தமிழர்­கள் தமது தனித்­து­வத்தைக் காப்­பாற்­றத் தவறி வரு­ கி­றார்­களா என்­கிற விவா­தத்தை எழுப்­பி­யி­ருக்­கி­றார் ஆஸ்­தி­ரே­லி­யா­வில் வசிக்­கும் பேரா­சி­ரி­ய­ரான ஆசி.கந்­த­ராஜா. எழுத்­தா­ள­ரு­மான அவர் யாழ்ப்­பா­ணம் முகா­மை­யா­ளர்­கள் மன்­றத்­தின் ஏற்­பாட்­டில் நடை­பெற்ற கலந்­து­ரை­ யா­ட­லில் இந்­தக் குற்­றச்­சாட்டை முன்­வைத்­தார்.

பூகோ­ளா­ம­ய­மாக்­கல் சூழ­லில் அதிக விளைச்­ச­லை­யும் அதிக லாபத்­தை­யும் நோக்கி நாம் ஓடிக்­கொண்­டி­ருக்­கும் நேரத்­தில் எமக்­குச் சொந்­த­மான, பாரம்­ப­ரி­ய­மான, எமது அடை­யா­ளங்­க­ளான பல­வற்­றை­யும் பேணிக் காக்­கத் தவ­றி­யி­ருக்­கின்­றோம் என்­பதை அவர் சுட்­டிக்­காட்­டி­யி­ருக்­கி­றார்.

யாழ்ப்­பா­ணத்துக் கறுத்­தக்­கொ­ழும்­பான் மாம்­ப­ழம், யாழ்ப்­பா­ணத்துக் கட்டை முருங்கை, யாழ்ப்­பா­ணத்து இதரை வாழை என்­கிற எமது அடை­யா­ளத்­துக்­கு­ரிய பயிர் இனங்­களை எல்­லாம் கைவிட்டு, அதிக விளைச்­ச­லைத் தரும் இனங்­க­ளைத் தேடி அவற்­றின் பின்­னால் ஓடிக்­கொண்­டி­ருக்­கின்­றோம் என்­பதை அவர் சுட்­டிக்­காட்­டி­யி­ருக்­கி­றார்.

அவர் சொல்­லாத பல­வும் இருக்­கின்­றன. யாழ்ப்­பா­ணத்­துச் சின்ன வெங்­கா­யம், மட்­டு­வில் வெள்­ளைக் கத்­தரி ஆகி­ய­ன­வும் அவற்­றுள் சில.

போருக்­குப் பின்­ன­ரான சூழ­லில் மேற்கு நாடு­க­ளின் வாழ்க்­கைத் தரத்­துக்கு நிக­ரான ஒரு வாழ்க்­கைத் தரத்தை எட்­டிப் பிடித்­து­விட மிக வேக­மாக ஓடிக்­கொண்­டி­ருக்­கும் தமிழ்ச் சமூ­கம் தொலைத்­து­வி­டும் தமது அடை­யா­ளத்­தின் ஒரு சிறு பகு­தி­யைப் பேரா­சி­ரி­யர் சுட்­டிக் காட்­டி­யி­ருக்­கி­றார்.

இன்று நேற்­றல்ல கடந்த 400 ஆண்­டு­க­ளுக்கு மேலா­க­வும் தமி­ழர்­கள் தமது அடை­யா­ளத்­தைத் தொலைப்­பது நடந்­து­கொண்­டே­தான் இருக்­கி­றது. கடந்த சில ஆண்­டு­க­ளில் அது மிக­வும் விரை­வு­ப­டுத்­தப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றது.

பாசை­யூ­ரைச் சேர்ந்த மீன­வர் ஒரு­வர் சொன்­னார், இந்­தக் கட­லில் ஐந்­தாறு ஆறு­கள் ஓடு­கின்­றன. எங்­க­ளுக்கு அவற்­றைப் பற்றி முழு­மை­யா­கத் தெரி­யாது. ஆனால் எழு­பது எழு­பத்­தைந்து வய­துக்­கும் அதி­க­மான எமது மூத்­த­வர்­க­ளுக்கு அவை அத்­துப்­படி.

அந்­தந்த ஆறு­க­ளில் ஒவ்­வொரு காலப் பகு­தி­க­ளி­லும் எந்­தெந்த வகை­யான மீன்­கள் பிடி­ப­டும் என்­றும் அவர்­கள் துல்­லி­ய­மா­கச் சொல்­வார்­கள். அதன்­படி அவர்­கள் ஒரு சில மாதங்­க­ளி­லேயே ஐந்­தாறு லட்ச ரூபா பெறு­ம­தி­யான மீன்­களை அள்ளி வரு­வார்­கள். ஆனால் எங்­க­ளுக்கு அது மாதி­ரி­யெல்­லாம் துல்­லி­ய­மா­கத் தெரி­யாது. இத­னைச் சொல்­லி­ய­வ­ருக்கு வயது 42.

அவர் சொல்­வ­தில் உள்ள உண்மை என்­ன­வென்­றால் தமி­ழர்­கள் தமது பாரம்­ப­ரிய, தனித்­துவ அடை­யா­ளங்­களை மட்­டு­மல்ல தனித்­து­வ­மான அறி­வை­யும்­கூட சேமித்­துப் பாது­காக்­கத் தவ­றி­யி­ருக்­கி­றார்­கள் என்­ப­து­தான். இது எதிர்­கா­லத்­தில் தமி­ழர்­க­ளைத்­தான் பெரி­தும் பாதிக்­கும்.

வடக்கு மாகா­ணத்­தில் எதிர்­கா­லத்­தில் வளர்ச்சி அடை­யக்­கூ­டிய துறை­க­ளில் ஒன்­றா­கக் காணப்­ப­டு­வது சுற்­று­லாத்­துறை. சுற்­று­லா­வி­கள் இங்கு வரும்­போது அவர்­கள் இந்த மண்­ணின் தனித்­து­வத்­தை­யும் பாரம்­ப­ரி­யத்­தை­யும் உண­வு­க­ளை­யுமே தேடப் போகி­றார்­கள்.

நாம் இந்த மண்ணுக்கே உரிய தனித்­துவ அடை­யா­ள­மான உண­வு­க­ளை­யும் உண­வுப் பொருள் களை­யும் அறி­வை­யும் இழந்­து­விட்டு நிற்­கும்­போது எம்­மால் அவர்­க­ளுக்கு கொடுக்க முடி­யப் போவ­தெல்­லாம் தனித்­து­வ­மற்ற பொது­வான ஒன்­றைத்­தான்.

அது அவர்­க­ளுக்­குச் சலிப்­பூட்­டு­வ­தாக அமை­யும்­போது எம்­மை­யும் எமது இடங்­க­ளை­யும் நாடி வரு­வது குறைந்­து­போ­கும்.

அது­வும் தவிர, இன்று வரைக்­கும் தமி­ழன் என்­றோர் இன­முண்டு தனியே அவர்க்கோர் குண­முண்டு என்­ற­தற்­கேற்­பத்­தான் எமது அர­சி­யல் தனித்­து­வத்­தைத் தக்க வைப்­ப­தற்­காக நாம் போராடி வரு­கின்­றோம்.

பண்­பாட்டு அடை­யா­ளங் களை­யும் உண­வு­க­ளை­யு­யும் பாரம்­ப­ரி­யங்­க­ளை­யும் இழந்­து­ விட்டு அர­சி­யல் தனித்­து­வத்தை மட்­டும் காத்­து­வி­ட­லாம் என்று நினைப்­பது ஒரு மாயை.

எனவே உல­கோடு ஒத்­தோ­டும் அதே­நே­ரத்­தில் எமது தனித்­துவ அடை­யா­ளங்­க­ளைப் பாது­காப்­பது தொடர்­பா­க­வும் நாம் கவ­னம் செலுத்­து­வது அவ­சி­யம். கொங்­கி­றீற் கற்­க­ளால் எழுப்­பப்­ப­டும் கோயில்­கள் மட்­டுமே தமி­ழர்­க­ளின் தனித்­து­வத்­தைப் பாது­காக்­கப் போது­மா­ன­வை­யல்ல.

அதை­யும் தாண்டி சிந்­திக்­க­வும், செயற்­ப­ட­வும் வேண்­டிய தேவை உண்டு. பேரா­சி­ரி­ய­ரின் உரை அந்த விழிப்பு நிலையை ஏற்­ப­டுத்த வேண்­டும் என்­று­தான் கேட்­கி­றது. நாம் விழித்­துக் கொள்­வோமா?