரமின்றி, அரசியல் கட்சிகளையும், தலைமைகளையும் சரியான பக்கத்துக்குக் கொண்டு சேர்ப்பதற்கான ஆக்கபூர்வமான சிந்தனைகளையும் அழுத்தங்களையும் வழங்கும் வலுவைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.  குறிப்பாக, கடந்த ஆண்டு முதலே, 2019, 2020ஆம் ஆண்டுகள் தேர்தல் ஆண்டுகளாக இருக்கப் போகின்றன என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். அப்படியான சூழலில், ஒவ்வொரு தேர்தலையும் எவ்வாறு தமிழ் மக்கள் எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்கிற விடயங்களை முன்வைத்து, செயற்பட்டிருக்க வேண்டும். ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தீர்மானிக்கும் சக்தியைக் கொண்டிருக்கின்ற தமிழ் மக்கள், தமது வாக்குகளைக் கொண்டு பேரம் பேசும் நிலையை எவ்வாறு உயர்த்திக் கொள்ளப் போகிறார்கள் என்று சிந்தித்துச் செயலாற்றியிருக்க வேண்டும். அதற்கான ஏற்பாடுகளை பேரவையோ, மாணவர் ஒன்றியமோ கடந்த பத்து நாள்களுக்கு முதல் வரையில் செய்திருக்கவில்லை. தேர்தலுக்கான வேட்புமனு கோரும் திகதி நெருங்கும் போதுதான், அவர்களுக்கு திடீரென ‘ஞானஒளி’ தோன்றி, பொது வேட்பாளரை நிறுத்த வேண்டும் என்கிற சிந்தனை எழும்; அதனைத் தூக்கிக் கொண்டு ஒவ்வொரு தலைவராக பேசச் செல்வார்கள். இந்த நிலைக்கும், சிவாஜிலிங்கம், அனந்தியின் அரசியல் நடவடிக்கைகளுக்கும் இடையில் பெரிய வித்தியாசங்கள் ஏதும் இல்லை. அவர்களைக் குறைகூறும் தகுதியோடும் பேரவைக்காரர்களோ, மாணவர் ஒன்றியமோ இல்லை.   

பேரவையும் மாணவர் ஒன்றியத்தினரும் முதலில் திறந்த மனதோடு உரையாடலுக்குத் தயாராக வேண்டும். தங்களிடம் உள்ள குறைகள் குறித்துப் பேச வேண்டும். சிவில் அமைப்புகள் மீதான நம்பிக்கையைப் பேரவை என்ற பெயரில் சிதைத்த தரப்பினர், அதனை இனியாவது சீர்செய்ய வேண்டும். அது, எதிர்காலத்திலாவது நம்பிக்கையான சிவில் அமைப்பொன்றை உருவாக்குவதற்கு வழிவகுக்க வேண்டும். யாழ். மாணவர் ஒன்றியத்தைப் பொறுத்தவரை, கடந்த சில ஆண்டுகளாக அவர்களின் நடவடிக்கை என்பது மாணவர்களின் உண்மையான சக்தி, அதன் தாற்பரியங்கள் குறித்து அறிந்ததாக இல்லை. மாறாக, ஒவ்வொரு விடயங்களுக்கும் பிரதிபலிப்பதாகவே இருக்கின்றது. இவ்வாறான நிலை தொடர்ந்தால், மாணவர் ஒன்றியத்தின் மீதான மதிப்பு இன்னும் இன்னும் அடிபடும்.  

ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிடும் சிவாஜிலிங்கமும், அவருக்கு ஆதரவு வழங்கும் அனந்தியும் ‘பேஸ்புக்’ உள்ளிட்ட சமூக ஊடகங்களில் நகைச்சுவைக்கான ‘மீம்ஸ்’ போன்று பார்க்கப்படுகிறார்கள். கிட்டத்தட்ட அதே நிலையிலேயே, பேரவையின் நடவடிக்கைகளும் மாணவர் ஒன்றியத்தினரின் நடவடிக்கைகளும் இருக்கின்றன. இந்த நிலையை மாற்றிக் கொள்ளாத வரையில், மக்களிடம் எந்த நம்பிக்கையையும் ஏற்படுத்த முடியாது; அவர்களின் தீர்மானங்களில் தாக்கமும் செலுத்த முடியாது. இருப்பதில் யார், ஆபத்துக் குறைந்த வேட்பாளர் என்பதை நோக்கியே மக்கள் வாக்களிக்கப்பார்கள். வேண்டுமானால், அதனைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம்.   

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/சிவாஜிலிங்கமும்-பேரவையும்-மாணவர்-ஒன்றியமும்-ஒரே-தரப்பினரே/91-239725

 

‘கிங் மேக்கர்’

5 days 6 hours ago
‘கிங் மேக்கர்’
முகம்மது தம்பி மரைக்கார் / 2019 ஒக்டோபர் 09 புதன்கிழமை, பி.ப. 01:26Comments - 0

ஏகப்பட்ட ஆச்சரியங்கள், அதிர்ச்சிகள், ஏமாற்றங்கள், எதிர்பார்ப்புகளோடு, ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்கான ஆயத்தங்கள் ஆரம்பித்திருக்கின்றன.  

 *     பதவியில் இருக்கும் நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதியொருவர், அடுத்துப் போட்டியிடாத தேர்தலாக இது அமைந்துள்ளது.  

 *    அதிகமானோர் போட்டியிடும் ஜனாதிபதித் தேர்தலாகவும் இது உள்ளது.  

 *     அதிக சிறுபான்மையினத்தவர் போட்டியிடும் தேர்தல் இது.   

 *     இந்திய வம்சாவழித் தமிழர் ஒருவர் முதன்முதலாகப் போட்டியிடும் ஜனாதிபதித் தேர்தல் எனும் அடையாளத்தையும் இந்தத் தேர்தல் பெற்றுள்ளது.  

 *    இந்த நாட்டின் பிரதான கட்சிகளில் ஒன்றான ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியிலிருந்து, வேட்பாளர் ஒருவரை நிறுத்த முடியாமல் போன ஒரு தேர்தலாகவும் இது உள்ளது.  

இப்படி அடுக்கிக் கொண்டு செல்லலாம்...  

‘கிங் மேக்கர்’  

2015ஆம் ஆண்டு ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வெற்றிபெற்ற மைத்திரிபால சிறிசேன, “ஒரு தடவை மாத்திரமே நான் ஜனாதிபதி பதவியை வகிப்பேன்” என்றும், “அடுத்த தேர்தலில் போட்டியிட மாட்டேன்” எனவும் கூறியிருந்தார். அவர் சொன்னபடிதான் நடந்திருக்கிறது.   

ஆனால், அது அவரின் விருப்பத்துடன்தான் நடந்துள்ளதா? அல்லது அவ்வாறானதொரு நிலைக்கு அவர் தள்ளப்பட்டுள்ளாரா என்கிற கேள்வி முக்கியமானதாகும்.  

“அடுத்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிடுவதில்லை” என்று மைத்திரி கூறியிருந்த போதிலும் இடையில், இரண்டாவது முறையும் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிடும் ஆசை, அவருக்குள் எட்டிப் பார்த்ததை, அவருடைய பேச்சுகளிலிருந்து புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.  

ஆனால், களநிலைவரம் அதற்குச் சாதகமாக இல்லை. கடந்த உள்ளூராட்சி சபைத் தேர்தல்களில் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சி, நாடு முழுவதும் பெற்ற மொத்த வாக்குகள் அண்ணளவாக 14 இலட்சம்தான். ஆனால், மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவின் பொதுஜன பெரமுன, கிட்டத்தட்ட 50 இலட்சம் வாக்குகளையும் ஐ.தே.க 36 இலட்சம் வாக்குகளையும் பெற்றிருந்தது. 

இந்த நிலையில், 14 இலட்சம் வாக்குகளை நம்பி, ஜனாதிபதித் தேர்தலொன்றில் களமிறங்குவது புத்திசாலித்தனமான முடிவல்ல. அதனால், தேர்தலில் போட்டியிடாமல் விடுவதே நல்லது என்று மைத்திரி தீர்மானித்திருக்கக் கூடும்.  

ஆனாலும், ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிடும் பிரதான கட்சியொன்றின் வேட்பாளருக்கு, சுதந்திரக் கட்சி ஆதரவு வழங்குவதன் மூலம், அவரை வெற்றியாளராக்குவதற்கான சாத்தியங்கள் அதிகம் உள்ளன. அந்த வகையில், ‘கிங் மேக்கர்’ எனும் தகுதி, சுதந்திரக் கட்சிக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.  
இந்த நிலையில், ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிடும் எந்தத் தரப்புக்கு, சுதந்திரக் கட்சி ஆதரவு வழங்குவது என்கிற தீர்மானத்தை எடுக்கும் அதிகாரத்தை, கட்சித் தலைவர் மைத்திரிக்கு, சுதந்திரக் கட்சியின் செயற்குழு வழங்கியுள்ளது. அதனால், நடைபெறவுள்ள ஜனாதிபதித் தேர்தலில், ‘கிங் மேக்கர்’ எனும் தகுதி, மைத்திரிக்குக் கிடைத்துள்ளது.  

இந்தப் பின்னணியில், கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவுக்கே சுதந்திரக் கட்சியின் ஆதரவை, மைத்திரி அறிவிப்பதற்கான சாத்தியங்கள் அதிகம் உள்ளதாக, அரசியலரங்கில் பேசப்படுகிறது. அப்படி நடந்து விட்டால், மிக இலகுவாகவே வெற்றிக்கு மிக அருகில் கோட்டா சென்று விடுவார்.  

கசப்பு  

மைத்திரியின் கணக்கில், ஐ.தே.கவை  விடவும் மஹிந்த தரப்புப் பரவாயில்லை என்பதாகவே தெரிகிறது. 52 நாள்கள் அரசியல் குழப்பத்தின் போது, ரணிலிடமிருந்த பிரதமர் பதவியைப் பிடுங்கி, மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவுக்கு மைத்திரி வழங்கிய போதே, இதனை விளங்கிக் கொள்ள முடிந்தது.  சஜித் பிரேமதாஸவுடன் ஒரு வகையான நெருக்கத்தை, மைத்திரி காட்டி வந்தார். இதைவைத்து, ஜனாதிபதித் தேர்தலில் சஜித் போட்டியிட்டால், மைத்திரி ஆதரவு வழங்குவார் என்கிற பேச்சுகளை அதிகம் காண முடிந்தது.  

ஐ.தே.கட்சித் தலைவர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவை ஓரம் கட்டுவதற்காகவே சஜித் பிரேமதாஸவை, மைத்திரி அரவணைத்திருக்கக் கூடும். அது ஒருவகை, அரசியல் தந்திரோபாயமாகவும் இருந்திருக்கலாம். அல்லது, அது உண்மையான நெருக்கமாகவும் இருக்கலாம்.  

ஆனால், சஜித் ஜனாதிபதியானால் ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் கைகள் ஓங்குவதைத் தவிர்க்க முடியாது போகலாம். அந்தநிலை ஏற்படுவதை, மைத்திரி விரும்ப மாட்டார். ரணிலுடன் கடுமையான கசப்பில், மைத்திரி உள்ளார். ஜனாதிபதியின் கடந்த கால உரைகளில், ரணில் குறி வைத்துத் தாக்கப்பட்டமை, அதனை ஊர்ஜிதம் செய்திருந்தது.  

இணக்கத்துக்கான முயற்சி  

மறுபுறம், மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவுக்கும் மைத்திரிபால சிறிசேனவுக்கும் இடையில் பிளவு ஏற்படுவதற்கு காரணம், தீர்க்கவே முடியாத பகைமைகளில்லை என்பதையும் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். மஹிந்தவின் ஆட்சிக் காலத்தில், பிரதமர் பதவியை மைத்திரி எதிர்பார்த்திருந்தார்; அது அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை. அதனால்தான், மஹிந்தவுக்கு மைத்திரி ‘காய்’ வெட்ட நேர்ந்தது.  

எனவே, மஹிந்த தரப்புடன் ஏற்பட்ட கசப்பைச் சரி செய்து கொள்வதற்கும், ரணில் விக்கிரமசிங்க தலைமையிலான ஐ.தே.கட்சிக்கு குழி பறிப்பதற்குமான தக்க தருணமாக, இந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலை மைத்திரி பயன்படுத்திக் கொள்வார் என்பதே பலரின் எதிர்பார்ப்பாகவும் உள்ளது.  

இதேவேளை, சுதந்திரக் கட்சி கோட்டாவுக்கு ஆதரவளிக்கக் கூடாது என்று, அந்தக் கட்சிக்குள் சில முக்கியஸ்தர்கள் கூறுவதாகவும் தெரிவிக்கப்படுகிறது. அதையும் மீறி, கோட்டாவுக்கு மைத்திரி ஆதரவு தெரிவித்தால், சுதந்திரக் கட்சிக்குள் பிளவு ஏற்படலாம். அல்லது சுதந்திரக் கட்சியின் சில நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், சஜித் பிரேமதாஸவுக்கு ஆதரவளிக்க முன்வரலாம் என்றும் நம்பப்படுகிறது.  

இதேவேளை, இந்தத் தேர்தலின் பிறகு, பதவியிருந்து ஜனாதிபதி நீங்கிய பிறகும், அரசியலில் தொடர்ந்தும் செயற்படப் போவதாக, மைத்திரி கூறியிருக்கின்றார். இது கவனிப்புக்குரியது. அப்படியென்றால், அவர் வைத்திருக்கும் அடுத்த திட்டம் என்ன என்கிற கேள்வியொன்றும் உள்ளது.   

எவ்வாறாயினும், இந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் மைத்திரிக்குக் கிடைத்திருக்கும் ‘கிங் மேக்கர்’ என்கிற தகுதி போன்று, அடுத்த கட்ட அரசியலில் அவருக்குக் கிடைப்பதற்குச் சாத்தியங்கள் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.  

முஸ்லிம்களின் மனமாற்றம்  

இவை இவ்வாறிருக்க, தமிழ், முஸ்லிம் கட்சித் தலைவர்களும் அரசியல் முக்கியஸ்தர்களும் எந்த வேட்பாளருக்குத் தமது ஆதரவு என்பதைக் கிட்டத்தட்ட உறுதிப்படுத்தி விட்டனர்.  

அந்த வகையில், ஹக்கீம் தலைமையிலான முஸ்லிம் காங்கிரஸும் ரிஷாட் பதியுதீன் தலைமை தாங்கும் மக்கள் காங்கிரஸும் சஜித் பிரேமதாஸவுக்குத் தமது ஆதரவை வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றன. மறுபுறம், கோட்டாபயவுக்கு முன்னாள் அமைச்சர் அதாவுல்லாஹ்வின் தேசிய காங்கிரஸ் ஆதரவை வழங்குவதாக அறிவித்திருக்கிறது.  அதேவேளை, பஷீர் சேகுதாவூத் - ஹசனலி ஆகியோர் தலைமையிலான ஐக்கிய சமாதானக் கூட்டமைப்பும் கோட்டாவுக்குத் தமது ஆதரவை வழங்கும் சாத்தியம் உள்ளது.  

மஹிந்த தரப்பு மீது, முஸ்லிம் மக்கள் கொண்டிருந்த கோபமும் கசப்பும் இம்முறை குறைந்திருப்பதை அவதானிக்க முடிகிறது. மஹிந்தவுக்கு ஆதரவளிக்கின்றவர், ‘சமூகத் துரோகி’ என்கிற பார்வை, கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலின் போது சாதாரண முஸ்லிம் மக்களிடம் இருந்தது.   
ஆனால், இப்போது அப்படியில்லை. மஹிந்தவின் ஆட்சியில் முஸ்லிம்களுக்கு நடந்த கொடுமைகளை விடவும், ரணில் தலைமையிலான ஆட்சியில் அதிகம் நடந்துள்ளமையால் ‘மஹிந்த தரப்பு பரவாயில்லை’ என்கிற மனநிலைக்கு, முஸ்லிம் மக்களில் ஒரு தொகையினர் வந்துள்ளனர்.  

அதன் விளைவுதான், முஸ்லிம்கள் அதிகமாக வாழுகின்ற அம்பாறை மாவட்டம் கல்முனை பிரதேசத்தில், சஜித் பிரேமதாஸவுக்கான தேர்தல் அலுவலகம் திறக்கப்படுவதற்கு முன்னதாகவே, கோட்டாவுக்கான அலுவலகம் திறக்கப்பட்டுள்ளது.  

சஜித் ஆரவு  

வடக்கு, கிழக்கில் முஸ்லிம்களிடத்தில் அதிகளவு ஆதரவைக் கொண்டுள்ள அரசியல் கட்சிகளான முஸ்லிம் காங்கிரஸும் அகில இலங்கை மக்கள் காங்கிரஸும் இம்முறை, சஜித் பிரேமதாஸவுக்கு ஆதரவாகச் செயற்படும். அதேபோன்று, வடக்கு, கிழக்கில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பும் சஜித் பிரேமதாஸவுக்குத் தமிழ் மக்களின் வாக்குகளைப் பெற்றுக் கொடுப்பதற்காகக் கடுமையாக உழைக்கும்.  

அதனால், வடக்கு, கிழக்கில் சஜித் பிரேமதாஸவுக்குச் சிறுபான்மையின மக்களின் அதிக வாக்குகள் கிடைப்பதற்கு சாத்தியங்கள் உள்ளன. ஆனாலும், கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் மஹிந்த பெற்றுக் கொண்ட சிறுபான்மையின வாக்குகளை விடவும், இந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ அதிகளவு வாக்குகளைப் பெறுவார் என்கிற கணிப்பீடுகளும் உள்ளன.    

அதேவேளை, அரசியலில் தமது ‘எல்லா முட்டை’களையும் முஸ்லிம்கள் ஒரே ‘கூடை’யில் போடாமல், பல கூடைகளிலும் பிரித்துப் போடுவது நல்லது என்கிற கருத்து, நீண்ட காலமாகவே இருக்கிறது. அந்தத் தந்திரோபாயம் குறித்தும் முஸ்லிம்கள் சிந்திக்க வேண்டும்.  

ஒரு தரப்பைத் தொடர்ந்தும் கண்மூடித்தனமாக ஆதரிப்பதும்  அதேபோன்று, இன்னொரு தரப்பைத் தொடர்ந்தும் எதிர்த்து வருவதும் “எந்தவொரு சந்தர்ப்பத்திலும் உங்களுடன் கூட்டில்லை” என்று சொல்லி விலகியிருப்பதெல்லாம் அரசியலில் சாதுரியமற்ற செயற்பாடுகளாகும். ‘சாத்தியமானபோது, சாத்தியமானவற்றைச் சாதித்துக் கொள்ளும் கலை’தான் அரசியலாகும்.   

ஆனாலும், முஸ்லிம் அரசியல் தலைவர்களும் கட்சியினரும் தத்தமது தனிப்பட்ட நலன்களை முன்னிறுத்தி, மேற்சொன்னவற்றைச் செய்தே வருகின்றனர். இதனால், இறுதியில் பாதிக்கப்படுவது முஸ்லிம் சமூகம்தான்.  

தற்போதைய ஜனாதிபதித் தேர்தலில், முஸ்லிம் மக்கள், யாரை ஆதரிக்க வேண்டும் என்பதற்கான நியாயமான காரணங்களை, முதலில் கண்டறிய வேண்டும். நமது உள்விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்குரிய, பலவீனமான காரணங்களைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்கக் கூடாது.  

உதாரணமாக, கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவுக்கு ஏன் வாக்களிக்கக் கூடாது என்பதற்குச் சிறுபான்மைச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர், தனது பக்க காரணத்தை அண்மையில் பகிர்ந்து கொண்டார். “கோட்டா இராணுவத்தில் இருந்தவர்; அவரிடம் இராணுவ முகமும் குணமும் உள்ளன. அதனால், அவர் ஜனாதிபதியாக வரக் கூடாது. அவ்வாறான ஒருவர் ஜனாதிபதிப் பதவிக்கு வருவது, குறிப்பாகச் சிறுபான்மையினருக்கு ஆபத்தானது. அதனால், கோட்டாவுக்கு நான் வாக்களிக்க மாட்டேன்” என்றார் அந்த ஒருவர்.  

அவர் கூறிய அந்தக் காரணம், மிகவும் பலவீனமானதாகும். 2010ஆம் ஆண்டு, மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ எனும் அரசியல்வாதியைத் தோற்கடிப்பதற்காக, இலங்கையில் யுத்தத்தை வென்று முடித்த கையோடு, தேர்தலில் களமிறங்கிய முன்னாள் இராணுவத் தளபதி சரத் பொன்சேகாவுக்கே, தமிழர்களும் முஸ்லிம்களும் அதிகபட்சமாக இணைந்து வாக்களித்தார்கள்.   

அப்படியென்றால், இராணுவ குணம் உள்ள ஒருவருக்குச் சிறுபான்மைச் சமூகத்தவர்கள், ஏன் 2010ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் வாக்களித்தனர் என்கிற கேள்விக்கு, முதலில் விடையளிக்க வேண்டும்.   

எனவே, இந்தத் தேர்தலில் முஸ்லிம் மக்களும் அதன் தலைவர்களும் ஒன்றுக்கு இரண்டு தடவை சிந்தித்துச் செயற்படுதல் அவசியமாகும். உணர்ச்சி வசப்பட்டு முடிவுகளை எடுக்காமல், அறிவு ரீதியாக, ஆற, அமரச் சிந்தித்து, தமது சமூக நலன் சார்ந்த முடிவுகளை எடுத்தல் வேண்டும்.  

‘அந்த வேட்பாளர், 10 ரூபாய் பேனாவை பாவிக்கின்றார்; இந்த வேட்பாளர் தேய்ந்த செருப்பை அணிந்திருக்கின்றார்; அதனால், அவர் சிக்கனமானவர்; ஆடம்பரமற்றவர்; எனவே மக்களுக்கு அவர் நன்மைதான் செய்வார்” என்கிற கணக்குகளின் அடிப்படையில், ஜனாதிபதித் தேர்தலில் வாக்குகளை வழங்கினால், இன்னும் ஐந்து வருடங்களுக்கு மூலையில் குந்தி, மூக்குச் சிந்த வேண்டிய நிலையே, முஸ்லிம் சமூகத்துக்கு ஏற்படும்.  

கட்டுப் பணம் செலுத்திய சிறுபான்மையினர்

ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்காக, முஸ்லிம், தமிழர் சமூகங்களைச் சேர்ந்த ஆறு பேர் கட்டுப்பணம் செலுத்தியிருந்தனர். ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிடும் பொருட்டு, மொத்தமாக 41 பேர் கட்டுப்பணத்தை செலுத்தியிருந்த போதும், அவர்களில் 35 பேர் மட்டுமே வேட்புமனுத் தாக்கல் செய்திருந்தனர்.  

அந்த வகையில், முஸ்லிம்கள் மூவரும், தமிழர்கள் இருவரும், ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்காகக் கட்டுப்பணம் செலுத்தினர். இவர்களில், நால்வர் சுயேட்சைகளாகவும் ஒருவர் அரசியல் கட்சியொன்று சார்பாகவும் கட்டுப்பணம் செலுத்தினார்கள்.  

முன்னாள் அமைச்சரும் கிழக்கு மாகாண முன்னாள் ஆளுநருமான எம்.எல்.ஏ.எம். ஹிஸ்புல்லாஹ், இல்யால் ஐதுரூஸ் முஹம்மட், முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஏ.எச்.எம். அலவி, முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் எம்.கே. சிவாஜிலிங்கம், ஊடகவியலாளர் எஸ். குணரத்னம் ஆகியோரே, ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்காகக் கட்டுப்பணம் செலுத்திய சிறுபான்மை இனத்தவர்களாவர்.  

ஜனாதிபதித் தேர்தலொன்றில் நபரொருவர் போட்டியிடுவதாயின், அவர் கட்சியொன்று சார்பில், வேட்புமனுவைத் தாக்கல் செய்தல் வேண்டும். அல்லது, சுயேட்சையாகப் போட்டியிடுவதாயின் குறித்த நபர், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் பதவியை வகித்திருத்தல் அவசியமாகும்.  

கட்சி சார்பில் போட்டியிடும் ஒருவர் 50 ஆயிரம் ரூபாயும் சுயேட்சையாகப் போட்டியிடும் ஒருவர் 75 ஆயிரம் ரூபாயும் கட்டுப்பணமாகச் செலுத்த வேண்டும்.  

அந்த வகையில், ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிடும் பொருட்டு தமிழர், முஸ்லிம் சமூகங்களிலிருந்து கட்டுப்பணம் செலுத்திய மேற்படி நபர்கள் பற்றிய விவரங்களை வாசகர்களுக்கு வழங்குகின்றோம்.  

எம்.எல்.ஏ.எம். ஹிஸ்புல்லாஹ்

கிழக்கு மாகாணம் காத்தான்கு டியைச் சொந்த இடமாகக் கொண்ட ஹிஸ்புல்லாஹ், 25ஆவது வயதில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகத் தனது அரசியல் பயணத்தை ஆரம்பித்தவர்.  

பல்வேறு அரசியல் கட்சிகளில் அங்கத்துவம் வகித்துள்ள இவர், தற்போது இலங்கை ஜனாதிபதி தலைமையிலான ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் உறுப்பினராக உள்ளார்.  

அமைச்சரவை அந்தஸ்தற்ற அமைச்சர், இராஜாங்க அமைச்சர் பதவிகளை வகித்துள்ள இவர், கிழக்கு மாகாண சபை உறுப்பினராகவும் இறுதியாக, கிழக்கு மாகாண ஆளுநராகவும் பதவி வகித்திருந்தார். 1963ஆம் ஆண்டு பிறந்த இவர், கல்வித்துறையில் கலாநிதி பட்டம் பெற்றுள்ளார்.  

இல்யால் ஐதுரூஸ் முஹம்மட்

இவர் சுயேட்சையாகப் போட்டியிட கட்டுப்பணம் செலுத்தியுள்ளார். 

2010, 2015ஆம் ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியி
ட்டுள்ள இல்லியாஸ், யுனானி மற்றும் ஆங்கிலத்துறை வைத்தியர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.  
1977ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத்துக்கான தேர்தலில், தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி சார்பாகப் போட்டியிட்ட இவர், அந்தத் தேர்தலில் வெற்றி பெறவில்லை.  
ஆயினும், 1983ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற மாவட்ட சபைத் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றார். 1988ஆம் ஆண்டு, வடமேல் மாகாண சபைத் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றார். அதன் பின்னர், 1994ஆம் ஆண்டு, நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில், யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றார்.  
1945ஆம் ஆண்டு பிறந்த இவர், புத்தளம் பிரதேசத்தைச் சொந்த இடமாகக் கொண்டவர்.  
இவர், சுயேட்சையாகப் போட்டியிட கட்டுப்பணம் செலுத்தியுள்ளார். 

ஏ.எச்.எம். அலவி

முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரான ஏ.எச்.எம் அலவி, ஜனாதிபதித் தேர்தலில் சுயேட்சை வேட்பாளராகப் போட்டியிட கட்டுப்பணம் செலுத்தியுள்ளார்.  
இவர் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் சார்பில், 1994ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் 2000ஆம் ஆண்டு வரை, நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகப் பதவி வகித்தார்.  குருநாகல் மாவட்டம், பன்னல பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த இவருக்கு 67 வயதாகிறது.  

எம்.கே. சிவாஜிலிங்கம்

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு சார்பாக 2001ஆம் ஆண்டு, முதற் தடவையாக நாடாளுமன்ற உறுப்பினரான சிவாஜிலிங்கம், அதன் பின்னர் 2004ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலிலும் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றார்.  
இவர் 2010ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிட்டமை குறிப்பிடத்தக்கது.  
டெலோ இயக்கத்தின் மூத்த உறுப்பினரான இவருக்கு 62 வயதாகிறது.  
நகர சபை உறுப்பினராகவும் வடக்கு மாகாண சபை உறுப்பினராகவும் இவர் பதவி வகித்துள்ளார்.  
வடக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த இவர், 2015ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில், வடக்கு மாகாணத்துக்கு வெளியிலுள்ள குருணாகல் மாவட்டத்தில் போட்டியிட்டு தோல்வியடைந்தார்.  

வடக்கு மாகாண சபையின் முன்னாள் உறுப்பினரும் ஈழத் தமிழ் சுயாட்சிக் கழகம் எனும் அரசியல் கட்சியின் தலைவியுமான அனந்தி சசிதரன், சுயேட்சையாகப் போட்டியிடும் சிவாஜிலிங்கத்துக்காகக் கட்டுப்பணம் செலுத்தினார்.  

ஊடகவியலாளர் எஸ். குணரத்னம்

ஊடகவியலாளரான எஸ். குணரத்னம் கொழும்பைச் சொந்த இடமாகக் கொண்டவர்.  
இவரின் பாட்டனார் (தந்தையின் தந்தை) இந்திய வம்சாவழித் தமிழராவார்.  

46 வயதுடைய இவர், தற்போது அரச தொலைக்காட்சி நிறுவனமொன்றில் நீதிமன்றச் செய்தியாளராகக் கடமையாற்றி வருகின்றார்.  

‘அபே ஜாதிக பெரமுன’ (எமது தேசிய முன்னணி) எனும் கட்சி சார்பில் இவர் கட்டுப்பணம் செலுத்தியுள்ளார்.  

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/கிங்-மேக்கர்/91-239724

 

 

கலைந்த வேசமும் களைத்த தேசமும்

5 days 6 hours ago
கலைந்த வேசமும் களைத்த தேசமும்
Editorial / 2019 ஒக்டோபர் 09 புதன்கிழமை, பி.ப. 01:20 Comments - 0

பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க, ஜனாதிபதி வேட்பாளர் சஜித் பிரேமதாஸவுடனான சந்திப்பின்போது, “ஒளிவு மறைவு இல்லாது மக்களுக்கு அறிவியுங்கள்” எனத் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா. சம்பந்தன் தெரிவித்து உள்ளார். ஐ.தே.க எதிர்வரும் ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்காக முன்வைக்கும் தேர்தல் விஞ்ஞாபனத்தில், வடக்கு - கிழக்குத் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு என்ன என்பதை, நாட்டு மக்கள் மத்தியில், ஐ.தே.க வௌிப்படையாக அறிவிக்க வேண்டும் என்பதே, சம்பந்தனின் மேற்குறிப்பிட்ட  கோரிக்கையே யாகும்.இதையே, இன்று தமிழ் மக்களும் எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கின்றனர்.   

ஆனால், யதார்த்த நிலையில், பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவோ, ஐ.தே.கவின் ஜனாதிபதி வேட்பாளர் சஜித் பிரேமதாஸவோ, ஏன் ஒட்டுமொத்த ஐ.தே.கவோ, தமிழ் மக்களது அபிலாசைகளைப் பூர்த்தி செய்யக்கூடிய தீர்வுத் திட்டத்தை வழங்க மாட்டார்கள். சிலவேளை, அவ்வாறு விருப்பமிருந்தாலும் அதனை அவர்களால் வெளிப்படுத்தவும் முடியாது.  

இதுவே, இலங்கையின் 70 ஆண்டு காலக் கறைகள் படிந்த அரசியல் வரலாறு ஆகும். ஏனெனில், தமிழ் மக்கள் ஏற்றுக்கொள்கின்ற அரசியல் தீர்வை, ஐ.தே.க தனது தேர்தல் விஞ்ஞாபனத்தில் வெளிப்படுத்தினால், அதுவே அவர்களுக்கான சாவு மணி ஆகும். அதாவது, ‘தடியைக் கொடுத்து அடி வாங்கியதற்குச் சமம்’ ஆகும்.  

அவ்வாறு நடந்தால், “தமிழ் மக்களுக்கு ஈழம் வழங்க உள்ளார்கள்; தனி நாடு வழங்க உள்ளார்கள்; அன்று புலிகளது ஆயுதங்களால் ஆற்ற முடியாததை, இன்று கூட்டமைப்புப் பெற்றுக் கொள்ள உள்ளது” என விசம் கலந்து, எதிர்த்தரப்பால் சிங்கள மக்களுக்குப் பொருள் மாற்றி ஊட்டப்படும்.  

இதனால், ஐ.தே.க நம்பி உள்ள கணிசமான பௌத்த சிங்களப் பெரும்பாண்மை வாக்குகளை இழக்க நேரிடும். விளக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு, கிணற்றில் வீழ்ந்த கதையாக, ஐ.தே.கவுக்கு அமையும். இது ஐ.தே.கவுக்கு என அல்ல; மாறாக, பொதுஐன பெரமுனவுக்கும் ஏற்புடையதே.   

இதிலிருந்து இலகுவாக விளங்கிக் கொள்வது யாதெனில், பெரும்பான்மைச் சிங்கள மக்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டுமெனின், சிறுபான்மைத் தமிழ் மக்களை, அவர்களது நியாயமான கோரிக்கைகளை அதிருப்திக்கும் அவதிக்கும் உள்ளாக்க வேண்டும் என்பதாகும்.  

தற்போது தேர்தல்க் காலம்; ஜனாதிபதி வேட்பாளர்கள், தங்களது பரப்புரைகளில், பொருளாதார அபிவிருத்தியை ஏற்படுத்துவோம்; வேலைவாய்ப்பைப் பெருக்குவோம்; நாட்டைச் சுபீட்சமாக்குவோம் எனப் பொதுவான வாக்குறுதிகளை வழங்குகின்றார்கள்.  

மாறாக, இனப்பிரச்சினையே எமது நாட்டின் மூலப்பிரச்சினை. அதை முதலில் நாம் எல்லோரும் கூடி, ஒற்றுமையாகத் தீர்ப்போம்; அது தீர்க்கப்பட்டால், ஏனைய பிரச்சினைகள் தானாகவே தீர்ந்து விடும் என, எவரும் வெளிப்படையாகவும் விருப்பத்துடனும் தெரிவித்ததாகத் தெரியவில்லை; தெரிவிக்கவும் மாட்டார்கள்.  

இனப்பிரச்சினை ஏதோ, தமிழ் மக்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமான பிரச்சினை போலவும் 2009 போர் நிறைவு பெற்றதன் பின்னர், அதுவும் தீர்க்கப்பட்டு, இலங்கை அனைத்திலும் தன்நிறைவு பெற்ற நாடு போலவுமே, சிங்கள மக்களுக்குக் காட்சிகள் காண்பிக்கப்பட்டு வருகின்றன.  

நிலைமைகள் இவ்வாறிருக்க, கடந்த 2009ஆம் ஆண்டிலிருந்து 2019ஆம் ஆண்டு வரையிலான பத்து ஆண்டுகளில் 25 இலட்சம் இளைஞர்கள், நாட்டை விட்டு வெளியேறி உள்ளார்கள் எனவும் அவர்களில் கணிசமானோர், நாட்டுக்கு மீள வரமாட்டார்கள் எனவும் மாநகர மற்றும் மேல் மாகாண அபிவிருத்தி அமைச்சர் பாட்டளி சம்பிக்க ரணவக்க கூறி உள்ளார்.  

பத்து ஆண்டுகளில் 25 இலட்சமெனின், ஓர் ஆண்டுக்குச் சராசரியாக இரண்டரை இலட்சம் எனவும் தினசரி 694 இளைஞர்கள் எனவும் இவ்வாறு இளைஞர்கள் நாட்டை விட்டு வெளியேறிக் கொண்டு இருப்பதாவது, நாடு எத்திசையை நோக்கிப் பயணிக்கின்றது என்பதை ஊகிக்கவேண்டி இருப்பதாகவும் தெரித்திருக்கின்றார்.  

அதாவது, ஒரு நாட்டின் முதுகெலும்பான இளைஞர் படை, போர் ஓய்ந்த வேளையில் இருந்து, ஓயாது புலம்பெயர்ந்து கொண்டு இருக்கின்றது; வீழ்ந்து போய்க் கிடக்கின்ற நாட்டை, மீளத் தூக்கி நிறுத்த வேண்டிய பொறுப்புடைய இளைஞர்கள், நாட்டை விட்டு வெளியேறத் துடித்துக் கொண்டு இருக்கின்றார்கள்; ஒவ்வொரு இளைஞனின் இலட்சியக் கனவும் வௌிநாடு செல்லதாகவே இன்று மாறி உள்ளது.  

இதனைத் தமிழ் மக்களின் பார்வையிலும் சிங்கள மக்களின் பார்வையிலும் இருவிதமாக நோக்கலாம். 2009இல் போர் ஓய்ந்தாலும், தமிழ் மக்களின் மனங்கள் இன்னமும் போராடிக் கொண்டே இருக்கின்றன. போருக்குள் வாழ்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. அதாவது, போர்க்காலக் கவலைகள், நிழல்கள் போலக் கூடவே அவர்களுடன் உயிர்வாழுகின்றன.   

தாங்கள் விரும்புகின்ற அரசியல்த் தீர்வு, அமைதியானதும் மற்றவர்களுக்கு இடைஞ்சல் அற்றதுமான, இனிய சுதந்திர வாழ்வு தங்களுக்குக் கிடைக்கும் என்ற சிறு நம்பிக்கை ஒளிக்கீற்றுக் கூட, அற்ற தமிழ்ச் சமூகமே இன்று வடக்கு, கிழக்கு மண்ணில் சீவிக்கின்றது.  

இந்நிலையில், நிரந்தரமாக வெளிநாடு செல்வதற்கு ஏதாவது சந்தர்ப்பங்கள் கிடைத்தால், ஓடித் தப்புவோம் என்றே தமிழ் மக்கள் ஏங்குகின்றார்கள். 

இந்நாட்டின் மூத்த குடி மக்களாக இருந்தாலும், இங்கு இரண்டாந்தரப் பிரஜையாக இருப்பதைக் காட்டிலும், வேற்று நாட்டில் குடியேறி முதல்த் தரப் பிரஜையாக, கௌரவமாக வாழ விரும்பும் தமிழர்களின் எண்ணம் நியாயமானதே.  

குடிசன மதிப்பீட்டுத் திணைக்களத்தின் புள்ளிவிவரங்களின் பிரகாரம், நான்கு பேர் கொண்ட குடும்பத்துக்கு ஆகாரம் மற்றும் ஏனைய தேவைகளுக்காக 50 ஆயிரத்து 500 ரூபாய் தேவைப்படுகின்றது என, ஜனாதிபதி வேட்பாளர் சஜித் பிரேமதாஸ அண்மையில் தெரிவித்து உள்ளார்.  

ஆனால், ஓர் எடுத்துக்காட்டாக, பல்கலைக்கழகப் பட்டப்படிப்பைப் பூர்த்தி செய்து, அரச நிறுவனங்களில் பணியாற்றும் பட்டதாரி அலுவலர்கள், மாதாந்த மொத்தச் சம்பளமாக சராசரியாக நாற்பது ஆயிரம் ரூபாய்க்கும்  உட்பட்ட தொகையையே பெறுகின்றார்கள்.  

இவ்வாறானவர்கள், தங்களது குடும்பங்களைப் பெரும் பொருளாதார நெருக்கடிகளுக்கு மத்தியிலேயே கொண்டு நடத்துகின்றார்கள். அவர்களும் தங்களது அறிவு, ஆற்றல், அனுபவத்துக்கு ஏற்றமாதிரியாகத் தொழில்வாய்ப்புகள் வெளிநாடுகளில் கிடைக்கும் சந்தர்ப்பங்களில், அங்கு சென்று குடியேறவே விரும்புகின்றார்கள்.  

இவ்வாறாக, நாட்டை விட்டு நிரந்தரமாகப் புலம்பெயர்பவர்கள் சிறிது காலத்தின் பின்னர், தங்களது வாழ்க்கைத் துணையையும் (கணவன் அல்லது மனைவி) பிள்ளைகளையும் தாங்கள் வதியும் நாடுகளுக்கு வரவழைத்துக் கொள்கின்றார்கள்.  

இந்நிலையில், இவர்களது வயது முதிர்ந்த பெற்றோர் காலப்போக்கில் கவனிக்க ஆட்களற்று, முதியோர் இல்லங்களில் தங்க வேண்டிய நிலையும் அநாதரவான நிலையில் சொந்த ஊரையும் உறவையும் பிரிந்து, ஊர் ஊராகத் திரிய வேண்டிய நிலை போன்ற சமூகப் பிரச்சினைகளும் ஏற்படுகின்றன.  

துயரங்களிலும் துயரமாக, வீட்டுப்பணிப் பெண்களாகப் பல்லாயிரம் பெண்கள் மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்குச் செல்கின்றார்கள். இவர்களது வெளியேற்றம், அவர்களது குடும்பங்களுக்கும் நாட்டுக்கும் அந்நியச் செலாவணியைப் பெற்றுத் தருகின்றது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மையாகும்.  

அதேவேளை, பல்வேறு வழிகளிலும் சமூக கலாசாரச் பின்னடைவுகள் ஏற்படவும் வழி வகுக்கின்றது. தங்களது தனிப்பட்ட கனவுகளைத் துறந்து, குடும்பத்துக்காகவே சிரித்த முகத்துடன் செல்லும் இவர்களில் சிலர், மூடிய பிரேதப்பெட்டிகுள் வீடு வந்து சேர்வதும், வராது விடுவதுமாகவும் சோகங்கள் தொடர்கின்றன.  

மேலும், வைத்தியர்கள், ஆசிரியர்கள், போக்குவரத்து ஊழியர்கள் எனக் கணிசமான துறைசார் அரச ஊழியர்கள், மாறி மாறித் தங்களது சம்பள உயர்வு தொடக்கம், ஏனைய உரிமைகள் வழங்கப்பட வேண்டும் எனப் பணிப்புறக்கணிப்புகளை நடத்தி வருகின்றனர்.  

நாட்டின் உள்ள அரச செயலகங்களுக்கு முன்பாக, வேலை வழங்குமாறு வேலையற்ற பட்டதாரிகள் போராட்டங்கள் நடத்துகின்றார்கள். இதைவிடப் பட்டதாரிப் பயிலுநர்களாக மாதாந்தம் 20,000 ரூபாய் கொடுப்பனவுகளுடன் நியமிக்கப்பட்ட பட்டதாரிகள், “எங்களது படிப்புக்கு இதுவா சம்பளம்; இதுவா வேலை” என உள்ளூரப் புழுங்குகின்றார்கள்.  

இதைவிடக் கொழும்பு மத்திய ரயில் நிலையத்துக்கு முன்பாக உள்ள பகுதி, ஆர்ப்பாட்டங்களுக்கும் உண்ணாவிரதங்களுக்கும் ஒதுக்கப்பட்ட பிரதேசம் போல ஆகிவிட்டது. தினசரி ஏதாவது ஆர்ப்பாட்டங்களும் அடையாள உண்ணாவிரதங்களும் நடைபெற்று வருகின்றன. கொட்டகைகள் அமைத்து, கோரிக்கைகள் தாங்கிய பதாதைகளைக் கையில் ஏந்தியவாறு, போராட்டங்கள் நடத்தி வருகின்றனர்.  

வரலாறு, விந்தைகள் நிறைந்த விடயம் ஆகும். அதிலிருந்து நாம், எங்கள் நாட்டின் எதிர்காலத்தை எப்படித் தீர்மானிக்க வேண்டும் எனவும், எப்படித் தீர்மானிக்கக் கூடாது எனவும் தீர்மானிக்க வேண்டும். ஆனால், வரலாற்றையே தீர்மானிக்கின்றவர்கள் (இளைஞர்கள்) நாட்டை விட்டு ஓடிக் கொண்டு இருக்கின்றார்கள்.  

‘ஆசியாவின் ஆச்சரியம்’ எனவும் மைத்திரி ஆட்சி ‘பேண்தகு யுகம்’ எனவும் நல்லிணக்கத்துக்கு ஊடாக வளமானதும் வளமிகுந்ததுமான எதிர்காலம் எனப் போடப்பட்ட கோசங்கள், வெறும் வெற்றுக் கோசங்கள் என ஆகி விட்டன.  

“புலிகளும் அவர்களது பயங்கரவாதமுமே நம்நாட்டைக் குட்டிச்சுவராக்கி வருகின்றன. அவர்கள் மட்டும் ஒழிந்தால் நாடு எல்லா விதத்திலும் ஒளிரும்” எனக் கூறினார்கள்; உலகமே நம்பியது. 
ஆனால், புலிகள் இல்லாத பத்து ஆண்டுகள் கடந்தும் தீர்வும் இல்லை; நாட்டில் ஒளி ஏற்றவும் முடியவில்லை. அவ்வாறெனின், பிரச்சினை எங்கு உள்ளது?  

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/கலைந்த-வேசமும்-களைத்த-தேசமும்/91-239723

தமிழ் மக்­களை ஏமாற்ற முனை­ப­வர்கள் இறு­தியில் ஏமாற்­ற­ம­டைவர்

6 days 12 hours ago
தமிழ் மக்­களை ஏமாற்ற முனை­ப­வர்கள் இறு­தியில் ஏமாற்­ற­ம­டைவர்

எமது நாட்டில் ஜனா­தி­பதி தேர்தல் எதிர்­வரும் நவம்பர் மாதம் 16 ஆம் திகதி இடம்­பெற உள்­ளது.

இந்­நி­லையில் ஜனா­தி­பதி தேர்தல் களம் இப்­போது சூடு பிடித்­தி­ருக்­கின்­றது. நாட்டின் அடுத்த ஜனா­தி­பதி தொடர்பில் நாட்டு மக்­களின் எதிர்­பார்ப்பு மேலோங்­கிக்­கா­ணப்­ப­டு­கின்­றது. இத்­த­கைய சூழ்­நி­லையில் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ளர்கள் நாட்டு மக்­க­ளுக்கு பல்­வேறு வாக்­கு­று­தி­க­ளையும் வழங்கி வரு­கின்­றனர். இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்கு நிரந்­தர அர­சியல் தீர்­வினைப் பெற்­றுக்­கொ­டுக்க வேண்­டி­யதன் அவ­சியம் தொடர்­பிலும் கருத்­துகள் இப்­போது வெளிப்­ப­டுத்­தப்­பட்டு வரு­கின்­றன. தேர்தல் வாக்­கு­று­திகள் எந்­த­ள­வுக்கு சாதக விளை­வு­களை ஏற்­ப­டுத்தும் என்­ப­தனை பொறுத்­தி­ருந்தே பார்க்­க­வேண்டி இருக்­கின்­றது.

பல்­வேறு புறக்­க­ணிப்­பு­களின் விளை­வாக எமது நாட்டில் யுத்தம் மேலெ­ழுந்­தது. சுமார் மூன்று தசாப்­தங்­க­ளுக்கும் மேலாக கொடிய யுத்தம் நில­வி­யதன் கார­ண­மாக நாடு பல்­வேறு துன்­பங்­க­ளையும் துய­ரங்­க­ளையும் சந்­திக்க வேண்­டி­யி­ருந்­தது. நாட்டு மக்­களின் இயல்பு வாழ்க்கை பெரிதும் பாதிக்­கப்­பட்­டி­ருந்த நிலையில் நாட்டில் இரத்த ஆறு ஓடு­வ­தற்கும் யுத்தம் ஏது­வா­னது. யுத்­தத்­தினால் ஏற்­பட்ட பல்­வேறு இழப்­பு­க­ளுக்கும் மத்­தியில் சர்­வ­தே­சத்தின் பார்­வையும் இலங்­கையின் மீது ஆழ­மாகப் பதிந்­தி­ருந்­தது. யுத்தம் முடி­வுக்குக் கொண்­டு­வ­ரப்­பட்ட போதும் மனித உரிமை மீறல்கள் அதி­க­ளவில் நிகழ்ந்­துள்­ள­தாக விமர்­ச­னங்கள் இருந்து வரு­வதும் நீங்கள் அறிந்த விட­ய­மே­யாகும்.

இலங்­கையின் வர­லாற்றில் தமிழ் மக்கள் உரி­மை­க­ளுக்­காக பல சந்­தர்ப்­பங்­களில் குரல் எழுப்பி இருக்­கின்­றார்கள். எனினும் அள்ளிக் கொடுக்­கா­விட்­டா­லும்­கூட கிள்ளிக் கொடுக்­கவும் தயக்கம் காட்­டிய ஒரு நிலை­யி­லேயே ஆட்­சி­யா­ளர்கள் இருந்து வந்­தனர்.  தமி­ழர்­க­ளுக்கு சில வேளை­களில் சிற்­சில உரி­மை­களை வழங்க சில பெரும்­பான்மை அர­சி­யல்­வா­திகள் முனைந்­த­போ­திலும் இன­வா­திகள் இத்­த­கைய நட­வ­டிக்­கை­களை முற்­றா­கக்­கண்­டித்த ஒரு போக்கே இருந்து வந்­தது. தமி­ழர்­க­ளுக்­கான உரி­மை­களை மையப்­ப­டுத்தி 1957 இல் பண்­டா–­செல்வா உடன்­ப­டிக்கை முன்­வைக்­கப்­பட்­டது. எனினும் பௌத்த பிக்­குகள் மற்றும் ஜே.ஆர்.ஜெய­வர்­தன ஆகி­யோரின் கடு­மை­யான எதிர்ப்பின் கார­ண­மாக உடன்­ப­டிக்கை கிழித்­தெ­றி­யப்­பட்­டது.

1965 டட்­லி–­செல்வா உடன்­ப­டிக்கை ஸ்ரீலங்கா சுதந்­திரக் கட்சி மற்றும் பௌத்த பிக்­கு­களின் எதிர்ப்­பினால் கைவி­டப்­பட்­டது. 1985 திம்பு பேச்­சு­வார்த்தை ஜே.ஆர்.ஜெய­வர்­தன தலை­மை­யி­லான ஐக்­கிய தேசியக் கட்சி அர­சாங்­கத்­தினால் நிரா­க­ரிக்­கப்­பட்­டது. ஜே.ஆர்.ஜெய­வர்­தன தமிழ் மக்­களின் எழுச்­சிக்கு எந்­த­ளவு வலு சேர்த்­தி­ருக்­கின்றார் என்­பது தொடர்பில் இன்னும் விமர்­ச­னங்கள் இருந்து வரு­கின்­றன. அதி­காரப் பர­வ­லுக்கு அடிப்­ப­டை­யாக அர­சி­ய­ல­மைப்­பிற்கு 13 ஆம் திருத்­தச்­சட்டம் முன்­வைக்­கப்­பட்டு மாகாண சபை முறை ஏற்­ப­டுத்­தப்­பட்­டது. வடக்கு கிழக்கு மாகா­ணங்கள் இணைந்த மாகாண ஆட்சி முறை அறி­மு­கப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டது. தமிழ் மொழிக்கு சம அந்­தஸ்து வழங்­கப்­ப­ட­வேண்டும் என்றும் தெரி­விக்­கப்­பட்­டது. ஸ்ரீல.சுதந்­தி­ரக்­கட்சி, ஜே.வி.பி. மற்றும் விடு­த­லைப்­பு­லிகள் போன்ற தரப்­பினர் தமது எதிர்ப்பை வெளிப்­ப­டுத்தி இருந்­த­மையும் தெரிந்த விட­ய­மாகும். தமிழ் மக்­க­ளுக்கு சுயா­தீன அதி­கா­ரத்தை பெற்­றுக்­கொ­டுத்தல் என்ற அடிப்­ப­டையில் தயா­ரிக்கப்பட்­டி­ருந்த 2000 ஆம் ஆண்டு அர­சி­ய­ல­மைப்பு திருத்த யோச­னையை ஐக்­கிய தேசியக் கட்சி பாரா­ளு­மன்­றத்தில் எரித்­தது. இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்­கான தீர்வு தொடர்­பான தென்­ப­குதி இணக்­கப்­பாட்டைக் காணும் நோக்­குடன் முன்னாள் ஜனா­தி­பதி மஹிந்த ராஜபக் ஷ சர்­வ­கட்சி பிர­தி­நி­திகள் குழு­வினை ஏற்­ப­டுத்தி இருந்தார். எனினும் இது ஒரு இழுத்­த­டிப்பு நட­வ­டிக்­கை­யா­கவே அமைந்­தது. சர்­வ­கட்சி பிர­தி­நி­திகள் குழு இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்­கான தீர்வு தொடர்பில் ஒரு காத்­தி­ர­மான முன்­வைப்­பினை வைக்­க­வில்லை என்­கிற கருத்து பல­ரி­டையே நிலவி வரு­கின்­றது.

திரு­மதி சந்­தி­ரிக்கா பண்­டா­ர­நா­யக்க குமா­ர­துங்க ஜனா­தி­ப­தி­யாக இருந்த கால­கட்­டத்தில் இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்கு நிரந்­தர அர­சியல் தீர்­வினைப் பெற்­றுக்­கொ­டுக்க வேண்­டி­யதன் அவ­சி­யத்தை உணர்ந்து செயற்­பட்டார். அதி­கா­ரத்தைப் பகிர்ந்து நாட்டைப் பிள­வு­ப­டுத்­தாமல் இருப்போம் என்ற முன்­மா­தி­ரியை முன்­வைத்தார். எனினும் இதனை சிலர் எதிர்க்கத் தொடங்­கினர். இந்­நி­லையில் அதி­காரப் பர­வ­லாக்கம் தொடர்பில் அறி­வில்­லாது எதிர்த்­த­வர்­களை சந்­தி­ரிகா கண்­டித்துப் பேசி­இ­ருந்தார். வடக்­கிற்கு அதி­கா­ரங்­களைக் கோரு­வது நியா­ய­மா­னதே என்ற நிலைப்­பாட்­டினை அவர் கொண்­டி­ருந்தார்.

நல்­லாட்சி அர­சாங்கம் ஆட்­சிக்கு வந்­த­வுடன் புதிய அர­சி­ய­ல­மைப்பை கொண்டு வரும் முயற்­சியில் கள­மி­றங்­கி­யது. இப்­பு­திய யாப்பின் ஊடாக சமஷ்டி முறையில் இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்குத் தீர்வு எட்­டப்­படும் என்று தமிழ் மக்கள் நம்­பிக்கை கொண்­டி-­ருந்­தனர். எனினும் புதிய யாப்பு இன­வா­தி­களின் எதிர்ப்பின் கார­ண­மாகச் சாத்­தியப் படாத நிலையில் சமஷ்டி முறை குறித்தும் விச­னங்கள் வெளி­யி­டப்­பட்­டன. சமஷ்டி முறை சாத்­தி­ய­மா­கு­மி­டத்து அது தனி ஈழத்­திற்கு வலு­சேர்ப்­ப­தாக அமையும் என்றும் புர­ளிகள் கிளப்­பப்­பட்­டன. தமிழ் மக்­க­ளுக்கு எவ்­வி­த­மான உரி­மையும் கிடைத்து விடக்­கூ­டாது என்­பதில் இன­வா­திகள் எப்­போதும் குறி­யா­கவே இருந்­தனர். யுத்தம் முடி­வுக்கு கொண்டு வரப்­பட்­டதும் இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்­கான நிரந்­தர அர­சியல் தீர்வு கிடைத்து விடப்­போ­கின்­றது என்று தமிழ் மக்கள் நம்­பிக்கை கொண்­டி­ருந்­தனர். சர்­வ­தே­சமும் இது தொடர்பில் வலி­யு­றுத்தி இருந்­தது. எனினும் யுத்த வெற்­றியை கொண்­டா­டு­வதில் காண்­பித்த கரி­சனை இனப்­பி­ரச்­சினை தீர்வு தொடர்பில் காணப்­பிக்­கப்­பட்­டதா? என்று பலரின் நியா­ய­மான கேள்­வியும் எதி­ரொலிக்­கின்­றது.

இதே­வேளை சந்­தி­ரிக்கா அவ­ரது ஆட்­சிக்­கா­லத்தில் முன்­வைத்த தீர்வுத் திட்டம் தொடர்பில் அர­சியல் அவ­தா­னிகள் பலரும் வர­வேற்றுப் பேசி இருந்­தனர். இந்­தி­யாவின் முக்­கிய அதி­காரி ஒரு­வரும் இத்­தீர்வுத் திட்­டத்தை வர­வேற்றும் பேசி இருந்­த­மையும் நோக்­கத்­தக்க விட­ய­மாக உள்­ளது. இலங்­கையில் இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்குத் தீர்­வாக 13 ஆவது திருத்தச் சட்­டத்தை முழு­மை­யாக அமுல்­ப­டுத்த வேண்டும் என்றும் 13 ஐயும் விஞ்சும் தீர்வு ஒன்­றினை பெற்­றுக்­கொ­டுக்க வேண்­டு­மென்றும் வலி­யு­றுத்­தல்கள் இடம்­பெற்று வரு­கின்­றன. எனினும் 13 ஐயே முழு­மை­யாக அமுல்­ப­டுத்­தாத அர­சாங்கம் 13 ஐயும் விஞ்­சிய தீர்வு தொடர்பில் கவனம் செலுத்­துமா? என்­பது கேள்­விக்­கு­றி­யே­யாகும். இங்கு இனப்­பி­ரச்­சினை என்ற ஒன்று காணப்­ப­டு­கின்­றது. இப்­பி­ரச்­சி­னைக்கு நிரந்­தர அர­சியல் தீர்வு பெற்­றுக்­கொ­டுக்­கப்­பட வேண்டும் என்ற கோரிக்­கை­க­ளுக்கும் மத்­தியில் இனப்­பி­ரச்­சினை இருப்­ப­தாகக் கூறு­வது அப்­பட்­ட­மான பொய் என்­கிற நிலைப்­பாட்டில் பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பி­னரும் பிரித்­துரு ஹெல உறு­ம­யவின் பொதுச் செய­லா­ள­ரு­மான உதய கம்­மன்­பில இருந்து வரு­கின்றார். இந்த நாட்டில் தேசிய இனப்­பி­ரச்­சினை இருப்­ப­தாகக் கூறு­வதே அப்­பட்­ட­மான பொய்­யாகும். நாட­ளா­விய ரீதியில் மூவின சமூ­கத்­தி­னரும் ஒற்­று­மை­யு­ட­னேயே இருக்­கின்­றார்கள். கூட்­ட­மைப்­பினர் தங்­க­ளது கைகளில் அதி­க­ளவு அதி­கா­ரங்கள் இருக்க வேண்டும் என்­ப­தற்­கா­கவே மக்­களை முன்­னி­லைப்­ப­டுத்தி இனப்­பி­ரச்­சினை இருப்­ப­தாகச் சித்­தி­ரிக்­கின்­றார்கள் என்று உதய கம்­மன்­பில வெளிப்­ப­டை­யா­கவே தெரி­வித்­தி­ருக்­கின்றார்.

உதய கம்­மன்­பி­லவின் நிலைப்­பாடு எந்­த­ள­வுக்கு நியா­ய­மா­னது என்று சிந்­திக்க வேண்டி இருக்­கின்­றது.

நாட்டில் இனப்­பி­ரச்­சினை உண்­டென்ற பெரும்­பா­லா­னோரின் ஏற்­றுக்­கொள்­ள­லுக்கும் மத்­தியில் இப்­பி­ரச்­சி­னைக்­கான நிரந்­தர அர­சியல் தீர்­வினை பெற்­றுக்­கொ­டுக்கும் நோக்கில் ஆட்­சி­யா­ளர்கள் அதீத கவனம் செலுத்த வேண்டும். பாதிக்­கப்­பட்­டவர் களின் வலி­களைப் புரிந்­து­கொண்டு அர­சாங்கம் நட­வ­டிக்­கை­களை மேற்­கொள்ள வேண்டும். இந்­ந­ட­வ­டிக்­கைகள் துரி­தப்­ப­டுத்­தப்­ப­டவும் வேண்டும். எனினும் இது சாத்­தி­ய­மா­ன­தாக இல்லை என்­பது கசப்­பான உண்­மை­யா­கவும் வருந்­தத்­தக்க ஒரு விட­ய­மா­கவும் உள்­ளது. இன்னும் எத்­தனை காலத்­திற்குத் தான் இந்த இழுத்­த­டிப்­புகள் தொடரும் என்றும், தமிழ் மக்­களின் பிரச்­சி­னை­களை வைத்து அர­சி­யல்­வா­திகள் குளிர் காய்­வார்கள் என்றும் தெரி­ய­வில்லை.

இதற்­கி­டையில் அண்­மையில் பிர­தமர் ரணில் விக்­கிர­ம­சிங்க இன்னும் இரண்டு வரு­டங்­க­ளுக்குள் அர­சியல் தீர்வு எட்­டப்­படும் என்ற பாணியில் கருத்­தினை வெளிப்­ப­டுத்தி இருந்தார். தேசிய இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்­கான அர­சியல் தீர்வு தொடர்பில் இரண்டு ஆண்­டு­களில் ஆராய்ந்து ஒரு முடி­வுக்கு வர வேண்டும் என்றும் அதி­காரப் பகிர்வு தொடர்பில் ஒரு நிலைப்­பாட்டை எட்­டு­வ­தற்கு நெருங்கி விட்­ட­தா­கவும் அவர் தெரி­வித்­தி­ருந்தார். பிர­த­மரின் கூற்­றின்­படி இரண்டு வரு­டங்­களில் அர­சியல் தீர்வு சாத்­தி­ய­மா­குமா? ஐ.தே.க இதனை நிறை­வேற்ற எந்­த­ளவு அர்ப்­ப­ணிப்­புடன் செயற்­படப் போகின்­றது? என்­ப­வற்­றை­யெல்லாம் பொறுத்­தி­ருந்தே பார்க்க வேண்­டி­யுள்­ளது.

இது ஜனா­தி­பதி தேர்தல் கால­மாகும். தேர்­தலை வெற்றி கொள்ளும் முனைப்பில் அர­சியல் கட்­சிகள் காய் நகர்த்­தல்­களை மேற்­கொண்டு வரு­கின்­றன. ஐ.தே.க.வின் வேட்­பாளர் தெரிவில் இருந்த இழு­பறி நிலைக்கு முற்­றுப்­புள்ளி வைக்­கப்­பட்டு சஜித் பிரே­ம­தாச ஐ.தே.க.வின் ஜனா­தி­பதி வேட்­பா­ள­ராகக் கள­மி­றக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கின்றார். இந்­நி­லையில் சிறு­பான்மைக் கட்­சிகள் பலவும் சஜித் பிரே­ம­தா­ச­வுக்கு தனது பூரண ஆத­ர­வினை வழங்­கப்­போ­வ­தாக தெரி­வித்­தி­ருக்­கின்­றன. எவ்­வா­றெ­னினும் தேர்தல் வெற்­றியில் சிறு­பான்­மை­யி­னரின் வாக்­குகள் கணி­ச­மான செல்­வாக்­கினைச் செலுத்தும் என்­பதே அர­சியல் அவ­தா­னி­களின் கருத்­தாக உள்­ளது. கடந்த ஜனா­தி­பதி தேர்­த­லிலும் சிறு­பான்­மை­யி­னரின் வாக்­கு­களின் ஆதிக்­கத்­தினை தெளி­வா­கவே புரிந்து கொள்­ளக்­கூ­டி­ய­தாக இருந்­தது. இதே­வேளை தேர்­தலில் சஜித் மற்றும் பொது­ஜன பெர­மு­னவின் வேட்­பாளர் கோத்­த­பாய ராஜபக் ஷ ஆகி­யோ­ருக்­கி­டையில் கடு­மை­யான போட்டி நிலவும் என்றும் எதிர்ப்­பார்க்­கப்­ப­டு­கி­றது. அத்­தோடு தேசிய மக்கள் சக்தி இம்­முறைத் தேர்­தலில் அதி­க­ள­வி­லான வாக்­கு­களைப் பெற்­றுக்­கொண்டு ஒரு பலம்­மிக்க சக்­தி­யாக உரு­வெ­டுக்கும் என்றும் நம்­பப்­ப­டு­கின்­றது.

தேர்தல் என்றால் வாக்­கு­று­தி­க­ளுக்குப் பஞ்சம் இருக்­காது. ஜனா­தி­பதி தேர்­த­லிலும் நாம் இதனை தெளி­வா­கவே அவ­தா­னிக்கக் கூடி­ய­தாக உள்­ளது. வேட்­பா­ளர்கள் வாக்­கு­று­திகள் பல­வற்­றையும் அள்ளி வழங்­கு­கின்­றனர். எத்­தனை வாக்­கு­று­திகள் செயல்­வ­டிவம் பெறப்­போ­கின்­றன? எத்­தனை வாக்­கு­று­திகள் காற்­றுடன் கலந்து விடப் போகின்­றன? என்று தெரி­ய­வில்லை. நாட்டில் இனப்­பி­ரச்­சினை மேலோங்கிக் காணப்­ப­டு­கின்ற நிலையில் இணைந்த வட­கி­ழக்கில் சமஷ்டி முறையில் தீர்­வினைப் பெற்­றுக்­கொ­டுக்கப் போவ­தாக தேசிய மக்கள் சக்தி இயக்கம் அண்­மையில் யாழில் தெரி­வித்­தி­ருந்­தது. நாட்டில் உள்ள அனைத்து மக்­க­ளுக்கும் பொது­வான பிரச்­சி­னைகள் உள்­ளன. ஆனாலும் தமிழ் மக்­க­ளுக்கு தனிப்­பட்ட பிரச்­சி­னைகள் காணப்­ப­டு­வ­தனை தேசிய மக்கள் சக்தி பூர­ண­மாக ஏற்­றுக்­கொண்­டுள்­ளது. இத­ன­டிப்­ப­டையில் பிரிக்­கப்­பட்ட வடக்கு கிழக்கு மாகா­ணங்­களை மீளவும் இணைத்து சமஷ்டி முறை­யி­லான அதி­காரப் பர­வ­லாக்­கத்­துடன் கூடிய சுய­நிர்­ணய உரி­மை­யுடன் தீர்­வினைப் பெற்­றுத்­தர தாம் உத்­தே­சித்­துள்­ள­தாக தேசிய மக்கள் சக்தி மேலும் வலி­யு­றுத்தி இருக்­கின்­றது.

இதே­வேளை பிள­வு­ப­டாத நாட்­டுக்குள் அதி­யுச்ச அதி­காரப் பகிர்­வினை வழங்­கு­வ­தற்கு தான் உத்­தே­சித்­தி­ருப்­ப­தாக ஐ.தே.க வின் ஜனா­தி­பதி வேட்­பாளர் சஜித் பிரே­ம­தாச தெரி­வித்­தி­ருக்­கின்றார். மாகாண சபை­க­ளுக்கு முதன்­மை­யான அதி­காரம் வழங்­கப்­ப­டாத ஒரு நிலை இங்கு காணப்­ப­டு­கின்­றது. இதனால் பல்­வேறு பிரச்­சி­னை­களும் மேலோங்கி வரு­கின்­றன.

எனவே மாகாண சபை­க­ளுக்கு அதி­கா­ரங்­களை வழங்கி சக்­தி­யுள்­ள­தாக மாற்­றி­ய­மைத்து பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்­வினைப் பெற்­றுக்­கொ­டுக்க வேண்­டி­யுள்­ளது என்றும் சஜித் தெரி­வித்­தி­ருந்தார். அர­சியல் தலை­மைகள் 13 பிளஸ் வழங்­கு­வ­தாக வெளி­நாட்­டிலும் 13 மைனஸ் தொடர்­பாக உள்­நாட்­டிலும் பேசி வரு­வ­தாகக் கூறும் சஜித் இதனை வன்­மை­யாகக் கண்­டித்­தி­ருக்­கின்றார். இடத்­துக்கு இடம் மாறு­பட்ட கதை­க­ளைக்­கூறி மக்­களை ஏமாற்றி அர­சியல் தலை­மைகள் காய் நகர்த்­தல்­களை மேற்­கொண்டு வரு­வது பிழை­யான செயற்­பாடு என்றும் சஜித் தெரி­வித்­தி­ருக்­கின்றார். தான் சொல்­வ­தனை செய்­பவர் என்றும் தன்னை அடை­யா­ளப்­ப­டுத்திக் கொண்­டி­ருக்­கின்றார்.

பொது­ஜன பெர­மு­னவின் ஜனா­தி­பதி வேட்­பாளர் கோத்­த­பாய ராஜபக் ஷ தனது ஆட்­சியில் சகல பிரச்­சி­னை­க­ளுக்கும் உரிய தீர்வு பெற்­றுக்­கொ­டுக்­கப்­படும் என்று உறு­தி­படத் தெரி­வித்­தி­ருக்­கின்றார். தேசிய பாது­காப்பு தொடர்பில் கூடு­த­லான கவனம் செலுத்­தப்­படும் என்று தெரி­வித்­துள்ள அவர் பாதிப்­பற்ற தீர்­வினை வடக்கு மக்­க­ளுக்கு வழங்­கு­வ­தாக உறு­தி­ய­ளித்­தி­ருக்­கின்றார். உட­ன­டி­யாக வடக்கு மக்கள் எதிர்­நோக்கும் பிரச்­சி­னை­க­ளுக்கு தீர்வு பெற்றுக் கொடுக்­கப்­படும் என்றும் கோத்­த­பாய தெரி­வித்­துள்­ள­மையும் நோக்­கத்­தக்­க­தாகும். ஜனா­தி­பதி தேர்­தலில் பொது வேட்­பா­ளர்கள் போட்­டி­யிடும் நிலையில் அவர்­களும் இனப்­பி­ரச்­சினை தீர்வு தொடர்பில் தனது நிலைப்பாட்டினை விரைவில் தெளிவுபடுத்துவர்.

இலங்கையின் இனப்பிரச்சினை தீர்வு விடயத்தில் இந்தியா காத்திரமான வகிபாகத்தினைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு பரவலாகவே மேலெழுந்து வருகின்றமையும் தெரிந்த விடயமாகும். இந்தியா உரிய அழுத்தங்களை இலங்கைக்கு வழங்கி இனப்பிரச்சினைக்கான நிரந்தர அரசியல் தீர்வினைப் பெற்றுக் கொடுக்க வேண்டும். இந்தியா பார்வையாளராக இருந்தே நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்கின்றது. இந்த நிலையில் இந்தியா முழுமையான பங்களிப்பினைச் செய்து தீர்வுகாண ஒத்துழைக்க வேண்டும் என்பது பலரினதும் எதிர்பார்ப்பாக உள்ளது.

யாழ்ப்பாணத்தில் அண்மையில் இடம் பெற்ற எழுக தமிழ் மக்கள் எழுச்சி நிகழ்வில் கலந்துகொண்டு உரையாற்றிய தமிழ் மக்கள் பேரவையின் இணைத் தலைவரும், தமிழ் மக்கள் கூட்டணியின் செயலாளர் நாயகமுமான சி.வி.விக்னேஸ்வரன் இனப்பிரச்சினை தீர்வில் இந்தியாவின் வகிபாகத்தின் அவசியத்தை தெளிவாகவே வலியுறுத்தி இருந்தார். இனப்பிரச்சினை தொடர்பில் இந்தியா இதுவரை கடைப்பிடித்து வரும் மென்போக்கு நிலையில் இருந்து விலகி தமிழ் மக்களின் இருப்பையும் அடையாளத்தையும் பாதுகாக்கும் வகையில் துணிச்சலான நடவடிக்கைகளை தாமதமின்றி எடுக்க வேண்டும் என்றும் விக்கி கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

இனப்பிரச்சினைக்குரிய தீர்வினைப் பெற்றுக் கொடுக்க ஆட்சியாளர்கள் இதய சுத்தியுடன் செயற்படுதல் வேண்டும். இந்தியா உள்ளிட்ட சர்வதேசத்தின் அழுத்தமும் இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வுக்கு வலுச் சேர்க்கும். தமிழ் மக்களைத் தொடர்ந்தும் ஏமாற்ற நினைப்பவர்கள் ஏமாற வேண்டிய நிலையே ஏற்படும்.

துரைசாமி நடராஜா

 

https://www.virakesari.lk/article/66422

ஜனாதிபதி தேர்தலும் தமிழ் மக்களும்

6 days 12 hours ago
ஜனாதிபதி தேர்தலும்  தமிழ் மக்களும்   வீ.தனபாலசிங்கம்

இலங்கையின் 8 வது ஜனாதிபதி தேர்தலுக்கான  வேட்புமனுக்கள் தாக்கல் இன்று இடம்பெறுகின்றது. 30 க்கும் அதிகமானவர்கள் கட்டுப்பணத்தை செலுத்தியிருந்தார்கள்.எத்தனை வேட்பாளர்கள்  தேர்தல் களத்தில் நிற்கப்போகிறார்கள் என்பது நண்பகலுக்குப் பின்னர் தெரிந்துவிடும்.என்றாலும் ஜனாதிபதி தேர்தலில் இறுதியில் போட்டி இரு பிரதான வேட்பாளர்களுக்கிடையிலானதாக இருப்பதே வழமை. 

97109d2f0327ee8e0187170556d22aaac86a150b

ஐக்கிய தேசிய கட்சி தலைமையிலான  தேசிய  ஜனநாயக முன்னணியின் வேட்பாளரான வீடமைப்பு அமைச்சர் சஜித் பிரேமதாசவும் ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுனவின் வேட்பாளரான முன்னாள் பாதுகாப்பு செயலாளரான கோதாபய ராஜபக்சவுமே அந்த பிரதான போட்டியாளர்கள். 20 வருடங்களுக்கு பிறகு ஜனதா விமுக்தி பெரமுன ( ஜே.வி.பி.) தேசிய மக்கள் சக்தி இயக்கத்தின் வேட்பாளராக அதன் தலைவர் அநுரா குமார திசாநாயக்கவை களமிறக்கியிருக்கின்ற போதிலும், முன்னர் இரு ஜனாதிபதி தேர்தல்களில் ஜே.வி.பி.யின் வேட்பாளர்கள் ஒரு தொலைதூர மூன்றாம் இடத்துக்கு வந்தபோது   பெற்ற வாக்குவீதங்களை விடவும் கூடுதலாக அவரால் பெற பெறக் கூடியதாக இருக்கும் என்றே எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. 

     இத்தடவை ஜனாதிபதி தேர்தல்  பெரும்பான்மையினத்தவர்களான  சிங்கள பௌத்தர்களின் வாக்குகளை கூடுதல்பட்சம் பெறுவதில் இரு பிரதான வேட்பாளர்களுக்கு இடையிலான போட்டியாகவே இருக்கப்போகிறது என்பதே பெரும்பாலான அவதானிகளின் அபிப்பிராயமாக இருக்கிறது.  சிங்கள பௌத்தர்கள் மத்தியில் பேராதரவைக்கொண்டவராக கோதாபய நம்பப்படுகின்ற அதேவேளை, சிங்கள பௌத்தர்களின் வாக்குகளை கவர்வதில் அவருடன் நெருக்கமாக  போட்டிபோடக்கூடிய ' தகுதி ' கொண்டவர் என்று ஐக்கிய தேசிய கட்சியினரால் அடையாளம் காணப்பட்டவராக சஜித் பிரேமதாச விளங்குகிறார்.

தென்னிலங்கை அரசியலில்  பெரும்பான்மை இனக்குழுமவாதம் ( Ethnic Majoritarianism )கடுமையாக  முனைப்படைந்ததன் விளைவான ஒரு தோற்றப்பாடே  சிங்கள பௌத்தர்களின் வாக்குகளுக்கான இந்த பலப்பரீட்சை. அதனால் அந்த வாக்குகளை கூடுதல்பட்சம் கைப்பற்றுவதை உறுதிசெய்வதற்காக இரு பிரதான வேட்பாளர்களும் சிறுபான்மையின மக்களின் அரசியல் பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வுகளைக் காண்பதற்கான எந்தவொரு முயற்சி தொடர்பிலும் குறிப்பான கவனம் செலுத்துவது சாத்தியமில்லை.

     இத்தகையதொரு பின்புலத்தில், தமிழ் அரசியல் சமுதாயத்தின் மத்தியில் உள்ள பல பிரிவினரும் ஜனாதிபதி தேர்தலில் தமிழ் மக்கள் குறிப்பாக, வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களின் தமிழர்கள் கடைப்பிடிக்கவேண்டிய அணுகுமுறை குறித்து தங்கள் தங்கள் அரசியல் நிலைப்பாடுகளின் வழியில் முன்னெடுத்திருக்கின்ற விவாதத்தை நோக்கவேண்டியிருக்கிறது.

     கோதாபயவுடன் சில தமிழ்க் கட்சிகள், குழுக்கள் ஏற்கெனவே சந்திப்புக்களை நடத்தியிருக்கின்ற போதிலும், தேசிய இனப்பிரச்சினை தொடர்பான விவகாரங்களில் பெரும்பாலும் அவரின் மூத்த சகோதரான முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவே கருத்துக்களை ' உத்தியோகபூர்வமாக ' வெளியிடும் பொறுப்பை தனதாக்கிக்கொண்டுள்ளார் போலத் தோன்றுகிறது. 

சிறுபான்மை இனத்தவர்களின் பிரச்சினைகளை இதுகாலவரையில் கையாண்ட முறை காரணமாக ராஜபக்சாக்களும் அவர்களது புதிய அரசியல் கட்சியான பொதுஜன பெரமுனவும்  தமிழ்,  முஸ்லிம் மக்கள் மத்தியில் பெரும்பாலும் ஆதரவு இல்லாதவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். ஆனால், ஜனாதிபதி தேர்தலில் வெற்றிபெறுவதற்கு தற்போதைய சூழ்நிலையில் சிறுபான்மை இனத்தவர்களின் கணிசமான வாக்குகள் அவசியம் என்பதை அவர்கள் உணருவதனால்தான் அந்த சமூகங்களை அரவணைப்பது  போன்று நடந்து கொள்ள வேண்டிய தேவை இருக்கிறது.  

சிறுபான்மை இனத்தவர்களின் வாக்குகள் இல்லாமலேயே ஜனாதிபதி தேர்தலில் பெரும்பான்மை இனத்தவர்களின் அதிகப்பெரும்பான்மையான வாக்குகளை கைப்பற்றுவதன் மூலம் வெற்றிபெறக்கூடியதாக இருக்கவேண்டும் என்ற பேரினவாத கருத்தியலை போரின் முடிவுக்கு பின்னரான காலகட்டத்தில் முன்னிலைப்படுத்தியவர்கள் ராஜபக்சாக்களே என்பதை கவனிக்கத்தவறக்கூடாது.

      இனப்பிரச்சினைக்கு தீர்வு என்ற பேச்சு வரும்போது எப்போதுமே அரசியலமைப்புக்கான 13 வது திருத்தத்தை சுற்றியதாகவே மகிந்த ராஜபக்சவின் கதையாடல் அமைந்திருக்கும்.ஆனால், அதை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்துவேன் என்று அவர் ஒருபோதும் கூறியதில்லை. ' 13 + ' பற்றியும் அவர் பேசுவார்.ஆனால், அதை விரிவாக விளக்கவேண்டிய நிலை வந்தால்  ' செனட் சபை' யைத்தான் அவ்வாறு குறிப்பிட்டதாக கூறிவிடுவார். 

அண்மைய நாட்களில் தன்னுடன் பேச்சு நடத்திய தமிழ் அரசியல்வாதிகளிடம் பெரும்பாலும் 13 பற்றியே எதையாவது ராஜபக்ச கூறினார். அண்மையில் இந்தியாவின் ஜம்மு - காஷ்மீரில் இடம்பெற்ற நிகழ்வுகளையும் கவனத்தில் எடுக்க வேண்டியிருக்கிறது என்றும் அவர் பத்திரிகை நேர்காணல் ஒன்றில் கூறியிருந்தார்.  சிங்கள பெரும்பான்மையினத்தவர்களின் சிறிய அதிருப்திக்கும் உள்ளாகிவிடக் கூடாது என்பதில் குறியாக இருந்துவரும்  ராஜபக்சாக்கள் ஜனாதிபதி தேர்தலில் இனப்பிரச்சினை தீர்வு தொடர்பில் உருப்படியாக எதையும் கூறப்போவதில்லை.

    அதேவேளை, சஜித் பிரேமதாசவைப் பொறுத்தவரையில்,  ஐக்கிய தேசிய கட்சி  சிங்கள பௌத்தர்கள் மத்தியில் இழந்துபோன செல்வாக்கை மீண்டும் கட்டியெழுப்பும் ' பெரும் பொறுப்பை ' ஏற்றுக்கொண்ட அரசியல் தலைவர் என்ற வகையில் அவரும் இனப்பிரச்சினை தீர்வு தொடர்பான விவகாரங்களில் மிகுந்த ஜாக்கிரதையுடனேயே செயற்படுவார் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அவரை ஜனாதிபதி வேட்பாளராக நியமித்தபோது ஐக்கிய தேசிய கட்சியின் செயற்குழு அதிகாரப்பரவலாக்கல், தேர்தல் மற்றும் அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தங்கள் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும் என்ற தீர்மானத்தையும் நிறைவேற்றியது. 

கடந்த வியாழக்கிழமை சஜித்தின் வேட்பாளர் நியமனத்தை அங்கீகரிப்பதற்காக கூட்டப்பட்ட ஐக்கிய தேசிய கட்சியின் மகாநாட்டிலும் அதே தீர்மானம்  ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. நிறைவேற்று அதிகார ஜனாதிபதி ஆட்சிமுறை ஒழிக்கப்படவேண்டும் என்பதே கட்சியின் நிலைப்பாடாக தொடர்ந்து வலியுறுத்தப்படுகின்ற போதிலும் , அது குறித்து எதையும் பேசாமல் இருந்துவரும் சஜித், அதே போன்றே அதிகாரப்பரவலாக்கல்,  அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தங்கள் குறித்தும் தனது நிலைப்பாட்டை இதுவரையில் தெளிவுபடுத்தவில்லை.

     இரு பிரதான வேட்பாளர்களுமே தங்களது தேர்தல் விஞ்ஞாபனங்களில் இனப்பிரச்சினைக்கு தீர்வு காண்பதற்கான வழிவகைகள் குறித்து தெளிவான வாக்குறுதிகளை வழங்க முன்வரப்போவதில்லை . 

இவர்களில் எவராவது ஒருவர் அரசியல் தீர்வு தொடர்பில் ஏதாவது யோசனையை முன்வைக்கும்பட்சத்தில் மற்றவர் அதை நாட்டின் ஐக்கியத்துக்கும் சுயாதிபத்தியத்துக்கும் ஆபத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒன்றாக சிங்கள மக்கள் மத்தியில் ' பூச்சாண்டி ' காட்டுவதற்கு தயங்கமாட்டார்கள். அதுவே கடந்த கால ஜனாதிபதித் தேர்தல்களின் போதும் நடந்தது. 

ஜனாதிபதி  வேட்பாளர்களை எவ்வாறு அணுகுவது என்பது தொடர்பில் தமிழ் அரசியல் சமுதாயத்தின் மத்தியில் பல்வேறு நிலைப்பாடுகள் காணப்படுகின்றன. சகல வேட்பாளர்களுடனும் பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்திய பிறகே தேர்தலை தமிழ் மக்கள் எவ்வாறு அணுக வேண்டும் என்பது பற்றிய தங்கள் தீர்மானத்தை அறிவிக்கப்போவதாக தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு கூறியிருக்கிறது.

 தேர்தலை முற்றாக தமிழ் மக்கள் பகிஷ்கரிக்கவேண்டும் என்ற கருத்தும் ஒரு தரப்பினால் முன்வைக்கப்படுகிறது.அதேவேளை,  தமிழ்  வேட்பாளர் ஒருவரை நிறுத்தி தமிழ் மக்களை  அவருக்கு வாக்களிக்கச் செய்யவேண்டும்; அது சாத்தியப்படாத பட்சத்தில் தேர்தல் பகிஷ்கரிப்பே தமிழர்களுக்கு இருக்கக்கூடிய ஒரே தெரிவு என்ற ஒரு யோசனையும் கூறப்படுகிறது. 

 தமிழர் உரிமைப்போராட்டத்தின் அடிப்படை இலட்சியங்களை பிரதான வேட்பாளர்களுடனான பேச்சுவார்த்தைகளில் முன்வைத்து எழுத்துமூல உடன்படிக்கையொன்றை தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு செய்யவேண்டும் ; அதைச் செய்வதற்கு கூட்டமைப்பு தவறுமானால் தமிழ் மக்கள் முற்றிலுமாக தேர்தலை பகிஷ்கரிக்கவேண்டும் என்ற யோசனையையும்  தமிழ் கருத்துருவாக்கிகள் என்ற தரப்பினரால்  தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதேவேளை, கோதாபயவை ஆதரிக்கும் நிலைப்பாட்டை ஏற்கெனவே எடுத்துவிட்ட ஒரு சில தமிழ்க்கட்சிகள், குழுக்களும் தங்களது தரப்பிலான காரணங்களைக் கூறிக்கொண்டிருக்கின்றன.

     பிரதான வேட்பாளர் எவருமே தமிழ் அரசியல் கட்சிகளினால் முன்வைக்கப்படக்கூடிய நிபந்தனைகளை ஏற்றுக்கொண்டு தமிழர்களின் வாக்குகளை பெற முன்வருவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கக்கூடியதாக தென்னிலங்கையின் அரசியல் கோலங்கள் இல்லை.இதை  நிபந்தனைகளை  முன்வைக்கத்தேவையில்லை என்று வாதிடப்படுவதாக அர்த்தப்படுத்திக்கொள்ளவேண்டியதில்லை. தேர்தல் பகிஷ்கரிப்பு என்ற யோசனையைப் பொறுத்தவரை பலவந்தமாக நிர்பந்திக்கப்பட்ட ஒரு தடவையைத் தவிர மற்றும்படி மக்கள் தாமாக அதை விரும்பினார்கள் என்று கூறுவதற்கில்லை. 

    வடக்கு, கிழக்கு தமிழ் மக்களைப் பொறுத்தவரையில், இதுகாலவரையில் நடைபெற்ற ஜனாதிபதி தேர்தல்களில் அனேகமானவற்றில் அவர்கள் யார் ஜனாதிபதியாக வரவேண்டும் என்பதற்காக அன்றி யார் ஜனாதிபதியாக வரக்கூடாது என்பதற்காகவே பெரும்பாலும் தங்களது வாக்குகளை பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.  தமிழ் அரசியல் கட்சிகளும் குழுக்களும் இறுதியில்  எடுக்கக்கூடிய நிலைப்பாடு எத்தகையதாக இருந்தாலும், இத்தடவையும்  சுயாதீனமாகச் செயற்பட அனுமதிக்கப்படும் பட்சத்தில் பெரும்பாலான தமிழ் மக்கள்  அந்த விதமாகவே வாக்களிப்பதற்கு முன்வரக் கூடிய சாத்தியமே இருக்கிறது எனலாம்.

 

https://www.virakesari.lk/article/66365

 

சஜித்தின் திமிர் யார் காரணம்?

1 week ago

சாதாரண தமிழ் மக்களுடன் பேசுகின்ற போது அவர்களில் பலர் சஜித் பிரேமதாச பற்றி பேசுவதை காணக் கூடியதாக இருக்கின்றது. இப்படித்தான் முன்னர் மைத்திரிபால பற்றி பேசியிருந்தனர். இறுதியில் ஏமாந்து போயினர். ஆனால் இம்முறை பொதுவாகவே, ஜனாதிபதி தேர்தல் தொடர்பில் தமிழ் மக்கள் மத்தியி;ல் அக்கறையற்ற தன்மையே காணப்படுகின்றது. அதற்கு அனேக காரணமுண்டு. அதனை பின்னர் பார்ப்போம். ஆனால் கூட்டமைப்பை வழிநடத்தும் சம்பந்தன்- சுமந்திரன் தரப்போ, சஜித்தை சுற்றியே வட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றது. ஆனாலும் சஜித் கூட்டமைப்பிலிருந்து சற்று எட்ட நிற்பதாகவே தெரிகிறது. இதுவரை அவர் கூட்டமைப்புடன் எந்தவொரு பேச்சுவார்த்தையிலும் ஈடுபடவில்லை. அதே போன்று கூட்;டமைப்பும் அவருடன் எந்தவொரு உத்தியோகபூர்வமான பேச்சுவார்த்தையிலும் ஈடுபடவில்லை. இவ்வாறானதொரு பின்னணியில்தான் எம்.ஏ.சுமந்திரன், எழுத்து மூல உடன்பாடு தொடர்பில் பேசியிருக்கிறார். கடந்த தேர்தலிலோ, எழுத்து மூல உடன்பாடு தொடர்பில் பேசினால், அது மகிந்த ராஜபக்சகவிற்கு சாதாகமாகவிடும் என்று கதைசொன்ன சுமந்திரன் இப்போது எதற்காக அது பற்றி பேசுகின்றார்? ஆனால் கூட்டமைப்பின் எந்தவொரு கதைகளையும் சஜித் கண்டுகொள்ளவில்லை. அத்துடன், தான் எந்த நிபந்தனைக்கும் கட்டுப்படக்கூடிய நபரல்ல என்றும் அவர் கூறுகின்றார். கூட்டமைப்பின் நிபந்தனைகள் தொடர்பில் ஊடகவியலாளர் ஒருவர் எழுப்பிய கேள்விக்கு பதிலளிக்கும் போதே அவர் இவ்வாறு தெரிவித்திருக்கின்றார். தன்னுடைய கொள்கையை ஏற்றுக் கொள்ளும் எவரும் தன்னுடன் இணைந்து செயற்படலாம் ஆனால் எவரும் தனக்கு நிபந்தனைகளை விதிக்க முடியாது என்று அழுத்தம் திருத்தமாக குறிப்பிட்டிருக்கின்றார் சஜித். இது எதனை காட்டுகின்றது? 

சஜித் பிரேமதாசவின் கொள்கைதான் என்ன? இலங்கை ஒரு ஒற்றையாட்சி நாடு. இதற்குட்பட்டுத்தான் அனைவரும் வாழ வேண்டும். இலங்கையின் மீது எந்தவொரு வெளியக தலையீடுகளையும் நான் ஏற்றுக்கொள்ளப் போவதில்லை. தமிழர்களுக்கு என்று எந்தவொரு தாயகமும் இங்கில்லை. இதற்கும் மேல் அவர் இன்னொரு விடயத்தையும் அண்மையில் குறிப்பிட்டிருகின்றார் – அதாவது, தான் ஆட்சிக்கு வந்தால் இலங்கையில் சிறுபாண்மையினர் என்று எவருமே இருக்க மாட்டார்கள் – இதற்கு என்ன பொருளாம்? இந்தக் கொள்கைகளை ஏற்றுக் கொண்டவர்கள்தான் தற்போது சஜித் அணியில் நிற்கின்றனர். அந்த அணியில் கூட்டமைப்பும் சேர முடியுமா? இங்கு கவனிக்க வேண்டிய விடயம் கூட்டமைப்பு வலிந்து சேர்வதற்கு சென்றாலும் கூட, சஜித் கூட்டமைப்பை தன்னுடன் சேர்த்துக்கொள்ளும் நிலையில்லை. ஏனெனில் கூட்டமைப்புடன் தன்னை அடையாளம் காட்டுவது தனது சிங்கள – பௌத்த வாக்குகளை குறைத்துவிடும் என்றே சஜித் கருதுகிறார். அண்மையில் கூட்டமைப்பின் சிரேஸ்ட தலைவர் ஒருவரை சந்தித்திருந்த பசில்ராஜபக்ச இவ்வாறு கூறினாராம். அதாவது, நாங்கள் உங்களுடைய ஆதரவை எதிர்பார்க்கவில்லை ஏனெனில் நீங்கள் எங்களுடன் நின்றால் அது எங்களைத்தான் பாதிக்கும். எவ்வாறு மகிந்த தரப்பு, கூட்டமைப்பின் ஆதரவை பெறவிரும்பவில்லையோ அதே போன்றுதான் சஜித்பிரேமதாசவும் கூட்டமைப்பின் ஆதரவை வெளிப்படையாக விரும்பவில்லை. இரண்டு பிரதான வேட்பாளர்களுமே சிங்களவர்கள் தொடர்பில்தான் சிந்திக்கின்றனர். அவ்வாறாயின் இரண்டு தரப்பினருக்கும் இடையிலான அடிப்படையான வேறுபாடு என்ன? இதன் காரணமாகவே சஜித், மிகவும் திமிராக பேசுகின்றார். தமிழ் மக்கள் மகிந்த தரப்பிற்கு வாக்களிக்க மாட்டார்கள் எனவே அவர்களுக்கு எனக்கு வாக்களிப்பதை தவிர வேறு வழியில்லை. இதுதான் சஜித்தின் எண்ணம்.

சஜித்தின் அரசியல் வாழ்வில் அவர் ஒரு போதுமே தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை தொடர்பில் எங்குமே ஆதரவாகப் பேசியதில்லை. தனது தகப்பனாரை கொன்றவர்கள் புலிகள் என்னும் எண்ணத்திலேயே அவரது அரசியல் வாழ்வு நகர்ந்தது. அவர் எந்தவொரு தமிழ் தலைவரோடும் உறவாடியதிலலை. தேசிய இனப்பிரச்சினை தொடர்பான ஜக்கிய தேசியக்கட்சியின் அணுகுமுறைகள் என்பது பெருமளவிற்கு ரணிலின் தனிப்பட்ட விவகாரமாகவே இருந்தது. சஜித்தை பொறுத்தவரையில், கூட்டமைப்பின் பிரச்சினையை ரணில் பார்த்துக் கொள்ளட்டும் என்னும் மனோபாவத்திலேயே கூட்டமைப்பை உதாசீனம் செய்து வருகின்றார். இதிலிருந்து ஒரு விடயம் வெள்ளிடைமலை. அதாவது, தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை தொடர்பில் எந்தவொரு உறுதிமொழியையும் சஜித் வழங்கப் போவதில்லை. அதற்குப்பதிலாக, ரணில் விக்கிரமசிங்கவே தனிப்பட்ட ரீதியில் உறுதிமொழிகளை வழங்கப்போகின்றார். இதே போன்றதொரு நிலைமைதான் 2015 ஜனாதிபதி தேர்தலிலும் இடம்பெற்றது. அதாவது, ஜனாதிபதி வேட்பாளர் மைத்திரிபால சிறிசேனவிற்கு பதிலாக சந்திரிக்கா குமாரதுங்கவும் ரணில் விக்கிரமசிங்கவுமே கூட்டமைப்பிற்கு உறுதியளித்திருந்தனர். அதனை நம்பியே கூட்டமைப்பும் கடந்த நான்கு வருடங்களாக ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் பின்னால் இழுபட்டுச் சென்றது. ஆனால் இறுதியில் என்ன நடந்தது? ரணில் விக்கிரமசிங்கவிற்கும் மைத்திரிபால சிறிசேனவிற்கும் இடையில் ஏற்பட்ட அதிகாரப் போட்டியின் போது, கூட்டமைப்பு ரணிலின் பக்கமாக நின்றது. இதனால் மைத்திரியின் பகையை சம்பாதிக்க நேர்ந்தது. அதன் காரணமாக, அதுவரையான அரசியல் முன்னெடுப்புக்கள் அனைத்தும் செல்லாக்காசாகியது. ஒரு வேளை சஜித் பிரேமதாச ஜனாதிபதியானாலும் மீ;ண்டும் பழைய குறுடி கதவை திறடி நிலைதான் ஏற்படும். ரணில் பிரதமரானால், அது நிச்சயம் ரணிலுக்கும் சஜித்திற்குமிடையிலான அதிகார மோதலுக்கே வழிவகுக்கும் ஏனெனில் ரணிலின் தலைமையை எதிர்த்துத்தான் சஜித் வேட்பாளராகியிருக்கின்றார் அல்லது ரணிலை பிரதமராக நியமிக்க சஜித் மறுத்தாலும் கூட்டமைப்பிற்கு ரணில் வழங்கிய வாக்குறுதிகளுக்கு சஜித் பொறுப்பெடுக்க வேண்டியதில்லை. 2015இன் தேர்தல் வியூகங்களை வகுப்பதில் முன்னணி வகித்த மங்களசமரவீரதான் இப்போது சஜித்தின் ஆலோசகர். அது ஒரு தெளிவான செய்தியை சொல்லுகின்றது. அதாவது, மங்களிவின் இலக்கு அடுத்த பிரதமராவதுதான். மங்களவும் அமெரிக்காவின் நன்பர்தான். இவ்வாறானதொரு அதிகார போட்டியில் கூட்டமைப்பு எவ்வித வாகுறுதிகளை பெற்றாலும் அதற்கு எந்தவொரு பெறுமதியும் இருக்கப் போவதில்லை.

தமிழ் மக்களது தலைமையின் எந்தவொரு நிபந்தனையையும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன், ஆனால் தமிழ் மக்கள் தனக்கே வாக்களிப்பார்கள் என்று சஜித் எண்ணுவதானது மிகவும் ஆபத்தானது. இது தமிழ் மக்களை மிகவும் இழக்காரமாக பார்க்கும் ஒரு நிலைமையாகும். ஒரு தேசிய இனம் இந்தளவிற்கு தரம் தாழ்ந்து கிடப்பதை என்வென்பது? இதற்கு யார் காரணம்? 2009இற்கு பின்னர் இடம்பெற்ற இரண்டு ஜனாதிபதி தேர்தல்களின் போதும் கூட்டமைப்பின் அணுமுறைகள் மிக மோசமான தந்திரோபாய தவறுகளாகவே அமைந்திருந்தன. 2010இல் மகிந்த ராஜபக்சவை வீழ்த்துவதற்காக, யுத்த வெற்றியை கூறுபோடும் தேர்தல் வியூகமொன்று வகுக்கப்பட்டது. அதற்கு கூட்டமைப்பு உடன்பட்டிருக்கக் கூடாது. அப்போது ஒரு இராணுவத்தளபதிக்கு வாக்களிக்குமாறு எங்களுடைய மக்களை கோர முடியாதென்று, சம்பந்தன் திட்டவட்டமாக கூறியிருக்க வேண்டும். ஆனால் சம்பந்தனோ யுத்த வெற்றியை பங்குபோடும் தேர்தலில் தமிழ் மக்களை ஈடுபடுத்தினார். அதன் பின்னர் எந்தவொரு உடன்பாடுமின்றி, மைத்திரிபாலவிற்கு வாக்களிக்கும் முடிவை எடுத்தார். இந்த இரண்டு தேர்தல்களின் போதும் கூட்டமைப்பு தமிழ் மக்களை நடத்திய விதத்திலிருந்துதான், கொழும்பு கூட்டமைப்பையும் அதனை ஆதரிக்கும் தமிழ் மக்களையும் எடைபோட்டுக் கொண்டது. தமிழ் மக்கள் ஒருவரை காட்டி இன்னொருவருக்கு வாக்களிக்கும் இயல்பு கொண்டவர்கள் என்பதை ஜக்கிய தேசியக் கட்சி தரப்பினர் நன்றாக விளங்கிக்கொண்டனர். இந்த பின்புலத்திலிருந்துதான் சஜித் பிரேமதாசவும் தமிழ் மக்கள் வேறு வழியின்றி தனக்கே வாக்களிப்பார்கள் என்று இழக்காரமாக எண்ணுகின்றார். தமிழ் மக்கள் உரிமைக்காக போராடிய ஒரு இனம் என்னும் வகையில், இது ஒரு மோசமான அரசியல் நிலைமையாகும். ஒரு இனம் வேறு வழியின்றி தங்களை எந்த வகையிலும் சமமாக நடத்த முடியாதென்று கூறும் ஒருவருக்கே வாக்களிக்க முற்படுவதானது, அந்த இனம் அரசியல் ரீதியில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சிதைந்துகொண்டிருக்கின்றது என்றுதானே பொருள். அத்துடன் அந்த இனம் ஒரு சரியான தலைமையற்று இருக்கின்றது என்பதுதானே பொருள். 

இவ்வாறானதொரு சூழலில் தமிழ் மக்களை வழிநடத்தப் போபவர்கள் யார்? ஒன்றில் தமிழ் மக்கள் தங்களை தாங்களே வழிநடத்திக்கொள்ள வேண்டும். அதாவது, கடந்த இரண்டு தேர்தல்களின் போதும் தாங்கள் வாக்களித்ததால் ஏற்பட்ட விளைவுகள் என்ன? முக்கியமாக தாங்கள் பெரும் நம்பிக்கையுடன் வாக்களித்த மைத்திரிபால சிறிசேனவின் அரசியல் நடவடிக்கைகள் எதனை உணர்த்துகின்றது? வெறுமனே ஒருவரை இன்னொருவரோடு ஒப்பிட்டு வாக்களிக்கும் முறைமை சரியான ஒன்றுதானா? இப்படியான கேள்விகளுக்கு விடைகளை தேடும் போது, இந்தத் தேர்தலில் பங்குபற்றி ஏமாறத்தான் வேண்டுமா என்னும் பதிலே கிடைக்கும். தமிழ் மக்கள் நலன் தொடர்பில் சிந்திக்கும் அரசியல் கருத்துருவாக்கிகள், புத்திஜீவிகள், சிவில் சமூக தரப்பினர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து, ஒரு தீர்க்கமான முடிவை மக்களுக்கு கூற வேண்டும். மக்களை இந்த விடயத்தில் அறிவூட்டி வழிநடத்த வேண்டும். ஒன்றோடு ஒன்றை ஒப்பிட்டு முடிவெடுப்பதற்கு இது புடைவை கடையில் உடுப்பு வாங்கும் பிரச்சினையில்லை. இது தமிழர் தேசத்தின் பிரச்சினை.

– கரிகாலன்

 

http://thamilkural.net/?p=4008

காஷ்மீர்: இறையாண்மையும், நிலப்பரப்பும்

1 week 1 day ago
காஷ்மீர்: இறையாண்மையும், நிலப்பரப்பும்
VijayFirst.jpg

As if the actual state were not the people. The state is an abstraction. The people alone is what is concrete.
-Karl Marx

இந்தியாவும், பாகிஸ்தானும் இரண்டு குடியரசுகளாக பிரிட்டிஷ் இந்திய ஆட்சிக்கு உட்பட்ட நிலப்பகுதியில் 1947ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்டபோது, சில மன்னராட்சி பிரதேசங்கள் இரண்டில் எதனுடன் இணைவது என்ற கேள்வியை எதிர்கொண்டன. அதில் காஷ்மீரும் ஒன்று.

சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளின் அழுத்தத்தில் காஷ்மீர் இந்தியாவுடன் இணைந்தது. ஆனால் இது மன்னரின் இசைவாக இருந்ததே தவிர மக்களின் குரலாக இல்லை. சில தனித்த உரிமைகளை அந்த மாநிலத்திற்குக் கொடுப்பதன் மூலம் மக்களைத் திருப்திபடுத்தவே இந்தியா முனைந்தது.

இருப்பினும் காஷ்மீரின் முக்கிய பகுதியான காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கின் மக்கள், இன்றைய நிலையில் எழுபது இலட்சம் பேர், இந்தியாவுடன் முழுமையாக அடையாளப் படுத்திக்கொள்வது தொடர்ந்து கடந்த எழுபதாண்டுகளாக சாத்தியப்படவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. காஷ்மீரின் ஒரு பகுதியைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்த பாகிஸ்தானும் தன் பங்கிற்கு இந்தியப் பகுதி காஷ்மீரில் தீவிரவாத முனைப்புகளை வளர்த்தது. காஷ்மீரில் ‘ஆஸாதி’ என்னும் விடுதலை விழைவுக்குரல் கேட்கத் துவங்கியது. அதை பாகிஸ்தானின் தூண்டுதல் என்றே கருதிய இந்திய அரசு எப்படியாவது அந்த குரலை எழவிடாமல் தவிர்க்க நினைத்தது. அரசியல்ரீதியாகவும், ராணுவரீதியாகவும் பல முன்னெடுப்புகளைச் செய்தது. இந்திய அரசின், ராணுவத்தின் நடவடிக்கைகள் மேலும் பலரை அந்நியப்படவே வைத்தன. தீவிரவாதிகள் காஷ்மீர் பண்டிட்களை அங்கிருந்து வெளியேற்றியது காஷ்மீர் மக்களின் சுதந்திர வேட்கையின் கரும்புள்ளி ஆகியது. பாகிஸ்தான், இந்தியா ஆகிய இரு நாடுகளின் இறையாண்மை விழைவுகளின் வெற்றுக்குறியீடாக காஷ்மீர் மாறியபோது, காஷ்மீர் மக்களின் விழைவு என்பதை யாரும் கருத்தில் கொள்ளவே தயாராக இல்லாத நிலை உருவானது.

இப்போது காஷ்மீர் மாநிலத்தையே பிரித்து மத்திய அரசின் ஆளுகைக்கு உட்பட்ட இரண்டு யூனியன் பிரதேசங்களாக இந்திய அரசு மாற்றியதுடன், காஷ்மீருக்கு அளிக்கப்பட்ட தனித்த உரிமைகளையும் இந்திய அரசு அகற்றிவிட்டது. ராணுவத்தை அங்கே குவித்து தகவல் தொடர்புகளைத் துண்டித்து அரசியல் தலைவர்களை கைது செய்து ஒரு அசாதாரண சூழலை உருவாக்கியுள்ளது. இதனால் காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு மக்கள் மேலும் அந்நியப்படவே வாய்ப்பு அதிகம் என்பது தெளிவு.

இந்த நிலையில் இந்தக் கட்டுரை மூன்று விஷயங்களை விரிவாகப் பரிசீலிக்க விழைகிறது.

ஒன்று: ஏன் இந்தியாவும், பாகிஸ்தானும் தமிழகத்தின் இரண்டு மூன்று பெரிய மாவட்டங்களின் பரப்பளவே கொண்ட பதினேழாயிரம் சதுர கிலோமீட்டர் அளவிலான எழுபது இலட்சம் மக்கள் மட்டுமே வசிக்கும் காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு என்ற நிலப்பகுதியை இவ்வளவு பெரிய பிரச்சினையாக மாற்றுகின்றன? அந்த மக்களின் எண்ணிக்கை சென்னை மக்கள் தொகை அளவு கூட இல்லையே? ஏன் இந்தியா அந்த நிலப்பகுதி தன்னுடன் இருந்தே தீரவேண்டும் என்று நினைக்கிறது? ஏன் பாகிஸ்தான் அதை எப்படியாவது இந்தியாவிலிருந்து துண்டிக்க வேண்டும் என நினைக்கிறது?

இரண்டு: ஏன் காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு மக்கள் இவ்வளவு ஒடுக்குமுறை, வன்முறைகளை சந்தித்த பிறகும் சுதந்திர விழைவு கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள்? அந்த சுதந்திரத்தை வைத்துக்கொண்டு என்ன பொன்னுலகை சாதித்துவிடப் போகிறார்கள்?

மூன்று: ஏன் இந்தியா முதலில் உறுதியளித்தபடி அந்த மக்களின் விருப்பத்தை ஒரு பொதுவாக்கெடுப்பின் மூலம் தெரிந்துகொள்ள முடியாமல் இருக்கிறது?

இதற்கான பதில்களை 1947 மற்றும் அதற்கும் சிறிது முன்னும் பின்னுமான காஷ்மீர் வரலாற்றில் மட்டும் வைத்து தேட முடியாது. அதைவிட விரிவாக தேசிய அரசுகள் என்றால் என்ன, நிலப்பரப்பிற்கும் அவற்றின் இறையாண்மைக்கும் என்ன தொடர்பு போன்றவற்றை ஆராய்வதன் மூலமே இதை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

நவீன தேசிய அரசுகளைப் பொறுத்தவரை என் பார்வையில் எல்லைகளும், நிலப்பரப்பும் மாயக்கண்ணிகள். மாயக்கண்ணி என்றால் ஆங்கிலத்தில் ஃபெட்டிஷ். தன் பிரியத்திற்குரியவருக்குப் பதிலாக அவருடைய கைக்குட்டையை வைத்துக்கொண்டு அதைப் பார்த்து மகிழ்வது போன்றது. இறையாண்மை என்பது மக்கள் சார்ந்தது. அதை நிலப்பரப்பு சார்ந்ததாகப் பார்ப்பதுதான் மாயக்கண்ணி என்ற ஃபெட்டிஷின் செயல்பாடு. Territory is the necessary fetishization of sovereignty in the modern nation state form. அதிலிருந்து எப்படி விடுபடுவது என்று சிந்திக்கும் முதிர்ச்சி இன்னமும் மானுடத்திற்கு சாத்தியமாகவில்லை என்று சொல்லலாம். இந்தக் கட்டுரையில் அந்த மாயக்கண்ணி எப்படி வரலாற்றில் உருவானது, காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு எப்படி அதன் பகுதியானது என்பதைப் பரிசீலிப்போம்.

மண்ணாசை: அந்தக்கால இறையாண்மை

‘மண்ணாசை, பொன்னாசை, பெண்ணாசை’ என்ற மூவித ஆசைகள் அழிவைத் தேடித் தரும் என்று பண்டைய மொழிதலாகச் சொல்வார்கள். ஆணாதிக்க சமூகத்தில் பெண்களை ஆசைக்குரிய பொருளாகக் கூறுவதை நாம் கண்டித்தாலும், அந்த மனோபாவத்தை அறிவோம். ஹெலன் என்ற பெண்ணின் புன்னகையின் பொலிவினால் ஆயிரம் போர்க்கப்பல்கள் புறப்பட நேர்ந்ததாக கவிஞன் சுவைபடக் கூறிய கிரேக்க புராணக் கதையை அறிவோம். பொன்னாசை என்பது பணம் அல்லது செல்வத்தைக் குறிக்கும். அதையும் புரிந்துகொள்ள முடியும். அது என்ன மண்ணாசை? அதனாலென்ன பயன்? பெண்ணை ஒருவர் நேசிக்கலாம், உறவு கொள்ளலாம்; பொன்னை, பண்டங்களை வாங்கி நுகரப் பயன்படுத்தலாம். மண்ணை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வது? இந்தக் கேள்விக்கான பதிலில்தான் இந்தக் கட்டுரையின் மைய அச்சு சுழல்கிறது. காஷ்மீர் பிரச்சினையை அதற்குரிய தகவல்களை மட்டுமே வைத்து அணுகாமல் எத்தகைய மானுட சிந்தனைப் புலங்கள் அந்தப் பிரச்சினையினை உருவாக்கியுள்ளன என்பதையே இந்தக் கட்டுரை பேச முயல்கிறது. மிகப்பெரிய மானுட சோகங்களெல்லாம் மனிதர்களின் உருவாக்கிய கருத்துக்களாலும், கருத்தியல்களாலுமே விளைகின்றன. எனவே ‘மண்ணாசை, பொன்னாசை, பெண்ணாசை’ என்ற சொற்சேர்க்கையில் நம் விசாரணையைத் துவங்குவோம்.

மண்ணாசை என்பது இங்கே ஆட்சி அதிகார விழைவைக் குறிக்கிறது. ஒருவர் அரசனாக விரும்புவது என்பதையே மண்ணாசை என்று குறித்தார்கள்; சில இடங்களில் ஒரு அரசன் மேலும் பல நாடுகளைக் கைப்பற்ற நினைப்பதையும் மண்ணாசை என்றே குறிக்கலாம். அதாவது அதிக அதிகாரம். குலசேகர ஆழ்வார் பாசுரத்தில் “ஆனாத செல்வத்து அரம்பையர்கள் தற்சூழ, வானாளும் அரசும் மண்ணரசும் யான் வேண்டேன்; தேனார் பசுஞ்சோலை திருவேங்கடச் சுனையில் மீனாய்ப் பிறக்கும் விதியுடையேன் ஆவேனே” என்று ஒரு வரி வரும். இதில் தெளிவாக இறையாண்மை என்பது மண்ணரசு என்று குறிக்கப்படுகிறது. இறையாண்மை என்பது நிலத்தின்மீதான ஆதிக்கமாக குறிக்கப்படுகிறது.

நிலத்தின் மீது ஒருவர் ஆதிக்கம் செலுத்துவதாகக் கூறுவது பொருளற்றது. நிலத்தை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்யமுடியும்? அதில் யாராவது உழைத்தால்தானே பொருளுற்பத்தி என்பது சாத்தியமாகும்? அந்த உழைப்பைக் கட்டுப்படுத்துபவன், வழிநடத்துபவன்தானே அரசன்? அந்த அடிப்படையில் சக மனிதர்கள் மீது ஒருவன் செலுத்தும் அதிகாரம்தானே இறையாண்மை? பிறகு ஏன் அதை மண்ணாசை என்று குறிக்க வேண்டும்?

சுழன்றும் ஏர் பின்னது உலகம்

புவிப்பரப்பில் மானுடம் வசிக்கத் துவங்கியபோது ஆதியில் வாழ்ந்த முறையில் தொடர்ந்து வாழ்பவர்களாக நாம் கருதும் சமூகங்களை ஆதி-வாசி சமூகங்கள் என்கிறோம். இவற்றில் கூட தலைமை ஏற்பவராக ஒருவர் இருந்ததைக் குறித்து அறிவோம். சென்ற இதழில் எழுதிய “வெகுஜன இறையாண்மையும், வாரிசுத் தலைமையும்” கட்டுரையில் நம்பிக்வாரா என்ற ஆதிவாசி இனக்குழுவைக் குறித்த லெவிஸ்டிராஸ் என்ற மானுடவியல் அறிஞரின் ஆய்வுகளைக் குறிப்பிட்டு எழுதியிருந்தேன். அது போல பல்வேறு ஆதிவாசி இனக்குழுக்களிலும் தலைமைப் பொறுப்பு என்பது முக்கியமாகக் கருதப்பட்டது. இந்த இனக்குழுக்கள் பல ஒரு குறிப்பிட்ட பிரதேசத்தில் வாழ்ந்தாலும் அவற்றில் பல ஓரிடத்தில் நிலையாகத் தங்காமல் இடம் பெயரக்கூடியவை. அவர்களை உணவைத் தேடிக்கொள்ளும் முறையில் அவ்வப்போது இடப்பெயர்ச்சி நிகழும். அந்தக் குழு உறுப்பினர்கள் இணைந்து இயங்குவது பாதுகாப்பு கருதி அவசியமானது. இணைந்து இயங்குவது என்றாலே ஒரு முடிவுக்கு அனைவரும் உடன்படுவதுதானே. அப்படியான ஒற்றை முடிவை உறுதிசெய்யக்கூடியவரே தலைவர். இந்த ஒற்றை முடிவு என்பதுதான் இறையாண்மையின் உள்ளடக்கத்தின் வடிவம் (form of content) என்றும், அதை வெளிப்படுத்தும் அரசனோ, மூத்தார் சபையோ அல்லது வேறு எந்த அமைப்புமோ இறையாண்மையின் வெளிப்பாட்டின் வடிவம் (form of expression) என்றும் கூறியிருந்தேன். இந்த உள்ளடக்கத்தின் வடிவம், வெளிப்பாட்டின் வடிவம் என்பது தெல்யூஸ் என்ற ஃபிரெஞ்சு தத்துவவாதியிடமிருந்து நான் எடுத்துக்கொள்ளும் வகைப்பாடு. அதை இறையாண்மைக்குப் பொருத்திப்பார்ப்பதன் மூலம் நான் கோட்பாட்டாக்கம் செய்கிறேன்.

இத்தகைய ஆதிவாசி இனக்குழுக்களில் இறையாண்மை வடிவங்கள் இன்றியமையாததாக விளங்கினாலும் யாரும் அதை மண்ணாசை என்றோ, மண்ணரசு என்றோ குறிப்பிட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை. பின் எப்படி மண் என்பது இறையாண்மையின் குறியீடாக மாறியது என்பதை யோசிக்க வேண்டும். அவ்வளவு கடினமான காரியம் இல்லை அது. வேட்டையாடியும், தாவரங்கள் தானாக உற்பத்தி செய்ததை உண்டும் வாழ்ந்த சமூகங்கள், நிலத்தை உழுது சில ஆற்றல் மிக்க விதைகளை உணவுக்கான தானியமாக உற்பத்தி செய்யத் தொடங்கியபோதுதான் நிலம் முக்கியமான உற்பத்திச் சாதனமாக மாறியது. அன்றாடம் உணவைத்தேடுதல் என்ற நிலையிலிருந்து உபரியாக உணவை உற்பத்தி செய்து வைத்துக்கொள்ளும் சாத்தியம் உருவானது. இந்த உபரியிலிருந்துதான் சற்றே விரிவான அரசமைப்பு உருவாகும் சாத்தியமும் பிறந்தது என்று கூறலாம்.

பொதுவாக தாவரங்களில் உயிராற்றல் பல பகுதிகளில் பிரிந்திருக்கும். கிளைகள், இலைகள், காய்கனிகள் என்று வளர்ச்சியுற்று கனியினுள் விதைகள் இருக்கும். அவை கீழே விழுந்து வேர்பிடித்து மீண்டும் ஒரு தாவரமாக முளைக்கும். ஆனால் அரிசி, கோதுமை, சோளம், கம்பு முதலிய பயிர்கள் தானாகவே எங்கும் முளைப்பதில்லை. அவை வெள்ளத்தில் மூழ்கிய நிலத்தில், மண்ணின் உயிர்ச்சக்தி முழுவதையும் விதைகளாக்கித் தோன்றும் பயிர்கள். இத்தகைய ஆபத்துக்கால தாவரத்தின் உயிராற்றல் முழுவதும் தாவரம் உருவாக்கும் விதைகளில் இருக்கும். இதைக்கண்ட மனிதர்கள், நிலத்தில் நீரைத் தேக்கி, வெள்ளம் போன்ற நிலையை ஏற்படுத்தி, இந்த விதைகளை விதைத்து பன்மடங்கு ஆற்றல் மிக்க உணவை அதிக அளவில் உற்பத்தி செய்யும் வகையினைக் கண்டார்கள்.

இப்படி உபரியாக உற்பத்தியான உணவு கிடைத்துவிடுவதால் பலருடைய உழைப்பு பல்வேறு விதங்களில் பயன்படும் சாத்தியம் பிறந்தது. துணிகளை நெய்வது, உலோகங்களைப் பயன்படுத்தி பாண்டங்கள், ஆயுதங்கள் செய்வது, கட்டடங்களைக் கட்டுவது, எழுதுவது, கற்பது, சிந்திப்பது, ஆராய்வது எனப் பல காரியங்களில் இந்த உபரி உணவை உண்பவர்கள் ஈடுபட முடிந்தது. இவ்வாறு பல்வேறு தொழில்களை நெறிப்படுத்தவும், உழவர்களின் விளைநிலங்களைப் பாதுகாக்கவும் அரசமைப்பும், அரசர்களின் கட்டுப்பாட்டில் ஆயுதம் தாங்கிய வீரர்களும் உருவானார்கள். ஆனால் சிறிய இனக்குழுக்களாக இருந்த நிலையிலிருந்து உடனடியாக எல்லோரும் இணைந்த அரசமைப்பாக மாற இயலவில்லை. இனக்குழுக்களுக்கிடையே இருத்தலியல் சார்ந்த பகைமை இருந்தது. பிற உயிரினங்கள் போலன்றி மனிதர்கள் தங்கள் இனத்தவரையே கொல்வது இயல்பாகவும், சுலபமாகவும் இருந்தது. அதிலிருந்து விவசாய வாழ்க்கை என்ற நிலைத்தன்மை அடைந்தாலும், பல அரசர்கள் அவர்களுக்குள் ஓயாத போர் என்பதாகவே மாறியது. சிறிய அரசர்களுக்கு இடையிலான போர்களைக் குறைத்து சமநிலையை உருவாக்க பேரரசுகள் தேவைப்பட்டன. இப்படியாக உருவான ஒரு மாற்றத்திற்கு நிலத்தில் பயிரிடப்பட்டு உபரியாக உருவாகும் உணவு முக்கிய அடிப்படையாக இருந்ததால்தான் ”சுழன்றும் ஏர் பின்னது உலகம்” என திருக்குறள் கூறியது எனலாம்.

உழவர்களை குடியானவர்கள் என்று சொல்வோம். அரசனால் ஆளப்படுபவர்கள் குடிகள் என்பதால் குடி ஆனவர்கள். “நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனையஞ்சோம்” என்று பாடினார் திருநாவுக்கரசர். ஒருவரது வீட்டில் வாடகைக்கு இருப்பவர்களைக் குடியிருப்பவர்கள் என்கிறோம். இதிலிருந்து பெறப்படுவது ஒருவருக்கு நிலத்தில் உழுது பயிர் செய்யும் உரிமை இருந்தது. அந்த உரிமையை உறுதி செய்பவர் அரசர். நிலம் ஒருவருக்கு அரசரால் தரப்பட்டாலும், சுலபத்தில் அதை அதே அரசரோ அல்லது அந்த பகுதியைக் கைப்பற்றும் வேறொரு அரசரோ பறித்து, மற்றொருவருக்கு உரிமையைத் தருவது சுலபம். ஒரு பெரிய நிலப்பரப்பை ஆளும் அரசரால் எல்லா குடியானவர்களிடமிருந்து விளைச்சலில் உபரியை வரியாகப் பெற முடியாது. அங்கங்கே இருக்கும் சிற்றரசர்கள், நிலப்பிரபுக்கள் வரியை வசூலித்து அதில் அவர்கள் கொஞ்சம் வைத்துக்கொண்டு மீதத்தை அரசர்களிடம் கொடுப்பார்கள். சிற்றரசர்கள், பேரரசர்களுக்கு கப்பம் கட்டுவார்கள்.

இப்படியெல்லாம் நிலம் சார்ந்து அரசு இருந்தாலும், மண் இறையாண்மையின் அடிப்படையாகக் கருதப்பட்டாலும் மன்னர்கள் ஆண்ட நாடுகளுக்கு எல்லைகள் கிடையாது; எல்லைக் காவலும் கிடையாது. இயற்கையாக அமைந்த நதிகள், காடுகள், மலைகள் போன்ற நிலவியல் அம்சங்களை எல்லையாகக் குறித்துக்கொள்வார்கள். மற்றபடி எந்த குடியானவர் எந்த மன்னருக்கு வரி செலுத்துகிறார் என்பதுதான் நாட்டின் எல்லை. சோழ மன்னருக்கு கப்பம் கட்டும் சிற்றரசர் அவர் மகளைப் பாண்டிய மன்னர் மணந்தால் பாண்டிய மன்னருக்குக் கப்பம் கட்டுவார். மகளை மணக்காமலேயே கூட பாண்டிய மன்னர் வலுவானவர் என்று தோன்றினால் கட்சி மாறுவார். அவருக்குக் கீழுள்ள குடிகளைப் பொருத்தவரை இரண்டிற்கும் பெரிய வேறுபாடு கிடையாது. இப்படியான முறை நிலைபெறும்போது குடியானவர்களுக்கும், அரசர்களுக்கும் நேரடியாகப் பெரிய தொடர்பொன்றும் இருக்காது. ரஜனி பால்மே தத்தின் வரலாற்று நூலை ஒட்டி பாதல் சர்க்கார் எழுதிய “இந்திய சரித்திரம்: ஒரு நகைச்சுவை நாடகம்” என்ற நாடகத்தில் “ராஜா வருவான், ராஜா போவான், நாங்கள் இருப்போம் எப்பொழுதும்; ராஜ்ஜியம் வெல்லும், ராஜ்ஜியம் அழியும், நாங்கள் இருப்போம் எப்பொழுதும்” என்று குடியானவர்கள் பாடுவதாக வரும் (மொழியாக்கம் கோ.ராஜாராம், நிகழ்த்தியவர்கள் சுதேசிகள், மதுரை). பஞ்சம் முதலிய இயற்கைப் பேரிடர்கள் வரும்போது அரசர்கள் தாங்கள் சேகரித்த உபரிகளைக் கொண்டு குடியானவர்களுக்கு உதவி செய்யவேண்டும் என்பதைத் தவிர பெருமளவில் குடியானவர் வாழ்க்கை தனித்தியங்கியே வந்தது எனலாம்.

இதனால் பெறப்படுவது: நிலம் (land) சார்ந்த இறையாண்மை நிலப்பரப்பு (Territory) சார்ந்த இறையாண்மையாக இருக்கவில்லை.

நிலப்பரப்பு இறையாண்மையின் தோற்றம்

எல்லைக்குட்பட்ட நிலப்பரப்பு என்பது இறையாண்மை வடிவமாக மாறியது எப்படி என்பதுதான் நாம் முக்கியமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது. இதில் முக்கியமான முரணே நிலத்தில் பயிர் செய்வதால் கிடைக்கும் உபரி என்பது அரசுருவாக்கத்தில் தனது முக்கியத்துவத்தை இழந்தபின்னரே நிலப்பரப்பு இறையாண்மை வடிவமாக மாறியது எனலாம். முதலீட்டாளர்கள் என்ற இனம் பல்வேறு தொழில்களில், வர்த்தகத்தில், பண்டங்கள் உற்பத்தியில் ஈடுபட்டு முதலீட்டைப் பெருக்குவதன் மூலம் உற்பத்தி -நுகர்வு சுழற்சியை அதிகரித்ததால் அதுவே அரசின் வருமானத்திற்கு முக்கிய ஆதாரமாக மாறியது. பண்டம், பணம், பண்டம் என்ற ஆதிகால வர்த்தக நிலை மாறி பணம், பண்டம், மேலும் பணம் என்று முதலீட்டிய வடிவம் கொண்ட பிறகு நிலம் சார்ந்த உற்பத்தியிலிருந்து எல்லாமே முதலீட்டியத்தின் கைக்குள் வந்தது.

இதற்கு இணை நிகழ்வாக மானுட சுதந்திரம் குறித்த கற்பனைகளுடன் மானுடவாதம் உருவானது. அச்சுக்கலையின் தோற்றத்தால் கல்வி பரவலாகி எத்தகைய நெறிகள் வாழ்க்கைக்குத் தேவை என்பதெல்லாம் பரவலாக சிந்திக்கப்பட்டது. இதனால் அரசன் என்பவனது இறையாண்மை உள்ளபடியே மக்களால் உருவாக்கப்படுவது என்பதும், ஒவ்வொரு தனிநபருக்குமே இறையாண்மையில் பங்கு இருக்கிறது என்பது போன்ற சிந்தனைகளும் தோன்றின. அரசனிடமும், நிலப்பிரபுக்களிடமும் குவிந்திருந்த அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற விரும்பிய தொழில் முனைவோர்கள் புதிய இறையாண்மை சிந்தனையை ஆதரித்தார்கள்.

வட அமெரிக்காவில் குடியேறிய பிரிட்டிஷ்காரர்கள் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், 1776-ஆம் ஆண்டு தங்களை சுதந்திரக் குடியரசாக அறிவித்துக்கொண்டார்கள். அரசருக்குப் பதிலாக அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கி அதனடிப்படையில் மக்கள் பிரதிநிதிகள் ஆட்சி செய்யலாம் என தீர்மானித்தார்கள். பிரான்சில் 1789 ஆம் ஆண்டு “சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோரத்துவம்” என்ற கோஷத்துடன் மன்னராட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்த ஃபிரெஞ்சுப் புரட்சி வெடித்தது. இங்கிலாந்தில் ஏற்கனவே நிலவி வந்த பார்லிமெண்ட் என்ற பிரதிநிதிகள் சபையின் அதிகாரமும், மக்கள் பிரதிநிதித்துவமும் அதிகரித்து வந்தது. பிரபுக்களின் சபையும், பொதுமக்கள் சபையும் பிரிந்திருந்தாலும் மெள்ள மெள்ள பொதுமக்கள் சபையின் அதிகாரம் கூடியது. இப்படியாக மன்னராட்சியிலிருந்து பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் மக்களாட்சி நோக்கி உலகெங்கும் தங்கள் ஆட்சியை விரிவாக்கிக் கொண்டிருந்த ஐரோப்பிய நாடுகள் நகரத் துவங்கின.

கார்ல் மார்க்ஸ் பண்டங்களின் பயன் மதிப்பு அவற்றை உருவாக்கத்தேவையான உழைப்பின் மதிப்புதான் என்று கூறினார். இதன் மூலம் எல்லா உபரியும் மனித உழைப்பினால் பெறப்படுவது என்றானது. நிலவுடைமைச் சமூகம் மூடி மறைத்திருந்த இந்த உண்மையை தொழிற்புரட்சி உடைத்து வெளிப்படுத்தியதாகவே அவர் கருதினார். இதன் வழியில் நின்று யோசிக்கும்போது அரசுருவாக்கத்திற்குத் தேவையான உபரி என்பது மனித உழைப்பு சார்ந்து உருவாகிறது என்பதும், நிலம் என்பது அதிக பட்சம் உழைப்பின் களம் மட்டும்தான் என்பது பெறப்படும். இதனால் மார்க்ஸிய நோக்கு தொழிலாளர் வர்க்கமே அரசமைக்கும் சாத்தியத்தையும், அந்த தொழிலாளர் வர்க்கம் தேசம், தேச எல்லை என்ற மாயக்கண்ணியை மறுத்து சர்வதேச மானுடப் பொதுமையை சாதிக்கும் என்றும் கருதியது. கம்யூனிஸ்டுகள் உலகத் தொழிலாளர்களை ஒன்றுபடச் சொன்னார்கள். கம்யூனிஸ்டு அகிலம் என்ற அமைப்பினை உருவாக்கினார்கள்.

சுதந்திரவாதம், கம்யூனிஸம் இரண்டுமே இறையாண்மை என்பது மக்களுடைய சுயாட்சி உரிமை என்றே கருதின. அதாவது ஒரு மக்கள் தொகுதி சட்டதிட்டங்கள் படி தங்களைத் தாங்களே நிர்வகித்துக்கொள்வார்கள்; பொது முடிவுகளை எடுப்பார்கள், அதற்காக அரசன் என்றொருவன் தேவையில்லை என்பதுதான் அந்த முடிவு. அரசர்கள் இறைவனின் பிரதிநிதி என்பது, வம்சாவழியாக அரசர்கள் பதவியேற்பது போன்றவை பிற்போக்கு அம்சங்களாக கருதப்படலாயின. அதேபோல மானுடப் பொதுமையை முற்போக்காகக் கருதுவதும் தோன்றியது. கவி ரவீந்திரநாத் தாகூர் “Where the world has not been broken up into fragments By narrow domestic walls” என்ற புத்துலகில் அவர் நாடு விழித்தெழ வேண்டும் என்றார். ஜான் லெனன் என்ற பீட்டில்ஸ் பாடகர் “Imagine There is no Country; A Brotherhood of Man” என்று பாடினார். ஆனால் அரசனிடமிருந்து மக்களுக்கு வந்த இறையாண்மை, மானுடப் பொதுமையை நோக்கி நகரமுடியவில்லை.

இப்படி இறையாண்மை அரசர்களிடமிருந்து மக்களுக்கு வரும் முன்னரே (அதாவது சித்தாந்த ரீதியாக), ஓயாத போர்களிலிருந்து தப்பிக்க ஒரு அரசரின் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட நிலப்பரப்பை தீர்மானம் செய்துகொண்டு எல்லைகளை வகுத்துக்கொள்ளலாம் என்ற தீர்மானம் உருவானது. குறிப்பாக 1648-ஆம் ஆண்டு ஐரோப்பாவில் நடந்த முப்பதாண்டு யுத்தங்களை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்த வெஸ்ட்பாலியா உடன்படிக்கையை நாடுகளுக்கிடையிலான எல்லைகளை நிர்ணயிக்கும் முறைக்கான துவக்கமாகக் கூறுவார்கள். பின்னர் வரைபடங்களை உருவாக்கும் தொழில்நுட்பம் வளர்ந்தபோது தேச வரைபடங்களும், எல்லைகளும் தேசங்கள் என்ற கற்பிதங்களின் முக்கிய அச்சாக மாறத் துவங்கின.

பண்டைக்கால அரசர்கள் பெரும்பாலும் எதேச் சதிகாரிகளாக இருந்தார்கள். அவர்கள் போருக்குச் செல்வதற்கு வரி வருவாயை அதிகரித்துக்கொண்டு தாங்கள் மேலும் அதிகாரமிக்கவர்களாக மாறும் மண்ணாசை காரணமாக இருந்தது. சில சமயங்களில் மன்னர்கள் தங்கள் தனிப்பட்ட மனமாச்சர்யங்களால் கூட போர்களில் ஈடுபட்டு அண்டை நாடுகளைத் தாக்கினார்கள். மக்களாட்சியில் அதிகாரம் மக்களிடம் வந்துவிட்டதால் ஒரு தேசத்து மக்கள் இன்னொரு தேசத்தைக் கைப்பற்றினால் அந்த மக்களின் அதிகாரத்தைப் பறித்துக்கொள்வது சாத்தியமில்லை என்பதால் மண்ணாசை என்பது அர்த்தமிழக்கும் சாத்தியமே அதிகரித்தது.

உதாரணமாக 1858-ஆம் ஆண்டு இந்தியாவைத் தன் ஆளுகைக்குக் கொண்டுவந்த இங்கிலாந்து அரசு, இந்திய மக்களின் உரிமைகளுக்கும், தன்னாட்சி கோரிக்கைகளுக்கும் செவிசாய்க்க வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது. அதற்குள் ஐரோப்பாவினுள் உலகின் பிற பகுதிகளைக் காலனியாதிக்கத்திற்குக் கொண்டு வராத நாடான ஜெர்மனி ஐரோப்பிய நாடுகளையே காலனியாக்கிக்கொள்ள முனைந்தது. இதனால் இரண்டு உலகப்போர்கள் மூண்டன. அதன்பின் ஒருவழியாக உலகம் முழுவதையும் தனித்தனி சுதந்திர தேசங்களாக எல்லைகளை வகுத்து அந்தந்த மக்கள் அவர்களையே ஆண்டுகொள்வார்கள் என்ற உடன்படிக்கை ஏற்பட்டது. எல்லா இடங்களிலும் பேரளவிலாவது சட்டத்தின் ஆட்சி என்பது அமலானது.

இந்த நிலையில் இறையாண்மை என்பது மக்களின் சுயாட்சி என்றான பிறகு அதை மண்ணாசை என்று குறிப்பதோ, அதன் காரணமான நிலத்தின் உபரியினால் உருவாகும் அரசு வடிவம் என்பதோ சாத்தியமற்றுப்போயிற்று. ஆனால் அதே சமயம் நவீன தேசத்தை எப்படி வரையறுப்பது என்ற கேள்வியும் எழுந்தது? தேசம் தூலமான அளவில் எல்லைகளுள்ள நிலப்பரப்பாக இருக்க வேண்டிய இன்றியமையாமை நவீன தேசிய அரசிற்கு உண்டு. நிலம் முக்கியமல்ல; நிலப்பரப்பு, அதன் எல்லைகள் முக்கியம். இப்போது ஒரு புதிய பிளவு அல்லது முரண் ஏற்படுகிறது. இறையாண்மை என்பதன் அடிப்படை மக்கள் தொகுதியா, நிலப்பரப்பா என்பதே அந்த முரண்.

இதிலிருந்து பெறப்படுவது: நவீன இறையாண்மையின் உள்ளடக்கத்தின் வடிவம் ஒரு குறிப்பிட்ட மக்கள் தொகுதி. அதன் வெளிப்பாட்டின் வடிவம் எல்லைகளைக்கொண்ட நிலப்பரப்பு.

பிரிவினை எதைப் பிரிக்கிறது?

RTR1L45Z-300x207.jpg

ஒரு நிலப்பரப்பில் உள்ள மக்கள் தொகுதி தேசிய அரசாக ஒரு இறையாண்மை வடிவம் கண்ட பிறகு அவர்களில் ஒரு பிரிவினர் தனியாக ஒரு அரசை அமைக்க விரும்பினால், பிறர் அவர்கள் “தங்களுடைய” நிலப்பரப்பை பிரித்து எடுத்து செல்வதாக நினைக்கும் விநோதமான சூழ்நிலை உருவாகிறது. அதாவது மக்களால் உருவான இறையாண்மை பிரிக்கப்பட முடியாத நிலப்பரப்பாக வடிவம் கொள்கிறது. அப்போது அரசு என்பது மக்களால் உருவானதா, நிலப்பரப்பால் உருவானதா என்ற கேள்வி எழுகிறது. மக்களாட்சியில் இறையாண்மை என்பது மக்களிடம் இருப்பதால் எந்தவொரு தொகுதியும் மொத்தத்திலிருந்து பிரிந்து சென்று புதிதாகத் தங்களைத் தகவமைத்துக்கொண்டு தங்களையே ஆட்சி செய்யும் உரிமையுடன்தானே இருக்க வேண்டும்? அப்படி ஒரு நிலத்தின் மக்கள் நினைத்தால் நிலப்பரப்பினைப் பிரிக்க முடியாதது என்று எப்படி பிறர் சொல்லமுடியும்? ஆனால் நிலப்பரப்பே இறையாண்மையாகக் கருதப்படுவதால் அந்த நிலத்தின் மக்களின் உரிமைகள் மறுக்கப்படக்கூடியதாக, பிரிவினைவாதமாக மாறுகிறது.

மேலும் தேசங்களின் எல்லைகளை வரைவது என்பது எப்போதுமே சிக்கலான காரியம்தான். சதத் ஹசன் மண்டோ “டோபா தேக் சிங்” என்ற தன் புகழ்பெற்ற கதையின் மூலம் தேச எல்லை உருவாக்கத்தின் அபத்தத்தை உருவகப்படுத்தினார். எப்படியோ விதிவசமாக ஒரு எல்லை அமைந்துவிட்டாலும், அது இறையாண்மையின் புனிதக் குறியீடாக மாறிவிடுகிறது. ராணுவ வீரர்கள் உயிரைக்கொடுத்தேனும் அதைக் காக்கும் தியாகிகளாகிறார்கள்.

தேசிய அரசுகள் தங்கள் நிலைத்தன்மை குறித்து அஞ்சுகின்றன. உபரியைக் கட்டுப்படுத்த பெரிய நிலப்பரப்பு தங்கள் வசம் இருப்பதே நல்லது என ஆளும் வர்க்கமாக உருவாகும் பகுதியினர் நினைக்கிறார்கள். அடித்தட்டு மக்களுக்கோ சிறிய மக்கள் தொகுதியாக தேசம் இருந்தால் அது அதிகாரத்தை தங்களுக்கு நெருக்கமாகக் கொண்டுவரும் என்ற எண்ணம் தோன்றுகிறது. ஒவ்வொரு தேசிய அரசும், தேசம் குறித்த கருத்தியலை, வரலாற்றை அனைவருக்கும் போதித்து மக்களை தேசத்தின் குடிகளாகக் கட்டமைக்க கடுமையாக முயல்கின்றன. தேசியக் கொடி, தேசிய கீதம், தேசிய விளையாட்டு அணிகள் என்று தேசியப் பெருமிதம் மக்களிடையே தொடர்ந்து விதைக்கப்படுகிறது. தேசத்தினுள் இருக்கும் ஒவ்வொரு பிரதேசத்து மக்களும் தங்களைப் புதிய தேசமாகக் கூறிக்கொண்டு விட்டால் என்ன செய்வது என்ற அச்சம் தேசிய அரசுகளைத் துன்பப்படுத்துகிறது. ஒரு காலத்தில் கூட்டுக்குடும்பத்தில் இருந்து மணமான பிள்ளைகள் மனைவியுடன் பிரிந்து தனிக்குடித்தனம் செல்வது பெரும் சோக நிகழ்வாகப் பார்க்கப்பட்டது போல, ”தேசப்பிரிவினை”, “பிரிவினைவாதம்” என்பது பெரும் சோகமாக, துரோகமாக, பாவகாரியமாக நினைக்கப்படுகிறது.

மக்களாட்சி தத்துவத்தில் ஒரு நிலப்பரப்பிலிருந்து வரும் உபரி, அந்த மக்களின் நலனுக்காக செலவு செய்யப்படத்தான் வேண்டும். எனவே ஒவ்வொரு பிரதேசத்திலிருந்தும் வருவாயும் இருக்கிறது, செலவும் இருக்கிறது. பண்டைய காலம் போல நிலத்திலிருந்து கிடைக்கும் உபரி மட்டுமே அரசுருவாக்கத்திற்கு அடிப்படை என்று இல்லாதபோது, அரசு என்பதே மக்களின் அதிகாரம் என்னும்போது, தன்னாட்சி கோரும் ஒரு மக்கள் தொகுதியின் நிலப்பரப்பை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்து வைத்துக்கொள்வதால் என்ன நன்மை ஒரு தேசத்தின் இறையாண்மைக்கு கிடைக்கிறது என்ற கேள்வி ஆழமாகப் பரிசீலிக்கப்படவேண்டும்.

இதிலிருந்து பெறப்படுவது: ஒரு தேசிய அரசின் இறையாண்மைக்கு எல்லைக்குட்பட்ட நிலப்பரப்பு இன்றியமையாதது என்றாலும், இந்த நிலப்பரப்பு கூடுவதாலோ, குறைவதாலோ அந்த இறையான்மை பலம் அடைவதோ பலவீனம் அடைவதோ கிடையாது. மக்கள் தொகைக்கேற்ற, அவர்கள் உழைப்பிற்கேற்ற வருவாய், அதற்கேற்ற செலவு என்பதுதான் சூத்திரம்.

உதாரணமாக, இரண்டாம் உலகப்போரில் ஆசியாவையே பிடித்து ஆளவேண்டும் என்று நினைத்த ஜப்பான், போரில் தோற்ற பிறகு ஒரு தீவாக மட்டுமே இருந்து, அதன் உற்பத்தித் திறனால் உலகின் பொருளாதார ஆதிக்கமிக்க நாடாக மாறியது. பொருளாதார ஆற்றலுக்கும் நிலப்பரப்பிற்கும் எந்தத் தொடர்பும் கிடையாது.

விடுதலை என்றால்தான் என்ன?

இந்தப் பிரச்சினைக்கு இன்னொரு கோணமும் இருக்கிறது. ஏன் ஒரு மக்கள் தொகுதி ஏற்கனவே தாங்கள் அங்கம் வகிக்கும் தேசிய அரசிலிருந்து பிரிந்து தனி தேசமாக விரும்ப வேண்டும் அல்லது முயல வேண்டும்? அதற்கு ஏதாவது காரணங்கள் இருக்க வேண்டுமல்லவா? அப்படி ஒரு மக்கள் தொகுதியைத் தனித்து வித்தியாசப் படுத்திக் காட்டுவது எது? இனம், மொழி, மதம், வரலாறு என பல தனித்துவமிக்க காரணிகள், தனியாகவோ, ஒன்றோடொன்று சேர்ந்தோ ஒரு மக்கள் தொகுதியை வித்தியாசப்படுத்துகின்றன. அந்த வித்தியாசம் அவர்களுக்கு தனித்த அடையாளத்தை உருவாக்கித் தருகிறது. அதன் அடிப்படையில் அவர்கள் இறையாண்மை ஏக்கம் கொள்கிறார்கள். தங்கள் தனித்துவம் மறுக்கப்படுவதாகத் தெரியும்போது, ஏற்கனவே உள்ள பொது அடையாளத்திலிருந்து தங்களுக்கு சுதந்திரம் வேண்டும், விடுதலை வேண்டும் என்று கூறத்தொடங்குகிறார்கள்.

எல்லா தேசங்களுமே கலவையான அடையாளங்களால் உருவாகி இருப்பதால், இவ்விதமான அடையாளச்சிக்கல், விடுதலைக் கோரிக்கைகள் உலகின் பல நாடுகளிலும் எழத்தான் செய்கின்றன. இதனால் ஒரு நாட்டிற்குள் தனித்துவ நீக்கம் செய்து மக்களையெல்லாம் கலந்துவிட தேசிய அரசுகள் முயல்கின்றன. சில சமயங்களில் பெரும்பான்மைவாதம் சிறு எண்ணிக்கையில் உள்ளவர்களை ஒரேயடியாகத் தங்களுக்குள் உட்செரிக்க முயலும்போது அந்த மக்கள் வெடித்தெழுந்து விடுதலைக் கோரிக்கையை வைத்துப் போராடுகிறார்கள். இலங்கை என்ற அழகிய சிறிய தீவில், இந்தியாவின் பெருநகரங்களின் மக்கள் தொகை அளவேயான ஒன்றரைக்கோடி மக்களைக்கொண்ட நாட்டில் அதுதான் நடந்தது. ஏராளமான உயிரிழப்பும், பொருட்சேதங்களும் அந்த சிறிய நாட்டை சீரழித்தன. மக்கள் வாழ்க்கையின் அமைதியும், நிம்மதியும் சீர்குலைந்தன. அதற்கு மொழி மற்றும் மத அடையாளங்கள், இனம் மற்றும் வரலாறு குறித்த கற்பிதங்கள் இணைந்து பங்காற்றின.

ஆனால் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் ஒரு முக்கிய கேள்வி எழுகிறது. ஒரு மக்கள் தொகுதிக்குத் தேவை தங்கள் மாறுபட்ட வாழ்க்கை முறையைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்கான உரிமைகளா அல்லது இறையாண்மையா? முழு சுதந்திரமுள்ள தனி நாடாக மாறிவிட்டால் மட்டும் அந்த மக்கள் தொகுதி அந்நியர் தலையீடு இல்லாமல் வாழ்ந்துவிட முடியுமா? முதலீட்டையும், வர்த்தகத்தையும், நுகர்வுக் கலாசாரத்தையும் தவிர்த்துவிட முடியுமா? இவையெல்லாமும் இன்று முக்கியக் கேள்விகள்.

இலங்கையின் சோகம் சிங்களப் பேரினவாதத்தால், அதன் நிலப்பரப்பு சார்ந்த பிடிவாதத்தாலும், தமிழர்களின் இறையாண்மைக் கோரிக்கையாலும் விளைந்ததென்றால், இந்தியா விடுதலை அடைந்தபோது நடந்த மகத்தான சோக நாடகத்தைப் புரிந்துகொள்ள நாம் அரசிற்கும், மதத்திற்குமான தொடர்பை பரிசீலிக்கவேண்டும். இந்திய விடுதலையின் நிறைவுபெறாத நிகழ்ச்சி நிரலே இன்றைய காஷ்மீர் பிரச்சினை. unfinished Business என்பார்கள்.

அரசும், மதமும்

RTR1L45Z-300x207.jpg Pakistan Rangers and Indian Border Security Force personnel take part in the daily flag lowering ceremony at their joint border post of Wagah near Lahore January 10 , 2007. On Saturday, Indian Foreign Minister Pranab Mukherjee is due in Islamabad for another round of talks in a peace process that has yet to yield substantial results, but it has at least ushered in a no-war phase in relations. REUTERS/Mohsin Raza (PAKISTAN) – RTR1L45Z

ஆதிவாசி சமூகங்களிலேயே அரசனுக்கும், பூசாரிக்கும் கூட்டணியும் நெருங்கிய உறவும் இருப்பதை மானுடவியல் ஆய்வுகள் உறுதிசெய்கின்றன. அரசன் இறைவன் அருள் பெற்றவன், அதனால் அதிகாரம் செலுத்தும் உரிமை கொண்டவன் என்பதைக் கூறும் பணி பூசாரியிடம் இருக்கும். இதுவே விரிவான மதக் கட்டமைப்பு, பெரிய நாடுகள் என்று வரும்போது பல நுட்பமான வடிவங்களை எடுத்தன. கிறிஸ்துவம், இஸ்லாம் ஆகிய இரு மதங்களுமே அரசுகளை உருவாக்குவதிலும், கட்டுப்படுத்துவதிலும் பெரும் பங்காற்றின. மதகுருமார்கள், போப்பாண்டவர், கலீபா போன்ற அனைத்துக் கிறிஸ்துவர்கள், இஸ்லாமியர்களின் தலைவர்கள் போன்றவர்கள் அரசுகளுடன் இறையாண்மையைப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். இந்து மதம் என்பதற்கு ஒற்றை நிறுவனமோ, தலைவரோ கிடையாது என்றாலும், பல்வேறு காலகட்டங்களில் துறவிகள், மகான்கள் அரசர்களுக்கு அணுக்கமாக இருந்துள்ளார்கள். இறைமையும், இறையாண்மையும் சமூகங்களை நிர்வகிக்கும் அதிகாரத்தின் இரு பக்கங்களாக இருந்துள்ளன.

இதில் ஐரோப்பாவில் போப்பாண்டவரின் பங்கு தனித்துவமிக்கது. ஒவ்வொரு கிராமத்திலுமே விவசாயிகள் சர்ச்சிற்கு நேரடியாகவே விளைச்சலில் ஒரு பகுதியைத் தரவேண்டும் என்பதால், மத அமைப்பும் உபரியை சேர்ப்பதாக, வலுவானதாக இருந்தது. அரசர்களுக்கிடையிலான போர்களில் போப்பின் ஆதரவு முக்கியமானதாக இருந்தது. இந்த நிலையில் பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் போப்பிற்கு எதிராக எழுந்த இயக்கம் புரொடெஸ்டண்ட் மதமாகவே நிலைபெற்றது. கிறிஸ்துவத்தின் இரு பெரும் பிரிவுகளாக கத்தோலிக்கமும், புரொடெஸ்டெண்ட் சமயமும் மாறின. நாம் மேலே குறிப்பிட்ட வெஸ்ட்பாலியா உடன்படிக்கையில் முடிந்த முப்பதாண்டுகால போரில் இந்த இரு மதங்களுக்குமான முரண் முக்கிய பங்கு வகித்தது. அந்த போருக்குப் பிறகு புரொடெஸ்டண்ட் கிறிஸ்துவ சமயம் பல நாடுகளில் நிலைபெற்றது. அதன்பிறகு மக்களாட்சி முறை வளர்ந்தபோது புரொடொஸ்டண்ட் நாடுகளில் கத்தோலிக்கர்களின் உரிமை என்ன, கத்தோலிக்க அரசர்களுக்குக் கீழே வசிக்கும் புரொடெஸ்டுண்டுகளின் நிலை என்ன என்பதெல்லாம் கேள்விகளானது. இந்த முரண்களின் விளைவாகவே அரசிற்கும், மத அமைப்பிற்கும் தொடர்பு இருக்கக் கூடாது என்ற மதச்சார்பின்மை என்ற நவீன கருத்தாக்கம் வலுப்பெற்றது.

அரசு மதச்சார்பில்லாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் மக்கள் மதம் சாராமல் இருக்கமுடியாது. ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தை சார்ந்த மக்கள் தங்கள் உரிமைகள், கலாசார வேறுபாடுகள் சார்ந்து தங்களுக்கு இறையாண்மை வேண்டும், தாங்கள் தன்னாட்சி பெற்ற அரசுடன் இருக்கவேண்டும் என்று நினைப்பதும் சாத்தியமானது. தேசிய அரசுகள் என்ற வடிவம் தோன்றி நிலப்பரப்பு எல்லைகள் வகுக்கப்பட்டபோது மதமும் அதில் ஒரு நிர்ணயிக்கும் கூறாக மாறியதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. உலகம் முழுவதுமே இதனால் பல பிரச்சினைகள் உருவாகத்தான் செய்தன என்றாலும், இந்தியாவில் அதன் தாக்கம் பெறும் விபரீதத்தை உருவாக்குவதாக மாறியது.

இந்தியா, பாகிஸ்தான் தோன்றிய கதை

கிழக்கிந்திய கம்பெனியாக இந்தியாவில் கால்பதித்த பிரிட்டிஷ்காரர்கள் பிற ஐரோப்பியர்களான போர்த்துக்கீசிய, டச்சு, ஃபிரெஞ்சு கம்பெனிகளின் உள்நுழைவைக் கட்டுப்படுத்தி, ஃபிரெஞ்சுக்காரர்களைப் போர்களில் வீழ்த்தி தங்கள் மேலாதிக்கத்தை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டார்கள். மெள்ள மெள்ள மொகலாய மன்னர் உட்பட்ட அனைத்து மன்னர்கள், குறுநில மன்னர்கள் ஆகியோருடன் பல ஒப்பந்தங்கள் செய்துகொண்டு பல நிலப்பகுதிகளை நிர்வகிக்கத் துவங்கினார்கள். அவர்களுடைய நிர்வாகத் திறன்கள், ராணுவ பலம், வர்த்தக ஆற்றல் ஆகியவற்றை எதிர்த்து நிற்கும் ஆற்றல் இந்தியாவின் பல்வேறு அரசர்களுக்கு இல்லை. சிற்றரசர்கள், குறுநில மன்னர்களுக்கு அறவே இல்லை. கட்டபொம்மன், ஊமைத்துரை போன்றவர்கள் கலகக்காரர்களாகவே கருதப்பட்டு போர்களில் கைப்பற்றப்பட்டு தூக்கிலிடப்பட்டார்கள். திப்பு சுல்தான் போன்றவர்கள் போரிட்டுத் தோற்றார்கள். இறுதியாக சிப்பாய் கலவரம் என்று அழைக்கப்பட்ட 1857 எழுச்சியில் மொகலாய மன்னர் உட்பட பல மன்னர்களும் இணைந்து போரிட்டு முற்றிலும் அழித்தொழிக்கப்பட்டார்கள். இந்தியா நேரடியாக இங்கிலாந்து அரசின் ஆட்சியின்கீழ் வந்தது. விக்டோரியா மகாராணியின் இறையாண்மையின்கீழ் இந்தியாவும் இடம்பெற்றது.

ஐரோப்பாவின் கத்தோலிக்க, புரொடெஸ்டண்ட், இஸ்லாமிய மோதல்களின் வரலாற்றினால் உருவான உலகப்பார்வையில் பிரிட்டிஷ் அரசு இந்தியாவின் மத அமைப்பினைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றது. இஸ்லாமியர்கள் அவர்களுக்குப் பரிச்சயமானவர்கள். குரான் என்ற புனித நூல், அதற்கான விளக்கங்கள் சுன்னி, ஷியா போன்ற பிரிவுகள், இமாம்கள், உலேமாக்கள் சபை, ஷரியா என்று இஸ்லாமிய மத நிறுவன கட்டமைப்பு புரிந்துகொள்ள சுலபமாக இருந்து. ஆனால் அவர்கள் இந்துக்கள் என்று பெயரிட்டு அழைத்து வந்த ஜனத்திரளின் பன்மையை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது என்பது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. ஒரு பொதுவான நூலோ, மத நிறுவனமோ, குருமார்கள் சபையோ இல்லாமல் இந்தியாவின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் வெவ்வேறு விதமாக வழங்கி வந்த எண்ணற்ற வழிபாட்டு முறைகள், சிந்தனை முறைகளை ஒற்றை மதமாக தொகுப்பது பெரிய சவாலாக இருந்தது. இதனால் அவர்கள் கற்றறிந்த வகுப்பினரான பிராமணர்களின் உதவியை நாடினார்கள். அவர்களின் துணையுடன் இந்துக்களின் புனித நூல்கள், சாஸ்திரங்கள், கலாசாரங்கள், விதிமுறைகள் இவைதான் என தொகுத்தார்கள். அதனால் பல்வேறு முரண்பாடுகளுடனும், நெகிழ்வுடனும் இயங்கி வந்த ஜாதிகளின் தொகுதிகளை பார்ப்பனீய கருத்தியிலின் இறுக்கமான சட்டகத்தில் பிரிட்டிஷ்காரர்களே தொகுத்து சட்ட திட்டங்களாக மாற்றினார்கள். உபகண்டத்தின் பல பகுதிகளில் பல்வேறு நெகிழ்வுத் தன்மைகளுடன் விளங்கி வந்த வழிபாட்டு முறைகள், சமூக நடைமுறைகளை ஒற்றை சட்டகம் கொண்ட இந்து அடையாளமாக, ஜாதீய படிநிலை சமூகமாக திட்டவட்டமாக வடிவம் கொள்ளச் செய்வதில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சி கணிசமான பங்காற்றியது என்றால் மிகையாகாது. பார்ப்பனர்களுக்கு இதில் பெரிய மகிழ்ச்சி என்பதால் அவர்கள் முழு ஒத்துழைப்புக் கொடுத்தார்கள். அதிலேயே நவீன கல்வி பயின்ற பார்ப்பனர்கள் சீர்திருத்தவாதிகளாகவும் மாறினார்கள். அதனால் ஒரு கட்டத்தில் மரபுவாதம், சுதந்திரவாதம், புரட்சிவாதம் ஆகிய எல்லா அரசியல் போக்குகளையும் பார்ப்பனர்களே முன்னெடுத்ததும் நிகழ்ந்தது. பார்ப்பன கருத்தியல் ஆதிக்கமும், பனியா மூலதனமும் இந்திய தேசியத்தின் அடிநாதங்களாக மாறின. இன்றளவும் விளங்கி வருகின்றன. இந்தியாவின் கார்ப்பரேட் உலகை, முதலீட்டியத்தை நிர்வகிப்பது தொன்னூறு சதவீதம் பார்ப்பன, பனியா வகுப்பினரே என்கிறது புள்ளிவிவரம்.

இப்படி ஒரு இந்து மதத்தைக் கட்டமைக்க உதவிய காலனீய ஆட்சி, இந்திய வரலாற்றை இந்து வரலாறு என்றும், இஸ்லாமிய வரலாறு என்றும் பிரித்தது. இந்துக்களுக்கும், இஸ்லாமியர்களுக்கும் தனித்தனி சிவில் சட்டங்களைத் தொகுத்தது. இந்துக்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் இருந்த பன்முக உறவுகளைப் புறக்கணித்து வரலாற்றை இந்த மதங்களுக்கு இடையிலான மோதலாகக் கட்டமைத்தது பிரிட்டிஷ் வரலாற்று இயங்கியல். பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு முன்பாக இந்தியாவில் தோன்றிய மற்றொரு அந்நிய ஆட்சியாக இஸ்லாமிய ஆட்சியை பிரிட்டிஷ்காரர்கள் கட்டமைத்தார்கள். ஐரோப்பியக் கிறிஸ்துவர்களின் நெடுங்காலப் பகைவர்கள் இஸ்லாமியர்கள் என்பதையும் இங்கே நினைவில் கொள்ள வேண்டும். சமஸ்கிருதத்திற்கும், ஐரோப்பிய மொழிக்குடும்பத்திற்கும் உள்ள தொடர்புகளை மொழியியல் கண்டதும் ஐரோப்பிய, இந்திய நாகரீகங்கள் உறவு முறை கொண்டதாகவும், பார்சி, இஸ்லாமிய பண்பாடுகள் அவற்றிற்கு அந்நியமாகவும் கருதப்படக் காரணமாயின.

ஆட்டோமான் பேரரசின் காலிபேட் என்ற இஸ்லாமிய உலகத் தலைமையைக் காப்பாற்றக் கோரி நிகழ்ந்த கிலாபத் இயக்கமும், காங்கிரஸின் ஒத்துழையாமை இயக்கமும் இணைந்தாலும் பின்னர் காங்கிரஸும் முஸ்லிம் லீகும் தனி அடையாளங்களாக மாறின. காங்கிரஸின் தேசியத்தில் இந்து மத மீட்புவாத சிந்தனைகள், சக்திகள் கணிசமாக கலந்து இருந்தன. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியும் அனைவரும் நன்கு அறிந்தது போல இந்துக்களையும், முஸ்லிம்களையும் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி செய்தது. இவையெல்லாம் பாகிஸ்தான் என்ற கோரிக்கை எழுவதற்கான பின்புலம்.

சுயமும், இறையாண்மையும்nationalherald_2019-07_f3873901-7b42-4cb

அரசனிடம் இருந்த இறையாண்மை மக்களிடம் கருத்தியல் ரீதியாக வந்தபிறகு மக்கள் தொகுதிகளின் சுயாட்சியே இறையாண்மை என்று பார்த்தோம். இந்த இறையாண்மைக்குத் தனிநபர் வடிவம் கிடையாது என்பதால் மக்கள் எல்லோருக்கும் பொதுவானது. மக்களும் அவர்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் எந்த அடையாளம், நம்பிக்கை கொண்டிருந்தாலும் பொதுவாழ்க்கையில் குடிநபர்களாக மட்டுமே செயல்படவேண்டியது இந்த நவீன இறையாண்மையின் அவசியம். இது நல்ல திட்டம்தான். ஆனால் அப்படி செய்யும்போது மக்கள் எந்த அடிப்படையில் தங்கள் சமூக வாழ்வை அமைத்துக்கொள்வார்கள் என்பது ஒரு கேள்வியாகிறது. அவர்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் பின்பற்றும் மத நம்பிக்கையின் அடிப்படையில்தான் அவர்கள் சமூக வாழ்க்கையின் மதிப்பீடுகளும் உருவாகும் என்பதால் இறையாண்மையின் அடிப்படையாக கலாசாரம், மதம், இனம், மொழி எல்லாமே இடம்பெறத்தான் செய்யும்.

இந்திய முஸ்லிம்களுக்கு தாங்கள் பத்தாம் நூற்றாண்டு முதலே ஆட்சி செய்தவர்கள் என்ற வரலாறு ஒரு சிக்கலை ஏற்படுத்தியது. ஒரு இந்து பெரும்பான்மை நாட்டில் தங்களுடைய இறையாண்மை என்பது எப்படி சாத்தியமாகும் என்பதுதான் அது. என்னதான் மதச்சார்பற்ற அரசு என்றாலும், இந்து மீட்புவாதம் அவர்களை இரண்டாம்தர குடிமக்களாக மாற்றாது என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம் என்ற ஐயம் தோன்றத்தானே செய்யும். நவீன தேசிய அரசுகள் உருவாகும்போது இந்த இறையாண்மை வேட்கை பல்வேறு அடையாளங்களுக்கும் ஏற்படத்தான் செய்தது. பார்ப்பனீய இந்து மதத்தின் கருத்தியல் மேலாண்மை அம்பேத்கரை இரட்டை வாக்குரிமை கோரச்செய்தது. பெரியாரை திராவிட நாடு கோரச்செய்தது. ஜின்னாவை பாகிஸ்தான் கோரச்செய்தது. அன்றைய நோக்கில் நாம் இதைப் புரிந்துகொண்டாலும், தனி மனித, கலாசார உரிமைகளை, வித்தியாசங்களைப் பாதுகாக்க இறையாண்மை மட்டுமே ஒரே தீர்வல்ல என்பதையும் இன்றைய நோக்கில் நாம் கருத வேண்டும். (இரட்டை வாக்குரிமை கோரிக்கை நிலப்பரப்பு சார்ந்ததல்ல; நேரடியாக இறையாண்மையில் பங்கு கேட்பது என்பது முக்கியம்).

பாகிஸ்தான் கோரிக்கையின் முக்கிய சிக்கலே அதுவும் நிலப்பரப்பு, எல்லை சார்ந்துதான் உருவாக்கப்பட முடியும் என்பதுதான். இந்தியாவெங்கும் பரவி வசிக்கும் இஸ்லாமியர்கள் எல்லாம் குடிபெயர்ந்து பாகிஸ்தான் என அடையாளப்படும் பகுதிக்கு செல்ல முடியாது என்பது வெளிப்படை. தமிழ் பேசும், மலையாளம் பேசும் இஸ்லாமியர்கள் அந்த மொழி தெரியாதவர்களுடன் மத அடிப்படையில் மட்டும் எங்காவது சென்று வசிக்க முடியாது. அவர்கள் வாழ்வாதாரங்களையும், நிலபுலங்களையும் விட்டுவிட்டு செல்ல முடியாது. அதனால் இஸ்லாமியர்கள் பெருவாரியாக உள்ள நிலப்பகுதிகளை அடையாளப்படுத்தி அதைத்தான் பாகிஸ்தான் என அறிவிக்க முடியும் என முடிவானது. இதற்குப்பதில் இந்தியாவைப் பல சுயாட்சி பெற்ற மாகாணங்களின் கூட்டாட்சியாக யோசித்திருந்தால், மத அடிப்படையிலான பிரிவினையைத் தவிர்த்திருக்கலாம். ஆனால் காங்கிரஸ் ஒற்றை இந்தியா என்பதில் பிடிவாதமாக இருந்தது. இந்தியர்களெல்லாம் சமஸ்கிருதவயப்பட்ட இந்தியைக் கற்றுக்கொண்டு அதைத் தேசிய மொழியாக்கிவிடலாம் என நம்புமளவு அதன் ஒற்றைத் தேசிய விழைவு இருந்தது. அதனால் மத அடையாளம் சார்ந்து பாகிஸ்தான் உருவாக அனுமதிக்க நேர்ந்தது.

இஸ்லாமியப் பெரும்பான்மை பகுதிகள் பாகிஸ்தானாக அறிவிக்கப்பட்டாலும், அந்தப் பகுதிகளிலிருந்து இந்துக்களும், இந்தியப் பகுதியிலிருந்து ஏராளமான முஸ்லிமகளும் குடிபெயர்ந்து செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. இது மிகப்பெரிய கலவரங்களுக்கும், எண்ணிறைந்த கொடுமைகளுக்கும், கொலைகளுக்கும் காரணமாகியது. உலக வரலாற்றின் குறிப்பிடத்தக்க மானுடத் துயர கணங்களில் ஒன்றாகியது.

வரலாற்றுத் துயரத்தின் எச்சம்: காஷ்மீர்

பிரிட்டிஷாரின் நேரடி ஆட்சியின்கீழ் உபகண்டத்தின் பெரும்பகுதி இருந்தாலும் பல சிறிய பெரிய மன்னராட்சி பகுதிகள், சமஸ்தானங்கள் அவர்கள் பாதுகாப்பில், மேற்பார்வையில் இருந்தன. புதிய இந்தியக் குடியரசிலோ, பாகிஸ்தான் குடியரசிலோ இணைவதற்கும், தனி நாடுகளாகத் தொடர்வதற்கும் அவற்றிற்கு உரிமை வழங்கப்பட்டது. எல்லோருக்குமே இறையாண்மை ஒரு ஆசைதான் என்றாலும் இந்தியாவின் உட்பகுதியில் இருந்த பல சமஸ்தானங்களில் மக்கள் ஏற்கனவே காங்கிரஸில் இணைந்து தேச பக்தர்களாக இருந்ததால் முடியாட்சிக்குத் திரும்புவதெல்லாம் சாத்தியமில்லை என்று மன்னர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அவர்களுக்கு வேண்டிய சலுகைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு இந்தியாவில் துரிதமாகச் சேர்ந்துவிட்டார்கள். எல்லைப்புற மன்னராட்சி பகுதிகளைப் பொறுத்தவரைதான் குழப்பம் நிலவியது.

இந்தியா, பாகிஸ்தான் இரண்டின் அரசியல் தலைமைகளும் எந்த அடிப்படைகளில் ஒரு மன்னராட்சிப் பகுதி தங்கள் குடியரசில் சேரலாம் என்பது குறித்து தெளிவான கொள்கை முடிவுகளை எடுக்கத் தவறின. அதைவிட மோசம், முழுக்கவும் சந்தர்ப்பவாத நோக்கிலும், பழைய மண்ணாசை நோக்கிலும் நடந்துகொண்டன. மிக முக்கியமான கேள்வி இதுதான்: எந்த குடியரசில் சேர்வது என்ற தீர்மானத்தை மன்னர் எடுக்கலாமா அல்லது மக்கள் எடுக்க வேண்டுமா? மன்னராட்சி என்பது இறந்தகாலம்; மக்களாட்சி என்பது எதிர்காலம். எதிர்காலத்திற்கான முடிவை எப்படி இறந்தகாலத்தின் அரசியல் அடிப்படையில் எடுக்க முடியும்? இந்தியா, பாகிஸ்தான் இரண்டுமே குடியரசுகளாயிற்றே? மக்களாட்சியை மேற்கொள்ளப் போகும் நாடுகளாயிற்றே? இறையாண்மை மன்னரிடம் உள்ளதா, மக்களிடம் உள்ளதா?

இதில் கூடுதல் சிக்கல் மன்னர் ஒரு மதமாகவும், மக்களில் பெரும்பான்மையினர் இன்னொரு மதமாகவும் இருப்பது. இந்தியா தன்னை இந்து நாடென்று கருதிக்கொள்ளாவிட்டாலும், பாகிஸ்தான் முஸ்லிம் அடையாளம் கொண்ட நாடு என்பதால் இந்தியாவும் இந்து பெரும்பான்மை நாடெனும் யதார்த்தம் தவிர்க்க முடியாமல் இருந்தது.

ஜின்னா முதலில் மன்னர்களே முடிவெடுக்கலாம் என்று சொன்னார். ஜோத்பூர் அரசருடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினார். நேரு, படேல் கூட்டணியும் மன்னர்களுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியது. ஆனால் இதில் திடீரென்று ஒரு பிரச்சினை ஏற்பட்டது அதுதான் ஜூனாகாத்.

ஜூனாகாத்தின் மன்னர் முஸ்லிம். பெரும்பாலான மக்கள் இந்துக்கள். ஜூனாகாத் காஷ்மீர் மக்கள் தொகையில் பாதி இருந்திருக்கலாம். ஜூனாகாத் மன்னர் பாகிஸ்தானுடன் தன் நாட்டை இணைத்துவிட்டார். பாகிஸ்தானும் அதை ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டது. ஜூனாகாத்திற்கு பாகிஸ்தானுடன் நில எல்லை கிடையாது என்றாலும் கடல் வழியாகத் தொடர்பு கொள்ளலாம் என்றார் மன்னர். ஆனால் ஜூனாகாத்தின் மக்கள் தலைவர்கள் வெளியேறி இடைக்கால அரசை துவங்கினார்கள். இந்திய அரசும் அவர்களுக்கு ஆதரவு அளித்தது. ஒரு கட்டத்தில் ‘உள்நாட்டு’ கலவரம் அதிகமாகி அரசர் பாகிஸ்தான் சென்றுவிட, இந்தியா ஜூனாகாத்தை ஆக்ரமித்தது. பிப்ரவரி, 1948 இல் பொதுவாக்கெடுப்பு நடத்தியது. பெருவாரியான மக்கள் இந்தியாவுடன் இணைய வாக்களித்தார்கள். ஜூனாகாத் இந்தியாவுடன் இணைந்தது.

இதற்கிடையில் மன்னர்கள் ஆளுகையில் இருந்த சிறிய நாடுகள் தனி நாடுகளாக விளங்குவது சாத்தியமற்றது என்று நேரு சொன்னார். ஒன்று அவை இந்தியாவில் இணையவேண்டும் அல்லது பாகிஸ்தானில் இணையவேண்டும்; அதுதான் யதார்த்தம் என்றார்.

காஷ்மீரில் ஜூனாகாத்திற்கு தலைகீழ் நிலை. காஷ்மீரில் இந்து மன்னர். பெரும்பான்மை மக்கள் இஸ்லாமியர்கள். காஷ்மீரின் பெருமளவு எல்லை பாகிஸ்தானை ஒட்டியே இருந்தது. ஜூனாகாத் விஷயத்தில் இந்தியா சொன்ன நியாயங்களின்படி பார்த்தால் காஷ்மீரில் பொது வாக்கெடுப்பு நடத்தி மக்கள் விருப்பத்தைக் கேட்டிருக்க வேண்டும். பாகிஸ்தானுக்கு மேற்சொன்ன காரணங்களால் காஷ்மீர் தன்னுடன் இணைவதுதான் சரியானது என்று தோன்றியதில் வியப்பில்லை. பழம் கனிந்து விழுவதுபோல காஷ்மீர் பாகிஸ்தானில் இணையும் என்று ஜின்னா எதிர்பார்த்தார்.

மன்னர் ஹரிசிங்கும், மக்கள் தலைவர் ஷேக் அப்துல்லாவும் தனிநாடாக நீடிப்போம் என்று சொன்னாலும், இந்தியாவுடன் இணைவதைக் குறித்தே அதிகம் யோசித்தார்கள். காஷ்மீரின் வட எல்லையிலிருந்த இனக்குழு தலைவர்களுக்கு இந்தியாவில் இணைவது சிறிதும் பிடிக்கவில்லை. அவர்கள் தலைநகரின் மீது படையெடுப்போம் என்று சொன்னார்கள். இரு நாடுகள் தோன்றியபோது இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிராக ஜம்முவில் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட வன்முறையும் அவர்களை கோபப்படுத்தியது. பாகிஸ்தானின் வடமேற்கு மாகாணத் தலைவர்கள் சிலர் அவர்களுக்கு ஆதரவு கொடுத்தனர். இறுதியாக அவர்கள் அக்டோபர் 1947இல் காஷ்மீர் தலைநகர் மீது படையெடுத்தனர். அவர்களிடமிருந்து ஸ்ரீநகரைக் காப்பாற்ற ஹரிசிங் அக்டோபர் 26, 1947 அன்று இந்தியாவுடன் இணையும் உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திட்டார். இந்தியப் படைகள் காஷ்மீர் சென்று ஆக்கிரமிப்பு படையைத் தடுத்து நிறுத்தியது. பாகிஸ்தான் இந்தியாவுடன் முழுதாகப் போரில் இறங்கும் வலிமையற்று இருந்தாலும், காஷ்மீரின் வடமேற்குப் பகுதியைத் தன் கட்டுக்குள் கொண்டுவந்தது. இந்தியா அந்த சிறிய நிலப்பரப்பை ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட காஷ்மீர் என்றும், பாகிஸ்தான் அதை விடுதலையடைந்த காஷ்மீர் என்றும் கூறிவருகின்றன. இந்திய கட்டுப்பாட்டு பகுதிக்கும், பாகிஸ்தான் கட்டுப்பாட்டு பகுதிக்கும் இடையிலான எல்லைக்கோட்டை இரு நாடுகளும் அங்கீகரித்து அதை கட்டுப்பாட்டு எல்லை என்று குறிப்பிட்டு வருகின்றன.

இப்படியாக காஷ்மீர் மக்களின் விருப்பமில்லாமல் இந்தியாவுடன் இணைந்தது, ஜூனாகாத்தில் இந்தியா பேசிய நியாயத்திற்கும். மவுண்ட்பேட்டன் போன்றவர்கள் மக்கள் விருப்பமே கருதப்படவேண்டும் என்று கூறியதற்கும் எதிராக இருந்ததால், ஜவஹர்லால் நேரு மீண்டும் மீண்டும் காஷ்மீரில் பொதுவாக்கெடுப்பு நடத்தப்படும் என்று உறுதியளித்தார். நிறைவேற்றப்படாத அந்த வாக்குறுதி காஷ்மீர் மக்களை இந்தியாவுடன் மனமொப்பி இணைவதற்குத் தடையான ஒரு பாரமாக மாறியது. இந்திய அரசும், அரசியல் வாதிகளும் அதற்குப் பின்னாலான எழுபதாண்டுகளில் அந்த மக்களின் மனதை வென்றெடுக்க முடியாமல், மேலும் மேலும் அவர்களை அந்நியப்படுத்தவே செய்தனர். இந்த எழுபதாண்டுகளில் காஷ்மீர் அரசியல், அங்கு நடத்தப்பட்ட தேர்தல்கள், மக்கள் கிளர்ச்சிகள், ஒடுக்குமுறை என்பதையெல்லாம் எழுதினால் மிக நீண்ட நூலாகவே மாறிவிடும். ஆங்கிலத்தில் அப்படி பல நூல்கள் இருக்கின்றன. இந்திய அரசு முதலில் ஒரு தவறு செய்தது; அதை தெரிந்தே செய்தது. மேலும் பல தவறுகளைத் தொடர்ந்து செய்தது; அவற்றையும் தெரிந்தே செய்தது.WhatsApp-Image-2019-02-18-at-1.11.22-PM-

பாகிஸ்தானும் அந்த அந்நியமாதலைத் தொடர்ந்து எல்லைக்கப்பாலிருந்து ஊக்குவித்து வந்தது. ஏனெனில் பாகிஸ்தானால் இந்தியா காஷ்மீரை இணைத்துக்கொண்டதை தன் இறையாண்மைக்கு விடப்பட்ட சவாலாகவே கருத முடிந்தது. இந்தியாவிலோ, அதன் இறையாண்மை கற்பிதங்கள் காஷ்மீரில் பொதுவாக்கெடுப்பு நடத்தி, ஒருவேளை அந்த மக்கள் பிரிந்துபோய்விட்டால் என்ன செய்வது என்ற அச்சத்தையே வளர்த்தன. இந்துத்துவ சக்திகளோ காஷ்மீருக்கு அது இணையும்போது அளிக்கப்பட்ட தனித்துவமான நிலை, இந்திய அரசியல் நிர்ணய சட்டத்தில் விதி 370 ஆகவும், விதி 35-A ஆகவும் இடம்பெற்ற அந்த தனித்துவத்தை வரையறுக்கும் விதிகளை நீக்கி, இந்தியாவுடன் முழுமையாக இணைக்கப்பட வேண்டும் என ஓயாமல் பிரச்சாரம் செய்தனர். அதை இப்போது அவர்கள் பெரும்பான்மை அரசான பிறகு நிகழ்த்தியும் காட்டிவிட்டனர்.

ஆனால் அறுபது, எழுபது இலட்சம் மக்களை அவர்கள் விருப்பத்திற்கெதிராக எத்தனை நாள் ராணுவ பலம் கொண்டு அடக்கியாள முடியும் என்பதும், அவர்கள் மனங்களை இனியும் வென்றெடுக்க முடியுமா என்பதும் மிகப்பெரிய கேள்விக்குறியாக இருக்கிறது. அதையெல்லாம் விட முக்கியமான கேள்வி இப்படி ராணுவ ஆட்சி செய்வதால் யாருக்கு என்ன பலன் என்பதுதான். இந்திய முதலாளிகள், வர்த்தகர்களைப் பொறுத்தவரை காஷ்மீர் தனி நாடாக இருந்தால் அதனால் எந்த இழப்புமில்லை. ஏற்கனவே அவர்கள் அமெரிக்கா, ஆப்பிரிக்கா, ஆஸ்திரேலியா என்று முதலீடுகளை செய்துதான் வருகிறார்கள் என்பதால் சுதந்திர காஷ்மீரில் முதலீடு, தொழில், வர்த்தகம் செய்வதில் எந்த சிக்கலும் இருக்கப்போவதில்லை. நேபாள், பூடான் போல இன்னொரு குட்டி அண்டை நாடு இந்தியாவுடன் நல்லுறவில்தான் வாழ வேண்டும். இந்தியாவின் பெரும்பான்மையான நலிவுற்ற விவசாயிகள், தொழிலாளர்களுக்கோ காஷ்மீர் என்பது ஒரு பெயர்தானே தவிர அதனால் அவர்களுக்கு எந்தப் பயனும் கிடையாது. சியாச்சின் கிளேசியரில் பனியால் வாடும் ராணுவத்திற்கும் நிச்சயம் பெரிய ஆறுதல்தான். பலியாகும் ராணுவ வீரர்களெல்லாம் நடுத்தர, ஏழைக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்தான்.

பின் யாருக்காக நாம் காஷ்மீரை ராணுவத்தைக் குவித்து பிடித்து வைத்திருக்கிறோம் என்றால் இறையாண்மையின் மாயக்கண்ணியாக நிலப்பரப்பைக் காணும் தேசியக் கற்பித மனோபாவம் மட்டுமே எஞ்சி நிற்கிறது. உயிரைப் பணயம் வைத்துப் போராடும் மக்கள் இறையாண்மை பெறுவதை விடுதலை என்று நினைப்பது ஒரு கற்பிதம் என்றால், அந்த இறையாண்மை இந்திய இறையாண்மையின் ஒரு பகுதியைப் பிய்த்து எடுத்துவிடும் என்று மயங்குவது அதைவிட பெரிய கற்பிதம். மாபெரும் மானுட சோகங்களெல்லாம் இதுபோன்ற கற்பிதங்களால் நிகழ்வதை எப்படித் தவிர்ப்பது என்பதை மானுடம் இன்னம் பயிலவில்லை.

“மனிதர்கள் வரலாற்றை உருவாக்குகிறார்கள்; ஆனால் அவர்கள் விரும்பிய்படியெல்லாம் உருவாக்க இயலுவதில்லை. அவர்கள் வாழநேரும் குறிப்பிட்ட சூழ்நிலைகளின் எல்லைகளுக்குட்பட்டே உருவாக்குகிறார்கள்” என்ற கார்ல் மார்க்ஸ் தொடர்ந்து “இறந்தகால மரபுகளின் எச்சங்களெல்லாம் உயிரோடிருப்பவர்களின் ஆன்மா சுமக்கும் துர்க்கனவுகளாக கனக்கின்றன” என்றார். இறையாண்மையை நிலப்பரப்பாகக் காணும் துர்க்கனவு கலைய இன்னம் எத்தனை காலமாகும் என யூகிக்க முடியவில்லை.

 

https://uyirmmai.com/article/காஷ்மீர்-இறையாண்மையும்/

ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளர் ஏன் வேண்டும்? நிலாந்தன்…

1 week 1 day ago
ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளர் ஏன் வேண்டும்? நிலாந்தன்…

October 6, 2019

 

சில மாதங்களுக்கு முன்பு இலங்கைக்கான அமெரிக்க தூதுவர் யாழ்ப்பாணம் திருநெல்வேலியில் அமைந்துள்ள திண்ணை உல்லாச விடுதியில் தமிழ் கருத்துருவாக்கிகள் சிலரை சந்தித்தார். வெவ்வேறு அரசியல் நம்பிக்கைகளைக் கொண்ட மேற்படி கருத்துருவாக்கிகளுடனான இச்சந்திப்பில் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் கோத்தபாயவுக்கு எவ்வாறான ஆதரவு தளம் உள்ளது என்பது குறித்து அறிவது அவருடைய நோக்கங்களில் ஒன்றாக இருந்தது.

அவரைச் சந்தித்துச் சில வாரங்களின் பின் மற்றொரு அமெரிக்கத் தூதரக அதிகாரியும் அமெரிக்க ராஜாங்கத் திணைக்களத்தைச் சேர்ந்த ஓர் உயர்நிலை அதிகாரியும் யாழ் நகரப்பகுதியில் அமைந்துள்ள ஜெற்விங் உல்லாச விடுதியில் தமிழ் கருத்துருவாக்கிகள் சிலரை சந்தித்தார்கள். வரவிருக்கும் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தமிழர்களின் நிலைப்பாட்டை நாடி பிடித்து அறிவதும் இச்சந்திப்பின் நோக்கங்களில் ஒன்றுதான்.

அமெரிக்க அரசாங்கம் இவ்வாறு தமிழ் மக்களின் கருத்துக்களை நாடி பிடித்து அறிய முற்பட்டது சில மாதங்களுக்கு முன்பு. ஆனால் அதற்கும் சில வருடங்களுக்கு முன்னரே ராஜபக்ச குடும்பம் அடுத்த ஜனாதிபதி தேர்தலை குறிவைத்து உழைக்கத் தொடங்கி விட்டது. இவ்வாறு ராஜபக்ச குடும்பம் மறுபடியும் ஆட்சி அதிகாரத்தை கைப்பற்றக் கூடாது என்று சிந்தித்து ரணில் விக்கிரமசிங்க கிட்டத்தட்ட நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே 19ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை அமுல்படுத்தி விட்டார். இவ்வாறெல்லாம் வரவிருக்கும் ஜனாதிபதி தேர்தலை குறித்து தென்னிலங்கைத் தரப்புகளும் பிராந்தியத் தரப்புகளும் அனைத்துலகத் தரப்புக்களும் சில மாதங்களுக்கு முன்னரோ அல்லது ஆண்டுகளுக்கு முன்னரோ சிந்திக்கத் தொடங்கி விட்டார்கள்.

ஆனால் அத்தேர்தலில் தீர்மானிக்கும் தரப்பாக வரக்கூடிய வாய்ப்புகளைக் கொண்டுள்ள தமிழ் மக்கள் மத்தியில் அவ்வாறான தயாரிப்புக்கள் ஏதும் அதுவும் நீண்டகாலத்துக்கு முன்னிருந்தே சிந்தித்து முன்னெடுக்கப்பட்டதாக தெரியவில்லை.

எழுக தமிழ் முடிந்த கையோடு தமிழ் மக்கள் பேரவையானது ஜனாதிபதி தேர்தல் குறித்து சிந்திப்பதற்காக ஒரு குழுவை நியமித்தது. இக்குழுவானது சுயாதீனமாக செயற்படும் என்றும் அறிவித்தது. மிகவும் பிந்தி எடுக்கப்பட்ட முடிவு இது. இக்குழு அனைத்து தமிழ் தரப்புகளையும் சந்தித்து ஒருமித்த முடிவை எடுக்க முயற்சித்து வருகிறது. எல்லாத் தமிழ்தேசிய கட்சிகளையும் சம்மதிக்க வைத்து ஒரு பொது வேட்பாளரை நிறுத்துவது இக் குழுவின் நோக்கமாக காணப்படுகிறது.

ஒரு பொது வேட்பாளரை ஜனாதிபதி தேர்தலில் நிறுத்த வேண்டும் என்பது ஒரு புதிய கோரிக்கை அல்ல. கிட்டத்தட்ட 10 ஆண்டுகளாக மு.திருநாவுக்கரசு அதை பற்றி எழுதியும் பேசியும் வருகிறார. அவர் முதன்முதலாக 2010 ஆம் ஆண்டு பொங்குதமிழ் இணையதளத்தில் ஒரு புனைபெயரில் அதைக் கட்டுரையாக எழுதினார். பின்னர் 2015இல் அதை வேறொரு புனைபெயரில் அதே இணையத்தளத்தில் எழுதினார். ஏன் அதே கட்டுரையை சிறு மாற்றங்களோடு அதே இணையத்தளத்தில் எழுதவேண்டும் என்று ஒரு நண்பர் கேட்டபோது ‘என்ன செய்வது கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக தமிழ் அரசியலில் குறிப்பிட்டுச் சொல்லக் கூடிய மாற்றங்கள் எதுவும் நிகழவில்லை. எனவே ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும் அதே கருத்தை திரும்பத் திரும்ப கூற வேண்டி இருக்கிறது’ என்று அவர் கூறியிருக்கிறார். இம்முறையும் அவர் அதைத்தான் கூறி வருகிறார்.

ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளர் ஏன் தேவை?

ஏனெனில் இந்தோ பசுபிக் பாதுகாப்பு வலைப் பின்னலைப் பொறுத்தவரை இப்பிராந்தியத்தில் தமிழ் மக்களின் பாத்திரம் மிகவும் நிர்ணயகரமானது. தமிழ் மக்களின் வகிபாகம் கேந்திர முக்கியத்துவம் மிக்கது. அதாவது கேந்திர முக்கியத்துவம் மிக்க வாக்குகளைப் பெற்ற ஒரு மக்கள் கூட்டமே தமிழர்கள். ஆனால் தமது வாக்குகளின் கேந்திர முக்கியத்துவத்தை அவர்கள் போதிய அளவுக்கு விளங்கியிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அவர்களுடைய தலைவர்களில் பலருக்கும் அந்த முக்கியத்துவம் விளங்கியிருப்பதாக தெரியவில்லை.

ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளரை நிறுத்துவது ஏனென்றால் சிங்கள வேட்பாளர்களை தமிழ் மக்கள் நம்பவில்லை என்று காட்டுவதற்குத்தான். இதன் மூலம் தமிழ் மக்கள் ஒரு தேசமாகச் சிந்திக்கிறார்கள் என்பதனை வெளி உலகத்துக்கும் தென்னிலங்கைக்கு அறிவிக்கலாம். இத்தேர்தலை ஒரு மறைமுக வெகுஜன வாக்கெடுப்பு பயன்படுத்தலாம். தமிழ் மக்கள் கேட்கும் வெகுஜன வாக்கெடுப்பை இலங்கை அரசாங்கம் இப்போதைக்கு நடத்தப் போவதில்லை. இலங்கை அரசாங்கத்தை ஆதரிக்கும் வெளித் தரப்புகளும் அப்படி ஒரு வெகுசன வாக்கெடுப்பை ஒழுங்கு செய்யப்போவதில்லை.

ஜனாதிபதி தேர்தல் எனப்படுவது நாடு முழுவதக்கம் உரியது. அதனை தமிழ் கட்சிகள் நினைத்தால், ஒரு மறைமுக வெகுசன வாக்கெடுப்பாக மாற்றலாம். அதன்மூலம் தமிழ் மக்களின் ஆணை எதுவென்பதை மிகக் கூர்மையாகவும் ஒற்றுமையாகவும் வெளியுலகத்திற்கு காட்டலாம். இது முதலாவது காரணம்.

இரண்டாவது காரணம்- கடந்த 10 ஆண்டுகளாக தமிழ் வாக்குகள் எனப்படுபவை மகிந்தவுக்கு எதிரான வாக்குகளாகவே போடப்பட்டு வருகின்றன. மஹிந்த எதிர் வாக்குகளை யு.என்.பி. தனக்கு சாதகமாக அறுவடை செய்து வருகிறது. இதை இன்னொரு விதமாக சொன்னால் மகிந்தவுக்கு எதிரான தமிழ் வாக்குகள் தனக்குத்தான் கிடைக்கும் என்று அக்கட்சி கருதுகிறது. அதாவது ஒரு நண்பரின் வார்த்தைகளிற் கூறினால் ஜனாதிபதித் தேர்தலின் போது தமிழ் வாக்குகளை கையெழுத்திடப்பட்ட ஆனால் காசுத்தொகை எழுதப்படாத ஒரு காசோலையாக தென்னிலங்கை கட்சிகள் கருதுகின்றன. தமிழ் மக்களுக்கு வேறு தெரிவில்லை அவர்கள் தங்களுக்குத்தான் வாக்களிக்க வேண்டும் என்று யு.என்.பி யைச் சேர்ந்தவர்கள் நம்புகிறார்கள். இம்முறை ஜனாதிபதி தேர்தலில் அக்கட்சியின் சார்பாக போட்டியிடும் சஜித் பிரேமதாசவும் அப்படித்தான் நம்புவதாக தெரிகிறது.

தமிழ் மக்களின் அடிப்படைக் கோரிக்கைகளை ஏற்று உடன்படிக்கையை எழுதும் சிங்கள வேட்பாளர் தென்னிலங்கையில் தோற்கடிக்கப்பட்டு விடுவார் என்ற ஒரு கொடுமையான யதார்த்தத்தை சாட்டாகக் காட்டி சஜித் பிரேமதாச வெளிப்படையாக தமிழ் மக்களுக்கு வாக்குறுதிகளை வழங்க தயார் இல்லை.

அதேசமயம் ராஜபக்ச சகோதரர்கள் தனிச் சிங்கள வாக்குகளால் வெல்வது என்று முடிவெடுத்து விட்டார்கள். எனினும் சில லட்சம் தமிழ் வாக்குகளும் கிடைத்தால் அதை வெளி உலகத்துக்கு காட்டி தமது வெற்றியானது தமிழ் வாக்குகளாலும் கிடைத்த ஒன்றுதான் என்று கூறி ஒரு அங்கீகாரத்தைப் பெறுவதற்கு அவர்கள் திட்டமிடுகிறார்கள். அதாவது தமது வெற்றிக்குரிய சரிகை வேலைப்பாடாக தமிழ் வாக்குகளை அவர்கள் கருதுகிறார்கள்.

அப்படித்தான் ஜே.வி.பியும் தமிழ் மக்களுக்கு ஒரு தீர்வைக் கொடுப்பதன் மூலம் சிங்கள பௌத்த வாக்குகளை இழக்க அவர்கள் தயாரில்லை.  இப்படிப் பார்த்தால் மூன்று பிரதான வேட்பாளர்களும் தமிழ் மக்களோடு உடன்பாடு எதற்கும் தயாரில்லை.

இந்நிலையில் யு.என்.பி.யானது தமிழ் வாக்குகள் எப்படியும் தனக்குக் கிடைத்து விடும் என்று நம்புவதாகத் தெரிகிறது. எனவே தமிழ் வாக்குகளை இம்முறையும் தமிழ் தலைவர்கள் காசுத் தொகை எழுதப்படாத வெற்றுக் காசோலையாக வாங்கிக் கொடுக்கக் கூடாது என்று சிந்தித்தால் ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளரை நிறுத்த வேண்டும்.

அப்பொது வேட்பாளர் தேர்தலில் வெல்ல போவது இல்லை. ஆனால் இரண்டு பிரதான வேட்பாளர்களின் வெற்றியையும் அவர் தோற்கடிப்பார். ஏற்கனவே அனுரகுமார 5 லட்சத்துக்கும் குறையாத வாக்குகளை உடைப்பார். தமிழ் பொது வேட்பாளரும் அவ்வாறு வாக்குகளை உடைத்தால் இரண்டு பிரதான வேட்பாளர்களும் 50 வீதத்துக்கும் அதிகமான வாக்குகளை பெறுவது கடினமாகிவிடும். எனவே முதலாவது சுற்று வாக்குக் கணக்கெடுப்பில் இரண்டு பிரதான வேட்பாளர்களையும் நெருக்கடிக்குள் தள்ளலாம். தனிச் சிங்கள வாக்குகளால் வெல்ல முடியும் என்று திட்டமிடும் ராஜபக்சகளையும் தமிழ் மக்களுக்கு வேறு தெரிவில்லை நமக்குத் தான் வாக்களிக்க வேண்டும் என்று நம்பும் யு.என்.பிக்கும் இதனால் நெருக்கடி ஏற்படும். ராஜபக்ஷக்களுக்கு எதிராக யு.என்.பியை முன்னிறுத்தும் வெளித் தரப்புகளுக்கும் இதனால் நெருக்கடி ஏற்படும். இது இரண்டாவது காரணம்.

மூன்றாவது காரணம். இரண்டு பிரதான வேட்பாளர்களுக்கும் 50 வீதத்துக்கும் கூடுதலான வாக்குகள் கிடைக்காத போது வாக்காளர்களின் இரண்டாவது விருப்பத் தெரிவு எண்ணப்படும்.

இதில் தமிழ் மக்கள் யாருக்குத் தமது இரண்டாவது விருப்பத் தெரிவு வாக்கை அளிப்பார்களோ அவரே வெற்றி பெறுவார். அதாவது இரண்டாவது சுற்று வாக்கு கணக்கெடுப்பில் தமிழ் மக்களால் தீர்மானிக்கப்படும் ஒரு ஜனாதிபதியே தெரிவு செய்யப்படுவார். இது மூன்றாவது காரணம்.

ஒரு தமிழ் பொதுத் வேட்பாளரை கேட்பது இதற்குத்தான். ஆனால் அது குறித்து தமிழ்த் தரப்புக்கள் சிந்திப்பது மிகவும் பிந்தித்தான். பேரவையின் முன்முயற்சிகள் மிகவும் பிந்தி விட்டன. யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவ ஒன்றியத்தின் முயற்சிகளும் காலத்தால் பிந்தி விட்டன.

கடைசி நேரத்தில் அப்படி ஒரு முடிவு எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதில் இருக்கக்கூடிய நடைமுறைச் சிக்கல்கள் எல்லாவற்றையும் கடந்து ஒரு தமிழ் பொது வேட்பாளரை உலகத்தின் முன் நிறுத்தினால் அது முதன்முதலாக தமிழ் மக்கள் மிகத் துலக்கமான ஆணித்தரமான புத்திசாலித்தனமான ஓரு பேரம் பேசும் அரசியலை முன்னெடுக்கத் தயாராகிவிட்டார்கள் என்று ஒரு செய்தியை முழு உலகத்துக்கும் கொடுக்கும். அப்படி ஒரு செய்தியைக் கொடுப்பதற்கு தமிழ் கட்சிகளும் செயற்பாட்டாளர்களும் சிவில் அமைப்புக்களும் மத நிறுவனங்களும் கருத்துருவாக்கிகளும் ஊடகங்களும் படைப்பாளிகளும் தயாரா? அல்லது இம்முறையும் தமிழ் வாக்குகள் வெற்றுக் காசோலையா?

 

http://globaltamilnews.net/2019/131621/

Checked
Mon, 10/14/2019 - 17:44
அரசியல் அலசல் Latest Topics
Subscribe to அரசியல் அலசல் feed