கடவுளுக்கே கடன் கொடுக்கக்கூடிய வசதி படைத்தவர்கள் வாழும் இடம்.

கூகிள்(கோகுல்), மைக்ரோசாப்ட், முகநூல் மற்றும் பல தொழில் நிறுவனங்கள் நிரம்பிய இடமாகும். கையளவு மட்டுமல்ல கடவுளுக்கே கடன் கொடுக்கக்கூடிய வசதி படைத்தவர்கள் வாழும் இடம்.
அதிகாலையில் எழுந்து பழக்கப்பட்டதால் அன்றும் அதிகாலை ஐந்தரை மணியளவில் எழுந்து நகரின் நடுப்புறத்தில் அமைந்துள்ள கடைகள் அமைந்துள்ள தெருக்கள் ஓரமாக நடந்து கொண்டிருந்தேன். உயர்ந்த கட்டடங்கள், உயர்ந்த “பாம்” மரங்கள் அழகாக இருந்தன. காப்பிக் கடையை தேடியவாறு நடந்துகொண்டிருந்த என் கண்களில் சில காட்சிகள் தென்படவே சற்று அதிர்ச்சியுற்று அங்கேயே நின்றுவிட்டேன். அந்த நகரத்தின் பல பகுதிகளில் உள்ள கட்டடங்களிலும், தெரு ஓரமாகவும், பூங்காக்களிலும் பல வசதியற்ற பலர் படுத்திருந்தனர். அவர்கள் வீடற்றவர்கள்! படுக்க வசதியற்றவர்கள்! அடிப்படை தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய முடியாதவர்கள்! நிற வேற்றுமை இல்லாதவர்கள்! வயது வித்தியாசம் அற்றவர்கள்! கம்யூட்டர் யுகத்தில், வசதிகள் பலவோடு கணக்கற்றோர் வாழும், இந்த பூமியில் இப்படிப் பலர் வாழ்வது வேதனையாக இருந்தது. தனித்தனியாகவும் சோடிகளாகவும் படுத்திருந்தார்கள். கூடவே பல பைகளில் உடைகள் மற்றும் சில பாத்திரங்கள், போத்தில்கள் அருகில் இருந்தன. உலகத்திலேயே ஒரு பெரும் வல்லரசான, வளமான, அழகான அமெரிக்க நாட்டில் இப்படியும் மனிதர்கள் வாழ்கிறார்களா என்று ஒரு தாக்கம் இலேசாக இதயத்தைக் குடைந்தது.
“ஸ்டார் பக் காப்பி" கடைக்குள் நுழைந்து காப்பி வாங்கிக் கொண்டு தங்கி இருந்த விடுதிக்குத் திரும்பிவிட்டேன். அதேபோல மறு நாளும் அதே நேரம் அங்கு போனேன். ஒரு பெரியவர் போர்த்துக் கொண்டு அங்கிருந்த நீண்ட கதிரையில் சாய்ந்து கொண்டிருந்தார். அவர் அருகே சென்ற போது என்னை ஏறெடுத்துப் பார்த்தார். சவரம் செய்யாத முகம், ஒட்டி உலர்ந்த கன்னம், குழி விழுந்த கண்கள், சற்று கூனல் விழுந்த உடல். சற்றுப் பேச்சுக் கொடுத்துப் பார்ப்போம் என்று அருகே சென்றேன். அவரோ என்னைப் பார்க்க விரும்பாதவர் போல முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டார். "ஹாய், நான் காப்பி வாங்கப் போகிறேன். உங்களுக்கும் ஒரு கப் காப்பி வாங்கிக் கொண்டுவந்து தரவா?" என்று கேட்டேன். திரும்பி என்னை உற்றுப் பார்த்தவர். இலசாகத் தலை அசைத்தவாறே. "வேண்டாம்" என்று கூறினார். பாக்கெட்டில் கைவைத்து துளாவினேன். ஐந்து ரூபாய் மட்டும் இருந்தது. எடுத்து நீட்டியவாறே, "எங்கிருந்து இங்கு வந்திருக்கிறீர்கள்? " என்று கேட்டேன். கண்களை மூடிக் கொண்டார். எதுவும் பேசவில்லை. பணத்தை அருகில் வைத்துவிட்டு திரும்பிப் போனேன். அங்கு வீசிய காற்றில் அந்தப் பணம் பறந்துவந்து என் காலடியில் சிக்கிக் கொண்டது. குனிந்து அதைஎடுத்தவாறே திரும்பி அந்தப் பெரியவரைப் பார்த்தேன். அவர் "போ, போ" என்று சொல்வது போல கையை அசைத்து சைகை காட்டினார். இது படித்தவர்கள் வாழும் பூமி! ஆனால் சிலர் படுப்பதற்கே இடமில்லாத பூமி! தூரத்தே எங்கேயோ பட்டாசுச் சத்தம்! அன்று ஒரு விசேடமான நாள்! அமெரிக்க குடியரசுத் தினம்! என்னால் தலைநிமிர்ந்து நடக்க முடியவில்லை. தலையை குனிந்து கொண்டேன். தரை ஒன்று இருக்கும்வரை படுப்பதற்கு பயமில்லை! படுக்காலாம். உறங்கலாம்! பயணம் போகலாம்! 
விடுதிக்குத் திரும்பியபோது அன்று காலைப் பேப்பர் கிடைத்தது. வீடுகள் விற்பனைப் பகுதிக்குள் என் பார்வை துளாவியது! அந்தப் பகுதியில் ஒரு வீடு, 850,000 முதல் 1,250,000 வரை விற்பனையாகிக் கொண்டிருந்தது. "ஓகோ அதனால்தான் இவர்கள் வீடற்றவர்களாக தெருக்களில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்களோ என்னவோ. நாங்களும் இந்தப் பக்கம் வந்தால் அவர்களைப் போலத்தான் வாழ வேண்டியதாகத்தான் இருக்கும்" என்று நினைத்துக் கொண்டேன்!

 

( உங்கள் பகிர்வுக்கு நன்றி அண்ணா!)

 

இதற்கு அருகில் தான் இம்முறை "fபெட்னா" வருடாந்த நிகழ்வு நடந்தது குறிப்பிடத்தக்கது.எமது வடமாகாண முதலமைச்சர் கலந்து கொண்டிருந்தார்