கதைக் களம்

"தேயாதே வெண்ணிலவே" முன்னொரு காலத்தில், மலைகளுக்கு மத்தியில் அமைந்திருந்த ஒரு விசித்திரமான கிராமத்தில், அல்லி என்ற இளம் பெண் வசித்து வந்தாள். இந்த கிராமம் அதன் வளமான நாட்டுப்புறக் கதைகளுக்கும், தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடந்து வந்த வசீகரிக்கும் புராண கதைகளுக்கும் பெயர் பெற்றது. அத்தகைய ஒரு புராணக்கதை ஒன்று "தேயாதே வெண்ணிலவே" என்பதைப் பற்றிப் பேசியது, இது சந்திரன் அதன் வழக்கமான குறைந்து வரும் கட்டத்தை எதிர்க்கும் ஒரு மாயாஜால நிகழ்வாகும். அல்லி, ஆர்வமுள்ள, சாகச மற்றும் அழகான இளம் பெண்ணாகும், குழந்தை பருவத்தில் இருந்தே தன் தாயிடமும் மற்றும் மூத்தவர்களிடமும் இருந்து இந்த வசீகரிக்கும் கதையைக் கேட்டு வளர்ந்தாள். தேயாத வெண்ணிலவை ஒரு முறையாவ…

கறுப்புச் சட்டை ------------------------ அறிவித்தலில் இருந்த திகதிகளை கழித்துப் பார்த்தால், அவருக்கு 55 வயதுகள் தான் ஆகியிருந்தது என்று வந்தது. அடப் பாவமே, இப்படி இடைநடுவிலேயே போய்ச் சேர்ந்து விட்டாரே என்ற மெல்லிய கவலை பற்றிப் பிடித்தது. அவரை சில தடவைகள் அங்கே இங்கேயென்று பார்த்திருக்கின்றேன். ஆனால் பழக்கம் எதுவும் இல்லை. ஒரு தடவை கூட அவருடன் உரையாடியதும் இல்லை. நல்ல மனிதன் என்று அவர் உயிருடன் இருக்கும் போதே பலரும் சொல்வார்கள். தோற்றத்தில் இன்னும் ஒரு பத்து வயதுகள் அதிகமாகவே தெரிந்திருந்தார். எப்படி இறந்திருப்பார் என்று அறிவித்தலில் போட மாட்டார்கள், ஆனால் காலமானார் என்று இருந்தது. அகாலமானார் என்று இல்லை, ஆகவே விபத்து என்று எதுவும் இல்லை. காலம…

"பிரியமான தோழிக்கு [நண்பிக்கு]" இலங்கையின் தலைநகரமான கொழும்பு நகரத்தில், வெள்ளவத்தை என்ற குட்டி யாழ்ப்பாணத்தில், இனியா மற்றும் ஓவியா என்ற இரண்டு நெருங்கிய நண்பிகள் வாழ்ந்தனர். அவர்கள் குழந்தை பருவத்திலிருந்தே பிரிக்க முடியாதவர்களாக பக்கத்து பக்கத்து வீட்டில் இருந்தனர், சிறு குழந்தை பருவத்தில் ஒன்றாக விளையாடியும், பின் ஆரம்ப பாடசாலையிலும் உயர் பாடசாலையிலும் ஒன்றாக கற்றனர். அவர்கள் இருவரும் தங்களுக்குள் உள்ள ஒவ்வொரு ரகசியத்தையும், கனவுகளையும், சாகசங்களையும் ஒன்றாக ஒளிவு மறைவு இன்றி பகிர்ந்து கொண்டனர். அவர்களின் பிணைப்பு பிரிக்க முடியாதது, அவர்கள் வெள்ளவத்தையின் இரட்டையர் என்று கூறும் அளவுக்கு அங்கு பிரபலமாக இருந்தனர். பறவைக்கு கூ…

"கோபத்தைக் குறைத்துவிடு" "கண்டது ஓர் வடிவால் உள்ளம் காதல் செய்து உருகா நிற்கும் கொண்டது ஓர் பித்த வார்த்தை கோபமும் உடனே ஆக்கும்" கண்டது ஒரு [அழகு] வடிவத்தை, அதை கண்டவுடன் உள்ளம் காதல் கொண்டு உருகி நிட்குதே, ஆனால், இவள் [இவர்] பேசுவதோ பைத்தியக்காரி [பைத்தியகாரன்] மாதிரி இருக்கிறது, அதை கேட்டவுடன் உடனே கோபம் வருகிறதே!. என் மனம் இப்படித்தான் ஊசல் ஆடிக்கொண்டு இருந்தது. காதல் ஏன் வருகிறது, எப்படி வருகிறது என்று சொல்ல முடியாது. பார்த்த ஒரு கணத்தில் அது வந்து விடலாம்?. அது தான் அறிவுக்கும் உணர்வுக்கும் உள்ள வேறுபாடு. மூளை எதை கொடுத்தாலும் ஆராய்ந்து கொண்டே இருக்கும். எதையும் அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளாது. ஏன் எதற்கு …

"என் மூச்சு நீயடி" இந்தியப் பெருங்கடலின் எல்லையற்ற விரிவை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டு சிவகுமார் யாழ்ப்பாணக் கடற்கரையில் நின்று கொண்டிருந்தான். கதிரவன் மறைந்து கொண்டிருந்தது, அப்பொழுது தண்ணீரின் மேல் ஒரு சூடான தங்க நிறத்தை வீசியது, ஆனால் காட்சியின் அழகு அவனைக் கவரவில்லை. அவன் சுவாசித்த காற்றாக மாறிய மீராவின் நினைவுகளால் அவன் மனம் மூழ்கி இருந்தது. அவன் வாய் "என் மூச்சு நீயடி" என முணுமுணுத்துக்கொண்டு இருந்தது. யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்து வளர்ந்த சிவகுமார் அமைதியான அதே நேரம் மதிப்பீட்டுத் திறனையும் மற்றும் சுயபரிசோதனை அல்லது அகநோக்குப் பார்வை அல்லது சிந்தனை கொண்ட இளைஞன் ஆவான். அவனது பெற்றோர் எப்போதும் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினர், அதை, அவர்களின் வார்த்தைகளை…

"தாயின் பரிசு" [உயிர் பிழைத்த வளையல்] இலங்கையின் தமிழ் மக்களின் முதன்மையான தாயகமான யாழ்ப்பாணம் டச்சு காலனித்துவ அம்சங்கள் மற்றும் தென் இந்திய கலாச்சாரம் போன்றவற்றின் தாக்கங்களால் உருவான சுவாரசியமான கலாச்சாரத்தைக் கொண்ட தனித்துவமான ஒரு பகுதியாகும். அப்படியான, அதேநேரம், பெரும்பாலும் வெயிலின் கொடுமையில் வாடிய யாழ்ப்பாண நகரத்தில், அழகு மற்றும் உள்நாட்டு போரின் போதும் அதன் பின்பும் பல விதமான கஷ்டங்கள், பாதிப்புகள் கொண்ட ஒரு பகுதியாகவும் இருந்தது. அங்கே, தெருக்கள் குறுகலாக, மிதிவண்டிகள், பழ வியாபாரிகள், காற்றில் கலந்த தமிழ் மொழியின் ஓசைகள் என பரபரப்பாக இருக்கும் அதன் மையப் பகுதியில் அடக்கமான ஒரு சிறிய வீட்டில் மாரியம்மா என்ற விதவை வாழ்ந்து வந்தார். அவளது வாழ்க்கை …

[போரினால் பாதிக்கப்பட்ட நிலத்தின் எச்சங்களுக்கு மத்தியில்] "வேரைத் தேடும் தளிர்கள்" ஒரு சமயம், இலங்கையின் முல்லைத்தீவில், ரவி என்ற இளைஞனும் அவனது சகோதரி மாயாவும், போரினால் பாதிக்கப்பட்ட நிலத்தின் எச்சங்களுக்கு மத்தியில் நின்று கொண்டிருந்தனர். 2009 ஆம் ஆண்டு, மோதலின் வடுக்கள் இன்னும் மனதில் இருந்து நீங்கவில்லை, தங்களைப் போன்ற பல அனாதைகளின் தடயங்களை அது விட்டுச் சென்றுள்ளதை உணர்ந்தார்கள். அவர்களது பெற்றோர் மற்றும் குடும்ப உறுப்பினர்கள் இராணுவத்தால் கைது செய்யப்பட்டனரா? அல்லது இடைவிடாத குண்டுவெடிப்பு மற்றும் ஷெல் வீச்சுக்கு பலியாகினரா?, ஒன்றுமே அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அப்பொழுது அவர்கள் குழந்தைப் பருவம். …

சிறு கதை - 197 / எல்லாளன் & விஹாரமஹாதேவி (இரு ஆசிரியர்களின் காதல் கதை) திருகோணமலையில் உள்ள அந்த தமிழ் பாடசாலை, வெளியில் பார்க்கும் போது சாதாரண பள்ளிக்கூடமாகத் தோன்றினாலும், உள்ளே அது ஒரு சிறிய பாராளுமன்றம் போல இயங்கியது. சட்டங்களுக்குப் பதிலாக சுற்றறிக்கைகள்; வாக்காளர்களுக்குப் பதிலாக மேற்பார்வையாளர்கள் [இன்ஸ்பெக்டர்கள்]; பாடப் புத்தகங்களை விட உண்மையான அரசியலை, வரலாற்றை நன்கு புரிந்து கொண்ட மாணவர்கள். அங்கு இளம் பட்டதாரி எல்லாளன் கணிதமும் இயற்பியலும் கற்பித்தான். அரசாங்கங்கள் மக்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்ததை விட, எண்கள் அவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்தன. அதே பாடசாலையில், இளம் பட்டதாரி விஹாரமஹாதேவி தமிழ் மாணவர்களுக்கு சிங்களம் கற்பித்தாள். மொழி ஆயுதமல்ல — ஆனால் அரசும் அதன் கூட்டா…

சிறு கதை - 205 / ஒட்டாவாவில் இருந்து மேலோக பயணம்! [கலையின் பல்லும் தாத்தாவின் ரகசியப் பயணமும்!] பிப்ரவரி 01, 2026 ஒரு நாள், ஆறு அகவை, 'கலை'. தன் பாடசாலை நண்பர்களுடன் பேசி கொண்டிருக்கும் போது அவர்கள் பல்லுத் தேவதைப் பற்றி பேசி கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவன் கேட்டான், அவங்க என்ன பண்ணுவாங்கடா.. இன்னொருவன் ' உனக்கு அவங்கள பத்தி தெரியாதடா' அவங்கதான் நம்ம பல்லு விழும் போது அதுக்கு பதிலா காசு குடுக்கக் கூடியவங்க.. அதெப்படி , 'கலை' இடை மறித்தான். அந்த பையன் எடுத்து கூறினான், அதாவது இப்போ உனக்கு பல்லு விழுதுன்னு என்று வச்சிப்போம், நீ அதை எடுத்து உன்னோட தலையணைக்கு அடியில் வைத்து தூங்கினால் தேவதை வருவாங்க. அவங்க உன்னோட பல்லை எடுத்துக்கிட்டு உனக்கு காசு கொடுத்திட்டு போய்டுவாங்க. கலை ஆர…

சிறு கதை - 201 / “குனிய மறுத்த மனிதன்” [வளைவில்லா முதுகெலும்பு] ஜெர்மனியின் அமைதியான புறநகர்ப் பகுதிகளில் ஐம்பத்தைந்து, அறுபது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு இடம்பெயர்ந்த இலங்கைத் தமிழர், அரவிந்தன் குடும்பத்துடன் வசித்து வந்தார். அவர் தனது வாழ்க்கையை அங்கே மெதுவாகக் ஒவ்வொரு செங்கலாகக், தனது விடா முயற்சியாலும் மனைவியின் ஊக்கத்தாலும் கட்டியெழுப்பினார். இலங்கையில் போரின் நிழலில் தனது வாலிப பருவத்தை கழித்த அவர், சில தசாப்தங்களுக்கு முன்பு தனது தாயகத்தை விட்டு வெளியேறி, நினைவாற்றல் மற்றும் உறுதியை மட்டுமே சுமந்து ஜெர்மனி வந்தார். ஜெர்மனியில், அவர் ஒரு சிறிய தொழிலைத் தொடங்கினார். அது பிரமாண்டமாக இல்லை, ஆனால் அது நேர்மையானது. அவருக்கு அன்பான மனைவி, ஒழுக்கமான குழந்தைகள் மற்றும் அமைதி…

சிறு கதை - 204 / ஹீத்ரோ விமான நிலையத்திலிருந்து ஒட்டாவா விமான நிலையம் வரை / பகுதி 1 ஹீத்ரோ விமான நிலையத்தின் பெரிய கண்ணாடி சுவர்களுக்கு வெளியே, மழை மெதுவாக வழிந்துகொண்டிருந்தது. உலகத்தின் பல மொழிகள் கலந்து ஒலித்த அந்த பரபரப்பில், சிலர் பிரிவை அணைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்; சிலர் புதிய வாழ்க்கையை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தார்கள். அந்த கூட்டத்தில் அவளும் இருந்தாள். அவள் கையில் ஒரு சிறிய பையைத் தவிர அதிகச் சுமை இல்லை. ஆனால் அவள் கண்களில் இருந்த சுமை பல ஆண்டுகளின் நினைவுகளால் நிரம்பியிருந்தது. விமானத்தில் ஏறி, ஜன்னல் பக்க இருக்கையில் அவள் அமர்ந்தபோது, மேகங்களுக்கு மேலே போவது மட்டும் அல்ல — கடந்த நாட்களிலிருந்து சிறிது தூரம் செல்லும் முயற்சியும் அதுவாக இருந்தது. ஹீத்ரோவிலிருந்…

சிறு கதை - 203 / காயமுற்ற தோளும் குணமடையாத நிலமும் யாழின்பன் ஓய்வு பெற்ற நாளில், அவனது வீட்டில் எந்தக் கொண்டாட்டமும் நடைபெறவில்லை. வடக்கில் ஓய்வு என்பது ஓர் முடிவல்ல; அது எதோ ஒரு வழியில் தொடர்ந்து கொண்டு இருப்பதுடன், அது மெதுவாக அவரை அங்கு அமைதிக்குள் கரைத்துவிடும். காலை எழும் பழக்கம் அவனை விட்டு விலகவில்லை. கடிகாரம் இனி கட்டளையிடவில்லை; ஆனாலும் உடல் பழைய கட்டளைகளை மறக்கத் தயாராக இன்னும் இல்லை. அது அதைப் பழக்க சில பல மாதங்கள் எடுக்கலாம். யாழின்பன் எழுந்தபோது வலது தோள் முதலில் விழித்தது. பிறகு அவன். வலி ஒரு தாக்குதல் போல வரவில்லை; அது நீண்ட நாட்களாகப் பழகிய ஒருவனைப் போல அருகில் வந்து உட்கார்ந்தது. பக்கத்தில் படுத்து இருந்த அகல்விழி அவன் முகத்தைப் பார்த்தவுடனே புரிந்துகொ…