kandiah Thillaivinayagalingam

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 124 [This detailed Tamil article is based on the unfinished historical book 'History of Sri Lanka' by my late friend, Mr. Kandiah Easwaran, a civil engineer. The English summary below is his own version. / இந்த விரிவான தமிழ் கட்டுரை, எனது மறைந்த நண்பர், பொறியியலாளர் திரு. கந்தையா ஈஸ்வரன் எழுதிய முடிக்கப்படாத "இலங்கை வரலாறு" என்ற புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கீழே உள்ள ஆங்கிலச் சுருக்கம் அவரது சொந்தப் பதிப்பாகும்.] பகுதி: 124 / பின் இணைப்பு - "இலங்கையின் நாளாகமங்கள் மற்றும் தமிழ் காவியங்களான சிலப்பதிகாரம் மற்றும் மணிமேகலை" தீபவம்சம், மகாவம்சம் மற்றும் இராசாவலிய போன்ற இலங்கையின் வரலாற்றுக் நாளாகமம்களில் உள்ள சில புராணக்கதைகள் மற்றும் இலங்கைக்கு புத்த மதத்தின் வருகை ஆகியவை தமிழ்நாட்டுடன் அதிக அளவிலும், கேரளா மற்றும் ஆந்திராவுடன் குறைந்த அளவிலும் நெருங்கிய தொடர்பைக் கொண்டுள்ளன என்பதைக் காண்கிறோம். புவியியல் காரணமாக கட்டாயம் ஆந்திரா கேரளாவை விட பெரிய பங்கைக் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும். அதேபோல, பழங்கால சிங்கள மக்கள், பொதுவாக, தங்கள் வடக்கு அண்டை நாடுகளுடன் மிகவும் ஆரோக்கியமான உறவைக் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும். வரலாற்றுக் குறிப்புகளில் தமிழ் நாட்டுப்புறக் கதைகளின் செல்வாக்கையும், இலங்கைக்கு பௌத்தம் பரவியதையும் காட்ட, இரண்டு முன்னணி தமிழ் காவியங்களான சிலப்பதிகாரம் மற்றும் மணிமேகலை பற்றிய மிகச் சுருக்கமான விவரிப்பைக் கொடுக்க வேண்டியது இன்று அவசியம் ஆகிறது. சிலப்பதிகாரம் மத ரீதியாக நடுநிலையானதாகக் கருதப்பட்டாலும், மணிமேகலை காவியம் ஒரு முழுமையான பௌத்தக் கதை ஆகும். சிலப்பதிகார காவியத்தின் முன்னுரையில், கடலால் சூழப்பட்ட இலங்கையின் மன்னன் கஜபாகு (Gajabahu) ஆடித் திங்கலில் (கிறிஸ்தவ நாட்காட்டியில் ஜூலை - ஆகஸ்ட்) பத்தினி தேவியின் (கண்ணகி) கதையைக் கேள்விப்பட்டு, காணிக்கைகளை வழங்கி, பத்தினி தேவியை கௌரவிக்கும் வகையில் விழாக்களை நடத்தினார் என்றும் இதனால், நல்ல மழை பெய்து, இலங்கை செழிப்பாக மாறியது என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது, இலங்கையில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஜூலை - ஆகஸ்ட் மாதங்களில் அல்லது அதற்குப் பிறகு நடைபெறும் பெரகரா விழா மற்றும் ஆடிவேல் விழாவின் [Perahera festival and the Aadivel festival] மிகப் பழைய வடிவமாக அல்லது அதன் பண்டைய விழாவாக இருக்க வேண்டும். மன்னன் கஜபாகு, ஒரு வெற்றி பெற்ற மன்னராகக் குறிப்பிடப்படவில்லை, ஆனால் அந்தக் காலத்தின் மிகவும் சக்திவாய்ந்த தென்னிந்திய மன்னரான சேரன் செங்குட்டுவனுடன் நட்புறவைக் கொண்ட இலங்கையின் சுதந்திர மன்னராகக் குறிப்பிடப்படுகிறார். ஒரு காலத்தில் பரந்து விரிந்த சேர இராச்சியத்தின் எச்சம் இன்றைய கேரளம் ஆகும். மேலே குறிப்பிட்டுள்ளபடி, முன்னுரையில் உள்ள வசனங்கள் தமிழில் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. அர்த்தத்தின் சுருக்கம் ஏற்கனவே மேலே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. "அது கேட்டு, கடல் சூழ் இலங்கைக் கயவாகு என்பான் நங்கைக்கு நாள் பலி பீடிகைக் கோட்டம் முந்துறுத்து, ஆங்கு, ‘அரந்தை கெடுத்து, வரம் தரும் இவள்’ என, ஆடித் திங்கள் அகவையின், ஆங்கு ஓர் பாடி விழாக் கோள் பல் முறை எடுப்ப, மழை வீற்றிருந்து, வளம் பல பெருகி, பிழையா விளையுள் நாடு ஆயிற்று" அதனைக் கேட்டு, கடலை அகழாகவுடைய [கடலால் சூழ்ந்த] இலங்கையிலுள்ள கயவாகு என்னும் அரசன், அவ்விடத்தே நங்கைக்கு நாடோறும் பலி கொள்ளும் பலி பீடத்தை முற்படச் செய்து பின்பு கோட்டமும் அமைத்து, துன்பங்களைக் கெடுத்து நமக்கு வேண்டும் வரங்களை இவள் தருமென்று துணிந்து, ஆடித் திங்களிலே, தனது நகரின்கண் விழாச் செய்தலை, ஆண்டு தோறும் நிகழ்த்தா நிற்க, மழை குறை வின்றி நிலைபெறுதலானே, பல வளங்களும் நிறைந்து, பொய்யாத விளை வினையுடைய நாடாயிற்று அவனது நாடு என்கிறது மேலே உள்ள இந்தப் பாடல். சிலப்பதிகாரக் காவியத்தின் முதன்மை நாயகி கண்ணகியாக இருந்தாலும், ஒரு நேர்த்தியான நடன அழகியான மாதவி, ஒரு நடன பெண் குலத்தைச் சேர்ந்தவராக, ஒரு கணிகை மகளாக [nautch] இருந்தாலும், சமமான தகுதி கொண்ட நாயகியாகவும் கருதப்படலாம் என்பதற்கு ஒரு உதாரணமாக வாழ்ந்தவள். கரிகால சோழனின் சபையில் மாதவி நாட்டியமாடிய போது கோவலன் எனும் வணிகனுக்கு மாதவியின் அறிமுகம் கிடைத்தது. கண்ணகியின் கணவரான கோவலன், மன்னனின் முன் மாதவியின் முதல் நடன அறிமுகவிழா நாளில், மாதவியின் அழகில் மயங்கி, அவள் மேல் காதல் கொண்ட கோவலன், தன் மனைவி கண்ணகியைப் பிரிந்து மாதவியுடன் தங்கி, தனது செல்வம் அனைத்தையும் மாதவியின் தாயாரிடம் இழந்தார். பின்னர் மாதவியுடன் ஏற்பட்ட ஒரு அற்பமான பிரச்சினையில், கோவலன் கண்ணகியின் வீட்டிற்குத் திரும்பினான். நடனமும் நடன சமூகமும் அந்த காலத்தில் சமூகத்தின் ஒருங்கிணைந்த பகுதியாக இருந்தன என்பது வரலாறு. கண்ணகி ஒரு பணக்கார வணிகக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள் என்பதுடன், சிலப்பதிகார காவியத்தின் ஆசிரியர் அவளுடைய செழிப்பான வாழ்க்கையை 'பூமாதேவி கண்ணகியின் சிறிய அழகான கால்களை ஒருபோதும் அறிந்திருக்கவில்லை.' என்று விவரிப்பதில் இருந்து இலகுவாக அறிந்து கொள்ளலாம். Part: 124 / APPENDIX – "The Chronicles of Ceylon and the Tamil Epics Silappathikaram and Mannimeghalai" The chronicles of Ceylon; the Dipavamsa, the Mahavamsa, and the Rajavaliya, indicate that the some of the legends in the chronicles, and the arrival of Buddhism to Lanka have close connection with the Tamil Nadu to a greater extent and to Kerala and Andhra to a lesser extent. Andhra should have played a larger role than Kerala because of the geography. Sinhalese people of yore, in general, must have had a very healthy relationship with their northern neighbours. It is necessary to give a very brief account of the two foremost Tamil Epics Silappathikaram and Mannimeghalai to show the influence of Tamil folklores in the chronicles and the spread of Buddhism to Lanka. The Epic Silappathikaram can be considered religiously neutral, but the Epic Mannimeghalai is a fully fledged Buddhist narrative. Silappathikaram: It is mentioned in the prologue, kind of introductory summary at the beginning, of this epic that the king Kajavahu (Gajabahu) of Lanka (Illanagai in Tamil) which is surrounded by sea heard of the story of the Goddess Pattini (Kannaki) and gave offerings and took festivals on her honour in the month of July, (July-August in the Christian Calendar) and it rained well and Lanka became prosperous. This must be the ancient most record of the Perahera festival and the Aadivel festival that take place usually about or during the months of July-August each year in Ceylon. The king Kajavahu is mentioned not as a conquered king, but as an independent king of Lanka with amicable relationship with the most powerful South Indian king of that time, Cheran Seng Kudduvan. The remnant of the once extensive Chera Kingdom is the present day Kerala. The verses in the prologue, as mentioned above, are given below in Tamil. The summary of the meaning is already given above. "அது கேட்டு, கடல் சூழ் இலங்கைக் கயவாகு என்பான் நங்கைக்கு நாள் பலி பீடிகைக் கோட்டம் முந்துறுத்து, ஆங்கு, ‘அரந்தை கெடுத்து, வரம் தரும் இவள்’ என, ஆடித் திங்கள் அகவையின், ஆங்கு ஓர் பாடி விழாக் கோள் பல் முறை எடுப்ப, மழை வீற்றிருந்து, வளம் பல பெருகி, பிழையா விளையுள் நாடு ஆயிற்று" "On hearing this Gajabahu of Ceylon encircled by sea, built a shrine for the Lady of Chastity where daily sacrifices were performed. Thinking that she would remove the distress [ of his land], He also instructed annual festivals commencing with the month Adi [July - August]; Then the rain came to stay, and increased the fertility of the land, So as to produce unfailing crops" [The Silappathikaram, Transilation by V R Ramachandra Dikshitar, M. A., 1939] The prime heroine of the Epic Silappathikaram is Kannaki, but Madhavi, who is an accomplished elegant dancing beauty, can also be considered a heroine of equal merit though born a nautch. Kovalan, the husband of Kannaki, got entranced with Madhavi on the day of her first dancing inauguration in front of the king. He stayed with Madhavi, and lost all his wealth to Madhavi’s mother. Then on a trivial issue with Madhavi, Kovalan returned home to Kannaki. The dancing and the dancing community were then an integral part of the community. Kannaki was from a wealthy merchant family, and the author of the epic describes her opulent life thus; the lady earth never knew Kannaki’s small beautiful feet. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 125 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2076 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 124 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34156313217350555/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 123 [This detailed Tamil article is based on the unfinished historical book 'History of Sri Lanka' by my late friend, Mr. Kandiah Easwaran, a civil engineer. The English summary below is his own version. / இந்த விரிவான தமிழ் கட்டுரை, எனது மறைந்த நண்பர், பொறியியலாளர் திரு. கந்தையா ஈஸ்வரன் எழுதிய முடிக்கப்படாத "இலங்கை வரலாறு" என்ற புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கீழே உள்ள ஆங்கிலச் சுருக்கம் அவரது சொந்தப் பதிப்பாகும்.] பகுதி: 123 / பின் இணைப்பு - "புத்தரின் பண்புநலனுக்கும் அல்லது நடத்தைக்கும் இலங்கை நாளேடுகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நிகழ்வுகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் அல்லது முரண்பாடுகள் " 'Ashoka in Ancient India by Nayanjot Lahiri' என்ற நூலின், பக்கம் 44 முதல் 45 வரை, பின்வருமாறு குறிக்கப் பட்டுள்ளது: "புத்தர் நடந்து சென்றதாகக் கூறப்படும் ஒரு கல் அங்கு இருந்தது. அந்தக் கல்லில் அவரின் இரு பாதங்களின் தடங்கள் இருந்ததாகவும், அது ஒரு புனித இடமாக கருதப்பட்டதாகவும் கூறப்படுகிறது. அந்த இடத்தை மன்னர் சுற்றிலும் வேலியிட்டுப் பாதுகாத்திருந்தார்" என சீன பயணியாய் இருந்த சுவான்சாங் (யுவான் சுவாங் / Xuanzang) கூறிய விவரங்களை, நவீன தொல்லியலாளர்கள் பொதுவாக ஒப்புக் கொள்வதுடன் அவர் அளவீட்டு திறனுடன் மிகச் சரியாக விவரித்திருப்பதாக பாராட்டுகிறார்கள். உதாரணமாக, அந்த பாதத் தடங்களின் அளவை அவர், நீளம் 18 அங்குலம், அகலம் 6 அங்குலம் என குறிப்பிட்டுள்ளார். இது கூட ஒரு மனிதனுக்கு ஒப்பீட்டளவில் பெரியது என்று எண்ணுகிறேன். பாகிஸ்தானின் ஸ்வாட்டில் உள்ள தொல்பொருள் அருங்காட்சியகத்தில் உள்ள புத்தரின் பாதச்சுவடு, ஐந்தாம் மற்றும் ஏழாம் நூற்றாண்டுகளில் முறையே புனித யாத்திரை மேற்கொண்டு, வடக்கு ஸ்வாட்டில் புத்தரின் பாதச்சுவடை வணங்கிய சீன துறவிகள் ஃபாக்ஸியன் மற்றும் சுவான்சாங்கின் பயண பதிவுகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதாக கருதப்படுகிறது. [Then there was a stone on which the Buddha had apparently walked, marked by the impression of both his feet, a sacred feature which the king had surrounded within an enclosure. Modern archaeologists read the Chinese traveller’s description of these details with approval, Xuanzang having shown the sorts of precise measuring skills that are staple of the discipline of archaeology: he mentions the dimensions of the sacred foot prints (18 inches long and 6 inches broad” Unquote. Even this is a comparatively big for a human being. A Buddha's footprint at the Archaeological Museum, Swat, in Pakistan, is thought to be the one mentioned in the travel records of the Chinese monks Faxien and Xuanzang, who made their pilgrimages in the fifth and the seventh centuries respectively, and worshipped a Buddha's footprint at the northern Swat.] தென்னிந்தியாவிற்கு, குறிப்பாக தமிழ் நாடுகளுக்கு, பொது ஊழி (Common Era) அல்லது பொதுக் காலம் அல்லது பொது ஆண்டு தொடங்குவதற்கு முன்பே, சமண மதமும் பௌத்தமும் வந்தன. கி.மு. முந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சமண மதம் தமிழ் நாடுகளுக்கு வந்தது, சுமார் நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு புத்த மதம் தமிழ் நாடுகளுக்கு வந்தது. மன்னர்களும் பணக்காரர்களும் சமண துறவிகளுக்கு பாறை மேற்பரப்புகளை படுப்பதற்கு ஏற்றவாறு தயார் செய்து வந்தனர் என வரலாற்று குறிப்புகள் கூறுகின்றன. மகாவம்சம், 10-97 இல் சமணர்கள் நிகந்தர்கள் [Niganthas] என்று குறிப்பிடப்படுகிறார்கள். உதாரணமாக, 10-94 :சண்டாள கிராமத்துக்கு வட கிழக்கில் சண்டாளர்களுக்காகத் தனியே தாழ்ந்தவர்களுக்கான ஒரு கல்லறை ஏற்படுத்தினான் . 95 இதற்கு வடக்கே, இதற்கும் பாசான மலைக்கு மிடையே வேடுவர்களுக்கான குடிசைகள் வரிசையாகக் கட்டப்பட்டன. 96 அதற்கும் வடக்கே காமனி வாபி வரை பல துறவிகளுக்கான ஒரு மடம் அமைக்கப்பட்டது. 97 அகற்குக் கிழக்கே அரசன் நிகந்த ஜோதியர் களுக்காக ஒரு வீட்டைக் கட்டினன். 98 அப்பிரதேசத்திலேயே கிரி என்னும் பெயருடைய நிகந்தரும், பல்வேறு மதப்பிரிவுகளைச் சேர்ந்த துறவிகளும் இருந்தனர். 99 அங்கு அரசன் நிகந்த கும்பந்தருக்காக ஒரு பிரார்த்தனை மண்டபத்தைக் கட்டினன். அது அவர் பெயரால் அழைக்கப்பட்டது. காமனிவாபி - இப்போது கரம்பவக்குளம் எனப்படுகிறது. நிகந்தஜோதியர்-சைனத் துறவிகள் - திகம்பரர்கள். திவாகர முனிவரால் பொ.ஊ. 8ஆம் நூற்றாண்டில் இயற்றப்பட்ட திவாகர நிகண்டு எனும் தமிழ் மொழி நிகண்டு, சைனர்களை (அருகர்) சமணரின் ஒரு பிரிவினராகக் குறிப்பிடுகிறது. நிர்வாணமாகச் சுற்றித் திரிந்த துறவிகளின் (சைனர்) ஒரு பிரிவின் பெயர் தான் ஜோதியா ஆகும். அனுராதபுரத்தில் உள்ள நிகசுசனாவின் கிழக்கே பாண்டுகபாயா ஒரு வீட்டை, நிகந்தஜோதியருக்கு கட்டினார். மற்றும் தீபவம்சம், 7-34. நிறைய அரசரும் பிராமணர்களும் [Khattiyas and Brahmans / குறிப்பாக இந்திய வரலாறு மற்றும் மரபுகளின் சூழலில், "கட்டியா" என்பது போர்வீரன் அல்லது ஆளும் வர்க்கத்தின் உறுப்பினரைக் குறிக்கிறது.] புத்தரின் சீடராக வேண்டுமென்று விருப்பம் தெரிவித்தனர். இதனால் புத்த மதத்திற்கு பெரும் மதிப்பும் பெருமையும் வந்தது. 35. ஆனால் பிற மதத்தோரும் தவறான வழிகாட்டிகளும் [பிரிவினைவாதிகளும் மதவெறியர்களும்] தங்கள் ஆதாயம் மற்றும் மரியாதை இரண்டையும் இழந்தார்கள். உதாரணமாக பண்டரங்கர், ஜடிலர், நிகண்டர், அசேலகர் [Paṇḍaraṅgas and Jaṭilas, Nigaṇṭhas, Acelakas] ஆகியோர் ஆகும். இங்கு Paṇḍaraṅgas என்பது பிராமண துறவிகளின் ஒரு பிரிவு; அவர்கள் புத்தர் காலத்திலும் அசோகரின் காலத்திலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளனர். ஒருவேளை அவர்கள் தங்கள் உடல்களை சாம்பலால் மூடியிருக்கலாம். அதே போல, Jaṭilas பிராமண துறவிகளின் ஒரு வகை, அவர்களின் பின்னப்பட்ட முடி காரணமாக அவ்வாறு அழைக்கப் பட்டு இருக்கலாம். Nigaṇṭhas நிகண்ட (நிिगण्ठ) அல்லது நியாண்ட அல்லது நிர்க்ரந்த என்பது ஒரு சமணத் துறவி அல்லது துறவியைக் (அதாவது, மகாவீரரைப் பின்பற்றுபவர்) குறிக்கிறது. Acelakas நிர்வாண துறவி; அதாவது. ஆடையற்ற துறவி ஆகும். 36. அவர்கள் ஏழு வருடங்கள் புத்த விகாரைகளில் தங்கினர். எனவே, அந்த காலத்தில் புத்த சமயத்தில் முக்கியமான நிகழ்வான உபோஸதம் [Uposatha ceremonies / பாரம்பரியமாக அமாவாசை மற்றும் பௌர்ணமி நாட்களிலும், சில சமயங்களில் கால் நிலவு நாட்களிலும் நடைபெறும் ஒரு புத்த மத சடங்கு, இது ஆன்மீக பிரதிபலிப்பு மற்றும் நெறிமுறை நடத்தையை வலியுறுத்துகிறது / a Buddhist ceremony of observance, traditionally held on new and full moon days, and sometimes on quarter moon days, that emphasizes spiritual reflection and ethical conduct] சரியாக நடக்கவில்லை. அதாவது, அது முழுமையடையாத சபைகளால் நடத்தப்பட்டன. எனவே, துறவிகள், புத்திசாலிகள் மற்றும் அடக்கமான ஆண்கள் உபோசத விழாக்களில் தோன்றவில்லை. சைனர்கள் [Jains] தமிழில் சமணர்கள் என்று குறிப்பிடப்படுகிறார்கள். Part: 123 / APPENDIX – "Conflict between buddha's characters and the events mentioned in Ceylon chronicles" From the pages 44 to 45 of the Reference 'Ashoka in Ancient India by Nayanjot Lahiri' says: Quote “Then there was a stone on which the Buddha had apparently walked, marked by the impression of both his feet, a sacred feature which the king had surrounded within an enclosure. Modern archaeologists read the Chinese traveller’s description of these details with approval, Xuanzang having shown the sorts of precise measuring skills that are staple of the discipline of archaeology: he mentions the dimensions of the sacred foot prints (18 inches long and 6 inches broad” Unquote. Even this is a comparatively big for a human being. Jainism and Buddhism came to southern India, especially to Tamil countries, before the dawn of the Common Era. Jainism came to Tamil countries about three hundred year B.C., and Buddhism came to Tamil countries about one hundred years after. Kings and rich people used to prepare rock surfaces for Jain monks. Jains are referred as Niganthas in the Mahavamsa, 10-97, [North of this cemetery, between (it and) the Pasana-mountain, 95 the line of huts for the huntsmen were built thenceforth. Northward from thence, as far as the Gamani-tank, 96 a hermitage was made for many ascetics; eastward of that same 97 cemetery the ruler built a house for the nigantha [Name of a sect of ascetics (the Jains) who went about naked] Jotiya [Jotiya - A Nigantha, for whom Pandukabhaya built a house to the east of the Nicasusana at Anuradhapura]. and the Dipavamsa, 7-35. [ 34. Many Khattiyas and Brahmans declared their intention of becoming lay disciples, and great gain and honour accrued to the faith of Buddha; – 35. the schismatics and heretics lost both gain and honour. Paṇḍaraṅgas and Jaṭilas, Nigaṇṭhas, Acelakas, and others – 36. resided (in the Buddhist Vihāras) during seven years; the Uposatha ceremonies were performed by incomplete congregations; saintly, clever, and modest men did not appear at the Uposatha ceremonies.] Jains are referred to as Samannar in Tamil. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 124 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2074 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 123 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34137711259210751/?

"மூன்று கவிதைகள் / 28" 'மின்னலாய் ஒரு பின்னல்' [சாந்தம், புயல், வசந்தம் & கானம்] சாந்தம் பூத்த மனது இன்று புயல் மோதித் தடுமாறி வசந்தம் என எண்ணி கானம் இசைத்துக் கரைந்து போனது கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம் ................................................... ஒளிமயமான எதிர்காலம் உள்ளத்தில் தெரிகிறது! திண்ணிய நெஞ்சில் தன்னம்பிக்கை நிலைக்க மண்ணில் புகழும் மங்காது நிலைபெற நண்ணிய வாழ்வு பொன்னாய் மிளிர்கிறது! தெளிவான பாதை எனக்குக் காட்டிட துளிதுளி இன்பம் மனதில் பூக்க ஒளிமயமான எதிர்காலம் உள்ளத்தில் தெரிகிறது! கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்பாணம் ............................................................ 'இன்பமான இரவிதுவே இனிமைப் பொங்கும் நல்லுறவே' இன்பமான இரவிதுவே இனிமைப் பொங்கும் அன்புப் பூக்கள் மணம்வீசும் நல்லுறவே! தெள்ளிய நிலவின் ஒளியில் நனைவோம் உள்ளம் மகிழ்ந்து உவகை கொள்வோம் கள்ளமில்லா வெள்ளை உள்ளம் கொண்டவளே மெல்லிசை பாடி மெய்மறந்து ஆடுவோம்! துள்ளிடும் இன்பம் சொல்லில் அடங்காது அள்ளிடும் காதல் என்றும் குறையாது தெளிவான பாதையில் இருவரும் இணைந்து ஒளிமயமான வாழ்வை இனிதே நிறைவேற்றுவோம்! [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] துளி/DROP: 2073 ["மூன்று கவிதைகள் / 28" https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34137375435911000/?

கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 6 பாகம் – 6 / “உண்மை ஒரு அச்சுறுத்தலாக மாறும் போது” அன்று காலை, எல்லாம் வழமை போலவே இருந்தது. கூடுகளில் கண்ணயர்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்த பறவைகள் இரை தேடுவதற்காக தாம் சிறகுகளை உலர்த்தி உல்லாசமாக பரந்து விரித்து பறக்கத் தொடங்கின. ஊர்க் குருவிகளும் தமது சின்னஞ்சிறு சிறகுகளை அடித்து புலர்ந்து கொண்டிருந்த அந்தக் காலைப் பொழுதிற்கு இசைவாக இசை முழங்க, இருளில் கௌவிக்கொண்டிந்த வானத்து சூரியனும் தன் பங்கிற்கு தன் செம்கதிர் ஒளிக்கற்றைகளை பதிக்கத் தொடங்கின. மெல்ல மெல்லமாய் அந்த மாய இருள் ஓடி ஒளித்து கொண்டிருக்கையில், ஆதன் காலை 7:20 மணியளவில் சைக்கிளை வேப்பமரத்தின் கீழ் நிறுத்தி விட்டு, தனது உடுப்பில் ஒட்டியிருந்த ஒரு சில தூசியை தட்டி விட்டு, பாடம் நடத்த வகுப்பிற்கு தயாராக வந்தான். ஆனால் அவன் வகுப்பறைக் கதவைத் தொடுவதற்கு முன்பு, ஒரு பியூன் ஓடி வந்து: “ஐயா... தலைமையாசிரியர் உங்களை உடனடியாகப் பார்க்க விரும்புகிறார்.” என்றான். அலுவலகத்திற்குள் மூன்று பேர், ஆதனை எதிர்பாத்து அமர்ந்திருந்தனர் - தலைமையாசிரியர், ஒரு மூத்த ஆசிரியர் மற்றும் ஒரு பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத்தின் [PTA] குழு உறுப்பினர். அவர்களின் மேசையில் ஒரு கோப்புறை [folder] கிடந்தது. அது அரசாங்கக் கடிதம் அல்ல — ஆனால் மிகவும் கனமான ஒன்று. - அது ஆதனைப் பற்றிய புகார். தலைமையாசிரியர், ஆதனை கதிரையில் இருக்கச் சொல்லி விட்டு, மெதுவாகப் பேசினார்: “ஆதன் … கடந்த வாரம் வந்த அதிகாரிகள் உன்னைப் பற்றி குறிப்புகளை அனுப்பியுள்ளனர்.” ஆதனுக்குப் புரிந்தது. அது அவன் எதிர்பார்த்தது தான். அன்று அவன் கரும்பலகையில், “தமிழ் என்பது வெறும் மொழி அல்ல. அது நினைவகம்.” என்று அவன் எழுதியது. அதில் ஏதும் தவறு இருப்பதாக அவன் உணரவில்லை. அதனால் அவன் அமைதியாக இருந்தான். முதலில் பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத்தின் மூத்த உறுப்பினர் கூறினார்: “உங்கள் கற்பித்தல் மிகவும் உணர்ச்சிவசமானது. மிகவும் பண்டைய வரலாறுகளை, தேவையில்லாமல் கிளறுகிறது என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்.” என்றார். ஆதன் பதிலளித்தார்: “மாணவர்கள், தங்களை, தங்கள் மொழி, பண்பாடு மற்றும் வரலாற்றில் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய உண்மையை, உறுதியான சாட்சிகளுடன் நான் கற்பிக்கிறேன். அவ்வளவு தான்” என்றான். என்றாலும் அங்கு அமர்ந்து இருந்த மூத்த ஆசிரியர் தொடர்ந்தார்: “நீங்கள் மிகவும் செல்வாக்கு மிக்கவராகி வருகிறீர்கள். மாணவர்கள் வீட்டில் உங்களைப் பற்றி பேசுகிறார்கள். மாணவர்களிடம் ஒரு விழிப்புணர்வு வருகிறது, அது எப்படி வருங்காலத்தில் மாறும் என்பதே, அதிகாரிகளின் பயம்” என்றார். ஆதன் அதை மறுக்கவில்லை. பின்னர், மிகவும் மென்மையாக, தலைமை ஆசிரியர் கூறினார்: “நீங்கள் மாணவர்களுக்கு ஒன்று பேசுகிறீர்கள், ஆனால், வேறொன்றாக சிலாபத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சிங்கள செவிலியருடன் நெருக்கமாக பழகுவதாக ஒரு வதந்தியும் உள்ளது.” என்றார். ஆதன் வெளிப்படையாக பதிலளித்தான்: “அவள் என் தோழி.” மட்டும் அல்ல, அவளின் முன்னைய தமிழ் தலைமுறை கட்டாயப்படுத்தி நூறு ஆண்டுகளுக்குள், ஒரு பாதிரியரால் மொழி மாற்றப்பட்டு, சிங்கள மயமாக்கப்பட்டது வரலாறு. அந்த உண்மை உங்களுக்கும் தெரிந்து இருக்கும், ஆனால் மீண்டும் அது நடைபெறாமல் இருக்க, நான் ஒரு சிறிய விளக்கம் கொடுத்தேன். அவ்வளவுதான் . அவனிடம் பயம் இல்லை. சாக்குப்போக்கு இல்லை. வெட்கக்கேடானது என்று எதுவும் இல்லை. தலைமை ஆசிரியர் பெருமூச்சு விட்டார்: “ஆதன் ... நீ ‘கட்டுப்படுத்த முடியாதவனாக’ மாறிவிட்டாய் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்.” ஆதன் சிரிச்சான். அந்த வார்த்தை எந்த குற்றச்சாட்டையும் விட அவனை அதிகமாக காயப்படுத்தியது. கட்டுப்படுத்த முடியாதது ? — ஏனென்றால் ஆதன் மாணவர்களுக்கு தமிழ், தமிழர், இலங்கை என்பதன் வரலாற்று உண்மையை கூறினான். கட்டுப்படுத்த முடியாதது ?— ஏனென்றால் அவன் பொய் சொல்ல மறுத்துவிட்டான். கட்டுப்படுத்த முடியாதது ?— ஏனென்றால் அவன் மாணவர்களுக்கிடையில் தனி ஒருவனாக உயர்ந்து நின்றான். இறுதியாக அவர்கள் அவனிடம் கோப்புறையைக் [folder] கொடுத்தார்கள். “உன் வகுப்பு நடவடிக்கைகள் மூன்று மாதங்களுக்கு ஆய்வு செய்யப்படும்,” என்று தலைமை ஆசிரியர் அமைதியாக அவனிடம் சொன்னார். பின் ஒரு இடைவெளி விட்டு: “நீ பின்னர் அதிர்ச்சியடையக் கூடாது என்பதற்காக இதை முன்னமே சொல்கிறேன்.” என்றார். அதே நேரத்தில், சிலப்பம் மருத்துவமனையில், சமந்தி [செந்தூரி] வார்டை விட்டு வெளியே வந்தார். அங்கே தொண்டு ஒன்றுக்கு காசு சேர்க்க காத்திருந்த ஒரு கன்னியாஸ்திரீ அல்லது அருட்சகோதரி அவளை மெதுவாக அழைத்தார்: “குழந்தாய்... நேற்று நீ முன்னேஸ்வரம் சென்றதாக கேள்விப்பட்டேன்.” சமந்தி சிரித்தாள்: “ஆம்.” அருட்சகோதரி குரலைத் தாழ்த்திக் கூறினார்: “சிலர் உன்னை... மதம் மாறிவிட்டதாகச் சொல்கிறார்கள்.” சமந்தியின் குரல் அமைதியாக இருந்தது: "“நான் எதையும் மாற்றவில்லை. எனக்கு என்னை மட்டுமே, என் சுயம் மட்டுமே நினைவில் இருந்தது. [I didn’t change anything. I only remembered myself.]" அருட்சகோதரி முகம் சுளித்தார்: “உடப்புவைச் சேர்ந்த தமிழ் ஆசிரியருடன் நீங்கள் தொடர்பில் இருந்தால், கவனமாக இருங்கள். மக்கள் பேசுகிறார்கள். அவர்கள் உங்கள் வாழ்க்கையைத் திருப்புவார்கள் என்று.” சமந்தி பதிலளித்தாள்: “உண்மை மக்களை உலுக்கினால், அது உலுக்கட்டும். என் அடையாளம் ஒரு வதந்தி அல்ல. [If truth shakes people, let them shake. My identity is not a rumour.”] அன்று மாலை ஆதனும் சமந்தியும் கடற் கரையில் சந்தித்தனர். அப்பொழுது கதிரவனின் பொன்னிறக் கதிர்கள் கடலிலும் மணலிலும் பட்டு மின்ன, ஆரவாரமான அலைகளின் ஓசையோடு, அமைதியையும் ரம்மியத்தையும் ஒருங்கே தரும் ஓர் அற்புதமான காட்சியாக அது இருந்தது; மக்கள் மகிழ்ந்து, ஓய்வெடுத்து, இயற்கை அழகை ரசிக்கும் ஓர் அனுபவம் அங்கு தானாக மலரும். ஆனால் அவர்களுக்கு அப்படியான எந்த மகிழ்ச்சியும் இருக்கவில்லை. அன்று வழமைக்கு மாறாக காற்று பலமாக இருந்தது, அலைகள் அவர்கள் சார்பாகப் பேசுவது போல் தோன்றியது. ஆதன் கூறினான்: “அவர்கள் என் பணியை ஆய்வு செய்யப் போகிறார்கள். என்னை தங்களுக்குள் கட்டுப்படுத்தவே நினைக்கிறார்கள்.” சமந்தி கூறினாள்: “அவர்கள் என் மதத்தை விசாரிக்கிறார்கள். அவர்கள் என் நம்பிக்கையைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறார்கள். அவர்கள் என் சுதந்திரத்தைப் பற்றி அஞ்சுகிறார்கள். அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்தனர். ஆனால் 'கண்ணொடு கண் இணை கவ்வி, ஒன்றை ஒன்று உண்ணவும் நிலை பெறாது உணர்வும் ஒன்றிட, அண்ணலும் நோக்கினான், அவளும் நோக்கினாள்! அப்படி இந்த பார்வைகள் இருக்கவில்லை. இருவரும் - முதிர்ந்தோர்கள், இருவரும் - தங்களைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதை நன்றாக அறிந்திருந்தனர். இருவரும் - ஒரே காரணத்திற்காக, வெவ்வேறு வகையான அழுத்தங்களுக்கு எதிராக நிற்கிறார்கள். மௌனமாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படும் இடங்களில், உண்மையை பேசுவது, அந்த எதிர்பார்ப்பாளர்களிடம் ஒரு கிளர்ச்சி போல் தெரிகிறது [Truth looks like rebellion in places where silence is expected]. ஆதன் மெதுவாக கூறினான்: “நான் என் மொழிக்காக நின்றேன். அதனால், இப்போது என் முழு வாழ்க்கையும் கவனிக்கப்படுவது அல்லது சோதிக்கப்படுவது போல் உணர்கிறேன்.” சமந்தி பதிலளித்தாள்: “நான் என் அடையாளத்திற்காக [identity] நின்றேன். அதனால், இப்போது என் முழு மூச்சையும் எண்ணப்படுவது போல் உணர்கிறேன்.” அன்று இரவு, ஆதன் தனது நாட்குறிப்பில் எழுதினான்: “வரலாறு, என்னை பள்ளியில் தண்டித்தது. நம்பிக்கை, மருத்துவமனையில் அவளை கேள்வி கேட்டது. ஆனால் காதல் ... காதல், எங்களுக்கு தலைவணங்காமல் நிற்க தைரியத்தை அளித்தது.” நன்றி [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] பகுதி: 07 தொடரும் துளி/DROP: 2071 [கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 6 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34119947997653744/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 122 [This detailed Tamil article is based on the unfinished historical book 'History of Sri Lanka' by my late friend, Mr. Kandiah Easwaran, a civil engineer. The English summary below is his own version. / இந்த விரிவான தமிழ் கட்டுரை, எனது மறைந்த நண்பர், பொறியியலாளர் திரு. கந்தையா ஈஸ்வரன் எழுதிய முடிக்கப்படாத "இலங்கை வரலாறு" என்ற புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கீழே உள்ள ஆங்கிலச் சுருக்கம் அவரது சொந்தப் பதிப்பாகும்.] பகுதி: 122 / பின் இணைப்பு - "புத்தரின் பண்புநலனுக்கும் அல்லது நடத்தைக்கும் இலங்கை நாளேடுகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நிகழ்வுகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் அல்லது முரண்பாடுகள் " விஜயனை அவரது சொந்த தந்தையே தனது சொந்த நிலத்திலிருந்து, அவனின் தீய செயல்களால் வெளியேற்றினார், மேலும் இதனால், அதே குணாதிசயங்களைக் கொண்ட அவனது தோழர்களுடன் ஒரு படகில் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் விஜயனுக்கு ஏற்பட்டது. அந்தப் படகு இலக்கின்றி இந்தியாவின் மேற்குக் கடற்கரையில் அமைந்திருக்கும் சுப்பராவை [சுப்பராகா / Suppara] அடைந்தது, சுப்பரா மக்கள் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றனர். அங்கேயும் அவர்கள் தங்கள், காட்டுமிராண்டித்தனமான செயல்கள், திருட்டு, விபச்சாரம், பொய் மற்றும் அவதூறு போன்ற உள்ளார்ந்த நடத்தைகளைக் அல்லது குணங்களைக் காட்டினர். எனவே, கோபம் கொண்ட சுப்பரா மக்கள் விஜயனையும் அவனது தோழர்களையும் கொல்ல விரும்பினர். பின்னர் அவர்கள் தப்பித்து, பருகாச்சாவில் [Bharukaccha] தரையிறங்கி, மூன்று மாதங்கள் அதே தீய செயல்களை அங்கும் செய்தனர். உதாரணமாக, தீபவம்சம் 9-26. விஜயன் பருகாச்சா நகரத்தில் மூன்று மாதங்கள் தங்கி, அங்கிருந்த மக்களை தங்கள் கொடிய செயல்களால் கோபப்படுத்தி விட்டு, அதே கப்பலுக்குள் மீண்டும் ஏறினான். 27. அந்த விஜயனின் மக்கள் குழுவும் கப்பலில் ஏறி, கடலுக்குள் புறப்பட்டனர்; ஆனால் கடும் காற்றால் அவர்கள் வழிதவறி, கடலில் திசைதவறினர். 28. இதனால், அவர்கள் இலங்கைத் தீவை அடைந்து கரையில் ஒதுங்கினர். ஆனால் வறண்ட தரையில் நின்ற அவர்கள் மிகுந்த பசிப்பிணி, தாகம் மற்றும் சோர்வு ஆகியவற்றால் களைப்படைந்ததால், அவர்களால் (?) கால்நடையாக நடக்க முடியவில்லை, அதனால் அவர்கள் அங்கேயே நின்றனர் என்கிறது. என்றாலும் மகாவம்சம் பருகாச்சாவில் தரையிறங்குவதைத் தவிர்த்து உள்ளது அல்லது அப்படியான நிகழ்வு நடந்ததாக பதியவில்லை. எப்படியிருந்தாலும், இது இரண்டுக்கும் இடையில் உள்ள வேறுபாடு ஆகும். விஜயாவின் வருகை, நாம் முன்பு கூறப்பட்டது போல, கட்டாயம் ஒரு கட்டுக்கதை. மேற் கூறிய நாளாகமம்களின் துறவி ஆசிரியர்கள் தங்கள் சொந்த நலனை மேம்படுத்த எந்த அளவிற்குச் செல்வார்கள் என்பதை இவை காட்டுவதாகும். ஒரு உதாரணமாக, கருணையுள்ள புத்தர் தண்டனை பெற்ற குற்றவாளிகளின் வருகைக்காக இலங்கையை தயார்படுத்தினார் என்று யாராவது கற்பனை செய்ய முடியுமா? ஒரு குற்றவாளி புத்த மதத்துடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவராக இருக்கும் வரை, அவர் செய்த எந்தவொரு குற்றச் செயலும் மகிமை வாய்ந்தது என்பது துறவி எழுத்தாளர்களின் வரலாற்று மரபு போல் தெரிகிறது. அது தான் விஜயன், துட்டகைமுனு மற்றும் அசோகன் போன்றவர்களின் நிலையாக இலங்கை நாளாகமம்களில் தெரிகிறது! மாறாக, ஒரு ஆட்சியாளர் எவ்வளவு நல்லவராக இருந்தாலும், அவர் ஒரு பௌத்தராக இல்லாவிட்டால் கொல்லப்பட வேண்டும். இதற்கு ஒரு பொதுவான உதாரணம் இந்து அல்லது சைவ மத எல்லாளன் மன்னனாகும். தீபவம்சத்தின்படி மிகவும் பாராட்டத்தக்க பெருமைமிக்க ஆட்சியாளர் எல்லாளன் ஆகும். அவர் ஒப்பற்ற மன்னராக, தீபவம்சம் 18-50. இல் காண்கிறோம். அதாவது, தீபவம்சம் 18- 49. "எல்லாளன்" எனும் ஒரு இளவரசன், அசேலனைக் [Asela] கொன்று, நாற்பத்திநான்கு ஆண்டுகள் நீதியாக ஆட்சி செய்தான். 50. காமம், வெறுப்பு, பயம் மற்றும் அறியாமை ஆகிய நான்கு தீய வழிகளைத் தவிர்த்து, இந்த ஒப்பற்ற மன்னன் தன்னிச்சையற்ற நீதியுடன் ஆட்சி செய்தான் என்கிறது. மற்றொரு நாளாகமம் மகாவம்சமும் எல்லாளனைக் கொன்றதை உயர்த்தி, ஆனால் அவரை ஒரு நீதியான ஆட்சியாளராக ஒப்புக்கொள்கிறது. தீபவம்ச ஆசிரியருக்கு அபயாவால் [Abhaya] அல்லது துட்டகைமுனுவால் எல்லாளன் கொல்லப்பட்டதை விவரிப்பது கடினமாக இருந்திருக்க வேண்டும், அதனால் அவர் அதை விவரிப்பதைத் தனது நாளாகமத்தில் தவிர்த்து உள்ளார் போலும். 'Eleven years in Ceylon - in two volumes by Major Forbes, First published 1840. AES Reprint 1994 / Comprising Sketches of the Field Sports and Natural History of that Colony, and an Account of Its History and Antiquities,'' என்ற நூலின் பக்கம் 176 இன் படி, ஆதாமின் சிகரத்தில் அல்லது ஸ்ரீ பாதத்தில் அல்லது சிவனொளிபாத மலையில் [Adam’s Peak / Sri Pada] உள்ள புத்தரின் இடது பாதத்தின் அளவு ஐந்து அடி ஏழு அங்குல நீளமும் இரண்டு அடி ஏழு அங்குல அகலமும் கொண்டது. மேலும் வலது பாதம் தாய்லாந்தில் உள்ள ஃபிரா சாட்டில் [Phra Sat in Thailand] உள்ளது என நம்பப்படுகிறது. புத்தர் ஒரு மனிதர், அவரது பாதங்கள் இவ்வளவு பெரியதாக இருக்க முடியாது. அது அபத்தமானது; ஒருவர் அதன் மீது தூங்கலாம். உண்மையில், அது தூங்கும் நோக்கத்திற்காக, சமண குருவுக்காக தயாரிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று தெரிகிறது. பௌத்த இதிகாசமான மணிமேகலையின் நாயகியான மணிமேகலை, இந்த சம்மண மலைக்கு [Sammana Malai / Jain hill /also spelled Samanamalai or Samanala Malai] வருகை தந்தார். சம்மண மலை என்றால் இந்த மலை சமணர்களுக்குச் சொந்தமானது ஆகிறது. இலங்கையில் புத்த மதம் வருவதற்கு முன்பு, சமணர்களுக்கு, மலையின் உச்சியில் ஒரு படுக்கையை யாரோ தயார் செய்தனர். மணிமேகலை கூட புத்தரின் பாதங்களை வணங்க சம்மண மலைக்கு ["Jain hill "] வந்தார் என கூறப்படுகிறது. சமணர்கள் எல்லாவற்றையும், அவமானத்தையும் கூட கைவிட்டனர். அதாவது சமணர்கள் ஆடை அணியாமல் இருந்தும் அதை நாணுதற்குரிய செயலாகக் என்றும் கருதவில்லை. அது மட்டும் அல்ல, குளிக்க மாட்டார்கள், பல் துலக்க மாட்டார்கள். வேறு எந்த உயிரினத்திற்கும் தீங்கு விளைவிக்கும் எதையும் அவர்கள் செய்வதில்லை. அவர்கள் வாழும் இடங்களிலிருந்து விலகி வாழ்ந்தனர். தமிழ்நாட்டில் இதுபோன்ற கல் படுக்கைகள் பல உள்ளன என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது. Part: 122 / APPENDIX – "Conflict between buddha's characters and the events mentioned in Ceylon chronicles" Vijaya was banished from his own land by his own father, and forced to drift on a boat along with his companions who are of same characters. The boat aimlessly reached Suppara, probably on the western coast of India, and the people Suppara hospitably received them. There too they displayed their inborn behaviours: of barbarous deeds, theft, adultery, falsehood and slander. The people of Suppara wanted to kill Vijaya and his companions. Then they escaped, and landed in Bharukaccha and did the same evil deeds for three months, Dipavamsa 9-26. [26. Vijaya, having stopped three months at Bhārukaccha and exasperated the inhabitants, went again on board his ship. 27. That crowd of men having gone on board their ship, sailing over the sea, were driven away by the violence of the wind, and lost their bearings. 28. They came to Laṅkādīpa, where they disembarked and went on shore. Standing on dry ground, being exhausted by great hunger, thirst and fatigue, they were unable (?) to walk on foot.] Then they landed in Lankadipa. The Mahavamsa omitted the landing in Bharukaccha or the Dipavamsa added this. Either way, it is an anomaly. Vijaya’s arrival is a myth as stated elsewhere. The above paragraph is to show that to what extent that the monkish authors would go to advance their own interest. Could anyone imagine that the compassionate Buddha prepared Lanka for the arrival of convicted criminals? The monkish chronicle tradition is that any criminal behaviour is glorious so long as the criminal is connected with the Buddhism. Conversely, however good a ruler is, he shall be killed if he is not a Buddhist. The typical example is the ruler Elara. The most praiseworthy ruler, as per Dipavamsa, is Elara. He was described as; incomparable monarch, Dipavamsa 18-50. [49. A prince, Elāra by name, having killed Asela, reigned righteously forty-four years. 50. Avoiding the four evil paths of lust, hatred, fear, and ignorance, this incomparable monarch reigned righteously.] The other Chronicle Mahavamsa too exalts the killing of Elara while acknowledging him a just ruler. The Dipavamsa author must have found it hard to describe the killing of Elara by Abhaya, he simply avoided describing it. As per the page 176 of the Reference 'Eleven years in Ceylon - in two volumes by Major Forbes, First published 1840. AES Reprint 1994 / Comprising Sketches of the Field Sports and Natural History of that Colony, and an Account of Its History and Antiquities,', the size of the Buddha’s left foot on Adam’s Peak / Sri Pada is five feet seven inches in length and two feet seven inches in breadth, the right footprint being at Phra Sat in Thailand. The Buddha was a human, and his footsteps cannot be this big & It is ridiculously excessive; one can sleep on it. In fact, It look like, it must have been prepared for the sleeping purpose. Mannimeghalai, the heroine of the Tamil Epic Mannimeghalai which is a Buddhist epic, visited this Sammana Malai. Sammana Malai means the hill belongs to Sammanars; to Jains. Someone prepared a bed on top of the hill to Sammannars, to Jains, prior to the advent of Buddhism in Lanka. Even Mannimeghalai came to Sammana Malai ["Jain hill"] to worship Buddha’s feet. Jains forsook everything, even shame, and do not wear anything. Do not bathe, do not brush teeth etc. They do not do anything which may harm any other living being. They used to live away from the living quarters. There are many such stone beds in Tamil Nadu. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 123 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2072 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 122 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34120392554275955/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 121 [This detailed Tamil article is based on the unfinished historical book 'History of Sri Lanka' by my late friend, Mr. Kandiah Easwaran, a civil engineer. The English summary below is his own version. / இந்த விரிவான தமிழ் கட்டுரை, எனது மறைந்த நண்பர், பொறியியலாளர் திரு. கந்தையா ஈஸ்வரன் எழுதிய முடிக்கப்படாத "இலங்கை வரலாறு" என்ற புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கீழே உள்ள ஆங்கிலச் சுருக்கம் அவரது சொந்தப் பதிப்பாகும்.] பகுதி: 121 / பின் இணைப்பு - "புத்தரின் பண்புநலனுக்கும் அல்லது நடத்தைக்கும் இலங்கை நாளேடுகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நிகழ்வுகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் அல்லது முரண்பாடுகள் " இலங்கை அரசியல்வாதிகளும் துறவிகளும் தமிழர்களை அவர்களின் சொந்த நிலத்திலிருந்து விரட்ட விரும்புவது இதுதான். அதாவது புத்தர் , ஆதிகுடி இயக்கர்களை இலங்கையில் இருந்து விரட்டியதான கதையின் பிரதிபலிப்பே! அந்த மனப்பான்மை தான், பல்வேறு நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களின் கீழ், தொல்பொருள் அகழ்வாராய்ச்சிகள் என்ற பெயரில், முக்கிய உலக நன்கொடை நிறுவனங்களின் உதவியுடன் அல்லது இல்லாமல், தமிழர்களின் பொதுவாக திறந்த, அகலமான, மற்றும் பெரும்பாலும் பயன்படுத்தப்படாத அல்லது மேம்படுத்தப்படாத மிகப் பெரிய நிலப்பரப்பு வலுக்கட்டாயமாக அபகரிக்கப்பட்டன. இந்த நன்கொடை நிறுவனங்களும் இந்த செயல்முறைகளில் அமைதியான பங்காளிகளாகும். ஜம்புத் தீவு அல்லது நாவலந்தீவை [இந்தியாவை] மிகவும் நல்லொழுக்கமுள்ள, புகழ்பெற்ற மன்னர், தம்மசோகா அல்லது தர்மசோகா என்று அழைக்கப்படுபவர் ஆழ்வார் என்று தீபவம்சத்தில் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. உதாரணமாக, தீபவம்சம் 1- 25. நூற்றுப் பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு [புத்தர் இறந்து நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நடைபெற்ற இரண்டாவது புத்த சபை அல்லது மகாநாடு பற்றிய குறிப்பில்] மூன்றாவது புத்த சபை, சமயப் பரவலுக்காக நடைபெறும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது அல்லது எதிர்வு கூறப்பட்டுள்ளது . 1- 26. பின்னர் இந்த ஜம்புத் தீவின் மீது ஒரு ஆட்சியாளர் இருப்பார், அவர் தம்மசோகர் என்று அழைக்கப்படும் மிகவும் நல்லொழுக்கமுள்ள, புகழ்பெற்ற மன்னர் ஆவார். 1- 27. இந்த மன்னர் அசோகருக்கு ஒரு மகன் பிறப்பான். அவன் ஒரு புத்திசாலி மனிதன், மகிந்த ஆகும். இந்த மிகுந்த ஞானமுள்ள மகிந்தர், இலங்கைத்தீவிற்கு புத்தமதம் கொண்டு வருவார் என்கிறது? நம்பினால் நம்புங்கள் இந்த முன்னறிவித்தல் திறனை? மேலும் தீபவம்சம், 6- 21. மகிந்தவுக்கு பத்து வயதாக இருந்தபோது, அவரது தந்தை, அசோகன் தனது சகோதரர்களைக் கொன்றார்; பின்னர் அவர் ஜம்புத் தீவத்தை நான்கு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தார்.6- 22. தனது நூறு சகோதரர்களைக் கொன்று, தனியாக தனது குலத்தைத் தொடர்ந்த அசோகர், மகிந்தவின் பதினான்காம் ஆண்டில் அரசராக முடிசூட்டப் பட்டார் என்கிறது. அதாவது, அதே மன்னர், ஆட்சியைத் தொடர, தனது நூறு சகோதரர்களைக் கொன்றார் என்கிறது. இது என்ன வகையான மகிமை? இலங்கை நாளேடுகளின் துறவி ஆசிரியரின் ஒழுக்கம் என்னவென்றால், நீங்கள் உங்கள் நூறு சகோதரர்களைக் கொன்றாலும், நீங்கள் புத்த மதத்தைச் சேர்ந்தவராக இருக்கும் வரை நீங்கள் நல்லொழுக்கமுள்ளவர் மற்றும் மகிமை வாய்ந்தவர் என்பதே ஆகும்! அதைத்தான் இன்றும் நாம் காண்கிறோம். தீபவம்சம் மற்றும் மகாவம்சத்தின் துறவி ஆசிரியர்கள் புத்தருக்கு மட்டும் துரோகம் செய்யவில்லை, மன்னர் அசோகரையும் அவரது பல ஆணைகளின் மீதான அவரது அறிவுரை அல்லது எடுத்துக் காட்டுகளுக்கும் துரோகம் செய்தனர். ஒருவேளை, அசோகர் அரியணை ஏறுவதற்காக தனது சகோதரர்களில் சிலரைக் கொன்றிருக்கலாம். இருப்பினும், நாளாகமங்களின் துறவி ஆசிரியர்கள் தீபவம்சத்தின் படி உங்கள் நூறு சகோதரர்களைக் கொல்லுங்கள் அல்லது மகாவம்சத்தின் படி தொண்ணூற்றொன்பது சகோதரர்களைக் கொல்லுங்கள், எது எப்படியாகினும், நீங்கள் நல்லொழுக்கமுள்ளவர் மற்றும் புகழ்பெற்றவர் என்று உரத்த மற்றும் தெளிவான ஒப்புதலை இங்கு கொடுப்பது வேடிக்கையாக உள்ளது. மன்னர் அசோகர் எந்த வருத்தத்தையும் அல்லது மனவருத்தத்தையும் வெளிப்படுத்தாமல் தனது சகோதரர்களில் நூற்று தொண்ணூற்றொன்பது பேரைக் கொன்றதாக இலங்கை நாளாகமங்கள் பெருமையுடன் கூறுகின்றன. அது தான் எனக்கு புரியவில்லை? இன்னும் ஒரு அதிசயம் என்னெவென்றால், புத்தர் இலங்கையை மனிதர்களின் தலைவரான விஜயனின் வருகைக்காக தயார் செய்தார் என்பது ஆகும். ஏனென்றால், விஜயன் எப்படிப்பட்ட தலைவர் என்பது இலங்கை நாளாகமம்கள் படித்தவர்களுக்கு புரியும்! விஜயன் மிகவும் தீய மற்றும் பயங்கரமான செயல்களைச் செய்த ஒரு கொடூரமான மனிதன். உதாரணமாக, தீபவம்சம், 9-6. சிங்கபாகுவுக்கு [Sihabahu or Sinhabahu] 32 மகன்கள் இருந்தனர்; அவர்களில் விஜயன் மற்றும் சுமித்தன் முதன்மையுடைய, அழகான இளவரசர்களாக இருந்தனர். 7. “விஜயன்” என்ற அந்த இளவரசன், கட்டுப்பாடில்லாதவன், கல்வியற்றவனாக இருந்தான்; அவன் மிகவும் கொடூரமான, பயங்கரமான செயல்களைச் செய்தான் மற்றும் மக்களைக் கொள்ளையடிக்கும் செயலிலும் ஈடுபட்டான். 8. நாட்டுப் பொதுமக்களும், வணிகர்களும் ஒன்று கூடி, அரசனை நாடி, விஜயனின் தீய நடத்தையைப் பற்றித் தெரிவிக்கத் தொடங்கினர். 9. அவர்களின் பேச்சைக் கேட்ட அரசன், கொந்தளித்து, அமைச்சர்களுக்குக் உடனடியாக கட்டளை கொடுத்தான்: “அந்த இளவரசனை வெளியேற்றுங்கள்! என்று” 10. “அவனது பெண், ஆண் சேவகர்கள், மனைவிகள், பிள்ளைகள், உறவினர்கள், மற்றும் அவனது அடிமைகள் என அனைவரையும் நாட்டை விட்டே நீக்குங்கள்!” என்பதே அந்த கட்டளை ஆகும்! Part: 121 / APPENDIX – "Conflict between buddha's characters and the events mentioned in Ceylon chronicles" This is what the Srilanka politicians and the monks want to do with the Tamils, to drive them away from their own land. Vast tracks of Tamils lands were forcefully appropriated under various irrigation schemes, as well as in the name of archeological excavations with or without the help of the major World Donor agencies. These Donor agencies are also the silent partners in this processes. It is forecast, Dipavamsa1- 26, [25. a hundred and eighteen years later [A mention of the second convocation, which was held a hundred years after Buddha’s death,] the third convocation will take place, for the sake of the propagation of the Faith. 26. Then there will be a ruler over this Jambudīpa, a highly virtuous, glorious monarch known as Dhammāsoka. 27. This king Asoka will have a son, a clever man, Mahinda, the learned converter of Laṅkādīpa.”] that there would be a ruler over Jambudipa a highly virtuous, glorious monarch known as Dhammasoka. The Dipavamsa records, 6-22, [21. When Mahinda was ten years old, his father put his brothers to death; then he passed four years reigning over Jambudīpa. 22. Having killed his hundred brothers, alone continuing his race, Asoka was anointed king in Mahinda’s fourteenth year.] that the same king killed his one hundred brothers to continue with the reign. What kind of glory is this? Moral of the monkish author of the Ceylon chronicles is that you kill your one hundred brothers; you are virtuous and glorious so long as you belong to the Buddhist faith. The monkish authors of the Dipavamsa and the Mahavamsa not only betrayed the Buddha, but also the King Asoka and his sermons on his several edicts. Asoka might have had killed few of his brothers to come to the throne. However the monkish authors of the chronicles sent a loud and clear approval that you kill your one hundred brothers in the case of the Dipavamsa, ninety nine in the case of the Mahavamsa, still you are virtuous and glorious. The Sri Lankan chronicles proudly claim that the King Asoka killed one hundred or ninety nine of his brothers without expressing any remorse or compunction. The Buddha prepared Lanka for the arrival of Vijaya, the chief of men. What kind of chief he was! He committed most wicked and fearful deeds, Dipavamsa, 9-7. [6. Thirty-two brothers were the sons of Sīhabāhu; Vijaya and Sumitta were the eldest among them, beautiful princes. 7. Prince Vijaya was daring and uneducated; he committed most wicked and fearful deeds, plundering the people. 8. The people from the country and the merchants assembled; they went to the king and complained against the bad conduct of Vijaya. 9. The king, having heard their speech, full of anger, gave this order to the ministers: “Remove ye that boy. 10. Let them remove from the country all those attendants, his wives, children, relations, maid-servants, man-servants, and hired workmen.”] நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 122 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2070 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 121 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34103973475917863/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 120 [This detailed Tamil article is based on the unfinished historical book 'History of Sri Lanka' by my late friend, Mr. Kandiah Easwaran, a civil engineer. The English summary below is his own version. / இந்த விரிவான தமிழ் கட்டுரை, எனது மறைந்த நண்பர், பொறியியலாளர் திரு. கந்தையா ஈஸ்வரன் எழுதிய முடிக்கப்படாத "இலங்கை வரலாறு" என்ற புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கீழே உள்ள ஆங்கிலச் சுருக்கம் அவரது சொந்தப் பதிப்பாகும்.] பகுதி: 120 / பின் இணைப்பு - "புத்தரின் பண்புநலனுக்கும் அல்லது நடத்தைக்கும் இலங்கை நாளேடுகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நிகழ்வுகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் அல்லது முரண்பாடுகள் " கொஞ்சம் விபரமாக அங்கு நடந்ததைப் பார்ப்போமானால்: 49. இந்தச் சூழ்நிலையை கருணையுடன் எண்ணிச் சிந்தித்த பெரிய வீரரான சம்புத்தர், ஜம்புதீபத்திலிருந்து வானில் எழுந்து இங்கு வந்தார். 50. யக்கர்கள் கூடிய அந்தக் கூட்டத்தின் மத்தியில், அவர்களின் தலைகளுக்கு மேல், புத்தர் தம் ஆசனத்தைக் கையிலே வைத்தபடி வானத்தில் நிலைத்து நின்றார். 51. அந்த இடத்தில் கூடியிருந்த இயக்கர்களின் கூட்டம், அவரை புத்தர் என எண்ணவில்லை; ஒருவேளை வேறொரு இயக்கன் என்று தான் அப்பொழுது நினைத்தார்கள். 52. மஹியா போக்லா என்ற இடத்திற்கு அருகில் உள்ள ஆற்றங் கரையில், சுபாங்கனா தூபா அமைந்த இடத்தில், அதாவது பிற்காலத்தில் மஹியங்கான ஸ்தூபம் அமைந்த புனித இடத்தில், மனிதர்களுள் சிறந்தவர் (புத்தர்), உயர்ந்த தியானத்தில் வானத்திலே நிலைத்து நின்றார். 54. அந்த மகத்தான வீரர், மாயாஜாலங்கள் நிகழ்த்தி, இயக்கன் போல வலிமைமிக்கவனாக, வான வெளியில் மேகக் கூடல்களை உருவாக்கி, மழை, குளிர்ந்த காற்று மற்றும் இருண்ட வானத்தை ஏற்படுத்தினார். 55. (பின் புத்தர் இயக்கர்களிடம் கூறினார்:) “எனக்கு தீயை அடக்கும் சக்தியும், அபாயங்களை நீக்கும் திறனும் உண்டு. இங்கே நான் உட்காருவதற்கு ஒர் இடம் கொடுங்கள். [இல்லையேல்] நான் உங்களுக்கு வெப்பத்தை அளிக்கப் போகிறேன்” என்றார். 56. [இயக்கர்கள் பதிலளித்தனர்]: “நீங்கள் தீய வெப்பத்தை நீக்க இயலுமானால், உங்களுக்கு விருப்பமான இடத்தில் உட்காருங்கள். நாங்கள் அனைவரும் ஒப்புக்கொள்கிறோம்; உங்கள் சக்தியை காண்பியுங்கள்.” என்றனர். 57. (புத்தர் பதில் அளித்தார்) : “நீங்கள் அனைவரும் வெப்பத்தை வேண்டுகிறீர்கள்; அதிகப்படியான வெப்பம், எரியும் தீ போன்ற வெப்பத்தை விரைவில் உண்டாக்குகிறேன்.” என்றார். 58. வெயிலான காலத்தில் மதிய நேரத்தில் சூரியன் போல, இயக்கர்களின் கூட்டத்தில் ஒரு கடுமையான வெப்பம் பரவியது. 59. ஒரு உலகம் அழியும் சமயத்தில், கல்பகால முடிவில் [பாலி மொழியில், "கப்பா" (က္ပ) என்பது சமஸ்கிருதத்தில் "கல்பம்" என்று மொழிபெயர்க்கப் படுகிறது, மேலும் இது பொதுவாக ஒரு நீண்ட காலத்தை, காலச் சுழற்சியை அல்லது உலகின் ஒரு யுகத்தைக் குறிக்கிறது.], நான்கு சூரியர்கள் வானத்தில் தோன்றி எரிக்கும் வெப்பத்தை விடவும், புத்தர் அமர்ந்த ஆசனத்தில் இருந்து வந்த வெப்பமும் ஒளியும் அதைவிட அதிகமாக இருந்தது. 63. அந்த வெப்பம் தீவுகளுக்கெல்லாம் பரவி, தாங்க முடியாததாகியது.இயக்கர்கள் பத்துத் திசைகளிலும்—கிழக்கு, மேற்கு, தெற்கு, வடக்கு, மேலே, கீழே என— எல்லா திசை நோக்கி அமைதிக்காக ஓடினார்கள். 66. ஆனால் அந்த மகா அனுபவசாலியான புத்தர் — முனிவர்களின் தலைவன், மகிழ்ச்சியை அளிப்பவரும், கருணையுள்ளவருமான அவர், இயக்கர்கள் துயரத்துடன் பயத்தில் குலைந்ததைப் பார்த்து, அவர்களது மனதில் மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்த நினைத்தார். 67. [பின்னர் அவர் சிந்தித்தார்] — இதே போல் [இலங்கை போல்] காணப்படும், உயர்வும் தாழ்வுமாக மற்றும் அழகாக அமைந்த நதிகள், மலைகள், குளங்கள், காடுகள் கொண்ட, இலங்கையை முற்றிலும் ஒத்த, கிரி தீவு [the island of Giri] என்னும் மற்றொரு தீவை நினைத்தார் என்று அறிய முடிகிறது. புத்தரும் இயக்கர்களும் ஒரே மாதிரியாகத் தோன்றுவதால், இருவரும் ஒரே இனமாக, ஆகவே மனிதர்களாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்பது புலனாகிறது. பின்னர் புத்தர் பலத்த மழை, குளிர் காற்று, இருள் மற்றும் கடுமையான வெப்பம் போன்றவற்றை அனுப்பி இயக்கர்களைப் பயமுறுத்தினார். அப்படி என்றால், புத்தர் உலகின் முதல் பயங்கரவாதி என்று ஒருவர், இந்த சம்பவத்தை வைத்து இலகுவாக் கூறலாம்! அது உண்மை என்பது போல, இன்று இலங்கையின் வடக்கு கிழக்கில் அவரின் சிலைகள் அத்துமீறி அடாவடியாகத் தோன்றுவதைக் கூறலாம்? இறுதியில், கருணையுள்ள புத்தர், இயக்கர்களை வேறொரு தீவுக்கு, கிரிதீபாவுக்கு ஒருபோதும் திரும்பி வரக்கூடாது என்று ஓடச் செய்தார். தீபவம்சம் 1-78. இதற்கு உதாரணம். 76. புத்தர் தன் மாய சக்தியால், ஒரு கயிறு கொண்டு மாடுகளை இழுப்பது போல, அந்தத் தீவை தன் பக்கம் இழுத்தார். அவர் அந்த தீவுகளைக் [இலங்கை மற்றும் கிரி] கப்பல்களை ஒரு வலுவான கயிற்றால் இணைப்பது போல ஒன்றோடொன்று சேர்த்தார். 77. அழகான தீவை மற்றதுடன் இணைத்த பின்பு, "இனி எல்லா இயக்கர்களும் (அரக்கர்களும்) கிரிதீபத்தில் வாழட்டும்" என புத்தர் கூறினார். 78. வெயிலில் தாகம் அடைந்தவர்கள் நதியை நாடுவது போல, இயக்கர்கள் அனைவரும் ஆர்வத்துடன் கிரிதீபத்திற்குச் சென்றனர். அவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் ஒருபோதும் திரும்பி வராமல் அதற்குள் நுழைந்தனர்; பின்னர் முனிவர் அந்த தீவை அதன் பழைய இடத்திற்கு மீண்டும் கொண்டு சென்றார் என்கிறது. கருணையும், இரக்கமுமாய் உயிர்களுக்கு நற்பயன் செய்வதையே வாழ்வின் குறிக்கோளாகக் கொண்ட மகா முனிவரை, இப்படிப் பட்ட கொடுமைகள் செய்வதாகச் சொல்லப்படும் படி, இத்தகைய அநாகரிக, குற்றமிக்க செயல்களை அவருக்கே ஒப்புவித்து, புனித புத்தரை அவமதித்துப் புகழிழப்பித்தது அந்த புத்த பிக்கு ஆசிரியர்களே! அவர்கள் செய்தது புத்தருக்க்கு உண்மையில் துரோகமே!! அத்தகைய பொய்க் கதைகளை இயற்றி, அதில் ஏதேதோ பெருமைகளை நிலை நாட்ட முயன்ற அந்தக் காப்பியக்காரர்களுக்கு இது உண்மையில் அவமானமும் வெட்கமுமே! புத்தர், தாழ்வான நிலமும், உயரமான நிலமும் கொண்ட, மற்றும் பல்வேறு அம்சங்களுடன், ஆறுகள், மலைகள் மற்றும் ஏரிகளால் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட, லங்கா [இலங்கை] நாட்டைப் போலவே, இலங்கைக்கு அருகில் இருந்த கிரி தீவைக் கண்டறிந்தபோது, அவர்களை [இயக்கர்களை] அந்தத் தீவுக்குத் துரத்துவதன் நோக்கம் தான் என்ன? இது ஒரு புத்தியுள்ள, பண்பாடு நிறைந்த நாகரிக மனிதனின் செயாலா?? கொஞ்சம் சிந்தியுங்கள்! அதற்குப் பதிலாக, கட்டாயம் அவர் [புத்தர்] அந்தத் தீவைத் தான் தேர்ந்தெடுத்திருப்பார், ஏனெனில் அது ஏற்கனவே அதே பகுதியில், முற்றிலும் இதே போன்ற நிலையில் காலியாக உள்ளது ?? Part: 120 / APPENDIX – "Conflict between buddha's characters and the events mentioned in Ceylon chronicles" [49. Having considered this matter, full of compassion, the great hero rose into the air and came hither from Jambudīpa. 50. In the midst of the assembly of Yakkhas, above their heads, he was seen, standing in the air, holding his seat (in his hands). 51. The assembled hosts of Yakkhas saw the Sambuddha standing there, but they did not think that he was the Buddha; they supposed him to be another Yakkha. 54. There the hero stood, performing miracles by his (magical) power, like a Yakkha of high (magical) power and great (supernatural) faculties; gathering (?) thick clouds, containing thousands of rain drops, he sent rain, cold winds, and darkness. 55. (He then spoke to the Yakkhas:) “I will send you heat; give unto me a place where I may sit down. I possess such power over the fire as will dispel these dangers.” 58. As the sun shines in summer at noon, so fearful heat penetrated the assembly of Yakkhas. 59. Like the heat spread by the four suns at the end of a Kappa, such and greater still was the glow sent forth by the seat of the Teacher. 63. It spread insupportable heat over the islands. The Yakkhas quickly fled in all ten directions, to the east, the west, the south, the north, above, and beneath. 66. And Buddha, the chief among Sages, the bringer of happiness, the compassionate, merciful great Sage, when he saw the afflicted, frightened Yakkhas, thought how to administer joy to the minds of these non-human beings. 67. (He) then (thought of) another island, similar to this, with low ground and high ground, with many various aspects, beautifully adorned by rivers, mountains, and lakes, the island of Giri, most similar to the country of Laṅkā.] Both, the Buddha and the Yakkhas, must have been humans to look similar. The Buddha then terrorized Yakkhas by sending heavy rain, cold wind, darkness and extreme heat etc. The first terrorist of the world, one may say! In the end, the merciful Buddha, made the Yakkhas run away to another island, Giridipa; never to return, Dipavamsa 1-78. [76. Gotama by his (magical) power drew the island towards himself, like the headstalls of bullocks which are drawn (towards the driver) with a strong rope. The Sage drew together one island towards the other, like two ships which are surrounded by stout ropes. 77. Having joined the beautiful island to the other, the Tathāgata transported (?) the Rakkhasas, (saying:) “May all Rakkhasas dwell in Giridīpa . . ” 78. The eager Yakkhas ran to Giridīpa, like thirsty people in summer to a river; they all entered it never to return; the Sage (then) restored the island to its former place.] What kind of merciful and compassionate Buddha was he to indulge in these cruelties? The monkish chroniclers betrayed the Buddha by ascribing these sorts of uncivilized and criminal acts to the Buddha, shame on them! When Buddha found another island, with low ground and high ground, with many various aspects, beautifully adorned by rivers, mountains, and lakes, the island of Giri, most similar to the country of Laṅkā, and also closed to Lanka, What is the purpose of chasing them to that said Island, Instead of that, He would have choose that said Island for his any purposes as It is already vacant with similar condition in same area ?? நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 121 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2068 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 120 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34085106881137856/?

கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 5 பாகம் – 5 / “முன்னேஸ்வரத்திற்கும் சிலுவைக்கும் இடையில் நிற்கும் சமந்தி [செந்தூரி]” முன்னேஸ்வரம் அன்று சிறப்பாக அலங்கரிக்கப்படவில்லை. அது ஒரு சாதாரண நாள். அதுதான் சமந்திக்கும் [செந்தூரிக்கும்] பிடித்திருந்தது. இங்கே, யாரும் யாரையும் சோதிக்கவில்லை. “நீ யார்?” என்று யாரும் கேட்கவில்லை, கடவுள் கூட கேட்கவில்லை. அன்று காலை, அவள் வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக, தானாகவே கோவிலுக்கு வந்தாள். அவள் தன் தலைமுடியில் பூக்களை அணிந்தாளா? - இல்லை. அவள் புனித திருநீரைப் [விபூதி] பூசினாளா? - இல்லை. அவள் அங்கே தன்னை மதம் மாற்றிக்கொள்ள வரவில்லை. தன்னை மீட்டுக் கொள்ள வந்தாள். கற்பூர வாசனை அவள் மூச்சை அடைந்ததும், ஒரு நினைவு அவளுக்கு திரும்பியது. அது அவளுடைய பாட்டியின் குரல்: “நீ எதையாவது ஏற்றுக்கொண்டால், குழந்தாய், அது ஒருபோதும் பயத்தின் காரணமாக இருக்கக்கூடாது. [“If you accept something out of fear, then it is not truly yours.” / "நீங்கள் பயத்தால் எதையாவது ஏற்றுக்கொண்டால், அது உண்மையிலேயே உங்களுடையது அல்ல."]” அந்த நினைவு அவளுக்கு பலத்தைத் கொடுத்தது. சமந்தி [செந்தூரி] மூன்று அடிகள் முன்னோக்கி நகர்ந்தாள். சிவலிங்கம் பெரிதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் அது அவளை பணிவாக உணர வைத்தது. “எனக்கு என்ன வேண்டும்?” அவள் தன்னைத்தானே கேட்டுக் கொண்டாள். தன்னை மாற்றுவதா இல்லை அமைதியாக்குவதா ? - இல்லை எது சொந்தமோ, அது உரிமை என்று மனம் கூறியது. அவள் தானாக [herself] இருக்க பயப்படாத இடம் ஒன்றில், அவள் சொந்தமாக இருக்க விரும்பினாள். சமந்தி முன்னேஸ்வரத்தில் இருக்கும் போது, அவளுடைய அம்மாவும் பாட்டியும் சிலாபத்தில் உள்ள தேவாலயத்தின் முன் நின்றனர். யாரோ ஒருவள் அவர்களிடம் சொன்னார்கள்: "உங்கள் சமந்தி மாறிவிட்டாள் என்று கேள்விப்பட்டேன்." அம்மா பதில் அளிக்கமுன், அவளுடைய பாட்டி சொன்னார்: "இல்லை. இப்போதுதான் அவள் அவளாகவே மாறிவிட்டாள்." முன்னேஸ்வரத்தில் பூசாரி சமந்தியை பார்க்கும் போது, ஒரு கணம் அவள் பின்னால் ஒரு வரலாறு நின்றது. - போர்த்துகீசிய காலனித்துவவாதிகள். - கட்டாய மதமாற்றங்கள். - வாள். - பைபிள். - பயம். ஆனால் இந்தக் கணத்தில் அவை எல்லாம் இல்லை. ஒரு பெண்ணின் மூச்சு மட்டுமே இருந்தது. அவள் விளக்கை ஏற்றவில்லை - அவள் சுடரை மட்டுமே பார்த்தாள். "வெளிச்சம் வெளியில் இருந்து வர வேண்டியதில்லை. அது உள் மனதில் இருந்து வரவேண்டும்" என்பதே அவளின் நம்பிக்கை அங்கேயே அவள் ஒரு சக்திவாய்ந்த செய்தியை ஆதனுக்கு அனுப்பினாள்: "மக்கள் மாறும் இடம் முன்னேஸ்வரம் அல்ல - நீங்கள் யார் என்பதைக் கண்டறியும் இடம் அது." இது அவளுடைய ஆன்மீக விழிப்புணர்வை ஆதனுக்கு வெளிப்படுத்தியது. ஆதன் அந்த குறும் செய்தியை மூன்று முறை படித்தான். அதன் கனத்தை அவன் ஆழமாக உணர்ந்தான். ஆனால் பதில் போடவில்லை. அவன் உடப்புக் கடலோரமாக, கடலுக்கு எதிரே அப்பொழுது நின்றான். மீனவர்கள் வலை உலர்த்திக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு மீனவன் அவனிடம் கேட்டான்: “டீச்சர் சார், அந்தப் பெண் வேறு மதத்தைச் சேர்ந்தவரா?” ஆனால், ஆதனுக்கு எந்த குழப்பமோ தடுமாற்றமோ இல்லை. அவன் உடனடியாக, தெளிவாக பதிலளிதான்: “ஆம்.” அந்த மீனவன் மீண்டும் கேட்டான்: “அதனால் உங்களுக்கு ஏதாவது பிரச்சனை வராதா?” ஆதன் உறுதியாகக் கூறினான்: “பிரச்சனை வேறொரு மதம் அல்ல - உண்மையை மறைப்பதுதான் பிரச்சினை - அடையாளத்தை இழப்பதுதான் பிரச்சினை” என்றான். மருத்துவமனையில் மாலை நேரம், ஒரு சிங்கள நர்ஸ் சமந்தியிடம் கேட்டாள்: “நீங்க இந்து கோவிலுக்குப் போனதா கேள்விப்பட்டேன்.” சமந்தி புன்னகையுடன் “நான் என் வீட்டுக்குப் போனேன்.” என்று சொன்னாள். அவள் வெட்கப்படவில்லை. அவள் தன் உண்மையான பாரம்பரியத்தை ஏற்றுக் கொண்டாள் என்பதை மறைமுகமாகச் சொன்னாள். அன்று இரவு ஆதனும் சமந்தியும் முதன்முறையாக தொலைபேசியில் பேசினர். அது ஒரு நீண்ட உரையாடல் அல்ல. ஆனால் ஒரு வாக்கியம் மட்டுமே சமந்தி: “நான் தேர்வு செய்த காதல் என் அடையாளத்தை அழிக்கமாட்டுன்னு நம்புறேன்.” யாரையும் மகிழ்விக்க அவள் தன் மதத்தை / வேர்களை மாற்ற மாட்டாள் என்று அந்த ஒற்றை வார்த்தையில் திடமாக கூறினாள். ஆதன்: “அப்படிச் செய்தா அது காதல் அல்ல.” என்று அவனும் பதிலளித்தான். உண்மையான அன்பு நீங்கள் யார் என்பதை அழிக்க வேண்டும் என்று என்றும் கோருவதில்லை என்பதில் அவன் நம்பிக்கையுடன் இருந்தான். அந்த இரவில் சமந்தி கோவில் மற்றும் தேவாலயம் இந்து மற்றும் கிறிஸ்தவம் தமிழ் மற்றும் சிங்களம் கடந்த காலம் மற்றும் நிகழ்காலம் இவற்றின் இடையில் தன்னை மாட்டிக்கொள்ளவில்லை. தன்னுடனே [herself] நின்றாள். - அவளுடைய உண்மையான அடையாளம் இனி மறைக்கப்படுவதில்லை. அது அவள் ஏற்றுக்கொண்டு பெருமைப்படும் ஒன்றாக மாறுகிறது. நன்றி [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] துளி/DROP: 2067 [கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 5 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34084781131170431/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 119 [This detailed Tamil article is based on the unfinished historical book 'History of Sri Lanka' by my late friend, Mr. Kandiah Easwaran, a civil engineer. The English summary below is his own version. / இந்த விரிவான தமிழ் கட்டுரை, எனது மறைந்த நண்பர், பொறியியலாளர் திரு. கந்தையா ஈஸ்வரன் எழுதிய முடிக்கப்படாத "இலங்கை வரலாறு" என்ற புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கீழே உள்ள ஆங்கிலச் சுருக்கம் அவரது சொந்தப் பதிப்பாகும்.] பகுதி: 119 / பின் இணைப்பு - "புத்தரின் பண்புநலனுக்கும் அல்லது நடத்தைக்கும் இலங்கை நாளேடுகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நிகழ்வுகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் அல்லது முரண்பாடுகள் " புத்தர் 29 வயதில் அரச வசதிகளையும், புதிதாகப் பிறந்த மகனையும், இளம் மனைவியையும் துறந்த மற்றும் மிகவும் கருணையுள்ள மாமனிதர் என்று இன்று பலராலும் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது. இந்த உலக வாழ்க்கையின் துயரத்தால் அல்லற்பட்டு, வருத்தமடைந்து, அந்தத் துயரத்திலிருந்து விடுபட ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிக்க விரும்பினார். தீபவம்சம் புத்தரை முனிவர்களில் முதன்மையானவர், மகிழ்ச்சியைத் தருபவர், இரக்கமுள்ளவர், கருணையுள்ளவர் என்று விவரிக்கிறது. புத்தர் 2400 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிறந்தார். மேலும் இலங்கையின் வரலாற்றுக் குறிப்புகள், புத்தர் வாழ்ந்த காலத்தில் மனிதர்கள் அல்லாதவர்கள் இலங்கையில் இருந்தனர் என்று நம்மை நம்ப வைக்க முயல்வதும் வெளிப்டையாகத் தெரிகிறது; புத்தர் காலத்தில் இலங்கையில் இரத்த தாகம் கொண்ட இயக்கர்கள், காட்டுமிராண்டி பிசாசுகள் மற்றும் கடுமையான இராட்சதர்கள் [blood thirsty Yakkhas, savage Pisacas and Rakkhasas] போன்ற மனிதர் அல்லாத உயிரினங்கள் வாழ்ந்ததாக பண்டைய இலங்கை நாளேடுகளில், இலங்கையின் அசல் குடிமக்களை, புத்தரின் கருணையை உண்மையை பொய்யாக்கி, தாம் புத்த துறவி ஆசிரியர்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டு வர்ணிக்கிறார்கள். ஆனால் உண்மையில், இந்தக் கதைகள், அந்த நிலத்தின் அசல் மக்களை ஆபத்தானவர்களாகவோ அல்லது தீயவர்களாகவோ காட்டிட புத்த துறவிகளால் அபத்தமாக சித்தரிக்கப் படுகின்றன. அதாவது, இதன் மூலம், இந்த பூர்வீக சமூகங்களின் பாரம்பரிய நிலங்களைக் கையகப்படுத்துவதை நியாயப்படுத்த முயன்றனர் என்பதே உண்மை. அதை இன்றும் குறிப்பாக இலங்கை தொல்பொருள் திணைக்களம் மற்றும் வனஜீவராசிகள் திணைக்களம், புத்த குருக்களுடனும், ராணுவ வீரர்களுடனும் இணைந்து, அரச ஆதரவுடன் செய்துகொண்டே இருக்கின்றன. வங்கத்திலிருந்து [Vanga] இலங்கைக்கு வரவிருக்கும் தனது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சீடர்களுக்கு [chosen followers] வழி வகுக்கும் வகையில், மேற்கூறிய துணை மனிதர்களை [sub-humans] இலங்கையில் இருந்து அகற்ற புத்தர் விரும்பினார் என்றும் அவர் மூன்று முறை இலங்கைக்கு காற்றில் பறந்து வந்தார் என்றும் இலங்கை நூல்கள் கூறுகின்றன. புத்தர் ஒரு மனிதப் பிறவி. எனவே அவர் கட்டாயம் பறந்திருக்க முடியாது என்பதே உண்மை! மேலும் அவரது பறத்தல் பற்றிய வர்ணனை அல்லது சம்பவம் இராமாயண காவியத்தில், அனுமான் இலங்கைக்கு பறந்ததாக கூறும் கதையின் திருட்டு என்று இலகுவாக எவரும் கூறலாம். காரணம் தீபவம்சத்துக்கு அல்லது மகாவம்சத்துக்கு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அதாவது இராமாயணத்தின் ஆரம்ப கட்டம் கிமு 7-5 மற்றும் 5-4 ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையில் எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என் இன்று ஊகிக்கப்படுகிறது. எனவே அதில் இருந்து இந்த சம்பவ பிரதி எடுக்கப்பட்டு இருக்கலாம் என்பது நம்பக்கூடிய ஒன்றே ஆகும். தீபவம்சம் 1- 51 இன் படி, கூடியிருந்த இயக்கர்களின் கூட்டத்தினர் சம்புத்தர் [Sambuddha means the ‘Perfectly Enlightened One’, sammā = perfectly; saṁ = by himself without a teacher; buddha = Enlightened or Awakened One, by realisation of the four Noble Truths. According to Buddhist scriptures, there have been four Sammā Sambuddhas including Lord Gautama Buddha in the present world cycle, and a fifth Sammā Sambuddha named Maithriya is expected to appear sometime in the future. / சம்புத்தர் என்றால் 'முழுமையான ஞானம் பெற்றவர்', சம்மா = பரிபூரணமாக; சாம் = ஒரு ஆசிரியர் இல்லாமல் தானே; புத்தர் = நான்கு உன்னத உண்மைகளை உணர்ந்து ஞானம் பெற்றவர் அல்லது விழித்தெழுந்தவர். பௌத்த சாஸ்திரங்களின்படி, தற்போதைய உலகச் சுழற்சியில் பகவான் கௌதம புத்தர் உட்பட நான்கு சம்மா சம்புத்தர்கள் இருந்துள்ளனர், மேலும் மைத்ரியா என்ற ஐந்தாவது சம்மா சம்புத்தர் எதிர்காலத்தில் எப்போதாவது தோன்றுவார் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.] அங்கே, நடுவானில் இயக்கர்களின் தலைகளுக்கு மேல் சுற்றிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்கள், ஆனால் அவர் புத்தர் என்று அவர்கள் நினைக்கவில்லை; அவரை வேறொரு இயக்கர் என்றே தவறாக நினைத்தார்கள். Part: 119 / APPENDIX – "Conflict between buddha's characters and the events mentioned in Ceylon chronicles" Buddha is understood to be a very kind person who renounced the royal comforts, his just born son and his young wife when he was 29 years of age. He was saddened by the misery of this worldly life and wanted to find a way out of this misery. Dipavamsa describes Buddha as; the chief among Sages, the bringer of Happiness, the compassionate, and merciful grate Sage. Buddha was born more than 2400 years ago, and the Ceylon chronicles wanted us to believe that there were non- humans; blood thirsty Yakkhas, savage Pisacas and Rakkhasas during his life time in Lanka. The monkish authors branded the original inhabitants of Lanka as above to misappropriate their traditional land. The Buddha wanted to clear Lanka of the above sub-humans to make way for his chosen followers yet to come to Lanka from Vanga, and he came, flying to Lanka thrice. Buddha is a Human, and couldn’t have flown, and his flying is a plagiarism from the Epic Ramayana. When he came he was hovering over the heads of Yakkhas in mid air! Yakkahs mistook Buddha as one of theirs, the Dipavamsa, 1- 51. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 120 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2066 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 119 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34067398726242005/?

"மூன்று கவிதைகள் / 27" 'முகந்திருப்பிப் போறவளே முழுமனதைத் தாராயோ?' முகந்திருப்பிப் போறவளே முழுமனதைத் தாராயோ விழிநீரைத் துடைத்து பேரின்பம் பொழியாயோ தனிமையின் துயரம் போக்கிட வாராயோ கனவினில் ஏனோ கவலைகள் தந்தாயோ பிரிவினில் வாடும் நெஞ்சினைப் பாராயோ அருகினில் வந்து ஆறுதல் சொல்லாயோ இதயத்தின் கதவைத் திறந்து காட்டாயோ காதலின் மொழியை கனிவுடன் சொல்லாயோ வாழ்நாள் முழுதும் என்னுடன் வாழாயோ நிழலெனத் தொடர்ந்து துணையாய் இருப்பாயோ கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம் ............................................................................. 'புகைப்படக் கவிதை' கீழடி சொல்லுதடி தமிழரின் இருப்பை கேளடி வரலாற்றின் ஆழத்தின் தொன்மையை மீட்டிடு பழம்பெருமை மண்ணின் மாண்பினை போற்றிடு உலகிற்கு எமது மேன்மையை கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம் ........................................................... 'காத்து நிற்பதிலும் ஒருசுகம் உண்டு' காத்து நிற்பதிலும் ஒருசுகம் உண்டு காணப் பழகுவதிலும் ஒருமகிழ்வு உளது பூத்துக் குலுங்கும் மலரினைப் போலே காலம் முழுவதிலும் அன்பினைத் தாராய்! கண்ணின் இமைபோல் உன்னைக் காத்திடுவேன் மண்ணின் மணம்போல் மணந்து நிற்பேன் வாழும் காலம் உன்னுடன் நடப்பேன் ஆளும் அன்பில் இணைந்து வாழ்வேன்! கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம் துளி/DROP: 2063 ["மூன்று கவிதைகள் / 27" https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34051119214536623/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 118 [This detailed Tamil article is based on the unfinished historical book 'History of Sri Lanka' by my late friend, Mr. Kandiah Easwaran, a civil engineer. The English summary below is his own version. / இந்த விரிவான தமிழ் கட்டுரை, எனது மறைந்த நண்பர், பொறியியலாளர் திரு. கந்தையா ஈஸ்வரன் எழுதிய முடிக்கப்படாத "இலங்கை வரலாறு" என்ற புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கீழே உள்ள ஆங்கிலச் சுருக்கம் அவரது சொந்தப் பதிப்பாகும்.] பகுதி: 118 / பின் இணைப்பு - "புத்தரும் அவரது மகா பரிநிர்வாணமும்" Ancient Coins and Measures of Ceylon என்ற புத்தகம், 1877-இல் வெளியாகி, இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 1879 ஆம் ஆண்டில் ஹெர்மன் ஓல்டென்பர்க் [Hermann Oldenberg] தீபவம்சத்தை மொழிபெயர்த்தார் என்பதைக் கவனத்தில் கொள்வது பொருத்தமானது. இந்த 'Ancient coins and measures of Ceylon by T W Rhys Davids'. [On the Ancient Coins and Measures of Ceylon: With a Discussion of the Ceylon Date of the Buddha's Death [Thomas W. R. Davids] புத்தகத்தின் ஐந்தாம் பகுதியின் 38 முதல் 56 வரையிலான பக்கங்களில் கௌதமர் இறந்த தேதியை தாமஸ் வில்லியம் ரைஸ் டேவிட்ஸ் [T. W. Rhys Davids] குறிப்பிடுகிறார், மேலும் கௌதம புத்தர் இறந்த ஆண்டுக்கான பல பொருத்தமான ஆண்டுகளை அவர் கண்டறிந்துள்ளார். இந்த வரம்பு கிமு 400 முதல் கிமு 423 வரை செல்லுகிறது, அதாவது சராசரி ஆண்டு கிமு 412 ஆகும். ஜோர்ஜ் டேனர் அல்லது ஜோர்ஜ் டர்னர் [George Turnour] ஏற்கனவே 1837 ஆம் ஆண்டில் மகாவம்சத்தை மொழிபெயர்த்திருந்தாலும், சிறந்த மொழிபெயர்ப்பின் தேவை அன்று உணரப்பட்டது. எனவே, தாமஸ் வில்லியம் ரைஸ் டேவிட்ஸ் 1908 ஆம் ஆண்டில் அப்போதைய இலங்கை அரசாங்கத்தால் மகாவம்சத்தின் மொழிபெயர்ப்புக்கான ஐரோப்பாவிற்கான ஆசிரியராக நியமிக்கப்பட்டார். இதன் படி, மொழிபெயர்ப்புக்கு பேராசிரியர் வில்ஹெம் லுட்விக் கெய்கர் அல்லது வில்லெம் கெய்கர் [Wilhelm Geiger] அவர் பரிந்துரைத்தார், மேலும் இந்த மொழிபெயர்ப்பு 1912 ஆம் ஆண்டு இலங்கை அரசாங்கத்தால் வெளியிடப்பட்டது. வில்ஹெம் லுட்விக் கெய்கர் அல்லது வில்லெம் கெய்கர், புத்தர் இறந்த ஆண்டை கிமு 483 என ஏற்றுக்கொண்டார். இது தாமஸ் வில்லியம் ரைஸ் டேவிட்ஸ் [Rhys Davids] பெறப்பட்ட சாத்தியமான ஆண்டோடு ஒத்துப்போகவில்லை; அவர் மொழிபெயர்ப்பின் பொறுப்பாளராக இங்கு கடமை புரிந்தாலும், அவர் தனது ஆண்டான கிமு 412 ஐ விளம்பரப்படுத்த அல்லது புகுத்த இங்கு முயற்சிக்கவில்லை என்பது கவனிக்கத் தக்கது. ஆராய்ச்சியாளர்கள் யோஹன்னஸ் பிரொன்கோர்ஸ்ட், ரிச்சர்ட் கோம்ப்ரிச், அலெக்சாண்டர் வின்னே [Johannes Bronkhorst, Richard Gombrich, Alexander Wynne] மற்றும் பலர் கி.மு 400 கொஞ்சம் கூட அல்லது குறைய ஆண்டை , அதாவது அண்ணளவாக கி.மு 400 ஆண்டை, விரும்புகிறார்கள், இது மேலும் தாமஸ் வில்லியம் ரைஸ் டேவிட்ஸை , அவரின் கருத்தை நியாயப்படுத்துகிறது. அவர் இலங்கையில் ஒரு இளம் அரசு ஊழியராக இருந்தார். மேலும் அவர் மிகவும் பலவீனமான அல்லது நியாயமற்ற காரணங்களுக்காக தனது வேலை அல்லது பதவியில் இருந்து பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டார் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. அவர் இங்கிலாந்துக்குத் திரும்பி சில ஆண்டுகளில் பாளி உரை சங்கத்தை [Pali Text Society] உருவாக்கினார், இது பாளி மொழிக்கும் மற்றும் புத்த மதத்திற்கும் மகத்தான சேவைகளைச் செய்தது. ஒரு காரியத்தைச் செய்து / செய்ய முயன்று தோல்விகண்ட அல்லது கசப்பான அனுபத்தைப்பெற்ற ஒருவர், மீண்டும் அதே காரியத்தைச் செய்ய வேண்டியிருக்கும் போது மிகமிக எச்சரிக்கையாகவும், பயத்துடனும் இருப்பார். அப்படி அனுபவப்பட்டு கூச்ச சுபாவமுள்ளவராக இருந்த அவர், கி.மு 400 முதல் கி.மு 423 வரையிலான ஆண்டுகளுக்கான தனது வாதத்தை என்றும் வலியுறுத்தவில்லை. புத்தரின் இறந்த தேதிகள் பல்வேறு காலவரிசைகளிலிருந்து பெறப்பட்டுள்ளன என்றாலும், அவை அனைத்தும் சித்தார்த்த கௌதமர் 80 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார் என்பதை அங்கீகரிக்கின்றன. இலங்கையின் நீண்ட காலவரிசையின் படி [Ceylonese Long Chronology] புத்தரின் வாழ்க்கை சுமார் கி.மு 624 தொடக்கம் - சுமார் கி.மு 544 வரை ஆகும். அப்படியே, சரிசெய்யப்பட்ட நீண்ட காலவரிசையின் படி [Corrected Long Chronology]: சுமார் கி.மு 567 தொடக்கம் - சுமார் கி.மு 487 வரையும் இந்திய சுருக்க காலவரிசையின் படி [Indian Short Chronology]: சுமார் கி.மு 448 / 449 தொடக்கம் - சுமார் கி.மு 368 / 369 வரையும் நவீன காலவரிசையின் படி [Modern Chronology]: சுமார் கி.மு 563 தொடக்கம் - சுமார் கி.மு 483 வரையும் ஆகும். கி.பி. 1906 முதல் புத்தரின் பிறப்பு, இறப்பு தேதிகளுக்கான நவீன அறிஞர்களின் ஒருமித்த கருத்து, சுமார் கி.மு 563 - சுமார் கி.மு 483 ஆகும். இது சைனம் நூல்கள், அசோகரின் ஆட்சி, வானியல் கணக்கீடுகள் மற்றும் புத்த சிந்தனைப் பள்ளிகள் [probable dates for the founding of Buddhist schools of thought] நிறுவப்பட்டதற்கான சாத்தியமான தேதிகள் போன்ற வெளிப்புற ஆதாரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது ஆகும். இருப்பினும், இந்த தேதிகள் தோராயமானவை, மேலும் துல்லியமான தேதி குறித்த நவீன உணர்வுகளுக்கு அவை மிகவும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கவை என்றாலும், அவையை உறுதியாக கூறமுடியாது. புத்தரின் பிறப்பு, வாழ்க்கை நிகழ்வுகள் அல்லது இறப்புக்கான தேதிகள் ஒருபோதும் உறுதியாக இருக்காது, ஏனெனில் அவரது வாழ்க்கை நிகழ்வுகளை முதலில் எழுதிய எழுத்தாளர்கள், தேதியிடுவதில் கவனம்செலுத்தவில்லை; அவர்கள் கதையைச் சொல்வதில் மட்டுமே தான் கூடுதலான அக்கறை கொண்டிருந்தனர். மேலும், புத்தர் தானாக ஒன்றையும் எழுதவில்லை. அது மட்டும் அல்ல, அவரது மரணத்திற்குப் பிறகு பல ஆண்டுகள் வரை அவரது வாழ்க்கை நிகழ்வுகள் குறித்த எந்தப் படைப்புகளும் வெளிவரவில்லை. மேலும், அவர் வாழ்ந்தார் என்பதை அறிஞர்கள் ஒப்புக்கொண்டாலும், அவரைப்பற்றி சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள வாழ்க்கை நிகழ்வுகள் வரலாற்று உண்மையைப் பிரதிபலிக்கின்றனவா என்பதை அறிய எந்த வழியும் இல்லை என்பதையும் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். Part: 118 / APPENDIX – "The Buddha and his Mahaparinirvana" Ancient Coins and Measures of Ceylon was later published in 1877, Reference 'Ancient coins and measures of Ceylon by T W Rhys Davids'. [On the Ancient Coins and Measures of Ceylon: With a Discussion of the Ceylon Date of the Buddha's Death [Thomas W. R. Davids] It is appropriate to note that the Dipavamsa was translated by Hermann Oldenberg in 1879, two years after the above publication. T. W. Rhys Davids deals with date of Gautama’s death in the pages 38 to 56 of the Part V of this book, and arrived at a range of years for the probable year of death Gautama Buddha. The range is from 400 B. C. to 423 B. C., and the median year is 412 B. C. with plus/minus allowances. Though George Turnour already translated the Mahavamsa in 1837, a need for a better translation was felt and T. W. Rhys Davids was appointed by the then Government of Ceylon in 1908 as the Editor for Europe for the translation of the Mahavamsa. He recommended Professor Wilhelm Geiger for the translation, and the translation was published by the Government of Ceylon in the year 1912. Geiger adopted the year of death as 483 B. C. This is not in accordance with the probable year derived by Rhys Davids; he did not try promoting his year, 412 B. C. though he was in charge of the translation. The researchers Johannes Bronkhorst, Richard Gombrich, Alexander Wynne and others prefer 400 B. C. plus/minus some allowance, vindicating T. W. Rhys Davids. He was a young civil servant in Ceylon, and his services were terminated on some flimsy grounds. He returned to England and in the course some years he formed Pali Text Society, which did yeoman services to the Pali language and Buddhism. Once bitten twice shy, he didn’t insist on his argument for the range of years of 400 B. C. to 423 B. C. The dates of the Buddha have been derived from various chronologies which all recognize that Siddhartha Gautama lived for 80 years but disagree on the dates those 80 years encompass as explained above / shown below Ceylonese Long Chronology: c. 624 - c. 544 BCE Corrected Long Chronology: c. 567 - c. 487 BCE Indian Short Chronology: c. 448 / 449 - c. 368 / 369 BCE Modern Chronology: c. 563 - c. 483 BCE The modern scholarly consensus for the dates of the Buddha, since c. 1906 CE, has been c. 563 - c. 483 BCE based on external evidence such as Jain texts, Ashoka's reign, and astronomical calculations as well as probable dates for the founding of Buddhist schools of thought. These dates, however, are also approximations and, even though they are more acceptable to the modern-day sensibilities concerning precise dating, are far from certain. No dates for the Buddha's birth, life events, or death will ever be certain because the first writers to set down the events of his life, as noted, did not care about precision in dating; they cared about telling a memorable story. Further, Buddha himself wrote nothing and no works concerning the events of his life appear until many years following his death. Also, Scholars agree that he existed but also agree that there is no way of knowing whether the events of his life as depicted reflect historical truth. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 119 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2064 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 118 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34051575947824283/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 117 [This detailed Tamil article is based on the unfinished historical book 'History of Sri Lanka' by my late friend, Mr. Kandiah Easwaran, a civil engineer. The English summary below is his own version. / இந்த விரிவான தமிழ் கட்டுரை, எனது மறைந்த நண்பர், பொறியியலாளர் திரு. கந்தையா ஈஸ்வரன் எழுதிய முடிக்கப்படாத "இலங்கை வரலாறு" என்ற புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கீழே உள்ள ஆங்கிலச் சுருக்கம் அவரது சொந்தப் பதிப்பாகும்.] பகுதி: 117 / பின் இணைப்பு - "புத்தரும் அவரது மகா பரிநிர்வாணமும்" இந்திய மற்றும் பிற ஆதாரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட சில கீழே தரப்பட்டுள்ளது. இந்திய மொழியான சமசுகிருதத்தில் எழுதப்பட்ட அசோகாவதானம் [Ashokavadana], அசோகரின் அருமை, பெருமைகளை விவரிக்கும் நூலாகும். அசோகாவதானத்தின் பல பதிப்புகள் இன்று காணப்படுகின்றன. அவை கி.பி 5 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி 16 ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலானவை ஆகும். எனினும் சில பாதிப்புகளின் உரையின் வடிவத்தின் படி, கி.பி 2 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது என்று நம்பப்படுகிறது.இருப்பினும் அதன் வாய்மொழி தோற்றம் கி மு 2 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாக இருக்கலாம் எனவும் நம்பப்படுகிறது. இது அசோகரின் வாழ்க்கையைப் பற்றியது. புத்தர் இறந்து நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பாடலிபுத்திரத்தில் அசோகர் மன்னனாக வருவார் என்று புத்தரே தனது முதன்மையான சீடர் ஆனந்தரிடம் முன்னதாகவே கூறியதாக அசோகாவதானத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது? இது புத்தர் பிறந்த நாட்டில், அன்று நிலவிய கதைகளினதும் மற்றும் எழுதப்பட்ட செய்திகளினதும் தொகுப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. எனினும் புத்தர் முன்னறிவித்தல் ["to foretell"] போன்றவற்றை நம்பாதவர் அல்லது எதிர்ப்பவர் ஆகும். எனவே, இதன்படி, புத்தர் கி.மு 369 ஆம் ஆண்டு அல்லது அந்த நேரத்தில் மகாபரிநிர்வாணம் அடைந்திருக்க வேண்டும். புத்தரின் மரணத்திற்கும் அசோகரின் முடிசூட்டு விழாவிற்கும் இடையிலான காலத்தை 100 ஆண்டுகள் என்று பயன்படுத்தும்போது, அதாவது அசோகர் கி.மு 269 இல் அரசரானார், எனவே, கி.மு 269 + 100 ஆண்டுகள் = கி.மு 369. இது குறுகிய பாரம்பரியம் என்று அழைக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் இது இலங்கை நாளாகமங்களில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள 218 ஆண்டுகளால் கணிக்கப்படும் மகாபரிநிர்வாண காலத்தை விடக் [269 + 218 ஆண்டுகள் = கி.மு 487] குறைவு என்பதால் ஆகும். இது வடக்கு பாரம்பரியம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் 100 ஆண்டுகள் இந்தியாவிலிருந்து, அதாவது இலங்கைக்கு வடக்கே இருந்து வருகிறது. 218 ஆண்டுகள் என்று பயன்படுத்தும்போது, அது நீண்ட பாரம்பரியம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்தியாவின் தெற்கே உள்ள இலங்கையில் இருந்து வந்ததால், நீண்ட பாரம்பரியம், தெற்கு பாரம்பரியம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. புத்தர் இந்தியாவில் பிறந்ததால், அவர் பிறந்த இடத்திலிருந்து அல்லது பிறந்த மண்ணுக்கு அருகிலுள்ள இந்தியாவின் பகுதிகளிலிருந்து வரும் எந்தத் தகவலையும் அதிகம் நம்பக்கூடியதாக இருக்கும். அதேவேளை, இலங்கை போன்ற தொலைதூர இடத்திலிருந்து அழகாகவும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டதாகவும் எழுதப்படுள்ளதால், அதை மிகவும் துல்லியமான செய்தி என்று நாம் முடிவுகட்டிட முடியாது என்பதே உண்மையாகும், காரணம் புத்தர் இந்தியாவை விட்டு எங்கும் போகவில்லை. மன்னர் அசோகரின் முடிசூட்டு விழாவிற்கு 116, 118, 130, மற்றும் 218 என பல தேதிகள் சீனா மொழி நூல்களில் காணக்கூடியதாக உள்ளன. மேலும் 'Asoka the Buddhist Emperor of India, by Vincent A Smith, Third edition 1919' என்ற நூலில் பக்கம் 241 இல் உள்ள அடிக்குறிப்பில் 118 என கொடுக்கப்பட்டுள்ளது என்பதும் கவனிக்கத் தக்கது. இதன் அடிப்படையில் புத்தரின் மரணம் கிமு 387 [269 + 118] இல் இருக்க வேண்டும். சீனாவின் 218 புத்தகோசரின் சமந்தபசாதிகாவின் [Samantapasadika by Buddhaghosa] மொழிபெயர்ப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது ஆகும். இவர் [புத்தகோசர்] கி.பி 5 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஒரு அறிஞர். தமிழகத்திலிருந்து இலங்கைக்கு வந்த பௌத்த ஞானிகளில் காஞ்சிபுரத்துப் பௌத்த பள்ளியைச் சேர்ந்த புத்தகோசர் குறிப்பிடத்தக்கவர். இளமையில் இவர் வடமொழி வேதங்களை நன்கு கற்று பிறகு பௌத்த மதத்திற்கு மாறினார். மகத நாட்டில் அக்காலத்தில் வழக்கிலிருந்த பாளி மொழியில் இவர் புலமை பெற்றிருந்தார். இந்தியாவிலிருந்து இலங்கைக்குச் சென்றபின் இலங்கையில் உள்ள அநுராதபுரத்தில் தங்கியிருந்தார் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.மேலும் அவர் இலங்கைக்கு வந்து விளக்கவுரைகளை மொழிபெயர்த்ததால், இலங்கை பாரம்பரியம் அவரின் செல்வாக்கால் பாதித்திருக்கலாம் என நம்புகிறேன். எனினும் மேற்கூறிய எந்த ஆண்டுகளிலும் அறிஞர்களிடையே ஒருமித்த கருத்து இல்லை. மற்றொரு ஆராய்ச்சியாளர் ரிச்சர்ட் கோம்ப்ரிச் [Richard Gombrich], கிமு 404 தான் புத்தர் இறந்த ஆண்டாகக் கூறுகிறார், மேலும் அலெக்சாண்டர் வின்னே [Alexander Wynne] தனது "The Historical Authenticity of Early Buddhist Literature” என்ற கட்டுரையில் கிமு 404 ஆம் ஆண்டை புத்தர் இறந்த ஆண்டாக ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்று கூறுகிறார். பாளி நூற் சபை [Pali Text Society] தாமஸ் வில்லியம் ரைஸ் டேவிட்ஸ் [T. W. Rhys Davids] என்பவரால் நிறுவப்பட்டது. அவர் இறந்தபோது, 'நிறுவனர் காலமானார் [‘Passing of the Founder’]' என்ற தலைப்பில் அவரைப் பற்றிய ஒரு கட்டுரை வெளியானது. அதன் 5வது பக்கத்தில் இவ்வாறு உள்ளது: 1877-ல் தாமஸ் வில்லியம் ரைஸ் டேவிட்ஸ் Ancient Coins and Measures of Ceylon என்ற புத்தகத்தை எழுதினார். இதில், இலங்கை பழங்காலச் சம்பிரதாயங்களை அடிப்படையாக கொண்டு புத்தரின் இறப்பு ஆண்டு 412 கி.மு. காலமாக இருந்திருக்கலாம் என்று கூறினார். ஆனால், இதை பெரும்பாலும் அறிஞர்கள் ஏற்கவில்லை. பின்னாளில் தாமஸ் வில்லியம் ரைஸ் டேவிட்ஸும் இந்த எண்ணத்தை கைவிட்டு விட்டார். என்றாலும் இதில் அவர் கூறிய 412 கி.மு. ஆண்டு, முன்பு குறிப்பிடப்பட்ட 404 கி.மு. ஆண்டுடன் நெருக்கமாக இருப்பதைக் காண்கிறோம். Part: 117 / APPENDIX – "The Buddha and his Mahaparinirvana" The following are based on the Indian and other sources. Ashokavadana was written in Sanskrit in the second century A.D., and it is about the life of Asoka. It is stated in the Ashokavadana that the Buddha himself predicted to his foremost disciple Ananda that Asoka would become the king in Pataliputra after one hundred years of his, the Buddha’s, death. This is based on the materials written in the country where the Buddha was born. As per this, the Buddha should have attained Mahaparinirvana on the year 369 B.C. or around that time. When 100 years are used for the time elapsed between the death of the Buddha and the coronation of Asoka, it is known as Shorter Tradition, as it is shorter than the 218 years that is given in the Chronicles of Ceylon. It is also known as Northern Tradition, as 100 years is from India, North of Sri Lanka. When 218 years are used, it is called the Longer Tradition. The Longer Tradition is also known as Southern Tradition, as it is from Ceylon which is south of India. Please note that Any information from the Buddha’s birth place should carry more weight. The record in a far away country might not carry more currency merely because it was written long ago in neat book form. Chinese has many dates, 116, 118, 130, and 218 for King Asoka’s coronation. The year 118 for Asoka after the Buddha is given in the footnote on page 241 of Reference 'Asoka the Buddhist Emperor of India, by Vincent A Smith, Third edition 1919'. The Buddha’s death based on this should be about 387 B. C. The Chinese 218 is based on the translation of Samantapasadika by Buddhaghosa, and the Ceylonese tradition might have influenced him as he came to Lanka to translate the commentaries. There is no consensus among scholars regarding any of the above cited years. Another researcher, Richard Gombrich, states 404 B.C. as the probable year of the death of Buddha, and Alexander Wynne says in his essay “The Historical Authenticity of Early Buddhist Literature” that he too accepts the year 404 B.C. as the year on which Buddha died. Pali Text Society was founded by T. W. Rhys Davids. When he died, there was an article on him with the title ‘Passing of the Founder’. One paragraph on the page 5 reads thus, ‘In 1877 he was ready with a treatise on the ‘Ancient Coins and Measures of Ceylon’, in which he endeavoured to fix the date of death of Gotama, by arguments founded on Sinhalese tradition, within a few years of 412 B. C. But this result did not win general acceptance and he himself abandoned it in later life’. This is very close to the year 404 B. C. proposed above, in the previous passage. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 118 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2062 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 117 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34032940193021192/?

கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 4 பாகம் – 4 / “பாடசாலை மணியும், தேவாலய மௌனமும்” உடப்பு கிராமப் பள்ளியில் ஒவ்வொரு காலையிலும், அந்த நாள் படிப்பு தொடங்க மணி ஒலிக்கும். ஆனால் இன்று காலையில், ஆசிரியர் ஆதனுக்கு அந்த மணி வித்தியாசமாக ஒலித்தது. அந்த பாடசாலை மணி இன்று மாணவர்களை அழைக்கவில்லை, மாறாக ஒரு கடினமான முடிவைச் செய்ய, தன்னை கட்டாயப்படுத்த, அழைப்பது போல் ஆதன் உணர்ந்தான். எனினும் ஆதன் வழக்கம் போல் தனது பாடத்தைத் தொடங்க, கரும்பலகைக்கு முன் நின்றான்.எல்லா மாணவர்களும் ஆசிரியர் ஆதனை நம்பிக்கையுடன் பார்த்தார்கள். அவர்களின் குடும்பங்கள் வெவ்வேறு மதப் பின்னணியைச் சேர்ந்தவர்கள் - சிலர் இந்து கோவிலிலும், மற்றவர்கள் தேவாலயத்திலும் தங்கள் வழிபாடுகளைச் செய்தனர். ஆனால் எல்லா மாணவர்களும், எந்த வேறுபாடும் இன்றி, ஒரு விடயத்தில் ஒன்றாக இருந்தனர் - அது கற்றுக்கொள்ளும் ஆசை அல்லது பசி. அப்போது ஒரு மாணவன் வேதனையுடன் ஒரு கேள்வியைக் ஆசிரியர் ஆதனிடம் கேட்டான்: “சார் [ஐயா] ... நம் பாடம் சிங்களத்தில் மாறுகிறதா?” அவன் பயந்து காணப்பட்டான். அந்தக் கேள்வி அவனுடையது மட்டுமல்ல, ஒரு காலத்தின் இடிபாட்டிலிருந்து வந்தது — தங்கள் மொழி வடக்கு கிழக்குக்கு வெளியே மறைந்து வருவதாக உணர்ந்த பல தமிழ் குழந்தைகளின் பயத்தையும் குழப்பத்தையும் அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. ஆதன் மெதுவாக அறிவுடன் பதிலளித்தார்: “வரலாறு என்பது மொழிகளைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. வரலாறு ஒரு கண்ணாடியும் கூட — அது நாம் யார் என்பதைக் காட்டுகிறது.” என்றார். அதன் பின், எல்லோருக்கும் தெளிவாக தெரியும் வகையில் ஆதன் கரும்பலகையில் எழுதினான்: “தமிழ் என்பது வெறும் மொழி அல்ல. அது ஒரு நினைவு.”, அதாவது தமிழ் கதைகள், கலாச்சாரம் மற்றும் மக்களின் அடையாளத்தை அது சுமந்து செல்கிறது என்று ஒரு விளக்கமும் கொடுத்தான். மறுநாள், பிரதேசக் கல்வி அதிகாரி பள்ளிக்கு வந்தார். பலகையை பார்த்தார். “இது தேவையில்லாத அரசியல்.” என்று குற்றம் சாட்டினார். ஆதன் எந்த தயக்கமும் இன்றி, “இது அரசியல் அல்ல. இது நமது வரலாறு.” என்று அவருக்குப் பதிலளித்தான். அதிகாரி கூறினார்: “வரலாறு மக்களைப் பிரிக்கிறது.” ஆதன் அதற்கு, “நாம் அதை மறைக்கும் போதுதான் அது பிரிக்கிறது.” [“It divides only when we hide it.”] என்று விளக்கம் கொடுத்தான். ஆதன் நேர்மையாகப் பேசியதால், அரசாங்கம் அவரது பெயரை ஒரு ரகசியப் பட்டியலில் சேர்த்தது: “கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஆசிரியர்கள்.” இது ஆதனை மிகவும் காயப்படுத்தியது - எந்த உடல் காயத்தையும் விட இது அவனுக்கு வேதனை கொடுத்தது, அந்த வார்த்தை வாளை விடக் கூர்மையாக அவனுக்கு இருந்தது. - ஏனெனில் அவன் உண்மையைக் கற்பித்ததற்காக தண்டிக்கப்பட்டான். அன்று மாலை, சிலாபம் மருத்துவமனையில், சமந்தி [செந்தூரி] வழக்கம் போல் தனது நோயாளிகளுக்கு உதவி செய்து கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது ஒரு வயதான நோயாளி அவளைப் பார்த்து அன்பாகக் கேட்டார்: "நீங்க ரொம்ப நல்ல நர்ஸ்... ஆனா உங்க பேர்... அது தமிழா?" அவர் கேள்வியை முடிக்கவில்லை. என்ன சொல்ல அவர் வந்தாரோ, அதைப் சமந்தி [செந்தூரி] புரிஞ்சுக்கிட்டார். அவள் அமைதியாகக் கீழே பார்த்தாள், தன் அடையாளத்தின் கனத்தை உணர்ந்தாள். அந்த நாளின் பிற்பகுதியில், சமந்தி, அங்கே இருந்த ஒரு சிறிய தேவாலயத்தின் கடைசி வரிசையில் அமர்ந்தாள். அவளுக்கு முன்னால் சிலுவை இருந்தது. அவள் மனதிற்குப் பின்னால் முன்னேஸ்வரம் கோவிலின் நினைவுகள் இருந்தன - அவளுடைய சிறுவயதில், அம்மம்மாவுடன் அவள் சென்ற இடம் அது. அவளுக்குள், இரண்டு உலகங்கள் அவளை வெவ்வேறு திசைகளில் இழுத்தன. ஆசிரியர் ஆதன் ஒரு முறை கூறிய வாக்கியத்தை அவள் நினைவில் வைத்தாள்: “அமைதி என்பது மிகக் குறைந்த கீழ்படியிலிருந்து தொடங்குகிறது. [“Peace begins from the lowest step.”]” அவள் யோசித்தாள்: “அமைதி என்றால் நான் யார் என்பதை மறைக்க வேண்டுமா? அமைதி என்றால் என் அடையாளத்தை இழப்பதா?” அவள் இதயம் குழப்பத்தால் கனத்தது. இதற்கிடையில், ஆதன் உடப்பு கடற்கரையில் நின்று கொண்டிருந்தான். அங்கே, மீனவர்கள் தங்கள் வலைகளை சரிசெய்து, உடைந்த துண்டுகளை ஒன்றாகக் கட்டிக் கொண்டிருந்தனர் - மக்கள் தங்கள் உறவுகளை சரிசெய்ய வேண்டும் என்று ஆதன் விரும்பியது போல. ஒரு மீனவன் ஆதனிடம் கேட்டான்: “ஆசிரியரே, நீங்கள் ஏதாவது பெரிய திட்டத்தைத் திட்டமிடுகிறீர்களா?” ஆதன் ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் தலையை ஆட்டினார்: “இல்லை. நான் பெரிதாக எதுவும் செய்யவில்லை. நான் எங்க இருக்கிறேனோ அங்க தான் நிற்கிறேன், அதில் எள்ளளவும் மாற்றம் இல்லை” என்றான். அதாவது தான் ஒரு போராட்டத்தையோ அல்லது இயக்கத்தையோ தொடங்கவில்லை. ஆனால், எம் வரலாறு மற்றும் அடையாளம் பற்றிய உண்மையை மட்டும் பேசிக் கொண்டு இருப்பேன் என்றான். அன்றிரவு, சமந்தி ஆதனுக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாள்: “ஏதோ ஒரு குழப்பம் இருந்திருக்க வேண்டும், இன்று தேவாலயம் … அமைதியாக இருந்தது." ஆதன் அதற்கு உடனடியாக பதிலளித்தான் “இன்று பள்ளி… மணி அடித்தபோதும், என்னால் எழுந்திருக்க முடியவில்லை.” இருவரும் வெவ்வேறு வழிகளில் ஒரே விடயத்தைத் தான் சொன்னார்கள் - உயிர் கொடுக்க வேண்டிய இடங்களான - கோயில்கள், தேவாலயங்கள், பள்ளிகள் - உண்மையும் அடையாளமும் அடக்கப்படுவதால் காலியாகவும் அமைதியாகவும் மாறிக் கொண்டு இருக்கின்றன என்பதைச் சொல்லாமல் சொன்னார்கள் அன்று இரவு அவர்கள் காதலைப் பற்றிப் பேசவில்லை. ஆனால் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டார்கள். அவர்கள் இருவரும் ஒரே வலியைப் பகிர்ந்து கொண்டனர் - உண்மை மறைக்கப்பட்டு குரல்கள் அடக்கப்படும் போது வரும் வலி அது. அன்றிரவு, சமந்தி [செந்தூரி] தனது பாட்டியின் பழைய பெட்டியை மீண்டும் திறந்தாள். ஆனால் இந்த முறை, அவள் பயப்படவில்லை - உள்ளே இருக்கும் எந்த உண்மையையும் எதிர்கொள்ளத் தயாராக, உறுதியுடன் திறந்தாள் நன்றி [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] பகுதி: 05 தொடரும் துளி/DROP: 2061 [கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 4 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34032482543066957/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 116 [This detailed Tamil article is based on the unfinished historical book 'History of Sri Lanka' by my late friend, Mr. Kandiah Easwaran, a civil engineer. The English summary below is his own version. / இந்த விரிவான தமிழ் கட்டுரை, எனது மறைந்த நண்பர், பொறியியலாளர் திரு. கந்தையா ஈஸ்வரன் எழுதிய முடிக்கப்படாத "இலங்கை வரலாறு" என்ற புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கீழே உள்ள ஆங்கிலச் சுருக்கம் அவரது சொந்தப் பதிப்பாகும்.] பகுதி: 116 / பின் இணைப்பு - "புத்தரும் அவரது மகா பரிநிர்வாணமும்" வில்ஹெம் லுட்விக் கெய்கர் அல்லது வில்லெம் கெய்கர் மற்றும் ரோமிலா தாப்பர் [Wilhelm Geiger and Romila Thapar] உள்ளிட்ட பெரும்பாலான அறிஞர்கள், கி.மு 544 ஆம் ஆண்டை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது என்று நிராகரிக்கின்றனர். வில்லெம் கெய்கர் 1912 ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்ட மகாவம்சத்தின் முதல் பதிப்பில், புத்தர் இறந்த ஆண்டாக கி.மு 483 ஆம் ஆண்டைப் பயன்படுத்தினார். அதன் ஐந்தாவது அச்சு 2018 ஆம் ஆண்டில் இலங்கை புத்த கலாச்சார மையத்தால் [Buddhist Cultural Centre – Sri Lanka.] வெளியிடப்பட்டது. இந்த ஆய்வில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நகல் இதுவேயாகும். சுமார் 108 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு முதல் அச்சில் இருந்ததைப் போலவே, இந்த ஐந்தாவது பதிப்பிலும் கி.மு 483 ஆம் ஆண்டு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. புத்தர் இறந்த ஆண்டாக கி.மு 483 ஆம் ஆண்டு கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளபடி டாக்டர் ஃப்ளீட்டின் [Dr. Fleet ] கட்டுரைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்த விடயத்தில் டாக்டர் ஃப்ளீட்டின் பிற கட்டுரைகளும் உள்ளன, மேலும் பின்வரும் மூன்று கட்டுரைகள் கீழே மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளன. 1. புத்தர் இறந்த தேதி, அசோகரின் பதிவால் தீர்மானிக்கப்பட்டது.[The Date of Buddha's Death, as Determined by a Record of Asoka, By J.F. Fleet, The Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland, 1904, pp 1-26] 2. புத்தர் இறந்த தேதி, By J. F. Fleet, The Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland, (Jan 1912), pp 239 to 241 இதில் அடையாளப்படுத்தப் பட்டுள்ளது 3. புத்தர் இறந்த நாள், By J. F. Fleet, The Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland, (Jan 1909), pp 1 to 34 இல் விளக்கப்பட்டுள்ளது. அதேபோல, 'Asoka and the Decline of the Mauryas - Romila Thapar, Third Edition '- - பக்கம் 20 இல், புத்தர் இறந்த இரண்டு நம்பகமான ஆண்டுகள் என கிமு 483 மற்றும் கிமு 486 ஐ கிட்டத்தட்ட சமமான தகுதியுடன் தருகிறது. லும்பினி தூண் கல்வெட்டு (Lumbini pillar inscription) படேரியா கல்வெட்டு [ Paderia inscription] என்றும் அழைக்கப்படும் இது பண்டைய பிராமி எழுத்து முறைகளில், காணப்படும் ஒரு கல்வெட்டாகும். இது 1896 டிசம்பர் இல் நவீன நேபாளத்தின் லும்பினியில் அசோகரின் தூண்களில் தொல்லியலாளர் அலோயிஸ் அன்டன் ஃபுரர் [Alois Anton Führer] என்பவரால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. இந்த சிறிய தூண் கட்டளை, ரம்மிண்டே தூண் கல்வெட்டு [Rummindei Pillar Inscription] என்றும் அழைக்கப்படும். அசோகர் தனது ஆட்சியின் இருபதாம் ஆண்டுக்குப் பிறகு புத்தரின் பிறந்த இடத்திற்கு [லும்பினியில் புத்தர் பிறந்தார்] பயணம் செய்து நேரில் காணிக்கை செலுத்தியதாக லும்பினி தூண் கட்டளை பதிவு செய்துள்ளது. பின்னர் அவர் ஒரு கல் தூணை நிறுவினார், அந்தப் பகுதியில் வசிப்பவர்களின் வரிககள் குறைக்கப்பட்டன. அவர் அந்த யாத்திரைக்குச் செல்வதற்கு முன்பு ஒரு சூரிய கிரகணம் [solar eclipse] ஏற்பட்டது. 'Asoka and the Decline of the Mauryas - Romila Thapar, Third Edition' ['அசோகரும் மௌரியர்களின் வீழ்ச்சியும் - ரோமிலா தாபர், மூன்றாம் பதிப்பு'] என்ற குறிப்பின்படி. சூரிய கிரகணம் கிமு 249 இல் என்று கணக்கிடப்படுகிறது. அந்த கிரகணத்திற்குப் பிறகு, மன்னர் அசோகர் யாத்திரைக்குச் சென்ற ஆண்டுகளின் எண்ணிக்கை எங்களுக்குத் உறுதியாகத் தெரியவில்லை. சூரிய கிரகணம் நடந்த அதே ஆண்டில் அவர் புறப்பட்டிருந்தால், மன்னர் அசோகர் கி.மு 249 ஆம் ஆண்டு யாத்திரையைத் தொடங்கியிருக்க வேண்டும். எனவே, புத்தரின் பரிநிர்வாணம் கி.மு 487, 249+218+20 இல் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும். என்றாலும், கிரகணத்திற்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர் புறப்பட்டிருந்தால், புத்தரின் பரிநிர்வாணம் கி.மு 485, 249-2+218+20 இல் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும். [Two hundred and eighteen years after the Parinibbāna of the Sambuddha Piyadassana was anointed king என்ற நாளாகமம்களின் செய்தியின் படி] இலங்கை நாளாகமம், தீபவம்சம் மற்றும் மகாவம்சம் ஆகியவற்றில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளபடி, புத்தர் இறந்து இருநூற்று பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அசோகரின் முடிசூட்டு விழா நடந்திருந்தால் மட்டுமே இது சரியானதும் ஆகும். மேலும், மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள, லும்பினியில் உள்ள ரம்மிண்டே சிறிய தூண் கல்வெட்டு அரசாணையின் தொலைப்பிரதி அல்லது தொலைநகல் [Fax (short for facsimile)], வின்சென்ட் ஏ. ஸ்மித் எழுதிய 'Asoka the Buddhist Emperor of India, by Vincent A Smith, Third edition 1919' ['இந்தியாவின் புத்த பேரரசர் அசோகர், வின்சென்ட் ஏ ஸ்மித் எழுதியது, மூன்றாம் பதிப்பு 1919'] என்ற புத்தகத்தின் பக்கம் 222, கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது: "இருபதாம் ஆண்டு ஆட்சி நடைபெறும் போது, தேவனின் பிரியமானவன் என்ற பியதசி (அசோகர்) இந்த இடத்திற்கு சென்று தரிசனம் செய்து வணங்கினார். இதுவே சக்யமுனி [சாக்கியர்களின் முனிவரான] புத்தர் பிறந்த இடம் என்பதால், இங்கே குதிரையைத் தாங்கிய ஒரு கல் செய்யப்பட்டு, ஒரு கல் தூண் அமைக்கப்பட்டது. இறைவன் (புத்தர்) இங்கே பிறந்ததால், இந்த லும்பினி கிராமத்திற்கு வரி விலக்கு அளிக்கப்பட்டது; கிராமம் எட்டிலொரு பகுதி மட்டுமே வழங்க வேண்டும் என அரசாணை பிறப்பிக்கப்பட்டது." இந்த வினோதமான பதிவு, 1896 இல் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு சரியாகப் பாதுகாக்கப்பட்டது / இந்தப் பதிவு அரச கட்டளையால் செதுக்கப்பட்டதாகக் கூறவில்லை என்பதைக் கவனிக்கலாம். அசோகரின் வருகையையும் அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அவர் வழங்கிய உதவிகளையும் நினைவுகூரும் வகையில், உள்ளூர் அதிகாரியால் இது வரைவு செய்யப்பட்டு செதுக்கப்பட்டிருக்கலாம் என நம்பப்படுகிறது.? Part: 116 / APPENDIX – "The Buddha and his Mahaparinirvana" Most scholars, including Wilhelm Geiger and Romila Thapar, discard the year 544 B.C. as untenable. Wilhelm Geiger used the year 483 B. C. as the year on which the Buddha’s death took place, in the first edition of his translation of the Mahavamsa which was published in the year 1912. The fifth print of the same was published in the year 2018 by the Buddhist Cultural Centre – Sri Lanka. This is the copy referenced in this study. The same year 483 B.C. is used in this fifth edition too, as it was in the first print about 108 years ago. The year 483 B.C. as the Buddha’s year of death was based on the articles by Dr. Fleet as given below. There are other articles also by Dr. Fleet on this subject, and the following three articles are cited below. 1. The Date of Buddha's Death, as Determined by a Record of Asoka, By J.F. Fleet, The Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland, 1904, pp 1-26 2. Date of Death of Buddha, By J. F. Fleet, The Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland, (Jan 1912), pp 239 to 241 3. The Day on Which Buddha Died, By J. F. Fleet, The Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland, (Jan 1909), pp 1 to 34 Romila Thapar, Reference 'Asoka and the Decline of the Mauryas - Romila Thapar, Third Edition '- page 20, gives 483 B.C. and 486 B.C. as two credible years of Buddha’s death with almost equal merit. In Nepal, the Lumbini Pillar Edict is known as the Rummindei Pillar Inscription, one of his Minor Pillar Edicts. The Lumbini Pillar Edict recorded that Ashoka traveled to the birthplace of Buddha [Lumbini is where the Buddha was born] sometime after the twentieth year of his reign and made offerings personally. Then he got a stone pillar put up and the residents of that area lowered their taxes. There was a solar eclipse before he set out on that pilgrimage, as per Reference 'Asoka and the Decline of the Mauryas - Romila Thapar, Third Edition'. The eclipse of the sun is calculated to be on 249 B. C. We are not sure of the number of years after that eclipse the King Asoka set out on the pilgrimage. If he had set out on the same year as the solar eclipse, then King Asoka must have started on the pilgrimage on the year 249 B. C. Therefore, the Buddha’s Parinirvana must have had occurred on 487 B.C., 249+218+20. If he had set out two years after the eclipse then the Buddha’s Parinirvana must have occurred on 485 B. C.,249-2+218+20. This is correct only if the coronation of Asoka took place two hundred and eighteen years after the death of Buddha, as is given in the Chronicles of Ceylon, the Dipavamsa and the Mahavamsa. The facsimile of the above mentioned Minor Pillar Edict, Rummindei pillar inscription in Lumbini, as given by Vincent A. Smith, page 222 of Reference 'Asoka the Buddhist Emperor of India, by Vincent A Smith, Third edition 1919', is given below: " By His Sacred and Gracious Majesty the King when he had been consecrated twenty years, having come in person and reverence having been done inasmuch as ' : Here was born Buddha, the sage of the Sakyas" a stone bearing a horse was caused to be made and a stone pillar was erected. Inasmuch as " Here the Holy One was born," the village of Lummini was released from religious cesses and required to pay [only] one-eighth as land revenue." [This curious record, discovered in 1896 and perfectly pre- served / It will be observed that the record does not claim to have been incised by royal command. Presumably it was drafted and engraved by a local authority to commemorate Asoka's visit and the favours conferred by him on that occasion.] நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 117 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2060 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 116 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34016559807992564/?

கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 3 பாகம் – 3 / “பாட்டியின் பெட்டியில் மறைக்கப்பட்ட தேவாரம்” சிலாபத்திலிருந்து குருணாகலுக்குப் (Kurunegala) போகும் பாதையில் 5 கி.மீ தூரத்தில் பிரசித்தம் பெற்ற முன்னேஸ்வரம் (Muneswram) சிவன் கோவில் உள்ளது. இது இலங்கையிலுள்ள புராதன சிவாலயங்களுள் காலத்தால் முற்பட்ட, தொன்மைமிக்க சிவாலயங்களில் ஒன்றாக விளங்குகிறது என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. இது அங்கு காலத்தால் முற்பட்ட காலத்திலேயே தமிழரின் இருப்பைக் காட்டுகிறது. அப்படிபட்ட பெருமைவாய்ந்த, சிலப்பம் என்ற கடலோர கிராமத்தில் இரவு மலர்ந்தது. அங்கே, அலைகள் வழக்கமாக சத்தமாக இருந்தாலும், இன்று கடல் அலைகள் அமைதியாக கரையைத் தாக்கிக் கொண்டிருந்தன. இந்த அமைதியான அலைகள் பழைய நினைவுகளைச் சுமந்து, அந்த கவலையில் தள்ளாடி துக்கத்தில் செல்வது போல் தோன்றியது - கிராமத்தின் வீடுகள் கூட அவற்றை நினைவில் வைத்திருப்பது போல் உணரும் அளவுக்கு, அவை ஆழமான நினைவுகள் போல் இருந்தன. சமந்தியின் வீட்டின், பின்னணியில், ஒரு பழைய மரப்பெட்டி இருந்தது. அது ஒரு அலமாரி அல்ல. பிணைச்சல்கள் [கீல்கள்] இல்லை, தாழ்ப்பாள் இல்லை. ஆனால் காலத்தால் பூட்டப்பட்ட ஒன்று. எல்லோராலும் அம்மாம்மா என்று அழைக்கப்படும் அவளுடைய பாட்டி, இளமையில் செல்லம்மா என்று அழைக்கப்பட்டாள். முன்னேஸ்வரம் கோயிலுக்குப் பின்னால் உள்ள ஒரு சிறிய தெருவில் அவள் பிறந்தாள், அங்கு பக்தியும் பசியும் பிரிக்க முடியாதவையாக அன்று இருந்தன. "செந்தூரி..." , அன்றிரவு சமந்தி தனது பாட்டி தன்னை அந்தப் பெயரில் தன்னை அழைப்பதைக் கேட்டாள். "இங்கே வா." அம்மாம்மா பெட்டியைத் திறந்தாள். பொதுவாக, அதில் பழைய புடவைகள் அல்லது சில சிறிய பொருட்கள் மட்டுமே இருக்கும். ஆனால் அதில் வேறு ஒன்று தான் இருந்தது. பாட்டி தன் பேத்திக்கு கிசுகிசுத்தாள்: "இதை யாரிடமும் காட்ட வேண்டாம் என்று சொன்னார்கள்." உள்ளே இருந்து, பாட்டி ஒரு பழைய காகிதத்தை வெளியே எடுத்தாள். எழுத்துக்கள் காலாவதியாகி மஞ்சள் நிறமாகிவிட்டன. அது தேவாரங்கள் கொண்ட ஒரு தொகுதி. சமந்தியின் [செந்தூரியின்] கைகள் நடுங்கின. “அம்மம்மா… இது…?” “நம்மது.” ஒரே வார்த்தை - ஆனால் அது இனம், மதம் மற்றும் மறக்கப்பட்ட பாரம்பரியத்தை உள்ளடக்கியது. "அம்மாம்மா, நாம் ஏன்... இப்படி இருந்தோம்?" சமந்தி [செந்தூரி] முழு வாக்கியம் முடிக்கவில்லை. அம்மாம்மா மெதுவாக சிரித்தாள்: “நாம் மாறல, பிள்ள. நம்மை மாற்றினாங்க.” அவள் விளக்கத் தொடங்கினாள்: அது கதை இல்லை. ஒரு சாட்சியம். ஒரு நாள், அனைவரும் வரவழைக்கப்பட்டனர். "இது ஒரு வேண்டுகோள் அல்ல. இது ஒரு உத்தரவு," என்று அவர்கள் கூறினர். - ஒரு கையில் வாள். மறு கையில் வேதங்கள். கோவிலின் மணி அன்றிலிருந்து ஒலிக்க வில்லை. யார் மறுத்தார்களோ, அவர்களுக்கு: அபராதம் வேலை இழப்பு உடல் தண்டனை அந்த நாளில் தான் செல்லம்மா, செல்லம்மா இல்லாமல் ஆனாள். “பெயர் மாற்றினாங்க. சடங்கு மாற்றினாங்க. கோயிலுக்குப் போன கால்களை தேவாலயத்துக்கு திருப்பினாங்க.” "ஆனால் இதயங்கள்?" என்று சமந்தி [செந்தூரி] கேட்டாள். அம்மாம்மா கண்களை மூடிக்கொண்டாள்: "அதை யாராலும் முழுமையாக மாற்ற முடியாது." பின்னர் அவள் பள்ளியைப் பற்றி பேசினாள்: பள்ளி முதலில் தமிழில் இருந்தது. ஒரு நாள், ஒரு ஆசிரியர் கூறினார்: "இனி தமிழ் இல்லை. சிங்களம் மட்டுமே." அந்த தலைமுறையிலிருந்து, எல்லாம் மாறியது. மொழி மாறியது, அடையாளம் மாறியது. சமந்தி [செந்தூரி] அம்மம்மாவின் மடியிலே தேவார காகிதத்தை வைத்தாள். அந்தக் கணத்தில அவளுக்கு ஆதன் நினைவுக்கு வந்தான். “இது காதல் அல்ல. இது மீட்பு.” அவன் முன்பு சொன்ன வார்த்தைகள் இப்போது அவளுக்குப் புரிந்தது. மறுநாள் மருத்துவமனையில், அவள் ஆதனைப் பார்த்தாள். அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை, ஆனால் அவன் புரிந்துகொண்டான். "நீ கண்டு பிடித்தாயா?" என்று அவன் கேட்டான். அவள் தலையசைத்தாள். "நீ எனக்குப் படித்துக் காட்டுவாயா?" அவன் சிரித்தான் "அன்று, இரண்டு பேர் ஒன்றாக வரவில்லை. அதற்குப் பதிலாக இரண்டு சகாப்தங்கள் ஒன்றாக வந்தன." நன்றி [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம் அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] பாகம்: 04 தொடரும் துளி/DROP: 2057 [கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 3 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/33998384206476791/?