புலம் பெயர்ந்து வாழ் தமிழ்ச் சமூகத்தின் சக அங்கத்தினர்களுக்கும், மற்றும் தமிழ்ச் சமூகத்தின் நண்பர்களுக்கும் நலன்விரும்பிகளுக்கும் ஒரு அன்பான வேண்டுகோள்

புலம் பெயர்ந்து வாழ் தமிழ்ச் சமூகத்தின் சக அங்கத்தினர்களுக்கும், மற்றும் தமிழ்ச் சமூகத்தின் நண்பர்களுக்கும் நலன்விரும்பிகளுக்கும் ஒரு அன்பான வேண்டுகோள்

ஐ.நா. மனித உரிமைகள் சபையின் இலங்கைமீதான புதிய காலாவர்த்தன பொது மீளாய்வு அறிக்கை திரும்பவும் எல்லோர் கைகளிலும் தவழப்போகிறது. இந்த மீளாய்வு அறிக்கையும் இலங்கையின் மனித உரிமைகளின் முன்னேற்றங்களை பற்றி 2008ம் ஆண்டய அறிக்கையில் சபையால் கவனயீர்ப்புச் செய்யப்பட்டு இருப்பவற்றின் தொடராகவே இருக்கச் சந்தர்ப்பம் இருக்கிறது. ஆனால் அந்தக் கவனயீர்ப்புக்குப் பின்னாலாய காலப்பகுதியில் வெகு துன்பமான பல நிகழ்வுகள் நடந்து முடிந்துவிட்டதையும் நாம் அறிவோம்.

காவல் இருக்கும் அனைத்துலகின் கண்களில் மண்ணைத் தூவிவிட்டு, வெளியில் தெரியாதபடி, மிக குரூரமாகவும், வலுக்கூடிய வழிகளில், கட்டுக்கோப்பாகவும் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு, நடந்துவரும் இனக்கட்டுமானத்தின் அழிப்பைப்பற்றி விளங்கவைக்கவெனில், நாட்டில் நடந்துவரும் குற்றச்செயல்களான வகைதொகையற்ற கைது, வெள்ளைவான் கடத்தல்கள், காணாமற்போகவைத்தல், நில அபகரிப்பு, பண்பாட்டு சின்னங்களின் சிதைப்பு, மத சுதந்திரம் பறிப்பு, தனி நபர் மீதான தாக்குதல்கள் என்றெல்லாம் ஒரு முழுப் புராணமே பாடவேண்டிய தேவையில் யாருமே இங்கில்லை. தமது கொடூரத்தனங்களை மூடி மறைக்க வென்று அங்கு நடாத்தப்படும் பிரச்சார ஆர்ப்பாட்டப் பேரணிகள் தாயகத்தில் எமது உறவுகள் படும் அவஸ்தைகளை நிவிர்த்திக்க நாம் முன்னெடுக்கும் உதவிகளைக் கூடத் திக்குமுக்காட வைக்கிறது. மனித உரிமை பாதுகாவர்களான வணக்கத்திற்குரிய கலாநிதி ராயப்பு, மக்கள் பிரதிநிதி கௌரவ பா.உ.சிவஞானம் சிறீதரன், பத்திரிகையாளர் பிரெட்றிக்கா ஜான்ஸ், புத்திஜீவிகளான பாக்கியயோதி சரவணமுத்து போன்றோர், தமது உயிரைப்பணயம் வைத்து, கொடுங்கோலர்கள் ராஜபக்சாக்களின் ராஜதந்திர முகத்திரைகளை கிழித்து அதன் பின்னால் மறைந்திருக்கும் கொடிய முகத்தை வெளிக்காட்டத் தம்மால் இயன்றளவு முயன்றுள்ளார்கள். எல்லா முயற்சிகளும் இலங்கையில் மனித உரிமைகளின் சீரழிவு 2009 போருக்கு முன்னான காலத்தை விடப் போருக்குப் பின்னான காலத்தில் மிகவும் மோசமடைந்திருப்பதை ஐயத்துக்கிடமின்றி நிரூபித்திருக்கின்றன.

இங்கே எம்மை வாட்டும் தலையாய கேள்வி ஐ.நா.மனித உரிமைகள் சபையானது இவற்றை எல்லாம் கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ளுமா என்பதேயாகும். இல்லையேல் இப்படியே கொலைகாரத்தனம் வாய்ந்த இலங்கையைத் தப்பவிட்டு அதன் காரணமாக இன்னுமொரு சந்தர்ப்பத்தையும் தவறவிடப்போகின்றோமா என்பதுதான்!

கையெழுத்து வேட்டை ஒன்றை நடத்தி அதை மனித உரிமைகள் சபைக்கு அனுப்பிவைக்கவெனில் இப்போது அதற்குக் காலதாமதம் ஆகிவிட்டது. ஆனாலும் அமெரிக்க அதிபருக்கு இந்தப் பிரச்சனையைக் கையிலெடுக்கும்படி கேட்டு மனு ஒன்றை சமர்ப்பிக்கவெனில் இன்னமும் காலதாமதமாகவில்லை. இதனையும் நாம் தவறவிட்டுவிட்டால், 2009ம் ஆண்டு போன்று, இலங்கை தனக்குத் தானே இன்னுமொரு புகழ்மாலைப் பிரேரணையை ஐ.நா.மனித உரிமைகள் சபையில் நிறைவேற்றுவித்தாலும் அதையிட்டு நாம் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. முழந்தாளில் மண்டியிட்டு அநீதிக்கு இன்னொருதடவை விட்டுக்கொடுப்பதா, இல்லை அல்லது எம்மனைவரின் பலத்தையும் ஒருத்திரட்டிப் போராட்டத்தை முன்னேடுத்துச்செல்வதா என்பதை இப்போது தீர்மானித்துக் கொள்வோமாக.

25,000 கையெழுத்துக்களை திரட்டுவதென்பது இலகுவாக இருக்கப்போவதில்லை. ஆனால் ஒரு மில்லியன் தொகையான புலம்பெயர் மக்கள் வாழும் இடங்களிலிருந்து இப்படியான ஒரு உதவி வந்து சேராவிடால், நாம் இது வரையும் தாயக மக்களுக்கு உதவிசெய்வதென்று புலம்புவதெல்லாம் வெறும் வெற்றுப்பேச்சாகத்தான் வந்து முடியும். எனவேதான், தயவு செய்து, அனைவரும் இந்த மனுவில் ஒப்பமிட்டு இதனை ஒப்பேற்றி வையுங்கள்.

உங்களிடம் வெள்ளை மாளிகைப் பயனர் கணக்கு இல்லாவிட்டால் இப்போதே

https://petitions.whitehouse.gov/user/register?destination=/petition/create என்ற தளத்திற்குச் சென்று ஒன்றை ஏற்படுத்திக்கொள்ளுங்கள். தயவுசெய்து இதை உங்களது எனது, எல்லோருடையதுமான தாயகத்தின் கடமையாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஆகஸ்ட் 30க்கு முன்னர் அனைவரும்

http://wh.gov/r5py .என்ற விலாசத்தில் உள்ள இந்த மனுவுக்கு கைநாட்டிட முயற்சி பண்ணுங்கள். உங்கள் வீட்டில், அயலில், நாம் வாழும் நாட்டின் இனக்குடி மக்கள் அனைவரையுமே இதில் பங்கெடுக்குமாறு அழையுங்கள்.

என்றும் அன்புடன்

சுபா சுந்தரலிங்கம்