கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 1

🏡 பாகம் 01 – வெல்வின் கார்டன் சிட்டியில் ஏற்பட்ட முதல் ஆரவாரமும் ஆச்சரியமும்

காலைக் கதிரவன் மெதுவாக எழுந்து, வெல்வின் கார்டன் சிட்டியின் [Welwyn Garden City] வீதிகளைத் தங்க நிற ஒளியால் அலங்கரித்தது. ஐந்து வயதிற்கும் சற்று குறைவான 'நிலன்', அரை உறக்கத்தில் கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டு, கார் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தான். இவ்வளவு சீக்கிரம் தாத்தா ஏன் அவர்களை காரில் கூட்டிக் கொண்டு போகிறார் என்பது அவனுக்குப் புரியவில்லை. குட்டி 'ஆரின்' தனது குழந்தை இருக்கையில் பாதி தூக்கத்தில் இருந்தான்; ஆனால் மூத்த அண்ணன் 'திரேன்' மகிழ்ச்சியுடன் துள்ளிக் கொண்டிருந்தான்.

உறக்கம் கலந்த குரலில், ஆர்வத்துடன், “தாத்தா, நாம் எங்கே போறோம்?” என நிலன் கேட்டான்.


“என் சிறிய ஆராய்ச்சியாளனே, அதை நீயே விரைவில் பார்ப்பாய்” என்று தாத்தா சிரித்தபடி “இது ஒரு பெரிய ஆச்சரியம்!” என்று சொன்னார்.

வெல்வின் கார்டன் சிட்டியின் தெருக்கள், ஒழுங்காக வெட்டப்பட்ட புதர்கள், அழகாக சுத்தமான வீடுகளுடன், ஒரு குழந்தைப் புத்தகக் கதையைப் போல் தோன்றின. பறவைகள் கீதம் பாட, மர இலைகள் மெதுவாக அசைந்தன. தாத்தா மெதுவாக காரை ஓட்டிச் சென்றார். வழியில், அங்கு காணப்பட்ட சிறிய, அழகான விவரங்களையும் மற்றும் மனதில் தோன்றிய சிறு சிறு விடயங்களையும் சுட்டிக்காட்டினார் – ஒரு தோட்டத்தில், சோம்பேறித்தனமாக கால்களைக் நீட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பூனை, ஒரு வேலியுடன், அனாதரவாக சாய்ந்து நின்ற சிவப்பு மிதிவண்டி, மற்றும் நடைபாதையில் குறுக்கே வேகமாகச் செல்லும் ஒரு சிறிய அணில் போன்றவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டு சென்றனர்.

தாத்தா கூட்டிக் கொண்டு போன இடத்தை அடைந்ததும் நிலனின் கண்கள் ஆச்சரியத்தால் விரிந்தன. "இது... ஒரு பூங்காவா?" அவன் தன் இருக்கையில் இருந்து துள்ளிக் குதித்துக் கொண்டு கிசுகிசுத்தான்.

“ஆம், ஆனால் இது சாதாரண பூங்கா அல்ல,” என்று தாத்தா கார் கதவைத் திறந்தார்.

குழந்தைகள் கற்களால் ஆன ஒரு பாதையில் ஒன்றாகப் பாய்ந்து ஓடினர். அங்கு உயரமான வேலிகளுக்குப் பின்னால் ஒரு இரகசிய தோட்டம் மறைந்திருந்தது. சிவப்பு, மஞ்சள், ஊதா நிற மலர்கள் வானவில் போல் மலர்ந்திருந்தன. லாவெண்டர் [lavender] மற்றும் ரோஜாக்களின் வாசனை காற்றை நிரப்பியது.

திடீரென்று, ஒரு மென்மையான சிரிப்பு நிலனின் கவனத்தை ஈர்த்தது. “Welcome to Adventure Grove” ["சாகச தோப்புக்கு வருக"] என்று ஒரு சிறிய மர பலகையில் எழுதப்பட்டிருந்தது. அது அவர்களை புன்னகையுடன் பேசி வரவேற்றது. அதன் பின் சிறிய பாதைகள், பாலங்கள், ஓடைகள், விலங்குகளின் சிற்பங்கள் — எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு கற்பனை உலகம் போல விரிந்து பரவி இருந்தது.

“தாத்தா! பாருங்க!” என்று திரேன் கத்தினான். தோட்டத்தின் மையத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய கோட்டையை சுட்டிக்காட்டினான். அதில் கோபுரங்களும், காற்றில் பறக்கும் சிறிய கொடிகளும் இருந்தன. "நாம் உள்ளே போகலாமா?” என்று கேட்டான்.

"நிச்சயமாக!" என்று தாத்தா பதிலளித்தார்.

அங்கு தான் முதல் அதிசயமான அனுபவம் அவர்களுக்கு ஆரம்பமானது. குழந்தைகள் வளைந்து நெளிந்து ஓடி, மறைந்திருக்கும் மூலைகளைக் கண்டுபிடித்தனர்: வாத்துக் குஞ்சுகள் மிதக்கும் ஒரு சிறிய குளம், ஒரு புதருக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருந்து எட்டிப்பார்க்கும் ஒரு செதுக்கப்பட்ட மர நரி சிற்பம், மற்றும் அவர்களுக்காகவே செய்யப்பட்டதாகத் தோன்றும் ஒரு வில்லோ மரத்தின் [அலரி மரம் or காற்றாடி வகை மரம் / willow tree] கீழ் மறைந்திருக்கும் ஒரு ஊஞ்சல் என பலவற்றை மூலை முடுக்குகளில் கண்டு பிடித்தனர்.

எப்போதும் ஆர்வமுள்ள நிலன், ஒரு மலர் படுக்கையின் அருகே ஏதோ மின்னுவதைக் கவனித்தான். மண்டியிட்டு [குனிந்து] அவன் பார்த்த பொழுது, வண்ணமயமான கூழாங்கற்களால் [colorful pebbles] அமைக்கப்பட்ட சிறிய ரகசிய பாதை ஒன்றைக் கண்டான். "புதையல் வேட்டை!" என்று அவன் கூச்சலிட்டான். தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஒரு சிறிய கூடையைக் கொடுத்தார். அவர்கள் கூழாங்கற்களைச் சேகரிக்கத் தொடங்கினர். அப்பொழுது அங்கே, அந்த ரகசிய பாதையில், ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு பட்டாம்பூச்சி கலைந்து பறந்து செல்லும்போதும் அல்லது ஒரு பறவை கலைந்து குரல் கொடுக்கும் போதும் அவர்கள் விழுந்து விழுந்து சிரித்து மகிழ்ந்தார்கள்.

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் பசுமையான புல்வெளியில் அமர்ந்தனர். தாத்தா ஒரு சாப்பாட்டு கூடையை திறந்தார். அதில் சாண்ட்விச் [sandwich], பழங்கள், பிஸ்கட்டுகள் [Biscuits] என பல சிற்றுண்டிகள் இருந்தன. தாத்தா சிரித்தபடியே, “இது என் சிறிய சாகச வீரர்களுக்கான காலை விருந்து,” என்றார்.

நிலன் ஒரு ஸ்ட்ராபெர்ரி [strawberry] எடுத்து, அதன் இனிப்பை ருசித்தான். திரேன் "புதையல் வேட்டையின்" [“Treasure Hunt”] வெற்றியை பெருமையுடன் எல்லோருக்கும் விவரிக்க, குட்டி ஆரின் தாத்தாவின் மடியில் கைத்தட்டி கைத்தட்டி விளையாடிக் கொண்டு இருந்தான்.

ஆனால் அவர்களுக்கு இன்னும் ஒரு அதிசயம் [ஆச்சரியம்] காத்திருந்தது. தாத்தா குழந்தைகளை ஒரு மறைக்கப்பட்ட மூலையில், ஒரு சிறிய மர மேடைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே ஒரு திரைக்குப் பின்னால் இருந்து, ஒரு பொம்மலாட்ட நிகழ்ச்சி தொடங்கியது - பேசும் விலங்குகள் மற்றும் மாயாஜால சாகசங்கள் பல அங்கு நிறைந்து இருந்தது. ஒவ்வொரு காட்சியும் அவற்றின் பெயர்களைச் சேர்த்து கவனமாக விபரமாக கொடுத்தது. ஒரு பொம்மை டிராகன் [a puppet dragon], அங்கே நிலனை வணங்கிய பொழுது, நிலன் மகிழ்ச்சியுடன் கூச்சலிட்டான். கூச்ச சுபாவமுள்ள குட்டி ஆரின் கூட தனது தாத்தாவின் கைகளிலிருந்து சிரித்தான்.

நேரம் செல்லச் செல்ல, கதிரவன் மேலே மேலே ஏறினான். குழந்தைகள் கதிரவனின் வெப்பத்தை, ஒரு வெதுவெதுப்பான அரவணைப்பை, உணர்ந்து, அதில் மகிழ்ச்சியிலும் அன்பிலும் மூழ்கினர் — உண்மையில் சூரிய ஒளியிலிருந்து மட்டுமல்ல, கண்டுபிடிப்பின் சிலிர்ப்பாலும், குடும்பத்தின் ஆறுதலாலும், அவர்கள் என்றென்றும் நினைவில் வைத்திருக்கும் காலையில் அனுபவித்த மாயாஜாலத்தாலும் மூழ்கி இருந்தனர். தாத்தா, சிரித்துக் கொண்டே, இவை தான் வாழ்க்கையின் உண்மையான செல்வம் என எண்ணினார்.

சாகச தோப்பை விட்டு, வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது, குழந்தைகள் சோர்வாக இருந்தனர், ஆனால் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர், அவர்களின் மனம் அரண்மனைகள், ரகசிய பாதைகள் மற்றும் மறைக்கப்பட்ட பொக்கிஷங்களால் நிறைந்திருந்தது. "நன்றி தாத்தா," நிலன் மெதுவாக தனது இருக்கையில் சாய்ந்து அரைத்தூக்கத்தில் கூறினான். “இது என் வாழ்நாள் சிறந்த அதிசயம்." தாத்தா என்றான், சோம்பல் முறித்தபடி.

தாத்தா மனம் நிறைந்த புன்னகையுடன் கூறினார். "சாகசம் இப்போதுதான் தொடங்கியுள்ளது, குழந்தைகளே. அது தொடரவேண்டும் என்றால், அடுத்த வாரம் தொடங்கும், உங்கள் கோடை விடுமுறை வரை காத்திருங்கள்." என்றார்.

இரகசிய தோட்டத்தையும் சிரிப்பின் எதிரொலிகளையும் ஒருபுறம் தள்ளி விட்டுவிட்டு, அவர்களின் அற்புதமான பயணத்தின் அடுத்த அத்தியாயத்திற்குத் தயாராக கார் வீடு நோக்கி மெதுவாகச் சென்றது.

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பாகம்: 02 தொடரும்

துளி/DROP: 1978 [கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 1

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/33171634115818475/?

கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 2

🏡பாகம் 02 – வெல்வின் கார்டன் சிட்டியில் மீண்டும் ஒரு ஆச்சரியம்

அது ஒரு ஒளிமிகுந்த, தென்றல் காற்று வீசிய சனிக்கிழமை காலை. மேகங்கள் கூட மகிழ்ச்சியாகத் தெரிந்த ஒரு காலைப் பொழுதாக வெல்வின் கார்டன் சிட்டி [Welwyn Garden City] இருந்தது.

மார்பு சிவந்த சிறுபறவைகளான ராபின் [Robins] தோட்ட வேலியில் இருந்து பாட, தபால்காரர் விசில் அடிக்க, வீட்டிற்குள், மூன்று சிறுவர்கள் ஏற்கனவே ஹெர்ட்ஃபோர்ட்ஷையரில் [இங்கிலாந்தின் கிழக்குப் பகுதியில் உள்ள ஒரு மாவட்டமாகும் / Hertfordshire] உள்ள அனைத்து பறவைகளையும் விட அதிக சத்தம் எழுப்பிக் கொண்டு, அவர்களது கோடை விடுமுறையின் முதல் நாளைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தனர்.

மூத்த பேரனும் மற்றும் பத்துவயது நிரம்பிய திரேன் ஒரு அறிவியல் பணியில் [scientific mission] தன்பாட்டில் விளையாடிக்கொண்டு இருந்தான். ஆர்சனல் கால்பந்து கிளப்பின் [Arsenal F.C] அதிதீவீர ஆதரவாளனான அவன், கையில் ஒரு டார்ச்சுடன் [torch] சோபாவின் கீழ் ஊர்ந்து சென்று, கிசுகிசுத்தான். “காணாமல் போன கால்பந்து இந்தக் காட்டில் எங்காவது ஒளிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும்!” என்று காட்டில் தேடுவது போல பாசாங்கு செய்தான்.

ஐந்து வயது நிலன், ஒரு துணிச்சலான விண்வெளி வீரனாகத் தன்னை தயார் படுத்திக் கொண்டு, தலைக்கவசத்திற்குப் பதிலாக ஒரு பாத்திரத்தை தலையில் கவிழ்த்து போட்டுக் கொண்டு, ஒரு துணி துவைக்கும் கூடையில் அமர்ந்து, அதை விண்வெளி நோக்கி போகும் ராக்கெட் கப்பலாக கற்பனை செய்து, பெருமையாகக் சத்தம் போட்டு, “மூன்று… இரண்டு… ஒன்று… புறப்படு நிலா நோக்கி!” என்று கூவினான்.

இதற்கிடையில், ஒரு வயதான குட்டி ஆரின், தாத்தாவின் பழைய கம்பள சாக்ஸை [old woolly sock] கண்டு பிடித்து, அதைக் கடித்து மகிழ்ந்து கொண்டிருந்தான்.

இந்த மகிழ்ச்சிகரமான பேரப்பிள்ளைகளின் குறும்புகளுக்கு நடுவில், தாத்தா 'கந்தையா தில்லை' அமைதியாக தனது காலை தேநீரைப் பருகிக் கொண்டிருந்தார். மகிழ்ச்சியும் பெருமையும் கலந்த புன்னகையுடன் பேரப்பிள்ளைகளின் விளையாட்டை பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது, அவரது கண்ணாடிகள் கூட மூக்கின் நுனி வரை நழுவி சென்று எட்டிப்பார்த்தது.

வாழ்க்கை அவருக்கு பல சாகசங்களைக் கொடுத்திருந்தாலும், இந்த மூன்று சிறு புயல்களே அவருக்கு மிகப் பிரியமானவையாக இன்று இருந்தது

“சரி என் சிறு சூறாவளிகளே,” என்று தாத்தா தேநீர் அருந்தியதும் மெல்லக் கூறி, “அனைவரும் தயாராகுங்கள் — நாம் இனி உடுப்புகளை அடுக்கி, பயணப்பெட்டிகளை [suitcases] தயார் செய்ய வேண்டும்" என்றார்

மூன்று பேரப்பிள்ளைகளின் தலைகளும் ஒரே நேரத்தில் ஆச்சரியத்தில் மேலெழுந்தன.

“உடுப்பு அடுக்குதல்?” — திரேன் ஆவலாக, தன் கண்களை அகல விரித்துக்கொண்டு தாத்தாவிடம் கேட்டான்.

“வீடு மாறப் போகிறோமா?” — நிலன் தன் கூடையில் இருந்து குதித்து எழும்பினான்.


“பா-பா!” [“Baa-ba!”] என்று ஆரின் கத்தினான் — தன்னுடைய பால் எங்கே என்று?

தாத்தா சிரித்தார்.

“இல்லை இல்லை, நாம் வீடு மாறவில்லை — பயணம் போகப் போகிறோம்! நான் ஒரு அற்புதமான இடத்துக்கு ஆச்சரியமான சாகசத்தைத் திட்டமிட்டுள்ளேன், உங்களுக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் [ஆச்சரியம் / surprise] ஆக" என்றார். வெப்பமாய் வெளிச்சமாய் இருக்கும் ஒரு நாட்டுக்கு, அங்கே நீங்கள் கடித்து சுவைத்து உண்ண நிறைய கூக்கீஸ்களும் ["பிஸ்கட்" அல்லது "இனிப்பு அப்பம்" / cookies] இருக்கும்!”

“கூக்கீஸா?” என்று நிலனின் கண்கள் ஒளிர்ந்தன. “அது பாட்டியின் சமையலறையா?” என்று கேட்டான்.

“அதையும் விட சிறந்தது,” என்று தாத்தா கண் சிமிட்டினார்.

“மணல் தங்கமாக ஒளிவிடும் இடம், கோபுரங்கள் மேகங்களைத் தொடும் இடம், கடலும் நகரத்தைக் கட்டி அணைக்கும் இடம்!” என்று கூறிவிட்டு" சொல்லுங்கள் பார்ப்பம் என்றார்.

திரேன் முதலில் கத்தினான், “துபாய்?”. தாத்தா பெருமையாகத் தலைஅசைத்தார்.

“ஆம், துபாய் தான் — நம்முடைய அடுத்த குடும்ப சாகசம்!” என்றார்.

ஒரு கணம் திகைப்பூட்டும் அமைதி நிலவியது, அதைத் தொடர்ந்து அடுத்த கணமே வீடே குலுங்கும் அளவுக்கு சத்தம் கேட்டது!

அந்த அலறலில், வேலியில் அமர்ந்து இருந்த ராபின் பறவைகள் பயம் கொண்டு அங்கிருந்து பறந்து சென்றன. திரேன் உலக வரைபடத்தை எடுக்க ஓடினான். நிலன் துள்ளிக் குதித்து, “துபாய்! துபாய்! துபாய்!” என்று ஏதேதோ சொல்லி சொல்லி கோஷமிட்டான். ஆரினும் தன் சிறு கைகளால்த் தட்டியபடி தாத்தாவின் முழங்காலில் முத்தம் கொடுத்து மகிழ்ந்தான்.

“இப்போ எல்லோரும் உங்கள் உங்கள் பயணப் பெட்டியை அடுக்க ஆரம்பியுங்கள்,” என்று தாத்தா மகிழ்ச்சியுடன் கட்டளை இட்டார்.

“ திரேன், உன் எக்ஸ்ப்ளோரர் தொப்பியை [ஆய்வுப்பயணத் தொப்பி / explorer hat] எடுத்து வா. நிலன், உன் பாத்திரத் தொப்பியை வீட்டிலேயே விட்டுவிட்டு வா — இல்லை யென்றால் விமான நிலையத்திலே, உன்னைச் சமையல் காரன் [குக் / chef] என நினைப்பார்கள்! ஆரின், நீ உன் புன்னகையை மறக்காமல் எடுத்துக்கொண்டு வா, அழாமல் மகிழ்வாக இருக்க.” என்று தாத்தா எல்லோருக்கும் அன்பான வேண்டுகோள் வழங்கினார்.

நேரம் செல்லச் செல்ல சாளரத்தின் [யன்னல்] திரைச்சீலைகள் வழியாக சூரிய ஒளி வீட்டுக்குள் பரவின. விமான நிலையம் போகும் நேரம் நெருங்குகிறது என்பதை இது நினைவூட்டியது. வெல்வின் கார்டன் சிட்டியில் உள்ள அவர்களின் வீடு இதனால், உற்சாகத்தால் சலசலத்தது.

விமான நிலையத்திற்குப் புறப்படத் தயாராகும் இந்த வேளையில், சூட்கேஸ்கள் (சக்கரங்களுடன்) இழுக்கப்பட அல்லது தள்ளப்பட தொடங்கின. சாக்ஸ் [காலுறை / socks] மீண்டும் காணாமல் போயின, தாத்தா தனக்குள் மெதுவாகச் சிரித்தார்.

"இன்னொரு சாகசம் தொடங்குகிறது - இந்த முறை, என் மூன்று சிறிய ஹீரோக்களுடன் [கதாநாயகர்களுடன்]." என்று தாத்தா பெருமையுடன் அறிவித்தார் 🌞

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பாகம்: 03 தொடரும்

துளி/DROP: 1984 [கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 2]

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/33216229664692253/?

கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 3

✈️ பாகம் 03 – விமான நிலைய சாகசம்

அன்று காலையிலே வீடு உற்சாகத்தில் மூழ்கி இருந்தது. நிலன், தன் சிறிய தோள் பையை இறுகப் பிடித்துக் கொண்டு, அங்கும் இங்கும் ஓடி துள்ளிக் கொண்டு இருந்தான். திரேன், பெரியவன் என்பதால், தன் பாஸ்போர்ட் [Passport] மற்றும் போர்டிங் பாஸ் (Boarding Pass) இரண்டையும் அடிக்கடி மீண்டும் மீண்டும் சரிபார்த்துக் கொண்டு இருந்தான். எதையும் புரியாத வயது கொண்ட ஒரு வயது ஆரின் — சுற்றியுள்ள உற்சாகத்தை உணர்ந்து மகிழ்ச்சியாக “கூ கூ” என ஒலித்தான்.

“நாம் உண்மையிலேயே இன்று விமானத்தில் போகிறோமா, தாத்தா?” என்று நிலன் கண்கள் அகலமாக, எதிர்பார்ப்புடன் மின்னின.

தாத்தா புன்னகையுடன்,

"ஆமாம், சின்ன பைலட் [விமானி]," தாத்தா புன்னகையுடன் கூறினார். "இன்று, நாம் மேகங்களுக்கு மேலே பறந்து உலகை உயரத்திலிருந்து பார்க்கப் போகிறோம்." என்றார்.

விமான நிலையத்திற்குச் செல்லும் பயணம் சிரிப்பாலும், அரட்டையடிப்பதாலும் நிறைந்திருந்தது. தாத்தா விமான நிலையம் போகிற வழியில், வெவ்வேறு வாகனங்களைச் சுட்டிக்காட்டினார் - ஒரு பெரிய சிவப்பு பேருந்து, ஒரு கருப்பு டாக்ஸி [taxi], மற்றும் ஒரு பளபளப்பான டெலிவரி வேன் [delivery van] . “ஒவ்வொரு வாகனத்துக்கும் அவை அவற்றுக்காக ஒரு பிரத்தியேக வேலையுண்டு?” என்று அவர் கூறினார். “ஒரு நாள், ஒருவேளை நீங்கள் உங்கள் சொந்த விமானத்தை ஓட்டுவீர்கள்!” என்றார்.

விமான நிலையத்தை அடைந்ததும், அதன் பிரம்மாண்டமான அளவு குழந்தைகளை மூச்சுத் திணறச் செய்தது. விமான நிலைய முனையம் [terminal] பளபளப்பான தரைகள் மற்றும் கண்ணாடிச் சுவர்களால் மின்னியது, அதனூடாக உள்ளே பாய்ந்த சூரிய ஒளி அங்கு பிரதிபலித்தது. மக்கள் சூட்கேஸ்களை [suitcases] இழுத்துக் கொண்டும், தொலைபேசிகளில் பேசிக் கொண்டும் அல்லது சிலர் குழந்தைகளுடன் நெரிசலில் ஸ்ட்ரோலர்களை [strollers] உருட்டிக் கொண்டும் வேகமாக கடந்து சென்று கொண்டு இருந்தனர்.

“அட! இது கட்டிடத்துக்குள்ளே ஒரு நகரம் மாதிரி இருக்கே!” என்று திரேன் அதிசயித்தான்.

தாத்தா அவர்களை பாதுகாப்புப் பாதை வழியாக அழைத்துச் சென்று, ஒவ்வொரு அடியையும் பொறுமையாக விளக்கினார். “காலணியை கழற்றுங்க, பெல்ட்டை [belt] கழற்றுங்க, உங்கள் ஒவ்வொருவரின் தோள் பையையும் [backpacks] அந்த மெஷினில் வையுங்கள் … பீப் சத்தம் [beep] வந்தாலும் கவலைப்படாதீங்க — இதெல்லாம் சாகசத்தின் ஒரு பாகம் தான்!” என்று சிரித்தபடி சொன்னார். கன்வேயர் பெல்ட்கள் [conveyor belts] ஸ்கேனர்கள் [scanners] வழியாக தங்கள் தங்கள் பொருட்களை எடுத்துச் செல்வதை நிலன் வியப்புடன் பார்த்து மூச்சே விட்டான்.

பாதுகாப்பைக் [security] கடந்ததும், சாகசம் உண்மையிலேயே தொடங்கியது. அவர்கள் புறப்படும் லவுஞ்சிற்குள் [departure lounge] நுழைந்தனர், அங்கு காணப்பட்ட பெரிய ஜன்னல்கள் வழியாக, ஓடு பாதையில் நிறுத்தப்பட்டுள்ள விமானங்களின் பரந்த காட்சியைப் பார்த்தனர். நிலன் தனது மூக்கை கண்ணாடியில் அழுத்தி - அங்கே ஒரு பெரிய விமானத்தின் இயந்திரங்கள் சத்தமாக ஒலித்துக் கொண்டு, ஓடுபாதையில் நகரத் தொடங்கி, புறப்படத் தயாராகிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான் - இயந்திரங்களின் சத்தம், தரையின் அதிர்வு, ஒளிரும் விளக்குகள் நிலனுக்கு மேலும் ஆர்வத்தை தூண்டியது. "தாத்தா! நாம அதுக்குள்ள போகலாமா?" என்று ஆவலாகக் கேட்டான்.

தாத்தா சிரித்தார். “சீக்கிரம், என் சின்னஞ்சிறு சாகசக்காரர்களே. சீக்கிரம் நாம் போகிறோம்.” என்றார்

காத்திருக்கும் நேரத்தை வேடிக்கையாக்க, ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஒரு சிறிய நோட்டுப் புத்தகத்தையும் வண்ண பென்சில்களையும் கொடுத்தார். “நீங்கள் காணும் விமானங்களை வரையுங்கள்,” என்று அவர் பரிந்துரைத்தார். வானவில் இறக்கைகள் கொண்ட ஒரு விமானத்தை நிலன் ஆவலுடன் வரைந்தான், அதே நேரத்தில் திரேன், இரவு வானில் பறக்கும் ஒரு விமானத்தை, அது வெளிவிடும் புகை அல்லது நீராவிக்குப் பதிலாக, மின்னும் நட்சத்திரங்களை வெளியே தள்ளி விட்டுக் கொண்டு போவது போல - ஒரு மாயாஜால விமானம் அல்லது ஒரு நட்சத்திரம் போல - கற்பனை செய்து வரைந்தான். குட்டி ஆரின் கூட கைகளைக் காற்றில் ஆட்டி ஆட்டி, விமானம் பறக்கிற மாதிரி நடித்தான்.

அவசர அறிவிப்பு ஒலித்தது — அவர்களின் விமானம் தயாராகி விட்டது என்று! எனவே அவர்கள் ஜெட் பாலத்தின் [Jet bridge or jetway or passenger boarding bridge (PBB)] ஊடாக விமானத்துக்குச் சென்றார்கள்.

நிலன் உற்சாகம் மற்றும் மகிழ்ச்சி அடைந்து அதனுள்ளாக ஓடிப் போனான். விமானத்தின் அறை [கேபின்] விசாலமாக இருந்தது, வரிசையாக இருக்கைகள் அழகாக இருந்தன. பொதிகள் வைக்க தலைக்கு மேல் மூடக்கூடிய பெட்டிகள் [மேல்நிலை பெட்டிகள் / overhead compartments] இருந்தன. மற்றும் குழந்தைகளைப் அன்பாகப் பார்த்து பழகும் நட்பு விமானப் பணிப்பெண்கள் ["Airhostess"] அங்கு இருந்தனர். தாத்தா அவர்கள் எல்லோரும் தங்கள் தங்கள் இருக்கைகளில் பாதுகாப்பாக இருக்கைப் பட்டை [seat belt] போட்டு அமர உதவினார்.

விமானம் நகரத் தொடங்கியதும், நிலன் தனது கைப்பிடியைப் பிடித்துக் கொண்டு, அவனின் கண்கள் வியப்புடன் விரிந்தன. தரை வேகமாகவும் வேகமாகவும் கடந்து செல்வது போல் அவனுக்குத் தோன்றியது, திடீரென்று, மெல்ல உயர்ந்து, அது காற்றில் பறந்தது. "நாங்கள் பறக்கிறோம்! நாங்கள் பறக்கிறோம்!" என்று அவன் சிரித்துக் கொண்டே, கீழே உள்ள சிறிய கார்களையும் கட்டிடங்களையும் சுட்டிக்காட்டினான். அவை மங்கியபடி, சிறிதாகத் தெரிந்தன.

விமானத்தில் பயணம் செய்த அனுபவம் மூன்று பேரனுக்கும் மாயாஜாலம் போல் இருந்தது. தாத்தா அவர்களுக்கு சீட் பெல்ட்களை எப்படி கட்டுவது, ஜன்னலுக்கு வெளியே எப்படி பாதுகாப்பாகப் பார்ப்பது போன்றவற்றைக் கூறி, ஆனால், சிறிய தட்டு மேசைகளை [மேசைத் தாம்பாளம் / little tray tables] அவர்களே சரிபார்த்து பொருத்த அனுமதித்தார். குழந்தைகள் சிற்றுண்டிகளால் மகிழ்ச்சியடைந்தனர் - ஒரு சிறிய பொட்டலம் பிஸ்கட் மற்றும் ஜூஸ் - மேகங்கள் சோம்பேறித்தனமாக ஜன்னலைக் கடந்து சென்றன, சில பஞ்சுபோன்ற யானைகள் மற்றும் பெரிய அரண்மனைகள் போல இருந்தன.

விமானப் பயணத்தின் நடுவில், தாத்தா தான் கொண்டுவந்த ஒரு சிறிய போட்டி விளையாட்டு ஒன்றை வெளியே எடுத்தார் - 'வானத்தில் புதையல் வேட்டை'. ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஒரு சரிபார்ப்புப் பட்டியல் இருந்தது: ஒரு டிராகன் போன்ற வடிவிலான மேகத்தைக் கண்டுபிடி, தூரத்தில் ஒரு விமானத்தைக் கண்டுபிடி, அல்லது கீழே நிலத்தில் வளைந்து செல்லும் ஒரு சிறிய நதியைக் கண்டுபிடி என பல கேள்விகள் அங்கு இருந்தன. நிலன் ஒரு பொருளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அவனது கண்கள் பெருமையில் பூரித்தன. திரேன், வழமைபோல் ஆர்வத்துடன், கவனத்துடன் போட்டியிட்டான். ஆரின் கூட எதோ ஒரு புரிதலுடன் எதையெதையோ "சுட்டிக் காட்டி, என்னென்னெவோ சத்தம் போட்டான்.

விமானம் துபாயை நோக்கி தரை இறங்கும் போது, குழந்தைகள் தங்கள் முகங்களை மீண்டும் ஜன்னல்களில் அழுத்திக் கொண்டனர். அவர்களுக்குக் கீழே நகரம் ஒரு மின்னும் புதையல் பெட்டியைப் போல விரிந்தது: மின்னும் வானளாவிய கட்டிடங்கள், வளைந்து செல்லும் நீர்வழிகள், மற்றும் அடிவானம் வரை நீண்டு கிடக்கும் சிறிய சிறிய மணல் மேடுகள். நிலன் மூச்சுத் திணறினான். "இது மாயாஜாலம் போன்றது!" என்று நிலன் பெரு மூச்சு விட்டான்.

விமானம் இறுதியாக தரையிறங்கியதும், விமான நிலையத்தின் பரபரப்போடு சாகசம் தொடர்ந்தது: நீண்ட தாழ்வாரங்கள் [long corridors] வழியாக நடந்து, சாமான்களை [luggage] சேகரித்து மற்றும் ஆங்கிலம் மற்றும் அரபியில் வேடிக்கையான பலகைகளையும் கண்டனர். தாத்தா அவர்களின் கைகளை இறுக்கமாகப் பிடித்து, கூட்டத்தின் வழியாக அவர்களை கவனமாக பாதுகாப்பாக வழிநடத்தினார். அப்பொழுது சுவாரஸ்யமான காட்சிகளைச் சுட்டிக்காட்டிட தவறவில்லை - நகரும் நடைபாதை [moving walkway, also known as a travelator], வண்ணமயமான நினைவுப் பொருட்களின் காட்சி, மற்றும் சிறிய மீன்கள் நீந்தும் நீரூற்று [fountain] போன்றவை.

அவர்கள் வெளியே வந்த நேரத்தில், சூடான துபாய் சூரியன் அவர்களை ஒரு பழைய நண்பரைப் போல வரவேற்றது. குழந்தைகள் புதிய நகரத்தை சுவாசித்தனர், வரவிருக்கும் ஆச்சரியங்களை எதிர்பார்த்து உற்சாகமாக இருந்தனர். அவர்களின் கண்கள் ஆச்சரியத்தால் பிரகாசிப்பதைக் கண்டு தாத்தா சிரித்தார். "துபாய்க்கு வருக, என் சிறிய ஆய்வாளர்களே," என்று அவர் செல்லமாக அவர்களின் முதுகில் தட்டிக் கொடுத்து கூறினார். "ஆனால் இது வெறும் ஆரம்பம் தான்." என்றார் 🌍✈️

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பாகம்: 04 தொடரும்

துளி/DROP: 1991 [கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 3

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/33261397920175427/?

கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 4

🏖️ பாகம் 04 – அல் மர்ஜான் தீவிலுள்ள உல்லாச விடுதி மற்றும் ஸ்பா [அரோக்கிய நீரூற்று] வை தன்னகத்தைக் கொண்ட 'டபுள் ட்ரீ ஹோட்டல்' [DoubleTree by Hilton Resort & Spa, Marjan Island]

கடலுக்குள் 4.5 கி.மீ நீளமுள்ள அல் மர்ஜன் தீவு என்பது மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட தீவுக்கூட்டத்தில் உள்ள 4 பவள வடிவ தீவுகளின் குழுவாகும். அது மட்டும் அல்ல, இது ஒரு அருமையான சுற்றுலா தலங்கள் கொண்ட இடமாகும். இங்குதான் 'டபுள் ட்ரீ ஹோட்டல்' அமைந்துள்ளது.

தாத்தாவும் மூன்று பேரன்களும் 'டபுள் ட்ரீ ஹோட்டல்' [DoubleTree by Hilton Resort & Spa, Marjan Island] என்ற அழகிய விடுதிக்குச் சென்ற தருணத்தில், குழந்தைகள் ஒரு கனவில் அடியெடுத்து வைத்தது போல் உணர்ந்தனர். தங்க மதிய வெயிலின் பொற்கதிரில், உல்லாச விடுதி மின்னியது, அதன் வெள்ளை கட்டிடங்கள் மின்னும் குளங்களால் சூழப்பட்டு இருந்தன. அங்கு சூழப்படிருந்த பசுமையான தோட்டங்கள் காற்றில் மெதுவாக ஆடின.

இவைகளைக் கண்டு பரவசம் அடைந்த நிலனின் கண்கள் விரிந்தன. “தாத்தா ... தண்ணீர் எல்லாம் இருக்கு பாருங்க! கடற்கரையும் இருக்கு!” என்று கூறி, மணல் கரையில் மோதிய நீல நிற அலைகளை சுட்டிக் காட்டி அவன் கூச்சலிட்டான். திரேன், ஏற்கனவே தனது சிறிய துணிமணி பெட்டியை இழுத்துக் கொண்டு முன்னால் ஓடிக் கொண்டிருந்தான், அதே நேரத்தில் குழந்தை ஆரின் அலைகளின் சத்தத்தால் கவரப்பட்டு மகிழ்ச்சியில் கதறினான்.

"வரவேற்கிறோம் , குட்டி சாகசக்காரர்களே!" ஹோட்டல் ஊழியர்கள் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றனர். புதிதாக சுடப்பட்ட பிரபலமான டபுள் ட்ரீ சாக்லேட் சிப்ஸ் குக்கீகள் [DoubleTree chocolate chip cookies] ஒரு தட்டில் வைத்து பரிமாறினார்கள். குழந்தைகள் மூவரும் அவற்றை முதல் கடித்து உண்ணும் போது அவர்களின் கண்கள் மின்னின. "ம்ம்ம்... மாயாஜால மந்திரக் குக்கீகள்!" நிலன் சொன்னான். அப்பொழுது சிறு துண்டுகள் உடைந்து அவன் மேல் சட்டையில் விழுந்தன. தாத்தா அதைக் கண்டு சிரித்தார்.

கடற்கரை மற்றும் நீச்சல் தடாகம் போன்றவற்றை நோக்கிய பால்கனியுடன் [balcony] கூடிய விசாலமான அறையில் தங்கிய பிறகு, தாத்தா மற்றும் குழந்தைகள் ஜன்னல்களுக்கு விரைந்தனர். நிலன் தனது கைகளை கண்ணாடியின் மீது அழுத்தி, சிறிய நண்டுகள் மணலில் வேகமாக ஓடுவதைப் பார்த்தான், அதே நேரத்தில் திரேன் தண்ணீரை நோக்கி டைவிங் [குதித்து நீந்துவது / diving] செய்யும் இரண்டு கடற்பறவைகளைக் [seagulls] கண்டான். மென்மையான காற்று அவன் தலைமுடியை அசைக்கும் போது, குழந்தை ஆரின் கூட மகிழ்ச்சியுடன் கைதட்டினான்.

அடுத்த சாகசம் வெளியே கடற்கரையில்தான்: மணல் கோட்டை கட்டுதல். தாத்தா ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஒரு சிறிய வாளி மற்றும் மண்வெட்டியைக் கொடுத்தார். "இன்று, அல் மர்ஜன் தீவில் இதுவரை கண்டிராத மிகப்பெரிய கோட்டையை நாங்கள் கட்டுகிறோம்," என்று தாத்தா உற்சாகமாகச் சொல்லி, குனிந்து மணலை அள்ளினார்.

குழந்தைகளின் கற்பனைகள் கட்டுக்கடங்காமல் ஓடியது. நிலன் உயரமான கோபுரங்களைச் செதுக்கி, அவற்றைச் சுற்றி அகழிகளைச் செதுக்கினான். கடல் சிப்பிகளை அலங்காரமாக வைத்தான். அதே நேரத்தில் திரேன் பாலங்கள் மற்றும் ரகசிய சுரங்கப்பாதைகளை செதுக்கினான். அதன் பின் தாத்தாவும் சேர்ந்து, சுவர்களை வடிவமைத்து, சிறிய ஜன்னல்களை செதுக்கினார், அதே நேரத்தில் ஆரினின் சிறிய கைகள் மணலை நசுக்கி, மகிழ்ச்சியான "ஸ்ப்ளோஷ்" "ஸ்ப்ளோஷ்" [“splosh”] ஒலிகளை எழுப்பினான். விரைவில், இலைகள் மற்றும் கடல் ஓடுகளால் [seashells] ஆன கொடிகளுடன் கூடிய ஒரு கம்பீரமான மணல் கோட்டை கடற்கரையின் ஓரத்தில் பெருமையுடன் நின்றது.

மணல் கோட்டைகளுக்குப் பிறகு, நீச்சல் குளத்திற்குள் சென்று தண்ணீரில் விளையாடுவது, நீந்துவது அல்லது தண்ணீரைச் சிதறடித்து விளையாடுவது என்று தாத்தா முடிவெடுத்து, மூன்று பேரன்களுடனும் அங்கு சென்றார். நிலனும் திரேனும் ஆழமற்ற பகுதியைக் கடந்து கொஞ்சம் ஆழமான பகுதிக்கு பாய்ந்து நீந்த ஓடினர். ஒவ்வொரு முறையும் தண்ணீர் முகத்தில் தெறிக்கும்போது சிரித்தனர். மிதக்கும் வளையத்தில் [floating ring] பாதுகாப்பாக அமர்ந்திருந்த ஆரின், ஒவ்வொரு சிறிய அலையையும் பார்த்து சிரித்தான். தாத்தாவும் அவர்களுடன் சேர்ந்து, சிறிய நுரை பந்துகளை [foam balls] வீசி, விளையாட்டுத்தனமான நீர் சண்டைகளை உருவாக்கினார், இது குழந்தைகளை மகிழ்ச்சியுடன் சத்தம் போட்டு சிரிக்க வைத்தது.

கதிரவன் கீழே இறங்க, உல்லாச விடுதி மீது தங்க நிற பிரதிபலிப்புகள் வீச, தாத்தாவும் மூன்று பேரன்களும் கடற்கரையில் நடந்து சென்றனர். தாத்தா சிறிய நட்சத்திர மீன்களையும், இதய வடிவிலான ஓடுகளையும், பக்கவாட்டில் சிதறிக் கிடந்த ஒரு நண்டையும் சுட்டிக்காட்டினார். இது நிலனுக்கு மிகவும் வேடிக்கையாக இருந்தது. "இது ஒரு புதையல் வேட்டை போன்றது!" என்று அவன் ஒரு பளபளப்பான கடல் ஓடு [seashell] ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு கூச்சலிட்டான்.

அன்று மாலை, உல்லாச விடுதி [resort] அவர்களுக்கு ஒரு சிறப்பு ஆச்சரியத்தை அளித்தது - அது ஒரு குக்கீ அலங்கார ஏற்பாடு [a cookie-decorating session]. குழந்தைகளுக்கு இன்னும் மென்மையாகவும் சூடாகவும் உள்ள, அடுப்பிலிருந்து உடன் வெளியே வந்த குக்கீகள் அவை. குக்கீகளை அலங்கரிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் பிரகாசமான வண்ணங்களில் (சிவப்பு, நீலம், மஞ்சள், இளஞ்சிவப்பு போன்ற) அடர்த்தியான, இனிமையான ஐசிங் [colorful icing] மற்றும் சிவப்பு, நீலம், பச்சை, மஞ்சள், ஊதா போன்ற, கற்பனை செய்யக்கூடிய சாத்தியமான அனைத்து வண்ணங்களிலும் சிறிய மிட்டாய் மேல்புறங்கள் அல்லது மேல் வண்ணமிடல் [tiny candy toppings] வழங்கப்பட்டன. நிலன் அவர்களின் முன்னைய மணல் கோட்டை மாதிரி ஒரு குக்கீ கோட்டையை உருவாக்கினான். அதை பாதுகாக்க திரேன் ஒரு குக்கீ டிராகனை [cookie dragon] உருவாக்கினான். மேலும் ஆரினின் சிறிய குக்கீ எளிய புள்ளிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அங்கே ஒரு சிரிப்பின் தடயத்தை விட்டுச் சென்றது.

இறுதியாக, இரவு வந்தபோது, தாத்தாவும் பேரன்களும் தங்கள் பால்கனிக்குத் திரும்பி, தண்ணீருக்கு மேல் நட்சத்திரங்கள் மின்னுவதைப் பார்த்தார்கள். அலைகளின் மென்மையான சத்தம் ஒரு தாலாட்டுப் பாடலைப் போல இருந்தது, குழந்தைகள் தாத்தாவை நெருங்கி அணைத்துக் கொண்டனர், அவர்களின் சிறிய இதயங்கள் மகிழ்ச்சியாலும் சாகசத்தாலும் நிறைந்திருந்தன.

“தாத்தா... நாம் இங்கே என்றென்றும் தங்கலாமா?” நிலன் கொட்டாவி விட்டபடி கிசுகிசுத்தான். என்றாலும் அவன் இன்னும் உற்சாகமாக இருந்தான்.

தாத்தா அவனை நெருங்கி அணைத்துக் கொண்டு சிரித்தார். "நாளைக்கு, இன்னும் பல சாகசங்கள் காத்திருக்கின்றன. ஆனால் இன்றிரவு, அரண்மனைகள், குக்கீகள் மற்றும் அல் மர்ஜன் தீவின் மாயாஜாலத்தைக் கனவு காண்போம்." என்றார்.

அதனால், மின்னும் நட்சத்திரங்களின் கீழ், மூன்று சிறிய சாகச வீரர்கள், மர்ஜான் தீவின் மென்மையான அலைகளின் ஒலியிலும் நட்சத்திரங்களின் ஒளியிலும் - வானத்தை எட்டிய மணல் கோட்டைகள், ஒருபோதும் முடிவடையாத சாக்லேட் குக்கீகள் மற்றும் முடிவற்ற சாகசங்களின் ரகசியங்களை கிசுகிசுக்கும் அலைகள் பற்றிய கனவுகளில் - முடிவில்லா மகிழ்ச்சியுடனும் இனிய நினைவுகளுடனும் திளைத்தனர். ✨

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பாகம்: 05 தொடரும்

துளி/DROP: 1995 [கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 4

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/33293662250282327/?

கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 5

🌙 பாகம் 05 – மேகங்களைத் தொடும் கோபுரம்

மறுநாள் காலையில், தாத்தா குடும்பத்தினர் குழந்தைகளின் இதயங்களை உற்சாகத்துடன் துடிக்க வைப்பதற்காக ஒரு சாகசப் பயணத்தைத் தொடங்கினர் — மேகங்களைத் தொட்டது போல உயர்ந்து நிற்கும் உலகின் மிக உயர்ந்த கோபுரத்தை அருகில் இருந்து பார்ப்பதற்காக.

புர்ஜ் கலிஃபா (அரபு மொழி: برج خليفة என்னும் கலிஃபா கோபுரம்) ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தின் துபாயில் உள்ள ஒரு வானளாவி (skyscraper) ஆகும். இதுவே உலகின் உயரமான கட்டிடமும் ஆகும். இது 163 மாடிகளைக் கொண்ட, 828 மீட்டர் (2,716.5 அடி) உயரமுள்ள கட்டடமாகும். இந்தக் கட்டிடத்தின் உரிமையாளர்கள் "இமார்" (AMAR) நிறுவனத்தினராவர்.

கார் மெதுவாக நகரும்போது, தூரத்திலேயே அந்த கோபுரம் ஒளிர்ந்தது. அதன் கண்ணாடி சுவர்கள் சூரியனின் ஒளியைப் பிடித்து மின்னின. அதைக் கண்ட நிலனின் கண்கள் பெரிதாக, ஆச்சரியத்தால் விரிந்தன.

“தாத்தா … இது … இது பெரியது இல்லை … இது பிரமாண்டமானது [gigantic]!” என்று அவன் மெல்ல கிசுகிசுத்தான். திரேன், தலையை மேலே உயர்த்தி, அதன் உச்சியைப் பார்க்க முயன்றான். ஒரு வயது ஆரின் கூட அந்த மின்னும் கம்பீரத்தை ரசிக்க, தனது சிறிய கழுத்தை வளைத்து, வானத்தை நோக்கிப் பார்த்தான்.

அந்த கோபுரம் சூரிய ஒளியில் வைரம் போல ஒளிர்ந்தது. அதன் கண்ணாடி முகப்பு, நகரத்தை கோடிக்கணக்கான சிறிய கண்ணாடிகள் போல பிரதிபலித்தது. உலகம் முழுவதிலுமிருந்து வந்த சுற்றுலாப் பயணிகளாலும், கேமராக்கள் படபடப்பாலும் [cameras clicking], வானளாவிய கட்டிடத்தைப் பற்றிய உண்மைகளைச் சுட்டிக்காட்டும் சுற்றுலா வழிகாட்டிகளாலும் அதன் அடிப்பகுதி [தளம்] பரபரப்பாக, உற்சாகமாக இருந்தது. தாத்தா கந்தையா தில்லை மூன்று பேரன்களையும் மெதுவாக உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். குழந்தைகள் லிஃப்ட்களை [elevators] நெருங்கும் போது தாத்தா அவர்களின் கைகளை இறுக்கமாகப் பிடித்தார்.

"நீங்கள் தரையை விட்டு நீங்காமலேயே பறக்கப் போகிறீர்கள்" என்று தாத்தா கண் சிமிட்டிக் கொண்டு நகைத்தார். குழந்தைகள் தாங்கள் ஒரு சூப்பர் ஹீரோக்களைப் போல மேல் நோக்கிச் செல்வதைக் கற்பனை செய்து கொண்டு சிரித்தனர்.

லிஃப்டின் [Both "elevator" and "lift" are used interchangeably to describe the vertical transport systems in the world's tallest tower, the Burj Khalifa] உள்ளே, சுவர்கள் தரையிலிருந்து மேல் நோக்கிய பயணத்தைக் காட்டும் டிஜிட்டல் திரைகளால் [digital screens] ஒளிர்ந்தன. நிலன் கண்ணாடி போன்ற காட்சிப் பெட்டியில் முகத்தை அழுத்தி, எண்கள் ஏறுவதைப் பார்த்தான்: 10… 50… 100… 400 மீட்டர்! லிஃப்ட் மென்மையான ஓசையுடன் மேல் நோக்கிச் சென்றது, கீழே உள்ள நகரம் சுருங்கத் தொடங்கியது, கார்களை சிறிய பொம்மைகளாகவும், மக்களை புள்ளிகளாகவும் அது மாற்றியது.

"சின்னஞ்சிறு கார்களைப் பாருங்க தாத்தா!" என்று திரேன் கீழே இருந்த தெருக்களைக் சுட்டிக் காட்டி கத்தினான். "இது எறும்புகளின் நகரம் மாதிரி இப்ப இருக்கு தாத்தா!" என்று குரல் கொடுத்தான்.

அவை உயரமாகச் செல்லச் செல்ல, மேகங்கள் கோபுரத்தைச் சுற்றி வருவது போல் தோன்றியது. நிலன் ஜன்னலில் கையை அழுத்தி, பஞ்சுபோன்ற வெள்ளை மேகங்களைத் தான் தொடுவது போல் கற்பனை செய்து கொண்டான். தாத்தா அவனது ஆச்சரியத்தைப் பார்த்து சிரித்தார், "ஒரு நாள், நீங்கள் ஒரு விமானத்திலிருந்து உண்மையான மேகங்களைக் காண்பீர்கள், ஆனால் இது எங்கள் சிறிய வான சாகசம் மட்டுமே" என்று விளக்கினார்.

அவர்கள் இறுதியாக கண்காணிப்புத் தளத்தை (Observation Deck) அடைந்த போது, அந்தக் காட்சி அவர்களை மூச்சடைக்க வைத்தது. நகரம் கீழே ரத்தினக் கம்பளம் போல மின்னியது. வானளாவிய கட்டிடங்கள் [Skyscrapers] பெரிய பென்சில்கள் போல உயர்ந்திருந்தன. வளைந்து நெளியும் நதிகள் அல்லது நீர்வழிகள் [waterways] வெள்ளி நூல்கள் போல மின்னின. அப்பால் உள்ள பாலைவனம் கூட காலை சூரியனின் கீழ் தங்க நிறத்தில் மின்னியது.

நிலனும் திரேனும் ஜன்னலுக்கு ஓடி, ஒவ்வொரு ஜன்னலாகச் சென்று பார்த்தனர். ஒரு சிறிய வட்டமான கிண்ணம் மாதிரி தெரிந்த ஒரு நீச்சல் தடாகத்தை [pool] நிலன் கண்டான். அதேவேளை, ஒரு பரபரப்பான சந்தையையும், கீழே சிறிய சிறிய கார்கள் ஓடுவது போல தெரிவதையும் திரேன் ஆர்வத்துடன் பார்த்தான். மேலும் குழந்தை ஆரின் கீழே உள்ள விளக்குகள் மற்றும் அசைவைப் பார்த்து உற்சாகமாகத் கைதட்டினான்.

தாத்தா ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஒரு சிறிய தொலைநோக்கி [பைனாகுலரைக்] கொடுத்து, அவர்கள் தங்கள் நிர்வாணக் கண்ணால் பார்க்க முடியாத விவரங்களைக், அதன் மூலம் காட்டினார். “சிறுகலத் துறைமுகத்தில் [மெரினாவில் / marina] உள்ள சிறிய படகுகளை இப்ப பாருங்கள்?” என்று தாத்தா சொன்னார். .... “அந்தப் பாலமா? மக்கள் பாம் தீவுக்கு [Palm Island] காரில் செல்வது அதில் தான்.” ... என்று தாத்தா விளங்கப் படுத்தினார். இதேவேளை நிலனின் கற்பனை உச்சத்தை எட்டியது - அந்தச் சிறிய படகுகளில் சிறு கடற்கொள்ளையர்கள் பயணம் செய்து, தன்னை நோக்கி கையசைப்பதாக அவன் கற்பனை செய்துகொண்டான்.

சுற்றிப் பார்த்த பிறகு, அந்த டெக்கில் [deck] ஒரு சிறிய சிற்றுண்டிச்சாலையைக் [கஃபேயைக் / café] கண்டுபிடித்தனர், அதில் குக்கீகளும் பழச்சாறுகளும் காத்திருந்தன. அவர்கள் அவற்றை நுகர்ந்தபோது, குழந்தைகள் மேகங்களைக் கண்டு வியந்தனர், சில மேகங்கள் மிக அருகில் நகர்ந்து வந்ததால், அவற்றை கிட்டத்தட்ட தொட முடியும் போல் அவர்களுக்குத் தோன்றியது. கடந்து செல்லும் மேகத்திற்கு வணக்கம் சொல்வதாக கற்பனை செய்துகொண்டு, நிலன் கையசைத்தபடி “ஹலோ மேகமே!” என்று சிரித்தான்.

தாத்தா ஒரு வேடிக்கையான விளையாட்டை பரிந்துரைத்தார்: “மேக வடிவங்களை கண்டுபிடிப்போம்!” குழந்தைகள் கண்ணாடியின் மீது தங்கள் கைகளை அழுத்தி, யானைகள், டிராகன்கள் மற்றும் அரண்மனைகள் போல தோற்றமளிக்கும் மேகங்களைப் பெயரிட்டனர். குழந்தை ஆரின் கூட, கடந்து செல்லும் பஞ்சுபோன்ற வடிவங்களை சுட்டிக்காட்டி கூச்சலிட்டான்.

சூரியன் மறையத் தொடங்கியதும், வானம் ஆரஞ்சு, இளஞ்சிவப்பு மற்றும் ஊதா நிறங்களில் மாறியது. கீழே உள்ள நகரம் ஆயிரம் மின்னும் நட்சத்திரங்களைப் போல மின்னி, மேலே உள்ள மாயாஜால வண்ணங்களைப் பிரதிபலித்தது. நிலன் தாத்தாவின் தோளில் சாய்ந்து, "தாத்தா... நாம் வானத்தைத் தொடுவது போல் உணர்கிறேன்" என்று கிசுகிசுத்தான்.

"ஆமாம், குட்டி," தாத்தா மெதுவாகச் சொன்னார், அவரது இதயம் மகிழ்ச்சியில் பொங்கி வழிந்தது. "நினைவில் கொள்ளுங்கள், வானம் ஒருபோதும் எல்லையல்ல - அது சாகசங்களின் ஆரம்பம் மட்டுமே."

மேலே கழித்த ஒரு நாளின் நினைவை நெஞ்சிலில் சுமந்து கொண்டு, தயக்கத்துடன் அவர்கள் மேகங்களை விட்டு விட்டு, லிஃப்டில் கீழே இறங்கினார்கள் - அங்கு கட்டிடங்கள் சிறியதாகத் தெரிந்தன, நகரம் புதையல் போல மின்னியது, கற்பனை யதார்த்தத்துடன் உயர்ந்தது.

அவர்கள் தங்கள் காரை நோக்கி நடந்து செல்லும் போது, நிலன் தாத்தாவின் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்தான். “நாளைக்கு, இன்னும் சாகசங்கள் உண்டா?” என்று அவன் கேட்டான்.

“எப்போதும்,” தாத்தா புன்னகையுடன் பதிலளித்தார், உலகம் நிறைய ஆச்சரியங்களால் நிரம்பி இருக்கு — நம்ம பயணம் இப்போதுதான் ஆரம்பம்,” என்றார்.

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பாகம்: 06 தொடரும்

துளி/DROP: 1999 [கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 5

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/33325804077068144/?

கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 6

🐪 பாகம் 06 – துபாய் வர்த்தக வளாகத்தில் மாபெரும் ஒட்டகம் துரத்தல்

கதிரவன் துபாயின் அடிவானத்தில் மெதுவாக மூழ்கிக் கொண்டிருந்த போது, ஒளிரும் உயர்மாடிக் கட்டிடங்கள் பொன்னாக மின்னும் போது, தாத்தா கந்தையா தில்லையும் அவரது மூன்று பேரக்குழந்தைகளும் -திரேன், நிலன் மற்றும் குட்டி ஆரின் - உலகப் புகழ்பெற்ற, உலகத்திலேயே பெரிய, துபாய் வர்த்தக வளாகத்தில் ஒரு மாலை சாகசத்திற்காகப் புறப்பட்டனர்.

துபாய் மால் [Dubai Mall], புர்ஜ் கலீஃபாவிற்கு [Burj Khalifa] அடுத்ததாக அமைந்துள்ள உலகின் மிகப்பெரிய ஷாப்பிங் மால் [வர்த்தக வளாகம்] ஆகும், மேலும் இது உலகிலேயே அதிகம் பார்வையிடப்படும் கட்டிடங்களில் ஒன்றும் ஆகும். இது 1,200 க்கும் மேற்பட்ட சில்லறை விற்பனைக் கடைகள், 120 க்கும் மேற்பட்ட உணவகங்கள் மற்றும் துபாய் மீன் [நீர்வாழ்] காட்சியகம் [Aquarium] & நீருக்கடியில் மிருகக்காட்சிசாலை, ஒலிம்பிக் அளவிலான பனி வளையம் [Olympic-sized ice rink] மற்றும் ஒரு பல்திரைக் கூடம் /அரங்கம் [மல்டிபிளக்ஸ் சினிமா / multiplex cinema] உள்ளிட்ட ஏராளமான பொழுதுபோக்குகளைக் கொண்டுள்ளது.

துபாய் வீதிகளின் அகலமான வழியாக கார் பயணித்த போது, சிறுவர்கள் ஆச்சரியத்தால் கண்களை விரித்துக் கொண்டு ஜன்னலை நோக்கி முகத்தை அழுத்தினர். கடலுக்கு அருகிலுள்ள தங்க மணற் குன்றுகளின் விளிம்பிற்கு வெளியே, அவர்கள் திடீரென்று ஒட்டக சவாரிகளைக் கண்டனர் - உயரமான விலங்குகள் சுற்றுலாப் பயணிகளை மணலில் சுமந்து செல்லும் போது மெதுவாக அசைந்தன, மாலை வெளிச்சத்தில் அவற்றின் நிழல்கள் நீண்டிருந்தன.

“தாத்தா! பாருங்க! உண்மையான ஒட்டகங்கள்!” என்று உற்சாகமாகக் கூவினான் நிலன். அவன் குரல் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து இருந்தது.
“அட, நாம் காரை நிறுத்தலாமா!” என்றான் திரேன்

தாத்தா சிரித்தார். “சரி, ஒரு சில நிமிடங்கள் மட்டும். ஆனால் துபாய் வர்த்தக வளாகம் மூடுவதற்கு சில மணித்தியாலங்களுக்கு முன்னவது, தாமதமாகாமல் போகவேண்டும் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள் ” என்று வேண்டுகோள் விடுத்தார்.

கார் துபாயின் மணல் மேடுகளுக்கு [sand dunes] அருகில் மெதுவாகச் சென்று நின்றது. சிறுவர்கள் வெறுங் காலுடன் மணலில் இறங்கிய போது, சூடான பாலைவனக் காற்று அவர்களின் முகங்களை தொட்டுச் சென்றது. தங்க மணல் மேடுகளின் குறுக்கே சிறிய கால் தடங்களை பதித்து பதித்துக் கொண்டு, அவர்கள் ஒருவரை யொருவர் துரத்தும் போது, புன்னகைகள் வெப்பக் காற்றை குளிராக நிரப்பியது. ஒட்டகங்கள் சில சோம்பேறித்தனமாக அவர்களின் அருகில் மெல்ல மெல்ல நடந்தன. அப்பொழுது அவற்றின் கழுத்தில் கட்டிய மணிகள் காற்றில் மெதுவாக ஒலித்தன.

அவர்கள் சில புகைப்படங்களை எடுத்தனர் - நிலன் ஒரு கற்பனை ஒட்டகத்தை சவாரி செய்வது போல் பாசாங்கு செய்தான். திரேன் தனது கைகளை கடிவாளங்களைப் போல நீட்டினான். மற்றும் குட்டி ஆரின், மணலில் விழுந்து உருண்டான். காற்று தனது கால் விரல்களுக்கு இடையில் மணலைச் சுமந்து செல்லும் போது மகிழ்ச்சியுடன் எழும்பி துள்ளிக் கத்தினான்.

ஒரு சில நேர மகிழ்வான பொழுது போக்கும் மற்றும் வேடிக்கைக்கும் பிறகு, தாத்தா கைகளைத் தட்டினார். "சரி பசங்களா, கிளம்ப வேண்டிய நேரம் இது. ஒட்டகங்களும் தூங்க வேண்டும்!" என்றார்.

குழந்தைகள் மணலைத் தம் கால்களில் இருந்து தட்டி விட்டு மீண்டும் காரில் மகிழ்வாக ஏறினர். துபாய் மால் நோக்கிப் பயணம் தொடர்ந்த போது, வானம் மஞ்சளிலிருந்து ஊதா நிறமாக மாறியது; தூரத்தில் துபாய் நகர விளக்குகள் ஒளிரத் தொடங்கின. ஆனால் தாத்தா, அந்த கால இடைவெளியை, ஒட்டக சவாரி வரலாற்றை [Camel Riding History], பேரன்களுக்கு விளக்குதலில் ஈடுபட்டார்.

கார் துபாய் மால் நோக்கிச் செல்லும் போது, நிலன் இன்னும் ஒட்டக சவாரி பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

“தாத்தா, பாலைவனத்தில் ஏன் கார்களில் பயணம் செய்யாமல், ஒட்டகத்தில் சவாரி செய்கிறார்கள்?” என்று அவன் கேட்டான்.

கண்ணாடியில் மறைந்து போகும் தங்க மணல் மேடுகளை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டு “ஆ, என் அன்பான பையன்களே,” என்று அவர் தொடங்கினார். “ஒட்டகம் சவாரி செய்வதற்கு மட்டும் ஒரு விலங்கு அல்ல - அது பாலைவன வரலாற்றின் ஒரு பகுதி. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, கார்கள் அல்லது சாலைகள் இருப்பதற்கு முன்பு, பாலைவனப் பகுதிகளில் கால்நடைகள் மேய்க்கும் நாடோடிப் பழங்குடியான பெடோயின் [Bedouins] என்று அழைக்கப்பட்ட மக்கள் இங்கு வாழ்ந்து பயணம் செய்தனர். வெப்பமான, முடிவற்ற மணல் வழியாக தங்களை வழிநடத்த அப்பொழுதே ஒட்டகத்தை அவர்கள் நம்பினர்.” என்று தாத்தா மெதுவாகச் சிரித்தபடி சொன்னார்.

அவர் தொடர்ந்தார், “ஒட்டகம் மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்த உயிரினம். அது தண்ணீர் இல்லாமல் பல நாட்கள் நடக்க முடியும், அதிக சுமைகளைச் சுமந்து செல்ல முடியும், அத்துடன் மிகவும் மெதுவாக நகரவும் முடியும். அதனால்தான் மக்கள் அதை பாலைவனக் கப்பல் என்று அழைத்தனர். 5,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, மனிதர்கள் ஒட்டகங்களை அடக்கக் கற்றுக் கொண்டபோது, எல்லாம் மாறியது. ஒரு காலத்தில் மக்களைப் பிரித்து வைத்திருந்த பெரிய பாலைவனங்கள், பயணம் மற்றும் வர்த்தகத்திற்கான பாதைகளாக மாறின. ஒட்டகங்கள் உலகை இணைக்க உதவியது என்று நீங்கள் கூறலாம்.” என்றார்.

திரேன் கண்களை விரித்து கேட்டான். “அப்போ இன்னைக்கு நாம ஒட்டகத்துல சவாரி பண்ணப்போ, அது ஒரு வரலாற்றுச் சவாரி மாதிரி இருந்துச்சு என்று சொல்லலாமா?”

தாத்தா, திரேனுக்கு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட அகநானூற்றில் மருதன் இளநாகனார் பாடிய பாடலைப் பாடினார்.

“குறும்பொறை உணங்கும் ததர் வெள் என்பு
கடுங்கால் ஒட்டகத்து அல்குபசி தீர்க்கும்
கல்நெடுங் கவலைய கானம் நீந்தி,
அம்மா அரிவை ஒழிய"
[அகம்.245]

திரேன் இதன் கருத்து என்னவென்று கேட்டான்.

பாறையில் உதிர்ந்து கிடக்கும் இலவ மலர்கள் காய்ந்து எலும்புகள் போலக் காட்சி தரும். அவைகளை ஒட்டகங்கள் சாப்பிட்டுப் பசியைத் தீர்த்துக் கொள்ளும் என்று இது பொருள்படுகிறது என்று கூறிய அவர், ஒட்டகம் ஒரு சைவ பிராணி என்று எடுத்துக் கூறினார்.

பின் தாத்தா பேரப்பிள்ளைகளை பார்த்து பெருமையாச் சிரித்தார். “சரியாகச் சொன்னாய், 'அது ஒரு வரலாற்றுச் சவாரி மாதிரி இருந்துச்சு!' என்று. “நீங்கள் உணர்ந்த ஒவ்வொரு மெதுவான அசைவும் கூட — காலத்தின் வழியே எடுத்த ஒரு அடியாயிருக்கும். ஆயிரம் ஆண்டுகளாக மனிதர்கள் நேசித்த, வாழ்ந்த அனுபவத்தை நீங்கள் இன்று உணர்ந்திருக்கிறீர்கள்.” என்றார். தாத்தாவின் வாய், தனக்குள் முணுமுணுத்தது.

'ஒவ் வொரு ஒட்டக அசைவும்
ஒரு ஆயிரமாண்டின் மூச்சாய் ஒலிக்கிறது!
இன்றைய உன் அனுபவமும் சிரிப்பும்
ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமையான கனவுகள்!'

காருக்குள், சிறுவர்கள் ஒட்டகங்களைப் பற்றி தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே இருந்தார்கள் - அவற்றின் நீண்ட கண் இமைகள், பெரிய கால்கள் மற்றும் வேடிக்கையான நடைகள் [Walking] பற்றி.

“அதனால்த் தான் அது பாலைவனத்தின் கப்பல்,” என்றார் தாத்தா புன்னகையுடன். “அது அமைதியாகவும், பொறுமையுடனும், வலிமையுடனும் இருக்கும் — நாமும் அப்படித்தான் இருக்கணும்." என்று புத்திமதியும் கூறினார்.

விரைவில் அவர்கள் துபாய் மாலின் பிரமாண்டமான நுழைவாயிலை அடைந்தனர், கண்ணாடி ஒளியில் மின்னும் அந்த மால் [Mall] ஒரு கனவு உலகம் போல இருந்தது. அவர்கள் உள்ளே நுழைந்தவுடன், அவர்கள் வண்ணங்கள், ஒலிகள் மற்றும் வாசனைகளின் சுழலால் சூழப்பட்டனர். காற்று குளிர்ச்சியாகவும் இனிமையாகவும் இருந்தது. அத்துடன் வனிலா, கேரமல் பாப்கார்ன் மற்றும் புதிய காபியின் [vanilla, caramel popcorn, and fresh coffee] நறுமணத்தால் அது நிரம்பியிருந்தது. அங்கே பிரம்மாண்டமான திரைகள் மின்னி மின்னி ஆட்டம் போடும் விளக்குகளால் [dancing lights] ஒளிர்ந்தன; நீரூற்றுகள் இசைத்தன. காற்றில் தண்ணீரை மேலே தெளித்தன; மென்மையான அரபு இசை தென்றல் போல மிதந்தது.

ஆனால் அவர்கள் மாலை அங்கு உலாவி தேடுதல் செய்யும் போதும், அவர்களின் எண்ணங்கள் இன்னும் அவர்கள் பார்த்த ஒட்டகங்களைப் பற்றியே இருந்தன. அவர்கள் வளாகத்தின் முற்றத்திற்குள் [atrium] - நேர்த்தியான, தங்க நிற மற்றும் யதார்த்தமான உயிருள்ள அளவிலான ஒட்டக சிலைகளைக் கண்டபோது, அவர்களின் கற்பனை மீண்டும் ஒரு முறை தீப்பிடித்தது.

“பாருங்க, தாத்தா! மறுபடியும் ஒட்டகங்கள்!” என்று தாத்தாவின் சட்டையை இழுத்துக் கொண்டு கத்தினான் குட்டி ஆரின்.
“ஒருவேளை அவங்க பாலைவனத்துல இருந்து ஷாப்பிங் [shopping] பண்ண இங்கு ஓடி வந்திருக்கலாம்!” திரேன் கேலி செய்தான்.
“அல்லது அவங்க சோளப்பொரியைத் [popcorn] தேடிட்டு இங்கு வந்திருக்கலாம்!” என்று சிரித்தான் நிலன்.

தாத்தா பதில் சொல்வதற்குள், சிறுவர்கள் கூட்டத்தின் ஊடே உற்சாகமாக ஓடினர். அவர்களுக்கு, அங்கிருந்த ஒட்டக சிலைகள் உயிர் பெற்றன! அவர்கள் ஒட்டக பந்தயம் ஓடுவது போல் பாசாங்கு செய்து சுற்றி சுற்றி ஓடி, அவைகளுக்கு உணவளிப்பது போல் நடித்தனர். திரேன், நிலன், ஆரினின் சிரிப்பு மால் [mall] முழுவதும் எதிரொலித்தது.

"ஏய், குழந்தைகளே, கொஞ்சம் எனக்காக காத்திருங்கள், ஒட்டகங்களை விட வேகமா ஓடாதீங்க, ஒட்டகம் மெதுவாகத்தான் ஓடும்!" என்று தாத்தா பாதி மூச்சுத் திணறி, பாதி சிரித்தார்.

தாத்தா துரத்தி துரத்தி பேரன்களுக்கு பின்னால் ஓடுவதை கடைக்காரர்கள் திரும்பிப் பார்த்தார்கள் - என்றாலும் நீரூற்றுகள் மற்றும் கண்ணாடிச் சுவர்களுக்கு [fountains and glass walls] மத்தியில் தனது துடிப்பான பேரக்குழந்தைகளைத் துரத்தும் அன்பான முதியவரைப் பார்த்து மகிழ்ந்தனர்.

கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒட்டகத்திலிருந்து விழுவது போல் நடித்து நிலன் தடுமாறி விழுந்தபோது, திரேன் ஒரு பாலைவன வீரனைப் போல அவனை "மீட்க" விரைந்த போது "ஒட்டகத் துரத்தல்" இன்னும் வியத்தகு முறையில் வளர்ந்தது. சிறியவனான ஆரின் கைதட்டி, "ஓடு, ஓடு, ஒட்டகங்கள் வருகின்றன!" என்று கத்தினான்.

மால் பாதுகாப்புக் காவலர் கூட சிரித்துக் கொண்டே, “பிரச்சனை இல்லை சார் — சிறார்கள்தான்!” என்றார்.

நீண்ட, மகிழ்ச்சியான ஓட்டத்திற்குப் பிறகு, தாத்தா இறுதியாக மூன்று சிறுவர்களையும் நீரூற்றுக்கு அருகில் கூட்டிச் சென்றார். அவர்கள் அங்கு பளிங்கு விளிம்பில் அமர்ந்து, மூச்சுவாங்கி மூச்சுவாங்கி, சிரித்தனர். அவர்களுக்கு முன் தண்ணீர் நடனமாடி, வெள்ளி நூல்கள் போல விளக்குகளின் கீழ் மின்னியது.

தாத்தா சிரித்தார், அவரது கண்கள் அன்பால் சூழ்ந்து இருந்தது. “பார்த்தீர்களா, என் பிள்ளைகளே, சில நேரங்களில் சிறந்த சாகசங்கள் நம் கற்பனையால் நாம் உருவாக்கும் சாகசங்கள்தான். இன்று நாம் ஒட்டகங்களை சவாரி செய்யவில்லை - ஆனால் நாம் இன்னும் ஒரு சிறந்த ஒட்டகத் துரத்தலைக் கொண்டிருந்தோம் என்று நினைக்கிறேன், இல்லையா?” என்று கேட்டார்

“ஆமாம், தாத்தா!” என்று அவர்கள் ஒன்றாகக் குரல் கொடுத்தனர் [chorused]. “எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு சிறந்தது!” என்று.

அவர்கள் ஐஸ்கிரீமைப் [ice cream] பகிர்ந்து கொண்டு இசை நீரூற்று நிகழ்ச்சி [musical fountain show] தொடங்குவதைப் பார்த்த போது, ஒருவேளை பாலைவனக் காற்றைப் போல குழந்தைப் பருவக் கனவுகள் ஒருபோதும் ஓடுவதை நிறுத்தாது என்று தாத்தா தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டார்.

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பாகம்: 07 தொடரும்

துளி/DROP: 2003 [கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 6

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/33359504587031426/?

கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 7

🌙 பாகம் 07 – மேகங்களைத் தொட்ட கோபுரம்
(Palm Tower – பாம் கோபுரம்)

துபாயில் காலை சூரியன் வானத்தில் ஒரு தங்க முத்துப் போல உதித்தது. தாத்தா மற்றும் மூன்று பேரன்களும் ஒரு புதிய சாகசத்திற்காக புறப்பட்டபோது காற்று மென்மையாக, சிறு வெப்பத்துடனும் மனதுக்கு மகிழ்ச்சியாகவும் வீசியது. இன்று அவர்கள் மூச்சடைக்க வைக்கும் காட்சிகள் மற்றும் மேகங்களுக்கு மத்தியில் நடப்பது போன்ற உணர்வைத் தரக்கூடிய ஒரு இடத்துக்கு பயணிக்க முடிவு செய்திருந்தார்கள்.

தீவின் மையப்பகுதியில் அழகாக உயர்ந்து நிற்கும் பாம் கோபுரத்தை, நிலன் அவர்களின் கார் சாளரத்தின் ஊடாக தூரத்திலேயே பார்த்தான். அதன் தங்கக் கண்ணாடிச் சுவர்கள் [golden glass walls], சூரிய ஒளியை பிரதிபலித்து, கடலின் மேல் மிதக்கும் பொற்கலன் போல் தோன்ற வைத்தது.

“தாத்தா, பாருங்க! இது தண்ணீரின் மேல் கட்டப்பட்ட கோபுரம் மாதிரி இருக்கு!” என்று நிலன் ஆச்சரியமாய் சொன்னான். திரேன் மகிழ்ச்சியுடன், கண்கள் விரிந்து தலையசைத்தான். “மேலே இருந்து பார்த்தால், பாம் வடிவிலான முழு தீவையும் நாம் உண்மையில் பார்க்க முடியுமா?”

தாத்தா புன்னகையுடன், “ஓ ஆமாம், பசங்களா. இன்று, கற்பனை எப்படி நிஜமாகிறது என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள்.” என்றார்.

அவர்கள் பாம் டவரில் [Palm Tower] அடியெடுத்து வைத்ததும், மென்மையான இசை காற்றை நிரப்பியது. லிஃப்ட் [elevator or lift] கதவுகள் மூடப்பட்டன, மேலும் அவை உயரத் தொடங்கியதும் விளக்குகள் மங்கின - 10 ஆவது மாடி, 20, 30... இறுதியில் 52 ஆவது மாடி – பாம் கோபுரத்தில் உள்ள காட்சிகள் பார்க்கும் தளத்துக்கு ['The View at The Palm'] அடைந்தனர்.

அவர்கள் அங்கு அடைய, கதவுகள் திறக்கப்பட்டன, தாத்தாவும் மூன்று பேரன்களும் வானத் தளத்தில் [ஸ்கைடெக்கில் / skydeck] இறங்கினர். ஒரு மென்மையான காற்று அவர்களை வரவேற்றது. அவர்கள் இதுவரை கண்டிராத ஒரு காட்சி அவர்கள் முன் விரிந்தது - முழு பாம் ஜுமேராவும் [Palm Jumeirah], அதன் இலைகளும் வட்டங்களும் [பனங்காய் வடிவில்] நீலக் கடலில் [turquoise sea] மிதக்கும் ஒரு பெரிய பாம் மரத்தைப் [Palm tree] போல சரியான வடிவத்தில் இருந்தன. பாம் ஜுமேரா என்பது ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தில் உள்ள துபாய் நகரத்தில் உருவாக்கிய ஒரு செயற்கைத் தீவு ஆகும். பாம் ஜுமேரா தீவின் கட்டுமானம் 2001 ம் ஆண்டு தொடங்கியது. இத்தீவை 94.000.000 m3 மணலையும் ஏழு மில்லியன் டன் பாறைகளையும் கொண்டு உருவாக்கினார்கள்.

“விமானத்திலிருந்து கீழே பார்ப்பது போல் இருக்கிறது!” என்று திரேன் கிசுகிசுத்தான். நிலன் மூச்சு விடாமல் கண்ணாடிச் சுவரில் கைகளை அழுத்தினான். “எனக்கு அட்லாண்டிஸ் ஹோட்டல் [Atlantis Hotel] தெரியுது ... கடற்கரைகள் கூட!” என்று ஒரு போடு போட்டான்.

குட்டி ஆரின் வானத்தை நோக்கி தன் சின்னக் கையை நீட்டி, மிதக்கும் மேகங்களைப் பார்த்து சிரித்தான். தாத்தா அவனைத் தூக்கி, மெதுவாகச் சொன்னார், “என் குட்டியே ... பார் கீழே, மேலிருந்து நீ பார்க்கும் போது உலகம் மிகவும் அமைதியாகத் தெரிகிறது இல்லையா ?.” என்று கேட்டார்.

அவர்கள் நால்வரும் மேகங்களில் தொங்கும் பாலமான, கண்ணாடி வான் நடைபாதையில் [ஸ்கைவாக்கில் / skywalk] கால் வைத்தனர் - அது ஒளிபுகும் கண்ணாடி பலகைகளால் [transparent glass panels] ஆன ஒரு பாலம் ஆகும். நிலன் ஒரு கணம் தயங்கினாலும், பின் கீழே சிறிதாக தெரிந்த சாலைகளையும் கார்களையும், தாத்தாவுடன் பார்த்தான்.

“கவலைப்படாதே, நிலன்,” தாத்தா அவனின் முதுகைத் தட்டி மெதுவாகச் சொன்னார். “அது வலிமையானது - நம் தைரியத்தைப் போலவே அதுவும் வலிமையானது.” என்றார்.


அவர் தனது பேரனின் கையைப் பிடித்தார், இருவரும் சேர்ந்து கண்ணாடி பாலத்தில் முன்னேறினர். என்றாலும் திரேன் தைரியமாக தனியாக சிரித்தபடி தாத்தாவை பின் தொடர்ந்தான். அவர்கள் அடியடியாக நகர்ந்தபோது கண்ணாடி கீழே மின்னியது; நீலக் கடல் அதன் அடியில் வைரம் போல ஜொலித்தது.

கடற்பறவைகள் [அல்லது கடற்காகம் / Seagulls] தூரத்தில் வானில் பறந்து சென்றன. சூரிய ஒளியில் அவற்றின் சிறகுகள் வெண்மையாக மின்னின. பூமிக்கும் வானத்துக்கும் இடையில் பாதி தூரத்தில், தாத்தாவும் மூன்று பேரன்களும் ஒரு கனவில் நடந்து செல்வது போல் - அது அவர்களுக்கு இருந்தது.

“தாத்தா,” என்று, தாத்தாவின் பார்வையைத் தன்மேல் பதித்து, “மேகங்களுக்கு கதவுகள் இருந்தால், இது அவற்றில் ஒன்றாக இருக்கும்!” என்று திரேன் கூறினான். தாத்தா மெதுவாகச் சிரித்து, “ஆம், இன்று, நாங்கள் அதைத் திறந்துவிட்டோம்." என்று ஒருபடி மேலே போனார்.

அவர்கள் தொலைநோக்கிகள் அமைந்த பார்வையிடும் பகுதிக்குச் சென்றனர், அங்கு ஒரு வழிகாட்டி பாம் ஜுமேரா [Palm Jumeirah] தீவு எப்படி உருவானது என்று விளக்கினார் - கடலில் மணலைக் கொண்டு, பாறையை கொண்டு மனித கற்பனை மற்றும் தொழில்நுட்பத்துடன் வடித்த அற்புதம் அது - 🌴பாம் மரத்தை போல் உயர்ந்து நிற்கும் கோபுரத்தின் கதை இதுதான் என்றார்!

"ஒரு காலத்தில், இது வெறும் கடல் - ஆனால் யாரோ கடலையே வடிவமைக்க கனவு கண்டார்கள். இது கனவுகளின் மரம் என்று கூட கூறலாம் " தாத்தா, காட்சிகளை உன்னிப்பாக பார்த்துக்கொண்டே கூறினார்.

நிலன் ஒரு கணம் சற்று யோசித்துவிட்டு, "நாங்கள் மணல் கோட்டைகளை எப்படி கட்டுகிறோம் என்பது போல - ஆனால் இன்னும் பெரியது." என்றான் குறும்பாக.

"சரியாகச் சொன்னாய், பாம் மர கோபுரம் உலகின் மிகப்பெரிய மணல் கோட்டை [sandcastle] என்று தாத்தா சிரித்தார்.

அதன் பின் அவர்கள், அங்கிருந்த வான் கஃபேக்கு [🍹Sky Café] போனார்கள். அங்கு சிறுவர்கள் ஜன்னல் ஓரமாக அமர்ந்து குளிரான பழச்சாறுடன் குரோசண்ட்களை [fruit juice and croissants] சுவைத்தனர். அப்பொழுது அங்கே, கண்ணாடி வழியாக சூரிய ஒளி உள்ளே வந்து, தரையில் மேகங்களின் மென்மையான பிரதிபலிப்புகளை வீசியது.

ஆரின் கடந்து செல்லும் ஒவ்வொரு கடற்பறவைக்கும் கைதட்டினான். அதே நேரத்தில் நிலன், தான் பார்க்கும் 'நீல நீர் மற்றும் வெள்ளை படகுகளால் சூழப்பட்ட ஒரு பனை [பாம்மர] வடிவ தீவை' வரைய முயன்றான். திரேன் அதன் மேலே சிறிய நட்சத்திரங்களைத் தீட்டி, "இரவில் இப்படித்தான் இருக்கும்" என்று கூறினான்.

தாத்தா மெதுவாகத் தேநீர் அருந்திக்கொண்டு கீழே பார்த்து, "தெரிகிறதா, சிறுவர்களே? இங்கிருந்து, உலகம் ஒன்றுபட்டதாகத் தெரிகிறது - கடல், நிலம் மற்றும் வானம். எல்லாம் நம்மைப் போலவே இணைக்கப்பட்டுள்ளது." என்றார்.

🌅மாலை நேரம் மெதுவாக மறைந்துகொண்டு இருந்தது. வானம் சிகப்பு, ஆரஞ்சு, தங்க நிறங்களால் பூசப்பட்டது. கோபுரத்தின் கண்ணாடிச் சுவர்கள் மினுமினுக்க, கீழே நகரத்தின் விளக்குகள் நட்சத்திரங்களைப் போல மின்னின.

“தாத்தா,” நிலன் மெல்லச் சொன்னான், “நாம் மேகங்களில் இருக்கிறோம் போலிருக்கிறது.”

தாத்தா தன் தலையை அசைத்து, கைகளை அவர்களின் தோள்களில் வைத்தார். “ஆம், என் குட்டிகளே. ஆனால் நினைவில் கொள்க — கீழே இறங்கினாலும், இந்த மேகங்கள் உங்கள் உள்ளத்தில் என்றும் இருக்கும்.”

அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக நின்று சூரியன் கடலில் மறையும் அற்புதக் காட்சியைப் பார்த்து, தமது அன்றைய நாளை உண்மையிலேயே வானத்தைத் தொட்ட நாளாக நினைவுகூர்ந்தனர்.

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பாகம்: 08 தொடரும்

துளி/DROP: 2009 [கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 7

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/33615262391455643/?

கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 8

🌙 பாகம் 08 - துபாய் வணிக வளாகத்தில் [துபாய் மாலில்] மாயாஜால மாலை

துபாயில் மாலை மலர்ந்தது, நட்சத்திரங்கள் பூமிக்கு வருவது போல நகர விளக்குகள் பிரகாசிக்கத் தொடங்கின. தாத்தாவும் பேரன்களும் துபாய் மாலுக்கு [Dubai Mall] திரும்பவும் சென்றனர். ஆனால் இந்த முறை, சாகசம் வித்தியாசமாக இருந்தது - அது மாயாஜாலமாகவும், வண்ணமயமாகவும் [magical, colorful], குழந்தைகளை பிரமிக்க வைக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்ட ஆச்சரியங்கள் நிறைந்ததாகவும் இருந்தது.

மீண்டும் மாலுக்குள் நுழைந்ததும் திரேன், நிலன் மற்றும் குட்டி ஆரினின் கண்கள் விரிந்தன. மின்னும் விளக்குகளால் அந்த இடம் பிரகாசித்தது, வானவில்லின் ஒவ்வொரு நிறத்திலும் நீரூற்றுகள் [fountains] பாய்ந்து கொண்டு மின்னின. பிரமாண்டமான உட்புற நீர்வீழ்ச்சி [indoor waterfall] சூடான விளக்குகளின் கீழ் பிரகாசித்து, பளிங்குத் தரைகளில் மின்னும் வடிவங்களைப் பிரதிபலித்தது.

“தாத்தா... இது தானா பாட்டி சொல்லும் தேவலோகம்?” நிலன் தனது தம்பியின் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டு கிசுகிசுத்தான்.

முதல் முதலாக அவர்கள் துபாய் மீன் காட்சியகம் மற்றும் நீருக்கடியில் உள்ள மிருகக்காட்சிசாலைக்கு [Aquarium and Underwater Zoo] சென்றார்கள். அங்கு கற்பனை செய்யக் கூடிய அனைத்து வண்ணங்களிலும் மீன்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. நியான் மீன்களின் ["Neon fish" / அமேசான் படுகையில் இருந்து வரும் ஒரு சிறிய, பிரகாசமான வண்ண மீன், அதன் மாறுபட்ட நீலம் மற்றும் சிவப்பு வரிக்கு பெயர் பெற்றது.] கூட்டம் ஒரு சரியான ஒழுங்கில் நீந்திக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டு மயங்கிய நிலன் கண்ணாடியில் தனது மூக்கை அழுத்தி அதை அருகில் பார்த்து ரசித்தான். தண்ணீரில் அமைதியாக சறுக்கிச் செல்லும் ஒரு சிறிய சுறாவை திரேன் சுட்டிக்காட்டி, அதை ஒரு நட்பு கடல் டிராகன் [sea dragon] என்று கற்பனை செய்தான். வண்ணமயமான கதிர்கள் நீரில் அழகாக தெறித்து சென்ற போது குழந்தை ஆரின் கைதட்டினான். தாத்தா அவனை கண்ணாடிக்கு அருகில் தூக்கி, கடல் உயிரினங்களைப் பற்றிய சுவாரஸ்யமான வேடிக்கையான கதைகளைக் கிசுகிசுத்தார்.

அடுத்து, அவர்கள் மெய்நிகர் சாகசங்கள் [virtual adventures] மெய்நிகர் உண்மை or தோற்ற மெய்ம்மை (virtual reality) மற்றும் பொழுதுபோக்கு மண்டலங்கள் [VR and entertainment zones] வழியாக அலைந்தனர். நிலன் ஒரு சிறிய VR ஹெட்செட்டை [headset] அணிந்து கொண்டு துபாயின் வானலையில் "பறந்து", மெய்நிகர் [மாய] ரோலர் கோஸ்டரில் சவாரி செய்த திரேனைப் பார்த்து கை அசைத்தான். குழந்தைகள், தாம் கடக்கும் வானளாவிய கட்டிடங்களையும் மணல் பாலைவனங்களையும் "பெரிதாக்கி" [“zoomed”], அவ்வற்றை ரசித்து சிரித்தனர், அவர்களின் கற்பனைகள் மெய்நிகர் உலகத்துடன் ஒன்றாகக் கலந்தன. குட்டி ஆரின் தாத்தாவின் கையில் இருந்து கொண்டு, ஒளிகளையும் ஒலிகளையும் ஆச்சரியமாகப் பார்த்துக் கொண்டு மகிழ்வாக இருந்தான்.

துபாய் மாலுக்கு வெளியே உள்ள நீரூற்று நிகழ்ச்சி துபாய் நீரூற்று என்று அழைக்கப்படுகிறது, இது புர்ஜ் ஏரியில் [ Burj Lake] அமைந்துள்ள ஒரு பெரிய நடன நீர் [a large choreographed water], ஒளி மற்றும் இசை நிகழ்ச்சியாகும். பிற்பகல் நிகழ்ச்சிகள் தினமும் மதியம் 1:00 மணி மற்றும் 1:30 மணிக்கும், மாலை நிகழ்ச்சிகள் ஒவ்வொரு 30 நிமிடங்களுக்கும் மாலை 6:00 மணி முதல் இரவு 11:00 மணி வரை நடைபெறும். எனவே, மெய்நிகர் வேடிக்கைக்குப் பிறகு, தாத்தா குடும்பத்தினர் மாலுக்கு [Mall] வெளியே நடந்த துபாய் ஃபவுண்டன் ஷோவிற்குச் [Dubai Fountain show] சென்றனர். சூரியன் மறைந்திருந்து, வானம் இளஞ்சிவப்பு மற்றும் ஆரஞ்சு நிறத்தில் பிரகாசித்தது. தண்ணீர் இசைக்கு ஏற்ப நடனமாடி, வானவில் விளக்குகளுடன் பிரகாசித்தது. ஒரு பெரிய மின்னும் வாள் போல ஒரு நீர் ஜெட் [water jet] எழும்பும் ஒவ்வொரு முறையும் நிலன் உற்சாகத்துடன் துள்ளிக் குதித்தான், அதே நேரத்தில் திரேன் நீரூற்றின் அசைவுகளுக்குத் தக்கவாறு பின்பற்றி சிரிப்புடன் சுழன்று சுழன்று துள்ளிக் குதித்தான். மின்னும் மற்றும் ஆடும் நீரால் [sparkling water] கவரப்பட்டு, குழந்தை ஆரின், கை அசைத்து பை பை [Bye Bye] என்று கத்தினான்.

பின்னர் தாத்தா அவர்களை ஒரு சிறப்பு வாய்ந்த இனிப்பு கஃபேக்கு [ special dessert café] அழைத்துச் சென்றார், அங்கு குழந்தைகள் தங்கள் சொந்த கப்கேக்குகளை [cupcakes] வண்ணமயமான ஐசிங் [icing], சிறிய இனிப்புத் துண்டுகளை தூவுதல் [ஸ்பிரிங்க்லிங்ஸ் / sprinkles] மற்றும் சிறிய சாக்லேட் அலங்காரங்களால் அலங்கரித்தனர். நிலன் அவர்கள் சமீபத்தில் பார்த்த நீரூற்றின் [fountain] ஒரு சிறிய வடிவத்தை உருவாக்கினான். திரேன் அவர்கள் பார்வையிட்ட கோபுரங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு ஒரு வானளாவிய கோட்டை ["ஸ்கை கேஸில் / “sky castle”] வடிவத்தில் கப்கேக்கை உருவாக்கினான். மேலும் ஆரினுக்கு பொழுதுபோக்காக கடித்து, கைகளால் எடுத்து பிசைந்து விளையாட ஒரு சிறிய கப்கேக்கைக் தாத்தா கொடுத்தார்.

கடைசி மாயாஜால தருணம், குடும்பத்தினர் மாலுக்குள் [mall] இருந்த ஒரு சிறிய உட்புற பொழுது போக்கு மண்டலத்திற்கு [indoor amusement zone] அலைந்து திரிந்தபோது வந்தது. சுழலும் வட்ட வடிவ தளத்தில் அமர்ந்து சவாரி செய்யும் [carousel] ஒரு பொழுதுபோக்கு கேளிக்கைக் கூடம் விளக்குகளால் மின்னியது. நிலன் தங்க நிறத்தில் மின்னும் குதிரையின் மீது குதித்து அமர்ந்து இருந்து கொண்டு, டிராகன் வடிவ இருக்கையில் [dragon-shaped] அமர்ந்திருந்த திரேனை நோக்கி கை அசைத்தான். கேரசல் [carousel] சுழலும்போது மென்மையான இசை ஒலித்தது. அவர்களின் சிரிப்பு, விளக்குகளின் மின்னும் ஒலிகளுடனும் அவர்களைச் சுற்றியுள்ள இசைகளுடனும் கலந்தது. தாத்தாவின் கைகளில் பாதுகாப்பாக இருந்த குழந்தை ஆரின், மெல்லிசைக்கு ஏற்ப கூச்சலிட்டு ஆடினான். குழந்தைகளின் சிரிப்பு, அதன் ஒளிகள், இசை எல்லாம் ஒன்றாய்க் கலந்து காற்றில் மிதந்தது.

இரவு வெகுநேரமாகி விட்டதால், தாத்தா குடும்பத்தினர் மாலுக்குள் இருந்த ஒரு வசதியான நீரூற்று [cozy fountain] அருகே ஒன்றாக அமர்ந்தனர். தாத்தா அவர்களை அருகில் இழுத்து, “சிறிய ஆய்வாளர்களே, ஒவ்வொரு நாளும் மாயவித்தை அல்லது மந்திரம் [magic] போல் இருந்தது. ஆனால் இன்றிரவு நாம் ஒன்றாகப் பகிர்ந்து கொண்ட சாகசங்கள் தான் உண்மையில் சிறந்த சாகசங்கள் என்பதை நான் உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன்” என்றார்.

நேரம் போக போக தாத்தாவின் தோளில் நிலன் தலை சாய்ந்து கொண்டு, “தாத்தா... இன்று மிகவும் மாயாஜால நாள். இன்றிரவு இதை நாம் கனவு காண முடியுமா?” என்று கேட்டான்.

தாத்தா புன்னகைத்தார். “நிச்சயமாக, என் குட்டிகளே. கண்களை சற்று மூடுங்கள் — நீரூற்றுகளும், கோபுரங்களும், வான்கோட்டைகளும் உங்கள் கனவுகளில் நடனம் ஆடட்டும்.” என்றார்

ஒருவரை ஒருவர் கைகளை இணைத்துக் கொண்டு அவர்கள் துபாய் மாலிலிருந்து வெளியே வந்தனர். நகரத்தின் விளக்குகள் அவர்களின் கண்களில் பிரதிபலித்தன. குழந்தைகளின் இதயங்கள் மகிழ்ச்சி, ஆர்வம், மற்றும் நாளை எதிர்கொள்ளும் புதிய சாகசங்களால் நிரம்பியிருந்தன. ✨

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பாகம்: 09 தொடரும்

துளி/DROP: 2017 [கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 8

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/33652888391026376/?

கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 9

🌸 பாகம் 09 - துபாய் அதிசய தோட்டத்தின் [துபாய் மிராக்கிள் கார்டன்/ Dubai Miracle Garden] அற்புதங்கள்

காலை நேரம் பிரகாசமாகவும் வெளிகளில் அது மென்மையான தென்றலுடனும் இருந்தது. குடும்பம் துபாய் அதிசயத் தோட்டம் அல்லது மந்திரத் தோட்டத்தை [மிரக்கிள் கார்டன் / Miracle Garden] நோக்கி பயணம் செய்தது — வண்ணங்கள், வடிவங்கள் மற்றும் ஆச்சரியங்கள் நிறைந்த உலகம் அது. காரில் இருந்த போதே, நிலன் தூரத்தில் பரந்து விரிந்த சிவப்பு, மஞ்சள், இளஞ்சிவப்பு, ஊதா மலர்களின் வரிசை அடிவானத்தில் நீண்டு கொண்டிருப்பதைக் கண்டான்.

கார் கண்ணாடியில் முகத்தை அழுத்திக் கொண்டபடி, “தாத்தா... அந்தப் பூக்கள் அனைத்தையும் பாருங்கள்!” என்று நிலன் கத்தினான். திரேன் உற்சாகத்தில் முன்னோக்கிச் சாய்ந்தான், அதே நேரத்தில் குட்டி ஆரின் மலர்களின் வண்ணங்களில் கவரப்பட்டு, மகிழ்ந்து கைதட்டினான்.

அவர்கள் தோட்டத்துக்குள் நுழைந்தவுடன், குழந்தைகள் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார்கள். அந்த தோட்டம் ஒரு மாயக் கதையின் உலகம் போல இருந்தது. பிரமாண்ட மலர் வளைவுகள், மேலே வானில் சுரங்கங்களாக அமைந்திருந்தன; ரோஜா, பெட்டூனியா, ட்யூலிப் [roses, petunias, and tulips] மலர்களின் வாசனை காற்றை நிரப்பியது. ஒவ்வொரு பாதையும் புதிய அதிசயத்திற்கே வழி காட்டிச் சென்றது — இதயங்கள், நட்சத்திரங்கள், விமானங்கள், மற்றும் வாழ்க்கை அளவிலான டிஸ்னி கதாபாத்திரங்கள் வரை மலர்களால் உருவாக்கப்பட்டு இருந்தன!

நிலன் முழுக்க மலர்களால் செய்யப்பட்ட மிகப்பெரிய மிக்கி மவுஸ் சிலையை நோக்கி ஓடினான். அதில் உள்ள பிரகாசமான வண்ணமயமான பூவிதழ்களைச் சுட்டிக்காட்டி மகிழ்ந்தான். திரேன் ஒரு டிராகன் வடிவ மலர் சிலையை கண்டு பிடித்து, அதில் மந்திர வானம் ஒன்றில் பறப்பது போல் கற்பனை செய்து மகிழ்ந்தான். குட்டி ஆரின் தாத்தாவின் கைகளில் நிம்மதியாக இருந்து கொண்டு, ஒவ்வொரு புதிய நிறத்தையும் வடிவத்தையும் கண்டு மகிழ்ந்தான்.

தாத்தா அவர்களை வண்ணத்துப்பூச்சிகள் பறக்கும் தோட்டப் பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கு நூற்றுக்கணக்கான பட்டாம்பூச்சி அல்லது வண்ணத்துப் பூச்சிகள் அங்கும் இங்கும் காற்றில் அழகாக சிறகடித்து பறந்து கொண்டு இருந்தன. நிலன் ஒரு மஞ்சள் - ஆரஞ்சு வண்ணத்துப்பூச்சியை பின்தொடர்ந்து, “என்னுடன் வா, குட்டி தோழனே!” என்று மெதுவாக மெதுவாகச் சொன்னான். திரேன் இரு கைகளையும் மெதுவாக நீட்டி நீட்டி ஒன்றையாவது பிடிக்க முயன்றான்; ஆரினின் கண்கள் ஒவ்வொரு சிறகின் அசைவையும் மகிழ்ச்சியுடன் பின்தொடர்து சிணுங்கின.

பிறகு அவர்கள் தோட்டத்தின் மையக்காட்சியாக இருந்த, மலர்களால் ஆன அரண்மனைக்கு வந்தனர். அங்கே வண்ணமயமான மலர்களால் ஆன கோபுரங்கள் வானைத் தொட்டன; சுற்றிலும் பாலங்கள், சிறிய நீரூற்றுகள் அனைத்தும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. குழந்தைகள் மகிழ்ச்சியாக ஓடி, தாங்களே ஒரு இளவரசர், இளவரசி என கற்பனை செய்து விளையாடினார்கள். நுழைவாயிலில் நிலன் வியப்புடன் நின்று புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டான்; திரேன் கோட்டையை கண்ணுக்குத் தெரியாத டிராகன்களிடமிருந்து போராடி பாதுகாப்பதாக பாசாங்கு செய்தான்.

அங்கே இருந்த பெட்டிக் கடை ஒன்றில், மலர் வடிவ ஐஸ்கிரீம்கள் [flower-themed ice creams] விற்பதைக் கவனித்த தாத்தா, அவர்களுக்கு ஒரு ஆச்சரியத்தை கொடுக்க, ரோஜா மற்றும் சூரியகாந்தி வடிவில் வடிக்கப்பட்ட ஐஸ்கிரீம்களை வாங்கி அவர்களுக்கு கொடுத்தார். அதை பார்த்து குழந்தைகள் ஆச்சரியப்பட்டனர். நிலன் தனது “ரோஜா” ஐஸ்கிரீமை நக்கி, நக்கி மெதுவாக ரசித்து சாப்பிட்டுக் கொண்டு, அண்ணனுக்கு ஐஸ்கிரீமை காட்டி காட்டி சிரித்தான்; திரேன் தனது கூம்பில் வண்ணங்களின் சுழற்சியைக் [swirl of colors on his cone] கண்டு வியந்தான்; குட்டி ஆரினுக்கும் சிறிய ஐஸ்கிரீம் ஸ்கூப் [பகுதி / scoop] கிடைத்தது. அதை விரல்களில் தடவி தடவி மகிழ்ந்தான்.

அந்த மலர் தோட்டத்தில், பாரம்பரிய உயரமான, அடர்த்தியான வேலிகளுக்குப் பதிலாக, பூக்கும் தாவரங்களைப் பயன்படுத்தி உருவாக்கப்பட்ட, குழப்பங்கள் நிறைந்த மலர் பாதைகள் (flower maze), பெரிய ஊஞ்சல் மற்றும் மலர் வளைவுகளுக்கு அடியில் இருக்கும் சிறிய தேவதை வீடுகள் [tiny fairy houses tucked under flower arches] போன்றவற்றை மறைத்திருந்த மூலைகளும் இருந்தன. நிலனும் திரேனும் சிரித்துக்கொண்டு அந்தக் குழப்பங்களில் ஓடினார்கள், ரகசிய வழிகளைத் தேடினார்கள்; தாத்தா அவர்கள் மீது ஒரு கண் வைத்துக் கொண்டு, அதேநேரம், மெதுவாக ஆரினைத் தூக்கி சிறிய தேவதை வீட்டின் ஜன்னல்களுக்குள், அவனை எட்டிப் பார்க்க அனுமதித்தார்.

சூரியன் மறையத் தொடங்கியபோது, தோட்டம் வேறொரு உலகமாக மாறியது. மலர்கள் மென்மையான விளக்குகளில் ஒளிர்ந்தன; பாதைகள் மாய தூள் தூவப்பட்டது போல் மின்னின. “தாத்தா… இது மந்திரம் போல இருக்கு,” என்று நிலன் மெதுவாகச் சொன்னான்.

இருவரினதும் கைகளையும் பிடித்தபடி, “ஆம், என் சிறு ஆராய்ச்சியாளர்களே,” என்றார் தாத்தா. “நாம் பார்த்து ரசித்த ஒவ்வொரு சாகசம் [துணிகர செயல்] போலவே, இந்த மிரக்கிள் கார்டனும் [Miracle Garden], நாம் ஆச்சரியத்துடன், துளி துளியாகத் தேடி அனுபவிக்கும் போது, நமக்கு உலகம் எவ்வளவு அழகானது என்பதை வெளிப்படையாகக் காட்டுகிறது” என்றார்.

மலர்கள், வண்ணத்துப்பூச்சிகள், கனவுகள் நிரம்பிய வானவில் வழியாக நடந்த நாள், அவர்களின் இதயங்களில் வண்ணங்களாக, மகிழ்ச்சியாக, இனிய நினைவுகளாக மலர்ந்தபடி, அவர்கள் தோட்டத்திலிருந்து வெளியேறினர்.🌺

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பாகம்: 10 தொடரும்

கதை - 195  / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 9 

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/33705457379102810/?

கதை - 195 / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 10

✈️ பாகம் 10 – வெல்வின் கார்டன் சிட்டிக்கு திரும்புதல்

துபாயின் கடைசி நாளின் காலையில், ஹோட்டல் திரைகள் வழியாக காலைச் சூரியன் மெதுவாக உள்நுழைந்து, தங்க நிற அழகைப் பரப்பியது. திரேன், நிலன் மற்றும் குட்டி ஆரின் — மூவருமே உற்சாகத்துடன் இருந்தனர் என்றாலும் ஓரளவு வருத்தத்தோடும் காணப்பட்டனர். இன்று அவர்கள் வெல்வின் கார்டன் சிட்டிக்கு திரும்புகிறார்கள்; ஆனால் அவர்கள் இதயத்தில் துபாய் பற்றிய நிறைந்த நினைவுகள் இன்னும் ஒரு பொக்கிஷமாக, அவர்களுடன் பயணித்தன.

“தாத்தா… எனக்கு துபாயை விட்டுப் போக மனசில்லை!”
என்று தனது சிறிய சூட்­கேஸை அணைத்தபடி நிலன் சொன்னான்.

தாத்தா அன்பாகச் சிரித்தார். "எனக்குத் தெரியும், சின்னப் பயணி. ஆனால் ஒவ்வொரு சாகசத்திற்கும் ஒரு முடிவு உண்டு - வீட்டில் கட்டாயம் ஒரு புதிய கதை காத்திருக்கும்." என்றார்

நிலன் தனக்குப் பிடித்த நினைவுப் பொருளான, மர்ஜன் தீவில் [Marjan Island] இருந்து வாங்கப்பட்ட ஒரு சிறிய மணல் கோட்டை [sandcastle] மாதிரியை வைத்திருந்தான், அதே நேரத்தில் திரேன் துபாய் மால் ஒட்டக சவாரியிலிருந்து வாங்கப்பட்ட தனது சிறிய [மினியேச்சர்] டிராகனைக் கையில் பிடித்திருந்தான். மிராக்கிள் கார்டனில் இருந்து வாங்கப்பட்ட மலர் வடிவங்களைக் கொண்ட ஒரு சிறிய, மென்மையான பொம்மை ஒன்றை பேபி ஆரின் கையில் வைத்திருந்தான்.

மூவரும் மகிழ்ச்சியாக பேசிக்கொண்டு, விமான நிலையத்துக்கு சென்றனர்.நிலன் கோபுரத்தின் மேலிருந்து “மேகங்களைத் தொட்ட” அனுபவத்தை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தான்.
திரேன் ஒட்டகப் பந்தயத்தை நினைத்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தான்.
குட்டி ஆரின் தன் மழலை மொழியில் ஒவ்வொரு சாகசத்திற்கும் தனக்கே உரிய சிறிய பெயரைச் சொல்வது போல், ஏதேதோ சொல்லி சொல்லி, மகிழ்ச்சியாக கூவி விளையாடினான்.

விமான நிலையத்தில், அவர்கள் பயண ஆயத்தம் [செக்-இன்] மற்றும் பாதுகாப்பு சோதனை — எல்லாவற்றையும் நிதானமாக முடித்தனர்.
நிலன் தன் கடவுச்சீட்டை [பாஸ்போர்ட்டை] பெரியவரைப் போல கவனமாகப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான். திரேன் கன்வேயர் பெல்ட்கள் மற்றும் ஸ்கேனர்களில் தங்கள் சாமான்கள் சீராக நகர்வதைப் பார்த்து ஆச்சரியம் அடைந்தான். குட்டி ஆரின் தாத்தாவின் கையில் பாதுகாப்பாக இருந்தபடி, ஒவ்வொரு ஒளி, ஒலி, அசைவையும் கண்கொள்ளாக் காட்சியாகப் பார்த்தான்.

அவர்கள் எல்லோரும் புறப்படும் அறையில் காத்திருக்கும் போது,
நிலன் ஜன்னலுக்குப் பக்கத்தில் தனது முகத்தை ஒட்டி வைத்துக் கொண்டு, வெளிய புறப்படும் விமானங்களுக்கு கையை அசைத்தான்.
திரேன், அங்கே எத்தனை விமானங்கள் வெளியே நிற்கின்றன என்று ஒவ்வொன்றாக எண்ணிக் கொண்டிருந்தான். அதேபோல, ஒவ்வொரு விமானமும் என்ஜின் சத்தத்துடன் நகரும் போது ஆரின் தனது இரு கைகளையும் தட்டினான்.

விரைவில், விமானத்தில் ஏற வேண்டிய நேரம் வந்தது. குழந்தைகள் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர், அவர்களின் உற்சாகம் தூக்க கலக்கத்துடன் கலந்திருந்தது. விமானம் வானத்தில் உயர்ந்ததும், நிலன் கிசுகிசுத்தான், “தாத்தா... நாங்கள் எப்போதாவது திரும்பி வருவோமா?”

"நிச்சயமா, சின்ன சாகசக்காரனே," என்று தாத்தா அவனின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு சொன்னார். பின், "அதுவரை, அந்த மாயாஜாலத்தை எங்கள் இதயங்களில் உயிரோடு வைத்திருப்போம்." என்றார்.

மேகங்களுக்கு மேலே விமானம் பறந்த போது, குழந்தைகள் சாளரத்தின் ஊடாக வெளியே எட்டிப் பார்த்து, தங்களுக்குக் கீழே நகரம் சுருங்குவதைக் கண்டார்கள். துபாயின் கோபுரங்கள் ரத்தினங்களைப் போல மின்னின, பாலைவனம் தங்க மணலைப் போல பரவியிருந்தது, மிராக்கிள் கார்டன் கீழே ஒரு வண்ணமயமான ஒட்டுவேலை போல் அல்லது ஒரு வண்ண பட்டு விரிப்பு போலத் தெரிந்தது. மேகங்கள் தங்களுக்கு போய் வருகிறோம் என விடைபெற்று செல்வது போல், நிலன் கற்பனை செய்தான், திரேன் மீண்டும் தான் ஒட்டகத்தை ஓட்டிச் செல்வதை கற்பனை செய்தான், சிறிய ஆரின் பூக்கள் மற்றும் கோபுரங்களைக் கனவு கண்டு தூங்கச் சென்றான்.

விமானம் இறுதியாக லண்டனைத் தொட்டு, வெல்வின் கார்டன் நகரத்துக்கு காரில் அவர்கள் சென்றபோது, குடும்பத்தினர் குளிர்ந்த காலைக் காற்றில் காலடி எடுத்து வைத்தனர், அங்கு பழக்கமான தெருக்கள், நட்பு அண்டை வீட்டார் மற்றும் வீட்டின் தாராளமான வசதி அவர்களை வரவேற்றது. திரேன், நிலன் மற்றும் குட்டி ஆரின் ஆகியோர் தங்கள் நினைவுகளை ஒரு பொக்கிஷம் போல சுமந்து கொண்டு வீட்டிற்குள் ஓடினார்கள்.

தாத்தா தனது சிறிய ஆய்வாளர்களைப் பார்த்து சிரித்தார். "இதயம் இருக்கும் இடம் தான் வீடு," என்று அவர் மெதுவாகச் சொன்னார். "இப்போது, நம் இதயங்கள் - சாகசங்கள், சிரிப்பு மற்றும் மந்திரத்தால் நிறைந்துள்ளன. ஆனால் நினைவில் கொள்ளுங்கள் ... ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய சாகசத்தை, வீட்டில் கூட நடத்த முடியும்." என்றார்.

அன்று மாலை, குழந்தைகள் நினைவுப் பொருட்களை அவிழ்த்து, துபாயின் படங்களை வரைந்து, நண்பர்கள் மற்றும் குடும்பத்தினருடன் கதைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். நிலன் தனது சிறிய மணல் கோட்டையை அலமாரியில் கவனமாக வைத்தான், திரேன் தனது ஒட்டக உருவங்களை வரிசையாக அடுக்கி வைத்தான், ஆரின் தனது பளபளப்பான மலர் பொம்மையை, முகத்தில் ஒரு திருப்தியான புன்னகையுடன் இறுக்கமாகக் கட்டிப் பிடித்தான்.

இரவு வந்தபோது, தாத்தா குழந்தைகளைப் படுக்கையில் படுக்க வைத்தார். "இனிய இரவு, என் சிறிய சாகசக்காரர்களே," என்று அவர் கிசுகிசுத்தார். "மேகங்கள், அரண்மனைகள், ஒட்டகங்கள் மற்றும் தோட்டங்களைப் பற்றிய கனவு உலகம் ... எப்போதும் நீங்கள் ஆராய்வதற்காகக் காத்திருக்கிறது என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்." என்று அவர்களுக்கு கூறினார்.

அத்துடன், ஆச்சரியம், சிரிப்பு மற்றும் துபாய்க்கான அவர்களின் மறக்க முடியாத பயணத்தின் மாயாஜாலம் நிறைந்த இதயங்களுடன் குழந்தைகள் அமைதியான தூக்கத்தில் மூழ்கினர்கள்.

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

முடிவுற்றது

கதை - 195  / தாத்தா கந்தையா தில்லையுடன் மூன்று சகோதரர்களும் கலிஃபா கோபுரமும் மற்றும் துபாய் சாகசமும் / பகுதி 10 

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/33756943097287571/?