நன்னிச் சோழன்

ஆகாய கடல் வெளி நடவடிக்கை நினைவாலயம் கண்டி வீதி, கொடிகாமம் "எதையும் தாங்கிடும் இதயம் உடையவர் - தமிழர் அதை மறவோம்" - தருமம் ஒருநாள் ஆ.கா.வெ. சமர் புலிகளின் வரலாற்றிலேயே ஒரு கண்திறப்புச் சமராகியது. அன்றைய பின்னடைவின் பாடங்களே பின்னாளைய பல வெற்றிகளுக்கு காரணமாகியது. இந்தச் சமரில் உப்புக்காற்றின் அடிமை விலங்குடைக்க உயிரீந்த 602 தமிழீழ விடுதலைப் போராளிகளுக்கு யாழில் ஒரு நினைவு மண்டபம் விடுதலைப் புலிகளால் கட்டப்பட்டது. இந்த நினைவு மண்டபத்தின் சுவர்களில்(உள் & வெளி) ஆ.கா.வெ. நடவடிக்கை மாவீரர்களின் திருவுருவப்படங்கள் மாட்டப்பட்டிருந்தன, தொகுதிகளாக. இந்நினைவு மண்டபமானது 1993/07/31 அன்று தமிழீழ புலனாய்வுத்துறைப் பொறுப்பாளர் பொட்டம்மான் (மாவீரர்) அவர்களால் திறந்து வைக்கப்பட்டது. கீழ்க்காணும் படிமங்கள் யாவும் அற்றைநாளில் எடுக்கப்பட்டவையாகும். 'தவிபு இன் அப்போதைய படைத்துறை துணைக் கட்டளையாளர் பிரிகேடியர் பால்ராஜ் அவர்கள் கொடியேற்றி வைக்கிறார்' அம்மான் 'பிரிகேடியர் சொர்ணம் அவர்கள் மாவீரர் நினைவுக்கல்லை திரை நீக்குகிறார்.' 'படிமத்தில் அந்த சுவரில் உள்ள மாவீரர் திருவுருவப்படங்களை கவனிக்குக. இது போன்று துமுக்கிகளை ஏந்திக்கொண்டிருப்பது அந்தக்காலத்து வேங்கைகளின் பாணியாகும்.'

Note: Plz click on the image for better quality The Sri Lankan military referred to these boats as 'Inshore Patrol Crafts' when they were in their service. However, with the LTTE, they remained classified as Fast Gun Boats (FGBs) and were used in the same manner. Since these boats were captured from the Sri Lankan Navy, I have listed them separately. Number Class Name IBM/OBM (No. of Engines) Image Craft Names (discovered so far) Total built Note Inshore Patrol Crafts 1 K-71 OBM (4) Nimal 1 Captured from the Sri Lankan Navy by the Sea Leopards Team (Naval Commando unit of the Sea Tigers) on Feb 18, 1999, during a raid on the SLN Kilali base. 2 Water Jet (Nicknamed "Bus" by the Tamil and the Sinhala navy.) OBM (3) 1) Thanikaimaaran 2 All of which were captured from the SLN. By early 1994, Sea Tigers had 4 crafts. - Paamaa, commanded by Lt. Col. Maathavi, was the first of its class to sink, going down in Kankesanthurai port on July 16, 1995. Lt. Col. Maathavi was the special commander of the Sea Tigers' then women's division. - Cha###, commanded by Lt. Col. Nimal alias Nimalan, was the second to sink, during a naval battle at Chundikulam sea on March 30, 1996. Photographic evidence indicates that the remaining two were still operational during the historic Kudarappu Landing operation, which commenced on March 26, 2000, and engaged in it: 2) It had a 4-letter Tamil name beginning with “Cha” and was mostly painted in blue camouflage. IBM (2) 1) Paama. 2 2) Nee - 004

அம்பாறை ஆழிப்பேரலை நினைவுச்சின்னம் சமாதான காலத்தில் கட்டப்பட்டது

Note: Plz click on the image for better quality The fighting crafts of the Sea Tigers are called 'Sandai Vandi,' (meaning Fighter Wagon) in Tamil by the Sea Tigers. Number Class Name Subclass IBM/OBM (No. of Engines) Image Craft Names (discovered so far) Total built Note Fast Gun Boats 1 Wave Rider* (They had the Hard-Chine Planing Hull with different subtypes) Maathavi OBM: 4x250 hp 5x200 hp With Protective Bulwark: Paranthaaman, Maathavi, Aathimaan (Oscar), Maruthan, Thenmozhi 5 Hull sub type: Flared Deep V Hull with pointed bow Length: 54 feet Breadth: 10 feet - Among these, Aathimaan (Oscar) was a commanding vessel of the Sea Tigers. - Rosa’s name was written both in Tamil and English, respectively, on its hull with white paint Without Protective Bulwark: Isaiyarasi, Uthayachchelvi, Nedunchezhiyan, Ilanilaa, Kadalarasan 5 IBM (3) Without Protective Bulwark: Rosa 1 Veengkai OBM : 4x250 hp 5x200 hp With Protective Bulwark: Veengkai, Cheran, Mayuran 3 Hull sub type: Hybrid Hull Length: 54 feet Breadth: 11 feet - Indigenously produced Hull variant - Prasanth craft was used as a command vessel during offshore attacks. Without Protective Bulwark: Erimalai, Poork, Rajmohan, (female name ends with 'Vi' sound) 4 IBM (3) Clear image of the hull: Without Protective Bulwark: Vennilaa, Prasanth 2 Mathan OBM: 4x250 hp Traces of the original Wave Rider name and symbol could still be seen on the steersman’s cabin of the boat, which bore the name Indumathi. Without Protective Bulwark: Indhumathi, Kesavan, Mathan, Suhi, Aruna, Paarathithaasan 6 Hull sub type: Flam Deep V Hull Length: 13 m Breadth: ~10 feet - Kesavan was the third Wave Rider-class boat to be sunk at sea, on the night of October 7, 1999, along with its 13-man crew, which included then Sea Tigers deputy commander Lt. Col. Nirojan. - Mathan subclass is smaller in length and arms compared to the rest of the subclasses, making it the preferred subclass for transportation by trailer between the eastern and western coasts. (Subclass name lost in time) IBM (3) Bow view: Without Protective Bulwark: (Craft names lost in time) At least 1 Hull subtype: Flared Deep V Hull with blunt bow Length: Unknown Breadth: Unknown Varman OBM: 4x250 hp 5x200 hp As the cabin was removed "Wave Rider" name and symbol couldn't be seen in the craft named Varman Bow: Without Protective Bulwark: Varman At least 1 Hull subtype: Flam Modified V Hull Length: Unknown Breadth: Unknown 2 (Class Name lost in time) - OBM (3) Bow: Stearn: (The craft name is seen written on the hull, which is an indication that it was deployed in battles, but it is illegible.) At least 1 This is a high-speed trimaran-type attack craft. 3 Winner - OBM: 3x200 hp 2x250 hp Some of them had a cabin for the steerer. Sutharsan, Mathu, Karuvizhi 10 - These were designed to reduce the vulnerability of the enemy's fire during naval battles. Length: 34 feet Breadth: 8.9 feet - OBM: 2x250 hp Another clear image: 'This first version is smaller in size when compared to the later mass-produced versions' Parani 1 - A specially designed Winner-class boat, regarded as the first vessel of its class. 4 Vellai - OBM: 2x250hp Bow: Deck: (Craft name lost in time) At least 1 - It had a cathedral hull. - The difference between this vessel and the logistic-type Vellai-class vessel is that the side height has been reduced in the bow area. Wave Riders: * Wave Riders were the primary gunboats of the Sea Tigers after 1998. Though classified as Fast Gun Boats (FGBs) due to their reliance on machine guns, RCL and autocannons, the LTTE’s Wave Rider-class boats were offshore-capable. Some of these even fitted with an SPG-9 recoilless rifle (can be seen clearly on image 2). They fulfilled many of the operational roles typically associated with Fast Attack Craft (FACs), using wolfpack and swarm tactics and speed to offset their lack of missile systems. Image 1.1: The class name "Wave Rider" and its symbol are marked on the steerer's cabin on the craft named Maathavi. Image 1.2: The class name "Wave Rider" and its symbol are marked on the steerer's cabin of the craft named Cheran. Image 2: The Wave Rider class vessel of the Sea Tigers with an SPG-9 RCL on its deck. One of the two OBM subtypes within the Maathavi and Veengkai subclasses incorporated an integrated protective bulwark system to enhance crew survivability and operational efficiency. In contrast, the corresponding IBM variants of these subclasses did not feature a protective bulwark. This bulwark was built low enough to reduce the crew’s exposed profile, making them somewhat harder to hit while still giving them full access to operate the weapon effectively. This configuration provides ballistic and fragmentation protection against eye-level small-arms fire and shrapnel, while not restricting movement. At the bow side of the main gun of the Maathavi subclass, there was a half-moon-shaped raised guard, acting as a splash or splinter shield (see image 3). This gave the gunner extra protection from high-velocity impacts, spray when running at speed, and fragments from incoming rounds, while keeping the gun’s field of fire clear. Image 3.1: A clear inner view of a half-moon-shaped raised guard and bulwark on the bow of a Sea Tigers' Wave Rider class vessel. Image courtesy: Aruchuna Photography Unit of the LTTE. Image 3.2: A clear outer view of a half-moon-shaped raised guard, steel guardrails and anchor on the bow of a Sea Tigers' Wave Rider class vessel. Image courtesy: Aruchuna Photography Unit of the LTTE. On top of the bulwark, steel guardrails were fitted (see image 3.1). These served as grab rails and safety barriers, giving the crew something to hold onto during high-speed maneuvers or in rough seas. These also help to prevent accidental slips or falls overboard, even when moving at full speed during combat. Image 4.1: A clear inner view of the cabin of the "Indhumathi" vessel. The entrance to the bottom deck can be seen. Inside it, there were ammunition and other equipment for the crew. The cabins had one seat for the steerer to be seated. The cabin views can be seen in the images starting with series number 4. Image 4.2: A clear inner view of the cabin of a Wave Rider class vessel steered by female cadres. Additionally, rexine coverings were also fitted inside the cabin to protect essential equipment. These were folded when not required. Image 4.3: A clear interior view of the cabin of a Wave Rider–class vessel shows male cadres at the helm, including the steerer and the boat’s commanding officer. The cabin windows were fitted with a rexine-type protective sheet to shield against rain and water splashes. Some windows had both glass and rexines, like the one in Image 4.2. Inside the roof of the cabin, and outside the cabin on both flanks, there was a steel rod to hold onto while standing. The gun mounts were classified mainly into three categories: a large forward mount located at the bow for the primary weapon system, medium mounts designed for .30/.50-calibre and AGL guns, and smaller mounts intended for PK-type machine guns. Image 5.1: This image clearly shows a few types of gun mounts on the Wave Rider class boats and also the inner view of the cabin. But there are other types of gun mounts, too. The tools box for the engiens were located on the rear side. Image 5.2: Gun mount of an AGL. Image credits: www.army.lk Image 5.3: A gun mount stabilizer is used to maintain the weapon in a fixed and stable position during firing, minimizing recoil-induced movement and ensuring accurate, controlled fire. Image 5.4: A raised gunner’s platform is provided to allow personnel to stand and operate the weapon effectively. It features an access hatch that can be opened to enter the hull for maintenance or repairs when required. The first combat losses of the Wave Rider class occurred during the naval battle that began on the night of January 11, 1999. In the early hours of January 12, two Wave Rider–class boats—whose names remain unknown—were destroyed while escorting a supply convoy from Trincomalee to the Vanni. One, commanded by Lt. Col. Erimalai, was sunk off Kuchchaveli; the other, under Lt. Col. Aathimaan (Oscar), was lost off Pulmoddai. Including these two, the Sea Tigers operated a total of 30 Wave Rider–class Fast Gun Boats. Image 6: Sri Lankan Navy's Wave Rider class boats. Image courtesy: Sri Lankan Navy After salvaging the sunken Indumathi—a Wave Rider–class craft of the Mathan subclass—in Point Pedro around June 2007, the Sri Lankan Navy replicated the design and introduced their own version. This version was also named Wave Rider. These boats entered battlefield deployment by 2008. Although based on Sea Tigers’ designs, the Navy’s copies were technologically more advanced. They were powered by inboard motors and retained the distinctive half-moon–shaped raised guard at the bow, though its height was too short to provide real protection. Unlike the original, the stern and midsection of the hull lacked a bulwark. The SL Navy’s Wave Riders were also longer in length (13.7 m), like the Mathan subclass boats (13 m long). The overall deck structure closely resembled the mix of the UK’s Water Jet–class vessel and the Sea Tigers' Wave Rider-class vessel. *****

Naval vessels of the Sea Tigers of Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) By: Nane Chozhan The Sea Tigers, the naval wing of the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE), functioned as a conventional maritime force rather than a guerrilla naval unit. At the outset of the Fourth Eelam War, the LTTE began officially referring to this formation as the “Tamil Eelam Navy” (தமிழீழக் கடற்படை / Tamiḻīḻak Kaṭaṟpaṭai), adopting a nomenclature parallel to that of their Tamil Eelam Air Force (TEAF). Emerging in 1984, the Sea Tigers initially focused on maritime trade, troop transfers, and naval mine operations, operating like a naval guerrilla unit while avoiding direct confrontation with the Sri Lankan Navy. By 1990, they began developing a wide range of small, fast, and heavily armed boats capable of outmaneuvering the larger vessels of the Sri Lankan Navy. Sea Tigers' fleet was organized into distinct classes with both inboard and outboard motor systems, and designs were constantly refined to meet tactical requirements. Unlike adapting civilian craft, the Tigers designed and built their vessels indigenously, including submarines, tailoring them for combat roles ranging from fast-attack craft to explosive-laden boats. Image 1: Sea Pigeons, along with Ground Tiger soldiers, are travelling by boat from India to Tiger-controlled territory on February 19, 1986. Captain Lingam is seated on the port-side gunwale of the boat. Image 2: Two Tiger soldiers stand guard on a shore while other Ground Tigers are being loaded into a small fishing boat by Sea Pigeons, 1986 Notably, from 1984 onwards, the LTTE’s naval wing operated under two main designations: the Sea Pigeons, responsible for maritime trade and transporting troops between India and Tiger-controlled areas of Tamil Eelam, and the Sea Tigers, tasked with naval mine operations. The wing officially adopted the name “Sea Tigers of Liberation Tigers” on September 19, 1991, although they were informally referred to as Sea Tigers throughout. The Sea Pigeons were later renamed and functioned within a unit called the Ship Unit (கப்பல் பிரிவு / Kappal Pirivu), which was part of the newly created Special Regiment (சிறப்புப் படையணி / Ciṟappup Paṭaiyaṇi) under Sea Tigers. A women’s division of the Sea Tigers was also established on March 1, 1992. Over the years, the Sea Tigers were further divided into multiple combat formations, each with its own flag (Refer to image below), reflecting their organized and hierarchical structure. The Sea Tigers also fielded a specialized sea-borne suicide force, known as the Sea Black Tigers, who carried out both inshore and offshore attacks against Sri Lankan naval vessels. Just like other Black Tigers, Sea Black Tigers' suicide missions were also honoured as 'Self-Sacrifices' (T. தற்கொடை/Taṟkoṭai) in Tamil wartime ideology. Their insignia differed from that of the regular Sea Tigers, marking them as an elite and distinct formation. These cadres operated in two domains: above-water and underwater, employing explosive-laden craft and swimmer-delivered attacks to sink or disable enemy ships. The first recorded above-water suicide attack occurred when 3 Sea Black Tigers - Major Kaantharupan, Captain Colins, Captain Vinoth - drove an explosive-laden craft into a surveillance command ship named Edithara off Valvettithurai, Jaffna, on July 10, 1990. The vessel was damaged and repaired later. The first recorded underwater suicide attack took place at the Kankesanthurai harbour in Jaffna on August 16, 1994, where the LTTE succeeded in sinking the ship A 516. The resulting fire spread to a nearby tugboat, Dheera, which was also destroyed. During this mission, Sea Black Tigers' underwater operative Captain Angkayarkanni was killed—an event remembered as the formal beginning of the Tigers’ underwater assault campaign. The Sea Black Tigers were originally classified into two groups: the Above-Water Attack Unit and the Underwater Attack Unit, a system that remained in place until 1996. After that, they were reorganized into two principal branches: Above-Water Attack Unit was divided into Pukazharasan Sea Black Tigers Team Sevvaanam Sea Black Tigers Team Underwater Attack Unit was divided into Sulojan Underwater Swimming Team (renamed Kangkai Amaran Underwater Swimming Team in 2008) Angkayarkanni Underwater Swimming Team The Sea Tigers’ combat record began even before the 1990s. Tamil sources note that on February 7, 1986, a Sri Lankan inshore patrol craft was damaged after hitting a sea mine between Karainagar Naval Base and Kankesanthurai. Less than a month later, on March 3, 1986, patrol boat Model 118 was sunk near the Nainativu jetty after the Tigers detonated a remotely controlled sea mine. From 1990 onward, such incidents multiplied, with numerous Sri Lankan naval vessels captured, damaged, or destroyed. The Sea Tigers’ first recorded underwater combat attempt took place on October 30, 1986, when they attempted to demolish a Sri Lankan naval craft anchored at Karainagar SLN base, Jaffna. However, the operation failed after the Tiger divers were spotted and killed by hurling hand grenades into the water. Two male Sea Tigers—Veeravengkai Sulojan and Veeravengkai Princely—were killed during the mission, and another operative, Chelva, returned to base after sustaining damage to his oxygen cylinder and goggles. The first successful underwater operation, though unofficial, came years later on 19 September 1994. On that date, a team of Sea Tigers' underwater swimmers led by Sea Black Tiger Major Paran, including operative Major Inpanila, successfully infiltrated and placed charges beneath the Sri Lankan naval vessel SLNS Sagarawardana. The attack disabled the ship’s propellers, marking the very first successful attack mission of the Sea Tigers' underwater unit. This attack later helped the Sea Tigers to sink the vessel. From the early 1990s onward, the Sea Tigers expanded their capabilities far beyond conventional patrols. They carried out amphibious warfare, arms procurement, large-scale fleet engagements, ground battles, fire support to ground troops, force protection, intelligence gathering, maritime patrols, naval boarding operations, and mid-sea transfers which lasted for days. Their repertoire also included raiding, special operations, tracking and underwater demolition. By combining indigenous naval engineering with an exceptionally wide operational scope, the Sea Tigers established themselves as one of the most innovative and effective de facto maritime forces in modern warfare. In addition to engaging Sri Lankan Navy vessels, the Sea Tigers occasionally hijacked or sank commercial ships that supplied goods and facilitated trade for the Sri Lankan government. These operations occurred between 1995 and 1999, during the Third Eelam War. After the Sri Lankan Air Force’s supply capability was disrupted by the shooting down of two Avros in Jaffna on April 28 and 29, 1995, LTTE Central Committee member Lawrence Thilakar stated in 1996 that the naval vessels involved in Sri Lankan supply lines would be considered a legitimate target both within and beyond the Sri Lankan state. Most of these actions focused on disrupting the Sri Lankan Army’s supply routes in Jaffna, while the remainder targeted commercial trade to weaken the government economically. These operations demonstrate that the Sea Tigers’ actions were primarily militarily motivated rather than conducted for profit or piracy. Their last recorded operation took place during the Battle of Kepapilavu on the early hours of May 17, 2009, when the Sea Tigers landed around 180 commandos near the lagoon shore in an attempt to break through the Sinhala Forces' defensive lines. This offensive operation was led by a Sea Tiger commander, Lt. Col. Sriram. The attack was repelled, resulting in a defeat and the sinking of one of their three small fishing vessels, along with a raft that had been attached to it to carry additional troops. Over the course of its operations, the Sea Tigers established themselves as a resilient and effective adversary to the Sri Lankan Navy, maintaining this reputation until their final defeat at Vella Mullivaikkal. Until November 20, 2002, a total of 1,066 Sea Tigers were killed in ground and sea operations. The following document compiles the different classes of Sea Tiger boats, organized by their design and operational role. It includes the main class names, known subclasses, details on whether they used OBMS (Outboard Motor Systems) or IBMS (Inboard Motor Systems), along with reference images where available. Notes are added for each class to highlight distinctive features, variations, and tactical use. The aim is to create a clear reference point for understanding the diversity and evolution of Sea Tiger naval craft. Note: For clarity and ease of editing, the document has been divided into several parts, although it was initially composed as a single continuous document.

நினைவுச்சின்னங்கள் மற்றும் நினைவாலயங்கள் இன் படிமங்கள்:

சொல்கிறேன் என்று தவறாக எடுக்க வேன்டாம்... தாங்கள் எழுதியுள்ள தமிழ் மொழிநடை எனக்கு விளங்கவில்லை...

உதயதாரகை யாழ்ப்பாணம் வட்டுக்கோட்டையில் இருந்து வாராந்தம் ஒவ்வொரு வெள்ளி கிழமையிலும் வெளியானது. 1841 இல் இதன் முதல் இதழ் வெளியானது. கிறிஸ்தவ வார இதழாக வெளியான இந்த பத்திரிகை ஈழத்தின் முதலாவது தமிழ் பத்திரிகை யாக காணப்படுகிறது. செய்திகள், கவிதைகள், கட்டுரைகள், இலக்கியம் , அறிவியல், மருத்துவம் என பல்துறை சார்ந்த விடயங்களையும் தாங்கி இந்த இதழ் நீண்ட காலமாக வெளியானது. தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் இருமொழிப் பத்திரிகையாகவே வெளிவந்தது. தொடக்கத்தில் மாதம் இருமுறை வெளியிடப்பட்ட இது பின்னர் வாரத்துக்கு ஒரு முறை தெல்லிப்பழையில் அச்சிட்டு வெளிவந்தது. இதன் முதல் ஆசிரியர்களாக இருந்தவர்கள் ஹென்றி மார்ட்டின், சேத் பேசன் ஆகிய இரு யாழ்ப்பாணத் தமிழர் ஆவர். To read the newspapers: https://noolaham.org/wiki/index.php/%E0%AE%AA%E0%AE%95%E0%AF%81%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AF%81:%E0%AE%89%E0%AE%A4%E0%AE%AF_%E0%AE%A4%E0%AE%BE%E0%AE%B0%E0%AE%95%E0%AF%88

பாகம் - 1 திரு. மாத்தயாவின் தலைமையில் முல்லைத்தீவு மாவட்டத்திலிருந்து திருமலை மாவட்டத்திற்குள் அடியெடுத்து வைக்கிறோம். ஏற்கனவே அங்கே குறிப்பிட்ட இடத்திற்கு வந்திருந்த திருமலை மாவட்டக் குழுவினருடன் இணைந்து கொள்கின்றோம். கால்நடையாகப் பயணத்தைத் தொடர்கிறோம். எறும்புக்கூட்டம் மாதிரி நீண்ட வரிசையாய்ப்பயணம் தொடர்கிறது. ஒரு காலத்தில் பச்சைப்பசேல் என்றிருந்த வயற்காணிகள் கட்டாந்தரையாகக் காட்சியளிக்கின்றன. செல்லும் பாதையெங்கும் மனித நடமாட்டமே இல்லை. பற்றைகள், முட்கள், சேறு எல்லாவற்றையும் தாண்டி வெகு வேகமாக ஆனால் விழிப்புடன் திருமலை மாவட்டக் குழுவினர் முன்னே செல்கிறார்கள். நாம் போய்ச்சேர வேண்டிய இடம் விரைவில் வந்துசேர்ந்து விடக்கூடாதா? என்ற எதிர்பார்ப்புடன் சென்று கொண்டிருக்கிறேன். வழயில் நாங்கள் கண்ட ஒரேயொரு உயிரினம் மாடுகள் தான். கேட்பார் மேய்ப்பார் யாருமின்றி கூட்டம் கூட்டமாகத் திரிகின்றன. தமிழர்களுக்கில்லாத சுதந்திரம் இந்த மாடுகளுக்கு! தமிழ் மக்கள், முஸ்லிம் மக்கள் அனைவருமே இப்பகுதிகளைவிட்டு வெளியேறி விட்டனர். எங்கோ ஓரிரு ஆண்கள் மட்டும் தங்கள் மண்ணைப் பிரியமனமில்லாமல் குடும்பத்தினரை அனுப்பி விட்டு தாங்கள் மட்டும் அங்கேயே வசித் வருகின்றனர் எனக் கேள்விப்படுகிறோம். இராணுவ முகாம்களின் வெளிச்சம் மட்டும் மிகப் பிரகாசமாக உள்ளது. அதிகாலை 5.30 மணியளவில் தற்காலிகமாகப் பயணம் நிறுத்தப்படுகிறது. அந்த இடத்தில் நாங்கள் தங்குவதற்குரிய ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. பயணம் தொடங்கும்போது எனக்காகத் தரப்பட்ட இரவு உணவைச் சாப்பிடக் கூடிய நிலையில் நான் இல்லை. உடனே தேவைப்படுவது தூக்கம். சுமார் மூன்று மணித்தியாலங்கள் அயர்ந்த தூக்கம். காலை 8.30 மணியளவில் எழுந்து வெளியே வருகிறேன். நாங்கள் தங்கியிருந்த வீட்டிலிருந்து அயலைப் பார்க்கின்றேன். கிராமமே வெறிச்சோடிக் கிடக்கின்றது. அங்கொருவர் இங்கொருவராக இருந்தவர்கள் போராளிகளுக்கான உணவைத் தயாரிப்பதில் சுறுசுறுப்பாக ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அடுத்த பயணத்தைத்தொடர்வதற்குரிய ஆயத்தநிலையில் திருமலை மாவட்டக் குழுவினர் இருக்கின்றனர். இந்த இடைப்பட்ட நேரத்தில் இவர்கள் யாரும் தூங்கிய மாதிரி இல்லை. எனக்கோ ஆச்சரியம். ஏனெனில் நாங்கள் கடந்து வந்த தூரத்தின் இருமடங்கு தூரத்தை இவர்கள் அந்த இரவில் நடந்துள்ளார்கள். எம்மை அழைத்துச் செல்வதற்காக இப்பகுதியில் நடந்து வந்து திரும்ப எங்களுடன் இங்கே நடந்து வந்துள்ளார்கள். அத்துடன் இந்த இடைப்பட்ட நேரத்தில் தூங்கவுமில்லை. அடுத்த காணிக்குள் சில நாய்கள் உலாவுகின்றன. நாயின் சொந்தக்காரர்கள் அகதிகளாகச் சென்றுவிட இந்த மண்ணின் பாதிப்பு நாய்களிலும் தெரிகிறது. சாப்பாடு இல்லாத இந்த நாய்கள் பாவம் என நினைத்துக் கொள்கிறேன். இரவுச் சாப்பாட்டுக்கென எனக்காகத் தரப்பட்ட பார்சல் நினைவுக்கு வரவே அதை நாய்களுக்குப் போடுவோம் என்றெண்ணி அந்த வீட்டின் உள்ளே வருகின்றேன். திருமலை மாவட்டப் பொறுப்பாளர் பதுமன் வருகிறார். வழக்கமான உரையாடல். “இரவு நாங்கள் நடந்த தூரம் எவ்வளவு?” எனது கேள்வி. ஐந்து அடுத்து மூன்று அப்படியே... என்று கணக்குப்போட்டு மொத்தம் 20 மைல்கள் என்கிறார். வியப்பில் ஆழ்கின்றேன். நான் 20 மைல் நடந்து விட்டேன் என்றல்ல. திருமலை மாவட்டப் போராளிகள் 40 மைல்கள் நடந்திருக்கிறார்களே என்பதும், அத்துடன் இந்த இடைநேரத்திலும் தூங்காமல் அடுத்த பயணத்துக்குரிய தயார் நிலையில் இருக்கிறார்களே என்பதும்தான் எனது வியப்புக்குக் காரணம். பதுமனை விட்டு விலகிச் செல்கிறேன். தன்னைச் சூழ இருந்தவர்களிடம் மெதுவான குரலில் பதுமன் கேட்கிறார். “எல்லோரும் சாப்பிட்டாச்சா?” வழக்கமான இந்தக் கேள்வியைத் தொடர்ந்து மௌனம் நிலவுகிறது. மீண்டும் பதுமனே தொடர்கிறார். “எல்லோரும் சாப்பிடாதீங்க சோறு இல்லை” – வழமைக்கு மாறான வேண்டுகோள். சூழ இருந்தவர்கள் முகத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. நான் வியக்கிறேன். ஏனெனில் இதுவரை நாளும் ஒரு சராசரிக் குடும்பஸ்தனாக இருந்தவன் நான். மூன்று நேரச் சாப்பாட்டில் எந்த நேரமும் பிந்தக் கூடாது எனக்கு. கொஞ்சம் பிந்தினாலும் மிகவும் சிரமப்படுவேன். அந்தக் காட்சிகள் நினைவுக்கு வந்தன; அத்துடன் இந்த மாதிரியான ஒரு இடத்தில் இரவுச் சாப்பாட்டைக் காலைச் சாப்பாடாக ஏற்றுக் கொள்ளும் மனநிலை இல்லாமல் நாய்களுக்குப் போட நினைத்த என்னை எண்ணி நான் குறுகிக் கொண்டேன். சாப்பாடு ஓரளவு குறைந்தால் பங்கிட்டுச் சாப்பிடச் சொல்லியிருப்பார் பதுமன். ஆட்களின் தொகையையும் சாப்பாட்டின் அளவையும் நினைத்துத்தான் இவ்வாறான வேண்டுகோளை தனது போராளிகளுக்கு விடுத்துள்ளார் என்பதை நினைக்கும் போது திருமலை மாவட்டத்தின் யதார்த்த நிலையில்ன் கோரத்தைப் புரிந்து கொண்டேன். வெளியே திருமலை மாவட்டப் போராளிகள் மாமரத்தின்கீழ் அணிவகுத்து நிற்கிறார்கள். அவர்களுக்கான உத்தரவுகள் வழங்கப்படுகின்றன. குழுத் தலைவர்களின் அறிவுறுத்தல்களின் பின் அவர்கள் கலைகிறார்கள். ஒருவரோடொருவர் சிரித்துப்பேசியபடி மாங்காய்களைத் தடியால் எறிந்து விழுத்துகிறார்கள். ஏதோ சொட்டைத் தீனுக்காகத்தான் இதை வீழ்த்துகிறோம் என்ற பாவணையில் மாங்காய்களைப் பொறுக்கி கடிக்கிறார்கள். இந்தப் பிரயாண முடிவில் அவர்கள் சென்றடையும் முகாமில்தான் இனி வயிறாரச் சாப்பிட வேண்டும். பதுமன் வருகிறார். திருமலை மாவட்ட போராளிகளின் உணவு நிலைமைபற்றி அளவளாவுகிறேன். “இப்ப ஒருமாதிரி பிரச்சினை யில்லை. I. P. K. F. காலத்தில் தான் ஆகக்கஷ்டப்பட்டிட்டம். இவனெல்லாம் ஒரு தொடர்புமில்லாமல் காட்டுக்குள் பாலைப்பழத்தையும், விளாங்காயையும் சாப்பிட்டுக் கொண்டே சில காலம் இருந்திருக்கிறான். இவனோடை இருந்தவங்களெல்லாம் கடலில் வண்டி கவிழ்ந்து போனதில செத்துப் போனாங்கள்” என்று சொல்லி ஒரு பையனை அறிமுகப்படுத்துகிறார். மனித நடமாட்டமில்லாத பகுதியில் மீண்டும் பிரயாணம் தொடங்குகிறது. கையில் தூப்பாக்கியை ஏந்தியபடி தமது சொந்தமண்ணில் காலடிபதிக்கிறார்கள். 90க்கு மேற்பட்ட படை முகாம்கள் உள்ள இந்த மாவட்டத்தில் உள்ள தமிழனாகப் பிறந்த எவனதும் ஆயுட்காலத்தை அதிகரிப்பது, உயிர்வாழ்வுக்கு உத்தரவாதம் கொடுப்பது இந்த ஆயுதங்களே. இலட்சியத்தில் நம்பிக்கை கொண்ட இவர்களின் பின்னால் கூனிக்குறுகியபடி நானும்... (தொடரும்)

இந்நெடுந்தொடரானது ஈழநாதம் நாளேட்டில் 1990ம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் வெளிவந்த தொடராகும். இது தென் தமிழீழத்தில் முஸ்லிம் ஊர்காவல் படையினர், முஸ்லிம் காடையர்கள் மற்றும் சிங்கள படைத்துறை இயந்திரத்தால் அம்மாவட்ட மக்கள் கண்ட அவலங்களை எடுத்துரைக்கிறது. இதனை மூத்த விடுதலைப் போராளி பசீர் காக்கா அவர்கள் எழுதியுள்ளார். இக்கட்டுரையானது 1993இற்கு முன்னர் நூல் வடிவம் பெற்று தமிழீழத்தில் வெளியிடப்பட்டது. எனினும் இதில் தேசத்துரோகி மாத்தையா தொடர்பிலும் வருவதால், அவனது வஞ்சகத்தால், அவன் தொடர்பான அனைத்து ஆவணங்களும் புலிகளால் பொது வெளிப்பரப்பிலிருந்து நீக்கப்பட்ட போது இந்நூலும் மெள்ள மறைந்து போனது. தற்போது காலத்தின் தேவை கருதி, குறிப்பாக முஸ்லிம்கள் தனியினமாக தம்மைக் கருதி எம்மினத்திற்கு இழைத்த கொடூரங்களை வெளிக்காட்டும் முகமாக இந்நூல் மீளவும் எழுத்துணரியாக்கம் செய்யப்பட்டு வெளியிடப்படுகிறது. ஆயினும் இக்கட்டுரையின் இரு பத்திகள் கிடைக்கப்பெறவில்லை. கிடைக்கப்பெற்ற யாவற்றையும் எனது வேண்டுகோளின் பேரில் திரு. தா. இளங்குமரன் அவர்கள் எழுத்துணரியாக்கம் செய்து தந்தார். அதனை நான் இங்கு வெளியிட்டு வைக்கிறேன். அத்துடன் இதனை மீளவும் நூலாக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறேன்.

இது 2022ம் ஆண்டு நான் எழுதிய பதிவின் மீள் வெளியீடு: இது ஒரு உண்மைச் சம்பவம்... சிங்களப் படைகளிடத்தில் உயிருடன் பிடிபட்டு சித்திரவதையால் எம்மை விட்டுப் பிரிந்துவிட்ட எனது கடற்புலி உறவினர் ஒருவர் இறுதிப் போர்க்காலத்தில் தெரிவித்த பற்றியம் இதுவாகும். எனது உறவினர் கடற்புலிகளின் படகு கட்டுமானப் பிரிவுகள் ஒன்றினது கட்டளையாளர் ஆவார். சமாதான காலத்தில் தென்கிழக்கு ஆசிய நாடு ஒன்றிற்கு எல்லாம் சென்று அந்தப் பிரிவிற்கான சிறப்புப் பயிற்சிகள் எல்லாம் எடுத்து நாடு திரும்பியவர் ஆவர். (எனது பாதுகாப்பிற்காக அவருடைய பெயரை எழுதவில்லை. அவருடைய நிழற்படம் கூட என்னிடம் இல்லை😢) இவர் இதை கரையா முள்ளிவாய்க்காலிலிருந்த எங்கள் உறவினரின் வீடொன்றில் கடற்புலிகள் தம் படைக்கலன்களை கொண்டுவந்து வைத்த போது தெரிவித்தார். அப்போது அங்கு என்னைத் தவிர எங்கள் பிற உறவினர்களும் அங்கிருந்தனர். அன்றொரு நாள் நண்பகல் போல் அவ்வீட்டின் பதுங்ககழிக்குள் நாங்கள் எல்லோருமிருந்து கதைத்துக்கொண்டிருக்கும் போது அவர் தெரிவித்தார், புலிகளின் புலனாய்வுத்துறையினர் சில நாட்களுக்கு முன்னர் நீர் மட்டத்திற்கு கொஞ்சம் மேலால் பயணிக்கிற தொலையியக்கியால் கட்டுப்படுத்தக்கூடிய ஒரு ஆளில்லாத படகு ஒன்றின் மூலம் படைக்கலன்களை வெளியில் இருந்து தருவித்தனர் என்று. அதில் சில ஏகே துமுக்கிகள் மற்றும் அவற்றிகான சன்னங்கள் போன்ற மிகக் குறைந்த அளவிலான வலுவற்ற ஆயுதங்களே தருவிக்கப்பட்டது என்றும் ஆனால் அவை அப்போதைய நிலைமைக்கு போதாது என்றும் கூறி அலுத்துக்கொண்டார். இதைப் அப்போது பகிரக் காரணம், புலிகளிடம் ஏதோ ஒரு புதுவித தொழில்நுட்பம் பயன்பாட்டிற்கு வந்திருந்தது என்பதை வெளிக்காட்டிடவே. ஆயினும் அது தொடர்பில் அவர் கூறிய ஏனைய விடையங்கள் என்னினைவில் இப்போது இல்லை. இதே போன்று வெளியிலிருந்து தொலைக் கட்டுப்பாட்டுக் கருவி மூலம் வெடிக்க வைக்கக்கூடிய மிதக்கும் பொருளொன்று 9/03/2000 அன்று திருமலைத் துறைமுகத்தினுள் வைத்து சிங்களக் கடற்படையினரால் கைப்பற்றப்பட்டது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. ஆக்கம் & வெளியீடு: நன்னிச் சோழன்

மாவீரர் வீரவணக்க நினைவுச்சின்னம் யாழ். இந்துக்கல்லூரி 2005 இது அமரர் குணா என்பவரால் அமைக்கப்பட்டு பின்னாளில் சிங்களப் படையினரால் உடைக்கப்பட்டது.

பெயர்: தமிழீழத் தேசிய எழுச்சி சின்னம் தீருவில், யாழ்ப்பாணம் இரண்டாம் ஈழப்போர்க்காலத்தில் எழுப்பப்பட்டது மாவீரர் து.இ. இருந்த தமிழீழ தேசிய எழுச்சி சின்னம்:

யாழிலிருந்த கேணல் கிட்டு நிழலுருப்படம் 1991-1996

பருத்தித்துறை பேரூந்து நிலையத்தில் அமைந்திருந்த மேஜர் ரஞ்சன்/சித்தப்பா நிழலுருப்படம்